Native Church of Poland

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 12 Marzec 2013

© translated by Katarzyna Goliszek

In 1995, in the Native Church of Poland the tradition of Lechicki Circle of

Worshippers of Svetovid (Światowit) – active in Warsaw from 1950 to 1980 –

was revived. We can say, however, that the official dates do not reflect the

continuity of the activity of the Faith of Nature worshippers.


The Lechicki Circle of Worshippers of Svetovid (in Polish: Lechicki Krąg Czcicieli Światowita – LKCŚ) practically stopped its activity as an organisation when Władysław Kołodziej died, but some participants of the Circle lived and acted on their own.


It was Lech Emfazy Stefański thanks to whom the Native Church of Poland was registered in 1995 which also led to the beginning of the first oficially organised and registered Pagan Church in Poland. Owing to Lech Emfazy Stefański, the public pagan worship and public pagan rituals were reborn in Poland. 


Yet, Slavic Faith of Nature existed, gods were worshipped, Slavic festivities and rituals were held in many places in Poland for all the thousand years of Christianity in Poland and certainly as far as I remember it, and since we have been able to historically recreate the ”activity” of the Guardians of the Faith of Nature.  It is not in the least the time from Zorian Dołęga Chodakowski or, the more, Bronisłąw Trentowski – as  various amatuerish writers of the history of Native Faith would like it to have been – it had lasted before and actually it has lasted till now and will always last. 

Someone who gives  dates relating to them as the beginning of revival of paganism in Poland has no idea at all  what he or she is talking about.

Slavic Faith of Nature IS ONE – anybody that divides US is OUR enemy” [Zorian Dołęga Chodakowski – in one of his letters to his friend].

Czesław Białczyński



   RKP 163122_1286804928_21bc_p Mazovian shrine of the Native Church of Poland

The Native Church of Poland

On 24 th March 1995, THE NATIVE CHURCH OF POLAND was registered in the Office for Religious Affairs,  (at number 88),     33 Its headquarters is Warsaw, there are also centres in Poznań and Lublin. The group is the inheritor and preserver of the Lechicki Association of Worshippers of Svetovid, Władysław Kołodziej.     34 Its founders and leaders are a writer, film maker and a psychotronics expert Lech Emfazy Stefański     35 and an actor Kazimierz Mazur. Presently the church has over four hundred people.     36 The name of the Native Church of Poland refers, as you can learn from the program brochure of the group, to the name of the Native American Church which is a community associating followers of pagan religions of American Indians. Program presumptions included in the brochure are the most vital part of the Faith of Native Church in Poland.

  • ”1. The Native Church of Poland represents henotheistic creed. We believe that cosmic force called God and numerous spiritual beings subordinate to him decide about the fate of the world.
  • 2. Our distant Slavic ancestors were worshippers of God, not of the devil. They worshipped the same God, Creator and Benefactor that was called differently in languages of various nations. We do not let others persuade us that our distant ancestors were worshippers of Evil. We do not believe medieval Christian monks who arrived in our territories from extraneous lands and who wanted to see just dead wooden ”idols” in our old religious symbols, whereas, in reality, they presented images of spiritual beings subordinate to God, or symbols of his diverse aspects. Polish people do not have to be ashamed of their distant past. They have no reason to deny  it, either. Thus, we have the full right to give God his old name ŚWIĘTOWID in our language.  (ŚWIĘTOWID = Światowit = Svetovid)
  • 3. The Native Church of Poland is an open church because it does not usurp the exclusive right either in the issues of personal faith, or in the matter concerning the   church–organisational affiliation. A Christian, Buddhist, Mohammedan can join the Native Churh of Poland without renouncing or disclaiming their present faith. […]
  • 4.We do not let others persuade us that to ”be Polish” means, of course, the same as ”to be a Catholic”. After all, the supporter of the ”heretical” faith was Mikołaj Rej, a Polish Slav of flesh and blood, an ardent patriot, called Father of the Polish Language. […]
  • 5. Everyone can become a follower of the Native Church of Poland regardless of their ancestors’ nationality in their family tree. Nation means language and culture, not a ”Polish” origin. […] A Pole is a person who regards himself / herself as Polish – even though their grandmother was Russian, great grandfather was a German living in Saxony, and great grandmother was a Hungarian Jew. […] Bearing such Polishness in mind, we call our church the NATIVE CHURCH OF POLAND.”

    RKP  s_swia2_6On the right: Lech Emfazy Stefański

from website:  Jerzego BG

The Native Church of Poland

The name of the Native Church of Poland is modeled on a largely accurate name of the Church associating  descendants of former inhabitants of America: Indians: ”Native American Church”. Christianisation introduced with fire and sword was unable to totally destroy the attachment to former beliefs. Native American Church refers to them and revives them, also respecting Christian beliefs which arrived later on.

Program presumptions

The Native Church of Poland represents henotheistic creed. We believe that cosmic force called God and numerous spiritual beings subordinate to him decide about the fate of the world. Our distant Slavic ancestors were worshippers of God, not of the devil. They worshipped the same God, Creator and Benefactor that was called differently in languages of various nations. We do not let others persuade us that our distant ancestors were worshippers of Evil. We do not believe medieval Christian monks who arrived in our territories from extraneous lands and who wanted to see just dead wooden ”idols” in our old religious symbols, whereas, in reality, they presented images of spiritual beings subordinate to God, or symbols of his diverse  aspects.

Polish people do not have to be ashamed of their distant past. They have no reason to deny it, either. Thus, we have the full right to give God his old name ŚWIĘTOWID in our language.

The Native Church of Poland is an open church because it does not usurp the exclusive right either in the issues of personal faith, or in the matter concerning the church–organisational affiliation.

A Christian, Buddhist, Mohammedan can join the Native Churh of Poland without renouncing or disclaiming their present faith.  They can broaden the range of  their creeds. We do not apply the exclusivity. We believe that one can be both, for example, a Bhuddist and Catholic. Joining the Native Church of Poland does not mean renouncement of  presently professed religion at all. It may – if someone wishes to – but does not have to. Everyone can become a follower of the Native Church of Poland irrespective of their ancestors’ nationality in their family tree. Nation means language and culture, not a ”Polish” origin. Our kings married German, Austrian princesses, and they also left illegitimate children with Jewish concubines, e.g. Kazimierz Wielki (Casimir the Great). Our great grandparents of higher and lower classes did the same.  A Pole is a person who regards himself / herself as Polish – even though their grandmother was Russian, great grandfather was a German living in Saxony, and great grandmother was a Hungarian Jew. A Pole is the person who feels happy listening to Chopin, Moniuszko or Szymanowski, who feels among his / her natives while they speak Polish all around. Bearing such Polishness in mind, we call our church THE NATIVE CHURCH OF POLAND.


The Native Church of Poland professes the worship of One God – the same who is called ”Allach” by Arabs, and ”Yahweh” or ”Jehovah” by followers of Judaism and Christianity. Our distant ancestors had called the same One God ”Świętowit” (”Svetovid”), in their own language and way till they were forced to call Him differently in the 10 th century – the venerable but strange name which was given by people remote to them in every respect and hardly Asian like.

Slavic people were obliged to relinquish not only their own vision of God, but also His name. Those who did not comply with that prohibition were severely punished, often by beheading with a sword. For not abiding by the fast, sinners got their teeth knocked out by executioners. We have nothing to be ashamed of. Our distant ancestors were not savage people. It is known, for example, that iron was smelted in the territories of Poland.  Tradesmen supplied the smelted iron to Roman smiths. Slavs’ spiritual life was not primitive at all. Their philosophical–theological concepts, recorded as complex ideograms, have survived till our times and are successfully deciphered by scientists. Is it possible to restore the religion of distant Slavs? Yes, it is. However, this restoration will be hypothetical in many points.

It is better to have even a hypothetical wholeness in some points than just inconsistent pieces. Countries dwelt by Slavic nations are spread on a big area of Europe. Results of research have given us information about the common cultural facet of variable Slavic tribes. The common framework of beliefs is revealed among western, southern and eastern Slavs. All of them used an advanced and mythologised vision of the world which had similar patterns and which was developed before christianisation. Thus, we are talking about the Slavic religion. Its concise characteristic can be found in the twelth century ”Slavic Chronicle” by Helmold: „In addition to manifold multitude of idols which they have got to enliven the fields and woods, or assign to sorrows and pleasures, they do not deny that they believe in one God in Heaven commanding the others. The Almighty cares only about the things of heaven while the others – obediently fulfilling tasks assigned to them –  come from his blood (ie, they have emerged from Him – parable LES) and those being closer to the God of Gods are more illustrious.”

An outstanding scholar of the religion of Proto-Slavs, Boguslaw Gediga, posits that the Slavic „tradition of so much shaped pantheon of deities in which one is the main god – and actually the whole concept of the pantheon of deities is nearly approaching monotheism – must reach far back..” Such concepts defined in religious studies are defined as „henoteism”. As for the ancient Slavs having been „henotheists” scientists are in agreement. ”Thus, as Lech Leciejewicz put it, there was a tendency to monotheism in the Slavic religion intertwined with worship of nature, especially the Sun, typical of agricultural tribes.”

About 550 years ago, Procopius of Caesarea wrote that the Slavs believed in one God, the lord of all, and the gods of nature. That is why the name  Svetovid (Świętowit) was not either the name of a „pagan idol” or  of the”devil”, but the name of God – the One God. The henotheistic idea of divinity was a convenient ground for the adoption of Christianity. Religious „revolution” of the tenth century brutally destroying everything that related to the spiritual world of our ancestors cut us off our roots. Christian missionaries behaved like barbarian invaders in our territories. Today, the distant past of our Native Land can be reconstructed on the basis of the few foreign documents and archaeological excavations.

The Slavic Model of the World

Perplexity of the four-faced pole of  Zbrucz – as scientists call a huge statue of Svetovid kept in the Archeological Museum in Krakow – has been provoking researchers for almost one  hundred and fifty years  to make further attempts to interpret  it. The development of scientific research methodology has contributed to the rise of two scientific pieces of work in the last two decades. The pieces of work have been done on a particularly large scale and their authors are Adam Łapiński and Janusz Kotlarczyk.

Each symbol is ambiguous, and the ambiguity lies in the fact that it can be interpreted in several parallel ways – and this parallelism may be a profound interpretation of its meaning.

One of Adam Łapiński’s presumptions is that the pole makes up a ”text” recorded by the form of art which somebody once addressed to somebody. He also adopted the thesis of the universality of the code used in the monument. He assumed that the work  is symbolic and, therefore, its significance is not determined by the reality of presenting it, but the reality to which the representation refers.

In his work the author based on the primary idea of cybernetics and the general theory of systems: it is impossible to reconstruct the meaning of any wholeness by summing up the meanings of particular parts – in the same way, it is impossible to specify a function of a tool by totting up the functions of  its components. For instance, a watch is not the sum of gear wheels and springs, but the structure  – and this structure makes up the meaning of entirety. To make sense of the wholeness, it is necessary to seek a part of interpretation through interpreting the whole, through getting to know about the ”structure of the system.”

The author interprets the symbolism of the pole of Zbrucz in two ways: cosmologically and sociologically. The human has always and everywhere been presenting oneself and the universe as an organised entity – as Order which means Cosmos. For the human, this order has always been the Supreme Order, the Highest Stage and is recognised as the largest and most magnificent creation of God, or is sometimes identified with Him. The individual is still experiencing a sense that he / she is only a microscopic part of the giant system, thus understands that it will be better for them to act in accordance with the principles of the functioning of the wholeness.

The modern ”ecological” ideology is – in this sense – of parareligious character. „The most widespread and at the same time the most persistently popularised by ancient control systems concept of cosmos  in ancient cultures was its vision as gradual opposition – the extreme links of which dynamic sky and static earth are divided by some cosmic levels, so called celestial spheres (skies). The extreme links of the opposition – astral heaven and the earth – are tied by the axis  piercing the following spheres whose bottom indicates the centre of the earth, and the top denotes the point of rotation of astral sky. Around the pivot revolve cosmic bodies that belong to the following spheres – the Sun, the Moon and the planets. The abstract idea of the cosmic axis which belongs to the most common terms on the globe was specified in variable cultures: in the form of a column (pole), pillar, mountain or tree which stands in the middle of the world supporting the dome of heaven with its top.

The column found in Zbrucz belongs to such models. Its vertical program (seen synchronously by the viewer) relates to the static aspect of the cosmos, to its hierarchical structure (the hierarchy of cosmic spheres). The lower zone of the column program can be linked with the lowest cosmic sphere – the Moon sphere; the central zone – with the Sun sphere; the upper zone – with the highest cosmic sphere, with the sphere of fixed stars. The horizontal program of the pole, percieved diachronically refers to the dynamic aspect of the cosmos, to its cyclic structure, to the idea of time the essence of which is recurrence, cyclicality and four-phaseness. The four presentations of the upper zone which – as we have agreed – represent the astral sky,  are represented by four quarters of the sky. The four presentations of the central zone demonstrate a yearly four-phase course of the sun. The presentations of the upper and central zone show the idea of the year that is taken from observation of the sun against the sky.

Thus, it can be said as once Joachim Lelewel suggested – that the four presentations of the upper zone demonstrate the seasons of the year (”places” of the Sun among the stars in the yearly cycle): the female character with a horn stands for summer, the male character with a horse and weapon stands for autumn, the female character with a discus means spring, whereas the male character without an attribute denotes winter. The four presentations of the lower zone relate to the monthly moon cycle in the sky  (one refers to its invisibility).

Concluding, we can state that the pole from Zbrucz is a model describing the time space structure of the cosmos. The latter of the mentioned contemporary researchers of the pole of Zbrucz, Janusz Kotlarczyk, was occupied with the archaeoastronomy cult for many years seeing in it an important research tool for archeologists that helps to understand the meaning and purpose of various constructions, quadrangular grooves, stone circles, or pairs of mounds. The author called the pole of Zbrucz ”the anthem in honour of the Sun” and he assumes that the whole meaning of ideas becomes fully understandable only by orientation of the column walls against the sides of the world.

„The sun in its annual course rises and sets at different points of the horizon – moving from the extreme position in the south during the winter solstice to the extreme position of the north during the summer solstice. There is no need to justify at this point that the discussed courses had been in the spotlight of miscellaneous nations all over the globe  and had made up the frame of the primary calendar for a very long time.”  If we direct the head side of the lower floor of the pole (with the kneeling male character seen from the front) in the direction of the  Sun  rise ”during the winter solstice – the phenomenon which is the central point of the yearly cycle of the circulation of the Sun – we percieve that the character with a tiny figure next to the head on the central floor and the character with a horn on the main floor are directed in the same side.

The relevance of the whole wall is unequivocal: the Sun rising on 22 nd December (from dawn – the central floor) is the god who has overcome his death (having humiliated his enemy? – the lower floor) and soon will rise behind the horizon.

The victorious deity drinks a new horn of divine strengthening refreshment as a symbol of cyclical rebirth and rejuvenation while predicting prosperity and abundance  (the upper floor). Towards sunset on the day before the winter solstice  the wall shows an imagned character holding a circle (the upper floor).

This could mean that the setting Sun, despite the momentary weakness  remains  immortal. With the hope of immortality of souls of the dead that go to the land of peace located in the west  led by the setting Sun – deus psychopompus – the habit of funerals before sunset developed. The identical wheels are held by the characters in the Serbian medieval images. An announcement of the  rebirth of the Sun seems to be the image of an evening twilight as a woman-mother with her breasts overflowing with food.

The character with a horse and saber is directed towards west during the summer solstice. The summer sun (22 nd June) is in its greatest strength – it rises highest and stays the longest way in the longest day which is always the symbol of a horse. Sunset on that day was not apparently characterised by anything special. Staying of the most powerful Sun in the afterlife world was the shortest so it was not threatened with anything. Apparently for this reason, the character of the upper floor facing NW does not own any attribute. The morning dawn and the evening twilight do not have exposed breasts as the sun was not born on that day. However, the next spoked wheel on the lowest floor expresses a thought like a horse – a flick of the night Sun.

As it can be concluded from an attempt to decode semantics of images, the obelisk of Zbrucz can be regarded as the ideogram of events that the diety experiences periodically while being in two opposing positions; while the winter solstice – the triumph of being reborn and while the summer solstice – the triumph of the highest authority and power. Also the belief in the presence of the nocturnal sun and parental role of auroras belong to this theology.
„Noteworthy is the author’s observation that the tops of heads of ”the dancing characters” in the central zone of the Zbrucz column are cut off with a strip separating floors. The strip could, in this case, represent the horizon beyond which the Sun appreas. The author willingy identifies ”the dancing characters” with the image of auroras going ahead of sunsets on the days of solstices. The tiny figure next to the head of the dancing female character, being on the same wall as the character with the horn, can mean the birth of a new Sun from dawn on the day of the winter solstice.”

   RKP ręce boga rb9hf God’s hands

Proto-Slavic cross or „Hands of God”

Many researchers analysing the issue of the cross motif in ancient times state   that it

was the symbol of the chief deity. In view of the well-known and quite common in

different religions ”solarisation of chief deities, also in the case of the Lusatian and

Pomeranian cultures it symbolises a solar deity. An example of hard evidence of this

judgement is so called „narrative engraving” on a worship vessel from Biała near

Łódź. It consists of a number of simplified drawings – ideographic characters.

Among them prevail human figures standing on backs of animals and various forms

of the cross. Man standing in a hieratic pose on the back of the animal is obviously

not a realistic but symbolic  representation already well-known by ancient Egyptians.

The mural inside the tomb of Pharaoh Seti II (19th Dynasty) shows the soul of the

deceased on the back of a walking lioness;  he does not mount her but stands on her

as the soul does not weigh and can not fall down.

In the Egyptian Museum in Cairo there is a wooden statue of Amenhotep II whose soul also goes on the back of a lioness. Characters on the vessel of Biała are souls of the dead who became heroes after death.Their hands are magnified like combs. In all the ancient Slavic engravings the comb occurs in the context of the dialectics of the highest power, that is, the Sun and the Moon. „Whoever has combed with a bone comb – and people of the Pomeranian cultures used such combs – they surely felt and seen electric discharge like a thunderbolt. Linking the image of the comb with lines of the sky, either by linking lines or – like in the engraving of  Piotrowice  Kołobrzeg – by hands reaching the sky,  must give us interpretation of the image of the comb as the symbol of cosmic energy.

„Characters of heroes or demigods”on  the ashtray of Biała have huge hands in the shape of combs as they are participating in guiding the ”heavenly” fiery powers – lightning and thunder. One of the signs of the lower belt is an ideogram expressing the whole concept of theology.  An outstanding researcher Marian Kwapiński draws our attention to the fact that abstract ideograms are their own names of the highest powers and their prerogatives.” The mentioned sign could be called ”God’s Hands.” Making the cross, four thunder empowered hands reaching in four corners of the world, embrace it with an imperious and caring gesture. Between the arms of the ”proto Slavic” cross, in four scopes we see four bent crosses (swarzyce – svargas). This is an older than Proto Slavs (or Proto Germans) sign because  it is an Indo European symbolic sign: the sign of the solar deity. There are four svargas: two  with single endings and two with double so they symbolise not one but two characters of the ”heavenly fire”. Two aspects of deity – the Sun and the Thunder.

The two ordinary svargas indicate the powers of the Sun whereas the ones with doubled ”wings” – as they express a bigger dynamics of movement – the powers of the Thunder. The whole ”God’s Hands” ideogram expresses the Highest Holiness in its two countenances: sunny-fiery  and imperiously-guardian. It is the symbol of Overwhelming Power worshipped by Slavs from islands on the Baltic as far as steppes of the Dnieper – first as the four arms stretched in four sides of the world, and then as the one pole with four faces, Świętowid (Svetovid).



As scientific research has demonstrated, the ”pole of Zbrucz” is a complex in its structure ideographic image. Its semantic analysis allows for reconstruction of the bases of ancient Slavs’ faith which clearly specified the position of the human in the surrounding world, and as a result –  the range of the human’s rights and duties. The Holy ”pole of Zbrucz” made believers realise that 1. the human being is a particle of nature, the creation of the power of the cosmos, 2. the human being is a particle of society. The human’s existence, safety and life success are dependent on respecting the Truths. In othe words: Svetovid requires compliance with the laws of Nature and the laws of Social Order. He requires them from us for our own good. Our God forbids us to steal or kill, to infringe and rob. He orders us to respect human relationships which organise society – from the family to the state. He requires us to protect  Nature which is his holy creation.

RKP 4cb720a38fe45_200




The Native Church of Poland – web page


Tagged with: Native Faith, The Native Church of Poland, Faith of Nature of Slavic people

Poczet „Bogowie Słowian” – Apokryf uzupełniony o obrazy z Księgi Ruty

Zapraszam do Pocztu  Bogów na Czarny Pasek – wszystkie części zostały uzupełnione o znaki boskie i obrazy bogów z Księgi Ruty. Jako że będzie ona w sprzedaży z końcem kwietnia, początkiem maja 2013 roku, możemy już zdradzić te wizerunki wykonane przez Jerzego Przybyła. Poczet został też uzupełniony o imiona bogów nawiązujące do ich pełnych funkcji i innych panteonów-Pocztów Boskich krajów Ariów (Sistanu).


Copyright © by Czesław Białczyński, all right reserved ® by Jerzy Przybył, by Zdzisław Beksiński

SSSSS s-1553

Tum Gaja – Ruji (Maji)

Gaj Ruja clip_image002

Bogowie Żywiołów i Bogowie Mocy

Żywiołowie i Mogtowie

Żywiołowie: Sporowie i Simowie

Mogtowie: Prowowie, Bożebogowie, Rgłowie

SSSSS s-1553



znak sporów słowo

Członkowie rodu: Spor, Śrecza, Wołos, Rosza, Rada-Zboża

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Grubów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Grusza i Jabłoń, Wół i Krowa, Groch i Grzyby, Stokrotka i Sporysz, Sroka, Żuk Gnojnik i Pszczoła,

kamień: Diament Żółty i Jaspis

minerał: Sól – Kamień Jadalny

rzeczy: Skóra, Futro

maści (barwy): Złotoczerwona (marchwiana),

czerty i rezy (liczby): Czertę 7, Liczbę 7,

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taję S, Gramotę n,

Miesiąc Lipień, 

Na Weli

Niwa (symbol): Niwa Zaczynu  (Bagna)

Tyn: Dwór Złoty

Wieńce i ofiary: Stokrotkę i Groch

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata): prosiniec (pieczywo), rosół (potrawa), rostruchan-roztuchan (napój)


Postacie-wcielenia (równe miana): Spor-Tyja, Spor-Darz i Spor-Spór.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Hejdaż – Pan Dostatku i Bogactwa, Bogoc, Usład, Us-Złat, Złotowąs, Złotobóg, Bóg Dawca Dostatku, Dawca Złotych Taj, Pągacz-Pagan, Pan Pągów-Pagów (Złotych Kul i Pąków oraz ZŁOTYCH KRĘGÓW, pag – okręg, opole, stąd pagus – mieszkaniec okręgu, poganin)

Zajmowany krag:Czwarty Krąg

funkcja (zakres działania):dawca dostatku i bogactwa pod każdą postacią

ród: Grubowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Wiecznie Sypiący Róg Obfitości

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Kłobuki (Hobołdy, Choboldy, Chobołdy, Chobardy, Koboldy, Kobołdki, Kubołcziki, Kubołtki, Stopany, Kauki)

Wizerunki:Spor kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

SPOR to określenie znaczące: duży, większy, rozkrzewiony, wydatny, obfity, ale i oszczędny (w polskim skrzętny). Określenie to ma związek z rdzeniem pry, od którego wywodzą się znaczenia prawy, prosty, prawiący, pierwy (omawiamy te odniesienia przy osobie Prowego i Czstnoty-Pirwy), a także, poprzez per, pir, znaczenia „piorunowe”, „ogniowe”, „świetliste”. Od tego samego rdzenia pochodzi również krąg znaczeń sprośny, proszący, prośny, prosię, prosiniec – wiążący się z indoeuropejskimi bóstwami obfitości. Miano to zawiera również odniesienie do sprys – drąg, promień, które podkreśla męskość bóstwa, oraz do sprychny – zwinny, prędki i sprych – skok.

Spor nosi przydomki (wtórne miana-imiona) Spora-Tyi (Gruba-Chrubacza), Spora-Darza (Hejdaża) i Spora-Spóra.

Przydomek Darz został omówiony przy osobie Dażboga. Pochodzące od niego słowo hejdaż podkreśla nadzwyczajną, niezwykłą obfitość, jaką Spor darzy wybranych, a także jego niebiańskie cechy i pochodzenie (dag – płonąć).

Miano Spór zawiera znaczenie wspór, co podkreśla właściwość wspierania ludzi w przedsięwzięciach przez tego boga i cechy męskie bóstwa. Także wywodzone z indoeuropejskiego rdzenia per (zawartego również w określeniu Peruna czy Prowego i Perepułta) oznacza upór, prę – siłę, zadzierzystość, ostrość (litewskie spirti – wierzgać, niemieckie spornen – wierzgać, sporen – ostrogi, pruskie spartis – siła), opór – zapierać się, opierać się, spierać się. Spór to także sąd i sądzenie (cerkiewne prja, rasprja – spór, proces, sąpir – przeciwnik, pirenja – debata). Oznacza również nacisk, napieranie, rozgrzewanie, rozgorzenie i dosięganie (serbskie dopirati), wzlatywanie, przekraczanie, przebijanie oraz to wszystko, co się wiąże z rdzeniem per w znaczeniu prać – uderzaćb.

Tyja, wymieniony jako bóstwo przez „Statuty gnieźnieńskie” i powtórzony słusznie przez Jana Długosza w jego „Kronice” (wbrew prześmiewkom A. Brucknera), to przydomek zawierający wiele znaczeń wywodzących się z rdzenia tyć, takich jak tować, tuczyć przychodzić do sił, podrastać, wzbierać, tyć – grubieć (tusza, tucha, tuk), dawać otuchę – przynosić nadzieję, pocieszać (bułg. raztusza – pocieszenie), stuchać – wróżyć, tuszyć – mieć przeczucie, nadzieję, życzenie.

Wszystkie te przydomki określają Spora na tyle, że można pokusić się o opis wyglądu i przyrodzonych cech tego boga. Nie jest on wcale bogiem łagodnym, lecz ostrym, walecznym, napierającym, zadzierzystym. Jest bez wątpienia gruby i wielki, ale przy tym szybki i zwinny. Przynosi czasem nadzieję, a czasem spór-sąd – jest więc kapryśny. Kiedy już jednak obdarzy kogoś powodzeniem i szczęściem, to zawsze bez umiaru. Jest prawy, silny i męski. Jest także sprośny, rozpierający (rubaszny) j tryskający siłami życiowymi, żywotny, życiodajny i szczęśliwy.


Postacie-wcielenia (równe miana): Sporza-Śrecza, Sporza-Spiecha i Sporza-Cwetna

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Cetna-Keltna – Pani Powodzenia i Szczęścia, Władczyni Pomyślności, Średcza – Środkowa, Godząca i Pośrednicząca, Złota Baba (cwiet, swiet – złoto, barwa, kwiat).

Zajmowany krag:Czwarty Krąg, Krąg Wielkich Żywiołów

funkcja (zakres działania):rządzi szczęśliwymi spotkaniami i wynikającymi z nich sporzącymi działaniami, jest boginią rozmnażającą, powielającą, przynoszącą uśmiech szczęścia. Daje tym którzy są zapobiegliwi, skrzętni, oszczędni.

ród: Grubowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Samonapełniający się Kuferek-Kosz i Ozdoby (Naszyjnik, Kolczyki, Szpile, Bransolety, Opaski i Pierścienie).

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Spory (Sporysze, Sparysze, Sporzce, Korgorusze, Kolowiersze, Rungitisy)


Sporza Śrecza clip_image002Sporza-Śrecza – wizerunek na stanicy

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Sporza, żona-siostra Spora, czyli Sporynia to znaczy mnoga, liczna, plenna, mnożna, również sprzyjająca (sprzać – sprzyjać), spożywająca, dająca pożywienie, sprzątająca i skrzętna.

Żona Spora nosi wtórne imiona Sporzy-Śreczy, Sporzy-Cwetny (Cwty-Kwty-Cetny) i Sporzy-Spiechy. Spiecha znaczy pospieszna, szybka, równocześnie znaczy też dojrzewająca oraz dojrzała (rus. spjełyj –dojrzały), dająca powodzenie (dospieć dojrzewać, spiać – osiągać), przybywająca – to jest zarówno przychodząca, jak i przyrastająca (przyśpiać – przybyć, przyróść), przygotowująca, gotująca (dośpiałe –gotowe do zjedzenia, przygotowane, ugotowane) i sprzyjająca osiąganiu celu (sporzyjać sprzyjać).

Śrecza to przydomek podkreślający, że bogini ta daje powodzenie i szczęście płynące z dobrego spotkania, czyli od innych ludzi. Słowo śratać znaczyło witać, spotykać, wychodzić ku sobie, znajdować (sure –znachodzić, znajdować), śrecza – szczęśliwe spotkanie, szczęście, pośratać – pozdrowić, błogosławić. Słowo to ma bliski związek z wywodzącymi się z tego samego rdzenia pojęciami serca (srdce, sirdce), serdeczności i środka, a co za tym idzie, środkowego dnia tygodnia (środy – strzedy, sredy – będącej dniem święta bogini szczęścia na Rusi) oraz pośredniości, średniości i pośrednictwac. Pośrednictwo, pośredniczenie to słowa oznaczające wymianę, słowiańskie, niemal dzisiaj wyparte, odpowiedniki germańskiego wyrazu handel. Wyraz śrecza wiąże się ze staroindyjskim sarma – płynięcie, prąd, jak w śrem, srzem, sermas. Również ser – pokarm obrzędowy, uważany za ważny produkt ofiarny, nawiązuje nazwą do kręgu pojęć związanych z boginią Śreczą. Inne bliskie znaczeniem pojęcia to szreń – biały, zimny, siwy (na okrywę śniegową) i śreż – śnieg,

Cwetna (Kwta, Cwta, Cetna) – to przydomek podkreślający kobiecość bogini, jej siły rozrodcze, rozkwitłość i kwietność powiązaną z rozmnażaniem (cetno – parzystość, podwójność, szczęście), Jednocześnie przydomek ten, jak samo słowo kwiat-cwiet, jest związany organicznie z pojęciem jasności, światła i świętości. Także kwiel-kuwieka – wabik, głos kwilący, cichy płacz, piszczałka-wabik, kutająca –brojąca (kutati – broić) i uspokajająca, ozdobiona, okryta całunem, strojem, strojna kwiatamid.

Te przydomki określają Sporzę jako bardzo kobiecą, zapobiegliwą, radosną choć zmienną, mogącą też przywieść do płaczu, jasną, świetlistą, sprzyjającą ludziom, serdeczną, płodną, strojną, brojącą, wabiącą wdziękiem i głosem, kwitnącą, rozrastającą się i rozkrzewiającą, darzącą życiem i powodzeniem, pozwalającą odnaleźć szczęście i czułą. Jednym z głównych ośrodków jej czci był Śrem, zwany też Srzemem, nad Wartą, Uroczysko znajdowało się również na Litwie nad rzeką Sermas, dopływem Jurye. Na Załabiu wśród Drzewian, Milczan, a także wśród Durzywian (Durzyńców) i Bodynów znad Jeziora Body w Alpach bogini nosiła miano Keltna.


Postacie-wcielenia (równe miana): Wołok-Sporzec, Rogalec-Hammon i Kłąb-Klimba

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Hammon – Święty Byk – Władca Płodności Bydła i Pan Bydła

Zajmowany krag:

funkcja (zakres działania):włada płodnością i mnożnością wszego żywego


pochodzenie: z rodu Rgłów – Syn Śreczy i Rgła

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Bycze Rogi i Zgrzebło

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Skotniki (Chlewniki, Lopematy)

Wizerunki:Wolos kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Niemcy nazwali go „słowiańskim bogiem Hamnon – Suentebuek” (Rogalem –Świętym Bykiem), co zgadza się z byczym wyglądem i rogatością Wołosa, cechami boga znanymi z opisów ruskich z X wieku. Przydomek Sporzec oznacza pierworodnego syna Spora. Przydomki Rogalec i Kłąb mają takie same odniesienia, jak omówione niżej przydomki Rgiełca: Rogołec i Kiełt. Jednakże określenie Klimba (Kłymba, Kłąb) kieruje opis boga bardziej ku cesze kłębienia – mieszania, łączenia, bełtania, burzenia się, kotłowania, zwijania w kłębek. Przydomek ten wiąże się z kręgiem takich znaczeń, jak głąb – kłąb (głębia-kłębia) oraz klępa – klempa (samica krowy, łosia, żubra, tura, konia i człowieka, czyli ogólnie samica pokrywana ku rozmnożeniu i rozpłodowi).

Ostatnim, ale bardzo ważnym przydomkiem jest Wołok. Zarówno słowo wół (wołek), jak i wilk (wołk) pochodzi od tego samego rdzenia wel – wielki. Z tego samego rdzenia wywodzą się więc takie wyrazy, jak wołchw – czarownik, wołchwowanie – czarodziejstwo, wele, wołot, ielki, Wela, Weles, wał, wełna -fala, wełna – sierść, Wełm, włos – włos i włos – kłos (źdźbło, runo), a także włóczyć, wlec, włóczęga, własność, włość, włodarz, władza, władać (więc Wład-Ładziwc i Łado), ład, ładność, itp. Jest to olbrzymi krąg splatający się w jedność wyjaśnialną tylko w obrębie baju-mitu, który obejmuje postacie zarówno Łada, Ładziwa, Welesa, Wodo-Wełma, Chorsa, jak i Wołosa-Wołoka.

Wołos jest bogiem wołowym, bogiem, z którym łączy się kult przetrwały do dziś w folklorze na Rusi jako obrzęd wołoszenia, u Słowian Zachodnich jako Chodzenie z Turoniem. Bogiem wilczym (wołkowym) jest Weles; według baju, chciał on być Pasterzem Całej Trzody Świata i ukradł bydło Perunowi, który je miał powierzone pod opiekę przez Borowiła. Weles uciekł ze wszystkimi zwierzętami na Welę, ale został pokonany i jedyne, na co mu pozwolono, to wypasanie wilków. A żeby to była dlań kara, a nie nagroda, dano owemu bogu Kozią Głowę (jedni mówią, że zamiast własnej, drudzy, że jako głowicę zdobiącą nieodłączną pasterską laskę). Tak to Weles pasa nocami wilki, a wilki gonią go z powodu zapachu koziego włosia (lub widoku koziej głowy). Jest widywany na Ziemi jako Wilczy Pasterz, choć niektórzy twierdzą, że Wilczy Pasterz to Zdusz – król Wilkołaków.

Przydomek Wołok w wypadku Wołosa odnosi się więc do włóczęgi (bo pasterstwo wiąże się ze zmianą miejsca) oraz wołka – wołu, oznaczając Wołowego (Skotnego) Boga. Słowo wołać pochodzi również od miana tego boga i czynności pasterskich (nawoływania po halach i borach).

Kapłańskie gromady wołchwów obsługują świątynie (światliszcza) zarówno Wołosa, jak Welesa, Wodo-Wełma i Ładów. Jest to jedna z bardzo starych gromad kapłańskich, wywodząca się swoimi praktykami z czasów koczowniczego, pasterskiego trybu życia plemion słowiańskich.


