Native Church of Poland

© translated by Katarzyna Goliszek

In 1995, in the Native Church of Poland the tradition of Lechicki Circle of

Worshippers of Svetovid (Światowit) – active in Warsaw from 1950 to 1980 –

was revived. We can say, however, that the official dates do not reflect the

continuity of the activity of the Faith of Nature worshippers.


The Lechicki Circle of Worshippers of Svetovid (in Polish: Lechicki Krąg Czcicieli Światowita – LKCŚ) practically stopped its activity as an organisation when Władysław Kołodziej died, but some participants of the Circle lived and acted on their own.


It was Lech Emfazy Stefański thanks to whom the Native Church of Poland was registered in 1995 which also led to the beginning of the first oficially organised and registered Pagan Church in Poland. Owing to Lech Emfazy Stefański, the public pagan worship and public pagan rituals were reborn in Poland. 


Yet, Slavic Faith of Nature existed, gods were worshipped, Slavic festivities and rituals were held in many places in Poland for all the thousand years of Christianity in Poland and certainly as far as I remember it, and since we have been able to historically recreate the ”activity” of the Guardians of the Faith of Nature.  It is not in the least the time from Zorian Dołęga Chodakowski or, the more, Bronisłąw Trentowski – as  various amatuerish writers of the history of Native Faith would like it to have been – it had lasted before and actually it has lasted till now and will always last. 

Someone who gives  dates relating to them as the beginning of revival of paganism in Poland has no idea at all  what he or she is talking about.

Slavic Faith of Nature IS ONE – anybody that divides US is OUR enemy” [Zorian Dołęga Chodakowski – in one of his letters to his friend].

Czesław Białczyński



   RKP 163122_1286804928_21bc_p Mazovian shrine of the Native Church of Poland

The Native Church of Poland

On 24 th March 1995, THE NATIVE CHURCH OF POLAND was registered in the Office for Religious Affairs,  (at number 88),     33 Its headquarters is Warsaw, there are also centres in Poznań and Lublin. The group is the inheritor and preserver of the Lechicki Association of Worshippers of Svetovid, Władysław Kołodziej.     34 Its founders and leaders are a writer, film maker and a psychotronics expert Lech Emfazy Stefański     35 and an actor Kazimierz Mazur. Presently the church has over four hundred people.     36 The name of the Native Church of Poland refers, as you can learn from the program brochure of the group, to the name of the Native American Church which is a community associating followers of pagan religions of American Indians. Program presumptions included in the brochure are the most vital part of the Faith of Native Church in Poland.

  • ”1. The Native Church of Poland represents henotheistic creed. We believe that cosmic force called God and numerous spiritual beings subordinate to him decide about the fate of the world.
  • 2. Our distant Slavic ancestors were worshippers of God, not of the devil. They worshipped the same God, Creator and Benefactor that was called differently in languages of various nations. We do not let others persuade us that our distant ancestors were worshippers of Evil. We do not believe medieval Christian monks who arrived in our territories from extraneous lands and who wanted to see just dead wooden ”idols” in our old religious symbols, whereas, in reality, they presented images of spiritual beings subordinate to God, or symbols of his diverse aspects. Polish people do not have to be ashamed of their distant past. They have no reason to deny  it, either. Thus, we have the full right to give God his old name ŚWIĘTOWID in our language.  (ŚWIĘTOWID = Światowit = Svetovid)
  • 3. The Native Church of Poland is an open church because it does not usurp the exclusive right either in the issues of personal faith, or in the matter concerning the   church–organisational affiliation. A Christian, Buddhist, Mohammedan can join the Native Churh of Poland without renouncing or disclaiming their present faith. […]
  • 4.We do not let others persuade us that to ”be Polish” means, of course, the same as ”to be a Catholic”. After all, the supporter of the ”heretical” faith was Mikołaj Rej, a Polish Slav of flesh and blood, an ardent patriot, called Father of the Polish Language. […]
  • 5. Everyone can become a follower of the Native Church of Poland regardless of their ancestors’ nationality in their family tree. Nation means language and culture, not a ”Polish” origin. […] A Pole is a person who regards himself / herself as Polish – even though their grandmother was Russian, great grandfather was a German living in Saxony, and great grandmother was a Hungarian Jew. […] Bearing such Polishness in mind, we call our church the NATIVE CHURCH OF POLAND.”

    RKP  s_swia2_6On the right: Lech Emfazy Stefański

from website:  Jerzego BG

The Native Church of Poland

The name of the Native Church of Poland is modeled on a largely accurate name of the Church associating  descendants of former inhabitants of America: Indians: ”Native American Church”. Christianisation introduced with fire and sword was unable to totally destroy the attachment to former beliefs. Native American Church refers to them and revives them, also respecting Christian beliefs which arrived later on.

Program presumptions

The Native Church of Poland represents henotheistic creed. We believe that cosmic force called God and numerous spiritual beings subordinate to him decide about the fate of the world. Our distant Slavic ancestors were worshippers of God, not of the devil. They worshipped the same God, Creator and Benefactor that was called differently in languages of various nations. We do not let others persuade us that our distant ancestors were worshippers of Evil. We do not believe medieval Christian monks who arrived in our territories from extraneous lands and who wanted to see just dead wooden ”idols” in our old religious symbols, whereas, in reality, they presented images of spiritual beings subordinate to God, or symbols of his diverse  aspects.

Polish people do not have to be ashamed of their distant past. They have no reason to deny it, either. Thus, we have the full right to give God his old name ŚWIĘTOWID in our language.

The Native Church of Poland is an open church because it does not usurp the exclusive right either in the issues of personal faith, or in the matter concerning the church–organisational affiliation.

A Christian, Buddhist, Mohammedan can join the Native Churh of Poland without renouncing or disclaiming their present faith.  They can broaden the range of  their creeds. We do not apply the exclusivity. We believe that one can be both, for example, a Bhuddist and Catholic. Joining the Native Church of Poland does not mean renouncement of  presently professed religion at all. It may – if someone wishes to – but does not have to. Everyone can become a follower of the Native Church of Poland irrespective of their ancestors’ nationality in their family tree. Nation means language and culture, not a ”Polish” origin. Our kings married German, Austrian princesses, and they also left illegitimate children with Jewish concubines, e.g. Kazimierz Wielki (Casimir the Great). Our great grandparents of higher and lower classes did the same.  A Pole is a person who regards himself / herself as Polish – even though their grandmother was Russian, great grandfather was a German living in Saxony, and great grandmother was a Hungarian Jew. A Pole is the person who feels happy listening to Chopin, Moniuszko or Szymanowski, who feels among his / her natives while they speak Polish all around. Bearing such Polishness in mind, we call our church THE NATIVE CHURCH OF POLAND.


The Native Church of Poland professes the worship of One God – the same who is called ”Allach” by Arabs, and ”Yahweh” or ”Jehovah” by followers of Judaism and Christianity. Our distant ancestors had called the same One God ”Świętowit” (”Svetovid”), in their own language and way till they were forced to call Him differently in the 10 th century – the venerable but strange name which was given by people remote to them in every respect and hardly Asian like.

Slavic people were obliged to relinquish not only their own vision of God, but also His name. Those who did not comply with that prohibition were severely punished, often by beheading with a sword. For not abiding by the fast, sinners got their teeth knocked out by executioners. We have nothing to be ashamed of. Our distant ancestors were not savage people. It is known, for example, that iron was smelted in the territories of Poland.  Tradesmen supplied the smelted iron to Roman smiths. Slavs’ spiritual life was not primitive at all. Their philosophical–theological concepts, recorded as complex ideograms, have survived till our times and are successfully deciphered by scientists. Is it possible to restore the religion of distant Slavs? Yes, it is. However, this restoration will be hypothetical in many points.

