Great Polish People – Jerzy Iwanow-Szajnowicz (1911 – 1943)


Rzeczpospolita from 10 07 2009

Agent as strong as division


Jerzy Szajnowicz-Iwanow (pronounced: Ivanov): Polish man in the English service – the hero of the Greek resistance movement

A misty autumn night falls at the Aegean Sea. At Greek banks near Marathon a British submarine emerges to the surface after a week of sailing from Alexandria. “Thunderbolt” has a few mysterious passengers on her board. A blue-eyed blond man of an athletic build goes down as first to a rubber boat moored alongside the boat side, carrying a little soldered can tin in which there is a hidden radio transmitter. He does not look Greek. But he once confided in commander Crouch – the commander of the ship – that he felt like at home there. Earlier, the commander had been told by one of the heads of intelligence in Egypt that he was his most important passenger – “agent number one to the Balkans”.

The boat of “Thunderbolt” comes to the shore after midnight. Later that same evening, “agent number one”, from now on Nikolaus Tsenoglu, arrives in Athens. Soon a dangerous explosion at the Peloponnesian railway happens. Among the passengers is also Mr Tsenoglu from Crete. He is carefully watching the damaged engine. English “cardiff”, a piece of artificial coal with an explosive thrown into a coal carriage, blew the firebox. Within less than a year from now the English “agent number one” was to become the most dangerous enemy of the Axis countries in the Balkans and the hero of the Greek resistance movement. Allied commanders admitted after the war that his activity ”was equivalent to the combat actions of divisions “.


From Wiki:

Jerzy Iwanow-Szajnowicz, properly Jerzy Iwanow (born on December 14th, 1911, died on 4th January 1943 in Athens) – Polish scout, athlete, during World War II an agent of British and Polish special services and hero of the Greek resistance movement.
He was the son of Russian Colonel Vladimir Iwanow and Leonarda Szajnowicz from Warsaw. He was born in Warsaw, Poland. When he was a few years old, his mother remarried a Greek Jannis Lambrianidis and moved to Thessaloniki where young Iwanow moved to live in 1925. He passed his secondary school exams in the Secondary Comprehensive School of French Secular Mission in 1933, and in 1938 he graduated from the Catholic University of Louvain (Belgium) – with a Master of Science degree in agricultural sciences. In August 1939 he was granted a diploma of the Institut d’Agronomie de la France d’Outre-Mer. He was a polyglot, apart from the Polish language he excellently mastered English, Russian, French, German and Greek. He was a remarkable swimmer [1] (a representative of Poland in water polo).

He was in Greece when World War II broke out. In May 1940, he began working with Polish military outpost in Thessaloniki. From April 1941 he stayed in Palestine. He expected to be sent to the Carpathian Brigade, but was eventually seconded to the disposal of the British troops. As a man of the British Special Operations Executive Unit No.004 in Cairo, he became an agent of British intelligence. After training in Alexandria he was transported (under the code name of “033 B”) aboard the British submarine “Thunderbolt” to Greece in October 1941.

In cooperation with the Greek resistance movement he led espionage and sabotage activity. He passed information on to the English commanders about German military installations in Greece, movements of German and Italian troops, convoys sent  to North Africa. In March 1942, under the guise of a Greek port worker in the team of Skaramanga yard, he got inside the U-boat U-133 and sank it with magnetic mines. In the following months he became famous for his next brave diversionary actions, for example, sending down a few ships in the Piraeus and some further in Pharos, as well as installing a magnetic bomb on U-boat U-372 in Corinth (the ship was forced to emerge onto the surface in the waters of the Levant and then was destroyed by the British navy). Iwanow’s group destroyed or damaged 400 German and Italian aircraft in the Malziniotti plants in New Faleron (a district of Athens).

Iwanov-Szajnowicz was caught three times by the Gestapo. However, ha managed to escape twice. On September 8th, 1942,  he was recognised and betrayed by a friend, and then was arrested in Athens for the third time. On December 2nd he got a triple sentence to death by the German court. He died on January 4th, 1943, hurt by an SS man while  trying to escape from the place of execution – a military shooting range in Kesariani – a district of  Athens, then executed, along with other convicts.

Iwanow-Szajnowicz was posthumously awarded the Order of Military Virtue. In July 1945 Marshal Harold Alexander announced thanks to Iwanov on behalf of the Allied Nations, and in a few years after Iwanow’s death Queen Elizabeth II donated £ 1,000 to his family in recognition of his achievements.

The literary work protagonist of the biographical novel by Stanisław Strumph-Wojtkiewicz Agent Nr.1″, and 1971 film – a drama thriller – was made in Poland on the basis of the events of Iwanow-Szajnowicz’s espionage and sabotage activity in Greece, under the title Agent nr 1″ directed by Zbigniew Kuźmiński with Karol Strasburger in the lead role.

100 years ago Jerzy Iwanow-Szajnowicz – a Polish super agent – was born


PAP, photo NAC, illustration for the text

100 years ago – Jerzy Iwanow-Szajnowicz was born on 14th of December in 1911 in Warsaw. During World War II he was a 033B agent of British intelligence. He became famous for blowing up German ships and supply vessels. His statue stands in Thessaloniki.

Jerzy Iwanow-Szajnowicz was the son of a Russian man and a Polish woman. A few years later his mother broke up with his father and she went to Thessaloniki with her second husband, Greek businessman Jannis Lambrianidis. Jerzy remained in the country and started his education at a Catholic school of Marian Fathers. At the age of 14 he moved to Thessaloniki to his mother and was educated in a French high school. He also started training swimming and was soon successful. While studying agronomy in the Belgium Louvain, he became the Belgian Academic Champion in swimming.

He always came to the country on Summenr holidays where he soon became a member of the Warsaw AZS (Akademicki Związek Sportowy – the Academic Sports Association). He was the mainstay of the water polo with which he won the Polish championship in 1937. Later, as a player of the national team he represented the country in international competitions many times. After the outbreak of the war he began to work with Polish military mission in Thessaloniki helping Polish refugees.

After Germany occupied Greece, Iwanow-Szajnowicz forced his way through to the Independent Brigade of Carpathian Shooters training in Palestine. However, his Russian name to which he added his mother’s maiden name did not made a positive impression on the Poles.

The English, however, appreciated particularly his linguistic abilities (he knew six languages) and they sent him to training for intelligence agents to their centre in Alexandria. Soon after that, as the 033B he was transferred to Greece, officially as Kiriakos Paryssis with the task of elimination of sources of provision and military supply for Afrika Korps. He quickly organised a network of contacts among various professional groups and his colleagues conducted significant sabotage actions against Germans, among others causing aircraft accidents by throwing substances that changed the chemical composition of fuel or destroying train engines carrying weapon. Iwanow-Szajnowicz also passed on information to the the English about the position of German and Italian forces.

He often participated personally in the actions. As an excellent swimmer, he made even very long distances without specialised equipment in the night and placed magnetic mines onto hulls of German troops or onto ones with supply for the troops of the Third Reich.
In this way, he destroyed, among others, a German submarine and an Italian chaser. He often changed his identity. He had an enormous network of contacts and caused such great losses in the German forces that a high reward was offered for helping to catch him.

to be continued on



Tagged with: Jerzy Iwanow-Szajnowicz, Wielcy Polacy (Great Poles)

(Photo: NAC / NAC)

pod, good, god, bog – czyli kilka wariacji kodystycznych na temat boga (2009-2012)

Informuję wszystkich, że uruchomiona została długo oczekiwana Wyszukiwarka (obok na Czarnym Pasku), która działa jak działa, tzn. wyszukuje artykuły z zadanym słowem czy frazą, a nie konkrety co do linijki. Dubluje też niestety wyszukiwany materiał który był zamieszczany jako Wpis i jest przeniesiony do Czarnego Paska jako Strona (znajduje je obydwa i wyświetla, czasem one się trochę różnią, bo uzupełniane są SYSTEMATYCZNIE raczej artykuły obecne na Pasku jako Strony) –  nic lepszego nie da się tutaj wymyślić, lepsze to niż nic!!! Gdy macie konkretny tekst na ekranie można korzystać z funkcji „Edycja-Znajdź”

© copyright by Czesław Białczyński

® all right reserved by Anna Pagaczewska- Białczyńska

Dokumentacja kodyzmu polskiego c.d.

Tych kilka kodystycznych wariacji na słynny temat „pod” powstało w dużym odstępie czasu od pierwszego komunikatu – w latach 2009 i 2012.  Oto krótki opis rozwoju idei:

Komunikat 10 01 2009 – 10 10 – good

Komunikat 10 06 2009 – 10 12 – good 2

komunikat 10 09 2009 – 10 15 – good 3

komunikat 10 12 2009 – 10 21 – good 4

komunikat 21 10 2012 – 21 10 – good 5

Inne wariacje na temat boga – w komunikacie „pod”

Bóg po Islandzku z islandzkim przekreślonym o – może to i nie bóg albo Niebóg

Bóg bezbożników czyli ateistów

Anna Pagaczewska – Stanice Sistanu i Stanica Wiary Przyrodzonej Świata – na podstawie Sen Nocy Letniej

– czyli komunikat 26 08 2012 – 02 20

Barwne rozwinięcie idei „pod’ = „bog” –  w 2 S (SS) i Nieskończoność oraz ósemkę – spojone znakiem I – (SIS) – z zawartym częściowo ideogramem Świątyni Światła Świata

Zapis na gorąco 2 – komunikat 26 08 2012 – 07 07

Zapis na gorąco 3 – komunikat 26 08 2012 – 07 20

Zapis na gorąco 4 – komunikat 26 08 2012 – 07 31

Zapis na gorąco 5 – komunikat 26 08 2012 – 08 15

zapis na gorąco – komunikat oryginalny – komunikat 26 08 2012 – 02 20

Stanica Światowej Wiary Przyrodzonej  – wyśniona jako kwadrat na półprzejrzystym płótnie-papierze ryżowym

stanica wiary przyrodzonej -0 zapis oryginalny komunikat 26 08 2012 – 02 20 – z opisem snu i przesłaniem mniszki z Tybetu zawiniętej w czerwone sari i niebieską chustę na głowie – Życie Jest Przyjemnością ( 8 żywiołów i 6 znaków życia – Działy + Kiry) –

Wszystko powyższe wyśnione dla Białczyńskiego  – na 60-te urodziny w Tabaszowej nad Jeziorem Rożnowskim 26.08. 2012 roku – przez Annę Pagaczewską i przez nią zapisane w znakach a opisane przez solenizanta co do znaczenia i treści

Zaznaczam od razu że ma to duże podobieństwo do znaku Krainy Księżyca pochodzącego z 1991 roku – który jest opartym na jednym rdzeniu splotem odwróconych liter K które tworzą rosyjskie „ż” =Җ

i ma duże podobieństwo po wyokrągleniu skrzydeł do położonej 8 pełni = nieskończoności – ∞  oraz do greckiej litery fi = Φ

oraz chińskich prezentowanych poniżej symboli wiatru, wody i ognia.