Postacie-wcielenia (równe miana): Rosta-Rostwa, Raza-Rasa, i Rusza-Roża

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Wszelkich Robót, Pani Robótnej, Pani Czynu, Pani Obfitości.

Zajmowany krag:Krąg Szósty

funkcja (zakres działania): rządzi obfitością, daje tęgie brzuszysko i zwały tłuszczu, ale także pożytki tym którzy są robotni, szparcy, obrotni, gospodarni. Sporzącą w robocie – czyli poruszającą, dającą ruch, rozpoczynającą każde dzieło.

ród: Grubowie

pochodzenie: z rodu Wodów – Córka Śreczy i Wodo

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Posiada obfite kształty postaci podobnie jak Obiła. Posługuje się Złotym Koszem, który zawsze nosi na plecach i Złotymi Grabiami.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Plonki (Plunki, Plujki, Aitwory, Atwory, Otwóry, Oćwiary, Otwiry, Puki, Pukieny, Aitwarasy),

Wizerunki: Rosza kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Rosza jest córką Wodo i Śreczy. Nosi przydomki Rosty-Rostwy, Rasy-Razya i Ruszy-Roży. Miano główne, Rosza, wraz z pozostałymi przydomkami tworzy krąg znaczeń wypływających z pojęcia wzrostu, rośnięcia, zboża (roża), kwitnienia oraz rosy – kroplistego osadu wody, wspomagającego swą wilgocią rośnięcie i dającego bujność roślinom, poruszającego ich siły żywotne. Rosza jest Panią Wspierającą każde działanie, czyn, przedsięwzięcie, sporzącą w robocie – czyli poruszającą, dającą ruch, rozpoczynającą każde dzieło. Nie jest przy tym, jak Rudź, opiekunką myśli, pomysłu, lecz pierwszego i każdego następnego kroku – działania, czynu. Przydomki Rosta (Rostwa) i Rasa odnoszą się do tego samego, czyli do wzrostu, rośnięcia. U Słowian Południowych wyraz rost (rosłość, wzrost, rośnięcie) zastępuje słowo rast (rastienie, rasti), co wynika stąd, że wyraz ów bierze początek w rdzeniu or (ordt, orsti) oznaczającym także świeżość, moc, młodość (orewit, orz, jary, jarowity, orzga – rózga obrzędowa dąjąca swym uderzeniem moc płodności, ożóg – rozpalacz nieci i gaśnica żywota). Miano Rosza, Rosa, Rossa nawiązuje także do rosochatości, czyli rozkrzewienia, bujności, rozsiewania, rozsadzania, rozpościerania, obejmowania czynami coraz większych przestrzeni.

Wielką cześć owej bogini oddawano na wzgórzu Rossa w Wilnie nad rzeką Wiliją (związek z wii – wijący, uwiłty i wilgny, wilgotny nie jest przypadkowy). Z lędźwi bogini Rossy zrodził się Rusłan (Urusłan), a od niego mają pochodzić Rosowie-Rosjanie (Rassijanie) i Rosiowie-Rusowie. Nazwy owych wielkich plemion, które dały początek narodom Rosjan, Ukraińców (Rusinów: Małych, Czarnych i Czerwonych) oraz Białorusinów, nawiązują zarówno do rosy – wilgoci (jak wszyscy Słowianie tak i oni zakładali grody na moczarach, w widłach rzek i byli od niepamiętnych czasów rolnikami), lecz także do owego rozprzestrzenienia, rozsiania, danego im przez opiekującą się nimi Matkę Roszę. Plemiona te były znane już starożytnym pisarzom pod mianami Rossolanów, Roksolanów, Rosówb. Również Polacy przechowali pamięć owych mian, nazywąjąc ruskie panny Roksolankamic. Niektórzy zachodni i południowi żercy i kudawowie uważają, że pochodzą oni od bogini Rudzi, a nie Roszy (irańska Rudabe) albo wprost od Rodżany. Bezpośrednio od bogini pochodzi również plemię Raszan z ludu Sorbów, które nad rzeką Rasą, czcząc boginię w swoim grodzie zwanym Raszką, zbudowało zalążek nowej ojczyzny – Serbii Naddunajskiej (Bałkańskiej). Rasa była rzeką bogini Roszy. Ośrodek wiary Roszy znajdował się również w białochorwackim Rosiejowie w Wiślanii, gdzie nachodzi się kopiec (bugryszcze) Roszy. Pamięć bogini przetrwała jedynie w obrzędach i podaniach ludowych Rusi, gdzie pod wpływem chrześcijaństwa dawną boginię zamieniono w demona konopnych upraw – Rosomocha.

Rostruchanami (roztuchanami), nazywano kielichy używane początkowo podobnie jak kruże czy wilki, w czasie obrzędowych uczt, a z czasem przy wszystkich innych biesiadach. Uczty i igry ku czci Roszy nazywano Rosgardami (gardzic – wojownik Perperuny, bohater). Wyraz przetrwał w języku polskim w formie rozgardjasz, od XVIII wieku oznaczając już tylko biesiadowanie, nieład, zamieszanie weselne, a także w języku pruskim, gdzie rozgard – wspólna łąka (jak wiadomo uczty świąteczne odbywały się zawsze na wspólnej ziemi, najczęściej świątynnej).

Zwierzęciem Roszy przynoszącym szczęście jest ropucha i bardzo rzadki drapieżnik rosomak. Rośliną symbolizującą Roszę jest powszechnie używany do dzisiaj w lecznictwie ludowym i czarach rozmaryn (Morska Rosa – tu widać ostatni chyba już współczesny ślad mitu o narodzinach i pochodzeniu bogini od Pana Mórz Wodo-Wełma). Od imienia tej bogini pochodzi nazwa posiłku będącego wywarem z mięsa i roślin obgotowanych w wodzie – rosołu, który początkowo był potrawą wyłącznie świąteczną, ucztową, poświęconą bogini Roszy (tak jak np. kisiel był poświęcony Welesowi i Nyi). Rosół jeszcze obecnie, z początkiem XXI wieku, jest na wsiach polskich, czeskich, słowackich, rosyjskich, ruskich i południowosłowiańskich uświęconym pierwszym daniem niedzielnego obiadu, jedzonego zawsze w samo południe (dokładnie o godzinie 12), po wcześniejszym odbyciu religijnych obrzędów. W związku z odniesieniami scytyjsko-perskimi pozostają też takie znaczenia, jak rasa – ród, rasowy – rodowy i rjasa – bogata tkanina, z której wykonywano szaty książęce (wcześniej być może kapłańskie, podobnie jak z futra rosomaka). Przydomek Raza, podobnie jak Roża, wiąże się z rdzeniem raz – obrabiać pole, pracować, bronować, orać i raz – ścinać, zboże, mleć na mąkę (razowy – grubo zmielony, żytni, reg, rougos – ziarno, rzezać – ciąć, zabijać zwierzęta, ludzi) oraz raz, razić – uderzać. Jak wiadomo w najdawniejszych czasach napaść i grabież były środkiem pomnażania bogactwa czy zdobywania pożywienia. Stąd także takie wyrazy, jak obraza, uraza, uraz, odraza, narażać się, narazić, przerazić,, a nawet – razem, wraz – pospołu, należą do kręgu pojęć bliskich imieniu bogini Roszy. W tym samym kręgu pozostają też słowa, takie jak wyrażać, wyraz, narzaz – danina, nacięcie, rzeźwy, rześki oraz zaraza – siła porażająca, kładąca pokoteme. Przydomek Roża dodatkowo nawiązuje do rogowatości, Togów, kolców oraz róż.

Istyjskim odpowiednikiem Roszy jest bóg Pilwits – dawca bogactwa. Istowie znają także i obchodzą wielkie święto zwane Rosąf.


Postacie-wcielenia (równe miana): Zboża-Sporzyca, Czisła-Czisłoboga i Krza

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Radości dla wszystkich, Pani Zaczynu, Pani Wzrostu, Władczyni Zasiewów i Urodzaju, Opiekunka Czisła (Kalendarza – Kulędarza, Koło Dara, Kłodarza).

Zajmowany krag:Szósty Krąg

funkcja (zakres działania):opiekunka kalendarza, daje radość każdemu – czyli możliwość i umiejętność radowania się i śmiechu. Dba o urodzaj i plenność nasienia oraz ziarna roślinnego.

ród: Grubowie

pochodzenie: z rodu Bożów i Grubów – Córka Rodżany, Bożeboga i Spora

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Rozsiewające Bukiety. Pierwszy z nich to Bukiet Zbóż Rozsiewający Sytość, drugi – Bukiet Kwiatów Rozsiewający Radość.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Radunice (Radice, Jumisy, Jumaleńsze),

Wizerunki:Rada Zboza kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Święto Rady-Zboży jest obchodzone na wiosnę razem z Dziadami Wiosennymi i nazywane Radunicą.

Rada, córka Spora i Rodżany, nosi przydomki Zboża-Sporzyca, Czisła-Czisłobogaa i Krza. Dwa przydomki: Zboża i Sporzyca znaczą właściwie to samo – córka Spora, z tym że pierwszy może również oznaczać córkę Boża-Bożeboga (pochodzącą z Boża), który jak wiadomo miał swój udział w jej spłodzeniu. Słowo „zboża” ma identyczne znaczenie jak „sporza”, a cała zmiana brzmienia wyrazu polega na udżwięcznieniu „s” i „p”.

Przydomek Krza oznacza Panią Rozkrzewiającą, rozradzającą zboża i wszelki pożytek ziemi. Słowo to nawiązuje zarówno do kri – krzak, krzew, jak i do kri – krew, krow – krowa. Inne nawiązania to krzesanie (ognia), krzątanie (praca, sprzątanie ), wskrzeszanie (odradzanie) i krzczyca (czub, wiecha, warkocz włosów). Znaczenie rdzenia spor omówiono w Tai Szóstejb.

Miano Czisła oznacza mnożność, bezlik, wielką liczbę, niezliczoność i w ogóle liczbę. Pożytki dawane przez Zbożę są bowiem niezliczone, tak jak niezliczona jest ilość zbożowych ziaren sypanych w grzędy i liczba kłosów w łanach. W języku rosyjskim czisło oznacza nie tylko liczbę, ale i datę, konkretny dzień, co wiąże się z kalendarzem – bardzo ważnym przy uprawie roli, wyznaczaniu terminów siewu i zbioru zbóż. Wyraz ten oznacza również grono. Istyjskim odpowiednikiem Rady-Zboży jest bóg Ceroclis.

SSSSS s-1553


znak simow ziemia

Członkowie rodu: Sim, Matka Ziemia (Siem), Ziemiennik, Skalnik, Obiła

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Ziemów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Wierzba-Witwa i Wierzba-Iwa, Dzik i Ślimak, Bocian, Tojeść, Żurawina i Borówka Bagienna, Bobownik i Bagno, Jelonek Rogacz

kamień: Czarny Diament i Opal

minerał: Granit

rzeczy: Kamień, Skałę i Ziemię

maści (barwy): Czarna (Brunatna)

czerty i rezy (liczby): Czerta 8, Liczba 17,

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taja Z, Gramota t,

Miesiąc Sierpień (Zarzew)

Na Weli

Niwa (symbol):Niwa Ziemi

Tyn: Dwór Skalny

Wieńce i ofiary: Tojeść, Żurawinę i Borówkę Bagienną, Bobownik i Bagno

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):


Osełką uderzył Sim kiedyś Bożeboga przez co wylęgły się pszczoły. Sim zbudował na wysokiej górze, porosłej gęstym borem, wspaniały dwór-zamyk dla swojej żony Siemi (Matki Ziemi), i stamtąd trysnął wspaniały strumień Żywej Wody, którym jego żona karmiła żyzne doliny wokoło. Także, jak prawią liczne kapiszty wschodnie, dla niej, by się miała czym przykryć, wykuł z kamienia Sklepienie Niebieskie. Sim razem ze Skalnikiem był budowniczym Mostu Mostów – drogi wiodącej przez poszczególne Niebiosy i łączącej je w jedno lite Niebło zwane Niebem.

Postacie-wcielenia (równe miana): Sim-Stołb, Sim-Skraj i Sim-Wirch

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Magura-Magóra – Pan Gór, Pan Skał, Władca Szczytów i Źlebów

Zajmowany krag:Czwarty Krąg

funkcja (zakres działania):włada górami i szczytami górskimi, baczy na wszystko co się w tym obszarze wydarza

ród: Ziemowie (Simowie)

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Czarowna Osełka-Brus, Sim ma szatę Czarnobrunatną.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Piędzimężyki (Mężyki, Pikuliki, Pi kuły, Gorcóniky)


Sim clip_image002Sim

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Słowo to oznacza najbliższy ludziom świat zewnętrzny – Ziemię, to, po czym stąpają i co ich karmi – ziemię, najbliższą człowiekowi grupę ludzką – rodzinę, ród – siemia, a także gospodarstwo wraz z czeladzią i sługi – sjemia. Litwini zwą kobietę żmoną. Wyraz ten nie zachował się w Słowiańszczyźnie, ale od niego pochodzi słowo żena – kobieta i żona. Również (litewskie) żmonez – ludzie. Dodatkowo siem znaczy „siedem” (wyjątkowo szczęśliwa liczba, także szczęśliwa czerta w magicznym systemie słowiańskim).

Sim nosi przydomki: Sim-Stołb, Sim-Skraj i SimWirch (Magura-Magóra). Siem jest czczona jako SiemSjemia, Siem-Matka Ziemia i Siem-Lęga.

Skraj – czyli znajdujący się na krańcach Ziemi (szczyty górskie są miejscami, z których można się dostać do Nieba), skrzący się – świetlisty (przebywający zawsze w słońcu, powyżej warstwy chmur), jaśniejący, jak wszyscy bogowie, skryty – trudny do zobaczenia i spotkania, nieujawniający się (niechętny ludziom i innym bogom), osobny, zamieszkujący bezludną krainę.

Wirch – zwieńczający, przebywający na szczytach, górujący nad innymi (zwierzchność), wierzgający (wirzg) – co wiąże się z wrogiwyrzutek (osobny), rzucający (głazami, skałami, lawinami). Wirch – wyniosły, władający powierzchnią. Pojęcie wierch wiąże się też blisko z wierg – los, dola, wyrok płynący z góry, przeznaczenie. Te znaczenia otwierają cały wielki krąg związany z wiarą i wierzeniami. Wierzchowiem i wierzchowiną nazywano górskie źródła, tryskające u szczytów spod nagich skał. Sim-Wirch jest Władcą Gór i Górskich Źródeł. Miano to nawiązuje również do wichrów szalejących na szczytach. Wichory i sam Strzybóg są jedynymi chętnie widzianymi przez Sima gośćmi. Bywają u niego w gościnie także Perun, Perperuna oraz Dażbogowie, a Swarożyc skrywa się za górami, zapadając w Zaświaty albo topi się na dnie górskiego jeziora, gdzie śpi nocą. Bliskie jest też pojęcie wirów powietrznych i wodnych (strumienie górskie wirują i kręcą się identycznie jak Wichory). Należy również uwzględnić przydomek znany z Rusi Kijowskiej Magura, spotykany również w Polsce w wielu nazwach. Przydomek ten oznacza Posiadającego Górę, Będącego Górą, Górującego. Poprzez gorzeć – jarzyć się i grzać, nawiązuje do świetlistości tego boga jak w przypadku wielu innych bytów niebiańskich.

Stołb – czyli stojący, nieruchomy, także słup, co podkreśla męskość boga. Stlba – stopień, stuba – drabina, a więc bóg, ku któremu trzeba się wspinać, przebywający na szczytach. Góry Stołpowe (słupowe, stołowe) – nagie wyspowe wypiętrzenia górskie o płaskim wierzchołku (na tego rodzaju skałach składano temu bogu we wgłębieniach ofiary). Stołbami, stolpami lub słupami nazywano także wielotwarzowe posągi bogów. Bliskie znaczeniowo są wyrazy takie, jak stóg – stożek, stok – zbocze górskie, również iztok (rus.) – źródło (co koresponduje znaczeniowo z wierch, wierzchowie – szczyt górski i źródło). Również stołb – stułeby (stugłowy), co nawiązuje do wielogłowości górskich pasm złożonych z wielu pojedynczych łbów (głów) – szczytów. Wreszcie stoł ma pierwotne znaczenie tronu, stolim znaczy wielki, olbrzymi, zaś stakle – podpora (nawiązanie go góry Trzygław, na której wspiera się Niskie Niebo). Ogólnie rysuje się obraz Sima jako zastałego, nieruchomego, twardego, wyniosłego, silnego, samotnego, podpory i opoki Świataa.


Postacie-wcielenia (równe miana): Siem-Sjemia, Siem-Matka Ziemia i Siem-Lęga

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Matka Ziemia – Pani Zielonych Równin, Opiekunka Ludzi.

Zajmowany krag:Czwarty Krąg

funkcja (zakres działania):opiekuje się wszystkim co na sobie nosi w tym takjże ludźmi

ród: Ziemowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Czarowna Czwórlistna Koniczyna, nosi Szarociemnozielone szaty

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Przypołudnice (Przipoldnice, Pśespolnice, Oprzypołudnie, Panny Polne, Panny Zbożowe, Baby Polne, Baby Zbożowe, Karakondżuły, Karakondżule, Laukamaty),


Siem Ziemia clip_image002Siem – Matka Ziemia (opiekunka kolejnych pokoleń Ludzi)

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jej miana:

Lęga, określenie wtórne Siemi, oprócz znaczeń związanych z glibielą, lgnięciem, lęgnięciem, zalęgiem, bagnem, mokradłami, błotem, gliną nawiązuje również do łąka (luka, lug – podmokła łąka, łęg). Podkreśla to kobiecość bogini, wiąże się z łonem i funkcjami rozrodczymi, łożyskiem, leżem i wieloma innymi znaczeniami takimi choćby, jak łażenie – krążenie, chodzenie (Matka Ziemia stale krąży po różnych okolicach dbając o ich dostatek), łęka – łuk (okrągłość), łąka – łączność (złączenie) czy łukawyj – krzywy, diabelski (co zawsze sprowadza się do dawnej, pogańskiej, przedchrześcijańskiej boskości). Ogólnie, żona Sima rysuje się jako odmienna niż on sam, bardzo przychylna ludziom kształcicielka i mnożycielka gleby-ziemi, karmiąca wszystko, co żywe.


Postacie-wcielenia (równe miana): Skoł, Kład i Jameń-Jama

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Panem Grot i Jaskiń, Panem Jam i Pieczar , Władcą Podziemi

Zajmowany krag:

funkcja (zakres działania): obejmuje swoim działaniem wszelkie podziemia, do których prowadzą drogi z powierzchni Ziemi.


pochodzenie: Syn Matki Ziemi i Sima

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złoty Kamień i Biały Kamień – Dwie Bryły: Złota i Solna (Kryształowa).

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Skarbki (Skarbnicy, Skarboniki, Skarbolicy, Karliki, Karły, i Podziomki, Kładowniki, Krużce)

Wizerunki:Skalnik kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Skalnik nosi przydomki Skoł, Kład i Jameń-Jama. Jego istyjskim odpowiednikiem jest Podziemny Bóg – Dugnaj. Skalnik jako syn Ziemi i Sima nosi w swoim mianie owo pochodzenie. Słowo skała zawiera dwojakie pierwotne znaczenie wywodzące się bezpośrednio ze świata wierzeń i bajów (mitów) wiary przyrodzonej. Podanie mówi, że Skalnik (Skała-Skoł) zrodził się z miękkiej Siemi – czarnej, grząskiej, bagiennej, mokrej, brunatnej, ciemnej – Kali (kał znaczy błoto, pulpa, kałuża, nieczystość, glina), objętej z wielką mocą przez swego męża-brata, Sima. Owa gliniana kula, jaką był Jamień-Jama na początku, ściśnięta przez Sima, stała się twarda jak skała, jak jamień – kamień, jak żelazo, Stąd właśnie drugie znaczenie słowa kał, kalić – utwardzać, twardy. Prasłowiański wyraz kaliti znaczył hartować żelazo, zakalony – twardy, utwardzony, zahartowany, zakalec – twarde, zestalone, wypieczone na kamień ciasto, kalonka – gliniane, wypalane szczyty dachu, skał – twardy. Tak więc skał to jednocześnie twardy, kamienny oraz pochodzący z kałuiy, kału – bryi, brunatny, brudny. Jego miano nawiązuje również do świętych pojęć Kłody (kołka i koła), Kłódzi i Kołoty. Także do pojęcia skały – szczeliny, wejścia do świata podziemnego. Do kręgu znaczeń pokrewnych wchodzą również takie wyrazy, jak kład – podstawa rozpostarta pod nogami ludzi, kład – skarb ziemi, kład budulec oraz kład – nałożony ciężar. Bliskie korzenie ma słowo skarb i karba – nacięcie, linia wyżłobiona w kamieniu, w skale, w glinie albo w drewnie, skarbić – znaczyć, skorbać (skrobać) – ciąć, żłobić, wycinać, oznaczyć coś bardzo starannie. Żłobienie w skale wymagało pracowitości i staranności. Skrbiti to troszczyć się, opiekować, skarb to także bydło domowe, skrb – skąpiec strzegący pilnie swoich skarbów. Stąd miano wspomagających Skalnika bogunów Skarbkówb. Krbaniem, krbanią nazywano dzban, w którym chowano kosztowności i drogocenności. W takich dzbanach zakopywano skarby w ziemi. Inne odniesienia wskazujące na baj (mit) i wierzenie przyrodzone jako wspólne źródło to takie znaczenia słowa skarb, jak troska, żal, uraza, zgrzyt, skarga.

Przydomek Jameń nawiązuje do pojęcia Jamy – podziemia, groty, pieczary i kamieni. Przydomek ten wykazuje bliski związek z irańskimi, indyjskimi i scytyjskimi bogami Jamą i Jimąc. Człon koł podkreśla męskie cechy boga.


Postacie-wcielenia (równe miana): Ziemiennik-Zimnik, Ziemiennik-Ispoł oraz Ziemiennik-Kukier.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Kukr-Kukrzysko, Ziemiobóg – Panem Pustek i Nieużytków, Panem Kopców, Władcą Pustyni, Carem Stepu oraz Władcą Isepów.

Zajmowany krag: Szósty Krąg

funkcja (zakres działania):sprawuje pieczę nad stepami, wyspami, nieużytkami, ziemią zlodzoną i spustoszoną. Jest panem kopców, a więc opiekunem wzniesień poświeconych bogom

ród: Ziemowie

pochodzenie: z rodu Plątów – Syn Sima  i Plątwy

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Kamienne Berło, czyli Bryłobyrło.

Pomocnicy (Stworze – boginki): Jego pomocnicami a właściwie strażniczkami granic są Brzeginie (Beregyni, Berehynie, Panny Łąkowe, Przegińki, Prehynie, Meżamaty)

Wizerunki: –

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Miana Zimnik-Ziemiebog, Ispoł oraz Kukier (Kukr-Kukrzysko) to przydomki Ziemiennika. Bóg ten jest znany zarówno na północy, jak na południu Słowiańszczyzny. Jego postać przetrwała we wspaniałych, barwnych obrzędach płodności w Bułgarii, Mołdawii, na Wołoszy i w Macedonii, Jego istyjski odpowiednik to Zemnieks.

Wyrazy ziemia (irańskie humi) i zima (irańskie hima) wywodzi się ze wspólnego pnia, od którego pochodzą także takie znaczenia, jak ludzie (homo) człowiek-mężczyzna (humanus, guma) i kobieta (imona, żona, żena). Zima odsłania ziemię i powoduje uśpienie Ziemi, uschnięcie i obumarcie jej płodów. Wszyscy jesteśmy dziećmi Ziemi, wszystko, co żywe na niej, jest jej płodem. Najdawniejsze domy, w których człowiek szukał schronienia przed zimnem i zimą to wkopywane w ziemię ziemianki, zwane przez Irańczyków jumami, a u nas jamami. Ten związek znaczeniowy może być pośrednim dowodem na braterstwo Skalnika i Ziemiennika.

Kukrzysko to zarówno ognisko, jak i siedlisko, Kukrachty to święta potrawa przeznaczona Ziemiennikowi. Kogut (kukuryk) to ognisty ptak, ptak ofiarny, stróż każdego domostwa, podobnie jak wąż (zaskroniec, żmija) czy pies. Przydomek ten nawiązuje także do kauk – silny, dzielny, uderzać, bić, wyć, krzyczeć, czyli do bogów Działu – Kauków. Wyraz kokorycz wskazuje na Kukiera jako boga kędzierzawego, o zawijanych włosach, okrytego włosiem (kłakami).

Przydomek Ispoł nawiązuje zarówno do wyrazów isty – istny, istotny – ważny, istota – byt, jak i do ispina – wyspa, teren zalewany, czyli nieużytek, piaskowisko, szutrowisko, kamienisko, gołoborze oraz do słowa społ – spory, wielki, olbrzymi, spajający – scalającyb (łączący Ziemię-glebę z Simem-skałą, stanowiący spojenie tych dwóch skrajnych żywiołów Ziemi). Także pałający – czyli świecący blaskiem, jaśniejący oraz pałający – poruszający się żwawo, pędzący, poruszający się silnymi, gwałtownymi ruchami. Do cech pałania nawiązuje końcówka głównego miana – miennik, czyli mieniący się – świecący i zmieniający się szybko. Określenia te nawiązują do niezdecydowanej postawy Ziemiennika względem ludzi, który raz postępuje korzystnie dla nich, raz zaś odwrotnie, staje się ich przeciwnikiem.


Postacie-wcielenia (równe miana): Obłoca-Obła, Obwiła-Obwleka i Oblęga-Obleża

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Kalia – Pani Gleby, Pani Gliny i Karmicielką Żywego, bywa też nazywana Panią Bagienną (Bagrową)

Zajmowany krag:Szósty Krąg

funkcja (zakres działania):Pani karmiąca gleby i gliny, bagna i bagry – napełniająca ziemię plennością


pochodzenie: z rodu Wodów, Świstów i Sporów – Córka Stryji, Siemi, Spora i Wodo

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Samokopiąca Kopaczka

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Obiłuchy (Pilewice, Plewice, Piłowitze, Kłoczany, Kłokisy)

Wizerunki:OBILAO kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Obiła ma przydomki: Obłoca-Obła, Obwiła-Obwleka i Oblęga-Obleża. Również Kalia – czyli błotna, kałużna, kałowa, brudna, miękka. Wszystkie pozostałe przydomki i miana nawiązują z jednej strony do pojęć wicia, wici, wijania, powijania, uwijania, owitania – zamieszkiwania (czyli wiążą się z kręgiem pojęć wypływających z rdzenia swęt), a z drugiej strony kojarzą się z innym ciągiem znaczeń wywodzących się z pojęcia obłości – kulistości, krągłości, łukowatości, obejmowania, oblegania, ściskania, obwlekania, porastania, obłoczeniaa. Inny związek wypływa z rdzenia łokać, który wprowadza do opisu postaci bogini pojęcia oblęgania – śliskości, błota, wylęgu, leży. Obłojca – opiły, obł oka – obżarta, obłojnie – chciwie, łokacz – kałuża, łek – moczar, łokać – łykaćb. Dalej wywodzi się z tego połączenia związek z łąka, łęk, łekno, łuk, ług i imieniem celtyckiego bóstwa Lug. Wszystko to razem wskazuje na bliskość bogini ze Śląkwą i potwierdza jej rodowód. Wydaje się istnieć również bliski związek z istyjskim odpowiednikiem Obiły Luibegeldą i celtyckim Lugiem.

SSSSS s-1553


znak cnoty ci

Członkowie rodu: Prowe, Czstnota, Prawdziwc, Sądza

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Prowów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Brzost i Brzoza Biała, Ryś, Cietrzew, Powój, Bratek, Ruta, Karabus,

kamień: Kryształ Górski

minerał: Magnetyt

rzecz: Kwarc

maści (barwy): Różowa

czerty i rezy (liczby): Czertę 1, Liczbę 1

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taja C, Gramota b


Na Weli

Niwa (symbol): Niwa Tronu

Tyn: Kryształowy Dwór

Wieńce i ofiary: Powój, Bratek, Ruta,

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):

Gdy chodzi o Mocarzy najpierwszymi są wśród nich Prowowie.


Postacie-wcielenia (równe miana): Prowe-Isto, Prowe-Praw, Prowe-Karb

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Zasad i Praw, Dawca Praw, Pan Rozumu i Władca Mocy.

Zajmowany krag:Piąty Krąg

funkcja (zakres działania):przewodzący i ustanawiający prawa świata, prowadzący ludzi, ale też pierwszy wśród mocy, rozsądzajacy pomiędzy nimi. Sprawuje pieczę nad ludzkim rozumem, rozsądkiem i rozmysłem.


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Żelazna Trzykątna Tarcza, oraz szata purpurowa podobnie jak u jego córki Sądzy.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Kraśniaki (Kraśnięta, Krośnięta, Krośniaki, Kroszęta, Krasnoludy, Krasnoludki, Krasołudki)

Wizerunki: –

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

PROWE – czyli pierwszy (prwy) z Mocarzy, stanowiciel prawa, strażnik praw, znający prawdę, prawiący – mówiący i kierujący, a także sądzący, przewodzący (prowadzący), prawy – czysty, szczery i jednocześnie prawy, właściwy (w odróżnieniu od lewego niewłaściwego, co się bierze z odwrotnego kierunku kołowania w tanach magicznych i czynnościach czarownych, jakby zawracania życia ku śmierci – ponieważ lewy jest związany z bóstwami podziemia, Zaświatów), także sprawiedliwy. Również sprawny, sprawujący sądy, dający prawidła. Jednocześnie miano tego boga wiąże się z całym kręgiem znaczeń wywodzonych od per – uderzać, prać, które zostały omówione przy osobach Spora i Peruna, a także Perepułta. Tam mieszczą się również podkreślające męskość boga odniesienia do pręt, prąd, napierający, prędki. Miano Prowe jest wbrew pozorom dwuczłonowe, a drugi człon -we jest skróconym -wed (wiodący, widzący, wiedzący, wieszczący, wiążący). Znaczenie tego rdzenia omawialiśmy już wielokrotnie wyżej.

Isto znaczy istotny – główny, wywodzący się ze Swątowego istu, prawdziwy i właściwy (jestojski – prawdziwy, istinnyj – prawdziwy, istina – prawda, isty – właściwy). Także idący, nadchodzący (iść), nieuchronny (znachodzący).

Karb, czyli trzymający w karności, w karbach, w posłuszeństwie, w prawie i prawdzie. Znaczący uczynki karbami i karzący – karciciel. W mianie tym zawarty jest rdzeń kar oznaczający maść zarówno czerwoną, jak i czarną – barwy krwi i żałoby, związane ze śmiercią, karą pośmiertną, krwią czy wymierzaniem powszechnych dawniej kar cielesnych


Postacie-wcielenia (równe miana): Czstnota-Cna, Czstnota-Pirwa i Czstnota-Czela

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Czołna-Chwała zwana też Sławą – Pani Czci i Cnót, Pani Czystości i Oczekiwania, Pani Samotności, Pani Cierpliwą

Zajmowany krag:Piąty Krąg

funkcja (zakres działania): Jest strażniczką i opiekunką cnót, chwały, sławy, czci. Wynagradza cierpliwym, oczekującym i samotnym


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Trójkąt i Złoty Wieniec oraz szatę białą tak jak jej syn Prawic

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Dobrochoty (Dobrochty, Dobroszęta, Dobrożiły, Dobrodzieje, Księżoludki, Pełniczki)

Wizerunki:Czsnota-pirwa kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Czstnota to imię dwuczłonowe, gdzie pierwszy człon znaczy czystość, cnotę, cześć, chwałę i ckliwość – słodycz oraz ckliwość – tęsknotę, Drugi człon miana, -nota, nawiązuje do nyć – zawodzić, wyć, tęsknie śpiewać, nucić, umierać (nyja – śmierć).

O przydomku Czstnoty, Pirwa, warto tu powiedzieć ponad to, co powyżej powiedziano w związku z Prowem, że być może było to główne dawne miano tej bogini, ma ono bowiem także po prostu znaczenie: Prwa – żona Prowego.

Cna, czyli cnotliwa, tęskna, czysta, pusta – czcza (odnosi się do jej dziewictwa nigdy nie była zapłodniona, pełna), ckliwa – nudna, ckląca – czekająca, tęskniąca, zacna – godna szacunku, poważana, pełna czci i czczona.

Czela (Czołna-Chwała) wiąże się z jej pierwszeństwem (urodziła się przed Prowem jako Pirwa, a więc na czele wszystkich mocarzy, i razem z Prowem przewodzi im wszystkim) oraz czołzaniem – śliskością (co odkreśla kobiecość bogini). Jednocześnie jest to bogini czuła, ckliwa, a jej prawa są skierowane do ludzi (czel – człowiek, czeladź) do rodzaju człowieczego jako całości. Człon -łna (-la, -łzna) odnosi się zarówno do jej kobiecości (łona) jak i jaśnienia (łuna), czy płaczu i pustości – łonienia – ronienia, łzawienia. Chwała znaczy dokładnie cześć, sława, uwielbienie i podziękowanie, ale nie zwykłe, lecz dziękczynienie skierowane do bóstwa (np. „chwała ci, Panie”, „chwała Bogu”). Słowo to jest tożsame ze słowem Sławab i ma pochodzenie indoeuropejskie. Zachowało się w staroislandzkim skval – czcza paplanina, puste słowa, głośna mowa, wołanie. Z pojęciem chwały wiążą się także pojęcia chwat – dzielny, chwacki – zręczny, chybki – szybki, chwyt – chwytać, uchwyt, chwat – chwytający. Ten ciąg znaczeń nawiązuje bezpośrednio do mitu i postawy Czstnoty, bohatersko (chwacko) broniącej syna, Prawica. W słowie Sława zawiera się z kolei przebogaty ciąg znaczeń związanych zarówno z pojęciem słowa, jak i słońca, słania, posłania, posyłania, przesłania, błogosławieństwa, prawosławia – czyli prawowierności – prawdziwej, prawej wiary i wiernościc. Sławić znaczyło chwalić, wielbić. Sławny był ten, kto był wierny raz danemu słowu, przyrzeczeniu, wierze czyli prastarej, prawej religii.

Czelny – czołowy, wychodzący na czoło, z uniesionym czołem, posiadający cześć, moc dzielenia na części. Z tym rodzajem śnitki wiąże się zdolność kierowania ludźmi. Z rdzenia czel pochodzą takie pojęcia, jak człowiek, czelność, naczelnik (wychodzący na czoło), czeladź – dawniej cała rodzina razem ze służbą i niewolnikami (także pokolenie), czela – rodzina, ród, także tłum ludzki, czela – wszystkie pokolenia rodu, czeluść – dawniej gęba, otwór, usta, czoło – pagórek, wierzchołek, wzgórze. Poprzez wspólny praindoeuropejski rdzeń kel wywodzi się również z tego słowa pojęcia czółno – łódź wydłubana w pniu (czołn, czlun, łużyckie coln), czułość – wrażliwość, czsnota – cnota, cześć i część, człon – część całości, członeka. Ludzie posiadający w swojej nieci tylko ten rodzaj śnitek to przypuszczalni królowie, wytędze, naczelnicy plemienia, czołowe postacie swego ludu, bogacze.