It is better to have even a hypothetical wholeness in some points than just inconsistent pieces. Countries dwelt by Slavic nations are spread on a big area of Europe. Results of research have given us information about the common cultural facet of variable Slavic tribes. The common framework of beliefs is revealed among western, southern and eastern Slavs. All of them used an advanced and mythologised vision of the world which had similar patterns and which was developed before christianisation. Thus, we are talking about the Slavic religion. Its concise characteristic can be found in the twelth century ”Slavic Chronicle” by Helmold: „In addition to manifold multitude of idols which they have got to enliven the fields and woods, or assign to sorrows and pleasures, they do not deny that they believe in one God in Heaven commanding the others. The Almighty cares only about the things of heaven while the others – obediently fulfilling tasks assigned to them –  come from his blood (ie, they have emerged from Him – parable LES) and those being closer to the God of Gods are more illustrious.”

An outstanding scholar of the religion of Proto-Slavs, Boguslaw Gediga, posits that the Slavic „tradition of so much shaped pantheon of deities in which one is the main god – and actually the whole concept of the pantheon of deities is nearly approaching monotheism – must reach far back..” Such concepts defined in religious studies are defined as „henoteism”. As for the ancient Slavs having been „henotheists” scientists are in agreement. ”Thus, as Lech Leciejewicz put it, there was a tendency to monotheism in the Slavic religion intertwined with worship of nature, especially the Sun, typical of agricultural tribes.”

About 550 years ago, Procopius of Caesarea wrote that the Slavs believed in one God, the lord of all, and the gods of nature. That is why the name  Svetovid (Świętowit) was not either the name of a „pagan idol” or  of the”devil”, but the name of God – the One God. The henotheistic idea of divinity was a convenient ground for the adoption of Christianity. Religious „revolution” of the tenth century brutally destroying everything that related to the spiritual world of our ancestors cut us off our roots. Christian missionaries behaved like barbarian invaders in our territories. Today, the distant past of our Native Land can be reconstructed on the basis of the few foreign documents and archaeological excavations.

The Slavic Model of the World

Perplexity of the four-faced pole of  Zbrucz – as scientists call a huge statue of Svetovid kept in the Archeological Museum in Krakow – has been provoking researchers for almost one  hundred and fifty years  to make further attempts to interpret  it. The development of scientific research methodology has contributed to the rise of two scientific pieces of work in the last two decades. The pieces of work have been done on a particularly large scale and their authors are Adam Łapiński and Janusz Kotlarczyk.

Each symbol is ambiguous, and the ambiguity lies in the fact that it can be interpreted in several parallel ways – and this parallelism may be a profound interpretation of its meaning.

One of Adam Łapiński’s presumptions is that the pole makes up a ”text” recorded by the form of art which somebody once addressed to somebody. He also adopted the thesis of the universality of the code used in the monument. He assumed that the work  is symbolic and, therefore, its significance is not determined by the reality of presenting it, but the reality to which the representation refers.

In his work the author based on the primary idea of cybernetics and the general theory of systems: it is impossible to reconstruct the meaning of any wholeness by summing up the meanings of particular parts – in the same way, it is impossible to specify a function of a tool by totting up the functions of  its components. For instance, a watch is not the sum of gear wheels and springs, but the structure  – and this structure makes up the meaning of entirety. To make sense of the wholeness, it is necessary to seek a part of interpretation through interpreting the whole, through getting to know about the ”structure of the system.”

The author interprets the symbolism of the pole of Zbrucz in two ways: cosmologically and sociologically. The human has always and everywhere been presenting oneself and the universe as an organised entity – as Order which means Cosmos. For the human, this order has always been the Supreme Order, the Highest Stage and is recognised as the largest and most magnificent creation of God, or is sometimes identified with Him. The individual is still experiencing a sense that he / she is only a microscopic part of the giant system, thus understands that it will be better for them to act in accordance with the principles of the functioning of the wholeness.

The modern ”ecological” ideology is – in this sense – of parareligious character. „The most widespread and at the same time the most persistently popularised by ancient control systems concept of cosmos  in ancient cultures was its vision as gradual opposition – the extreme links of which dynamic sky and static earth are divided by some cosmic levels, so called celestial spheres (skies). The extreme links of the opposition – astral heaven and the earth – are tied by the axis  piercing the following spheres whose bottom indicates the centre of the earth, and the top denotes the point of rotation of astral sky. Around the pivot revolve cosmic bodies that belong to the following spheres – the Sun, the Moon and the planets. The abstract idea of the cosmic axis which belongs to the most common terms on the globe was specified in variable cultures: in the form of a column (pole), pillar, mountain or tree which stands in the middle of the world supporting the dome of heaven with its top.

The column found in Zbrucz belongs to such models. Its vertical program (seen synchronously by the viewer) relates to the static aspect of the cosmos, to its hierarchical structure (the hierarchy of cosmic spheres). The lower zone of the column program can be linked with the lowest cosmic sphere – the Moon sphere; the central zone – with the Sun sphere; the upper zone – with the highest cosmic sphere, with the sphere of fixed stars. The horizontal program of the pole, percieved diachronically refers to the dynamic aspect of the cosmos, to its cyclic structure, to the idea of time the essence of which is recurrence, cyclicality and four-phaseness. The four presentations of the upper zone which – as we have agreed – represent the astral sky,  are represented by four quarters of the sky. The four presentations of the central zone demonstrate a yearly four-phase course of the sun. The presentations of the upper and central zone show the idea of the year that is taken from observation of the sun against the sky.

Thus, it can be said as once Joachim Lelewel suggested – that the four presentations of the upper zone demonstrate the seasons of the year (”places” of the Sun among the stars in the yearly cycle): the female character with a horn stands for summer, the male character with a horse and weapon stands for autumn, the female character with a discus means spring, whereas the male character without an attribute denotes winter. The four presentations of the lower zone relate to the monthly moon cycle in the sky  (one refers to its invisibility).

Concluding, we can state that the pole from Zbrucz is a model describing the time space structure of the cosmos. The latter of the mentioned contemporary researchers of the pole of Zbrucz, Janusz Kotlarczyk, was occupied with the archaeoastronomy cult for many years seeing in it an important research tool for archeologists that helps to understand the meaning and purpose of various constructions, quadrangular grooves, stone circles, or pairs of mounds. The author called the pole of Zbrucz ”the anthem in honour of the Sun” and he assumes that the whole meaning of ideas becomes fully understandable only by orientation of the column walls against the sides of the world.

„The sun in its annual course rises and sets at different points of the horizon – moving from the extreme position in the south during the winter solstice to the extreme position of the north during the summer solstice. There is no need to justify at this point that the discussed courses had been in the spotlight of miscellaneous nations all over the globe  and had made up the frame of the primary calendar for a very long time.”  If we direct the head side of the lower floor of the pole (with the kneeling male character seen from the front) in the direction of the  Sun  rise ”during the winter solstice – the phenomenon which is the central point of the yearly cycle of the circulation of the Sun – we percieve that the character with a tiny figure next to the head on the central floor and the character with a horn on the main floor are directed in the same side.

The relevance of the whole wall is unequivocal: the Sun rising on 22 nd December (from dawn – the central floor) is the god who has overcome his death (having humiliated his enemy? – the lower floor) and soon will rise behind the horizon.