Wszystkie te figury obrócone wokół osi tworzą MERKABĘ, a są syntetycznym znakiem powstałym ze zjednoczenia znaku „pod” .


Kraina Księżyca – shui – szołej, szłej, sześć

Ma także podobne wersje w znakach Wody i Ognia

Swego czasu omawialiśmy pokrewieństwo i bliskość dwóch znaczeń ducha=życie – tego ducha zawartego w słowie atar – woda i ducha zawartego w ogniu atla – oddech ogień, dech. było to przy omawianiu dwóch znaczeń zawartych w nazwie Rzeki Ognistej – Wisły. Tu poniżej mamy chińskie znaki, które to pokrewieństwo pokazują w zapisie (w znaku który w ruchu obrotowym tworzy merkabę – tak samo jak przedstawiony powyżej komunikat.

坎 Kan 水 Water – Woda oraz 離 Li 火 Fire – Ogień

W kontekście komunikat „pod” z roku 1990 w ręcznym zapisie

dla przypomnienia także

także Slovianskie Slovo Piotra Kudryckiego

i oryginalny pod z 1981 roku

Wenetyjskie pismo kobalne napis z Doliny Zila

Na koniec dla rozrywki Wyśnione La-s(n)y Jeś(n)ienne – z roku 2009

Jaskinia Werteba – rzeczywista i jako metafora łemkowskiej przeszłości polsko-ukraińskiego pogranicza (albo wspólnej Małopolski-Rusi Białochorwackiej)

Jaskinia Werteba Ryszarda Turkiewicza

W tych dniach otrzymaliśmy tomik poezji Ryszarda Turkiewicza „Jaskinia Werteba”. Jest to poezja bardzo dojrzała, ale też niestety wywołująca bardzo smutne refleksje związane z dziejami Podola i ludzi którzy zamieszkiwali do końca II Wojny Światowej okolice Bilcza Złotego gdzie leży owa tajemnicza jaskinia.

Scytyjski rysunek z krypty (Krym, Ukraina)
– przedstawia ognistego konia, ognistą boginię
i domek na kurzych łapkach.

Związek między panem Turkiewiczem a naszym blogiem jest przypadkowy, a może i nieprzypadkowy jako że poeta zapragnął ozdobić swój tomik reprodukcjami motywów słowiańskich z pisanek prezentowanych tutaj przez Dobrosława Wierzbowskiego. Zauważyłem już w 2009 roku że te motywy zyskały sobie dużą popularność – na sam artykuł było bardzo wiele wejść zaraz po jego publikacji i wciąż jest to artykuł popularny. Jego siła są owe motywy i objaśnienia ich znaczeń dołączone przez pana Dobrosława. Jego zasługą jest w pewnym sensie, że te motywy przeniosły się do tatuaży i są obecnie wykorzystywane przez pracownie tatuażu, które używają motywów słowiańskich. Weszły więc niejako do kontrkultury i kultury rycerskiej – współczesnej.

Kiedy przeczytałem te wiersze wysłałem mail do Dobrosława Wierzbowskiego , którego fragment tutaj przytoczę zamiast komentarza:

„…Na razie zdążyłem tylko raz przeczytać wiersze i odczekiwałem przed napisaniem do pana. Książka ładnie wydana, teksty, zwłaszcza na początku głębokie i dobre poetycko, potem poezja stała mi się zbyt prozatorska, nie wiem czy poezja powinna opowiadać zdarzenia – traci na tym kiedy przestaje być zapisem chwili i stanu ducha  – muszę przeczytać jeszcze raz. Łemkowie powinni napisać otwarcie o polskim okrucieństwie o tym pożałowania godnym barbarzyństwie powojennym, o tej okrutnej nienawiści – przecież nikt nie zaprotestował kiedy niszczono cały ich świat, a teraz 20 lat po słynnym odzyskaniu niepodległości nikt się nie odważa nawet mówić o tym żeby im zwrócić ich miejsce – tym którzy chcieliby wrócić.  Problem jest trudny , ale od czego do cholery jest to państwo…”.

Kiedy pisałem te słowa miałem odczucie, że obrazy przedstawiane przez Ryszarda Turkiewicza w dalszej części tomiku za dużo opowiadają, są zbyt dosłowne, relacjonujące – teraz zmieniłem zdanie. Nie czytałem drugi raz , na to jest za wcześnie. Widzę jednak po tym mailu do Dobrosława, że został osiągnięty wielki emocjonalny skutek, a to znaczy że jest to dobra poezja i powinna pozostać dokładnie taka jaka jest.

(kliknij – powiększ)

Wierzę panie Ryszardzie w opowieść, że tym otworem Wertebskim, wydobywa się na świat opowieść o naszej wspólnej przeszłości i wspólnych korzeniach – jeśli okrucieństwo wypłynęło z jakiegoś podziemnego otworu (podświadomego tworu) na Ukrainie to musiała być nim jakaś inna, tutejsza peczera.

Jestem pewien że kiedyś ktoś naprawi przynajmniej część tych krzywd, które miały miejsce. Ta Łemkowszczyzna jest nie tylko własnością Turkiewicza czy Vincenza – jest własnością tych co byli przed nimi i tych co będą po nich – jest obiektem naszej wspólnej troski bo to niezagojona rana na ciele Ojczyzny i Macierzy – potąd pokąd nie robimy nic żeby wróciła w ręce tych, którym z racji pokoleń przynależy. Jestem pewien, że kiedyś i Ukraińcy zrozumieją swoje ludobójstwo dokonane na Polakach i Rosjanie zrozumieją swoje i Polacy zrozumieją swoje ludobójstwo na Ukrainie i Łemkowszczyźnie – bo przecież nie ukrywajmy że odwet był – musiał być – choćby skala była niepomierna.

Chciałbym żeby czasy rozlewu krwi z powodu mocarstwowych ambicji grup ludzi (bo przecież nie narodów) i z powodu odmienności czysto religijnych – bo do tego się to tutaj sprowadza (także w byłej Jugosławii) – nie wróciły już nigdy.

Tomik niniejszy jest okazją do przypomnienia dziejów Jaskini Werteba – bo to dzieje Słowian i Słowiańszczyzny

Kamienna głowa byka

Złote Bilcze 1822

W 1822 w Bilczu Złotym odkryto dwa stanowiska archeologiczne zasiedlane przez ludność kultury trypolskiej z epoki miedzi.

Jedno z nich, nazywane Ogrodem, ulokowane w dolinie rzeki Seret, głęboko rozcinającej Wyżynę Podolską, okazało się typową wsią zamieszkiwaną w okresie od 4000 do 3500 lat p.n.e. Dominowały tam piętrowe domy zbudowane z drewna i gliny. Ludność zajmowała się uprawą roli, hodowlą bydła, owiec i świń oraz rzemiosłem, w tym wyrobem narzędzi z krzemienia, kości i z miedzi. Charakterystycznym dziełem tych ludzi są doskonałej jakości naczynia ceramiczne, malowane czarną, czerwoną i białą farbą. Oprócz najczęściej występujących ornamentów geometrycznych, spotykane też są malowane figury ludzi i zwierząt oraz schematyczne przedstawienia roślin.

Drugi stanowisko archeologiczne zlokalizowane było w gipsowej jaskini Werteba, położonej na płaskiej wysoczyźnie lessowej, oddalonej o kilka kilometrów na wschód od Ogrodu.

CzARA – skołocka z Jaskini Werteba (werteb – zapadlisko)

Foto Egidijus

W Wiki:

Jaskinia Werteba – gipsowa jaskinia, znajdująca się w obwodzie tarnopolskim Ukrainy, w pobliżu wsi Bilcze Złote, na płaskiej wysoczyźnie lessowej.

Jaskinię odkryto przypadkowo w 1822. Ziemie wokół Bilcza Złotego i sama jaskinia należały wówczas do księcia Adama Sapiehy, a później do jego syna – Leona.

Odkryto w niej słynne później stanowisko archeologiczne. Pierwszym archeologiem, który z polecenia Komisji Archeologicznej Akademii Umiejętności przeprowadził w l. 1876 – 78 badania w jaskini był Adam Honory Kirkor.

W wąskich, niskich i bogato rozgałęzionych korytarzach jaskini, do której wchodziło się z góry przez otwór, odkryto ponad 1000 bogato zdobionych naczyń ceramicznych lub ich fragmentów kilkadziesiąt narzędzi krzemiennych i ponad 70 glinianych figurek ludzkich. Przedmioty te znajdowały się w najtrudniej dostępnych zakamarkach jaskini, której istotną cechą były trudności z odpowiednią wentylacją skomplikowanej sieci korytarzy. Zabytki starannie dobierane i deponowane w jaskini przez ponad 1000 lat – pochodzą z okresu między 3870 a 2710 p.n.e. – ze względu na swój wotywny charakter i doskonały stan zachowania wskazują na kultowy charakter tego miejsca. Potwierdza to obecność licznych naczyń pochodzących z środkowego Podnieprza, środkowego i dolnego Naddniestrza, a nawet z Lubelszczyzny.

Funkcjonowanie tego miejsca zamarło około 2500 roku p.n.e. i wiązało się z upadkiem miejscowych populacji rolniczych, które ustąpiły miejsca ruchliwym grupom pasterzy.