Postacie-wcielenia (równe miana): Prawic, Karna-Ukor lub Prawda-Prawota.

Inne nazwania jego osoby (przydomki):Jednoręki – Pana Prawdy i Prawości, Pana Pokory, Władcy Niewinnych

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):opieka nad niewinnymi, dochodzenie i odsłanianie prawdy, dbałośćo przestrzeganie prawa ustanowionego przez bogów i ich ziemskich przedstawicieli


pochodzenie: jest synem (córką) Prowego i Dziewanny, albo Prowego i Czstnoty.

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Jednoręki, w prawicy dzierży Wagę Uczynków.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Prawki (Prawdki, Prowdki, Samoludy, Samoludki, Praworuki, Prawiczki, Prawce, Prowydnyki)

Wizerunki:prawdziwic Prawota kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Prawdziwc jest Zwany (lub Zwana jest – jeśli przyjąć punkt widzenia Wschodnich Kapiszt Mokoszy o Żeńskiej płci bóstwa) Prawicem, Karną-Ukorem lub Prawdą-Prawotą. Przydomki Prawic, Prawdziwc, Prawda i Prawota zawierają kręgi znaczeniowe wywodzące się z rdzenia per (pir), które omówiono przy postaci Peruna, Spora i Prowego w Tai Szósteja. Wszystkie one sprowadzają się do prać – uderzać, prać – myć, czyścić (pyrti, pirć – łaźnia), ofiarowywać (pir – ofiara), przeć, prąd, prąt, pierw itp. Postać Prawica występuje, pod mianem Karny, w najstarszych zapisach słowiańskich kronikb. W Knidze Gołubiej, w mitach i podaniach Rusi, jest przedstawiany jako Prawota. Wiele opowieści mitologicznych zachowało się do dzisiaj.

Główne miano, Prawdziwc, zawiera w końcówce zdrobnienie -ic oznaczające syna, a poprzez całość drugiego członu dziwc, nawiązuje do postaci matki Prawdziwca, Dziewanny oraz do jego dzikiego przyrodzenia (zbioru cech). Przydomek Prawic określa owego Boga jako prawiącego – mówiącego, karzącego (karzyć – mówić), wydającego sąd, sądzącego. To drugie znaczenie podkreśla także przydomek Karna – karzący, prawiący wyroki, także „mówiący”. Przydomek Ukor nawiązuje z kolei do kary i ukorzenia się, poddania wyrokowi, wyrażenia żalu za popełnione winy. Przydomek Prawda oznacza Dawcę Praw (praw dawca) i Mówiącego (prawiącego) Prawdę, Prawego (praw-wda). Przydomek Prawota znaczy dosłownie – Sprawiedliwość, czyli że Prawic jest bogiem Sprawiedliwym –Dawcą Sprawiedliwości. Jednocześnie przydomki z członem praw podkreślają niewinność (prawiczość) boga (który nie ma żadnych ciągot do bogiń, boginek ani do kobiet ziemskich)c oraz jego prawość. Przydomek Prawota mówi również o pewnej cielesnej cesze boga, jego ułomności, która się wzięła ze stoczonej przezeń walki z Potworemd Pogromem w czasie Wojny o Bytę. Pogrom odgryzł mu lewą rękę i Prawdziw jest od tamtego czasu bogiem jednorękim – wyłącznie prawym (praworęcznym, prawostronnym). Podobną rolę spełnia u Istów Kellukis – Pan dróg.


Postacie-wcielenia (równe miana): Osuda, Kriwda-Tresta i Sędziwa

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Osądu i Sierdzy, Władczyni Przywar, Pani Waśni i Kaźni, Sadza

Zajmowany krag:Siódmy Krąg, Krąg Małych Mogtów

funkcja (zakres działania):włada osądami ludzkimi, rozsierdzeniem i pomstą, wyrównywaniem krzywd, ale i powoduje krzywdy i krzywe wyroki. Powoduje waśnie i jest odpowiedzialna za wykonywanie kary. Często powoduje troski i zgryzoty.


pochodzenie: z rodu Sołów i Dziewów – Córka Prowego, Dabogi i Dziewanny, albo Plątwy

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Kij-Samobij i Osęk

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Sądzenice (Sojenice, Sjudenice, Siuda Baby, Sudenice, Sudennice)

Wizerunki: Sadza osudza kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Sądza jest czczona przez wszych Sławian jako Osuda, KriwdaTresta i Sędziwa. Jej postać pod mianem Usuda została przechowana przez Słowian Południowych (Serbów) w wielu podaniach i baśniach. Jako Kriwda przetrwała w Setniku Południowosłowiańskim, Knidze Gołubiej, folklorze Rusi (Białorusi, Małorusi) oraz w Rosji. Miana Sądza, Sędziwa, Osuda, wiążą się z kręgiem znaczeń takich jak: sąd, sądzenie – wydawanie sądu, wyroku, sąd – pogląd, wypowiedż, sąd – kara, sędzia – wódz, członek rady Starszych, sędziwy – stary, siwy, sędło – sieć, sęk (suk) – kołek, gałąź, sęt – mówić, rzec, presenetiti –zamawiać, urzekać. Cała grupa tych nazwań wiąże się z pierwotną rolą Starszego Rodu, który był jednocześnie sędzią rozstrzygającym spory, wróżem, wraczem-znachorem odczyniającym i zaklinającym uroki, starcem radzącym i mówiącym plemieniu, jak postąpić, wyrażającym osąda. Z tym znaczeniem wiążą się również postacie Sądzenic – boginek przynoszących przy urodzeniu wierg-los w imieniu Prowów, działających zwłaszcza w zastępstwie Sądzy-Osudy. Przydomek Tresta wiąże się z pojęciem: trestkać – karać, umorzyć, troska – zgryzota, trzask – uderzenie, trzeszczeć, troszczyć się, trociny – opiłki, treść – zawartość, trzon – rdzeń, trzcina, tręść – trząść, trętwieć – drętwieć, trącić, trzeć i trzepaćb.

Ostatni przydomek, Kriwda, wiąże się z kręgiem znaczeń odpowiadających przydomkowi Sądza, ale poszerzających ten krąg w stronę nieprawości. Kriwda w Gołubiej Knidze i baśniach ruskich występuje jako Nieprawota – przeciwniczka Prawoty (Prawdy-Prawica). Kriw – znaczy krzywy, krzywda – skarga, wina, być komuś krzywym – być winnym, krzywaźń – nieprzyjaźń, wrogość, waśń, krzywo patrzyć –patrzeć wrogo, krzywdzić kogoś -wyrządzać mu szkodę, krzywdować sobie – żałować czegoś, wyrzekać się, krzywula (kriwula) – laska obrzędowa obwieszczająca święto i zawiadamiająca o wiecu oraz obrzędach świątynnych, kriwe – kapłan (pierwotnie tylko kapłan Sądzy-Osudy, później także innych bogów – zwłaszcza u Istów). Słowo kriwda wiąże się z innymi kręgami znaczeń wywodzonymi od krew i krowa. Jest to krąg wypływający z rdzenia chors’ (gor, kor). Także wiąże się z kręgiem krzydło-skrzydło (skrzysty, skrzydlaty, iskra) i kręgiem krzynica-krynica (źródło święte, skrzynia – pojemnik, skrętny –kręty, skrat – skrzat, skrzętny, skryty)c.

Miejscami szczególnej czci Sądzy były w Białochorwacji Sądz-Sądecz (dzisiejszy Stary Sącz) i Sądzymirz (dzisiejszy Sandomierz). Z Sądzą można porównywać istyjską Gabyauję, a może tajemniczą Prokorimos.

SSSSS s-1553


zna radogostów ouk

Członkowie rodu: Bożebóg, Uboża, Boda, Warza-Cica

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Bożów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Leszczyna i Dzikie Wino, Wąż i Świnia, Szpak i Jeżyk, Winorośl i Biedrzeniec, Barwinek i Bodziszek oraz Muchomor Czerwony, Dzięgiel i Zimowit, Bożą Krówkę i Muchę.

kamień: Akwamaryn i Beryl

minerał: oleje (olej skalny)

rzeczy: Kasza i Pierze

maści (barwy): Ciemnobrązowa (Brunatna)

czerty i rezy (liczby): Czertę 4, Liczbę 13

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taję U, Gramotę z


Na Weli

Niwa (symbol): Niwa Domu

Tyn: Dwór Kamienny

Wieńce i ofiary:Dzięgiel, Barwinek

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):gostba – ugoszczenie dla Bogów z pokarmu gotowanego np. kaszy, jest szczególnie przeznaczone Bożom-Radogostom


Postacie-wcielenia (równe miana): Domowit-Radogost, Bożebog-Bożycz i Bożebog-Bodo

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Gospodarstwa, Pan Spichrza, Opiekun Ludzi i Wielki Pasterz Niebieski

Zajmowany krąg:Piąty Krąg, Krąg Dużych Mogtów

funkcja (zakres działania):opiekuje się gospodarstwem jako całością spraw z nim związanych. Pilnuje spichrza kiedy nie ma w nim Body, opiekuje się domem, przychówkiem i dobytkiem kiedy nie ma w nim Uboży, opiekuje się Bodrym światłem pod nieobecność Body. Jest Panem Ludzi, a więc od niego zależy to jak się ludziom w ich bycie ziemskim wiedzie, co maja a o czym nie wiedzą, co posiadają. W jego szczeggólnej opiece pozostają drzewa Leszczyny.

ród: Bożowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Leszczynową Laskę i Złoty Trójorzech, oraz Złoty Skobek

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Ubożęta (Domowiki, Domowe Dziadki, Detki, Didki, Bożęta, Ubożuchy, Chatniki)

Wizerunki: –

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Miana nie zachowały się w swej pierwotnej postaci z powodu mocnego zakazu (tabu) wymawiania imienia bóstw, których przychylność była tak ważna dla gospodarstwa i domu. Przetrwały i zostały zapisane imiona wtórne, czyli przydomki będące w powszechnym użyciu, jak Bożycz (południowi Słowianie), Bożeniek, Uboż (północni Słowianie), Radogost, Bodo (Słowianie zachodni), Domacha (Słowianie południowi). Polacy przechowali również to miano, ale w formie: Ubożęta – słudzy u Boża, określającej bogunów będących pomocnikami Boża (Bożeboga). Ubożą była pierwotnie Domacha, żona-siostra Boża. Uboża znaczy dokładnie to samo, co Bożyna, czyli żona Boża. Imię to nie ma nic wspólnego z ubóstwem rozumianym jako bieda. Oznacza ono boginię szczególnie ubóstwianą, czyli czczoną, tę, o której względy zabiegano. Istotą miana Bożeboga jest zdwojony człon bog (udział, dawca, bogactwo, szczęście), który omówiony został przy osobie Dażboga.

Bożebóg jest zwany Radogostem, Domowitem, Bożyczem i Bodem. Jego żona-siostra, Uboża, nosi miana Uboży-Domachy, Uboży-Gostby i Uboży-Radogódzy.

Przydomki Radogost i Radogódza mają tożsamy zakres. Człon pierwszy rad- znaczy tyle co chętny, radosny, darzący, niosący zadowolenie (od zmienionego indoeuropejskiego ardh – darzyć, dawać zdrowie, radzić, zaradzać). Rdzeń ten jest bardzo bliski rod – rodzić, ród, rodzina. Także blisko związane znaczeniem jest radło – narzędzie orne (oradło-socha-pług), co dawniej obejmowało i sam proces orania (orkę zwano radłem). Rada – czyli zgromadzenie wydające prawa, sądzące, decydujące o wyprawach, bitwach, obronie, przenosinach plemienia, regulujące całe życie wewnętrzne wspólnoty. Rada była zebraniem najwyższych dostojników i miała charakter religijny. W jej skład wchodziła starszyzna (wodzowie, kniaziowie) i kapłani (żercy, czarownicy, wracze). Już zestawienie tych czterech rudymentarnych znaczeń musi powiedzieć wiele o ważności bóstwa. Drugi człon obu mian zawiera w sobie równie istotny krąg znaczeń. God, Got, Gost, Gódź – to indoeuropejskie określenia boga i ducha, godności i złączenia, a także czasu. W Polsce słowo to zachowało się w odniesieniu do czasu (Godowie, god – rok, godzina, dogodny – właściwy czas) i na określenie znaczności, ważności, godny – zacny, ważny. Zachowało się także w pojęciu ugoda, zgoda oraz pogoda.

Określenie Gospodzin oznacza tego właśnie boga. Radogost i Radogódza są więc radzi gościom, ale jako Rado-bogowie – radzi, godzący i godni, dawcy szczęścia.

Przydomek Domowit oznacza z jednej strony to samo co Radogost – rad gościom, witający w domu, ale z drugiej ma o wiele głębsze i wielorakie znaczenia wypływające z mnogich odniesień i nawiązań członu wit. Przede wszystkim owitat’ – założyć, zamieszkać, narodzić się, uwić – stworzyć, a więc Domowit to Dawca Domu, Założyciel Gospodarstwa, Opiekun Domu, Ten Który Tworzy Dom. Słowo dom nie jest pochodzenia łacińskiego (jak się zwykło sądzić), lecz praindoeuropejskiego. Pochodzi z okresu Wspólnoty i jest najstarszym słowiańskim określeniem stałej budowli zrobionej z drewna lub glinya.

Przydomek Bożeboga Bożycz nie jest zdrobnieniem oznaczającym syna (jak w Swarog -Swarożyc), lecz określa jego funkcję udzielcy, czyli użyczającego życia, użyczającego dobry byt, opiekuna gospodarstwa – czyli darcy żywota, a także żyżcy – czyli rozpalającego każdego ranka ogień (żec, zażegać – palić, podpalać), opiekuna domowego ognia. Człon ten podkreśla związek z boskością – płonięciem, jaśnieniem.

Bodo – postać przydomka zachowana na Łużycach i w starych dokumentach czeskich (tu w odniesieniu do bogini Body – córki Bożeboga) oznacza boga dawcę (końcówka -do to skrócone -daw). Przydomek ten znaczy również budujący, opiekun budowli (od bud – budować), także bóg będący (stale obecny), strażnik bytu (od bud – byt). Oznacza ona również bodącego, strzegącego bodrego światła (Biedronki Bożej Krówki – Młodego Światła). Według mitu Bodo, wraz ze swoją córką Bodą, jest pasterzem owego młodego światła, opiekunem zaraz po jego dorocznym narodzeniu i aż do chwili Dzikich Łowów Zimowych (20-26 grudnia). Body to także ostry i kłujący (boda – ostroga), co podkreśla męskość bóstwa. Bliskie są również inne aryjskie nawiązania, jak np. gockie badi– leżę, niemieckie Bett – łóżko (pierwotnie legowisko było całym domem człowieka).


Postacie-wcielenia (równe miana): Uboża-Domacha, Uboża-Gostba i Uboża-Radogódza.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Domu i Władczyni Ogniska Domowego

Zajmowany krag: Piąty Krąg

funkcja (zakres działania): dba o spokój domu i jego powodzenie, o dobrą weń domową i domowy dobytek

ród: Bożowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Samonapełniający się Dzban

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Skrzęty (Krzaty, Skrzaty, Skrzęta, Skrjenia, Skrytki, Skrzatki, Skrzaki, Szkraty, Szetki, Szpirki, Barstuki),

Wizerunki: Uboza - Domacha kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Przydomek Uboży Gostba nawiązuje do znaczenia gospodziny – pani, władczyni (rus. gosudara, pol. gospodza, serb. gospa), a także do gości, gościny, gościńca. Gostba znaczy po prostu gościnna, ugaszczająca i dbała. Gostbą nazywano także uroczyste posiłki połączone z ofiarą dla przodków, złożone z pokarmu gotowanego. Były one przeznaczone nie tylko dla Dziadów (duchów przodków), ale i dla bogów, przy okazji gościny – przebywania na uroczysku, w świątyni, lub podczas goszczenia Dziadów i bogów w domu. Należy odróżnić ofiary w rodzaju gostby od obiaty połączonej z przyrzeczeniem, żertwy połączonej ze spaleniem czy innych jeszcze rodzajów ofiar. Wielkie rodziny słowiańskie budowały w ramach własnego gospodarstwa (terytorium) specjalny budynek zwany gospodą, który był przeznaczony na uroczystości, przyjmowanie gości, narady i sprawowanie religijnych obrzędów, w tym ofiar.

Domacha (Domasza, Domowicha), czyli Pani Domu, władczyni wszystkiego, co w nim jest. Słowo dom, jak już wspomniano wyżej, ma pochodzenie bardzo archaiczne i jest wspólne dla wszystkich Ariów (Indoeuropejczyków). Człon -macha ( -masza) pochodzi od mieć i oznacza posiadanie, władanie domem, lecz może też określać moszczenie, zagospodarowywanie (od moszyć, mościć, mochać – wykładać mchem). Istnieje też bliski związek znaczeniowy z mieszkać, a więc w mianie bogini zawiera się pojęcie Zamieszkująca Dom.


Boda jest ulubienicą swoich rodzicieli Bożeboga i Uboży-Domachy, ich jedynym wspólnym dziecięciem, czyli boginią Czystej Krwi. Jest to bogini narowista, gwałtowna i zmienna. Jej atrybutami są Bidło-Klepadło, Kubeł-Beczuła i Bicz-Chwost Krowi, którym bogini posługuje się niczym orężem, oraz wspomaga się w swojej pasterskiej robocie. Jest ona tytułowana Panią Komory i Spichrza, oraz Wielką Pasterką Niebieską. Czczą ją w różnych stronach i słowiańskich ziemicach pod mianami Swątbody (Świebody-Swobody), Budry-Bodry i Bodzicy-Bodziany. Chwost-Ogon Krowi nie jest atrybutem Body trzymanym przez nią w ręku, lecz że jej wyrasta spomiędzy pośladków i z owymi czarnymi długimi włosami bogini się zlewa. Tym Chwostem bogini broni Bożej Krówki, którą pasie po Niebieskich Ługach zimą zaraz po jej narodzeniu. Jedni mówią, że ma dwa proste rogi ostre jak sztylety, drudzy zaś że tylko jeden po środku czoła. Tym rogiem bodzie wrogów Bodry – Biedronki – Świeżego Światła, Jasnej Duszy Swątlnicy. Pasterzem Ciemnej Bożej Krówki jest Badnjak. Pomocnikami Body są bardzo niechętne ludziom boguny – Żyry. Mówią także, że Boda jest jedyną, która współczuła Swątlnicy jej doli i pragnąc tego samego stała się chodzącą samopas po niwach Swątbodą. Ci zwą ją Panią Wolnej Woli.

Postacie-wcielenia (równe miana): Swątboda (Świeboda-Swoboda), Budra-Bodra i Bodzica-Bodziana

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Będą, Świętoboda, Bociana, Swawola, Bida – Pani Komory i Spichrza, oraz Wielka Pasterka Niebieska, Pani Wolnej Woli – swobody

Zajmowany krag:Młodzi Mogtowie, Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):jej główne zajęcie to pasanie i ochrona Bodrego Światła – Biedronki. Opiekuje się także bocianami – nosicielami szczęścia. Czuwa jednak także nad zbiorami i przetworami w spichrzach, stodołach i komorach. Ponieważ jest jednak jednocześnie panią wolnej woli i chadza często samopas po dziwnych miejscach bywa że komory i spichrza pod jej opieką świecą pustkami. 

ród: Bożowie

pochodzenie: Córka Boda -Bożeboga i Uboży-Domachy

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Bidło-Klepadło, Kubeł-Beczuła i Bicz-Chwost Krowi. Ma dwa proste rogi ostre jak sztylety, lub tylko jeden po środku czoła.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Żyry (Żyrowiki, Kikimory, Złydnie),

Wizerunki:Boda kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Byt oznaczał kiedyś nie tylko istnienie, bycie. Jest to prasłowo rozgałęzione w trzy rdzenie byt-byt’ (bud’) -bud. Pierwotnie rdzeń ten znaczył róść. Ma on także znaczenie mieszkać. W grece zachował pierwotne znaczenie płodzę, daję róść, rosnę, rodzę się, stawam się i wykazuje bliski związek wynikowy z drzewo, roślina, liść, przyroda. Ros. zabudiet’ – zapomnieć, nezabudet – na pamiątkę, ku pamięci, zabyty – zapomniany, zabytek – rzecz z przeszłości. Od być pochodzi wyraz bydło, który oznacza nie tylko byt, ale stan i mieszkanie, zwierzęta domowe, także dobytek – czyli to, co się posiadło. Inna gałąź znaczeń opartych na tym samym rdzeniu to budować, budynek, buda – mieszkanie, dom, ukształcanie. Jeszcze inny budzić – czyli czuwać, powstać. Badniak -nie tylko imię boga, przechowane w obrzędach i podaniach Serbów, ale i określenie święta tego boga obchodzonego 24 grudnia, w Narodziny Światła (Swąta), także miano symbolu światła biedronki (bodryj, biedroń – dzielny, raźny), bożego bydełka – nosicielki świeżego światła z Nieba. Jest także bdit i bdyna – czuwać, czuwanie obrzędowe przy zmarłym połączone z płaczami nad nim. Do mitu o Bożej Krówce nawiązuje pruskie słowo baudźiu – naganiać [patrz: Taja o Wielkich Bitwach i Dzikich Łowach, Taja o Swątlnicy-Strzęśli]. Indyjskie bodhati – czuwa, uważa, spostrzega, uznaje, budzi, poznaje, awestyjskie baodaiti – czuć, budzića. Buła-Byta była więc czymś, co rosło, a potem pozwalało rosnąć ziemskiemu światu, życiu. Z niej się owo życie (rośliny, drzewa, bydło) narodziło. Stała się ona matką przyrody. Była domem, mieszkaniem, budowlą, istnieniem, dała ludziom dobytek i bydło.

Bodę czczą w różnych stronach i słowiańskich ziemicach pod mianami Swątbody (Świebody-Swobody), Budry-Bodry i Bodzicy-Bodziany. Warto zwrócić uwagę na końcówkę -dra w przydomku Budra. Określa ona boginię jako darczynię bytu (Bodara) broniącą nowego światła i ciągłości całego świata, darowującą dalsze życie. Z kolei w przydomku Bodziana zwraca uwagę końcówka -dziana, oznaczająca boginię działającą, dziełającą (czyniącą) byt, ale i walczącą, bodącą, kolącą wrogów nowego światła. Ponadto przydomek Budra określa boginię jako budującą przyszły byt, czuwającą, czujną, żwawą, żywotną i młodą. Określa ją także jako umykającą przed prześladowcami Pasterkę Bodrego Światła. Boda ukrywała się w miejscu zwanym Budą. Tam powstał gród, w którym oddawano jej szczególną cześć. Miejscem jej czci była Bodenia z uroczyskiem nad Jeziorem Bodeńskim, Góry Boczeńskie z uroczyskiem nad rzeką Bodą, Budziszyn i Łysogóry, ze świątynią otoczoną kamiennymi kręgami na Łysej Górze (dzisiejszy Święty Krzyż). Wszystkie te miejsca przynależały do licznych plemion wielkiego ludu Budynów, takich jak Bytyńcy, Budowie, Bodzowie, Bodeni i Bodzani. Cześć bogini Bodzie oddawali przede wszystkim poddani wielkiego króla Wątów (Antów) Boza, którzy nosili w sobie sporo krwi Budynów i Wędów Nadciemnomorskich. Sprzymierzywszy się z Hunami, wyparli oni w IV wieku znad Dunaju Gotów i założyli tam gród Budę. Warto zwrócić uwagę, że to oni wprowadzili pojęcie obwodu – okręgu zwanego za Karpatami opolem, a wśród Pomorzan pagiem. Władztwo króla Boza było podzielone na 72 okręgi-obwody plemienne. Choć sam Boz poległ w walkach z Ostrogotami króla Winitara, Antowie (Wątowie) sprzymierzeni z Hunami króla Atylli – Bicza Bożego, weszli w granice cesarstwa rzymskiego i osiedli na stałe w dorzeczu Dunaju, skąd kiedyś, jako z Nowej Koliby, byli wyszlib. Świątynię na Łysej Górze założyli koło I wieku n.e. wiślańscy Lędzice, a kręgi wokół niej pobudowali Wątowie Nadciemnomorscy, wracający w rodzinne nadbałtyckie strony po dokonanych nad Dunajem podbojach. Oddali oni w ten sposób hołd czczonej przez siebie szczególnie bogini, jako walecznej Obrończyni Światła Świata. Działo się to w VI wiekuc. Zwraca uwagę nazwa uprzęży zwanej obodjem, a także związek z boginią Bodą kolącej rośliny Bodziszka i ptaka Bociana (Bodziana). Bocian to według mitu Cisz-Ciesz, jeden z wojów Zerywanów, pierwszy wytędz, zamieniony w ptaka przez boginię Bodę, której był synemd. Południowi Słowianie, zwłaszcza Chorwaci, a co za tym idzie, również dzisiejsi Małopolanie, widzą w niej poza pasterką niebiańską także sprawczynię biedy ludzkiej, wrogo nastawioną do ludzi od czasu, gdy straciła syna z powodu jego własnej lekkomyślności. Zwą ją oni Bidą-Będą.


Warzę czczą wszy Sławianie także pod mianami Cicy, Wary-Wrzy i Josty. Szczególnie wśród Mazów-Mazowszan i Kujawów ma ona wielki chyr. Tam właśnie, przy kamiennych ołtarzach miseczkowych, jeszcze i dzisiaj odbywa się obrządek zwany Jościem, czyli karmieniem bogów chlebem, miodem i mlekiem oraz krwią ofiarną.

Postacie-wcielenia (równe miana): Cica, Wara-Wrza i Josta.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Paleniska, Władczyni Jadła, Wielkiej Piekarnicy, Pani Chlebowego Pieca

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):opiekuje się wwzelkimi wypiekami i gotowaniem jadła, ciepła strawą i przetworami domowymi. Główne miejsce jej opieki to palenisko i piec chlebowy oraz czynności pieczenia, smażenia, gotowania, parzenia, wypieku, kiszenia, kwaszenia, zaprawiania, kisłoty (fermentacji i tworzenia osadów).

ród: Bożowie

pochodzenie: z rodu Chorsów – Córka Chorsa i Uboży-Domachy lub Swary i Bożeboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Wielka Kopyść, Wieczny Kołacz, i Samonapełniający się Kocioł, oraz Wiecznie Pełny Wór Jadła

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Owinniki (Ogniki-Skierki)

Wizerunki:Warza Cica kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Warzę czczą wszy Sławianie także pod mianami Cicy, Wary-Wrzy i Josty. Jej główne miano Warza i przydomek Wara-Wrza nawiązuje do kompleksu takich znaczeń, jak: war – warzyć (wrzeć), gor – gorzeć, żar – żarzyć i chwar (chor) – chorzel. Wywodzą się z tego kompleksu także takie wyrazy, jak: warzyć – gotować, przygotowywać jadło (Warza jest boginią Jadła), wrzask – krzyk, wrzawa – zgiełk, wrot – wrócić (wrotny – powracający), wrota bramy, wierzeje – wejście, przejście (pojęcie nawiązujące wyraźnie do wiary i inicjacji obrzędowej – wrota wiary), wiercić – wgłębiać się, zgłębiać, zagłębiać, zawierać – zamykać, otwierać – odmykać, otwór – przejście (co uwypukla także żeńskie cechy bogini), weriga – łańcuch, swór – atrybut bogini (zawsze pełen jościa), wrzos (ruskie worsa) – roślina wrąca, dająca wrot (co nawiązuje do chors i określa działanie całego rodu Chorsa – Pana Ciemności), wora -długi szereg, płot, wirtine – wiązka, wirować – obracać się, okręcać się, wir – miejsce kręcące się, wciągające w głąb, wir – tan polegający na okręcaniu się wokół osi i jednoczesnym podążaniu po okręgu wspólnego wszystkim tancerzom koła (taniec obrzędowy ku czci Warzy i Chorsów, znany jako Wrzino, Koło), izwor, wrzidlo – źródło, wirti – kipieć, wars – zupa. Jednocześnie jednak Warza może doprowadzić człowieka do nędzy i upadku. Wiążą się z nią takie pojęcia, jak: wargs – zły, wrag – diabeł (co może stanowić pogłos dawnej boskości), wierg – los, wyrok, wrog – los, wróg – nieprzyjaciel, wróżba – przepowiednia, wróżda – zabójstwo, zemsta, wran – czarny, wróża – rzucanie losów, wróżenie z rzutu patyków wróżebnych, wargas – nędza, wergas – niewolnik, warge – żal, wrona – czarny, złowróżbny ptak, warnas, kołwarnis – kruk, kuowarna – kawka, wrań – szpunt (korek, zamknięcie)a. Jest to cała wielka grupa znaczeń wywodząca się od Warzy, Swaroga, Watry, Chorzycy i Chorsa. Część wyrazów z tej grupy wypływa wprost z mitu o powracającej Warzy, otwierającej i zawierającej Wór. Jej miano Cicajest znane z kronik i oznacza karmiącą, mleczną (cyckać – ssać), ale jednocześnie plączącą (czes. Cickati – wikłać). Josta to przydomek nawiązujący wprost do jadła, jedzenia i jościa – rodzaju ofiary z pokarmów składanej bogini Cicy.

Od miana tej bogini mogą pochodzić męskie imię Wars i kobiece Warja, Josta, Justa, Jowita

SSSSS s-1553


zna rgłów ziwete

Członkowie rodu: Rgieł, Reża, Rgiełc, Żywia-Siwa

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Rogali

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Trześnia (Wiśnia) i Orzech (Włoski, Bukowy, Dębowy), Borsuk, Wróbel, Chrabąszcz, Trawa, Pokrzywa, Proso i Żyto, Łubin i Gryka  oraz Dżdżownica.

kamień: Kryształ Solny

minerał: sól kamienna, solanka

rzeczy: Polewka i Chleb (Placek-Podpłomyk) oraz Mąka

maści (barwy): Zielonożółta

czerty i rezy (liczby): Czertę 8, Liczbę 8,

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taję Ż, Gramotę p,

Miesiąc Wrzesień (Werszeń)

Na Weli

Niwa (symbol): Niwę Kłosa

Tyn: Solny Tyn 

Wieńce i ofiary: Proso i Żyto, Łubin i Gryka

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):prokur – obrzędowy chleb pszeniczny


Postacie-wcielenia (równe miana): Rgieł-Rogł, Rgieł-Owsień i Rgieł-Prosiń

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Domowej Zwierzyny, Władca Hodowli.

Zajmowany krag:Piąty Krąg, Krąg Dużych Mogtów

funkcja (zakres działania):w jego opiece pozostają duże zwierzęta domowe – konie, muły, kucyki, osły, krowy, byki, świnie, owce, kozy, strusie i indyki


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złoty Łańcuch i  Kopka Zboża, którą zamyka w dłoni. Nosi zielonożółtą szatę.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Polewiki (Pokucie, Gospodarzyki, Susedki, Susediki)


Rgieł clip_image002Rgieł

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

RGIEŁ i REŻA. Ich istyjskimi odpowiednikami są Rungis – bóg Ziarna i Sambaris – bóg Płodności Zbiorów. Miana tej boskiej pary zawierają szereg znaczeń związanych z funkcją opiekunów zbiorów, hodowli oraz uprawy, jaką sprawują w Boskim Kręgu. Są to znaczenia takie, jak: reż, rży – żyto (czes., rus., serb., litew. – rugiai), rożasty – rogaty, rżnący – ostry, rżnący tnący (opiekun zbiorów, rzęcia i rzeńców tnących żyto, zboże), rohatyna – włócznia (podkreślające męskość), rzyć (podkreślające żeńskość), rogoza – zagroda pleciona z mat wiklinowych dla bydła, raugas – kwas, rugti – kwaśnieć, kisić (podstawowe pierwotne formy zagospodarowywania płodów i przechowywania pokarmów), riaugmi – czkanie się po obfitym posiłku, rżet’ (rżanie, rżawa, rżeć) – ryczeć, także rzwieć – o głosach wydawanych przez konie, łosie, jelenie podczas rui, wreszcie przestawione żreć – pożerać – jeść, żertwa – ofiara. Echo czci Rgłów zachowało się w miejscowych nazwach polskich Rgielsko, Rgilewo, czy połabskich – Rugiaa.

Rgieł nosi imiona Rgieł-Rogł, Rgieł-Owsień i Rgieł-Prosin, zaś Reża jest czczona jako Reża-Ragana, Reża-Rża i Reża-Rzwa. Wszystkie trzy przydomki Reży zostały w zasadzie już omówione powyżej: Rża, czyli rżąca i rżnąca (opiekunka rzeńców). Rzwa, czyli rycząca – opiekunka Rui, płodzenia i Ragana, regna – żytnia, opiekunka łanów.

Jeśli idzie o Rgła-Rogła, to trzeba dodać, że przedstawiono go nie tyle jako boga rogatego, ile jako boga o Żelaznych Zębach. Opis ten wiąże się z funkcją orki i bronowania ziemi uprawnej, którym to czynnościom Rogł patronuje.

Również z zasiewami zbóż i opieką nad nimi wiąże się drugi przydomek Rgła Owsień. Pamięć i cześć dla Owsienia przechowała się na Rusi, gdzie do niedawna obchodzono wielkie uroczystości i znano liczne obrzędy z nim związane. Nie należy mylić Owsienia z Tausieniem-Jesieniem (trzecim z Godów, bogów Kiru). Owies jest rośliną wschodzącą już na wiosnę stąd pochodzi właśnie jego nazwa wschodzący o wiośnie – owies, owes, owios. Jego nazwa wypływa w równej mierze z pojęcia wisu, wiszu – trawy, zwisających kiści, gałązek okrytych pękami ziaren. Kolejnym źródłem dla miana Owsienia i owsa jest wić – rosnąć, wijać, wywijać się – wyrastać, powijać, owitać – okwitać, kwitnąć, owocować, rodzić, jak też zamieszkiwać. Owsień to bóg zamieszkujący łany zbóż – ich strażnik, ten, który je powija, daje im wzrost oraz daje dobry urodzaj uprawom. Święta ku czci Jesienia-Tausienia zostały wchłonięte przez obrzędy Rgła-Owsienia i w końcu, na Rusi, obchodzić poczęto dwukrotnie w roku święto Owsienia (przy siewie jesiennym i przy wiosennym wzejściu zboża). W czasach notowanych przez etnografów (XIX wiek) święto to obchodzono już tylko na wiosnę.

Prosiń, ostatni przydomek Rgła, jest związany z innym zbożem – prosem, ale także z pojęciami prośby, proszenia – mnożenia się zwierząt gospodarskich, trzody (podobnie jak Owsień i owca, tak Prosień i prosię), chleba (proskur – chleb pszeniczny ofiarny).

W tym przydomku mieszczą się równiez dwa nawiązania do mitu poprzez skojarzenie z prosty – wyprostowany, stojący i wopros – pytanie. Rgieł bowiem stoi nieruchomo między zbożami zupełnie niezauważalny, a kiedy ktoś się na niego natknie, musi odpowiedzieć na zadane pytanie, jeżeli zaś nie odpowiada, zostaje rozszarpany przez Żelaznozębego Prosienia. Rgieł i Reża-Ragana często pokazują się w towarzystwie siedmiu czarnych psów, które pomagają im pilnować zbóż. Tych psów, podarowanych im przez Dziwienia było pierwotnie dziewięć (symbolika czert), ale dwa z nich Stawra i Gawrę Rgieł musiał oddać Welesowi.