The victorious deity drinks a new horn of divine strengthening refreshment as a symbol of cyclical rebirth and rejuvenation while predicting prosperity and abundance  (the upper floor). Towards sunset on the day before the winter solstice  the wall shows an imagned character holding a circle (the upper floor).

This could mean that the setting Sun, despite the momentary weakness  remains  immortal. With the hope of immortality of souls of the dead that go to the land of peace located in the west  led by the setting Sun – deus psychopompus – the habit of funerals before sunset developed. The identical wheels are held by the characters in the Serbian medieval images. An announcement of the  rebirth of the Sun seems to be the image of an evening twilight as a woman-mother with her breasts overflowing with food.

The character with a horse and saber is directed towards west during the summer solstice. The summer sun (22 nd June) is in its greatest strength – it rises highest and stays the longest way in the longest day which is always the symbol of a horse. Sunset on that day was not apparently characterised by anything special. Staying of the most powerful Sun in the afterlife world was the shortest so it was not threatened with anything. Apparently for this reason, the character of the upper floor facing NW does not own any attribute. The morning dawn and the evening twilight do not have exposed breasts as the sun was not born on that day. However, the next spoked wheel on the lowest floor expresses a thought like a horse – a flick of the night Sun.

As it can be concluded from an attempt to decode semantics of images, the obelisk of Zbrucz can be regarded as the ideogram of events that the diety experiences periodically while being in two opposing positions; while the winter solstice – the triumph of being reborn and while the summer solstice – the triumph of the highest authority and power. Also the belief in the presence of the nocturnal sun and parental role of auroras belong to this theology.
„Noteworthy is the author’s observation that the tops of heads of ”the dancing characters” in the central zone of the Zbrucz column are cut off with a strip separating floors. The strip could, in this case, represent the horizon beyond which the Sun appreas. The author willingy identifies ”the dancing characters” with the image of auroras going ahead of sunsets on the days of solstices. The tiny figure next to the head of the dancing female character, being on the same wall as the character with the horn, can mean the birth of a new Sun from dawn on the day of the winter solstice.”

   RKP ręce boga rb9hf God’s hands

Proto-Slavic cross or „Hands of God”

Many researchers analysing the issue of the cross motif in ancient times state   that it

was the symbol of the chief deity. In view of the well-known and quite common in

different religions ”solarisation of chief deities, also in the case of the Lusatian and

Pomeranian cultures it symbolises a solar deity. An example of hard evidence of this

judgement is so called „narrative engraving” on a worship vessel from Biała near

Łódź. It consists of a number of simplified drawings – ideographic characters.

Among them prevail human figures standing on backs of animals and various forms

of the cross. Man standing in a hieratic pose on the back of the animal is obviously

not a realistic but symbolic  representation already well-known by ancient Egyptians.

The mural inside the tomb of Pharaoh Seti II (19th Dynasty) shows the soul of the

deceased on the back of a walking lioness;  he does not mount her but stands on her

as the soul does not weigh and can not fall down.

In the Egyptian Museum in Cairo there is a wooden statue of Amenhotep II whose soul also goes on the back of a lioness. Characters on the vessel of Biała are souls of the dead who became heroes after death.Their hands are magnified like combs. In all the ancient Slavic engravings the comb occurs in the context of the dialectics of the highest power, that is, the Sun and the Moon. „Whoever has combed with a bone comb – and people of the Pomeranian cultures used such combs – they surely felt and seen electric discharge like a thunderbolt. Linking the image of the comb with lines of the sky, either by linking lines or – like in the engraving of  Piotrowice  Kołobrzeg – by hands reaching the sky,  must give us interpretation of the image of the comb as the symbol of cosmic energy.

„Characters of heroes or demigods”on  the ashtray of Biała have huge hands in the shape of combs as they are participating in guiding the ”heavenly” fiery powers – lightning and thunder. One of the signs of the lower belt is an ideogram expressing the whole concept of theology.  An outstanding researcher Marian Kwapiński draws our attention to the fact that abstract ideograms are their own names of the highest powers and their prerogatives.” The mentioned sign could be called ”God’s Hands.” Making the cross, four thunder empowered hands reaching in four corners of the world, embrace it with an imperious and caring gesture. Between the arms of the ”proto Slavic” cross, in four scopes we see four bent crosses (swarzyce – svargas). This is an older than Proto Slavs (or Proto Germans) sign because  it is an Indo European symbolic sign: the sign of the solar deity. There are four svargas: two  with single endings and two with double so they symbolise not one but two characters of the ”heavenly fire”. Two aspects of deity – the Sun and the Thunder.

The two ordinary svargas indicate the powers of the Sun whereas the ones with doubled ”wings” – as they express a bigger dynamics of movement – the powers of the Thunder. The whole ”God’s Hands” ideogram expresses the Highest Holiness in its two countenances: sunny-fiery  and imperiously-guardian. It is the symbol of Overwhelming Power worshipped by Slavs from islands on the Baltic as far as steppes of the Dnieper – first as the four arms stretched in four sides of the world, and then as the one pole with four faces, Świętowid (Svetovid).



As scientific research has demonstrated, the ”pole of Zbrucz” is a complex in its structure ideographic image. Its semantic analysis allows for reconstruction of the bases of ancient Slavs’ faith which clearly specified the position of the human in the surrounding world, and as a result –  the range of the human’s rights and duties. The Holy ”pole of Zbrucz” made believers realise that 1. the human being is a particle of nature, the creation of the power of the cosmos, 2. the human being is a particle of society. The human’s existence, safety and life success are dependent on respecting the Truths. In othe words: Svetovid requires compliance with the laws of Nature and the laws of Social Order. He requires them from us for our own good. Our God forbids us to steal or kill, to infringe and rob. He orders us to respect human relationships which organise society – from the family to the state. He requires us to protect  Nature which is his holy creation.

RKP 4cb720a38fe45_200




The Native Church of Poland – web page


Tagged with: Native Faith, The Native Church of Poland, Faith of Nature of Slavic people

Lech Emfazy Stefański – Strażnik Wiary Przyrodzonej Słowian

Jego osobie, ani temu że zmarł, że stało się to dokładnie w Przesilenie Zimowe, w Noc Pełni Księżyca – 21. 12 . 2010 roku, nie poświęcono w mediach III RP należytej uwagi – ale czegóż się spodziewać po neokolonialnych postsowieckich, albo pseudokatolickich lub katolickich  mediach,  zarówno prywatnych jak i publicznych. To typowa „poprawność polityczna” w Kraju Nad Wisłą, czyli III RP.


Ze strony OKULTURA – 28.12.2010

„Tydzień temu, 21 grudnia o godzinie 6 rano zmarł Lech Emfazy Stefański – pisarz, aktor, reżyser i parapsycholog, założyciel Polskiego Towarzystwa Psychotronicznego i Rodzimego Kościoła Polskiego, autor licznych książek, scenariuszy i sztuk teatralnych. Kontynuator myśli Czesława Czyńskiego i współpracownik Mirona Białoszewskiego, a nade wszystko bardzo ekstrawagancki i niepokorny okultysta, łączący pasję do zjawisk paranormalnych z zamiłowaniem do dobrej sztuki. Jego niezwykle barwna postac uosobiała sojusz awangardy i okultyzmu.