Bilcze Złote kultura trypolska 3500 – 2800 pne – Czara – naczynia gliniane
Oto tekst towarzyszący wystawie w roku 20o1 w Muzeum Archeologicznym w Krakowie

Elżbieta Trela

Zbiór wykopalisk z Bilcza Złotego
imienia Książąt Leona i Teresy Sapiehów

W listopadzie 1904 roku księżna Teresa Sapieżyna wdowa po księciu Leonie podpisała z Akademią Umiejętności w Krakowie umowę, na mocy której Akademia zobowiązała się skatalogować, uporządkować i konserwować zabytki z Bilcza Złotego, pokazać je na wystawie jako Zbiór wykopalisk z Bilcza Złotego imienia Książąt Leona i Teresy Sapiehów, a także w ciągu dwu lat po złożeniu zbiorów w krakowskim Muzeum ogłosić drukiem naukowe ich opracowanie.

Po prawie 100 latach umowa doczekała się realizacji. Polsko-ukraiński zespół archeologów poddaje analizie tę, jedną z największych w Europie, kolekcję zabytków. Składa się na nią ponad 300 całych naczyń (niekiedy metrowej wysokości) i ponad 35 tyś. ich fragmentów, około 120 figurek ludzkich i zwierzęcych, ponad 60 glinianych przedmiotów związanych z tkactwem (przęśliki, ciężarki tkackie, szpulka), około 200 narzędzi z kości i rogu, 300 narzędzi krzemiennych i kamiennych (sierpy, siekiery, tłuczki-rozcieracze) oraz ozdoby z kości i muszli, a także niewielki dysk wykonany z hematytu. Zabytki datowane są na okres między poł. V a poł. III tysiąclecia p.n.e.w chronologii kalibrowanej. Dzięki współpracy z archeologami z Ukrainy badającymi od kilku lat stanowisko, z którego pochodzi kolekcja Sapiehów, zabytki wydobyte na początku wieku i dziś po tylu zawirowaniach historii całkowicie pozbawione dokumentacji terenowej, odzyskują kontekst naukowy.

Jaskinię Werteba odkryto przypadkowo w 1822 r. Ziemie wokół Bilcza Złotego i sama jaskinia należały wówczas do księcia Adama Sapiehy, a później do jego syna – Leona. Pierwszym archeologiem, który z polecenia Komisji Archeologicznej Akademii Umiejętności przeprowadził w latach 1876 – 1878 badania w jaskini był Adam Honory Kirkor. Natomiast pierwsze ślady osady znajdującej się na terenie parku dworskiego odkryto jak podaje Gotfryd Ossowski przypadkowo w 1884 r. O prowadzenie w tym miejscu prac wykopaliskowych ks. Leon Sapieha poprosił w 1889 r. kustosza Muzeum im. ks. Lubomirskich we Lwowie, Pawłowicza. W listopadzie 1890 r. dalsze prace w tym miejscu podjął już sam Ossowski. Odkrył ponad dwadzieścia, jak wówczas sądził, grobów ciałopalnych. W 1890 r. Ossowski zainteresował się również jaskinią Werteba i zlecił wykonanie dokładnego jej planu. Dalsze badania w jaskini w latach 1898, 1904 i 1907, a także niewielkie prace w parku prowadził Włodzimierz Demetrykiewicz. Na podstawie wyników badań Demetrykiewicz sprostował mylną hipotezę Ossowskiego uznając znalezione w parku obiekty za ślady konstrukcji mieszkalnych, nie zaś za ciałopalne groby cegłowe jak sądził jego poprzednik. Po roku 1907 nie prowadzono już większych prac w Bilczu Złotym.

Wilki – figurki kamienne

W 1904 r. zabytki pozyskane podczas dotychczasowych badań przekazane zostały, na mocy umowy, Muzeum Akademii Umiejętności w Krakowie, nastąpiło to jednak już po niewyjaśnionej kradzieży część materiałów, która miała miejsce w Bilczu w tym samym roku. Niektóre ze skradzionych zabytków odnalazły się później i przechowywane były w zbiorach Muzeum Dzieduszyckich we Lwowie. Demetrykiewicz zapoczątkował naukowe opracowanie zbiorów bilczańskich. Po jego śmierci materiałami z Bilcza zainteresowała się uczennica prof. Józefa Kostrzewskiego, Mieczysława Ruxer. Zmarła jednak nie dokończywszy pracy. Dzięki zaangażowaniu śp. dr Ewy Rook udało się rozpocząć prace nad całościową analizą tego wspaniałego zespołu.


Badania w ramach grantu właśnie się kończą. Polsko-ukraiński zespół archeologów opracował już tę jedną z największych w Europie Środkowej kolekcję zabytków. Składa się na nią ponad 300 całych naczyń i ponad 35 tysięcy ich fragmentów, około 120 figurek ludzkich i zwierzęcych, ponad 60 glinianych przedmiotów związanych z tkactwem (przęśliki, ciężarki tkackie, szpulka), około 200 narzędzi z kości i rogu, około 300 narzędzi krzemiennych i kamiennych (sierpce, siekiery, tłuczki-rozcieracze) oraz ozdoby z kości i muszli, a także niewielki dysk wykonany z hematytu. Zabytki datowane są na okres 3870-2710 lat p.n.e.

Elżbieta Trela

całość tekstu patrz:

Bilcze Złote – figurki antropomorficzne bóstw pogańskich

z Wywiadu z dyrektorem Jackiem Rydzewskim z Muzeum Archeologicznego w Krakowie:

Do najcenniejszych i najbardziej sensacyjnych odkryć należą zabytki z Bilcza Złotego i Ryżanówki, a więc z dawnych polskich majątków leżących na Kresach, obecnie na Ukrainie?

– To prawda. Są to dwie niezwykle cenne kolekcje i duma naszego Muzeum. Bilcze Złote to głównie kolekcja glinianych figurek kultowych i malowanych naczyń z okresu neolitu. Ryżanówka to wyposażenie grobu „księżniczki scytyjskiej” ze znakomicie zachowanymi ozdobami ze złota i srebra pochodzącymi z ok. III wieku przed naszą erą.
W odkryciach w Bilczu Złotym i Ryżanówce także ma swój udział Komitet Badań Naukowych…
Tak. Właśnie zakończyliśmy badania w ramach grantu przyznanego nam przez Komitet Badań Naukowych na opracowanie kolekcji materiałów z Bilcza Złotego.

Bilcze Złote – plakietka kamienna – Głowa Byka (podobna w kształtach do tej z Radymna wykonanej ze złota)

Dlaczego Muzeum brało udział w badaniach na Ukrainie?

– To się wiąże z historią naszego Muzeum. Od chwili, gdy Muzeum stało się placówką Akademii Umiejętności jednym z celów statutowych była troska o dziedzictwo kulturowe narodu, zwłaszcza na terenach, które utraciliśmy. Jednocześnie na Kresach działało jeszcze wielu Polaków realizujących swoje rozmaite zawodowe ambicje. Było tam nadal wiele polskich majątków i w sposób naturalny Polacy tam mieszkający ciążyli do ośrodków naukowych i kulturalnych dawnej Polski, czyli do Krakowa. Nic więc dziwnego, że dwie wspaniałe kolekcje – Bilcze Złote i Ryżanówka – trafiły właśnie do nas. Bilcze Złote leży w dawnym majątku książąt Sapiehów na Podolu. Już w roku 1822 odkryto tam przypadkowo Jaskinię Werteba. Ziemie wokół Bilcza Złotego i sama jaskinia należały wówczas do księcia Leona Sapiehy. Pierwszym archeologiem, który na zlecenie krakowskiej Akademii Umiejętności przeprowadził badania w jaskini, w latach 1876 – 1878, był Adam Honory Kirkor. Pierwsze ślady osady znajdującej się na terenie parku dworskiego odkryto przypadkowo w roku 1884. O prowadzenie w tym miejscu prac wykopaliskowych Leon Sapieha poprosił kustosza Muzeum im. Ks. Lubomirskich we Lwowie, E. Pawłowicza. To był rok 1889. A dalsze prace już w roku 1890 podjął kustosz Muzeum Archeologicznego w Krakowie Godfryd Ossowski. Zainteresował się wówczas także jaskinią Werteba i zlecił wykonanie jej dokładnego planu. W dworskim ogrodzie natomiast odkrył – jak wówczas sądził – ponad dwadzieścia cegłowych grobów ciałopalnych. Tymczasem była to cała osada.

Modele domków kultury trypolskiej

Jaskinia wydrążona w utworze lessowym, do której wchodziło się z góry przez otwór, była niesłychanie rozgałęziona. Wokół niej koncentrowało się życie pewnej grupy ludności, obok była założona normalna osada. Ci ludzie, jak na stosunki neolityczne byli niezwykle zaawansowani kulturowo i cywilizacyjnie. Mieli swoje, bardzo charakterystyczne, domy, cały świat sztuki i wierzeń, czego przejawem jest przepiękna ceramika, znakomicie wypalona, na świetnym poziomie technicznym, malowana czarnymi wzorami na brązowym tle, niezwykle precyzyjnie, starannie, wykorzystująca motywy geometryczne. Te naczynia zawsze były ozdobą naszej wystawy. Zwracały natychmiast uwagę. W kolekcji z Bilcza Złotego mamy cały świat rozmaitych amuletów wykonanych z kości, z kamienia, z drewna – to cały system wierzeń i zwyczajów. Symbolem tej kultury jest przepiękna zawieszka wykonana z kości przedstawiająca głowę byka. Żłobiony ornament układa się w schemat kobiecej postaci.