Postacie-wcielenia (równe miana): Reża-Ragana, Reża-Rża i Reża-Rzwa

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Łąk i Pastwisk, Opiekunka Zbóż, Pani Drobnej Domowej Zwierzyny

Zajmowany krag:Piąty Krąg, Dużych Mocy

funkcja (zakres działania):opiekunka traw i ziół łąkowych, pani pastwisk, która zajmuje się bydłem i trzodą od chwili, gdy zwierzęta zostaną wypędzone z zagrody. W jej kręgu pozostają takie domowe zwierzęta jak psy, koty, myszy, łasice, pszczoły, jedwabniki, węże, jeże. Zajmuje się strażowaniem zbóż aż do ich zbioru.


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złoty Oczkur i Złote Źdźbła. Ma brązową szatę.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Bylice (Ziemuny, Zemuny, Kamienne Baby, Skalne Baby, Skałoludy, Wrosty),

Wizerunki: –

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Miana Rgieł i Reża są jednoczłonowe, bardzo stare i wywodzą się bezpośrednio od reg – ziarno. U Słowian pierwotne -g w końcówce przeszło z czasem w -ż. Najstarsza forma z -g zachowała się w mianie boga Rgła i jego syna Rgiełca. Reża, żona Rgła (czyli Rglina), to już późniejsza forma, pierwotniejszy jest przydomek przechowany przez Litwinów, Ragana.


Postacie-wcielenia (równe miana): Rżec, Rogołec i Kiełt

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Roli i Władca Ziemi Uprawnej, Pan O Żelaznych Zębach

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania): opiekuje się ziemią uprawną i uprawami polowymi od ich siewu do zbioru, dba o pulchność ziemi i jej tłustość. Zwłaszcza strzeże razem z Reżą-Raganą zbóż, ale i dużych upraw w rodzaju koniczyn, karpieli, buraków, ziemniaków, rzepaku, gryki, łubinu, kukurydzy, kapusty i innych. Jego opiece powierzone są wszystkie duże uprawy a więc także wielkie zagony fasoli, kwiatów, ziół, tytoniu, konopi, maku, soczewicy czy brukwi.

ród: Rogale

pochodzenie :syn  Reży i Rgła

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złota Motyka, albo Złote (Żelazne) Radło-Oradło

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Południce (Polednice, Połdnice, Poldnice, Miawki, Żytnie Baby, Żytnice, Rżane Baby, Rżanice, Reżnice, Żytnie Panny).


Rgiełc clip_image002Rgiełc-Rżec

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Rgiełc nosi przydomki Rżec, Rogołec i Kiełt. Miano Rgiełc i Rżec określa syna Rgła, a znaczenia związane z tym imieniem omówiono przy opisie Rgła i Reży. Gromada mików uważała, że przydomek Kiełt określał Wołosa lub Rgła-Rogła, a nie Rgiełca. Niektóre kapiszty przyjmują, że do Rgiełca odnosi się miano Keltna, przypisywane na Załabiu, Połabiu, Łużycach, w Bodenii, Czechach i na Słowacji bogini Śreczy-Cetnie. Tu przyjęto dla Rgiełca przydomek Kiełt, różny zarówno od Cetny-Keltny (Śreczy), jak i od Kłąba-Klimby (Wołosa). Przydomek ten wskazuje boga odpowiedzialnego za kiełkowanie – wschodzenie zarodków, kłębienie się – wzrastanie, jednocześnie kłującego, posiadającego kły – rogi albo zębiska (żelazne zęby – które niektórzy przypisują raczej Rgłowi), kiełtającego się –chwiejnego, zwieńczonego wysokim czubem – kołtunem, kiełzającego, czyli podobnie jak Krodo, ukrócającego (zwłaszcza tych, którzy depczą i niszczą zasiewy oraz uprawy), a także skiełzłego –wilgotnego, może Śliskiego (kiełzko – ślisko). Określenie Kiełt oznacza także cały krąg pojęć związanych z kłodą, Kłódzią Swąta, kołkiem – drągiem i kołem – okręgiem. Inne nawiązania prowadzą do takich pojęć, jak: kłusować, kłosić, skłaniać się, składać, kłaść (kład-skarb), kłącze, kłaki, kłobuczenie (kołbuk, kłobuk – pączek, dzwonek, kołpak). Wołos był ojcem bogunów Kłobuków, wspomagających Spora.

Przydomek Rogołec wskazuje, że rogi Rgiełca miały galisty – kolisty kształt przypominający rogi baranie, jest to nawiązanie zarówno do symbolu słonecznego (baran) jak rdzenia reg oznaczającego żyto (zboże w ogóle). Inny jeszcze krąg wyrasta z nawiązania do galić – ogołacać, oczyszczać.

Istyjski odpowiednik Rgiełca to Łaukosarg – opiekun łąk i zbóż.


Postacie-wcielenia (równe miana): Żwia-Żniwa, Siwa i Krodo.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Krodo-Kurcho – Pani Zagród, Pani Ogrodów, Władczyni Sadów i Pani Ptactwa Domowego

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):opiekunka zagród i ogrodów, pani drzew i krzewów owocowych, zagonów jarzynowych i ptactwa domowego. Czuwa nad drzewami trześni, orzechów, śliw, ale i nad krzewami róży owocowej, dereniu czy roślinami ozdobnymi i kwiatami. W jej opiece leżą winnice, uprawy chmielu, tytoniu, konopi, maku, lnu, słonecznika i innych roślin olejowych, grochu i fasoli. Zajmuje się także bydłem i trzodą pozostającą w zagrodzie lub chlewie, czy stajni. W jej opiece znajdują się wszelkie płody od chwili gdy znajdą się w stodole i spichrzu. Pilnuje ich razem z Ubożą, Bodą i Warzą-Cicą.

ród: Rogale

pochodzenie: Reża i Rgieł

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Trzy Złote Jabłka i Łasica

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Niziołki (Niziołkowie, Maliki, Ludki, Łutki, Darzamaty)

Obrzędowy wypiek:


Żywia-Żniwa clip_image002Żywia-Żniwa

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Żywia nosi przydomki Żwi-Żniwy, Siwej i Krodo-Kurcho. Bogini była znana średniowiecznym kronikarzom niemieckim (XIV wiek) pod mianem Krody. Imię to wiąże się zarówno ze znaczeniem krut – okrutna, jak i krótka – niska, krota – obłaskawiona, łagodna, łaskawa (ukrócona), ukrócająca (tych, którzy niszczą zasiewy i plony), krotna – zwielokrotniająca (tym, którzy szanująjej niwy), krota – dziura (co podkreśla płeć bogini), wykrot – dół, krada – twarda, stwardniała, obrzmiała, kardma – kardnąca, ukradkowa, skradąjąca się, ukrywająca (co wiąże się bezpośrednio z mitem o jej podstępnym strzeżeniu sadów i skradaniu się). Także skrudląca – krusząca, skróda – stos drewna, koróda – kłoda, krada – ołtarz (wyraźne współczesne nawiązanie do dawnej boskości znaczenia), kródnieć – skracać się, krudzy – krócej, kurczyć się, skracać, krudować – karczować, kruda – karczowisko, skrudzić – bronowaćc, skrząca się (skrąta) i skrzysta, skrzydlata (co wskazuje na jej niebiańskie pochodzenie). Również kruta – kręta, kręcąca się.

Jako Kurcho (Kurke) jest znana z zapisów pruskich. Miano to nawiązuje do jej zajęcia opiekunki-hodowczyni kur i kurów oraz innego ptactwa domowego. Istotne jest przede wszystkim odniesienie do kura-koguta – strażnika domostw, zwiastuna dnia, odstraszającego swym pianiem Ciemne Siły, będącego ważną postacią w podaniach i zwierzęciem ofiamym. Słowo kur poprzez związek z perskim churos – kogut, nawiązuje do Chorsa. Było ono stosowane na określenie ognia, pożaru, a także narządów płciowych, tak męskich, jak i żeńskichd. Jeszcze wcześniej zostały zapisane imiona bogini Siwa i Żywiae. Przydomek Siwa ma związek z rdzeniem swęt (światło, świętość) oznacza boginię Biało-Świecąco-Włosą.

Żywia (Żwia) to przydomek oznaczający boginię Żywicielkę, Panią Życia, boginię żywą, ożywiającą, orzeźwiającą, żyzną, żywotną, żwawą. Miano wykazuje związek z Rzwia (Żwia), rzwieć – ryczeć, ale i rżnąć – rząć (ciąć) i rząć – gnać. Przydomek ten omówiono dokładnie przy opisie bogini Reży-Rzwy. Bliskie jest także nawiązanie do żgwić – palić, płonąć, jaśnieć. Wreszcie Żniwa, czyli odpowiadająca za rzęcie (żęcie, żętwę, żnieję), opiekująca się zbiorem płodów z pól uprawnych. Wykazuje bliski związek z żec – żgać (dźgać) i żgać – podpalać, rozpłomieniać, podżegać, żegadło, żegleń – węgiel, żglić – palić, żglisko – palenisko smętarne.

Istyjskim odpowiednikiem Żywii jest Curche-Kurko.

SSSSS s-1553


Bogini Której Nie Ma – Osiemdziesiąta Dziewiąta


Bogini Której Nie Ma – Osiemdziesiąta Dziewiąta

Swątlnica  – z TWERU SWĄTA ( z rodu Sołów i Rodów) – Poczwórkroć zrodzona córka Dażboga i Rodżany


znak swątlnicy szta

Wszystkie kątyny są zgodne co do tego, że Swątlnica nosiła miana: Swątbody-Swawoli, Starzęśli-Strzęśli, Swątolicej-Swątlicy i Imieli-Jumali. Godzą się także, że raz jedna, raz druga duszyczka Swątlnicy uwięzionej na Wierchu Weli, jest stamtąd wypuszczana. Dzieje się tak dwa razy do roku. Wołchwowie z Jełowszcziny, a za nimi większość kapiszt Wschodu widzi w niej świeże, Bodre Światło Boga Bogów – Bożą Krówkę. Zgadzają się też, że dwa razy do roku jest ona od nowa rodzona przez Rodżanę, która ukrywa Bodre Światło pod językiem, albo w fałdach swych sukien, i dwa razy do roku jest ścigana w Dzikich Łowach przez zastępy rozjuszonych bogów, którym wszystkim zalazła za skórę. Są też zgodne, że jako Boża Krówka powtarza poczwórny krąg zaklętych przemian rosnąc i przybierając postać czterech świętych zwierząt: Biedronki, Orła, Białej Krowy i Czarnego Byka. Nosi tytuł Pani Swobody, Pani Woli, Władczyni Wolności, Wielkiej Swawolnicy. Jej liczbą jest 26, nie posiada czerty, bo nie jest osobnego rodu.

Postacie-wcielenia (równe miana): Swątboda-Swawola, Starzęśla-Strzęśla, Swątolica-Swątlica i Imiela-Jumala.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Swątwola

Zajmowany krag: Krąg Kręgów

funkcja (zakres działania):koło przemian, kierat roku, wieczyste wcielanie i przemiana

ród:Światłonicze – Sołowie – Rodowie, córka Dażboga i Rodżany

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania):Kłódź na Wierchu Weli ( w postaci wcielonej w Swąta) i Łąki Welańskie (w postaciach wedrika-biedronki białej z czarnymi lub czerwonymi kropkami, czarnej z czerwonymi kropkami, czerwonej z czarnymi kropkami, orła białego, czerwonego i czarnego, Białej Krowy, Czerwonej Krowy i Czarnego Byka

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Czarnoczerwony Czarowny Płaszcz Gwieździsty

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): –

Członkowie rodu: Swąt





rzeczowe:hubka-chapka i krzemień

maści (barwy):-

czerty i rezy (liczby): – lub 89

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity):

Wieńce i ofiary:

Obrzędowy wypiek:


Swątlnica w cyklu przemian clip_image002Swątlnica w cyklu przemian

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Swątlnica nosiła miana: Swątbody, Swawoli, Swątwoli, Swobody, również Starzęśli, Strzęśli, Skrzęśli, Skreśli, i Swątolicej, Swątlicy, Swadelnicy, Swędłolicej, Sweticy, a także Imieli, Jimieli, Omeli, Imeły. Cztery ostatnie nazwania są równocześnie określeniami jemioły – pasożytniczego krzewu o znanych obrzędowych i czarownych właściwościach, porastającego korony drzew. Jemioła odgrywała bardzo wielką rolę w Święcie Narodzin Światła, czyli w Godach (zimowym Górowaniu Ciemności), kiedy rodzi się świeże, młode – Bodre Światło, pozwalające światu toczyć się dalej i po zimowym uśmierceniu odradzać się ku nowej wegetacji wiosennej oraz nowemu rokowi-godowi. Jemioła, jako atrybut świąt grudniowych Bożego Narodzenia, przetrwała do dzisiaj w obrzędach bożonarodzeniowych. Obrzęd z jej użyciem był znany zarówno Celtom, Rzymianom, Germanom, jak i Słowianom i jest dzisiaj powszechny w krajach o kulturze europejskiej. Zachowały się zapisy dotyczące obrzędów celtyckich związanych z tym Świętym krzewem – symbolem bogini Światła. Kapłani-Druidzi ścinali jemiołę złotym sierpem z dębów w ten sposób, by spadając z drzewa nie dotknęła ziemi. Spadającą łapano na lniane prześcieradłaa. Jej owoce miały czarowną moc, a dwoistość jagód i liści nawiązywała do podwójności boskich par Żywiołów i Mocy i daru wzmożonej płodności – sporub. Z tradycji słowiańskiej znany jest zarówno biały lniany czechół -obrzędowe prześcieradło wieszane u sufiu, pod którym ukrywano jemiołę i całowano się (echo obrzędowych orgii związanych z tym dniem), jak i używany przez wołchwów, znachorów i czarowników specjalny sierp do ścinania czarownych roślinc.

Bliskie związki wierzeń Celtów i Słowian są potwierdzone przez naukę, a ich źródłem było długotrwałe wspólne zajmowanie tych samych terenów i mieszanie się plemion celtyckich i słowiańskich w wielu miejscach [np. Śląsk, Nadłabie, Załabie, Alpy, Czechy, Słowacja, Wiślania (Wiseland), Ziemica Naddunajska. Istnieją zarówno bogowie o wspólnym celtycko-słowiańskim rodowodzie [Smertulos -Śmierć, Rosmerta – Mor, Morena – Marzanna, Cernnunos – Czarnogłów, Dis – Dyj, Belenus – Bel (Belbuk, Białobóg), Nox – Nyja, Bod – Boda, Essus – Jesse, Trigaranos – Trzygław, Divona – Diw, Danann – Dziewanna, Maja – Maja (Gaj-Ruja), Rudianos – Rod i inni]d, jak i przedmioty otaczane tą samą czcią (między innymi jemioła) czy obrzędy o wspólnych korzeniach (na przykład zwyczaje godowe – dziś noworoczne, związane z zapustami i narodzinami Nowego Światła). Mit odtworzony powyżej w jednej swej części (związanej z odradzaniem się Swątlnicy), przetrwał tylko we fragmentach podań, bardzo drobnych strzępkach, zwłaszcza na słowiańskim Połabiue. Cały obrządek związany z jemiołą jest bezpośrednim odblaskiem mitu, który ponadto odbija się wyraziście w etymologicznych powiązaniach słowiańskich nazw ludowych jemioły, opowieściach o niej i w pojęciach – swobody, swojej woli, wolności i ich związkach znaczeniowych dających się spleść z mitem. Podanie to łączy się w całość z kompleksem opowieści o Diwie-Ładziwie na szczycie Drzewa, Wojnie o Krąg, opowieści o Ładzie Kołacie i jego wozie zaprzężonym w skrzyste niedźwiedzice, a wreszcie, z kręgiem opowieści o Dzikich Łowach, Wielkich Bitwach i Narodzinach Bodrego Światła.

Część obrzędów przetrwała również w Czechach i na Słowacji w świętach przypisanych bogini Perchcie – Przepigole (Plątwie).

Jemioła to w narzeczach polskich jemioło, jemiało, miele, w cerkiewnosłowiańskim imeła, w ruskim omjeła, w czeskim omeli, jmeli, w słowackim meli, w serbskim imela, w łużyckim jemjelina. Słowo zawiera znaczenia odnoszące się do wydarzenia z mitu – pojmania Starzęśli – jąć, pojmać, imać. Wiąże się także z takimi wyrazami jak: miotła, mleć, mieć, imię i małyf. Wszystko to określa boginię jako małoduszną (małą), mielącą ozorem, pojmaną, o zapomnianym, zakazanym imieniu. Jagody i kora jemioły od niepamiętnych czasów służyły do wyrobu ptasiego lepu. Krzew Jemioły znajduje się pod opieką Ładów. Krzew i Boża Krówka (Czarna i Czerwona) są jedynymi żywymi wizerunkami bogini (jej przedmiotowymi przejawami) na Ziemi.

W pozostałych imionach pobrzmiewa przede wszystkim człon swęt, wynikający z jej pochodzenia od Swąta lub Dażboga – Pana Światła, a także opisujący ją jako boginię świetlistą, gorejącą, tę która weszła w Kłódź, bądź świętującą (Swątlnica wiecznie świętowała, nie wykonywała żadnych robót nakazanych przez Boga Bogów). W części imion występuje wyraz swat (swatać – wydawać za mąż). Końcówki jej mian zawierają człon -dlnica, -delnica, -lnica, -tlica, -licag. Nawiązują one do dzielenia i dawania – jako że jest to bogini dająca Nowe Światło każdego roku i dzieląca je między bogów oraz ludzi, udzielająca go ludom Ziemi. Nawiązują także do jej pięknego lica i do tlić się – żarzyć, płonąć ogniem. W końcówce -lnica słychać wyraźne nawiązanie do lenić się – czyli być leniwym (Swątlnica niczego nie chciała robić) oraz lenić się – zrzucać skórę (co nawiązuje do jej wielokrotnych narodzin i przekształceń postaci). Warto dodać, że len był materiałem na czechoły – święte obrusy. Swiędłolica to przydomek odwołujący się do znanego z mitu przekształcenia bogini w zwiędłą staruchę – Starzęślę. Końcówki -boda i -wola nawiązują, w połączeniu z pierwszym członem swa do poczucia wolności i wyłącznie swojo-własności (swego ciała, bytu-bodu i ducha-woli). Wreszcie cztery ostatnie nazwy Strzęśla i Starzęśla oraz Skrzęśla i Skreślah, nawiązują do skrzyć się, skryć się, strzelać, strząsać, a także do pojęcia starości. Oznaczają w połączeniu z końcówką -śla boginię ślącą skrę światła, ścielącą światłu drogę, jednocześnie strzęsioną (z Drzewa Drzew, z fałd sukien Rodżany), a także skrytą w Kresie Sołu (Skreśla, Skrześla), czy wreszcie skreśloną z wykazu boskich imion, skreśloną z Kręgu i Pocztu Bogów. Końcówka -rzęśla nawiązuje do rzęsistości – obfitości (jaką poprzez dar światła zsyła ta bogini na Ziemię). Starzęśla to druga, dobrze znana ludowi polskiemu, nazwa jemioły. Połabianie i Łużyczanie zwali ową boginię Sweticei.

Bodre Światło Boga Bogów, czyli Boża Krówka to postać związana wyłącznie z odradzaniem się boskiej Skry Światła Świata. Bodre Światło rodzi się dwukrotnie w czasie roku (20-26 grudnia Jasne Bodre Światło – Biała Boża Krówka i 20-26 czerwca Ciemne Bodre Światło – Czarna Boża Krówka). Oba te „światła” (obydwie postacie Swątlnicy) uosabia biedronka (biała, czarna lub czerwona). Po narodzinach następują Dzikie Łowy zmierzające do upolowania i zabicia świeżego Światła-Jasności albo Światła-Ciemności. Dalsze wydarzenia opowiada dokładnie mit o Dzikich Łowach i Wielkich Bitwach. Młode Światło w ciągu roku wzrasta, osiągając po trzech miesiącach postać Orła, a po dalszych trzech Skrzystej Krowy lub Skrzystego Byka. Po osiągnięciu dojrzałej postaci Czarny Byk (lub Biała Krowa) obumiera – pomniejsza się, przechodząc przez stan Orła, do całkowitego zaniku i narodzin jako Boża Krówka – Bedrik. We wszystkich krajach Słowian Boża Krówka ma identyczne miana kojarzące ją ze słońcem, światłem lub bydełkiem bożym. Jej miano wywodzi się z rdzenia bud zachowanego w ruskim budr (bidr, bodryj) – krzepki, chętny, mocnego ducha, serbskie bodr – żwawy, litewskie budrus – czujny, świeży. Rdzeń bud tworzy takie ciągi wyrazów, jak: byt, być, budować, buda – dom, bud – zwykły, budzić, bdyna (bdit) – czuwać, blusti (bludą) – uważać, spostrzegać, indyjskie bodhati – czuwa, uważa, uznaje, awestyjskie boudajti – czujea. Jest to pień olbrzymiego znaczenia, z którego najwięcej ocalało na Rusi. Wszystkie znaczenia, jak i ocalałe obrzędy wiążą się z Bożą Krówką. Istyjskie mity potwierdzają, pierwotny kształt opowieści.

Boża Krówka, Boża Owieczka, Słonyszko, Bedrik, Biedronka to w różnych krajach Słowian nazwy tego samego zjawiska: owada będącego ucieleśnieniem młodego, świeżego Światła – pierwszego, jarzęcego Światła Bodrego. Jego narodziny rozpoczynają okres wydłużania się dnia, czas upadku Ciemnościa. Większość Sławów używa określenia Boża Krówka i Bedrik-Biedronka. Czesi, Serbowie i Chorwaci nazywają owada Bożą Owieczką, a Łużyczanie Bożym Słoneczkiem. ukraińcy poza nazwą Soneczko używają określenia Bedrik. Nazwę Biedronka wywodzi się od beran (baran), czyli bydełko (owca) boża. Baran u wszystkich Ariów jest przedstawieniem światła słonecznegob. Określenie to zawiera znaczenia takie jak: wgłębienie, stok, biera – los, brać, bodryj (ros.) – krzepki, silnego ducha, chętny, bodry (serb.) –żwawy, budrus (litew.) – czujny, świeży. Wywodzi się je więc także z rdzenia bud tworzącego takie słowa, jak budzić, budowacc. Słowo bodry – krzepki jest jednocześnie odwróceniem wyrazu dobry. Nawiązuje także do barwy białej i określenia biały – wielki, świecący (sanskryckie bhati). Takie nawiązanie prowadzi z kolei także do odmiennego kręgu znaczeń: biel (bielawa) – bagno, błoto i bajać – mówić, opowiadać oraz baj mit, bajorek itp.d. Znana jest także inna nazwa Bożej Krówki – Wiedrzenica, która wiąże ją z boginią Pogodą. Litwini używają nazwy Dievo Karwyte (Boża Krówka). W sanskrycie spotyka się okreś1enie Indragopa, czyli Bydło Indry. Pokazuje to jeszcze jeden z licznych związków słowiańsko-indyjskich

Następnego dnia zasiadano w kręgu wokół Snopa-Kolędy (Macicy – Kłódzi, mającej symbolizować prawdziwą Kłódź Swąta, z której odradza się Swet-lnica, Boża Krówka). Tu odbywało się ciche, milczące oczekiwanie do wieczora, aż do chwili, gdy na niebie pokazywała się pierwsza gwiazda, owo Światło (Iskra Swąta). Widziano w niej obraz pierworodnej iskry – zaczynu istnienia (Skry Światła – Swetu, Skry Świata – Swetu, Skry Świętej – Swąta, Skry Świtu – Swiłtej). Niepojawienie się owej gwiazdy oznaczałoby koniec świata, zapowiadałoby niechybne zwycięstwo Sił Ciemności w mającej się rozpocząć nocnej bitwie, prorokowałoby nadejście nocy, która nigdy się nie skończy.


Powłoka-Niebło, Głębia-Gołuba, Głębia-Powłoka

znak gołuby gerb

Postacie-wcielenia (równe miana): Niebyła, Głąbia-Mać, Gołuba Macica, Matka Strąprza

Inne nazwania jej osoby (przydomki): Niebo Głębokie, Najgłębsze Niebo-Głąb,  Dalina – Niebo Dalekie, Otchłania, Matka Bram, Mać Bram, Bramana

Zajmowany krag: Krąg Kręgów – Zamieniona w Niebo – z włosami Nicy tworzy Powłokę – Niebo Najgłębsze i Niebo Głębokie

funkcja (zakres działania): Powłoka Nieba, Opiekunka Nieba Dalekiego (Dali) i Nieba Głębokiego (Głębi)

ród: Światłonicze

pochodzenie: od Swata i Nicy (z wód po jajach Zniczów i włosów Nicy)

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): Bramy Bram w Najdalszym Niebie, w Otchłani

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Warkosa – Czarny Warkocz Przestroni

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Światłogońce

Członkowie rodu: Światłonicze-Pierwbogowie (Nica, Znicze, Strąpsza-Wspóra) oraz Kirowie

Atrybuty: –

Wieńce i ofiary:

Obrzędowy wypiek:


Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Najgłębsze Niebo – zostało w końcu nazwane Niebem Najdalszym, czyli Dalą. Niebło-Niebo – stało się określeniem Całego Nieba, czyli wszystkich Niebiosów. W trakcie Działów wykształciły się Cztery Niebiosy, które poświatło Światowitowe złączyło niczym lity most w jedno Niebo. Te Cztery Nieba-Niebiosy to: Niebo Dalekie – Dal, czyli Powłoka, Niebo Głębokie – Głąb (Czeluść), Niebo Wysokie, czyli Ciemń i Niebo Bliskie (albo Niskie), zwane Niebem Dażbogów albo Żywiołów. O Niebie Wysokim mówi się czasami, że jest Niebem Kamiennym, i nazywa się je Kopułą Niebieską. Jest to Niebo Simów, ale w istocie podanie mówi o kopulacji Sima, Kupały i Perperuny. Niebo Głębokie jest Niebem Kirów, Dalekie zaś Niebem Umorów lub może Nicy, jako że tam trzyma ona wetknięte w gniazda swe paluchy, i jest ono utkane z jej włosów. Stosuje się także wśród niektórych Słowian dla nazwania Nieba Wysokiego lub Niskiego (zależnie od ziemicy i pamięci prastarego wzoru) miano Sklepienia Niebieskiego. Jedni prawią, że jest ono wykute z żelaza przez Swaroga i oddane Dażbogom, inni że z Kamienia przez Sima w darze dla Matki Ziemi, by się nim okryła.

Wyraz niebło ma kształt analogiczny jak webło, symboliczna roślina-atrybut bogini Wądy (morski wodorost – tasiemnica). Webło – „włosy wodne”, niebło – „włosy Nicy-niebytu”.



znak strąprzy zeło

Postacie-wcielenia (równe miana): Jasna-Stronpora, Opióra

Inne nazwania jej osoby (przydomki): Głąb – identyfikowana z Głębią podobnie jak Białoboga, albo uznawana za niebyłą jak Niebyła-Głąb – a jedynie za cząstkę Swata – Wspór

Zajmowany krag: Krąg Kręgów, zamieniona w Kirów i Światłogońce na skutek rozerwania

funkcja (zakres działania): jaskrawe, strzeliste, żywe, ład, ugodzenie, strony, kiry, runy, pory, wity

ród: Światłonicze – Pierwbogowie

pochodzenie: córka Swąta – utoczona z istu Swąta i żarzącej materii Kłódzi

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): Niebo Dalekie, Niebo Głębokie, Niebo Najgłębsze-Powłoka, Wierch Weli


Wspóra-Głab clip_image002Strąprza w postaci Wspóra Swąta

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Strąprza – Stronpora – Wspóra – Opióra – Jasna – przeciwieństwo Głąbi – Głębi – Goluby – Gołubi (Czeluści), druga córka Światłoświata. Jej miano mieści w sobie cały krąg znaczeń uzewnętrznionych w micie o niej jako Matce Kirów – strona, pora, wspierająca, opora, opoka, pióro (pir – rdzeń także takich znaczeń, jak np. piorun), przeć, strzęp, strop, trop, tron


zna k nicy niczto

Postacie-wcielenia (równe miana): Niebyta, Niebyła, Niebuła

Inne nazwania jego osoby (przydomki):

Zajmowany krag:

funkcja (zakres działania): obejmuje nicość i bezistność

ród: Pierwbogowie-Światłonicze

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): poza Wszech Światem i w jego nielicznych głebinach

narzędzia czarowne – oznaki władzy:

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): –

Członkowie rodu: Strasze

Atrybuty –

Nica (córka Pierwnicy-Niebuły Niebyły, Niebyty i Swąta lub tylko Swąta)

Nica zmieszana ze Światłoświatem clip_image002

Nica zmieszana ze Światłowiłetem

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Co oznacza, że nic tylko nic znaczy i nic więcej. A nice – to także odwrotna strona materii świata, i odwrotna strona czegoś.

SSSSS s-1553



Postacie-wcielenia (równe miana): Znicze, Ubogowie, Umory

Inne nazwania osoby (przydomki): Umory Strasze, Upadli Bogowie, Orły Strasze, Orły Welańskie

Zajmowany krag: Krąg Kręgów

funkcja (zakres działania): Noszenie dusz – zmarłych i nowonarodzonych, bogów i rzeczy między Welą, Ziemią a Niebem. Nie wolno im tkną Ziemi ni Weli stopą. Wypoczywają w gniazdach-gwiazdach Kirów gdy odwiedzają swoją matkę Nicę

ród: Pierwbogowie – Znicze

pochodzenie: synowie Swąta i Nicy

główność: w postaci Straszów – jedno- lub dwugłowe, dawniej przed upadkiem czterogłowe

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): Niebo Niskie, Niebo Wysokie, Niebo Głębokie, Niebo Dalekie

narzędzia czarowne – oznaki władzy: –

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): –

Członkowie rodu: Wiłchmur, Swarłat, Chorłyskot, Czernobił i Porewiłt; wszyscy oni mieli panować nad Wysokim Działem, zalążkiem Niebios. Drugich pięciu to byli: Siemargł, Miłrod, Zielwodzieł, Wełdomarz (Wełtomar) i Prowdołd – ci mieli panować nad Niskim Działem, zalążkiem Ziemi i Podziemia.

W postaci Straszów noszą imiona: Chorłyskota zwą dziś Tugarinem, Wiłchmura Sołowiejem-Rzepiórem, Swarłada Rarogiem, Siemargła Senmurgiem, Porewiłta Ponurtem, Zelwodzieła Dziwolągiem, Prowgołda Rochwistem lub Rohatyniem, Czernobiła Biełozórem, Wełtomarza zaś Krogulcem-Skruchtem17.






maści (barwy):

czerty i rezy (liczby):

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity):

Wieńce i ofiary:

Obrzędowy wypiek:


Znicze clip_image002Znicze- Strasze Welańskie

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Znicze – zrodzeni z Nicy, z niczego, synowie Nicy zarazem ogniści, świetliści, płonący, skrzyści. Znieceni i zrodzeni w niecy. Także znikający (niknut, sniknut) i niecni, czyli niecnotliwi. Wielość i jakość znaczeń odpowiadających mitologicznej roli pierworodnych synów Boga Bogów Swąta gruntuje tę właśnie nazwę jako właściwą dla owego rodu. Święty, wiecznie płonący ogień w kątynach litewskich, np. w Romowem, nazywano zniczą, każdy święty ogień określano wśród Słowian tą właśnie nazwą. Znicze zostali zamienieni w Gwiazdy, a następnie, ułaskawieni, stali się Umorami-Straszami, skrzydlatymi (skrzystymi) przewoźnikami dusz zmarłych między Ziemią a Welą.

Umor senmurgUmor-Znicz Senmurg

Kapłani-opiekunowie ognia nazywali się Znicziusami. Miano to w pełni przechowali Istowie-Bałtowie.

SSSSS s-1553

Dlaczego poganie nie chcą Jahwe? – Why Don’t Pagans Want Yahweh? [pol/eng]

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Wiara Przyrody by bialczynski on 6 Marzec 2013


Jest to pytanie zadane przez FEANARA

O ile mi wiadomo Feanaro jest Duchem Ognia ze współczesnej bajki o Tolkienie.

Na podstawie tego co napisałeś, oceniam twój wiek na 10 – 12 lat.

Duchu Ognia masz trudności w zrozumieniu przeczytanych tekstów i obcych słów. Filozofię i ideologię pozostaw starszym.  Zgłoś problem swojej pani a otrzymasz pomoc w postaci nauczania indywidualnego i nikt ci nie będzie mógł wlepić pały. Poza tym,  jesteś niegrzeczny, co sugeruje  wychowanie w obcej kulturze.

Nie wiem czy znasz pana, który się nazywał Adam Mickiewicz i wykładał na paryskiej Sorbonie. Był on zwolennikiem teorii, która przypisywała Słowianom reformę religijną Zaratustry. Sam Zaratustra miał mieć imię ZałatustRa, co tłumaczy się na Złote usta boga. (Ra = bóstwo egipskie). Znaczenie imienia wpisuje się w teren, czas  i działalność reformatora religijnego.

Drugie znaczenie: „Właściciel stu wielbłądów”mija się ze współczesnym datowaniem.

Zaratustryzm powstał na tysiąc pięćset lat przed Chrystusem. Wielbłądy oswojono pięćset lat później.

Zwolennikiem słowiańskich korzeni zaratustryzmu był polski tłumacz Świętej księgi Awesty, profesor Ignacy Pietraszewski, który nadał księdze tytuł „ MIANO SŁOWIAŃSKIE w ręku jednej Familii od trzech tysięcy lat zostające czyli nie ZENDAWESTA a ZĘDASZTA to jest Życiodawcza książeczka Zoroastra, albo AWESTA WIELKA”.

Wracając do twego twierdzenia: „Dlaczego poganie nie chcą Jahwe?”

Słowo „poganie” jest obraźliwym, stosowanym wobec wiernych innych religii. W ten sposób wierni wszystkich religii w oczach swych adwersarzy są poganami.

Jahwe jest bóstwem mikroskopijnej religii –  mozaizmu (nie mylić z judaizmem).

Religie innych narodów mają swoich bogów i trudno by chcieli, lub nie chcieli, jakiegoś Jahwe.

Teraz temat trochę trudniejszy.

Narody, które nie znają swojej historii sięgającej mitami aż do początku świata i do swoich bogów, są podatne na wyginięcie.  Najeźdźcy chcąc wytępić naród, wymazują mu historię i mity, wstawiając swoje.

Grecy, pod okupacją turecką stracili, nawet swój język. Po Pierwszej Wojnie Światowej Grecja odzyskała  państwo, a języka uczyli ich inni europejczycy, którzy zachowali  mity greckie i  grecką kulturę.

 Naród odżył.

Wstawianie innym narodom Jahwe jest zwykłym wynaradawianiem i jest sprzeczne z „Prawami człowieka”.

Duchu Ognia, czy powyższy tekst dotarł do twojej świadomości?

 Z poważaniem


Why Don’t Pagans Want Yahweh?

© translated by Katarzyna Goliszek


It is the question asked by FEANARO

As far as I know, Feanaro is the Spirit of Fire from the contemporary fairy tale about Tolkien.