Lech Emfazy Stefański na moment swej śmierci wybrał pełnię połączoną z zaćmieniem księżyca, na dodatek przypadającą na czas przesilenia zimowego. Trudno o bardziej znaczącą, wymowną datę śmierci jednego z najwybitniejszych polskich ezoteryków.

okultura 2010-12-28”

Ku pamięci:

Ode mnie

LES: Lech Emfazy Stefański

Zmarł 21 12 2010

To data magiczna – jedni mówią że o 6.00 drudzy że o 14.30

O której by to nie było – szkoda


Fragment książki Magia Run:


Kiedy więc sklerotyczna pedagogika przestanie nauczać, że jest tylko jeden Rozum – rozum klasycznej fizyki – wtedy Nowych Duch Naukowy ukaże nam pluralizm otwartego racjonalizmu. To nie szaleństwo trzeba przeciwstawiać wiedzy racjonalnej, lecz inny rozum, Ratio hermetica. Znakomity antropolog francuski Gilbert Durand, autor powyższych zdań, z pewnością nie jest szaleńcem; nie można go nawet nazwać wzgardliwie „paranaukowcem”. O jego słowach warto pamiętać, przystępując do lektury naszej MAGII RUN, będącej wykładem pradawnej wiedzy ezoterycznej, stworzonej przez mieszkańców północnej Europy. Nie jest to bowiem zbiór zabobonów, lecz rzetelnie skonstruowany system filozoficzno-magiczny. Jego głębsze zrozumienie umożliwiły nam dziś odkrycia współczesnej antropologii i psychologii głębi. Inaczej patrzymy na symboliczne znaki, którymi są runy, gdy wiemy, że poza myśleniem pojęciowym, do którego przywykliśmy, istnieje – równoprawne z tamtym – „myślenie obrazem”, odsyłające do symboli i tworzące symbole, gdzie sfera myśli i sfera wyobraźni zazębiają się ze sobą. „Myślenie obrazem” nie jest, jak to dawniej sądzono, niższą formą myślenia, charakterystyczną dla człowieka pierwotnego; jest ono narzędziem poznania, dopuszczającym człowieka w te regiony rzeczywistości, które nie są dostępne dla myślenia abstrakcyjnego, pojęciowego ani też dla doświadczenia zmysłowego. „Myślenie obrazem” odsyła zawsze do jakiejś transcendencji, do sfery, która nie jest dostępna żadnym innym formom poznania. Symbol jest wyobrażeniem powodującym pojawienie się (w umyśle kontemplującego ten symbol – przyp. LES) tajemnego znaczenia, jest epifanią tajemnicy” – twierdzi Durand. Zarówno dla dawnego mistrza run, jak i dla dzisiejszego człowieka, posługującego się runami dla celów magicznych, znaki te stanowią „punkty kontaktowe” z tym, co nieświadome w naszej psychice. Do tkwiących tam potencjalnie mocy runy umożliwiają nam dostęp, który zwykle pozostaje dla nas zamknięty – przeważnie niestety na zawsze. Kontakt z runami ustanawia zatem kontakt z naszym nieświadomym Drugim Ja, mądrzejszym od świadomego Ja pod wieloma względami.

Znaki symboliczne, którymi są runy, są z samej swej natury wieloznaczne (w przeciwieństwie do alegorii). Liczba znaczeń symbolu nie jest ściśle oznaczona i może ich przybywać. Nie można natomiast odjąć, odebrać symbolowi znaczenia, które zostało mu przydane. W niesławnym okresie Trzeciej Rzeszy wiele symbolów padło ofiarą nadużycia. Tak stało się z dziełem kompozytora, który najpełniej wyraził ducha narodu niemieckiego, Ryszarda Wagnera. Podobny los spotkał runy. Zbezczeszczonym świętym znakom kazano wyrażać obce im treści i patronować masowym morderstwom. Tak się stało. Również z tymi nowymi znaczeniami run obecnie musimy się liczyć, nie możemy ich uznać za niebyłe. Na przykład: runa OTHALAN, będąca znakiem więzi międzyludzkich, rodowych i plemiennych oraz przywiązania do ojczystej ziemi, splugawiona przez hitlerowców stała się godłem nienawiści do innych ras i narodów. Tym sposobem symbol uczuć szlachetnych został „wzbogacony” o jeszcze jedno znaczenie – negatywne. Jak sugerują (ćwierć żartem, a trzy czwarte serio) niektórzy autorzy, zbezczeszczone święte znaki magiczne, którym przypisywano zawsze potężną moc oddziaływania, zemściły się za nadużycie na nazistach, gotując ich butnemu panowaniu prawdziwie inferalny koniec.

Co mogą dać runy współczesnemu człowiekowi? Mogą być przedmiotem zainteresowania i kontemplacji – i tego należy życzyć Czytelnikowi tej książeczki. Pożądane jest, aby runy wtopiły się w jego światopogląd, aby stały się integralną cząstką jego osobowości. Zostań Mistrzem Run! Korzystaj na co dzień z magii runicznej i z runicznej wyroczni! Pytasz, czy warto korzystać z metod „pozaracjonalnych” i z inspiracji „parapsychicznych”? Stwierdzona i dowiedziona w ostatnich czasach powszechność uzdolnień paranormalnych skłania nas coraz częściej do zastanowienia, w jaki sposób można by wykorzystać je w codziennym życiu. Radziłbym Czytelnikowi w tym względzie wziąć przykład z amerykańskich ludzi interesu. Nie obchodzą ich żadne teoretyczne subtelności, liczy się tylko praktyczny efekt: udany biznes. Zdumienie ogarnia, gdy dowiadujemy się jak wielu przemysłowców i handlowców w USA zawdzięcza swe sukcesy decyzjom podejmowanym z pominięciem wszelkiego rozumowania. Nie zastanawiają się oni nad definicją pojęcia „intuicja”, lecz ją po prostu stosują. H. K. Hunt zdecydował się przed dziesięcioma laty na zakup parceli Nr 207 po konsultacji u sensytywa (tzn. człowieka ujawniającego zdolności parapsychiczne). Wiercenia wykazały wkrótce, że Hunt stał się posiadaczem najbogatszych złóż ropy naftowej w całym regionie. Obecnie jest miliarderem. Psycholog Lee Pulos jest równocześnie współwłaścicielem ogromnej sieci restauracji. Ich kierowników od lat już typuje posługując się wahadełkiem. Intuicja kazała Pulosowi zainwestować ogromną sumę w restaurację, której lokalizacja wydawała się wszystkim niefortunna. Obecnie jest ona ulubionym miejscem spotkań mieszkańców Toronto i najbardziej dochodowym ogniwem łańcucha przedsiębiorstw Pulosa.

Te i podobne przykłady nie są tylko anegdotami. Zastanówmy się: w świecie biznesu nietrafna decyzja częstokroć pociąga za sobą katastrofę finansową; można by sądzić, że w takiej sytuacji działanie z wykorzystaniem czynników pozarozumowych jest czystym szaleństwem. Amerykańscy ludzie Wielkiego Interesu są jednak innego zdania… A praktyka przyznaje im rację.
Serdeczne podziękowanie składam życzliwym pracownikom Czytelni Austriackiej w Warszawie za sprowadzenie z biblioteki uniwersyteckiej w Wiedniu cennych materiałów źródłowych, dotyczących historii run i ich zastosowań.