Werteb – foto Alieksiej Zaremba

Wystawa zabytków z Bilcza Złotego w naszym Muzeum była ukoronowaniem trzyletniego, międzynarodowego programu badawczego finansowanego ze środków Komitetu Badań Naukowych. Powstała dzięki współpracy archeologów, paleobotaników, paleozoologów, petrografów i artystów plastyków. Polsko – ukraiński zespół zakończył właśnie opracowywanie tej jednej z największych w Europie Środkowej kolekcji. Zabytki pochodzą z okresu między 3870 a 2710 przed naszą erą.

całość patrz:

Bilcze Złote – rekonstrukcja osady

Cuda kultury trypolskiej w Toruniu

Wojciech Pastuszka

7 czerwca 2010Posted in: Archeologia, Europa, Prehistoria

Na wystawie „Neolityczny barok – kultura trypolska” po raz pierwszy w Toruniu prezentowane są unikatowe przedmioty – figurki kobiet kultury trypolskiej (VI-III tys. p.n.e.) ze zbiorów Muzeum Archeologicznego w Krakowie i Muzeum Okręgowego w Toruniu (1 figurka). Kolekcja tych zabytków pochodzi z wykopalisk z Bilcza Złotego na Ukrainie (Ogród i jaskinia Werteba). Uzupełnieniem prezentowanych eksponatów pochodzących ze zbiorów Muzeum Archeologicznego w Krakowie są kolorowe tablice informacyjne przedstawiające historię tej niezwykłej kultury.

Pięknie malowana ceramika kultury trypolskiej. Fot. Cristian Chirita

„Jest to prezentacja jednej z najbardziej intrygujących kultur archeologicznych w pradziejach Europy. Odkrycia pierwszych stanowisk zaliczanych do tej kultury sięgają XIX wieku i choć wiedza na jej temat znacznie poszerzyła się od tego czasu, dyskusje dotyczące jej historii i materialnych pozostałości odkrywanych w ziemi przez archeologów trwają do dzisiaj” – mówi kurator wystawy Beata Bielińska – Majewska. Nazwa pochodzi od wsi Trypole, niedaleko Kijowa. Dokonano tu jednego z pierwszych odkryć.

więcej patrz w Archeowieści

Wycieczka do jaskiń Werteba i Krystaliczna

Ukraina Zachodnia jest znana z wielkiej ilości jaskiń gipsowych. Tutaj, w obrębie obwodów Tarnopolskiego, Czarnowieckiego i Chmielnickiego, znajduje się potężna warstwa gipsu karsowego, w którym znaleziono już więcej niż półtora dziesiątka jaskiń. Te jaskinie są poziome i labiryntowe o długości od kilkuset metrów do więcej niż 200 km, głębokość usytuowania nie przewyższa 30-50 metrów.

Te jaskinie są również interesujące pod względem swojej struktury: niektóre z nich tworzą wysokie galerie i wąskie przejścia, w głębi innych są olbrzymie sale o wysokości ponad 10 metrów. Ściany jaskin utworzone są ze spresowanego gipsu, który w jaskini Krystalicznej; na przykład, pod ciśnieniem przetworzył się w przepiękne desenie w postaci ptasich piór i płatków kwiatów, w jaskini Werteba zaś po prostu są wielkie kolorowe ornamenty. Szczególną uwagę zwracają na siebie niepowtarzalne kryształy o wielkości od kilku milimetrów do dziesiątków centymetrów, ich kolory mienią się odcieniami od śnieżnobiałego i żółto-kremowego do rdzawoczwerwonego i czarnego. Bogata w kryształy jest jaskinia Krystaliczna, która właśnie zawdzięcza swoją nazwę wielkiej ich ilości. W niektórych jaskiniach szukali schroniska jeszcze wcześni ludzie. Na przykład, Werteba znana jest przede wszystkim dzięki interesującym znaleziskom ceramiki trypolskiej: dzbany do przechowywania wina, miski i dzbanki, wazony i amfory, atrybutyka religijna. Na podstawie tych znalezisk udowodniono, że w ciągu setek lat ta pieczara była zamieszkiwana przez kilka pokoleń trypolców.

Dzień pierwszy
Spotkanie w Kamieniec Podolsku.
• Jaskinia „Atlantyda” (trzy poziomy w jaskinie, wycieczka na 5 godzin, wrażenia na całe życie!).
• Rychta (zamek XVI w., ruiny młyna wodnego ХІХ w.).
• Kudryńce (zamek – twierdza początku XVII w.).
Zakwaterowanie w hotelu.

Dzień drugi
• Jaskinia «Kryształowa» (geologiczna pamiątka o państwowym znaczeniu, jaskinia labiryntowa charakteru karstowego, długość ponad 22 km).
• Jaskinia – muzeum «Werteba» (geologiczna oraz archeologiczna pamiątka o państwowym znaczeniu w której znaleziono ślady cywilizacji trypolskiej).
Powrót do Czortkowa.

• Jaskinia „Werteba” (w tej jaskinie działa muzeum kultury Trypolu, ponieważ tutaj archeolodzy znaleźli ślady pierwszych Ukraińskich rolników. Pod czas wykopalisk w jaskinie znaleziono pozostałości dużego ogniska, różne narzędzia dookoła (siekiery, dłuta, skrobaki, noże), koście zwierząt. W Wertebie znaleziono przez archeologów liczne ceramiczne figurki kobiet, w jednej sali znaleziono tajemniczy pochówek mężczyzn – 25 szkieletów, naczynie religijne).
• Jaskinia „Młynky” (jedna z jaskiń Podola, długość około 25 km. Tutaj są duże kryształy i ogromne kawałki gipsu, stalaktyty, kamienne „fali”, dziesiątki korytarzy i sale. Charakterystycznym jest to, że w jaskinie „Młynky” opracowano trasy o różnym stopniu trudności, można wybrać bardziej zrelaksowaną podróż również podróż z adrenaliną. Jednak niezależnie od trasy będziesz musiał pełzać, próbować przejść przez wąskie tunele i szczeliny, przechodzić głębokie pęknięcia w gipsowych jaskiniach).
Przyjazd na miejsce obozu.

Wejście do Jaskini/Pieczary Werteba – fot Alt 666

Entrance to the Verteba cave near Bilche Zolote village (вхід до печери Вертеба біля с. Більче Золоте)

Wejście do jaskini – foto Vołodymyr Rizun

History Exploration of Werteba cave

Wojciech W. Wisniewski The author quotes an unknown text written by Bogusz Zygmunt Steczynski in 1870. The text describes exploration of Werteba cave (Podolia, formerly in Poland) which was carried out by Jan Chmielecki, a local leaseholder, in 1822. After digging through the entrance about 500-600 m of cave passages were discovered. Some human bones, bonfire remnants and one silver coin were found. Picture shows the first cave of Podolia map from 1878.

Plan jaskini

Печера Вертеба

(загальна довжина ходів сягає біля 8 км), відома з давніх часів. Тут спостерігається протягом року стала температура – +10-120С, відносна вологість коливається в межах 92-100%. У печері живе велика колонія кажанів.
Цікава вона тим, що ще у четвертому-другому тисячоліттях до нашої ери (період неоліту) її обладнали під житло представники самобутньої трипільської культури, хоч взагалі вони традиційно селилися на пагорбах. За велику кількість археологічних знахідок цю печеру називають “Наддністрянською Помпеєю”.

foto Jujuapi
Перше дослідження Вертеби датоване 1876 роком, а чимало знайдених там потім експонатів зайняли почесне місце в музеях Європи (були вивезені туди, коли Тернопільщина входила до складу Польщі та Австро-Угорщини). А вже за незалежної України, у 1999-му, археологічна експедиція під керівництвом великого ентузіаста і фаната своєї справи, директора Борщівського краєзнавчого музею Михайла Сохацького знайшла у Вертебі цілісний культурний пласт часів неоліту. Відтак ще тоді виникла ідея створити у печері унікальний музей, експозиція якого наче повертала б відвідувачів на кілька тисячоліть назад. Задум було реалізовано – підземний музей відкрив свої двері для відвідувачів.

Wawel Zakłamany – na 13 kwietnia, w piątek (Piatnicę)

Ezoterycy komunistów (i nie tylko) upodobali sobie lokować w dniu 13 ważne wydarzenia – jak na przykład ogłoszenie Stanu Wojennego w Polsce i inne podobne cuda. Kiedy zaś nie mogli skorzystać z pełnej symboliki na przykład 44 wybierali sobie jej połówkę – np. 22 lipca (by im wyszło przynajmniej na 4 jeśli już nie może na 8).  Czynili tę świętokradczą praktykę, podobnie jak Hitler, który ukradł Świętą Swastykę, w przekonaniu o swojej boskiej mocy i nieśmiertelności własnej oraz nieskończoności głoszonego przez siebie porządku. 

Nie oni jedyni przywłaszczali sobie znaki i głosili swoją nieomylność oraz pysznili się i wynosili ponad boga w swojej Wie”rz”y Babel. Nic to nie pomoże, że się odbierze Mokoszy Piatnicę i zrobi z niej symbol odwrócony – miast symbol radości z Przeznaczenia dzień umartwienia ciała i ducha w imię Przeznaczenia.

Dzisiaj w piątek – Trzynastego Kwietnia 2012 roku

– cóż za znamienny dla Kosmicznej Powszechnej Świadomości i człowieczej, małej samoświadomości Dzień –

odbieramy uzurpatorom wszelkiej maści berło władzy nad świętymi znakami Matki Przyrody

i prawo bezczeszczenia Świętych Znaków. 

Od teraz każdy dźwięk Waszych Dzwonów chwali Naszego Pana

Zgadnijcie kto napisał poniższy wiersz? Czy to Mistrz z Czarnego Lasu  – Jan Kochanowski przeniósł przez setki lat dla Was KU POKRZEPIENIU to POSŁANIE Światła? A może jednak jego interlokutor – inny mistrz, Mistrz Romantyczny Adam , albo może obrońca Jana z Czarnego Lasu, Juliusz? A może jeszcze kto inny.