Gathering from what you wrote, I estimate you are  about 10 – 12 years old.

You, Spirit of Fire, have difficulties in understanding read texts and foreign words. Leave philosophy and ideology to older ones. Report the problem to your teacher and you will get help with individual teaching and nobody will give you a bad mark then. Besides, you are rude, which makes me suppose you have been brought up in a different culture.

I have no idea if you know a mister whose name was Adam Mickiewicz and who lectured at the Sorbonne in Paris. He was a supporter of the theory which assigned Slavic people to Zarathustra’s  religious reform. Zarathustra’s name was to be ZałatustRa, which is interpreted as god’s Golden mouth.  (Ra = Egyptian deity). The denotation of the name is written in the area, time and activity of the religious reformer.

The second meaning: ”An owner of a hundred camels” passes contemporary dating.

Zoroastrianism rose one thousand and five hundred years before Christ. Camels were domesticated five hundred years later.

Polish professor Ignacy Pietraszewski was a supporter of the Slavic origin of Zoroastrianism.  He was the translator of the Holy Book of  Awesta (Avesta), and titled the book: ”SLAVIC DENOMINATION having been in the hands of one Family for three thousand years, i.e. not ZENDAWESTA but  ZĘDASZTA which means Życiodawcza (Giving Life) little book of Zarathustra, or  AWESTA WIELKA (GREAT AVESTA).

Coming back to the statement: ”Why Don’t Pagans Want Yahweh?”

The word ”pagans” is offensive, used for followers of other religions. Thus, the followers of other religions are pagans in the eyes of their adversaries.

Yahweh is a god of microscopic religion – mozaizm (not to be confused with Judaism).

Religions of other nations have their gods and it would be strange if they wanted or didn’t want a Yahweh.

Now, the topic is more difficult.

Nations that don’t know their history with their myths reaching as far as the beginning of the world are susceptible to extinction. Invaders who want to exterminate the nation destroy its history and myths bringing in their own instead.

Under Turkish occupation the Greeks lost even their language. After the First World War, Greece regained the state and the Greeks were taught their language by other Europeans who kept Greek myths and culture.

The nation revived. 

Introducing Yahweh to other nations is typical denationalisation and it is contrary to the ”Human Rights”.

The Spirit of Fire, has the text above reached your consciousness?



Tagged with: Adam Mickiewicz, Awesta, Zaratusztra

Słowiański Krąg: Rozhovor Marka Hapona pro Pohanský kruh [współpraca polsko-czesko-słowacka]

Polecam wszystkim braterski blog: Pohansky Kruh, a tam wywiad z Markiem Haponem ilustrowany bogato jego grafikami. Jak widzicie z WIOSNĄ ROZKWITA i rozwija się międzynarodowa słowiańska współpraca w dziedzinie Wiary Przyrod(zone)y Słowian i kultury słowiańskiej


Czytajcie całość w:

Rozhovor Marka Hapona pro Pohanský kruh

Únor 17, 2013
tags: Marek Hapon

Na sklonku loňského roku jsme vám představili tvorbu polského umělce žijícího v USA, Marka Hapona. Vzhledem k pozitivním reakcím na tento článek jsme se s Markem domluvili na rozhovoru, který se věnuje jeho umění, inspiraci slovanským pohanstvím i dalším aspektům s jeho prací a životem souvisejících. Věříme, že vás Markovy názory a životní filosofie zaujmou stejně jako jeho kresby.


Discord - Nesoulad (1990)

Discord – Nesoulad (1990)

Na úvod bych se rád vrátil k tvému stručnému životopisu, jímž jsi uvedl na našich stránkách své kresby. Musím říci, že na mne zapůsobila jeho niternost a otevřenost, s níž popisuješ své „etnické“ probuzení pro vlast svých předků. Zásadní roli v tom hrál tvůj odchod do USA, kde jsi se tváří v tvář tamní bezobsažné kultuře uvědomil, že patříš k jinému národu a asimilovaný Američan, tj. člověk, jenž odložil své kořeny, se z tebe nestane. Domníváš se, že pokud bys zůstal s matkou žít v Polsku, a tuto negativní zkušenost neprožil, vydal by ses vůbec na uměleckou dráhu?

Často jsem si říkal, např. jak by se můj život lišil, kdybych býval zůstal v Polsku. Jsem si téměř jistý, že v určitou chvíli bych z Polska odešel, pokud ne z ekonomických důvodů, každopádně ze zvědavosti. Být mimo svou zemi mi rozhodně pomohlo v tom, že jsem svou národní kulturu viděl s odstupem a  jiné kultury tváří v tvář. Následkem toho se u mě rozvinula schopnost oceňovat své dědictví, namísto toho, abych jej bral jako samozřejmost. Kdybych zůstal v Polsku, čelil bych nebezpečí, že budu uchvácen umělou, okázalou pop kulturou, proudící ze západu a různými uměleckými trendy. Nicméně si myslím, že počátek „mého procitnutí“ byl mou součástí a dříve či později by k němu stejně došlo.

Chicago Town Courier - Posel města Chicaga (1990)

Chicago Town Courier – Posel města Chicaga (1990)

V technice kresby jsi se propracoval k dílům udivujícím svými detaily. Tvé kresby se od počátku vyznačují tím, že jsou černobílé, což umocňuje dojem z nich. Co tě vedlo k tomu barvy zásadně nepoužívat?

Na počátku jsem zkoušel barvy používat. Brzy jsem si však uvědomil, že mé kresby jsou spíše o tvaru a kontrastu, než o stínování a barvě. Když jsem zkusil perokresbu, okamžitě jsem se zamiloval do její rychlosti a spontánnosti.  Rovněž jsem si uvědomil silné zalíbení pro vzory. Od té chvíle jsem začal rozvíjet vlastní styl kresby. Pero se stalo perfektním prostředkem k vyjádření intelektu a srdce. Kreslení se stalo mou poezií.

Vlevo a níže je několik příkladů mé rané práce s barvou a jedna z mých prvních perokreseb, Mother and Son. Jak můžete na těchto obrazech vidět, začal jsem se přesouvat od realističtějších forem k abstraktnímu a grafickému umění.

All You Can Eat - Vše, co dokážete sníst (1992)

All You Can Eat – Vše, co dokážete sníst (1992)

Creation - Stvoření (1992)

Creation – Stvoření (1992)

Mother and Son - Matka a syn (1992)

Vedle abstraktních scén, neskutečných postav apod. zahrnuje tvoje tvorba i stylizované portréty. Co tě vlastně obvykle inspiruje k vytvoření nového díla?

Neustále se obohacuji novými ideami a novými informacemi. Zároveň mi zůstává blízké téma, jež miluji, jímž je naše rodná slovanská víra. Když se nová informace úspěšně spojí s tím, co jsem už vstřebal, dále ji rozvíjím. V mých myšlenkách začíná růst představa.  Je to skutečně krásné, protože pokud zůstávám nablízku tomu, co miluji a cítím, nemá konce tvoření nových forem – nových vizualizovaných básní. Někdy mi lidské tváře připadají ironické, To proto, že v nich vnimám božskost. Rysy jejich tváří jsou jedinečným biologickým projevem osobní a národní historie.

Wielka Droga Smoka a Linia Arkona-Piramida Cheopsa oraz o otrutym Adamie Mickiewiczu i Watykanie, czyli Zbiorowa Świadomość i Matka Ziemia

IDEOGRAMNiestety artykuł na temat Czterech Symboli Podstawowych, Podstawowych Czterech Barw-Mości i Czterech Herbów oraz ezoterycznego i okultystycznego, a właściwie związanego ze starożytną Wiarą Przyrody Atlantydzką (Pre – Scyto-Słowiańską, ARKAjamską, ARAlską) znaczenia Krzyża (Czterech Filarów Świata) i Elementarnego Pierwotnego Czterokonstelacyjnego Zodiaku muszę znów odłożyć. Wymaga on wstępu.

Ten artykuł jest takim wstępem właśnie, jeszcze jedną niesamowitą „bają” z całego cyklu, jaki będę miał zaszczyt Wam przedstawić po zakończeniu Kali-Jugi, na początek Małego Okresu Światła Świata.

„Mały Złoty Wiek” jest z nazwy „mały”, ale dla nas ludzi współczesnych, Ludzi Ery Wodnika i dla kilkuset następnych pokoleń, wystarczy z nawiązką do poznania prawdy. Wystarczy do wykonania działań koniecznych, by tę prawdę przenieść przez następną, nie tak dotkliwą już Ciemność, ku Wielkiemu Światłu Świata.Zdążymy spokojnie ze wszystkim. Nie tylko poznać całą prawdę, ale doznać prawdziwej wolności i prawdziwego szczęścia, zharmonizować się z Przyrodą, z Matką Ziemią i z Kosmosem oraz poznać Nowe Światy. Zdążymy doznać Fali Czasu Zero, „jednoczesności”, „prawie wieczności” oraz „prawie nieśmiertelności”, czyli przesmykniemy się przez Ucho Igielne prawdziwej Kalijugi i ekspandujemy w wszechświat/wszechświaty (w RzeczyIstność).

Żeby ten piękny sen s-f/fantasy mógł się sprawdzić musimy jednak zacząć wcielać w życie Zmianę. I to już, od zaraz. Zaczniemy od własnego domu, bo ten dom leży w Sercu Wielkiej Zmiany i z niego owa Zmiana powinna promieniować we wszystkie zakątki Matki Ziemi.

Ośrodek Zmian, Serce Świata, Polska jako Serce Cywilizacji i  Serce Wielkiej Zmiany, Serce Eurazji promieniujące na cały świat i wyznaczające jego losy, to nie jest jakaś koncepcja polska ani koncepcja nowa. Jest to anglosaska koncepcja geopolityczna Halforda Mackindera z 1904 roku. Warto ją tutaj przytoczyć za artykułem dotyczącym globalnej polityki, zamieszczonym w 2007 roku na anglojęzycznym portalu/blogu Globalhearlant. Zwracam także uwagę na zamieszczone w poprzednim artykule znamienne słowa Gilberta K. Chestertona [TUTAJ] na temat antypolonizmu żydowsko-anglosaskiego. Są to stałe elementy propagandy „Zachodu’ wynikające z nieustającej wojny o Serce Świata.

The Geopolitical „Heartland”
About four years ago I gave an informal presentation about this project at the Newberry. Afterwards a British researcher came up and wondered if I was aware of the European background to the term „heartland,” and its Nazi connotations. I admitted that I was only vaguely aware, but I suggested that the American usage had, if not its own provenance, at least its own independent connotations. I’m sticking to that, but there are interesting if vague connections between the „heartland” or European geopolitics and the „heartland” of American politics.

The term „heartland” was coined by British geographer Halford Mackinder in a 1904 address about the geopolitical importance of Eurasia, and elaborated in his 1919 book „Democratic Ideals and Realities: A Study in the Politics of Reconstruction.” Mackinder was a British Liberal MP and former director of the London School of Economics, so his ideas were definitely meant to influence policymakers, and his 1919 book was a comment on the challenges facing the new League of Nations.

According to Mackinder’s grand theory, whichever great power controlled the Eurasian land mass (putatively the „heartland” of the globe) would have a decisive advantage over all other world powers. There are several other sweeping generalizations, most importantly that the world’s great civilizations have developed at the margins of the the „heartland” largely in response to the threat of attack across the open plains of the heartland.. Washed of its world-historical incantations, Mackinder’s theory was an analysis of Great Britain’s strategic interests on the European continent, and in particular its strategic conflict with Russia: The battle lines of World War I were a fluke. German militarism was a natural response to the threat of invasion from Eurasia going all the way back to the Atilla the Hun. Britain should naturally be on the side of Germany against the threat of „slavdom” (i.e., Russia). The new Central European states (Poland, Czechoslovakia, Hungary) will act as a buffer between Western Europe and Russia–although they might also turn on western Europe and lead the attack.

The underlying antislavic racism of Mackinder’s theory, naturally appealed to the Nazis. The propaganda of the Third Reich figured Central Europe as a region of natural German hegemony, and German power there as a defense of European civilization. As a result, the term „heartland” got a big boost in the 1930s, although not perhaps as Mackinder would have liked. American war propaganda explained German strategy using Mackinder’s terms (according to the Wikipedia, Frank Capra’s 1943 film „Nazis Strike” quoted Mackinder without attribution to the effect that „He who controls the Heartland controls the world”).

American geographers definitely read and discussed Mackinder’s ideas as early as the 1920s. But geopolitics may not have penetrated much beyond one corner of academia. Where it may have gotten out early is to the map and geography textbook publishers and globe manufacturers. Chicago was a center for map and globe production. So I’ll have to check into this.

After the German surrender in World War II, the geopolitical concept of heartland shifted to the emerging Cold War conflict as the US and its allies feared Soviet domination of Eastern Europe and Asia. The work of Yale political scientist Nicholas Spykman had a role in spreading thinking about geopolitics to American policymakers. I suspect Winston Churchill also pushed this association along with his 1946 „Iron Curtain” speech, delivered in Fulton, Missouri (yes, in the American Heartland). The term „heartland” doesn’t appear in the speech, but Churchill evokes the „shadow” of „tyranny” spreading out from Russia into Central Europe, the Mideast, and China. „Behind that line [the iron curtain] lie all the capitals of the ancient states of Central and Eastern Europe. Warsaw, Berlin, Prague, Vienna, Budapest, Belgrade, Bucharest and Sofia, all these famous cities and the populations around them lie in what I must call the Soviet sphere….” Churchill’s point here is that these „famous cities” by history and culture are part of Europe, not Russia. America, too, Churchill argues, is part of this shared civilization (with the emphasis on democracy and rule of law, rather than on imperialism and racism).


Złota Era choć Mała potrwa 10.000 lat. Przed nami długi wspaniały okres harmoniczny i wiele pomyślnych chwil. Warto mieć dzieci, warto utrwalać i powielać myśl o Wielkiej Zmianie, warto patrzeć w przyszłość z wielkim optymizmem – samo myślenie w tych kategoriach – BEZ TRWOGI a Z UFNOŚCIĄ we własną MOC, ewokuje pozytywny Ruch RzeczyIstności.

Tym wszystkim, którzy boleją nad Upadkiem Rzeczpospolitej chcę powiedzieć jedno: Bolejecie słusznie. Rzeczpospolita wymaga naprawy i zostanie naprawiona. Rzeczpospolita i jej obywatele zasługują na inną pozycję w świecie niż mają. Prawda zwycięży i zwycięży Myśl Polska, Myśl Słowiańska, Słowiańska Wizja Przyszłości Świata. Musimy mieć wiele wiary w sobie, że tak się właśnie stanie i tę wiarę cierpliwie budować w innych. I stanie się!

W chwili obecnej Polska nie wygląda być może ciekawie, ale co mają powiedzieć  na Białorusi, na Ukrainie, w Kazachstanie, w Kirgizji i w Rosji? Jakąż oni mają jeszcze daleką drogę. Wykonamy ją wszyscy RAZEM, jestem o to spokojny.

Urodziłem się w 1952 roku, w 7 lat od zakończenia II Wojny Światowej, cztery lata po tym jak ZSRS zakończył rękami „polskich patriotów” pacyfikację polskiej armii podziemnej. Najniższe szacunki mówią o 50.000 zamordowanych Polakach i Polkach, potencjalnych ojcach i matkach, czyichś ojcach i matkach, czyichś dzieciach. To nie uchodzi jakoś za komunistyczne ludobójstwo. W trwającej 4 lata wojnie w Bośni zginęło łącznie 100.000 ludzi i USA zrównało Serbię z Ziemią. Mówi się że w Syrii zginęło obecnie 70.000 ludzi i USA „interweniuje” przy pomocy swojej V kolumny. 50.000 zabitych przez komunistów Polaków nie uważa się jednocześnie za ofiary ludobójstwa, a ze zbrodniarzami pije się bruderszaft. 

Jednak to małe piwko w porównaniu do danych z II Wojny Światowej. Są naprawdę szokujące. W II Wojnie Polska, Litwa, Łotwa, Węgry, Rumunia i ZSRS straciły ponad 30 milionów obywateli. Ukraina w 1933 straciła dodatkowo 4 miliony ludzi. Według najniższych obecnych szacunków Wikipedii: Polska 16% całej ludności nie licząc tego co po Wypędzeniu z Ziem Wschodnich, ani tych zakatowanych przez ZSRS. A ZSRS, Litwa i Łotwa straciły po 13% całej populacji. To oznacza, że dzisiaj po 2 pokoleniach, jest o 150-180 milionów Słowian mniej niż by ich było, gdyby nie ów HOLOCAUST. Nie ma narodu na Ziemi, który mógłby się równać liczbą zabitych z Polską. Ale to jeszcze nie koniec strat słowiańskich. Niemcy straciły 10% ludności. Zastanówmy się kogo posyłali na front? Czy nie lechickich Słowian ze wschodnich landów?! Czy wiemy ilu zginęło Łużyczan, Ślązaków, Pomorzan i Kaszubów, po niemieckiej stronie? Śląsk był praktycznie opustoszały, Pomorze i Mazury też. A kim byli według was Berlińczycy czy Drezdeńczycy? W 75% Słowianami!

Pozostawiam każdemu do rozstrzygnięcia we własnym umyśle, na podstawie posiadanej wiedzy, kto naprawdę jest tym „Złym” w bajce o II Wojnie Światowej, o Jałcie, albo w bajce o Serbii, albo w bajce o Iraku, Afganistanie, Syrii, czy o Iranie. We wszystkich filmach szlachetny Bond walczy z Agentami ze Wschodu (ZSRS, Rosji, Iranu, Tajlandii). Śmiem twierdzić, że to jest kompletna bajka – nie ta walka, lecz jego szlachetność. To najczarniejszy charakter wszechczasów. Ten ciągnący się latami cykl filmowy to propagandowe uzasadnienie konieczności eliminacji Wschodu. Zakamuflowana w cukierkowym opakowaniu wojna psychologiczna pod płaszczykiem rozrywki. Urabianie opinii publicznej dla uzasadnienia ewentualnej inwazji i rasizm. Czysta propaganda wojny, zbrodni i dywersji.

Gdyby nie II Wojna, dzisiaj Polska licząca 120 milionów ludzi, byłaby WIODĄCA SIŁĄ EUROPY. Europy Hegemona, Europy Suwerena, a nie amerykańskiego Protektoratu! A co gdyby Polska weszła w unię z Rosją?! Uruchommy wreszcie w pełni wyobraźnię i przestańmy wierzyć w baśniuszki Dobrego Wuja Sama oraz w inne bajdy z Placu Świętego Piotra, znad Tamizy, czy Sekwany. Świat trąbi nieustannie o Holocauście Żydów – to był HOLOCAUST SŁOWIAN! To była pacyfikacja Europy wykonana z USA, za pieniądze sefardyjskich banksterów, rękami Niemców! Czy myślicie że oni tam, jak jeden mąż (od USA przez Wielką Brytanię po Niemcy), „przypadkiem” uprawiają od 50 lat  propagandę o „polskich obozach śmierci”?! 

Czy to uzmysławia nam dostatecznie JASNO na czym polegało amerykańsko-anglosasko-sefardyjskie uderzenie w Serce Świata?! W Ośrodek Wielkiej Zmiany?! W Serce Cywilizacji?!

W wyniku tego uderzenia Europa przestała być wiodącą siłą cywilizacyjną i nie jest nią aż do dzisiaj. Ale Serce Świata i Duch Świata nadal biją pod Ślężą i na Wawelskiej Górze. I nie przestaną bić i emanować na Świat!

Zwróćcie uwagę, że chociaż do teraźniejszości gospodarczej i politycznej możemy mieć wiele słusznych zastrzeżeń, to moje pokolenie jest pierwszym pokoleniem Polaków, które przeszło przez życie bez wielkich strat demograficznych, bez wojny i bez hekatomby polskiej inteligencji. Jak ktoś gdzieś ładnie napisał: „to pierwsze pokolenie dziadków i babć, które jest wykształcone lepiej lub gorzej, ale jest i może przekazać wnukom swoją wiedzę w stanie nienaruszonym. Niezdziesiątkowane i niezakneblowane, mimo usilnych starań”.

Nie czuję się dziadkiem i jeszcze nim nie jestem, nasze życie ulega wydłużeniu, dzieci rodzą się później, a sprawność intelektualna dopisuje nam do późnej starości. Planuję starość na lata 2052 – 2072, kiedy to, biorąc przykład ze Stopana II Uboga, mam zamiar sam o własnych siłach wstąpić na Dach Świata (patrz Taja 23). Póki co przed nami WIOSNA.

Na początek zatem jak to na wiosnę, wielkie porządki. Jak zauważyliście powyżej, już je zaczęliśmy!

Będzie to jednak 90 lat (do roku 2102) gruntownego oczyszczania Śmietnika po Kalijudze. Jest to czas, kiedy każdy ruch łopatą będzie przejaśniał horyzonty myśli i czynił ład na naszej planecie. Każdy gram materii światła kładziony na szali Wagi Prawdy, będzie polepszał byt setek tysięcy Świadomych Istot. I za to się od razu zabieramy. TO TUTAJ WYKONUJEMY!

Każdy z nas ma do zrobienia swoją Wielką Małą Rzecz – na swoją wielką-małą miarę. Więc zaczynamy wielkie czyszczenie. Po nim każda „rzecz” w naszym domu nabierze nowego blasku, Błysku Novego, zaświeci czystym Światłem Świata. Przyjdzie czas, że wydamy pierwszy „novy podręcznik historii”.

Mapa nr 1 z portalu Vismaya. Linie na mapie są z gruba ciosane i nakreślone odręcznie. Zakreślone centra obejmują dosyć duże terytoria. Obraz ułożenia kontynentów i ich proporcje są zdeformowane. Na potrzeby potwierdzenia tezy?

Siergijew Posad (rus. Сергиев Посад), miasto w Rosji, w obwodzie moskiewskim, siedziba Siergijewo-Posadskiego rejonu. Miasto położone 71 km na północ od Moskwy, przy linii kolejowej MoskwaJarosław, nad rzeką Kanczurą i jej dopływami. W 2010 Siergijew Posad liczył 105,8 tys. mieszkańców.

Nazwy miasta: do 1919 – Siergijewskij Posad, Siergijew Posad, 19191930 – Siergijew, 19301992 – Zagorsk, od 1992 – Siergijew Posad. Początkowo na obszarze dzisiejszego miasta znajdowało się kilka niewielkich wiosek i przysiółków ( Kokujewo, Panino, Klementiewo), powstały w końcu XIV wieku i na początku XV wokół klasztoru Troicko-Siergijewskiego (od 1744 ławry), założonego w latach 40. XIV wieku przez błogosławionego Siergieja Radoneżskiego. Wsie były znane dzięki rzemiosłu, drewnianej rzeźbie i produkcji zabawek. W 1782 Katarzyna II założyła w tym miejscu miasto, które w 1792 przybrało regularny plan. W 1845 Siergiewskij Posad połączyła szosa z Moskwą, zaś w 1862 doprowadzono linię kolejową. W 1919 roku miasto zmieniło nazwę na Siergijew. W 1930 przyjęło nazwę Zagorsk, na cześć działacza rewolucyjnego W. Lubockiego (Zagorskiego). W 1992 przywrócono miastu historyczną nazwę.

Najważniejszą atrakcją turystyczną miasta stanowi kompleks ławry Troicko-Siergijewskiej, założonej w XIV wieku przez świętego mnicha Siergieja Radoneżskiego. Była to twierdza, którą w latach 16081610 bezskutecznie oblegała 30 tysięczna armia polsko-litewska. W klasztorze pracowali słynni ikonopisarze Andriej Rublow i Danił Czarny. Główną cerkwią kompleksu jest sobór Trójcy Świętej, w którym przechowywane są relikwie św. Sergiusza Radonieżskiego. Inne zabytkowe cerkwie miasta to: Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i św. Paraskiewy (z 1547), Wniebowstąpienia Pańskiego (17661799), Zaśnięcia Matki Bożej (1769), św. Eliasza (1733). Do ważnych zabytków należą również hotel klasztorny z 1823, w stylu klasycystycznym, kramy kupieckie (początek XX wieku) i studnia piatnicka z XVIII wieku). Miasto zalicza się do Złotego Pierścienia Rosji.


Uderza prosta symbolika: a) kopuł Nieba (Potrójna Kopuła Niebios), b) kulistości gwiazd, planet i słońca oraz c) kolorystyka słoneczno-niebieska (biało-błękitno-złota: symbolika istu, juszu i ichoru, Sołwy, Baji i Nieci). Krzyże mają proporcje zodiakalne (równoramienne) a nie „chrystusowe”. Obecny jest Księżyc wschodzący po Nowiu – „maryjny” czyli Mor-moryjny (marzanniany – poziomy cienki sierp, w krzyżu wyróżniający jego podstawę południową czyli kierunek nocny dla Północy – znak Lwa/Kota/Węża/Smoka, południe, Syriusz, serpent).

Ostatnio coraz mocniej rozpowszechniana jest koncepcja Matki Ziemi jako Istoty Świadomej oraz koncepcja Zbiorowej Świadomości Istot Żywych na Ziemi. Wokół tych pojęć narosło sporo nieporozumień i błędnych interpretacji. Nie jest to dziwne ani zaskakujące, ponieważ każda nowa koncepcja, każdy nowy fakt będzie zawłaszczany przez różne grupy i używany do różnych celów. Mało tego, każda koncepcja, teoria czy praktyka niebezpieczna dla Systemu Pan – Niewolnik, będzie osaczona przez różnego rodzaju wampiryczne byty, sycące się fizycznie destrukcją i budujące własną jaźń  przy pomocy dezinformacji. Czasami są to osoby opłacane przez różne gremia (np. partie polityczne, służby dezinformacyjne tzw. kształtujące opinię, wywiady obce i kontrwywiady własne, koncerny, lobby np. atomowe, farmaceutyczne, medyczne, żywnościowe itp.). Często są to jednak osoby funkcjonujące prywatnie i całkowicie bezinteresownie. Jedni mówią o tzw. „pożytecznych idiotach”, inni o Lemingach i Yetisynach (z całym szacunkiem), ale głównie są to osoby sfrustrowane, niezrównoważone, zakłócone mentalnie, opanowane przez obsesję destrukcji, osoby niezdolne do konstruowania, rozproszone wewnętrznie, istoty o zdeformowanej jaźni. Niestety Zmiany jakie obserwujemy wyzwalają i uaktywniają intensywnie również tego typu skrajności negatywne. Ci którzy znają i uznają pojęcie Negatywu znacznie sprawniej rozpoznają tę grupę. Czasami osoby te posuwają się do działań skrajnych jak np. zabójca Johna Lennona, czy matka małej Madzi znana z TVN, czy jak ten z norweskiej Utoyi, czy zabójca „Pisuarów” z Łodzi. Pisuar i POpapraniec – to nowe słowa z Wielkiego Politycznego Słownika Mowy Miłości. Znaczą co innego niż się przyzwyczailiśmy. To nowomowa III RP. Niestety jest też więcej takich matek i ojców, jak ta z TVN, i dla nich ani „jednoczesność”, ani „prawie wieczność” nie jest wskazana i nie nastąpi (chyba, że ulegną Wielkiej Zmianie).

Rozpoznanie destrukcyjnych działań i dezintegrujących osobników ma wbrew pozorom spore znaczenie, ponieważ ich celem jest przeciwdziałanie konstruowaniu się Nowego (Novum, Novelty), zwłaszcza zaś jakiejkolwiek zmiany w sferze stosunków społecznych i własnościowych, gdziekolwiek na Ziemi, a szczególnie w ośrodkach Zmian.

Duża Zmiana rozchodzi się bowiem od Ośrodka, jak  kręgi od kamienia rzuconego w wodę. Wystarczy opiniotwórcza niewielka grupka osób, aby, gdy rzucona przez nią idea jest zgodna z Tendencją Nieskończonej Świadomości, zaczęła zataczać coraz szersze kręgi i ewokować kolejne przemiany w objętym tymi kręgami środowisku.

Zmiana nie postępuje geometrycznie, jak to sobie wyobrażają materialiści. Ona ma charakter lawinowy i natychmiastowy. Do tego staje się miejscem zapłonu dla kolejnych przeobrażeń obejmujących coraz to nowe sfery życia. Dlatego, gdy już stanie się faktem, destruktorzy nie mają możliwości zapobieżenia przekształceniom Rzeczywistości. Mogą wtedy jedynie utrudniać realizację materialnych efektów owej przemiany. Jest to już tylko opóźnianiem, a nie zniszczeniem, zabiciem, unicestwieniem idei. Ideę można najłatwiej unicestwić odciągając od niej inne Jednostki Świadome. Sprawiając, że zostanie ona przez nie odrzucona. Obrzydzając ją ludziom. To zaś najlepiej i ekonomicznie jest czynić, na etapie formowania się Nowego, czyli kształtowania się idei.

Destruktorzy wszelkiego rodzaju są zatem skupieni na zabijaniu idei, tłumieniu Zmiany w zarodku.Mechanizm spowalniania zmian pokazaliśmy na przykładzie blokowania przez cenzurę PRL twórczości, np. muzycznej, przykład zespołu Zdrój Jana (artykuł w dziale Wielka Zmiana w Polsce i na Świecie: Zdrój Jana (1966 – 1972): czyli złamać własne “milczenie” i monopol Mediów Władzy dla Naszej Przyszłości). Przykład rozwoju na świecie tego gatunku muzyki jaki uprawiał w latach 1966 – 1969 Zdrój Jana, którą nazwano psychodelic rock i punk rock, pokazał , że opóźnianie nie jest skuteczną metodą destrukcji. Może zatrzymać rozwój w jakimś ośrodku Ziemi np. w Krakowie i w całej Polsce, ale nurt zgodny z Tendencją Świadomości Nieskończonej pojawi się trochę później, niedługo, gdzie indziej. A to w Londynie, a to w San Francisco, a to w Tokio. Muzykę Zdroju Jana wywiozła z Krakowa na taśmach magnetofonowych grundig Nina Hagen (sam jej ją dałem) i zawiozła ją do Berlina. Stamtąd, zanim jeszcze sama Nina uciekła na Zachód, muzyka ta powędrowała dalej w różnych „odsłuchach” i stała się inspiracją 10 lat później zarówno dla samej Hagen, jak dla Clash, i dla innych.

Oczywiście ten przykład można uznać za błahy w porównaniu do losu jaki PRL, czy tajne służby wywiadów innych państw, zgotowały autorom wielu przełomowych wynalazków o wielkim znaczeniu dla ludzkości. Można tu przytoczyć przykłady wielkich prekursorów z różnych dziedzin wiedzy poczynając od filozofii z czasów najdawniejszych, ze starożytności, albo wynalazców współczesnych i prawie współczesnych. 

Weźmy dziedzinę pierwszą z brzegu  – informatykę. W PRL nie pozwolono się rozwinąć prekursorom maszyn cyfrowych i programów komputerowych, takim jak Marian Rejewski  czy Henryk Zygalski, ani twórcy półprzewodników Janowi Czochralskiemu.

Marian Rejewski, którego opracowania kryptologiczne dotyczące Enigmy przedłożone Alanowi Turingowi stały się podstawą informatyki i komputeryzacji  na świecie, wrócił po wojnie do Polski i pracował w PRL od 1946 roku w Bydgoszczy, jako zwykły urzędnik, nękany wielokrotnie przez UB.Fakt udziału w deszyfracji Enigmy utrzymywał w tajemnicy aż do emerytury w 1967 roku [czytaj: TUTAJ].

Henryk Zygalski [TU] nie odważył sie wrócić do PRL i zmarł w Anglii w 1978 roku, będąc zwykłym nauczycielem matematyki. Anglicy odsunęli obydwu Polaków od informatyki, nie chcieli żeby wtykali nos w Maszyny Turinga i Bomby Turinga.

Jerzy Różycki i kilku innych Polaków, pracowników Biura Szyfrów związanych z Enigmą, zginęło na statku pasażerskim zatopionym na Morzu Śródziemnym przez Niemców (222 zabitych – wywiad niemiecki?!) w roku 1942 [czytaj: TU].

Nie lepiej Anglicy postąpili z samym Turingiem [TUTAJ], którego zaszczuto z powodu jego homoseksualizmu i doprowadzono do samobójstwa, wykluczając go z dalszych prac nad jego własnym wynalazkiem. Oczywiście te prace były tajne i miały charakter wojskowy, a śmierć Alana Turinga była na rękę tym, którzy mogli po niej dysponować dowolnie jego pracą.

Profesora Czochralskiego [TUTAJ] w 1945 roku Senat Politechniki Warszawskiej po prostu nie przyjął do pracy. Władze państwowe odsunęły go od zawodu, oskarżono go o szpiegostwo. W 1953 roku podczas rewizji UB w jego domu w Kcyni (gdzie prowadził małą prywatną firemkę chemiczną i gdzie żył) zmarł na atak serca – Czy to nie zwykłe morderstwo polityczne? Mściwy Senat Politechniki złożony z profesorów-członków PZPR, profesorów-Ubeków i profesorów-donosicieli Ubeków, w 1995 roku nie widział powodu żeby cofnąć uchwałę z 1945 roku. Tak postąpiono w PRL i  w III RP z człowiekiem, który dał światu monokryształy i mikroprocesory. Napis z jego nazwiskiem pojawił się na grobie w Kcyni w roku 1998, gdyż wcześniej profesor leżał w grobie anonimowo. Wynika z tego jednoznacznie, że traktowano go jak ofiarę zbrodni UBeckiej. Bardzo wielu, spośród 50.000 Polaków zamordowanych przez UB w PRL, do dzisiaj nie ma grobów z nazwiskami. Za to oni, byli UBecy, ich dzieci i wnuki, mają się w III RP świetnie.

Przed II Wojną  w dziwnych okolicznościach zmarł przedwcześnie  i nagle w roku 1926  wynalazca telewizji, filmu barwnego, kamizelki kuloodpornej, maszyny tkackiej i wielu innych urządzeń, Jan Szczepanik [TU]. Błyskawicznie podupadł na zdrowiu, od chwili, gdy zaczął patentować swoje wynalazki i zamieszkał w Berlinie. Zmarł na „raka wątroby”. Czy użyto jakiejś promieniotwórczej substancji, czy też znaleźlibyśmy przy ekshumacji w jego włosach duże ilości arszeniku?!

Czy dzisiaj lepiej się mają polscy wynalazcy niebieskiego lasera, na przykład Sylwester Porowski zbanowany rządowymi „programami rozwoju” [czytaj: TUTAJ i TU] na boczny tor optoelektroniki światowej? Czy obecnie lepiej prosperują w Polsce odkrywcy metody otrzymywania dużych powierzchni czystego grafenu [TUTAJ]?!

To o czym tutaj piszemy to ilustracja nieustannej wojny Starego z Nowym, Destruktorów z Wolnymi Ludźmi, to wojna na froncie i na zapleczu Wielkiej Zmiany. Artykuł „Fala czasu Zero a jednoczesność” [tutaj], pozwala dokładnie zidentyfikować sedno i centra inspiracji tego konfliktu.

Nie ma porównania pomiędzy dokonaniami artystów-muzyków całego świata, a tym co dał materialnie i mógł dać światu Nikola Tesla (radio – nie żaden Marconi wynalazł radio, lecz Tesla – silnik elektryczny, transformator, bateria słoneczna i wiele innych) [Tutaj].