„Magia Run (książka karty) Lech Emfazy Stefański”

Magazyn Rzeczpospolitej rok 2002

Stara baśń

Modląc się do Świętowita, należy obnażyć i pochylić głowę, lewą rękę położyć na sercu, prawą zaś na brzuchu


Lech Emfazy Stefański codziennie odmawia modlitwę w języku starosłowiańskim, którą sam ułożył

Największym pragnieniem Stanisława Potrzebowskiego w czasach, gdy pilotował myśliwskie samoloty odrzutowe, było ujrzeć nad sobą w dzień czarne rozgwieżdżone niebo. Ale choć jego „Lim” wzbijał się na maksymalny pułap 15-16 tysięcy metrów, niebo było wciąż jeszcze tylko granatowe. Mimo to porucznik Potrzebowski doświadczał wrażeń nie przewidzianych przez regulamin. Czuł mianowicie obecność Boga na niebie i ziemi. A ściśle rzecz biorąc – boskich mocy sprawczych ożywiających duszę kosmosu.

– Wszystko, co robiłem wcześniej, było jakby przygotowaniem do misji, którą wypełniam dzisiaj – uważa. Ta misja to działanie na rzecz szerzenia wiary praprzodków w Polsce. Staszko Potrzebowski jest dziś najwyższym „żercą”, czyli spełniającym ofiarę i naczelnikiem „Rodzimej Wiary”, jednego z dwóch zarejestrowanych kościołów chwalących słowiańskich bogów z okresu przedchrześcijańskiego. Drugim z owych kościołów jest Rodzimy Kościół Polski, któremu przewodzi ofiarnik Lech Emfazy Stefański, znany badacz zjawisk paranormalnych i znawca nauk tajemnych, mag i mistrz psychotroniki. Stosunki między dwoma nurtami pogaństwa są chłodne. Dzieli je nie tyle pojmowanie wiary, ile poglądy na kwestię narodową. Parę lat temu Stefańskiego zaproszono na wiec „RW” do Wiśniowej pod Krakowem.

Już w lotnictwie Staszko Potrzebowski czuł obecność pogańskich bogów

– Zjechało się tam mnóstwo młodych ludzi jakby „podmundurowanych”. Skórzane kurtki, glany, ogolone głowy. Kiedy pojechaliśmy do Krakowa i mijaliśmy na Rynku wycieczkę z Izraela, z naszej grupy rozległy się okrzyki „Juden weg aus Polen”. Jak tak, to ja pÉ „Rodzimą Wiarę” – oburza się subtelny poeta, reżyser i aktor, współtwórca wraz z Mironem Białoszewskim słynnego Teatru na Tarczyńskiej. – Nie chcę mieć z polskimi hitlerowcami nic wspólnego.

– Większości tych ludzi, którzy przyjechali do Wiśniowej, nigdy więcej nie spotkałem, nic z nami nie mają wspólnego – odpiera zarzuty naczelnik „Rodzimej Wiary”. – Ci, którzy wielbią w Polsce Hitlera, to ludzie nienormalni.


Tym, co łączy oba pogańskie kościoły, jest nieprzejednana wrogość wobec Kościoła rzymskokatolickiego. Lech Emfazy Stefański przed dwudziestu laty co niedziela chodził do kościoła. Dziś jest stałym czytelnikiem „Nie”. Utraciwszy zaufanie do Kościoła katolickiego, głównie dlatego, że jego świątynie stały się, jak twierdzi, „siedzibami bardzo niesympatycznej partii politycznej”, Stefański stanął wobec zasadniczego problemu duchowego i poniekąd praktycznego.

– Świat i istoty go zamieszkujące nie powstały przypadkiem, z nicości. Skoro nie chwalimy Boga w Kościele katolickim – rozważał – pozostaje zwrócić się do wiary naszych przodków.

Tomasz Szczepański z Targówka wcześnie odkrył Nietzschego

Od wielu lat Stefański codziennie odmawia modlitwę w języku starosłowiańskim – „jako isprava jedinego boga znajem, iże jest nad vsemi i tomu sę klanjajemÉ /od początku Boga jedynego wyznajemy, który jest ponad wszystkim i jemu się kłaniamy/” – którą sam ułożył na podstawie żywotów Cyryla i Metodego. Apostołowie Słowian stworzyli, jak wiadomo, alfabet dla zapisywania ich języka.

– Dziś, po tysiącu lat, słyszymy dźwięki mowy naszych przodków, jak utrwalone na płycie – zapewnia Stefański.

Dla RKP i Lecha Emfazego Stefańskiego klucz do rozumienia świata i wiary praprzodków stanowi słup ze Zbrucza, odnaleziony w falach rzeki podczas powodzi w 1838 roku. Jego kopia zajmuje poczesne miejsce w niewielkim mieszkaniu ofiarnika na Muranowie.

– To nie jest wyobrażenie bóstwa, jak posągi bogów greckich, tylko abstrakcyjny ideogram boskości i struktury kosmosu – podkreśla. – Oznacza to, że wiara starożytnych Słowian była bardziej uniwersalna i w pewnym sensie wyżej rozwinięta niż starożytnych Greków.

Słup dostarczył założycielom Rodzimego Kościoła Polskiego także pewnych wskazówek co do starożytnych obrzędów i zwyczajów. Tak więc, modląc się do Świętowita, należy, jak uczą płaskorzeźby ze Zbrucza, obnażyć i pochylić głowę, lewą rękę położyć na sercu, prawą zaś na brzuchu. Nie wszystkie pradawne obyczaje udało się bez zmian zaadaptować do współczesności. Według tradycji podczas zaślubin należy uciąć i rzucić do płynącej wody warkocz panny młodej. Ale która dziewczyna ma dziś warkocz i skąd w bloku wziąć płynącą wodę?

– No, chyba że w ubikacji – przyznaje Stefański.

Kościół liczy około 400 członków, ale obrzędy zaślubin i postrzyżyn można policzyć na palcach. Większość wyznawców z okazji ślubu wraca na łono Kościoła katolickiego. Doktryna rodzimego Kościoła dopuszcza, że jego członkowie mogą być nadal chrześcijanami, religijnymi żydami czy wyznawcami islamu. Podważa to jego powagę w oczach innych, mniej liberalnych pogan.


– Po co zespół folklorystyczny czy ośrodek poszukiwań teatralnych nazywać kościołem? – mówi z lekceważeniem Tomasz Szczepański, działacz stowarzyszenia „Niklot”, zajmującego się kultywowaniem pradawnych rodzimych tradycji i „pracą formacyjną” wśród młodzieży. Tym, co najbardziej obciąża Rodzimy Kościół Polski i Lecha Emfazego Stefańskiego osobiście, jest obojętność wobec sprawy narodowej i głoszona wprost teza, że Polakiem jest ten, kto się za Polaka uważa, a nie „polskie pochodzenie”. Tego rodzaju pomieszanie pojęć jest dla Szczepańskiego nie do przyjęcia.

– Naród jest bogiem wyłącznym, a bogowie czasem łakną krwi – nie ukrywa.

On sam swój światopogląd i działalność dla odnowy ducha narodu traktuje z nieugiętą powagą. Wychował się na warszawskim Targówku, już w pierwszych latach liceum odkrył Nietzschego. Te dwa czynniki były podwaliną, na której budował własny system wartości i umacniał swój charakter.

– Jestem ponadprzeciętnie inteligentny. To jest widoczne i budzi niechęć. Nigdy się szczególnie nie liczyłem ze zdaniem innych. Przez trzy lata trenowałem sporty walki. Biłem się wiele razy, w szkole i na ulicy. I uważam, że dobrze mi to zrobiło. Kiedy rzuciłem doniczką w kolegę, skierowano mnie do psychologa – śmieje się. Po chwili poważnieje: – Jestem pewien, że mogę zabić. Niewielu ludzi może to o sobie powiedzieć.