Wawel Zakłamany



Wawel  – zakłamany

Przez Lud niepoznany

Odwiedzany tłumnie

W Niebo pnie się dumnie


Po dziedzińcu chodzą cienie

A po kryptach mumie nieme

Im w usta zatknięto szmaty

Nałożono złote szaty


Złoto skrzy się, kipi, leje

Krzywy obraz w twarz się śmieje

Na darmo kryjeta prawdy

Prawda na Jaw  wyńdzie zawdy


Wykrzyczą  święte kamienie prawd tony

Poniosą je w kraje te pogańskie dzwony

Któreście z krowich dzwonków odlali

Byście chwalili cudze z oddali


Lecz własne dziady przewrócone w grobie

Wstaną i poniosą Kagana ku Tobie

Opoki pod zamkiem kamień niewzruszony

prastarej Wiary,  nie będzie skruszony


I wlije Moc Pani w Niebieskie obłoki

I poniosą wiatry od Gór do Zatoki

I popłyną z wody od lata do lata

Głosy Światła Świata


A kiej się stanie że się Wiara wróci

Ciężki kosz opadnie i wszytko obróci

Polęchja na trony z powrotem zasiędzie

I po tysiąclecia już królować będzie


Wawel zapłakany

Odziany w łachmany

Pnie się w Niebo dumnie

Deszcz chłoszcze po trumnie   

W Wiślech onż odbity

wznosi się nad Szczyty

Z „Księgi Popiołów” T. Marskiego:

„… Słowo, więc Barbarzyńca synonim imienia ~ narodowości Słowian. Ktoś powie, że nie ma takiej narodowości, ale była jeszcze w czasach Kadłubka, a nawet w XVI wieku bo jakiej jest narodowości autor poniższych wersów. (narodowość tą zniszczył konfesjonalizm i separatyzm podsycany przez wrogów Słowian)

… Serby, więc Antowie, Bosnacy za nimi

I Karwaci waleczni z chorągwiami swymi.

… za wodę głęboką zimnej Łaby wzięli;

Tak iż niemal wszystko jeden opanował

Naród co Bóg trojakim Neptunem warował.

(Jan Kochanowski)

Chcąc wywieść pochodzenie Słowian i ich języka, musimy sięgnąć do ksiąg z paru dziedzin wiedzy, mianowicie historii, indoeuropeistyki (językoznawstwa), archeologii, mitów indoeuropejskich i w zasadzie religioznawstwa, jak i zasobów słownikowych języków będących w miej lub bardziej istotny sposób, związanych pokrewieństwem czy innymi wzajemnymi wpływami. Zobaczymy, że w mitach, legendach i bajkach ~ dub’inuszkach jest zawarta wiedza historyczna, dużo większa niż w najobszerniejszych opracowaniach, wąsko wyspecjalizowanych uczonych ślepych na prawdę i fakty, mówiących hermetycznymi zawodowymi żargonami, mieszkańców nowej wieży babel czeskie słowo babel ~ bełkot, [uczonych ~ tuczonych gęsi (a może jednak Polacy to gęsi) na romajskich kłamstwach, jeśli nasi ulubieni uczeni to nie gęsi to na pewno romajskie psittakusy]….”

Jerzy Przybył – Dziewanna


Jan Kochanowski – fraszka dla Rodżany -Przyrody lub Dziewanny-Diany/Krasatiny-Afrodyty

Utwory Jana Kochanowskiego bywają interpretowane namiętnie jako twórczość żarliwie chrześcijańska podczas gdy są to utwory pogańskie, które niosą ku nam wprost przesłania i obrazy Wiary Przyrody a także ezoteryczne treści, głęboko ukryte w ich strukturze. Oto jeden z przykładów takich interpretacji. Powszechnie historycy literatury widzą tutaj postać Matki Bożej podczas gdy wprost jest w nim sportretowana Rodżana-Przyroda lub Dziewanna-Diana, albo Krasatina-Krasa. Dziewanna jest bardziej uogólnioną postacią Miłości reprezentowanej w swojej szlachetnej formie przez Krasatinę, a w skrzywionej postaci reprezentowaną przez Dzieldzieliję. Odpowiedź zdaje się prosta bo Cypr był wyspą Afrodyty. Musimy jednak pamiętać że Jan Kochanowski nie tworzył prostych szyfrów, był on głęboko wtajemniczonym ezoterykiem , który z wprawą i łatwością posługiwał się zarówno obrazami budowanymi na zasadzie modeli adekwatnych jak i szyframi cyfrowymi wywiedzionymi wprost z tradycji Pitagorejczyków i nauk okultystycznych, ezoterycznych. Dlatego cyfra 3 – wskazuje tutaj na Rodżanę mimo, iż Cypr mówi wprost o Afrodycie. Jan Kochanowski nie mógł w swoim utworze złożyć bezpośredniego hołdu słowiańskiej pogańskiej bogini – z tego powodu odwołał się do postaci bogini starożytnej w zgodzie z renesansowym kanonem. Obraz tej bogini zestawił z ziołami naszych łąk i kwiatami które On – jako podmiot liryczny – tejże bogini poświęca. To stanowi klucz do odczytania, którą z nich miał na myśli.

Należy też wziąć pod uwagę znaczenia pitagorejskie związane z czertami – w tytule mamy nie tylko 3. ale i Księgę Trzecią – razem czerty te dają 6 – Narodziny (Początek Życia) – o czym akurat niedawno pisaliśmy w Lekcji 6. Jak to więc jest? Szósty Miesiąc to miesiąc Kresu – Święto Kresu i Kupały, Wianków i Kwiatu Paproci  (Pąpu Rudzi) – to z kolei wskazuje na Dziewannę-Afrodytę lub Krasę-Afrodytę. Lecz co w tej całości mówią kwiaty i zioła – to złożony bukiet, który nie  może być i nie jest przypadkowym zestawieniem dla efektowniejszego obrazu i ułatwienia sobie rymowanki.

Polecam zabawę w rozszyfrowanie do końca tej zagadki: Krasatina – Pani Piękna, Kwiatów i Kochania Jasnego, Pogodnego, Pani Szczęśliwości Miłosnej i Rozkoszy, czy Dziewanna – Dziewa-Czysta ale i Dzika Łowczyni – Miłość Prawdziwa, Mroczna, Nieokreślona i Nieokiełznana, Wybujała i Nieskończona, Tajemnicza i Niepoznana – jak Bór w którym przebywa i poluje ta bogini – Zaborcza i Gwałtowna, Zdobywcza i Nieprzejednana, a może jednak Rodżana-Przyroda, faktyczna władczyni instynktów i także pani kwiatów, ziół i owoców, która jest miłością sił natury, popędem, przymusem biologicznym, napędem ku rozmnożeniu – kwiatem który wabi ani dla przyjemności ani dla wciągnięcia w pułapkę, lecz po to jedynie by wydać owoce i następne pokolenie żywych istot tego samego gatunku?

Jan Kochanowski nie był nigdy piewcą Chrystusa, ani chrześcijaństwa, jak to się niektórym wydaje, lecz pod różnymi podwójnymi i potrójnymi zwierciadłami przekazał w swoich pięknych fraszkach i pieśniach przesłanie do przyszłych pokoleń , które mówiło o bogach Słowian i jego do nich miłości – miłości do Boga Słońca- Swarożyca, Rodżany-Przyrody i Światła Świata – których uważał za Opiekunów Rzeczpospolitej  – ale tylko Polski, czyli Korony, bo Litwa była dla niego reprezentantem drugiego bieguna, który wiążemy zwykle z instynktem i nieświadomością czyli Siłami Nieokreślonymi, Siłami Ciemności z Krainą Księżyca – Chorsem, Perepułtem i Czarnogłowem, z rozumianym po freudowsku- Borem.

Kiedy rozszyfrowuje się KODYZM przeszłości – literackie szyfry jakie zostawili nam w spuściźnie najwięksi polscy pisarze i poeci, kiedy się ten KODYZM interpretuje warto pamiętać, że ponieważ wszyscy oni reprezentowali sobą najtęższe i najprzenikliwsze umysły swoich epok byli też ludźmi wielkiej wiedzy i to wiedzy głębokiej, byli prawdziwymi górytami, których powszechnie uznaje się za wieszczów w naszym katolickim kraju, a ich utwory są powszechnie przyjętymi arcydziełami polskiej kultury.  Tym bardziej zaszyfrowane przesłanie w tychże dziełach Wiary Przyrodzonej Słowiańskiej i jej utrwalenie w takiej postaci – tak aby wiedza ta przetrwała jako świadectwo, i to przetrwała po wieki, będąc dobrem  nienaruszalnym, narodowym  jest Ich największym twórczym arcydziełem.

Interpretując ich twórczość pamiętajmy, że posiadając Wiedę Wiary Przyrodzonej nie kategoryzowali oni Świata Widzialnego w sensie klasycznych pojęć Dobra i Zła – lecz widzieli siły nim rządzące w kategoriach przeciwieństw, więc “dobro” i “zło” w ich utworach należy wziąć zawsze w cudzysłów.

Mówimy tutaj o takich postaciach polskiej literatury jak Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz i inni romantycy z kręgu Promienistych (np. Tomasz Zan, Jan Czeczot), Juliusz Słowacki, Cyprian Kamil Norwid, Stanisław Wyspiański, Stanisław Szukalski, Witold Gombrowicz, Bruno Szulc, Zbigniew Herbert czy Czesław Miłosz. W ten nurt twórczy zwany „Wojną Napowietrzną” włączeni są także inni twórcy, często nie rozpoznani wciąż w świadomości zbiorowej jako jego uczestnicy.

Przykładem takich postaci mogą być osoby Stanisława Szukalskiego, Stanisława Wyspiańskiego czy Bronisława Trentowskiego. Dzieło życia tego pierwszego jest w Polsce praktycznie nieznane, poza skromnymi urywkami. Trzeci z wymienionych w ogóle nie jest zaliczany do świata literackiego a do kręgu filozofii przez co wymyka się poczynionym rozpoznaniom krytyki literackiej. Na dodatek dzieło Trentowskiego także jest nieznane szerzej Polakom mimo, że leży w magazynach przy ulicy nota bene św. Jana w Krakowie. Jednakże jak przebiegle postępował ze swoim dziełem Bożyca Bronisław Trentowski zdążyłem już na tym blogu napomknąć i przedstawić pierwszy fragment zupełnie „nieprawdopodobnego i ośmieszającego” autora panteonu Bogów Słowian ODCZYTANIA, jakie nam zaprezentowano czytając z jego rękopisu „wprost” zamiast z użyciem kodu, który jest niezbędny.   Wreszcie ten drugi z przykładowych uczestników „walki napowietrznej” – Stanisław Wyspiański – nie stosował kluczy liczbowych co wykluczyło go poza KLUCZ wyboru pewnej niezwykle przenikliwej krytyczki literackiej. Z jej osobą całe środowisko filologiczne i świat literacki polski miał poważny kłopot. Może gdyby zastosowała Ona do Wyspiańskiego klucz jaki stosuje do „napowietrznego starcia” Szymborskiej z Miłoszem – zaszłaby na tej drodze daleko dalej.