To co tutaj powyżej opisaliśmy to Destrukcja wynikła z Hiperdestrukcji jaką była II Wojna Światowa, Wojna Ras, pod hasłami Czystości Rasowej, Wojna Germańsko – Słowiańska. Ta hiperdestrukcja, jak zobaczycie na końcu tego artykułu nie powiodła się. Opóźniła Wielką Zmianę lecz jej nie zatrzymała. Jest to wielka klęska Sefardyjskich banksterów z USA i wykonawców ich idei z Niemiec. W wyniku tej hiperdestrukcji ich świat zaczyna się dzisiaj walić, a impuls dało znów Serce Świata i Duch Świata w 1980 roku. Ten impuls powtórzył się w roku 2012 i wyszedł z tego samego miejsca choć mało kto kojarzy Arabską Wiosnę z Ideą Solidarności 1980. To koniec tzw. Zachodu – nadchodzi Wschód, Wiosna, Jasność – Wielka Zmiana.

Inaczej bowiem niż z muzyką jest z myślą i jej zapisem oraz z czynem. Waga myśli bywa większa niż niejeden wynalazek – myśl jest zarodkiem każdego działania. To myśl, że „Ziemia nie może być środkiem układu widzianych na niebie planet” pchnęła Mikołaja Kopernika do odkrycia układu heliocentrycznego. Odkrycie to, zapisane i rozpowszechnione, stało się początkiem niebywałej rewolucji – wszechobejmującej Wielkiej Zmiany. Myśl przerodziła się w Słowo a Słowo stało się Ciałem.

Skąd wyszła owa kopernikańska myśl i czyn?! Skąd wychodzi kantowska idea Świadomości Nieskończonej?! Czy nie z Serca Świata?! A co wychodzi stąd dzisiaj na świat?! Czy nie Jaśń i Jaźń?! Niech każdy spróbuje odpowiedzieć sam na to pytanie.

Czyn czyli konkretne, konsekwentne  działanie, jakie pokazuje światu od 200 lat Polska, jest 100 000 razy ważniejszy niż sama myśl i jej zapis.

Zasada destrukcji jest dokładnie taka sama dla wszelkiej „nowości” – słowa, akordu, kreski piórkiem i węglem, matematycznego wzoru. Zawsze i wszędzie, tam gdzie działa tłumienie wolnej myśli, ma miejsce destrukcja zmian, ich zabijanie i  opóźnianie „nowości”. Mechanizm tego działania jest taki sam niezależnie od skali i ważności owej „nowości” dla świata.

Destrukcja „nowości” zaczyna się od tłumienia wolności słowa, manipulowania słowem i wypaczenia sensu przedstawianych treści  i idei. Nie pozwolimy na to w Sercu Świata już nigdy więcej.

Jan Matejko kopernik_mJan Matejko – Mikołaj Kopernik (ten obraz jak wszystkie obrazy Jana Matejki kryje w sobie więcej tajemnic niż  dzieła Leonarda da Vinci, tak okrzyczane ostatnio z powodu słynnego kodu. Jan Matejko to  mason i prawdziwy kodysta, ale także Strażnik Wiary, bynajmniej nie chrześcijańskiej. Bardzo cenne są odkrycia Barbary Walczak w tej materii, ale i te odkrycia są w Polsce pracowicie tłumione przez grupę Destruktorów).

Omówię tutaj cały kompleks tych ważnych spraw przedstawiając przy okazji koncepcję Matki Ziemi, jako istoty Żywej i Świadomej. Istoty posiadającej w skali makro ciało energetyczne i fizyczne, podobne do ciała człowieka. Ze wszystkimi odpowiednikami jego wewnętrznych organów i kanałów energetycznych. Skupimy się przy tym nie na organach, o których blade pojęcie mamy (np. Lasy = płuca, System Wodny = krwiobieg, Powietrze/Weń = umysł/jaźń , itp), ale na kanałach energetycznych. Kanały te rozumiemy według filozofii Wschodu: wedy, jogi, zen i filozofii oraz medycyny chińskiej (akupunktura).  Zobaczycie też, jak na dłoni,  skutki destrukcyjnej działalności  wielu grup osób, związanych z tą ideą. 

Natrafiłem ostatnio na polską stronę, a na niej na artykuł i mapę przedstawiającą tzw. Wielką Drogę Smoka, czyli Kundalini (Kędylinie) i czakry (czARki) Ziemi. Kundalinie i czakry są to najważniejsze kanały i punkty energetyczne. Oczywiście nie jest to żadne odkrycie portalu Vismaya. Czakramy Ziemi i w związku z tym kanały energetyczne biegnące przez Ziemię to koncept, który jest powtarzany w wielu miejscach w Internecie i w wielu publikacjach, czy filmach TV.

Należałoby od razu zaznaczyć, że źródła owej koncepcji Drogi Wielkiego Smoka są niejasne.Już na pierwszy rzut oka, gdy wejdziemy na portal Vismaya jako osoby kompletnie „zielone” w temacie, zauważymy, że korzenie koncepcji Kundalini Ziemi są najprawdopodobniej z jednej strony new age’owe (w najgorszym znaczeniu tego słowa), a z drugiej jednocześnie ksenofobicznie anglo-saskie (germańskie). Co do strony Vismaya, to wygląda ona „po amatorsku”, ale nie jest amatorskim działaniem za jakie chce uchodzić.

Dygresja: za co nie lubimy new age?

Ja nie lubię tego ruchu za płytkość. Ta płytkość, która daje pożądaną przez animatorów tego ruchu masowość , ma skutek uboczny. Zamiast odkrywać przed ludźmi Obszary Nowego skutecznie je zakrywa, bowiem odstręcza od prezentowanych tam koncepcji poważnych badaczy.  New Age wśród systemów religijnych czy systemów filozofii/wiary spełnia niestety rolę podobną do „komercyjnej telewizji” albo „komercyjnego portalu”: sensacyjność dominuje tam zdecydowanie nad sensownością.  Dobrym przykładem takiego działania New Age jest Bugarach 2012, nonsensy na temat końca świata  i to wszystko co się z tej okazji działo.  Nie jest złe, że ktoś chce dokonać unifikacji i zebrać różne wierzenia/filozofie w jeden system, złe jest to co z tego wynika, „wór pełen wszystkiego  i niczego” oraz interesy jakie się ubija na naiwności ludzkiej. Coś takiego odstręcza osoby myślące głębiej. Dlatego piszę powyżej o New Age w najgorszym znaczeniu tego słowa.

Taki wniosek na temat teorii prezentowanej na Vismaya-Maitreya wyciąga się łatwo, ponieważ dostrzega się od razu, że za „ośrodki” w tym koncepcie uważane są prawie wyłącznie pewne spektakularne miejsca w USA, Wielkiej Brytanii, Australii, czy w Nowej Zelandii. Cała reszta świata występuje tu niejako na uboczu, tylko po to, aby potwierdzić swoją „tajemniczością” (Bali, Fuji, Uluru) i „starożytnością” (Palenque, Titicaca, Egipt-Cheops, Kailasz) „rzeczywistą ważność” owych anglosaskich pępków świata.Wszystkie te miejsca są od dawna niekwestionowanymi atrakcjami/magnesami światowej turystyki.

Co ciekawe oprócz „pępków” anglosaskich w koncepcji Drogi Wielkiego Smoka znajdujemy też Moskwę, a właściwie Obwód Moskiewski i Siergiejew Posad, gród założony przez Katarzynę II, z klasztorem prawosławnym.Gród ten został w koncepcji Drogi Wielkiego Smoka „wybrany” jako miejsce specjalne  – 13 Wrota Ziemi. Wiemy, że Kreml  od wieków, jak kolorowa zabawka napędza dziecięce germanofilskie marzenie o podboju świata.

Ci którzy znają złowrogi „mechanizm użycia” 13-stki, stali się w tym momencie zapewne automatycznie czujni. I słusznie. Jak jednak zobaczycie, zastawiona tutaj przez Destruktorów i Rozbijaczy Nowego, pułapka intelektualna (myślowo-emocjonalna) to mechanizm długofalowy z opóźnionym zapłonem. Swego rodzaju świadomościowa bomba Negatywu, która została uruchomiona w roku 1966 (= 13), a wybucha nam w rękach dopiero teraz. Nie będziemy się tutaj skupiać na ustaleniu dokładnym kto tę bombę, tę pułapkę intelektualną, zastawił. Czy są to wysłannicy Gadoidów, NWO, masoni czy inne trolle. Nie jest to ważne czy mamy do czynienia z robotą Świadomego Siewcy Negatywu czy z „amatorem” (obydwa typy opisałem powyżej). Ważne byśmy potrafili oddzielić Ziarno Prawdy od Plew Dezinformacji. I na tym się tutaj skupimy.

Gdy idzie o koncepcję Kunadalinii i Czakramów Ziemi wygląda to wszystko razem mocno dziwnie, zwłaszcza, iż jest podawane praktycznie prawie wyłącznie przez bardzo enigmatyczne źródła anglosaskie. Akcent wielkoruski złączony z germano-centrycznym nakazuje daleko idącą ostrożność, ale też zaciekawia niecodziennością. To wszystko upowszechniane jest po polsku przez chrześcijański (katolicki, protestancki, gnostyczny, nie wiadomo jaki???) portal pod hinduistyczną „oświeconą” nazwą. Czy to jest po prostu new age? Nie wiem. To nie jest ważne dokąd się nie okaże, że to inicjatywa jezuitów. Raczej podejrzewam gnostyków, a to rokuje nieźle, bowiem gnostycy, agnostycy, masoni, okultyści, ezoterycy, adepci magiji i antropozofowie są niesłychanie bliscy Wierze Przyrody, dzieli ich od niej jeden krok.

Inne wskazówki co do źródła tej koncepcji także nie są zachęcające. Brak starożytnych, konkretnych, wedaistycznych, sumeryjskich, egipskich czy innych np. greckich, źródeł i podstaw do koncepcji Czakr Ziemi. Jedyną niemal podstawą jest w tej kwestii intuicja i pogłoski, rozsiewane po świecie „informacje”, które nie odwołują się jednak prawie nigdzie do wiarygodnych źródeł. Na szczęście okazuje się, że „prawie nigdzie”. Więc to „prawie nigdzie”, czyli „gdzieś”, pozwala nam zweryfikować całą sprawę. Położyłem tutaj nacisk na starożytne źródła, bo one okazują się w wypadku wielu koncepcji i idei wyprzedzać XX i XXI wiek z jego naukowymi osiągnięciami mentalnymi. Oczywiście brak starożytnych źródeł nie może niczego przekreślać. Przecież koncepcja Novelty – Fali Czasu Zero nie ma nic wspólnego ze starożytnością, jest absolutną nowością, a odkrycie fraktalności Wszechświata, czy jego astro-fizycznej konstrukcji to także nie wynalazek Egipcjan (mimo, że Nassim Haramein [Hara Men – Człowiek Góra, góryta = guru, Hara Men-tal, brzmi to jak pseudonim] zahacza akurat korzeniami o Egipt).

 Oddajmy na początek głos autorom prezentowanej na Vismaya koncepcji i zapoznajmy się z ich wersją wiedzy na temat Wielkiej Drogi Smoka i Kundalinii Ziemi, oraz jej Czakr.  


Mapa nr 2 – Inna wersja (wtórne źródło rozpowszechniania koncepcji przedstawiające się jako pierwotne)

Wielka Droga Smoka – dwie linie łączące cały świat.

Wielkie arterie energii (mapa nr 1):
a. żeńskiego tęczowego węża
b. męskiego tzw. upierzonego węża.
Oba symbolizują Smoka i podwójny helix DNA. Obecnie ten smok jest już połączony ze wszystkimi najważniejszymi punktami Ziemi, oprócz czakry Ziemi Nr 5 – gardła, która ma bardzo wyjątkowe położenie.
Ziemski tęczowy wąż łączy: Uluru do jeziora Titicaca, Glastonbury-Anglia, Moskwa-Posady Sergiewa, Góra Kailas-Tybet i Bali.
Męski szlak – Upierzony wąż łączy: Palenque-Meksyk, do Góra Shasta-Kalifornia, Góra Fuji-Japonia, Bali i jezioro Titicaca.
Wąż tęczowy i upierzony krzyżują się w 2-ch miejscach: Jezioro Titicaca i Bali.

Skrzyżowanie w Andach jest czakrą seksualną Ziemi a w Bali jest punktem tzw. filtrem krwi usuwającym zanieczyszczenia.

Te linie nie są tylko geometrycznym wzorcem wymiarowym, są one arteriami żywego organizmu, kanałami przez które przepływa energia życia na Ziemi. Przypominają wielkie-szerokie rzeki wypełnione wodą-energią.

Na drodze tych arterii leży czakra serca Ziemi – Glastonbury-Shaftesbury, bardzo ważne miejsce na Ziemi, tzw. DUSZA ZIEMI, która utrzymuje naszą planetę przy życiu.

1. Haleakala Krater-Hawaje – Planetarny wir, tzw. “przędacz ognia”
2. Góra Shasta-Kalifornia – Planetarna czakra korzenia
3. El Tula i Palenque-Meksyk – Planetarny androgenus i centrum harmonii
4. Jezioro Titicaca-Boliwia, Peru, – Planetarna czakra seksualna
5. Glastonbury i Shaftesbury-Anglia – Planetarna czakra serca jak również połączenie z czakrą planetarną trzeciego oka-szóstą
6. Góry Stołowe-Afryka – Planetarny wir, “prządacz ziemi”
7. Wielka Piramida, Góra Synai i Góra Oliwna – Planetarna czakra gardła i “prządacz powietrza”.
8. Góra Kailas-Tybet – Planetarna czakra korony
9. Bali-Indonezja – Planetarne Centrum oczyszczania
10. Uluru i Kata Tjuta – Planetarna czakra splotu słonecznego
11. Góra Fuji-Japonia – Planetarne Centrum piękna i nieśmiertelności
12. Rotopounamu-N.Zelandia – Planetarny wir, “prządacz wody”
13. Posady Sergiewa-Moskwa – 13 centrum Syntezy.

Wszystkie te punkty tworzą dwie drogi smoka opasującego całą Ziemię, składającego się z dwóch węży żeńskiego-tęczowego i męskego-upierzonego. Męski jest zwany również – Głową Ojca.


Tyle artykuł i źródło.

Przypatrzmy się zatem najpierw źródłu.

Templeofrosycross„The Temple of the Rosy Cross”, Teophilus Schweighardt Constantiens, 1618. T. Schweighart, Speculum sophicum Rhodostauroticum (1604), Quelle: aus franz. Rose-Croix Wikipedia-artikel.

Różokrzyż – termin odnoszący się do ruchu i nauki głoszonej przez kontynuatorów starożytnych szkół misteryjnych, jacy pojawili się na przestrzeni XV wieku, a którzy nawiązywali do idei zawartych w tradycjach gnostyckich głoszonych wcześniej przez esseńczyków, manichejczyków, katarów. Pierwsze dokumenty związane z tym ruchem pochodzą z XVII wieku.

Przyjmuje się, że nazwa różokrzyż pochodzi od imienia Christian Rosenkreutz, postaci pojawiającej się w dziełach Johanna Valentina Andreae (15861654) wydanych w latach 16141616.

Różokrzyżowcy działali w XVXVII wieku na terenie Europy głównie w Niemczech, Niderlandach, Francji oraz Anglii, upatrując swe dzieło we wcześniejszych dokonaniach Hermesa Trismegistosa, Laozi, Buddy, Pitagorasa, Apoloniusza z Tiany. Nauki różokrzyża głosili Robert Fludd, Michael Maier, Thomas Vaugham, John Heydon. Związany z tym ruchem był również Stanisław August Poniatowski, Johann Wolfgang Goethe, Victor Hugo i Teofil Ociepka.

Różokrzyż zaznacza w swej filozofii boskie pochodzenie człowieka rozpatrywane przez upadek w grzech oraz możliwość ponownego zjednoczenia z boskim polem życia. Nauka ta powiązana jest silnie z alchemią, postrzegając możliwość zbawienia w przemianie ołowiu symbolizującego naturę człowieka ziemskiego w złoto prawdziwego boskiego człowieka, który niczym Feniks z popiołów musi wznieść się z grobu natury.

Hermetyczna nauka różokrzyżowców wywodzi się z: gnozy, alchemii, kabały, neoplatonizmu, filozofii. Do nauk XVII-wiecznych różokrzyżowców odwoływali się przedstawiciele rozwijającego się w XVII wieku wolnomularstwa spekulatywnego. Istnieje znaczące powiązanie symboliki wolnomularskiej i symboliki stosowanej przez różokrzyżowców.


Obecnie różokrzyż znajduje wielu współczesnych kontynuatorów działających na terenie całego świata których przykładem jest Lectorium Rosicrucianum, AMORC jak również Societas Rosicruciana in Anglia i Fraternitas Rosae Crucis. W Polsce od 1986 roku oficjalnie działa Lectorium Rosicrucianum Międzynarodowa Szkoła Złotego Różokrzyża, która ma cztery centra (Warszawa, Wrocław, Katowice, Koszalin) oraz ośrodek konferencyjny Aurora w Wieluniu.

Prawda jest taka, że ośrodki Różokrzyżowców działają w roku 2013 w 20 miastach Polski.

Oto jak reklamuje się vismaya-maitreya:


Jest symbolem rozwijających się
sekretów Boga w człowieku.

Symbol rozwoju czakramu serca

Kwiat lotosu serca (czakry serca)
i środek lotosu czakry korony są jednakowe
– tzw. bliźniacze serca, kiedy wykwitnie ostatni ośrodek – korona,
człowiek osiąga wysoki rozwój duchowy.
RÓŻA symbolizuje pełny i doskonały rozwój człowieka,
w którym otworzyły się wszystkie centra spirytualne
w którym mieszka już Chrystus.

Symbol Róży i różanego Krzyża,
– jest symbolem krzyża i cierpienia
Wielkiego Piątku,
który staje się zmartwychwstaniem
i życiem każdego syna i córki Boga.
Symbolika przelanej krwi Jezusa Chrystusa.
Plan materialny – śmierć,
cykl śmierć – zmartwychwstanie.
Róża w krzyżu – spirytualny rozwój człowieka.

Słyszeliście o Różokrzyżowcach prawda? VISMAYA okazuje się być portalem ezoteryczno-chrześcijańskim (gnostycznym) pod hinduistyczną banderą, który tylko pozornie próbuje łączyć Wiedę z Chrześcijaństwem w New Age. Strona ma oczywiście swoje głębsze źródła anglosaskie. Pytanie po co ukrywa się za szyldem hinduskim skoro to strona chrześcijańska?

Każdy portal duchowy jest potrzebny, zwłaszcza takie portale, które próbują łączyć ludzi zbałamuconych przez Duchowych Pośredników z różnych mniej lub bardziej oficjalnych kościołów. Kościoły i religie wyposażone w tzw. duchowieństwo, są nastawione na utrzymanie tego duchowieństwa, jego władzy, władzy duchowej nad wiernymi. To władza daje kapłanom realne fizyczne utrzymanie jako kaście, i jako fizycznym osobom oraz całej instytucji żyjącej z uprawiania tejże religii. Nic więc dziwnego, że kościoły i religie posiadające duchowieństwo budzą podejrzenia o zafałszowanie Wiary, lub o zbudowanie fałszywej wizji Świata Boskiego opartej o zasadę „Pan – Niewolnik”. Ta zasada buduje bowiem ich fizyczny byt (egzystencję kapłanów).  Co to za strona, ta Vismaya? Otóż jest to strona tylko pozornie New Ageowa,  strona która o dziwo preferuje wyłącznie chrześcijańskie modlitwy i straszy, że medytacja może człowieka „usztywnić umysłowo” do tego stopnia, że to „nie pozwoli mu normalnie żyć”. 

To zestawienie powinno nam wystarczyć do oceny zawartości portalu i wskazać źródła jego finansowania.Odkrywamy ten portal jako Destruktora, Dezintegrator, jeszcze jedną tubę chrześcijaństwa. Kasta pośredników jest tutaj zorganizowana w gnostycki, wolnomularski „zakon” i „szkoły” uczące „myśleć tak, jak należy myśleć”. Napisałem, że oni mają jeden krok do nas, do Wiary Przyrody, to jednak duży krok – trzeba się wyzbyć pośredników. [czytaj opis „Różokrzyż” pod obrazkiem powyżej]

Zatem, ponieważ nic głębszego niż przytoczone tutaj powyżej twierdzenia tam nie znajdziemy, zadowolimy się jedynie mapą stamtąd, która jest pochodzenia anglosaskiego, i propaguje anglosaski antropocentryzm.

Wielu ludzi takie początkowe konstatacje odstręczyłyby od jakichkolwiek materiałów zamieszczanych w podobnych publikacjach . My Ludzie Wolni, Wolnomyśliciele i Intelektualni Swawolnicy nie odrzucamy jednak niczego a priori, nie chcąc utracić żadnej cząstki ze Świata Poza Dogmatami, ze Świata RzeczyIstności, ze Świata Duchowości, czy ewentualnie Innych Światów Alternatywnych.

Przeczytajmy inny artykuł na ten temat, za Trendy i, autorstwa pani Kamy Poznańskiej , który powstał na podstawie pracy licencjackiej Anety Cichockiej, studentki Wyższej Szkoły Turystyki i Rekreacji w Warszawie oraz dzięki uprzejmości pana Leszka Mateli. Mamy tutaj więc autorstwo, nazwiska które są autentyczne i autorytet w sprawach geomancji i różdżkarstwa (radiestezji), który budzi respekt. Jest to stary artykuł, który ukazał się w Internecie w styczniu 2009 roku. Jak widać ma on podłoże ewidentnie „ezotero-turystyczne”, wypływające z potrzeb przemysłu turystyki i rekreacji, ale musi mieć jako praca licencjacka udokumentowane źródła:


Miejsca mocy czyli czakramy Ziemi

(wytłuszczenia w tekście moje – C.B.)

Są miejsca, które pulsują dziwną energią. Chory organizm szybciej wraca tam do zdrowia, a umysł łatwiej nawiązuje kontakt z wyższym wymiarem rzeczywistości.

Są ludzie, których dłonie leczą, słowa przynoszą ulgę, a kontakt z nimi – swoiste objawienie. Są mikstury, które pomagają zachować zdrowie i poprawiają samopoczucie. Są rzeczy, które sprawiają radość, i miejsca na Ziemi, które ujawniają nasze nadprzyrodzone zdolności. Ziemia już dawno bowiem przestała być tylko wirującym w kosmosie kawałkiem skały, a stała się źródłem dobroczynnej energii. Są miejsca, które pulsują dziwną energią. Chory organizm szybciej wraca tam do zdrowia, a umysł łatwiej nawiązuje kontakt z wyższym wymiarem rzeczywistości. To „miejsca mocy” – znane od tysiącleci punkty energetyczne Ziemi, połączone ze sobą liniami energetycznymi – czymś w rodzaju działającego na zasadzie telepatii internetu. Miejscami mocy nazywa się tereny szczególnej koncentracji stymulujących sił przyrody. Stanowią przedmiot licznych badań. Istnieje wiele legend na ich temat. Od najdawniejszych czasów człowiek wyczuwał ich energię, otaczał je kultem i wykorzystywał do celów terapeutycznych, duchowych czy szamańskich. To właśnie w tych miejscach budowano pogańskie świątynie, tam również powstawały pierwsze chrześcijańskie kościoły. Przyciągają ludzi w trudno wytłumaczalny sposób. Ich tajemnice próbowało zgłębić wielu, co czyni je bardziej intrygującymi i sprawia, że budzą coraz większe zainteresowanie. Niewątpliwie stanowią szczególną wartość w dobie powrotu do tego, co nieodkryte, nieodgadnione, pełne magii i mistycyzmu. Miejsca mocy spotkać można na całym świecie – od Ameryki przez Europę i Azję, kończąc na słabo zaludnionych wysepkach. Niektóre z tych miejsc są dobrze znane, inne mniej. Co ważne, Polska również ma miejsca, w których energia Ziemi łączy się z energią kosmosu.

Moc kryształowej planety

Człowiek dawnych epok, mimo braku urządzeń technicznych, posiadał zdolność wykorzystywania subtelnych energii natury. Dzięki wnikliwej obserwacji przyrody i niezwykle rozwiniętej intuicji potrafił bezbłędnie zlokalizować miejsca o szczególnej koncentracji pozytywnej energii. Niezwykły wpływ tych pogańskich, rytualnych miejsc odczuwany był przez następne stulecia. Przekonali się o nim również rosyjscy uczeni: Gonczarow, Makarow i Morozow. Wysunęli hipotezę, że struktura kuli ziemskiej przypomina strukturę kryształu oraz że, podobnie jak w krysztale, istnieje na naszej planecie rodzaj symetrycznej sieci z aktywnymi węzłami. Gonczarow połączył liniami na mapie świata miejsca, gdzie zrodziły się najstarsze cywilizacje. Okazało się, że linie utworzyły sieć regularnych pięciokątów. Tak więc piramidy w Gizie, Mohendżo Daro w Indiach, Wyspa Wielkanocna, centrum kultowe Inków Machu Picchu w Peru i inne święte miejsca znalazły się na wierzchołkach pięciokątów bądź w ich geometrycznym środku.

Angielski biznesmen i fotograf Alfred Watkins zauważył natomiast, że wiele miejsc kultu w jego rodzinnym Herefordshire położonych jest wzdłuż jednej linii prostej. I tak prehistoryczne kopce, kurhan, kamienny krąg Stonehenge, Old Sarum, katedra w Salisbury, krąg Clearbury oraz obóz Frankerbury okazały się potwierdzać tę niecodzienną teorię. Watkins przypuszczał, że mogły to być prehistoryczne drogi handlowe, jednak zastanawiał fakt, że leżące w jednej linii obiekty to starożytne miejsca kultu. Postanowił więc nazwać je „liniami ley”, co w języku walijskim oznaczało ‘święte, otoczone miejsce’. Najpotężniejsze z lay lines oplatają całą kulę ziemską. Istnieją także linie geomantyczne łączące tylko kilka miejsc mocy na terenie jednego kraju oraz geomantyczne linie lokalne. Ley lines to jak gdyby sieć internetu powstała przed tysiącami lat. Tą drogą odbywał się bezpośredni przekaz wiedzy i inspiracji twórczej nawet do najodleglejszych rejonów kuli ziemskiej. Wystarczyło, aby ludzie będący na odpowiednim poziomie rozwoju wewnętrznego osiedlili się w miejscach mocy znajdujących się na liniach geomantycznych. Przebywając tam, byli niejako samoistnie inicjowani na wiedzę natury, nagle doznawali olśnień, dokonywali genialnych i wiekopomnych odkryć, aż wreszcie stawiali świątynie.

Wzmacniacz planetarnej energii

Najsilniejsze strumienie energetyczne wychodzą z węzła znajdującego się pod Wielką Piramidą w Gizie, która dzięki swemu kształtowi i wymiarom działa jak wielki wzmacniacz promieniowania geomantycznego. Potwierdza to radiesteta Leszek Matela, który od 1984 r. prowadzi badania w tej części świata. W Komorze Królewskiej piramidy promieniowanie sięga 170 tys. jednostek i jest to największa zanotowana kiedykolwiek wartość. Jego istnienie trudno zbadać empirycznie, stwierdzono na przykład, że tępe żyletki pozostawione we wnętrzu piramidy znów stają się ostre, a w wodzie przybywa składników mineralnych. Przypuszcza się również, że w przeszłości piramida była punktem orientacyjnym dla statków czy karawan, gdyż za pomocą narzędzi radiestezyjnych lokalizowano ją ze znacznych odległości. Z Wielkiej Piramidy wychodzi aż 10 lay lines, i to właśnie one stanowią osnowę systemu energetycznego naszej planety, i to one przenoszą subtelne energie na duże odległości, łącząc miejsca kultu na całej kuli ziemskiej.

Ważne miejsca na świecie połączone głównymi liniami z piramidą w Gizie to np.: Eleusis (miejsce misteriów greckich), Wyspa Wielkanocna z jej niebywałymi kamiennymi posągami, płaskowyż Nazwa ze słynnymi gigantycznymi rysunkami, Machu Picchu, azteckie miasto bogów Teotihuacan w Meksyku, Jerozolima, Babilon, Złota Świątynia w Amritsar w Indiach (centrum kultowe Sikhów), najświętsze góry Chin i Japonii, góra Synaj czy wreszcie Carnac we Francji, Rzym i Fajstos – starożytny pałac minojski na Krecie. Jedna z linii przebiega również przez Trójkąt Bermudzki. Kolejna natomiast ogarnia swoim wpływem Ayers Rock i Olgas w Australii, będące głównymi miejscami kultowymi Aborygenów. Dla pierwotnych mieszkańców Australii linie geomantyczne odgrywały szczególną rolę. Stanowiły bowiem podstawę systemu orientacji przestrzennej na pustyniach. Aborygeni nazywali je „liniami pieśni”. Czuli się cząstką przyrody i znakomicie wyczuwali niewidzialne strumienie energetyczne. Podróżując,śpiewali pieśni przodków, aby osiągnąć stan wyższej świadomości i dzięki temu zlokalizować przebieg linii prowadzących do źródeł i miejsc mocy rozsianych po całej Australii.

Z Wielką Piramidą ma również połączenie jedno z największych źródeł mocy na świecie – kamienny krąg Stonehenge. Wybudowany prawie 3500 lat p.n.e. do dzisiaj jest zagadką dla naukowców i ezoteryków. Większość badaczy uważa, że krąg miał przeznaczenie kultowe, ale był też rodzajem obserwatorium astronomicznego, umożliwiającym przewidywanie pór zasiewów, powtarzających się cykli przyrody, a nawet zaćmień słońca i księżyca. Dziś jeszcze, analizując pozostałości kręgu, można znaleźć układy kamieni wyznaczających linie np. wschodu i zachodu słońca w dniach przesilenia letniego i zimowego. I nawet po 3000 lat w kamiennym kręgu Stonehenge obraz wschodu słońca w dniu przesilenia zimowego sprawia niesamowite wrażenie.

Wawelski święty kamień

Cały nasz kraj, jak każdy zakątek globu, przecina szereg linii geomantycznych. Wśród licznych polskich miejsc mocy jedno ma wyjątkową energię. Na Wawelu, w obrębie kaplicy św. Gereona, znajduje się najbardziej znane w Polsce energetyczne miejsce – zwane czakramem wawelskim. Przecina się tam aż 7 linii geomantycznych, z czego jedna, zwana jerozolimską, ma szczególnie dużą moc. Przebiega ona w kierunku północno-zachodnim przez Jasną Górę, Gniezno, wyspę Bornholm (z kultowymi obiektami Normanów i Burgundów), dalej przez Szwecję, starą Zagorę w Bułgarii aż do Jerozolimy. Pozostałe ley lines łączą Wawel z Rzymem, Wilnem, Wadowicami oraz megalitycznym kręgiem Stonehenge.

Z Wawelem związane są liczne podania i legendy, a jedna z nich głosi, że bóg Sziwa rzucił siedem magicznych kamieni w siedem różnych stron świata. Z punktów, w które upadły kamienie, miała wydobywać się silna energia boska dla dobra ludzkości, a miejsca te miały nigdy nie ulec zagładzie. Jeden z kamieni upadł w Krakowie, dzięki czemu stał się czakramem Ziemi. Pozostałe znajdują się w Delhi, Mekce, Delfach, Jerozolimie, Rzymie oraz Velehradzie. Pojęcie „czakramu” nie bardzo mieści się w kategoriach europejskiego myślenia i dlatego w naszej rzeczywistości przyjęła się łatwiejsza do wyobrażenia teoria wawelskiego świętego kamienia. Według podania, ok. 90 r., a więc jeszcze przed przyjęciem chrześcijaństwa przez naszych praojców, wędrowny filozof, prorok i jasnowidz Apoloniusz z Tiany w Kapadocji (Turcja) miał zakopać tutaj, w miejscu dawnego pogańskiego ośrodka kultowego, szlachetny kamień o niezwykłych właściwościach. Podobno Apoloniusz potrafił obdarzać przedmioty właściwościami nadprzyrodzonymi i ponadczasowymi. Dlatego zachowały one uśpioną energię przez wieki. Kamienie pozostawił też w sześciu innych miejscach na świecie. Utworzył w ten sposób siedem świętych miejsc.

O dziwnych wydarzeniach na Wawelu wspominał już słynny franciszkanin, ojciec Andrzej Czesław Klimuszko. W 1985 r. napisał: „Hinduski profesor podczas zwiedzania Królewskiego Zamku na Wawelu, gdy opuścił komnaty zamkowe i znalazł się w kącie dziedzińca, prosił towarzyszących mu polskich uczonych, ażeby go zostawili na 15 minut zupełnie samego. Stał przez ten czas nieruchomo, skupiony i odwrócony twarzą ku wschodowi. Gdy dołączył do grupy polskich profesorów, został przez nich zasypany gradem pytań. Profesor odrzekł tylko tyle, że nurtowała go od dawna pewna sprawa i sądził, że właśnie tutaj będzie mógł ją rozwiązać. Na pytanie, czy znalazł rozstrzygnięcie, Hindus tylko lekko się uśmiechnął i nic nie odpowiedział. Wydaje się, że hinduskiemu profesorowi chodziło o czakram ziemski”.

Białowieskie dęby

Spoglądając na wyrysowaną przez rosyjskich naukowców siatkę krystaliczną, dostrzec można, że na jednej z linii leży Białowieża. Linia ta biegnie na zachód przez Gniezno, a dalej przez Hexentanzplatz, legendarne centrum kultowe w górach Harzu, oraz przez Druggelte koło Soest, westfalską miejscowość znaną z tajemniczej kaplicy gnostycznej sekty Katarów. Wstępne badania wykazały, że szczególna aktywność tej linii promieniowania przypada na 30 kwietnia. Tradycja ezoteryczna łączy ten dzień z Dniem Walpurgii, czyli świętem czarownic. Nic też dziwnego, ze wspomniana linia promieniowania przechodzi przez legendarne miejsce tańca czarownic w Harzu. Ostatni wieczór kwietnia, podobnie jak noc świętojańska, to czas potężnych przemian energetycznych w przyrodzie, szczególnie w miejscach położonych wzdłuż wymienionej linii. Dlatego też do przeprowadzenia badań w Puszczy Białowieskiej wybrano właśnie dzień 30 kwietnia. Okazało się, iż rzeczywiście natężenie promieniowania osiąga wtedy potężne wartości (50 tys. jednostek BSM).

Magia miejsc magicznych

W miejscach mocy człowiek jest pod wpływem bardzo korzystnych energii wspomagających leczniczo, poprawiających samopoczucie, a także powodujących rozwój potencjału duchowego. To również dobre miejsca do medytacji, zwłaszcza że większość z nich usytuowana jest w otoczeniu bujnej roślinności. Energia, którą emanują te dobre punkty, jest tak silna, że odczuwa się ją jeszcze przez kilka tygodni. Nic zatem dziwnego, iż te energoterapeutyczne miejsca przyciągają do siebie mnóstwo osób. Miejsca mocy są też centrami duchowości i kontemplacji. Można tam wzbogacić wiedzę o pradawnych czasach, ówczesnych zwyczajach, religii i kulturze. Miejsca te mogą uzdrawiać serce, ciało i duszę.