Szczepański dorastał bez rodziców, pod opieką dziadka akowca i zesłańca syberyjskiego. Gdy do Warszawy przyjechał Żyrinowski, dziadek nosił się z zamiarem dokonania na niego zamachu samobójczego za pomocą granatu. Dzięki temu nie tylko położyłby kres wrogiej działalności rosyjskiego deputowanego, ale także zwolnił mieszkanie dla wnuka, które młodemu jest bardziej potrzebne niż staremu.

– Taki biologiczny, pierwotny rozsądek – w ustach Szczepańskiego jest to najwyższa pochwała. Silnie zbudowany, w panterce i spodniach typu „bojówki”, w kwestii etyki chrześcijańskiej miał jasność właściwie zawsze. – Co to znaczy kochać wroga? Wroga trzeba niszczyć.

We wspólnotę narodową godzi, zdaniem Szczepańskiego, zarówno humanistyczny liberalizm, jak i etyka chrześcijańska, sprzeczne z dążeniami „prawdziwego indoeuropejczyka, który wie, że istnieją konflikty, których nie da się rozwiązać inaczej niż siłą” i chcą „usunąć tragizm z życia jednostek i narodów”. Zaś bez owego tragizmu – gdy zbiorowość w obronie wartości jest gotowa zabijać – wspólnota słabnie i degeneruje się. Dlatego stowarzyszenie „Niklot” opowiada się nie tylko za karą śmierci, ale także publicznymi egzekucjami, najlepiej transmitowanymi przez telewizję. Innym wyjściem byłoby wznowienie wydobycia w kopalniach uranu na Dolnym Śląsku i skierowanie tam sprawców ciężkich przestępstw.

Przykładem losu, jaki spotyka wspólnotę trwającą przy katolicyzmie – uważa Szczepański – jest pożałowania godny stan Polaków i Polski, gdzie „każda myśl za późno”, jednostki wybitne są zwalczane, konflikty zamazywane, a epos narodowy kończy się wezwaniem „kochajmy się”, choć nic nie zostało rozwiązane.


Duchowym mistrzem założycieli stowarzyszenia „Niklot”, „Rodzimej Wiary” i większości innych dzisiejszych polskich pogan – z wyjątkiem Stefańskiego, który przyznając mu rację, nie może wybaczyć nudziarstwa – jest Jan Stachniuk. Ekonomista z wykształcenia, filozof i historiozof z łaski słowiańskich bogów, zwany Stoigniewem, założył w latach 30. ubiegłego wieku nacjonalistyczny ruch „Zadruga”. System filozoficzny stworzony przez Stoigniewa zakładał zastąpienie katolickiej „ideomatrycy” – sprawiającej, że polski charakter narodowy nacechowany jest gnuśnością i eskapizmem – nową, odwołującą się do słowiańskich wierzeń przedchrześcijańskich i więzi plemiennej. Po wojnie „Zadruga” próbowała wpisać się w nową rzeczywistość, ale ostatecznie uznana została za organizację faszystowską. Sam Stachniuk zmarł w stalinowskim więzieniu, a jego dzieła zostały skazane na zapomnienie.

Ci, których myśl biegła podobnym torem, zdani byli na samotne poszukiwania.

Zdzisław Słowiński, dziś jeden z filarów „Rodzimej Wiary”, już studiując fizykę, rozmyślał usilnie nad historią Polski i urządzeniem świata. Doszedł do ciekawych wniosków. Otóż ludzka świadomość jest świadomością wszechświata, którą kosmos wytworzył w toku nieustannego rozwoju. Potem odkrył Stoigniewa. Dziś już nie wie nawet, co w swoim systemie filozoficznym zawdzięcza twórcy „kulturalizmu”, a co jest jego własnym wkładem. Tak czy inaczej, skoro ludzie są świadomością świata, ich zadaniem jest przyczynianie się ze wszystkich sił do jego rozwoju. Rozwój ten musi się rzecz jasna dokonywać w zgodzie z prawami przyrody i w nierozerwalnym związku z narodem i naturą.

– Są religie, które wzrastają z narodem, i uniwersalne, oparte na różnych objawieniach – objaśnia Potrzebowski. – Te ostatnie nic nas nie obchodzą. Niech sobie Żydzi robią, co chcą.


Kiedyś, w lotnictwie, naczelnik prowadził z podoficerami zajęcia polityczne. Dziś, jako żerca swego Kościoła, deklamuje z uczuciem strofy „Modlitwy do Słońca” z „Legionu” Wyspiańskiego: O Słońce, palący Boże, zapalisz łuny czerwone, zapalisz łuny ogniowe. O Słońce, Słońce gromowe, przybądź w czerwonych łunach. Wiara w „Rodzimej Wierze” jest mocna i gorąca. Jak podkreśla Słowiński, doktor fizyki, nie jest to jednak wiara w siły nadprzyrodzone i byty inne niż widzialny świat. Jej kamieniem węgielnym są prawdy naukowe i ubóstwienie natury. Postępy nauki, zwłaszcza astrofizyki, wywołują w Kościele wielkie zainteresowanie. Słowiński nieraz przymierzał się do wyjścia z własną koncepcją kosmologiczną, ale ciągle brakuje mu czasu. Trud doskonalenia idei pogańskich musi godzić z zarabianiem na utrzymanie domu i trzech synów oraz dopłacaniem do wydawnictwa „Toporzeł”, w którym w ciągu 10 lat wydał ok. 30 pozycji, między innymi nieznane wcześniej dzieła Stachniuka. Do niedawna jako cenionemu wynalazcy wiodło mu się zupełnie nieźle, ale ostatnio musiał przyjąć posadę nauczyciela w szkole elektronicznej.

Wiara Zdzisława Słowińskiego opiera się na prawdach naukowych i ubóstwieniu natury

Nauczycielem jest także doktor Potrzebowski. Uczy niemieckiego, co wytyka mu część pogan „narodowych” – wśród których spotyka się skądinąd wielbicieli Hitlera. Po wyjściu z wojska skończył zaocznie historię i zajmował się badaniem środowisk ziomkowskich w Niemczech, zwłaszcza ich prasy. Kiedy uzyskał zgodę na robienie doktoratu w Niemczech, jako temat wybrał dzieje i filozofię „Zadrugi”. Potem wyjechał do RPA, był zarządcą restauracji i barmanem w Pretorii. Po powrocie do kraju próbował bez powodzenia biznesu, nie udało mu się też zaczepić w żadnej z wyższych uczelni. Mimo przekroczonej sześćdziesiątki, wyprostowany, ruchliwy, pełen werwy. Ulubionym ideałem Słowińskiego jest prasłowiański „kneź” – taki tytuł nadawała wspólnota swym szczególnie mocnym duchowo, intelektualnie i fizycznie współplemieńcom. Sam, zatopiony w książkach, drobny i niski, z długimi, spadającymi prawie na ramiona włosami, przypomina trochę zapoznanego dziewiętnastowiecznego filozofa, a trochę prasłowiańskiego kmiecia.