Na szczęście dla niektórych, a na nieszczęście dla innych zmarła w 2001 roku i nie zanosi się na równie wybitną i błyskotliwą, a przede wszystkim o takiej wiedzy jak ona, osobę w środowiskach uniwersyteckich w Polsce.  Mowa tu o Joannie Salamon. Tak zwani „racjonaliści” świata nauki polskiej będą musieli jeszcze pogłówkować z 200 lat, żeby się wreszcie połapać w tym co z taką powagą i „autorytatywną mądrością” (czytaj przepojonym totalitaryzmem stosunkiem do świata i pojmowaniem rzeczywistości) interpretują od stulecia. Cóż, czasami świat musi dojrzeć do Kopernika, a nie Kopernik do świata.

Zainteresowanych zgłębieniem tematu tejże „walki napowietrznej” odsyłam do obecnych na tych stronach od dawna „2 z 12 Psalmów o Spełnieniu” – w dziale „Powieści-poezja-sztuka eksperymentalna”. Co łatwo da się udowodnić utwory te należą do tegoż nurtu, a powstały kiedy nikomu się nawet nie śniło o tymże nurcie głośno mówić – w latach 1987-1995, co uwieczniono w ich opisie. Sformułowanie „Bitwa Napowietrzna”, czy też nazwa wydawnictwa „Kraina Księżyca”, które działało od roku 1991 do 2010, a wreszcie Światło Świata, też powinno chyba każdemu trochę obeznanemu w Mitologii Słowiańskiej coś „rozjaśnić”. Kto chce wierzyć, że Księżyc i Słońce oraz Lewa i Prawa Kolumna, Labirynt, Lustro i Taniec Żurawia (rytuał wciąż odprawiany w Irlandii) to fantazje, niech pozostanie przy swoim.

Utwory Jana Kochanowskiego znalazły się w okresie Kontrreformacji na Indeksie Kościelnym – zabraniano ich publikacji, niszczono nakłady w drukarniach. Te uprawnienia do powszechnej cenzury tego co pisano i wydawano mieli w Polsce Jezuici. Nic dziwnego, że Jan Kochanowski musiał użyć szyfru i techniki Labiryntu oraz Luster w Trzech Księgach Fraszek by przetrwały do naszych czasów jako świadectwo jego ezoterycznej głębokiej wiedzy i jego czci dla  Najwyższego Światła – Światła Świata.  Przez ponad sto lat gorliwie zabraniano drukowania w Polsce i czytania jego dzieł – a przecież jest to Największy Słowiański Poeta Wszechczasów.

KONTRREFORMACJA pogrzebała I RZECZPOSPOLITĄ, popatrzymy na mapę podziału religijnego z tamtego okresu. Uświadommy sobie , że był to czas kiedy można było dołączyć do Rzeczpospolitej Moskwę z jej ziemiami – gdyby nie ultrapapieski król Zygmunt I Waza idący na pasku Watykanu jak wieprz na rzeź i wlokący za sobą cały nasz kraj.   Czy prawosławni mieli interes w obronie Rzeczypospolitej  która zabraniała im ich wiary?! Czy Moskwianie mieli interes by znaleźć się w tej samej sytuacji? Gdy to tylko zrozumieli wygnali Polaków z Kremla! Czy Inflanty i Prusy miały interes w obronie tego ultrakatolickiego porządku? Czy Luteranie z Pomorza i Śląska mieli powody by dążyć do dołączenia do tego kraju? Dołóżmy do tego obrazu niezbyt tutaj widoczny obszar, który należy uznać za domenę Braci Polskich i gnozy – czyli Arian, byłyby to dodatkowe czerwone placki w samym sercu Polski. Nie widzę tutaj też Żydów, no bo byli ze swoją wiarą wszędzie, praktycznie w każdym mieście Rzeczpospolitej – to dodałoby jeszcze koloru. Nie wspomnę o Ormianach i Tatarach – bo tego też tutaj nie ma. Dołóżmy wreszcie do tego zupełnie nieuwzględniany obszar Wiary Przyrodzonej, która miała wciąż (mimo prześladowań) swoich wyznawców  – w tysiącach wiosek na całym obszarze Rzeczpospolitej – pamiętajmy że katolicyzm na Litwie a więc w 2/3 tego terytorium wprowadzono ledwie 100 lat wcześniej.  Ta ludność prosta – zwana chłopstwem, jeszcze w XIX wieku wyznawała coś co było mieszaniną wierzeń Ojców i ludowej wiary chrześcijańskiej. Nie przez przypadek ta warstwa w ogóle nie poczuwała się do udziału także w powstaniach wyzwoleńczych po Rozbiorach Polski.

Jak można było w takim kraju zrobić coś tak GŁUPIEGO jak KONTRREFORMACJA!!!? To musiało się skończyć katastrofą. To był strzał samobójczy – prosto w głowę, prosto w UM. To było właśnie oderwanie mentalne Polaków od pozostałych nacji Rzeczpospolitej i nawet szlachty od własnego chłopstwa polskiego – nie mówiąc o pozostających poza granicami krajach takich jak Śląsk i Pomorze, które patrzyły na Polskę z podziwem – do tamtego czasu. Jednak nie był to strzał tak całkiem samobójczy – ktoś kierował ręką króla i jego popleczników, ktoś poradził przeniesienie stolicy do Warszawy – oderwanie od krakowskiego dworu, od doradców, od starej tradycji! Kto?

Czy trzeba to dopowiedzieć do końca?! Chciałbym się dowiedzieć czy tego uczą w polskich szkołach na lekcjach historii?

Czy dzisiaj po kolejnej hekatombie, która zdziesiątkowała polską inteligencję w XX wieku, po kolejnych 50 latach uczenia fałszywej wersji historii polski i kolejnych 20 latach III RP z jej fałszywą historią tą dawną i współczesną, jakiś polityk-matoł, oczywisty niedouk – bo któryż z nich wie coś o Janie Kochanowskim – coś co naprawdę powinien wiedzieć, coś więcej niż to że umarła mu Urszulka, wyciągnie z tego wnioski i zrozumie, że tylko część Polaków to katolicy i to część nie większa niż 50%. 

Czy zatem nie nadszedł czas by Naród Polski poznał prawdziwą treść twórczości na przykład Jana z Czarnolasu ?

Alfons Mucha – Dziewanna – Flora

A to na dokładkę

 gdyż w podaniu wawelskim ukryto prawdę o Żabi-Kruku, którego Królestwo zatopione jest w nurtach Wisły pod Wawelem. Tu właśnie na osi jest Żabi Kruk – Ptak Słońca który z Białego (Lasota) stał się Czarnym, który z Przepowiadającego Przeznaczenie stał się Piewcą Kraczącym Nocnego Nieba i Krainy Księżyca – Tu leży  symbolicznie ulokowany w dawnej opowieści przez naszych dzielnych przodków – Byśmy nigdy, przenigdy nie zapomnieli kim jesteśmy.

Wojciech Świętobor Mytnik – Trzy wiersze i inne…

Trzy wiersze i inne…

… Bo te inne to już na na blogu Wojciecha Świętobora,

Przedstawiam wam dzisiaj trzy utwory poetyckie Velesvaruna  – Wojciecha Świętobora Mytnika – wszystkich, którzy mają ochotą dotknąć albo choćby otrzeć się o WIELKĄ TAJEMNICĘ , jaką zawsze niesie w sobie dobra poezja, kieruję na jego stronę:

copyright© by Wojciech Świętobor Mytnik


uczyli nas miłować wroga
choćby ten z nienawiścią
uderzał nas w twarz

i mówili, że nie ma Boga
w świętych gajach
w kamieniach i drzewach
w wartkich rzekach
i jasnym obliczu słońca
że kłaniamy się bałwanom

gardzili naszą miłością do ziemi
mówili że ojczyzna
to nie sława praojców
ich dbałość o rolę
ich wojenny trud
że słowiańskie królestwo
jest w innym świecie

mówili też
że nadchodzi czas
gdy syn stanie przeciw ojcu
córka przeciw matce

tak mówili

kazali nam paść na kolana
posypując nasze głowy popiołem
że jesteśmy tym prochem

wielu z nas uwierzyło

złamani i zagubieni
klęczący w dusznych
kamiennych świątyniach
wznoszący modły
do obrazów i rzeźb
do martwego bożyca
na słonecznym krzyżu

żadne imperium
nie trwa wiecznie

wieczna jest tylko
nasza pamięć

8 lipca 2010 r.


Wśród kamiennych ostańców
Każde słowo rzucone na wiatr
Zdaje się być solarną modlitwą
Prośbą o nieśmiertelność

W odwiecznej zieleni lasu
Czas traci na znaczeniu
Granice się zacierają
Myśli zlewają się w jedno

Dokoła jest tylko

12 maja 2010

Jesień w Dolinie Jezierzycy

Smutek się zakradł między olchy i jesiony.
Szarość i zadumanie zaległy w dolinie.
Milczą sylwetki dębów we mgły otulone.
Milczą spokojne wody – dawnych ech świątynie.

Świt dziś nie nadszedł. Półmrok włóczy się polesie,
Wilgotne krzewy jagód sennie przeczesując,
A z nim w powietrzach zimnych dzika pieśń się niesie,
Tam dokąd tylko wiedźmy-ptaki odlatują

I nikt nie pozna nigdy ani się nie dowie,
Co kryją pozłacane liściaste kurhany.
To uroczysko Wrzosy – pogańskie błędowie,
Miejsce, gdzie czas się zgubił w śnie zaczarowanym.

Leicester, 15 listopada 2006 r.