– Bardzo silnie wpływają one również na podświadomą sferę człowieka i jego duchowość – tłumaczy Leszek Matela. – Stąd też nadają się świetnie do medytacji, ćwiczeń duchowych i modlitwy. Oczywistym jest zatem fakt, że przy lokalizacji miejsc kultu wybierano dawniej wyłącznie miejsca mocy. Nie tylko sprzyjają one pracy wewnętrznej, pobyt w nich wiąże się również z regeneracją organizmu i odprężeniem. Symbole odebrane w czasie medytacji nazywane są przesłaniami miejsc mocy. Wyrażają one istotę takich miejsc. Mówią o ich znaczeniu i ważnych wydarzeniach związanych z ich historią. Jest to oczywiście język symboliczny, wywodzący się z naszej intuicji i podświadomości. – Aby odebrać przesłanie, wystarczy wyciszyć umysł i nastawić się na jego odbiór. Występujący tam układ promieniowań oddziałuje na naszą sferę podświadomą, a podświadomość przemawia do nas podczas medytacji własnym językiem, próbując opowiedzieć” o funkcji i przesłaniu danego miejsca – wyjaśnia nasz rozmówca. Do takich miejsc przychodzimy również z różnymi rozterkami duchowymi i kwestiami do rozstrzygnięcia. Pozytywne energie występujące w nich inspirują często do decyzji pozwalających na rozwiązanie naszych problemów.

Jak skorzystać z energii miejsc mocy?

Należy się przede wszystkim na nią otworzyć. Ważne jest nastawienie wewnętrzne i chęć poddania się działaniu energii kosmosu. Można usiąść na ziemi czy oprzeć się o kamień w środku kręgu. Głębokie i spokojne oddechy sprzyjają wyciszeniu. Kilka minut w ciszy pobieramy energię. Podobnie czynimy, gdy miejscem mocy jest kościół. Wówczas staramy się zająć miejsce w ławce jak najbliżej ołtarza. Oddajemy się modlitwie czy medytacji. Jeśli będziemy umieli odpowiednio otworzyć się na energie miejsca mocy, zazwyczaj wzrośnie nasza biowitalność i powiększy się aura. Odczujemy spokój wewnętrzny i radość.

„Święte miejsca” pełnią szczególną funkcję w odniesieniu do całej Ziemi. Są jak organy w ciele. Niektóre można porównać do gruczołów, inne do ośrodków nerwowych, mięśni, stawów, tętnic czy pojedynczych komórek. Podobnie jak w przypadku ludzkiego organizmu, zachwianie równowagi tego systemu wywołuje poważne choroby. A co dopiero jeśli ulegają przypadkiem zniszczeniu. Co by się stało, gdyby usunąć z ludzkiego organizmu tarczycę, żołądek czy serce? A jednak nikt nie zastanawia się nad konsekwencjami zniszczenia miejsc mocy, które nie tylko emanują pozytywną energią, ale są również skarbnicą wiedzy o naszych korzeniach.

Kama Poznańska

Tekst powstał na podstawie pracy licencjackiej Anety Cichockiej, studentki Wyższej Szkoły Turystyki i Rekreacji w Warszawie oraz dzięki uprzejmości pana Leszka Mateli.

Źródło: TRENDY


Postscriptum do Białowieskich dębów fragment z Encyklopedii Puszczy Białowieskiej

” … Zagadkowość dębu i całego wzgórza w Parku Pałacowym nie dawała nam spokoju. Odkrywczym dla nas stał się artykuł Leszka Mateli na temat geomancji i miejsc mocy, opublikowany w numerze 9/1992 miesięcznika „Nie z tej Ziemi”. Znany polski radiesteta i geomanta dowodził, że kulę ziemską, podobnie jak i ciało ludzkie, przecinają kanały przepływu energii życia. Wiedziano o tym już w starożytności. Współczesne badania, prowadzone przez europejskich uczonych, przyniosły szereg nowych spostrzeżeń. Zauważono, że np. stare świątynie czy też miejsca kultu różnych wyznań są zawsze usytuowane w strefie o specyficznym promieniowaniu Ziemi, względnie na skrzyżowaniu tych stref. Analiza położenia takich miejsc na mapie zakończyła się zdumiewającym odkryciem. Okazało się, że układają się one wzdłuż linii prostych, przy czym linie te mają dość regularny układ. Łączą one miejsca koncentracji pozytywnej energii przyrody zwane „miejscami mocy”.

Z tymi stwierdzeniami koresponduje hipoteza rosyjskich uczonych Gonczarowa, Makarowa i Morozowa, którzy w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku doszli do wniosku, iż kula ziemska ma strukturę kryształu. Odkryli, że na liniach i węzłach krystalicznej siatki Ziemi powstawały ważne centra cywilizacyjne i kulturowe.

Leszek Matela do swego artykułu dołączył mapę wyrysowaną na podstawie hipotezy rosyjskich uczonych. Analizując ją, stwierdziliśmy ze zdumieniem, że jedna z linii siatki krystalicznej przecina… Puszczę Białowieską. Wszystko też wskazuje, że przebiega ona przez Białowieżę, a w okolicy zagadkowego dębu na wzgórzu znajduje się tzw. miejsce mocy!

„Cudowny” dąb w szacie letniej (2007r.)

Zaczęliśmy sprawdzać, czy wykaz charakterystycznych cech dla miejsc mocy, podanych przez p. Matelę, ma odniesienie do Białowieży. Okazało się, że tak! Jest nawet u podnóża wzgórza źródełko z wodą o specyficznych właściwościach.

Przeanalizowaliśmy też przebieg linii promieniowania na obszarze Puszczy Białowieskiej. Rezultat okazał się zaskakujący. W samej Białowieży na linii znajdują się aż dwie świątynie – cerkiew prawosławna i kościół katolicki. Przypuszcza się też, że na wzgórzu z dębami niegdyś znajdował się „święty gaj”, czyli miejsce, w którym odbywały się pogańskie obrzędy. Przesuwając się po linii w stronę Hajnówki, natrafiamy na Krynoczkę – prawosławne sanktuarium ze słynnym cudownym źródełkiem.

O swym odkryciu niezwłocznie powiadomiliśmy p. Leszka Matelę, zapraszając go jednocześnie do Białowieży celem przeprowadzenia dokładniejszych badań, które albo potwierdzą, albo obalą nasze przypuszczenia. Pan Matela przyjechał 30 kwietnia 1994 roku. Na początku zwrócił naszą uwagę, że linia siatki krystalicznej przebiegająca przez Białowieżę ma połączenie z Gnieznem i Hexentanzplatzem, legendarnym centrum kultowym w Górach Harzu, oraz z Drüggelte, westfalską miejscowością, znaną z tajemniczej kaplicy gnostycznej sekty Katarów. Ze wstępnych badań wynika, że szczególna aktywność tej linii przypada w ostatnim dniu kwietnia, co w ezoterycznej tradycji wiąże się z dniem Walpurgii, czyli świętem wiedźm.

Leszek Matela przywiózł ze sobą specjalistyczną aparaturę. Przy jej pomocy ustalił, że dąb z wizerunkiem stoi na „silnie promieniującym skrzyżowaniu wznoszących się stromo ku powierzchni cieków wodnych (tzw. ślepe źródło) i wpisany jest w układ promieniowań kosmicznych, zwanych w radiestezji siatką szwajcarską i siatką diagonalną”. Dzięki miernikowi pola elektromagnetycznego, udało mu się zlokalizować pasmo promieniowania nieznanego pochodzenia przebiegające przez dąb z południowego zachodu.

Badacza uderzył szczególnie fakt, że „wykryte metodami radiestezyjnymi częstotliwości radiacji wokół drzewa odpowiadają rytmowi oddychania człowieka oraz liczbie uderzeń serca na minutę, tak jakby dąb był żywą istotą pulsującym w rytmie fizjologicznym człowieka”. Ustalił on, że całe wzgórze w Parku Pałacowym jest silnie promieniującym obszarem. Pomierzona intensywność promieniowania wykazała ponad 50 tysięcy jednostek w skali BSM, co wielokrotnie przewyższa korzystne dla człowieka natężenie wibracji. Jest to bez wątpienia najsilniejsze miejsce mocy w tej okolicy. Badania radiestezyjne wody w wypływającym u stóp wzniesienia źródle potwierdziły wysokie jej walory bioenergetyczne.

Leszek Matela ustosunkował się również do niecodziennych zjawisk i odczuć w pobliżu dębu. Stwierdził, że osoby o właściwościach medialnych zazwyczaj odczuwają w takich miejscach potężną energię oraz mają tajemnicze wizje. Zjawisko to określa się mianem „genius loci” (dusza miejsca) i niekoniecznie należy je rozpatrywać w kategoriach spirytystycznych. Potwierdza to przykład dr. Tarasiewicza, który wydobywającą się spoza drzewa energię wyczuwał w postaci kuli. Moc tej energii może u jednych budzić przerażenie, drugich może zniewalać, a na innych wpływać pozytywnie, inspirująco. Wszystko zależy od tego, jaką przyjmiemy postawę, czy potrafimy otworzyć się na korzystne oddziaływanie energii i skoncentrować na jej pozytywnym i stymulującym wpływie.

Pokłosiem wizyty Leszka Mateli stały się jego liczne artykuły o nowym miejscu mocy, publikowane w prasie polskiej i zagranicznej. Białowieskie miejsce mocy trafiło także na karty kilku książek p. Mateli. Poza tym badacz zainteresował swym odkryciem liczne grono specjalistów różnych dziedzin oraz twórców telewizyjnego cyklu „Era Wodnika”, którzy we wrześniu 1994 roku zrealizowali w Białowieży film poświęcony temu i następnym miejscom mocy, odkrytym w Puszczy Białowieskiej.

Na początku XXI wieku z dębu z wizerunkiem zaczęła odpadać płatami kora od strony południowej, później zaczęły także usychać gałęzie. Dąb najwyraźniej osiąga swój wiek biologiczny, na co wcześniej wskazywały już osoby przeprowadzające na nim prace pielęgnacyjno-konserwatorskie. W takiej sytuacji i cud nie pomoże. Z całej grupy dębów porastających wzgórze, do chwili obecnej przetrwało tylko czternaście (w momencie pojawienia się „cudu” rosło ich szesnaście). ” (oprac. Piotr Bajko)

Ps. Do czakramów Ziemi – Focus 2012

Legendy mówią, że przed pojawieniem  się człowieka na Ziemi, bóg Sziwa rzucił w różnych kierunkach świata siedem magicznych kamieni. Każdy z nich był przyporządkowany jednej z planet Układu Słonecznego, a z miejsc, na które spadły, zaczęła wydobywać się boska energia służąca ludzkości. Ludzie pielgrzymują więc do Rzymu (1), którym według tradycji ma opiekować się planeta Mars, do Delhi (2) znajdującego się pod patronatem Księżyca, do Mekki (3), którą opiekuje się Merkury, do Jerozolimy (4) – sprawuje nad nią opiekę Słońce, do Saturnowego Velehradu (5) na Morawach, do Wenusjańskich Delf (6) i oczywiście na Wawel (7), który płaszczem ochronnym otulił Jowisz. Wawelski czakram albo – jak nazywają go niektórzy – gruczoł Ziemi wywiera podobno zbawienny wpływ na całą Europę Wschodnią. Jest także wiele innych, słabszych, ale równie istotnych miejsc mocy, w których – jak przekonują radiesteci – ma koncentrować się energia naszej planety. Leszek Matela, czołowy polski geomanta i autor książek o psychotronice i promieniowaniu ziemskim, pisze, że takie punkty nieprzypadkowo wybierali dawni budowniczowie miast, zamków i klasztorów. Cystersi zakładali swoje zgromadzenia na terenie o odpowiednim rozkładzie podziemnych cieków. Nie lekceważyli też tradycji: ich klasztor w Lubiążu powstał w miejscu, gdzie wcześniej był pogański gród i miejsce kultu. Lokacja najstarszych świątyń nie była bynajmniej dziełem przypadku.


W 1977 r. powstał w Wielkiej Brytanii projekt „Dragon”, którego celem było zbadanie miejsc mocy i ich oddziaływania na organizm człowieka. Grupa wolontariuszy – studentów i naukowców z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych – postanowiła przeprowadzić kompleksowe badania kilkunastu wytypowanych miejsc na terenie Walii i Kornwalii, gdzie znajdowały się megalityczne budowle. Uczestnicy projektu monitorowali występowanie anomalii elektromagnetycznych i magnetycznych, zaburzeń grawitacji oraz emisji ultra- i infradźwięków, ponadto promieniowania w zakresie podczerwieni. Okazało się, że w okolicy niektórych budowli częściej niż gdzie indziej obserwowane były niezwykłe zjawiska świetlne. Co prawda, w większości opowieści o niezwykłym oddziaływaniu tych miejsc nie potwierdziły się, ale w kilku przypadkach badacze odnotowali „silne działanie na ludzki organizm”. …

Okazuje się, że znajdujemy w artykułach powyższych część podstaw do przedstawionego w Vismai obrazu Ziemi. Źródłem tej myśli są autorzy współcześni – Matela. L., Na tropach pradawnej wiedzy, Nie z tej Ziemi, 9/1992., Joanna Lamparska Czakramy Ziemi Focus 23 04 2012 i dawni z XX wieku  – Alfred Watkins oraz z XIX wieku Morozow, Gonczarow i Makarow. Wszyscy oni wymienieni zostali w jednym artykule, w artykule pana L. Mateli z 1992 roku. W artykule J. Lamparskiej powołującym się na L. Matelę znajdujemy także podanie z Wed „o Sziwie rzucającym Kamienie Mocy” oraz informację o eksperymencie grupy Dragon z 1977 roku.

Ponieważ nigdzie nie padają imiona trzech Rosjan, autorów koncepcji siatki krystalicznej Ziemi z lat 70-tych XIX wieku, mamy pewne kłopoty z ich identyfikacją. Znajdujemy jednak pisarza i podróżnika Iwana Gonczarowa (1812 – 1891), w którego życiorysie na rosyjskiej Wikipedii mamy autorstwo nie tylko klasycznej prozy, ale też książek podróżniczych. Być może to on jest poszukiwanym źródłem. Nie będziemy się wgłębiać w tę sprawę, bo przeniesienie korzeni idei Czakramów i Kunadalini Ziemi do XIX wieku nic na dobrą sprawę nie zmienia. 

Nie zmienia, gdyż te odkrycia punktów o wzmożonej mocy na Ziemi potwierdzają liczne obserwacje dużej grupy ludzi, którzy odkrywają związki geometryczno-energetyczno-geomantyczne między miejscami w różnych stronach świata oraz związki funkcjonalne pełnione przez te miejsca na przestrzeni dziejów.

W upowszechnianej przez Leszka Matelę wersji Czakramów Ziemi, w której występują takie miejsca mocy jak Velehrad i Wawel oraz Delfy (Wyrocznia Delfidzka – Dziewanny-Dyjany, Dyjonizosa/Apolla-Dyja Poświściela, Dzienizosa-Pana Dnia = Dażboga – Dawcy Światła, Dyuausa Patera-Dzeusa, Dewy-Dawany-Dażbogi, Dziewicy-Matki Boskiej) ich właściwości energertyczne mają pochodzić od Kamieni Mocy Sziwy rzuconych w te właśnie miejsca Ziemi.  Jest to jedyne wedaistyczne, znane mi zahaczenie teorii Czakramów i Kundalii Ziemi, jedyne zakotwiczenie w starożytności. Pytanie na ile to podanie ma rzeczywiste źródło w Wedach.

Kamienie Mocy Sziwy są znane w Indiach jako Shiva Lingam.

urlSomvar Vrat, czyli poniedziałek poświęcony Sziwie jest jednym z najważniejszych świąt dotyczących tego wielkiego hinduskiego boga. Głównym jego atrybutem jest kamień o fallicznym lub owalnym kształcie czczony przez wiernych. Uważa się, że to właśnie podczas tych 24 godzin kult boga jest 108 razy silniejszy niż podczas zwykłych dni w roku. Święto to przypadło 9 lipca. [Som War Wrat – Wrota Ognia i Światła, Wrota Samo-Ognia C.B.]

Najsłynniejszy na świecie diament Kooh-i-nor ma być trzecim 0kiem Sziwy. W Indiach krąży opowieść, że Koh-i-noor został odkryty na czole chłopca porzuconego nad brzegiem rzeki Jamuna i że noworodka zaniesiono wraz z diamentem na dwór władcy. Dziecko okazało się Karną, synem Boga Słońca. Kamień (o wadze 600 karatów) został osadzony w posągu boga Sziwy na miejscu trzeciego oka, oka olśnienia. Dzisiaj jest własnością Królowej Anglii i znajduje się w Londynie.

Sziwy Kamienie Mocy – Sziwa Lingam

Przez litoterapeutów uważany jest za kamień mocy. Ma falliczny lub owalny kształt. Bywa w barwach brązu, kawy z mlekiem i szarych.

Kamienie Shiva Lingam pochodzą z rzeki Narmada ze środkowo-zachodniej części Indii. Zbiera się je tylko w porze suchej, kiedy wody rzeki opadną. Zajmuje się tym zaledwie kilka rodzin, które z pokolenia na pokolenie przekazują sobie wiedzę, jak i gdzie można znaleźć najpiękniejsze i posiadające najwięcej energii okazy. Kamienie te są specjalnie wygładzane i polerowane, by odsłonić niepowtarzalne wzory na każdym z nich. Geolodzy twierdzą, że tak oryginalne wzory Lingamy zawdzięczają tlenkowi żelaza, który w dużych ilościach znajduje się na dnie rzeki.

Punktowe nagromadzenie się tych minerałów na tym obszarze jest najprawdopodobniej wynikiem uderzenia meteorytu. Teorię geologów potwierdzają miejscowe legendy o meteorycie, który uderzył w ziemię niedaleko źródeł rzeki. Legendy głoszą też, że każdy człowiek ma swojego Shiva Lingama i w odpowiednim momencie, w czasie próby, zwątpienia lub kiedy będziemy go potrzebować, kamień trafi do nas i zharmonizuje naszą energię oraz doprowadzi do stanu równowagi.

Według starych przekazów Shiva Lingam jest manifestacją energii stworzenia, a jego kształt reprezentuje siłę Siwy. Jest emanacją energii sprawczej. Natomiast jego barwy i wzory na nim symbolizują energię żeńską. Harmonijne przenikanie się męskiej i żeńskiej energii w Lingamie sprawia, że oddziałując na siebie wzmacniają się i tworzą swoisty generator energii, który wykorzystywany jest w uzdrawianiu, oczyszczaniu i medytacji.

Kamień ten związany jest z piątą czakrą – czakrą serca. Wzmacnia w nas wszystko co najlepsze, przepełniając boską miłością. Pomaga w przepracowywaniu urazów, pozwala wybaczyć i wejść na nową, nieobciążoną zaszłościami drogę. Noszony przy sobie wzmacnia serce i chroni przed ingerencją negatywnych wibracji i obcych bytów.

Zawarta w nim energia uspokaja i wycisza, dlatego zalecany jest dla osób znerwicowanych, podatnych na stres a przez to osłabionych i narażonych na infekcje.

Podczas medytacji działa jak kanał, przekazując nam kosmiczne wibracje. Rozbudza także zdolności paranormalne i wyostrza intuicję.

Z przedstawionego powyżej zestawienia widać, że mamy dwie zasadnicze koncepcje Czakramów Ziemi wymieniające zupełnie inne zestawy tychże „głównych siedmiu czakramów” oraz informacje, z których wynika iż takich punktów stanowiących Wrota Energii, jest na Ziemi znacznie więcej, są rozmieszczone stosunkowo gęsto, można je różnie łączyć liniowo, wyznaczając nieco odmienne pęki linii, siatki linii i kierunki  ich przebiegu. Jedna koncepcja ma źródło anglosaskie a druga słowiańskie. U podstaw obydwu leżą odkrycia anglosaskie (Alfred Watkins 1921)  i słowiańskie (Iwan Gonczarow 1870). O ile koncepcje wyjściowe posiadają naukową podbudowę i dokumentację o tyle ich rozwinięcie z lat 60-70 XX wieku (R. Coon, L.Matela) wydaje się problematyczne, a przynajmniej nieudowodnione.

Z naszej wiedzy doświadczalnej potwierdzonej przez setki osób wynika, że miejsca mocy istnieją i działają. Są to miejsca ułatwionego przepływu energii między człowiekiem a otoczeniem przyrodniczym, planetarnym i kosmicznym. Miejsca te wykazują działanie odczuwalne przez organizm człowieka, działanie fizyczne, które jest uchwytne fizycznie i psychicznie,to znaczy zmienia parametry bio-fizyczne organizmu i stan psycho-fizyczny człowieka. Zjawisko to jest „słabo mierzalne” narzędziami nauki współczesnej. Niektóre narzędzia mierzące ową energię nie są też uznawane przez naukę za wystarczająco „naukowe”. Dla nauki odczucia ludzkie, efekty i zjawiska długoterminowe, „obiekty” przekraczające liczbą „zmiennych elementów” możliwości obliczeniowe, zjawiska rzadko powtarzalne, wszystko co oparte na relacji człowieka, jego wrażeniach i odczuciach (nawet bardzo efektownych i świadczących z pewnością o „nienormalności” zdarzenia czy „anormalnych” właściwościach miejsca) nie są żadnym dowodem. Nie mogą być brane pod uwagę jako „obiektywne”, chociaż tak naprawdę diabli wiedzą co to oznacza, że coś jest „obiektywne” według miary nauki. „Obiektywne” okazuje się to co większość naukowców (mainstream) uznała za fakt „na wiarę”!

W powyższych artykułach padają nazwiska uczonych i odkrywców, mamy więc jakieś źródła konceptu, czy to są jednak źródła faktyczne? Prace geomantyczne i odkrycia Leszka Mateli są oczywiście znane, a jego książki są dostępne po polsku. O czakramie wawelskim informował już Czesław Klimuszko i pisała przedwojenna prasa. Poza tym jednak więcej źródeł w Polsce na razie nie znajdziemy.  Co innego w strefie anglojęzycznej. Okazuje się, że trafimy tutaj na prawdziwą „starożytność”, źródło pochodzące z roku 1967, jest nim książka Roberta Coona „Earth Chakras”. Czy to jest faktyczne źródło koncepcji Wielkiego Smoka? Powyżej uznaliśmy, że tak, więc potwierdzamy, TAK.

earthchakrasMapa nr 3. Na tej mapie, w miarę poprawnej, lecz płaskiej widać, że: a) kilka miejsc znajduje się mimo gigantycznych rozmiarów koła poza liniami. b) Po 2 z przypisanych 7 punktów do każdej linii znajdują się poza nią, czyli nie ma kundalinii, lub dwóch czakramów w każdej kundalinii. c) Te linie mają arbitralny przebieg, to znaczy nie są fraktalami, ani nie mają faktycznie kształtu spirali. d) być może efekt ten wynika w jakimś stopniu z rozciągnięcia siatki geograficznej Ziemi do płaszczyzny, podczas gdy w rzeczywistości linie przebiegają po powierzchni kuli. e) punkt „d” nie tłumaczy nieregularności i arbitralności linii, moglibyśmy wyznaczyć zupełnie inny przebieg dwóch Węży. f) Jest to inny obraz niż z mapy nr 1.

Where are the Earth Chakras?
At the foundation of earth chakra work is the pattern of the seven chakras. Begin your work with these seven, which are best defined by their geometrical centres. Learn to accurately draw the full circles of these chakras on world maps. After you are familiar with this foundation system, then there are other dependent structures to investigate. Learn the foundations first, and then build upon them. Subsequent levels of the world chakra system will be delineated later in this volume and in other works.

Chakra One: Mt. Shasta

[Przy dobrej widoczności widać ją z setek kilometrów – ma 4321 m n.p.m. To święta góra Indian z Kalifornii Płn. Według ich mitów to tutaj Stary Człowiek z Nieba utworzył pierwszą górę na płaskiej dotąd ziemi, stworzył zwierzęta i rośliny. Rokrocznie, od stuleci, indiańskie plemiona biorą tu udział w 4-dniowych letnich ceremoniach uzdrawiających.

Wśród ezoteryków krążą opowieści o sieci tuneli pod górą, o podziemnym mieście starożytnych Lemurian. Podobno nadal widuje się ich w okolicy. Brian Haughton, autor kompendium pt. „Tajemne miejsca”, który zbadał problem, twierdzi, że legendy te mają źródło w… dwóch książkach beletrystycznych. Wielbiciele niesamowitości jednak nie dają się przekonać i nadal opowiadają o kosmitach, którzy mają tutaj bazę. Nic dziwnego, że w 1987 r. na Górze Shasta pojawiło się kilka tysięcy wyznawców New Age. Wierzą, że jest ona międzyplanetarną furtką, łączącą Ziemię z innymi galaktykami.

To właśnie w tym miejscu widuje się ponoć legendarne stworzenia, zwane Wielką Stopą, mierzące od 2,5 do 3 m. Drugi niewyjaśniony fenomen to zjawiska świetlne – błyski upiornego niebieskawego światła i ognia nad górą. Tłumaczenia, że to zjawiska towarzyszące aktywności sejsmicznej, nie wszystkich przekonują…]

Mt. Shasta is located at the southern end of the Cascade Range, which runs like a dragon from northern California, through Oregon, and through Washington to the Canadian border. There are many powerful mountains in this range, with Mt. Shasta and Mount Rainier – overlooking Seattle – the best known. If Shasta is the tail of this dragon, then Rainier is its mouth, or head. Impulses generated from Mt. Shasta, and directed to Mt. Rainier, resulted in the 1947 “UFO” phenomena gaining world attention. This increase in earth chakra transmission was in reaction to humanity’s introduction of atomic weaponry to conclude World War II.

Shasta is the most primal of the earth chakras. It is at the “base” of the world energy system. Here, the raw precursors of biological life are released into global circulation and development. Mt. Shasta regulates the universal life force prior to its integration into individual life forms and species. The energy of Shasta, as the first chakra, is like a geyser – a great uprush of life energy, or prana, without shape or structure.

When working with the forces of Mt. Shasta, it is vital to transfer all evoked energies to at least one of the other major world chakras. The life current of Shasta does not take form until it is transformed within one of the other great continental chakras. There are times when the transfer is from Chakra One to Chakra Two, or from One to Seven, for example. Factors which determine the direction of these transfers will be introduced and discussed later.

Chakra Two: Lake Titicaca

On the Island of the Sun, in Lake Titicaca, is found the Titicaca Stone, which is the geometrical centre for the second earth chakra. This is the world centre for the creation of new species, and significant evolutionary advances within existing species. In the human body, Lake Titicaca correlates to the sexual chakra. The difference is that the world second chakra governs all species, taking a special interest in positive mutations and evolutionary advancements.

From Titicaca is born what is truly New. This sequence, over the Aeons, of innovative births always points in the direction of the goal of life – everlasting life. How can life force and structure be combined in a way that overcomes entropy? The Earth wisdom of the Andes continually seeks to answer this question with ever-increasing clarity.

The undifferentiated life force of Chakra One, Mt. Shasta, is transmitted to Lake Titicaca via the great world ley artery – The Plumed Serpent. This life-giving telluric current encircles the world, and has its evocational home at the El Tule tree in Mexico. Lake Titicaca is one of the two greatest ley crossroads on Earth. The Rainbow Serpent intersects the Plumed Serpent at the Island of the Sun. These two gigantic ley arteries also cross each other on the island of Bali, in Indonesia.

Chakra Three: Uluru and Kata Tjuta

[Olbrzymia skała znana też pod nazwą Ayer’s Rock. Wznosi się 348 m, w głąb ziemi sięga na ok. 2,4 km, ma 9,5 km średnicy. Wokół rozciąga się płaska jak stół pustynia. Śmiałkowie wspinają się na Ayer’s Rock, ale to niebezpieczne – skała kruszy się pod nogami i zginęło tu już ponad 40 osób. Aborygeni mówią, że to skutek gniewu zamieszkujących skałę duchów, które nie lubią, by im zakłócano spokój. Trasa wspinaczkowa przecina bowiem niewidzialne ścieżki łączące święte miejsca Aborygenów i wkracza na szlaki przodków. Według ezoteryków Uluru to jeden z 7 czakramów ziemi, leżący na przecięciu linii geomantycznych.]

These twin sites in the Northern Territory, Australia, comprise the world “solar plexus” chakra. Uluru, formerly known as Ayers Rock, is the more famous of the two. This large red monolith is, along with the Sydney Opera House, an icon of the smallest continent. Katatjuta, also called The Olgas, is equally impressive. Rather than one monolith, this site consists of a large number of massive red stones.

The global function of this chakra is to maintain the vitality of the Earth, and all living species. In the future, if there is a world art of immortal health, then the wisdom of this art will be gained from Chakra Three in central Australia. This wisdom is delivered to the rest of the world via the ley artery, the Rainbow Snake.

The Rainbow Serpent travels the path of life. ….

…In the ancient creation legends of “Dreamtime”, there is a story about a great ritual which has yet to be completed at Uluru. This ritual was meant to complete the great plan of the earth spirit. When the ritual is complete, then perfection will spread throughout the world, and death will disappear from all species. This event is symbolized by a great pole, or cosmic umbilical cord, which is destined to unite the Sun with the Earth – heaven with earth. It is predicted that this cord begins to function in 2020 AD, at the time of the rare Saturn-Pluto conjunction.
Chakra Four: Glastonbury and Shaftesbury

Glastonbury, Somerset and Shaftesbury, Dorset define the centre of the world’s heart chakra. In order for the force of greater life to be directed to maximum effect, the Grail of Immortality must be permeated by the Wand of the True Will. Glastonbury is the home of the Holy Grail; and Shaftesbury is the high place of the Sacred Spear of Purpose. When the earth energies of Glastonbury unite with those of Shaftesbury, then the Rainbow Serpent ley artery is able to deliver the immortalizing frequencies of the Holy Grail to all beings worldwide.

The great circle of the Rainbow Serpent travels from Uluru to Bali to Mt. Kailas to Sergiev Posad (Zagorsk), then crosses Denmark before entering England near Great Yarmouth. As this broad ley river crosses England it sweeps through many famous sacred sites, all of which contribute to the world heart chakra. Avebury Stone Circle and the Tor at Glastonbury are perhaps the two most famous of these heart “acupuncture” points. If you imagine this ley artery as having width, then Shaftesbury is near its southern back, while Glastonbury is on the northern bank.

Chakra Five: Great Pyramid, Mt. Sinai, and Mt. of Olives

[Znajduje się nieopodal Gizy. Ta największa z trzech piramid, zwana Wielką, wybudowana w XXVI w. p.n.e. Została ulokowana w miejscu, które zdaniem radiestetów ma największą na ziemi moc – krzyżuje się tu aż 10 linii geomantycznych. Stąd płynie strumień energii do wszystkich miejsc mocy na ziemi. Jest to zarazem jeden z siedmiu czakramów. Ezoterycy twierdzą, że piramida Cheopsa dzięki swemu położeniu i kształtowi działa jak wielki wzmacniacz i przekaźnik energii, kreujący ośrodki cywilizacji na całej ziemi. Według Leszka Mateli, polskiego radiestety, to dzieło cywilizacji zamieszkującej zaginioną Atlantydę. Trzy piramidy w Gizie ustawione są jako odzwierciedlenie konstelacji Oriona. Ustawienie to podpowiada także moment w którym je zbudowano, czyli 10500 lat p.n.e. – a nie jak chce współczesna egiptologia 2500 lat p.n.e. – no chyba, że taki był zamysł Egipcjan, by ustawienie piramid odpowiadało położeniu konstelacji Oriona 10 500 lat p.n.e. Trudno jednak racjonalnie uzasadnić taką decyzję.]

The world “Throat” chakra, where the voice of Earth is emerging, is unique among the world sacred centres. Alone among the chakras, it is not on either the Rainbow Serpent (feminine) or Plumed Serpent (masculine) ley flows. By its spinning function this chakra does help to drive the force along the Rainbow Serpent path – but at a great distance. This sphere of fifth chakra energies, in the Middle East, is also a major component of another vital Earth structure – the Four Vortices, or Spinner Wheels, which regulate qualities related to the four elements of fire, air, water, and earth. Sacred sites related to these four areas will be described after this section on the seven world chakras.


Three sites are given here as best defining the centre of this chakra. Mt. Sinai, between the other two, is a useful point from which to construct the expanded circle. The Immortal Moses, who carried Cabalistic wisdom from out of Egypt, crossed the abyss and beheld Living Eternity at Sinai. The Great Pyramid is one of the few artificial earth chakras. Unite your own True will with the Highest Purpose of the Earth and, with energised enthusiasm, project this united force as a living word from out of the Queen’s Chamber of the Great Pyramid – or from the summit. The Mount of Olives, on the eastern edge of Jerusalem – overlooking the mystic Golden Gate – is a focus for Jewish, Christian, and Islamic futurism. If Immortality is the key, archetypal Word of this Aquarian Aeon, then this Word needs to be clearly heard, by all cultures, from the Mount of Olives. From here, let the Word of the Aeon open the Golden Gate, so that all beings may enter into full life within a planetary New Jerusalem – an eternal home to all species, cultures, and faiths.

Chakra Six: The Aeon Activation Centre, mobile

This earth chakra, like the others, has a geometrical centre and an ideal, expanded circumference. The difference is that this „third eye” moves 1/12th of the way around the world, to the west, at the dawn of each new Aeon. The great Aeons are determined by a slow revolution of the Earth’s axis. The names given to these Aeons are taken from the 12 signs of the zodiac. Currently, we are said to be leaving the Aeon of Pisces, and entering the Aeon of Aquarius. Sometime after 4000 AD, this shift occurs again, when the Earth enters the Capricornian Aeon …


Here is a list of the geometrical centres for the most recent Aeons, and for two future Aeons: Gemini – Tai Shan, China; Taurus ¬Mt. Belukha, Siberia; Aries – Kun-E-Malek-Siah, Iran; Pisces – Mt. of Olives, Great Pyramid; Aquarius – Glastonbury-Shaftesbury; Capricorn – near Recife, Brazil; Sagittarius – near Manaus, Brazil. (Brazil plays an important role in the next two Aeons, circa 4000 and 6000 AD.)
Chakra Seven: Mt. Kailas

Kailas is the most sacred mountain in the Himalayas, and is the centre of the world crown chakra. Located in Tibet, it is the focus for the annual Scorpio full moon event, in April or May. For the Earth, and for all immortals, this moon marks the new year, in terms of global evolution. For those who have never worked with the lunar calendar, this particular full moon, associated with Mt. Kailas, is a good place to start.

Chakra Seven broadcasts the Earth purpose, or True Will. If we see the world as an architect, at work in building a global immortal structure, then the blue prints for this vibrant edifice are being released, year by year, from the crown at Kailas. For this reason, it is important to give one’s full attention to this annual full moon, in particular, to the 90 minute period leading up to the exact culmination time of the Scorpio full moon. It is at this time that an individual may find their own True Will illuminated by the Earth spirit. The design and details of one’s own work becomes clarified through this activity.