Marek Rau, autor pracy o ruchach neopogańskich w Polsce, zalicza wydawnictwo „Toporzeł” do inicjatyw o charakterze zdecydowanie nacjonalistycznym. Uważa, że na ruchy neopogańskie składa się garstka starszych wiekiem spadkobierców „Zadrugi” i młodzież wywodząca się z subkultur „blackmetalowych” i skinheadów. W sumie ocenia liczebność kościołów i mniejszych grup pogańskich na ok. 1000 aktywnych członków. Ich znaczenie w Polsce, w porównaniu na przykład ze Skandynawią czy krajami bałtyckimi, jest niewielkie. Ale działalność neopogan nie przechodzi bez echa, zwłaszcza że ostatnio niektóre z grup zbliżyły się do „Samoobrony”. Ich ideologia, odwołująca się do związków plemiennych i kultu siły, postrzegana jest powszechnie jako potencjalne zagrożenie dla demokracji. Niektórzy z neopogan posługują się symbolem dwóch ósemek, co odpowiada położeniu w alfabecie litery „h” i oznacza „Heil Hitler”. Powszechnie używa się znaków swastycznych i charakterystycznej dla faszyzmu retoryki. Lech Emfazy Stefański mimo to utrzymuje, że wiara w dawnych bogów nie musi wcale budzić upiorów i służyć skrajnej nacjonalistycznej prawicy.

– Dzieje się tak, bo odpowiada to kierownictwu „Rodzimej Wiary” – ocenia. Jednak samej swastyki jest skłonny bronić – to starożytny symbol solarny.

Przed kilkunastu laty, zanim jeszcze powstała „Rodzima Wiara”, Słowiński urządził na świętych stokach Ślęży postrzyżyny dwóch synów. Były organy, uczta dla gości i wrocławska telewizja. Na zdjęciach z postrzyżyn rozpoznać można dwie kilkuletnie córki Słowińskiego. Jeszcze wtedy rodzina wydawała się całością. Wkrótce potem żona wyjechała na stałe do Szwajcarii. W jakiś czas później córki zostały na jej zlecenie porwane. Jak twierdzi Słowiński, porwanie zorganizowano przy współpracy służb specjalnych i jednej z instytucji kościelnych. Wyroków sądowych, jakie zapadły na jego rzecz – sprawa oparła się aż o Strasburg – nie udało się wyegzekwować.

– Zapłaciłem wielką cenę za wierność mojej wierze – podkreśla Słowiński.

Staszko Potrzebowski ocenia, że na pracę nad zmianą charakteru narodowego Polaków w duchu idei Stachniuka potrzeba co najmniej dwóch pokoleń. Tomasz Szczepański, nauczyciel historii, rocznik 1964, nie ma złudzeń, że wyznawana przez niego ideologia wywrze za jego życia odczuwalny wpływ na los kraju, w którym, jak pisał Brzozowski, ludzie nie mają poglądów politycznych, a tylko towarzyskie.

– Być może jesteśmy tylko zasiewem, plony zbierze kto inny.

– Grzegorz Łyś

[Oczywiście mamy w tym artykule wiele uogólnień – jak na przykład Rodzimowierca = faszysta. Pobrzmiewają też jak zawsze prześmiewcze tony, które autorom podobnych publikacji wystawiają z góry określone świadectwo. Nie wiem czemu dokładnie te tony i uogólnienia służą, ale niewątpliwie artykuły o Wierze Przyrody – Przyrodzonej Wierze Słowiańskiej, są w Polsce pisane pod z góry założone tezy. Te tezy – co charakterystyczne – są niezmienne od 1945 roku. Dlatego właśnie Czerwoni Okupanci PRL rękami czerwonych Polaków po prostu zamordowali Jana Stachniuka – patriotę, członka Armii Krajowej,  powstańca Warszawskiego – zamordowali go w majestacie ustanowionego przez siebie bezprawia.  Nie będę pytał czy zostali osądzeni jego oprawcy, ani czy ogłoszono choćby publicznie jakiś moralny osąd tej zbrodni. Czyżby Jan Stachniuk był mniejszego kalibru męczennikiem niż Jerzy Popiełuszko, takim męczennikiem, którego zakatowanie można Czerwonym wybaczyć?

Czy jakiekolwiek państwo prawa wykazuje tyle tolerancji dla bezprawia czynionego w jego majestacie???

II Rzeczpospolita wykazywała w stosunku do różnych poglądów głoszonych publicznie  TOLERANCJĘ – stąd uważam ją za demokratyczny i wolny, niepodległy kraj który miał swoją suwerenność.

III RP z jakichś powodów jest światopoglądowo NIETOLERANCYJNA. Jakby miała być państwem tylko dla wybranych. Dla głosicieli – jednej tezy.

Uważam, że III RP nie jest wcale państwem niepodległym, ani  suwerennym. III RP jest tworem neokolonialnym, i jako taki jest wrogiem niepodległości. Jako struktura wroga niepodległości tępi wszelką niezależnośc myśli i stara się zapobiegać głoszeniu poglądów, które do niepodległości mogą doprowadzić.

Jeśli nie wiesz dlaczego ktoś głosi z góry założone tezy, dlaczego wygłasza sądy oceniające z pozycji niby obiektywnych, albo z poziomu „wyższej” racji – zapytaj się – kto odniesie z tego korzyść. W tym wypadku korzyść mają wciąż ci sami ludzie, albo ludzie ich pokroju, podobni do nich – wyznawcy tych samych poglądów i tego samego światopoglądu – od 1945 roku.

A przecież wśród wielu tysięcy zwykłych wyznawców Wiary Przyrodzonej Słowiańskiej zdecydowanie przeważają ludzie tolerancyjni dla innych, gotowi przyjąć do grona Polaków każdego kto czuje się Polakiem, kto po polsku myśli i czyni, przeważają zdecydowanie ludzie młodzi, inteligentni, dobrze wykształceni – ludzie, przeważnie z dużych miast, nowocześnie myślący, nastawieni proekologicznie, czynni i aktywni społecznie,  a kobiety stanowią 45%  tej wielkiej społeczności, która ma (w 8 lat od daty powstania powyższego artykułu) nie 1000 wyznawców, a kilkadziesiąt tysięcy w roku 2010.

Nareszcie wznowione zostało dzieło życia Lecha Emfazego Stefańskiego! Książka ta stanowiła kamień milowy we wprowadzeniu psychotroni ki w poczet klasycznych nauk. Trudno byłoby przecenić wkład autora w rozwój nauki dotyczącej tego, co niepoznane, tajemnicze i budzą ce przez to lęk większości ludzi. Nie pozostaje nic innego jak polecić gorąco publikację autorstwa jednego z założycieli Polskiego T owarzystwa Psychotronicznego. Łączy on bowiem to, co magiczne z naukowymi podstawami psychotroniki. Najciekawsze jest jednak to, że jest to połączenie niezwykle trafne i umożliwia czytelnikom wyjaśnienie w naukowy sposób np. fenomenu średniowiecznych alchemików cz y też zrozumienie tajemnic licznych mediów połowy XX wieku, których działalność została uwieczniona na zdjęciach. Książka ta umożliw ia zgłębienie tajemnic kryjących się pod cienką warstwą zwaną naukowymi podstawami. Książka ta wychowała całe pokolenia znawców psyc hotroniki – dziś pozwala zgłębić tajniki tej fascynującej nauki ludziom XXI wieku.

Jednym ze wskarzesicieli, jednym z ludzi wielce zasłużonych dla tego odtworzenia Rodzimej Wiary był Lech Emfazy Stefański – Strażnik Wiary Przyrodzonej Słowian, Głowny Ofiarnik Rodzimego Kościoła Polskiego do 2008 roku, a honorowo do śmierci.


Lech Emfazy w Wikipedii

Lech Emfazy Stefański (ur. 2 lipca 1928 w Warszawie, zm. 21 grudnia 2010 w Załubicach[1]) – polski pisarz, publicysta, tłumacz literatury pięknej, autor i współautor książek z dziedziny parapsychologii i zjawisk paranormalnych, aktor i reżyser.