Życie literackie 1980 – Jej pierwszy facet (mój debiut poetycki)

Mój oficjalny debiut poetycki – Jedyny wiersz wydrukowany w oficjalnej prasie, w okresie tuż tuż przed Odwilżą, – ale jeszcze nie zaczynały się nawet pierwsze strajki w Lublinie  -zebrano twórczość  młodych z Koła Młodych ZLP, którym debiuty obiecywano już od 1976,  i wyselekcjonowano starannie wiersze, które mówiły jak najmniej.

To przykład ile można było powiedzieć w czasach Cenzury i dlaczego powstał Kodyzm.

Oto mój wiersz w stylu tak ulubionej przez Cenzurę PRL „małej prywatności”:

Masarż i Papierż – polski kod szczęścia

Masarż i Papierż – polski kod szczęścia – Komunikat 20 10 2010 g 20 10

© copyright by Czesław Białczyński

Komunikat powstawał przez wiele lat i wciąż nie był skończony, czegoś mu brakowało od samego początku – po prostu puenty i zwieńczenia. Pierwsza część – sybarytyczna powstała jak widać na obrazku 26 grudnia 1989 roku o godzinie 11.25. Komunikat został odłożony do przepastnych szuflad i był wielokrotnie przeze mnie studiowany, ale wciąż nie odczuwałem żadnego impulsu twórczego patrząc na niego. Pokazywałem go różnym osobom – kodystom, w tym, ekspertce Głębi, szaradzistce, wrażliwej duszy i ideowej kodystce, scenografowi i kostiumologowi, między innymi teatru Groteska – Ewie Englert, ale nikt nie miał pomysłu na jego zakończenie.

Treść – masaż i masarz – jest skupiona jak widać na zagadnieniu cielesnej uciechy, przyjemności ciała – fizyczno-erotycznej części natury – masowanie i jedzenie, może po trosze podbarwione sadyzmem zabijania i krojenia mięsa, oraz torturami ugniatania i tłuczenia ciała. Ta cienka sugestia sadystyczna pociąga oczywiście za sobą skojarzenia masochistyczne. Te dwie cechy i ewidentny element krwawości wprowadzony przez słowo „masarz”, kojarzy się niejako z polskimi dziejami pełnymi krwi i bólu, śmierci, rozdarcia… więc było to jakieś poetyckie nawiązanie do Polski i dziejów narodowych skojarzone z podstawowymi funkcjami ludzkimi, egzystencjalnymi, przyrodzonymi niejako organicznymi cechami związanymi z bytem fizycznym człowieka

– to wszystko zawarte w dwóch skondensowanych słowach które się pozornie w sensie logicznym w ogóle z takimi sensami nie kojarzą.

Taka sytuacja komunikatu trwała do 22 czerwca 1991 roku do godziny 11.10 – półtora  roku. Wtedy pod wpływem impulsu dopisałem na tej samej kartce drugą część – Niejako przesłanie duchowe, zawierające esencję polskiej duchowości: Papier i Papież, z czego powstało słowo Papierż – ze swoim prześmiewczym, wesołkowatym, rżącym zakończeniem. Istota polskiego bytu wtedy to było bowiem:

a) uwielbienie i apoteoza wiary katolickiej i mitologizacja bohaterskiej osoby polskiego Papieża – uosobienia polskiego Mesjanizmu dziejowego i polskiego oporu przez 50 lat przeciw komunizmowi.

b) typowo polskiego kreowania rzeczywistości na PAPIERZE wbrew dziejącym się faktom. Na papierze bowiem w propagandowej euforii odzyskiwaliśmy wolność, sypały się peany, walił się mur berliński, ale po cichu w rzeczyewistości SB-ecja i część nowej nomenklatury Okrągłego Stołu układała Polskę własną, III RP – nie dla jej ludu, ale dla siebie  – Czerwonych i Różowych, i rozkradała między siebie majątek nas wszystkich.

Oczywiście rzeczywistość papierowa – medialna – była tak zakłamana machiną propagandową pozornie „wolnych” mediów i autocenzurą, że głoszenie wtedy publicznie podobnego poglądu było zupełnie niemożliwe. Właśnie NOWA CENZURA wyrzuciła moją książkę „Polski Łącznik” z planu wydawniczego WL i wyrzuciła z WL jej dyrektora krótkiego okresu wolności i demokracji 1989 – 1991 – Bohdana Rogatkę, a z nim i moją książkę. Publikacja nie była już  możliwa i nadal jest niemożliwa. Musiałem zacząć pisać jako publicysta i dziennikarz do Gazety – ale w Toronto i do Listu Oceanicznego – w … Toronto. Byłem więc znowu na emigracji wewnętrznej, a Polska nie była ani demokratyczna ani wolna – miała tylko pozorną demokrację i suwerenność, która do dzisiaj kończy się tam gdzie kończy się interes czerwono-różowej nomenklatury i interes Rosji. Suwerenność to nie wolność.

To co się działo wtedy w Polsce w roku 1992 (łącznie z Nocnym Zamachem – Nocną Zmianą – było straszne i śmieszne –  tak jak to słowo PAPIERŻ i jego emocjonalny sens oraz logiczna zawartość informacyjnego znaku. Papież stał się wtedy dla propagandy zasłoną dymną i czołowym elementem manipulacji – pozorowania wolności – dlatego słowo PAPIERZ miało większy sens dla Polski i Polaków niż mógłbym to wymyślić.

Jednak komunikat nadal miał feler,  dalej nie było puenty ani zwieńczenia mimo, że była już zawarta „świadomość polska” i współczesność polska i duch polski, a także tzw duchowość i dusza – czyli ta część człowieczej natury która ponoć odróżnia nas od czystej zwierzęcości – żarcia i rozmnażania oraz krwawej rzezi.

4 listną Koniczynę otrzymałem od innej członkini grupy Kodystów Polskich Ewy Ryn (sztuki plastyczne) w roku 2001.

Przez 3 lata konserwowała się i utrwalała w pewnej książce. W roku 2004 trafiła do wnętrza kartki z komunikatem Masarż-Papierż.

Wyciągnąłem ją z szuflady w 2009 uruchamiając blog i snując plan przedstawienia kodyzmu.

Po raz kolejny jako aktualnego kierunku sztuki – którego celem jest uczulenie odbiorcy na sens słowa: jego znaczenie logiczne i sens emocjonalny i uczulenie tym samym odbiorcy, czy tego chce czy nie – „manipulacja” – uczulająca na próby manipulowania propagandowego i takiego stosowania słów, które mają przeciwne znaczenie do zakodowanej w nich zawartości emocjonalno-logicznej.

Ale komunikat „masarż – papierż” nadal nie nadawał się do publikacji.

Dopiero 20 10 2010 roku komunikat nabrał pełnego znaczenia i zyskał tytuł. Koniczyna „przypadkowo” połączyła te dwa słowa Symbolem Solidarności który w Stanie Wojennym rysowało się na murach miast.

pomyślałem: Tak to Polakom wystarczy – PRAWDA im nie potrzebna ani SPRAWIEDLIWOŚĆ ani tym bardziej PRAWO – płynące z PRAWI i Prawdy. Polakom wystarczy masaż i masarnia, papież i papiernia, mit papierowy papieża – papierż – a miejsce Prawdy i Solidarności jest jak zwykle w podziemiu – ot taki typowo „Polski KOD Szczęścia – chochola recepta na teraźniejszość która warczy (WarkodEM – OTWARTĄ WOJNĄ „WAR”em).

Oto puenta i wreszcie może być ten komunikat kodystyczny opublikowany – bo jedne komunikaty powstają w ułamkach sekund a inne dojrzewają latami.

Koniczyna łączy konkretne litery powstaje słowo: PAS – Czy rzeczywiście odpuściliśmy i wystarczy nam taki kod szczęścia?

Wiersz i komunikat kodystyczny z 2007 roku – fajne, śmieszne, do zastanowienia

copyright © by Czesław Białczyński

Od urodzenia

nie dziwimy się z ptaków

wznoszących się

i spadających ostro w dół

Nie dziwimy się Ziemi

żeglującej w czwartym wymiarze

jej obrotom wokół osi i gwiazd

Nie oburza nas martwota

kamieni i piasku

ani klepsydry z czarnym trenem

Nie oburza nas że na końcu drogi

na wszystko co żywe czeka

Niewzruszony Komornik

odbierający cienką igłą ostatni oddech

Nie dziwimy się chorągwiom

ani dumnie dzierżonym herbom

krwi pulsującej ani przelanej

Nie dziwimy się cudom rozmnożenia

wytworom rąk i wyobraźni

ani potworom jaźni czy więzom przyjaźni

Dziwię się

że tak nas nic nie dziwi

od urodzenia

Komunikat kodystyczny 10 10 26 10 2006

Idzie Jesień

[pobierz, otwórz]

Ojczyzna – wiersz napisany dawno (1999), lecz aktualny

Publikuję go tutaj jeszcze raz bo chcę go mieć we wpisach – no i kocham ten plakat


Copyright © by Czesław Białczyński


Jesteś potworkiem ulepionym

z różowej i czerwonej


z czarnej krwi niewinnych

Jesteś ziemią niczyją

oplutą i zafałszowaną

przez kolaborantów

zlekceważoną przez


zdeptaną butami trzech okupacji

zachodniej, wschodniej i własnej

Jesteś molochem

spętanym przeszłością

splecioną z chwały i przeniewierzenia

wykastrowanym z języka,

słuchu i genitaliów

Jesteś ślepym narzędziem

niewidzialnego losu lub spisku

młotem rozszalałym w ręku idioty

kowadłem wklęsłym od jego uderzeń

pyłem i dymem

rozpierzchłym w ślepych uliczkach zbrodni

w ciszy niepamięci

w zaułku zagłady

Jesteś wyrostkiem robaczkowym świata

(bez szkody gdy chirurg zadecyduje o konieczności resekcji)