Pierwszym etapem jego edukacji było ukończenie, już w czasie trwania II wojny światowej i okupacji, zawodowej szkoły chemicznej. Brał udział w powstaniu warszawskim, w ramach Armii Krajowej, jego pseudonim konspiracyjny brzmiał Emfazy i stał się następnie nieodłącznym wyróżnikiem, jako autora książek i publikacji, nieodłączną częścią podpisu wraz z imieniem i nazwiskiem.

Po wojnie ukończył wydział reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (dyplom uzyskał w 1967 r.). Pracował w teatrze (wraz z Mironem Białoszewskim współtworzył w latach 1954-1955 awangardowy „Teatr na Tarczyńskiej”), pracował w tygodniku „Po Prostu”, pisał książki, artykuły, scenariusze, był reżyserem widowisk i spektakli, a także tłumaczył poezje i prozę. Jego autorstwa był pierwszy polski serial telewizyjny z 1958 r. „Biały pył”[potrzebne źródło].

Współzałożyciel i główny Ofiarnik zarejestrowanego w 1995 roku (w Rejestrze kościołów i innych związków wyznaniowych MSWiA) związku wyznaniowego – Rodzimego Kościoła Polskiego[2].

W jego działalności niezwykłe i ważne miejsce zajmuje badanie zjawisk parapsychicznych oraz publikacje związane z tym zagadnieniem. Jeden z najbardziej znanych polskich parapsychologów, współtwórca i aktywny działacz Polskiego Towarzystwa Psychotronicznego i grupy ATHANOR.

Został pochowany 28 grudnia 2010 roku na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie na Woli przy ul. Młynarskiej[3].

Książki i publikacje

  • Od magii do psychotroniki (czyli Ars magica) (współautor Michał Komar)
  • Lewitujący z Oćmawy,
  • Alchemicy,
  • Biały pył,
  • Niebieski pies,
  • Wyrocznia Słowiańska.


  • 1971 – Ballada młyńskiego koła – reżyseria
  • 1976 – Barwy ochronne Obsada aktorska (docent)
  • 1980 – Głosy jako Parapsycholog; także konsultacja ds. parapsychologii
  • 1984 – Siedem życzeń jako Hipnotyzer w tv

[Z jakichś powodów informacja o jego śmierci nie zasłużyła sobie na obecność w TVP (nie poświęcono mu jak to się zwykle czyni peanu choćby w niszowym kanale TVP Kultura), TVN, TV Polsat i innych mediach opiniotwórczych w Polsce. Znajduje ona także moim zdaniem bardzo nikłe odbicie w Internecie – choć internet tej śmierci nie pominął całkowitym – jak inne media – milczeniem. C.B.]

Jako że LES był psychotronikiem i wróżbitą ,

ze strony:

Noc która zmieni twoją przyszłość


Prognostikon – grecka wyrocznia I-Cing
Starogrecki Prognostikon, podobnie jak znana chińska wyrocznia I-Cing, wykorzystuje mowę symboli i może służyć pomocą również współczesnemu człowiekowi. Korzystający z tej metody znajdzie rady wyrażone nie słowami, lecz symbolami. Symbole te powinien odnieść do swojej sytuacji, odczytać w kontekście stawianego wyroczni pytania.
Magiczny krążek z Pergamonu składa się z trzech pierścieni otaczających wewnętrzne pole, ponadto podzielony jest na 32 przegródki – grupy symboliczne. 24 przegródki znajdujące się na pierścieniach zewnętrznych pokryte są licznymi, wieloznacznymi znakami, reprezentującymi świat materialny, duchowy i intelektualny.
W przegródkach pierścienia leżącego najbardziej na zewnątrz, można rozpoznać ideogramy odnoszące się do świata rzeczy. W następnych pierścieniach, położonych bliżej środka, znajdują się greckie litery, znaki podobne do egipskich hieroglifów oraz znaki magiczne.
Wewnętrzne koło, podzielone na osiem części, zawiera symbole astrologiczne i symbole planet w rozumieniu starożytnych. Jedna z części koła poświęcona jest Panu Świata, który jest bogiem człowieka i rządzi jego losem. Jest w niej schematycznie przedstawiona figurka modlącego się człowieka. Tak modlili się dawni Grecy – z rozłożonymi i wzniesionymi rękami.
Napisy znajdujące się w wewnętrznym polu magicznego kręgu składają się z samogłosek: a (alfa), E (epsilon), H (eta), I (iota), Y (ypsylon), Q (omikron), W (omega). Są to magiczne inwokacje do najwyższych istot – bóstw planetarnych i Boga Ludzkości. Bóstwa planetarne były również opiekunami poszczególnych dni tygodnia. Bogini Tyche opiekowała się całym tygodniem.
W greckim alfabecie było siedem samogłosek i z siedmiu sfer składał się starogrecki kosmos. Według Greków, poruszające się sfery wydają dźwięki, którym odpowiadają brzmienia siedmiu samogłosek. Była to dla nich „mowa kosmosu”. Lech E. Stefański uważa, że śpiewne wypowiadanie imion bogów mogło służyć do osiągania wyższych stanów świadomości. Mag z Pergamonu, zanim postawił wyroczni pytania, śpiewał odpowiednie inwokacje i wprawiał się w ten sposób w trans.
Aby móc skorzystać z porady wyroczni, czy – jak to określamy dzisiaj – skomunikować się ze swoim wyższym „Ja”, posługiwano się wahadłem trzymanym nad Prognostikonem. Pierwotnie wahadło miało z pewnością – zgodnie z antyczną tradycją – postać pierścienia zawieszonego na nitce. Mag ze wskazanych za pomocą wahadła liter i znaków odczytywał odpowiedź.
Jak Ty możesz skorzystać z Prognostikonu?
Wyszukujemy zaciszne miejsce. Siadamy przy biurku lub przy stole, na którym kładziemy rysunek magicznego krążka z Pergamonu. Potrzebne nam będzie wahadło (może być obrączka zawieszona na nitce). Najpierw wyciszamy umysł oraz koncentrujemy się na miarowym i spokojnym oddechu. Stawiamy wyroczni pytanie. Unikajmy pytań, na które odpowiedź brzmi: „tak” lub „nie”. Pytajmy raczej, jak postąpić w danej sytuacji, jak rozwiązać gnębiący nas problem.
Po sformułowaniu pytania bierzemy do ręki wahadło i umieszczamy je nad rysunkiem Prognostikonu. Przyjmujemy założenie, że zacznie się ono poruszać nad tą przegródką, w której zawarta będzie odpowiedź na nasze pytanie. Obserwując ruchy wahadła, pytamy, czy odpowiedź wyroczni znajduje się w jednej z przegródek pierwszego kręgu. Jeśli wahadło nie porusza się, znaczy to, że nie. Wtedy pytamy o kolejne kręgi i kolejne przegródki. Jeśli zacznie się obracać, znaczy to, że symbole danej przegródki kryją odpowiedź na nasze pytanie. Oto jak należy odczytywać znaki w poszczególnych przegródkach według wykładni Lecha Emfazego Stefańskiego, który jest autorem książki „Prognostikon. Krąg magiczny z Pergamonu”, wydanej przez Warsztaty Psychotroniczne Athanor w Warszawie. W książce można znaleźć pełną interpretację wyroczni. Odliczamy przegródki, zaczynając od prawej górnej, zgodnie z ruchem wskazówek zegara.