Jesteś tego świata tarczą i włócznią

dlatego wciąż broczysz walcząc na różne strony

i nie potrafisz

odnaleźć kierunku

Jesteś miejscem rozdartym

między wersjami historii

pozbawionym jakiegokolwiek zakotwiczenia

które dryfuje po wszechoceanie obcości

albo bezkulturalnej pustyni wypełnionej jak piaskiem

ziarnami gadżetów z niezliczonych pop-boutików

europy i obu ameryk

Jesteś jak niewidomy

w pokoju pełnym

niezrozumiałych mebli

– funkcji, znaków, symboli, wyrażeń,

siadasz na krześle, które okazuje się elektryczne

kładziesz się w łóżku, które dla innych jest zwykłą trumną

zjadasz odchody traktując je jak delikatesy


a widzisz kogoś innego


a nic nie rozumiesz

Jesteś pychą i czkawką

Przepełniona pychą udajesz, że rozumiesz

ustanawiasz nowe granice

wytyczasz ścieżki

dla wolności osobistej, dla słowa, dla dzieła

i działania

Przepełniona pychą oddajesz się apoteozie

własnych wyczynków, drgawek i zaniechań

rozdajesz ordery

ogłaszasz nowe mity

To nic innego jak tamta dobrze znajoma

stara czkawka ogłoszona po 45-tym

Ona pozwala ci zająć pozycję autorytetu

Na powrót wytyczać, rozumieć i ustanawiać

To śmieszne

jak na kogoś kto zapomniał o pomordowanych

przez samego siebie

Jesteś bytem wynaturzonym

katem i ofiarą rozdwojoną w bólu i rozkoszy

pożerasz siebie

w niezliczonych aktach autokanibalizmu

– po kawałku

rozdymasz siebie

traktując każdy wykreowany artefakt

jak Rzecz lub Prawdę

Jesteś esencją niemoralności

sprzedana, kupiona, rozkradziona


wałęsasz się po mieście

w którym każdy może cię mieć

zabawiasz się własnymi wnętrznościami,

słowem, honorem, prawem

zabawiasz się

nieświadoma istnienia

dróg wytyczonych dawno

przez najwyższy autorytet


I mimo tego

mimo tego

tylko w Tobie nadzieja

Wiersz Pycha lub Co ich Po-pycha (1999)

Copyright © by Czesław Białczyński


Długo to trwało nim
zebrałem się w sobie
nie było mnie
10 lat
A przecież nigdy
nie splamiłem się
nie wykrzykiwałem przeciw niewinnym
nie opluwałem inaczej myślących
nie wsparłem dobrym słowem okupantów ani
nie kopałem leżących ani stojących
nie zakładałem więzów ani knebla wymachując
swoim ustanowionym obcą pięścią autorytetem
swoim ukonstytuowanym przez morderców monopolem mądrości
nie wmawiałem nikomu ani sobie, że skorpion jest chomikiem
a szatan panem młodym
że kurwienie się jest cnotą, a krzywoprzysięstwo koniecznością dziejową
że racja jest po stronie silniejszego, a nie po stronie prawdy
że żołnierze AK, WiN, NSZ to bandyci, Katynia nigdy nie było, Sowieci są dobrymi przyjaciółmi Polski, że 3xTAK zwyciężyło w 100%, socrealizm jest jedyną słuszną literaturą, a nawet jedynym rozsądnym sposobem myślenia, każdy kto ma inne zdanie to Karzeł Reakcji, harcerstwo musi być narodowo-socjalistyczne bądź socjalistyczno-interaktywne,
że monopol = demokracja, a jej najlepszym strażnikiem będzie krakowska bojówka czerwonej gwardii Józefa Stalina zakonspirowana w Urzędzie Bezpieczeństwa na Placu Wolności
że Dąbrowski sam się powiesił we własnej celi,
Jurczykowie z depresji skoczyli z okna, syn Kuklińskiego miał wypadek, Pyjas zapił się na śmierć, pewien ksiądz po pijaku ze skutkiem śmiertelnym nurkował w jakimś zalewie, pewnego ucznia pobili sanitariusze, a jego matka umarła z rozpaczy, dwaj fececi spalili się dla żartu, jeden na krakowskim Rynku, drugi na jakimś stadionie w stolicy, że kilku górników zabiły pociski wystrzelone w powietrze, że masakrą na Wybrzeżu nikt nie kierował, że pacyfikacja Nowej Huty w 1960 roku w ogóle nie miała miejsca,
i tak dalej, jeszcze długo długo

Dlaczego więc milczałem
Jak to się dzieje, że inni przez cały czas mówili,
że oni mówili, mówią i będą mówić,
że mówią, mówią i mówią
Co im pozwala?
Co im każe?
Co ich poPYCHA?

Dział WIERSZE – poezja zaangażowana otwarty

Na podstronie wiersze – w moim blogu otwieram dzisiaj dział niepublikowanych wierszy – poezji zaangażowanej, klasycznej, tradycyjnej – czy jak by ją tu nazwać – po prostu mojej poezji nieeksperymentującej, z czasów hippisowskich. Nie znaczy to iżbym ją traktował mniej poważnie, w młodości pisałem więcej takiej poezji, była ona nie do przełknięcia nawet dla Mł0dych z Koła przy krakowskim Związku Literatów Polskich, których obrażały słowa w stylu „ten czerwony burdel” – na temat ich Ludowej Ojczyzny, „Morderca Bierut”, albo  „22 lipca Święto Oszustów”, albo inne, każde – po prostu prawdziwe – stwierdzenie, na temat rzeczywistości, w której usiłowali za wszelką cenę zaistnieć i zrobić karierę, lub stać się sławni jako „pisarze”, a czasami nawet „poeci”.

Poeci którzy potem drukowali wierszyki o niczym.

Pozwalano mi wtedy drukować w soc-pisemkach takich jak Życie literackie, Student, Przekrój, Tygodnik powszechny, Literatura czy inne pisma pseudokultury PRLu. Pozwalali mi drukować tylko to co było na tyle „poprawne” że aż stawało się „nijakie” –  to był styl PRLu – ich styl. Dzisiaj są wielkimi legendami, postaciami świata kultury polskiej, opiniotwórcami, bywalcami SALONU. Poezja miała się tak samo dobrze w PRL jak rock, który nazywano big bitem. Nagrywano piosenki Czerwonych Gitar p Białym Krzyżu w ciemnym polu pod którym spał partyzant snem wiecznym – partyzant BCh lub AL, albo nawet Armii Czerwonej, czy piosenki Maryli Rodowicz o jakichś wozach kolorowych (wozach dokąd? do biedy i upodlenia? Do więzienia? – co za wesołe brednie).

Jakoś do dzisiaj nikt nie zatroszczył się, żeby wydobyć z podziemia nagrania prawdziwych twórców kultury tamtego okresu, jednych z nielicznych – choćby takich jak rzeczywiście rockowy, prawdziwie podziemny, psychodeliczny Zdrój Jana, który każdy wtedy w Krakowie znał i który grywał co sobotę w Akademiku Plastyków przy ulicy Lea w Klubie Pod Ręką, a jedynym nagraniem  na płytę jakiego dostąpili ci ludzie, były zdaje się jakieś podkłady do musicalu Szalona lokomotywa i coś tam chyba na płycie Grechuty – nie pamiętam tego dokładnie – i to 10 lat po tym kiedy rzeczywiście robili coś fajnego.

W pewnym momencie miałem tego dosyć, tej całej „kultury”, ponieważ nigdy nie zależało mi ani na karierze ani na sławie, ani na pieniądzach. Więc zacząłem pisać wiersze wyłącznie dla siebie i hippisowskich przyjaciół, z różnych komun.

Teraz otwieram przepastne szuflady – bierzcie co chcecie, zobaczmy co tam jest – dzielę się z wami moimi odczuciami i przemyśleniami o rzeczywistości, w której żyłem i którą przeżywałem, i w której teraz dożywam.

Robię to po to żeby nikt z WAS nigdy nie pozwolił się już nikomu ogłupić żadnym Stołem – Okrągłym ani kwadratowym, żadnymi pustymi obietnicami i gestami – patrzcie uwżnie i wyciągajcie wnioski. Media są tylko fałszywą maską w ręku klas posiadających mamonę i władzę – napisy z murów z lat Stanu Wojennego w stylu Telewizja Kłamie – nigdy nie stracą aktualności.

To nieprawda moi drodzy, że socjalizm i PRL rozwaliły kursy Uniwersytetu Latającego – to było tylko dobijanie komunizmu, ani przemówienia Ojca Świętego – nie, one i za sto lat by nie trafiły do milionów otumanionych konformistów, którzy machali czerwonymi chorągiewkami w pochodach pierwszomajowych i robili czyny społeczne na 22 Lipca – pożal się Boże święto. Wystarczyło krzyknąć w parku Katyń, żeby już ich nie było wokół człowieka – czmychali jak szczury po kątach. Nie rozwalił komunizmu także finałowy wystrzał – podłożenie dynamitu i wielki wybuch w Sierpniu 1980 roku. Rozwaliła go wojna ideologiczna – w tym ruch polskich i wszystkich demo-ludowych hippisów oraz prawdziwa wielka wojna wyścigu zbrojeń – czyli III  Wielka Wojna Światowa, trwająca 50 lat, nazywana też Zimną Wojną. II Wojna Światowa nie skończyła się 8 maja 1945 roku jak was uczą w szkołach, ani 9 maja 1945 jak uczą w Rosji – ona wciąż jeszcze trwa mimo pozornego pokoju. 8 maja 1945 roku przeszła w fazę Zimną, a z końcem 1989 roku w fazę Cichą – teraz widać jej przejawy w Czeczenii, Tybecie, w Gruzji, Iraku, Afganistanie  i wielu innych miejscach – trwa nieustannie.

Sukces Solidarności i SKSów – czyli zjednoczonego ruchu robotniczo-inteligenckiego w 1980 roku zawdzięczamy rewolucji hippisów – to oni rozbili zuniformizowane struktury państwa i otworzyli ludziom oczy na jego policyjny charakter wrogi człowiekowi – każdemu człowiekowi. Ale przede wszystkim zawdzięczamy go twardości Ronalda Reagana – hollywoodzkiego aktora, prezydenta USA, który umarł na Alzheimera.

Ponieważ wojna wciąż trwa – także domowa cicha wojna w |Polsce – może moja poezja przyda się na wasze sztandary.