Chakra Locations
Mt Shasta, California, USA
Lake Titicaca, Peru-Bolivia, South America
Uluru-Kata Tjuta, Northern Territory, Australia
Glastonbury and Shaftesbury, England
Great Pyramid, Mt. Sinai, Mt of Olives, Middle East
Aeon activation chakra, mobile (currently stationary)
Mount Kailas, Tibet
Copyright © 1967-2012 Robert Coon
All rights reserved.
Angkor-Wat[W innych opracowaniach za  jeden z Siedmiu czakramów uchodzi Angkor Wat w Kambodży. W stolicy Imperium Khmerów – Angkor na obszarze 65 km kw. znajduje się jeden z najpiękniejszych kompleksów świątynnych na świecie. Świątynia Angkor Wat powstała w XII wieku jest prawdziwym arcydziełem. Budowla jest zarazem wyobrażeniem hinduistycznego wszechświata: fosa to oceany oblewające ziemię, pięć wież symbolizuje pięć szczytów mitycznej góry Meru, gdzie mieszkają bogowie. Piękne rzeźby opowiadają o mitach i legendach, o konflikcie Garudy – władcy ptaków z wężokształtnymi nagami. Nagowie to strażnicy tajemnic, pilnujący tybetańskich ksiąg mądrości. Potrafią przybierać dowolny kształt, także człowieka. Podobno w Angkor Wat wybrani mogą ich spotkać. A wszyscy, którzy pojawią się w pełnię księżyca 11 miesiąca księżycowego na rzece Mekong w pewnym miejscu, mogą się spotkać z przejawem działalności nagów. Punktualnie o 18.00 pojawiają się czerwone świecące kule, które unoszą się znad rzeki w górę, na wysokość 20-30 metrów. Czasem jest ich kilkanaście, czasem tysiące. Zjawisko trwa 2-3 godziny. Tubylcy wierzą, że to kule ognia nagów. I na nic zdają się tłumaczenia, że najprawdopodobniej są to kule metanu, które dokonują samozapłonu.
Charakterystyczną cechą wszystkich starożytnych kamiennych budowli jest fakt, że są to struktury zorientowane astronomicznie wobec określonych konstelacji. Np. Angkor Wat w Kambodży jest zorientowane wobec konstelacji Smoka (odkrył to Graham Hancock, który jako jeden z pierwszych zauważył zależność, powtarzającą się we wszystkich niemalże monumentach megalitycznych świata).]

Książka ta poza Siedmioma Czakrami Ziemi podaje 13 miejsc świętych na lata 1989 – 2008 , które w tym czasie będą stanowiły rodzaj Planetarnych Ziemskich Wrót:

1989-2008 – First Time Cycle Activation
Planetary Gate 1        Glastonbury & Shaftesbury, England
Brandenburg Gate, Berlin, Germany
Montserrat-Placa de Catalunya, Barcelona, Spain
Planetary Gate 2        Island of the Sun, Lake Titicaca, Bolivia & Peru
Plaza Mayor, Lima, Peru
Rio Ucayli and Rio Maranon confluence, Iquitos, Peru
Planetary Gate 3        Uluru & Kata Tjuta, Australia
Nourlangie Rock, Kakadu, Northern Territory, Australia
Hamelin Pool, Gathaagudu (Shark Bay), Western Australia
Planetary Gate 4        Tirta Empul, Bali
Borobudur, Java, Indonesia
Mount Kinabalu, Sabah, Malaysia
Planetary Gate 5        Mount Kailas, Tibet
Karakul Lake-Ismail Samani, Pamirs, Tajikistan
Sundarbans-Sagar Island-Banyan Tree, Botanical Gardens, Kolkata, India/Bangladesh
Planetary Gate 6     Mount Shasta, California
Kachina Peaks Wilderness, Arizona, USA
Golden Hinde, Strathcona Provincial Park, Vancouver Island, Canada
Planetary Gate 7     El Tule-Palenque, Mexico
Laguna Corcovado, Corcovado National Park, Costa Rica
Cascada Cola de Caballo-Cerro de la Silla-Fuente de la Vida, Monterrey, Mexico
Planetary Gate 8     Mount Fuji, Japan
Mani San, Ganghwa Island, North & South Korea
Sefa Utaki, Nanjo City, Okinawa
Planetary Gate 9     Haleakala Crater, Hawaii
Pihemanu (Midway Atoll/Islands)
Mauna Loa & Mauna Kea, Hawaii
Planetary Gate 10   Lake Rotopounamu, New Zealand
Mount Panié, New Caledonia
Macquarie Island
Planetary Gate 11    Great Pyramid-Mount Sinai-Mount of Olives, Egypt-Israel-Palestine
Mecca, Saudi Arabia
Takht-e Soleiman (Throne of Solomon), Iran
Planetary Gate 12    Table Mountain, Cape Town, South Africa
The Pilansberg, South Africa
Mont-aux-Sources, Lesotho-South Africa
Planetary Gate 13    Sergiev Posad-Danilov-Moscow, Russia 
                            Mount Konzhakovsky Kamen, Central Ural Mountains, near Serov, Russian
Mount Elbrus, Caucasus, Russia-Republic of Georgia
Copyright © 1967-2012 Robert Coon.
All rights reserved.
baal 1239089-machu_picchu_peru-peruGdzie indziej wymienia się jako Czakram Machu Picchu. Ta wspaniała pamiątka po cywilizacji Inków to jedno z najbardziej zadziwiających miejsc na ziemi. Wzniesione w XV w. według ustalonego planu (z lotu ptaka przypomina sylwetkę kondora, a ptak ten uważny był przez Inków za łącznika między ziemią a zaświatami), nie przetrwało dłużej niż 100 lat. Około 1537 r. zostało z nieznanych powodów opuszczone.Moc tego miejsca, liczona we wspomnianych jednostkach Bovisa, jest porównywalna z siłą Stonehenge. Liczne świątynie, klasztory i grobowce są tylko dodatkiem do ołtarzy i platform wykutych w skałach. Jedna z nich, słynna Intihuatana (miejsce, gdzie przystaje słońce) była obserwatorium astronomicznym, ale także zasiadali tu kapłani, by, medytując, wpaść w trans i powędrować w zaświaty na spotkanie z duchami i bogami. Doskonale znali się na astronomii i obliczyli, że ich światu grozi zagłada. Nie mylili się – wkrótce ziemie Inków najechali Hiszpanie. Opuszczone Machu Picchu zostało odkryte dopiero w 1911 roku przez Amerykanina Hirama Binghama. Dziś przybywają tu ezoterycy z całego świata, by odnowić się duchowo, a niekiedy także by odnaleźć własną drogę i odgadnąć przyszłość.

W drugim cyklu aktywacyjnym Ziemi w latach 2009 – 2027 mają działać następujące Planetarne Wtora:

2008-2027 – Second Time Cycle Activation

Planetary Gate 14      The Buddha, Po Lin (Precious Lotus) Monastery, Lantau Island-Victoria Park,
                              Hong Kong Island-Tai Mo Shan, New Territories; Hong Kong
Emei Shan-Gongga Shan-Leshan Buddha, Sichuan, China
Mt. Pulag, Luzon Island, Philippines

Planetary Gate 15      Niagara Falls, USA/Canada
Pilot Knob State Park, Iowa, USA
Akimiski Island, James Bay, Canada

Planetary Gate 16      Mount Dimlang, Shebshi Mountains, Adamwa Plateau, Nigeria
Kaalom, Lake Chad, Chad
Isangila Falls, Democratic Republic of Congo (Zaire)

Planetary Gate 17      Marco Zero-Praca da Republica-Golden Chapel, Recife and Nova Jerusalem,
                              Fazenda Nova, Brazil
Peter & Paul Rocks, Brazil, Atlantic Ocean
Parnaiba River Headwaters National Park-Capivara Mountain National Park-Confusion
                              Mountains National Park, Piaui, Brazil

Planetary Gate 18      Plaza de Mayo, Buenos Aires, Argentina
Iguazu Falls, Argentina-Brazil-Paraguay, Concepcion, Paraguay & Parque Nacional Cerro Cora, Paraguay
Plaza de Armas-Cerro Santa Lucia-Cerro San Cristobal- Parque Forestal, Santiago, Chile

Planetary Gate 19      Jebel Toubkal, High Atlas Mountains, Morocco
Pico de Teide, Tenerife, Canary Islands
Chott el Djerid, Tunisia

Planetary Gate 20      Teatro Amazonas, Manaus and confluence of Rio Negro and Rio Solimoes, Brazil
Angel Falls, Venezuela
Lago Arari, Ilha de Marajo, Brazil

Planetary Gate 21      Christ the Redeemer, Corcovado Mountain, Rio de Janeiro, Brazil
Praca dos Tres Poderes, Brasilia, Brazil
Terreiro de Jesus, Pelourinho, Cidade Alta, Salvador, Brazil

Planetary Gate 22      High Tatra, Poland & Slovak Republic
Stortorget, Gamla Stan, Stockholm, Sweden
Mytikas-Plateau of the Muses, Mount Olympus, Greece

Planetary Gate 23      Arunachala Hill, southwest of Chennai, India
Piram Island, Gulf of Cambay-Narmada River, Gujarat, India
Adam’s Peak, Sri Lanka

Planetary Gate 24      Uhuru Peak, Kibo, Kilimanjaro, Tanzania
Ukerewe Island, Tanzania-Mfangano Island, Kenya-Bugala Island, Uganda and Source of the Nile,
                              Jinga, Uganda; Lake Victoria
Mt. Nkungwe, Mahale Mountains National Park, Lake Tanganyika, Tanzania

Planetary Gate 25      Mount Belukha, Siberia & Tabun Bogdo, Altais, Mongolia
Uzynaral Strait, Ortasu, Sarymsek Peninsula, Lake Balkash, Kazakhstan
Cape Khoboy, Olkhon Island, Lake Baikal, Russia

Planetary Gate 26      The Hall of Supreme Harmony, Forbidden City, Beijing, China
Tai Shan, Shandong Province, China
Karakorum, Gobi Desert, Mongolia
Copyright © 1967-2012 Robert Coon
All rights reserved.
aut pol Tatry2006_CzarnyStaw_MorskieOkoTom Strzelec

Koncepcja Wrót 22 łączy w jednym rozległym miejscu zarówno czakram jakim ma być Wawel jak i ten w Velehradzie.

Przytoczmy tu jeszcze co napisano o Wrotach 22:

Planetary Gate 22

Inspirational Centre = High Tatra, Poland and Slovak Republic

Structural Centre = Stortorget, Gamla Stan, Stockholm, Sweden

Creative Centre = Mytikas-Plateau of the Muses, Mount Olympus, Greece
This area is south of Cracow in Poland and extends over the border into the Slovak Republic (Slovakia). This is the Key central European Earth Chakra . The highest point, Rysy, is exactly on the border of the two countries. The High Tatra area is destined to become widely known as a major Sacred Earth Site. It plays a major role in the creation of Trust and Harmony between East and West areas of Europe.

There are several important Circles activating on the outer circumference of this Tatra Gate. The Creative Centre is at Mt. Olympus in Greece and the Structural Centre is at Stockholm, Sweden. This Scandinavian Structural Circle plays a unique role in maintaining the health of the Living Earth. Stockholm is the centre of this Circle. Its full 777 mile domain extends well beyond the Arctic Circle at 66 degrees 33 minutes North. The Swedish town of Kiruna is at the centre of the sacred sites within this area beyond the Circle. It is in this region that an annual Grail-Wand Ceremony needs to be done exactly at true midnight on the Summer Solstice and again, two or three nights later, on Midsummer Night’s Eve, again at true midnight. The solstice ritual should not be done until after the sun has entered the Grail sign of Cancer. These rituals should be based upon the same spiritual principles which are at the Heart of the midsummer Glaston-Shaston (Glastonbury-Shaftesbury) rituals and are described elsewhere.

The Blessings of the Living Earth released at this time should be brought to Stockholm on the first new moon after Midsummer Night’s Eve. This begins a 2 week celebration and spiritual process during which these annual Blessings are integrated into the centre area of the Stockholm orb. This period culminates on the following Full Moon.

The final stage of this unique ritual begins on the autumn equinox and lasts to true midday on 29th September, Michaelmas Day. At this time, individuals from the Stockholm Circle travel to the High Tatras and spiritually ground within the Living Earth the Blessings and Grace generated above the Arctic Circle at the beginning of this ritual. Then the Tatras sink these forces into the centre of the Living Earth by the winter solstice.

The circle begins to be completed on the following Spring Equinox, at which time individuals in the High Tatra receive Blessings from the Living Earth which emerge from the Earth at the instant of the equinox and for a few hours after this point. Then these energies are taken to Stockholm for the 7 day period culminating on Easter at Sunrise. This time period should always include the full moon prior to Easter.

Then, individuals in Stockholm devote the 2 week period from the New Moon after Easter until the Wesak Full Moon to prayer and meditation. What has the Living Earth given us from the High Tatras? How may we use this Gift at the coming Midsummer events above the Arctic Circle? The culmination of the Wesak Full Moon in Scorpio begins the spiritual New Year and provides New information and inspiration for the Grail-Wand Union in the far north. Thus this Circle is complete. The regular Working of this ritual cycle by dedicated individuals will greatly increase the Immortal frequencies of the Planet and accelerate the complete manifestation of the Planetary New Jerusalem. The sooner this Work is started, the better!

The High Tatras is a powerful spiritual centre equally shared by Poland and the Slovak Republic. It should be established as an International Peace and Friendship Park where individuals from all over the world can come together to share Visions and Projects for creating a World of Freedom and Harmony. I am not original in these suggestions: Such ideas were put forth prior to the disruption of the area in WWII. The Tatras have traditionally been seen as a spiritual fortress of Liberty. These mountains are very ancient. Long ago, they were a large island in the middle of a central European sea. The natives use a sanskrit word for fire – vatra – which is not used by the cultures in surrounding regions. The vatra-fire of Liberty needs to be regularly evoked from the Tatras.

Elsewhere I describe a major annual ritual involving the Tatras with their Structural Component at Stockholm. A parallel ritual could be worked in relation to the Creative Component of the Tatras – Mt. Olympus in Greece. The continuing activation of the High Tatras is destined to play a major role in the creation of spiritual and political harmony between the nations of western and eastern Europe. All of Europe to the Urals is contained within the interweave of Circles related to the 3 Inspirationals – Gate 1 Glaston-Shaston, Gate 22 High Tatra, and Gate 13 Moscow-Danilov-Sergiev Posad. Iceland, an Inspirational Site, is also considered a part of Europe and connects to the mainland through both its Bonded Partnership with Stockholm and through its Creative Component at Callanish on the Isle of Lewis. The High Tatras are located at the centre of this European multi-orb complex, hence their key importance.

It is interesting that the first book in English describing the Tatras was written by V.A. Firsoff, who spent his latter years living in Glastonbury. This talented man, who wrote 32 books and was adept in many diverse areas, lived 10 years in the High Tatras.

These mountains are filled with mystic legends; lakes, grottos, waterfalls, peaks, meadows – all are clothed in myth, beauty, and magick. I will briefly mention a few Tatra locales which suggest spiritual mysteries. In Britain, there are many locations where sleeping Knights are waiting in caves, usually connected to Arthur. The Tatras have this archetype also: A cave in the Koscieliska Valley hides a Knightly group. This represents the latent Spiritual Power that the Tatra Inspirational Orb contains – waiting to be evoked in dedication to the Liberation of the Living Earth. A serpent King with a crown of gold and jewels is said to dwell somewhere within the many caves and grottos of the area. The Duck Lake is the home for a Golden Duck Spirit which gives Initiatory Wisdom to those who are pure in heart and sincere in their Quest.

On the Polish side, the large town of Zakopane is the primary base for explorers of this Inspirational Jewel. On the Czech side, the small village of Zdiar is close to the border. Rysy is the highest Polish peak and is exactly on the border. The highest mountain in the Tatras, and on the Slovak side, is Gerlachovka, at 8711 feet. From Rysy, two adjacent magickal lakes – Sea Eye and the Black Lake – may be seen below.

Golden Eagles and brown bears live in the Tatras. Poland is known as the land of the White Eagle. As the reader of my writings will well know by now, the Eagle is one of the great symbols of Liberty and Greater Vitality of Life. One of the most secluded and peaceful areas in the Tatras is a valley in the Western region called Wielka Swistowka. The large Belan Grottoes are another feature of special interest to cave explorers.

There are reputed to be many treasures hidden within hollow trees or under boulders in the Tatras. Robin Hood-style groups based themselves in this rugged region. People fleeing from political oppression often found their Liberty here. It would take many years to explore the Tatras. Although the entire area is about the size of the English Lake District, the Tatras are much more complex and challenging for the walker.

I shall conclude this very brief look at the Tatras with a legend involving 3 circles. This 3 circle pattern is central to the global pattern of the 156 Jewels: they are grouped into 52 sets of 3 overlapping orbs. This symbol is seen on the Crowley-Harris Ace of Cups (Grail) tarot card. The Tatra story is this: When you are high on a ridge or peak with an ocean of fog beneath you and the Sun in a low position, sometimes you can see your own shadow magnified upon the fog and surrounded by a circular rainbow. When you have seen your shadow within this rainbow circle on three separate occasions, then you have the Way of Everlasting Life – which many seek, and few find. If you are one of the fortunate few to experience this Initiation within the High Tatras, emanate Joyous Thanksgiving to all Life, and to all time and space, while the rainbow circle is visible. This simple ritual expands the Divine Power of Grace flowing from this great sacred Circle. It is said that, if you spend enough time at high altitude in the Tatras, it is possible to see all the colours of the rainbow within the spectacular sunrises and sunsets. With eagles, rainbows, and Liberty – the High Tatra Inspirational Circle is now in the process of awakening to its full spiritual potential. May your prayers, meditations, and actions contribute to this great Awakening!

Also in Poland, just north of Gniezno is the Biskupin Prehistoric Fort. At Czestochowa is the Monastery of the Black Madonna. Near the Russian border, in the Bialystok area, is a primeval forest, and wildlife including bison, lynx, boar, bears, moose, and elk.

In the Slovak Republic, near Kosice is the Herlany Geyser which erupts once every 30 hours. Prague is a city with a long tradition of alchemists.
Copyright © 1967-2009 Robert Coon
All rights reserved.

To wszystko dostępne na stronie:

Jak widać język tego dzieła daleki jest od naukowości, jakichkolwiek uzasadnień logicznych, a całość przedstawionego materiału należy traktować w przeciwieństwie do dzisiejszych rozprawek na te tematy, jako objawienie i channeling, lub wieszcze natchnienie, które trudno zweryfikować inaczej niż przez osobiste doświadczenia (odczucia) w przedstawionych przez autora miejscach.

wawel akropol P1090573Powyżej Wawel-Akropol koncepcja renowacji Stanisława Wyspiańskiego. Wawel. Najsilniejsze miejsca mocy – a podobno jest ich na ziemi siedem – noszą nazwę czakramów. Według wierzeń hinduistów powstały one, gdy bóg Sziwa rzucił siedem magicznych kamieni w różne miejsca świata. Jeden z nich upadł na wawelskim wzgórzu. To i inne miejsca, w których upadły kamienie, mają promieniować boską energią.

Wawelskie wzgórze badał jeden z najsłynniejszych polskich radiestetów i ezoteryków Leszek Matela. Stwierdził, że miejsce to ma moc sięgającą 140 tysięcy jednostek Bovisa (to skala pomiaru natężenia promieniowania oparta na założeniu, że ogólna wartość promieniowania ciała dorosłego zdrowego człowieka wynosi 6500 jednostek). Wawelskie wzgórze jest zatem jednym z najsilniejszych na ziemi źródeł mocy.

Najsilniejsze promieniowanie występuje w rejonie pozostałości nieistniejącego kościoła św. Gereona (niestety, są niedostępne dla zwiedzających). Warto jednak pospacerować po wawelskim wzgórzu, a zwłaszcza po przepięknym, otoczonym renesansowymi arkadami dziedzińcu, nie tylko czerpiąc, jak mówią ezoterycy, siłę, ale też zachwycając się niezwykłą urodą wawelskiego zamku.

Wokół czakramu wzgórza wawelskiego krążą legendy. Podobno to tylko dzięki niemu Krakowa nie spotkał dotąd żaden kataklizm i nie spotka, bo czakram zapewnia tak silną ochronę, że miasto nigdy nie zostanie zburzone ani złupione. Czakram opiekuje się też mieszkańcami Krakowa i to dzięki niemu Karol Wojtyła został papieżem. Co charakterystyczne – tak jak w przypadku wszystkich miejsc mocy – o Wawelu krążą niezwykłe opowieści. W legendach pojawia się smok, kosmici (to oni, a nie Sziwa, zostawili tutaj zadziwiający kamień), no i jeden z Trzech Króli, który roznosząc Dobrą Nowinę po świecie, idąc do Brytanii, zatrzymał się na wawelskim wzgórzu. W moc Wawelu wierzą niezwykle mocno Hindusi – ich pielgrzymki przybywają tu gromadnie od dziesiątków lat, by pomodlić się i zaczerpnąć siły z tego boskiego miejsca.

Według radiestetów siła Wawelu bierze się także stąd, że krzyżuje się tu aż siedem linii geomantycznych. Łączą one Wawel z Rzymem, Wilnem, Jasną Górą, Jerozolimą, Gnieznem, Gizą w Egipcie i z angielskim Stonehenge.

Jeszcze inny ważny materiał dla sprawy Krzyża Zodiakalnego

związany z 7 czakrami i 12 Wrotami Ziemi, także oparty o materiał Roberta Coona, ale z innej strony internetowej Petera Simona (Niemca osiadłego w Wielkiej Brytanii):


Źródłowa mapa która powtarza się w wielu materiałach w internecie

The 7 Planetary Chakras and the
12 Gates of the Planetary New Jerusalem

The activation of the 12 Gates of New Jerusalem is described in the book – ‚The Aeon Shift ritual’ – involving the movement of the Aquarian Cross from old Jerusalem to Glastonbury (UK) in 1990 and how this event contributed towards the ending of the old Piscean Age and the initiation of the new Aquarian dispensation. This highly significant journey of the new Cross – and other journeys subsequently around the globe – are shown to have had a profound effect in many troubled regions. Explanation of why nothing further of spiritual significance can ever occur in ‚old’ Jerusalem – other than to declare and operate it as a neutral and non-denominational ‚City of Peace’ shared equally by all the religions still projecting onto it emotionally. A fitting final tribute to the sanctity of this revered planetary powersite that has for too long been a human battleground.

How recent power site activations and grid re-alignments have brought about major social and political changes, e.g. South Africa, the fall of communist empires, German reunification, Ireland, Israel/Palestine, Bosnia and Peru etc.

The Aquarian Cross
Grail Symbol of the Universal Christ Consciousness.

This is an equal-armed and perfectly balanced cross with an open center incorporating the Golden Mean and Vesica Pisces symbols – the basis for all „Sacred Geometry”. Additionally, the point of overlap of the two circles represents the pre-Christian symbol of the fish, the vulva or the proverbial „eye of the needle”- through which we must all pass sooner or later in perfect balance in order to achieve Christ Consciousness.

As the last cross of the Piscean era, it opens the heart and prepares us to access the new dimension through the inner balance that was taught and demonstrated by Jesus Christ two-thousand years ago.

Its form was given to author Simon Peter in vision, and under spirit guidance was specifically constructed in ‚old’ Jerusalem. It then became the vehicle for the Aeon Shift ritual in which the Glastonbury region of southwest England became the long prophesied earthly anchor point for the higher dimensional ‚New’ Jerusalem. This power center – the planetary heart chakra – now becomes the global spiritual focus for the new Aquarian dispensation. The Crop Formation phenomenon in south west  England is further and spectacular proof of the fulfillment of prophecy!

tyle z

10_SiwaInne miejsce mocy to związana z Amazonkami oaza Siwa na Sucharze (Sak-Hara, Hara Saków] związana z wojnami Persów i dziejami Dziwnyjusza-Dionizosa.  Niektóre legendy mówią, że świątynia została założona w 1385 roku p.n.e. przez Egipcjanina Danausa, inne że przez Dionysiusa, którego wyprawa zagubiła się gdzieś w piaskach pustyni i na skraju wyczerpania uratował ich bóg w postaci barana, który doprowadził ich do jednego ze źródeł w Siwie. Tajemnicza postać barana pojawia się również w wielu starych opowieściach Siwan. Jak mówi jedna z nich, grupa mieszkańców Siwy wędrujących przez pustynię była poprowadzona przez boskiego barana do zaginionego miasta, w którym było wiele alej posągów czarnych lwów. Gdy próbowano później zlokalizować i odnaleźć ponownie to miejsce okazało się to niemożliwe. W obydwu przypadkach pojawia sie bóstwo w postaci barana, które ukazało się ludziom i wskazało im bezpieczną drogę. Być może dlatego symbolem boga Siwy była głowa barana.

„… ludzie odnajdowali zaginione miasta na pustyni blisko oazy Siwa, ale później znikały one bezpowrotnie i ich położenie wyznaczają obecnie wzgórza piasku.”

„Był święty kamień w oazie Siwa o dziwnej mocy przyciągania mężczyzn. Przyciągał ich do siebie, a gdy dotykali go — przyklejali się do niego. Wszelkie wysiłki były daremne, jedynym uwolnieniem była śmierć.”

Po przeczytaniu tych tekstów zwraca jednak uwagę, że wśród drugiego rzutu Świętych Miejsc, które autor R. Coon określa jako Wrota Ziemi (co można rozumieć też jako Portale Ziemi), a których już współczesne powielenia idei Coona nie obejmują, znajduje się duży obszar pomiędzy Krakowem-Katowicami a Ostrawą zwany tutaj Wysokie Tatry, a w Polsce znany z właściwości czakramu Wawelskiego i systemu Świętych Wzgórz powiązanych z Orionem i Syriuszem. Leszek Matela włącza tam też Welehrad, który w owym obszarze można zamknąć. Także Delfy pokryją się z innymi Wrotami Coona, na Olimpie, a Glastonbury będzie odpowiadać Stonehenge.

Musimy się teraz zatrzymać przy postaci Alfreda Watkinsa. Okazuje się, że polski artykuł pani Poznańskiej i praca pani Anety Cichockiej mają solidne podstawy. Koncepcja Watkinsa jest bowiem starsza jeszcze o 50 lat  w stosunku do swej zmodyfikowanej wersji przedstawionej przez Roberta Coona w 1967 roku, pochodzi dokładnie z roku 1921.


Prekursor Wielkiej Drogi Smoka Alfred Watkins (1855- 1935)

Alfred Watkins (27 January 1855 – 15 April 1935) was a businessman, self-taught amateur archaeologist and antiquarian who, while standing on a hillside in Herefordshire, England, in 1921 experienced a revelation and noticed on the British landscape the apparent arrangement of straight lines positioned along ancient features, and subsequently coined the term „ley”, now usually referred to as ley line, because the line passed through places whose names contained the syllable „ley”.[1]

Watkins’ ideas are not generally accepted by archaeologists. At first it was thought that the ancient Britons were too primitive to have devised such an arrangement, but this is no longer the argument used against the existence of leys. More crucially there are so many ancient features that finding some in approximate alignment is highly likely. Watkins was sensitive to such arguments and argued for caution. He also drew up a list according to which landscape features could be given values between ¼ and 1 point, five points or more being required as evidence of a ley.

Watkins’ work was revived and popularised from the 1960s following John Michell’s book The View over Atlantis published in 1969. Michell merged Watkins’ ideas with mystical concepts that were absent in Watkins’ own work.[3] In 2004, John Bruno Hare of ‚Internet Sacred Texts Archive’ wrote:

Watkins never attributed any supernatural significance to leys; he believed that they were simply pathways that had been used for trade or ceremonial purposes, very ancient in origin, possibly dating back to the Neolithic, certainly pre-Roman. .. He was an intensely rational person with an active intellect, and I think he would be a bit disappointed with some of the fringe aspects of ley lines today.
—John Bruno Hare, 17 June 2004[4]

In 2002 Watkins had a beer named after him, „Alfred Watkins’ Triumph”, brewed by Wye Valley Brewery Ltd.[citation needed]

ley-lines2Inna geomantyczna siatka Ziemi

Books by Alfred Watkins

  • Early British Trackways, Moats, Mounds, Camps and Sites, Simpkin, Marshall, Hamilton, Kent & Co. (London); The Watkins Meter (Hereford), 1922
  • The old straight track: its mounds, beacons, moats, sites, and mark stones, 1925
  • The Ley Hunter’s Manual, 1927


Odsyłam też na stronę Paula Devereux:

i na Youtube:


Mapa 5 – Wielkie głazy ustawione w kręgu na angielskiej równinie Stonehenge – w L’Ark Hill, to chyba najbardziej znane na świecie miejsce mocy. Od tysięcy lat pielgrzymują do niego ludzie szukający uzdrowienia. I to z bardzo daleka – odkryto tu np. mogiłę tzw. Łucznika z Amesbury z lat 2400 -2200 p.n.e., pochodzącego z Alp! Przez wieki uważano, że w błękitnych głazach tkwi ogromna moc. W XI wieku nawet leczono wodą, którą obmyto głazy. Dziś też do Stonehenge przyjeżdżają setki ludzi. I to nie tylko by podziwiać ważące 25-45 ton głazy, ale także, by zaczerpnąć sił lub przeżyć duchową odnowę. Ze Stonehenge wiąże się mnóstwo legend.Stonehenge było precyzyjnym instrumentem astronomicznym zdolnym do podążania za zmianami wśród wielu konstelacji. Stonehenge było także w stanie opisać cały cykl precesji równonocy.

Photo from

Ze strony Kate Shremsday


They sound like a poem written by one of Tolkein’s dwarves: tump, tumulus, mound, twt, castle, bury, garn, tomen, low, barrow, knoll, knap, moat and camp.

Whilst apart they are a curiosity, together they lead us a merry dance.

They began in 1921, or alternatively, they began just before history.

But let us go with the twentieth century theory at present. Shortly after our Summer solstice, on June 30 of 1921, a businessman, keen amateur photographer and beekeeper was in his automobile, travelling near a village called Blackwardine.

Alfred Watkins loved his archaeology and his antiquities, and so when he espied a Roman fort he felt he must pull over and take a look.

He pulled out his battered old map. And he noticed a pattern which was to absorb him for the rest of his life. He is said to have told his family it was like ‘a chain of fairy lights’: a set of ancient sites- old churches, standing stones, crosses, causeways and hill forts. And to his mind they were arranged in a geometrical straight line.

And where there is one line, Alfred reasoned, why, there must be others.

With more zeal than rigour, he set about identifying a set of lines which criss-cross the British Isles, linking the old places.

His theory, enthusiastically expounded in Early British Trackways – moats, mounds, camps and sitesruns like this: in early times when Britain was almost totally forested and visibility on the ground was much less far-seeing than it is today, early man had straight lines of travel which ran from peak to peak.

But men needed more than the peaks for navigation. And so they sited their important places along the lines. These were made of one of three elements: earth, water or stone.

They even had a name, Watkins effervesced. You could find it if you looked carefully at the litany of British place names: The Ley Farms exist in several places; Wyaston Leys, Tumpy Ley and Red Lay, near Letton, and Redley in the parish of Cusop.

Surely, these were Ley lines?

And while the archaeological and antiquarian worlds snorted in derision, Alfred Watkins continued his crusade for the Ley Line for the remainder of his life.

The theory needed something to season it, though. A little salt and pepper to ginger it up.

Enter John Mitchell, Eton-educated member of the hippy hierarchy, author of The View Over Atlantis and so many other books which re-ignited our passion for the old places. It was Mitchell who resurrected Watkins’ lines and used them to mystify a landscape which had become mundane.

His premises were so engrossing, so seductive, that a whole counter-culture grew green and vigorous around it.

Look at the map: Glastonbury Tor is the focus for a veritable spaghetti junction of lines, a perfect ancient centre for the tie-dye set.

screen-shot-2012-10-29-at-07-41-56Photo from

Now, the lines are surrounded by a mist of affable hokum. Ghosts feel more at home at the junction of a Ley Line, happenings happen with more frequency, mystery is commonplace there where the lines meet.

Praeternatural poetry: painted poppycock. But the tales bubble up as if from a sacred Briton spring. Take a look here at some of the Cotswold routes: at the old monk who haunts the line’s beginning at Pershore Abbey, of the child drowned at the old Mill which still walks its boards, the bumps and bangs made by the wraith in breeches and a felt hat at Vine Cottage; of monks disappearing at Winchcombe Hill, and the haunted fairy-infested mound at Bell Knapp.

There are more stories than there are lines.

And despite a sardonic exercise in which telephone box plotting led to a similar grid created by archaeologist Richard Atkinson, we persist in believing the lines have potent psychic energy.

Because, like the litany which opened this post: the idea has too much poetry for us to discount it.


Wreszcie ostatni już, ale wielce znamienny materiał, który łączy sprawę czakramów Ziemi z Wielkim Graalem. W grudniu 2012 roku w natłoku informacji o końcu świata umknęła czytelnikom informacja o tym, iż Królowa Angielska odwiedziła ośrodek kryptologiczny  pod Londynem i wyróżniła imiennie parę kryptologów którzy pracowali jeszcze przy Enigmie i Bombie Turinga, a więc także przy pracach związanych z tajemnicami Niemców z II Wojny światowej. Jak widać wracają panowie Rejewski, Różycki i Zegalski oraz wraca Ślęża i hitlerowski Kompleks Olbrzyma (Rise) oraz tamtejsze ówczesne poszukiwania Graala przez Hitlerowców.

Materiał opublikował 15 12 2012 roku


Graal (grial, gral, goral-horał) i Koh-i-noor Kamień Sziwy a czakramy Ziemi

Kamienny Graal (fragmenty)

15:12:2012Kategoria Sekrety Cywilizacji
Autor Adrianna Michalewska

Para sędziwych brytyjskich kryptologów ogłosiła odczytanie tajemnej inskrypcji, dotyczącej tożsamości najbardziej poszukiwanego skarbu chrześcijaństwa – świętego Graala. Tego roku spotkali się z królową Elżbietą II. Czy brytyjska monarchini poznała odpowiedź na pytanie o stan i kształt legendarnej relikwii?

Liczne na przestrzeni wieków poszukiwania świętego Graala nie mogły się powieść, ponieważ Graal prawdopodobnie nie był tym, za co go uważano: kielichem, z którego Jezus pił podczas Ostatniej Wieczerzy, a do którego później Józef z Arymatei zebrał krew wypływającą z przebitego włócznią boku Chrystusa. Najbardziej tajemniczy obiekt chrześcijaństwa mógł być… kamieniem. Do tego kamieniem czczonym przez pogan, któremu chrześcijaństwo nadało cechy boskości. Czyżby zatem historia o kielichu miała wprowadzać poszukujących w błąd? Nie byłoby w tym nic dziwnego, zakładając, że Strażnicy Graala mieli ukryć go przed tymi, którzy nie są Graala godni.

Doktor Richard William Barber, brytyjski mediewista, już od lat lansuje tezę, że Graal to kamień o tajemniczej mocy. Tę teorię potwierdzałyby też legendy, które nagromadziły się wokół postaci Wolframa von Eschenbacha, twórcy arturiańskiego eposu „Parsifal” opisującego Graala. Von Eschenbach, mistrz alchemii, mógł w zaszyfrowanej formie eposu zapisać swoje prace nad poszukiwaniem kamienia filozoficznego, który byłby reprezentowany przez Graala, a alchemicy – przez poszukujących rycerzy. Ponieważ Graala mógł odnaleźć tylko rycerz czysty duchem, w średniowieczu wierzono, że alchemik przystępujący do dzieła winien poddać się gruntownemu oczyszczeniu duchowemu, uwalniając siebie od nieczystych myśli i pychy.

W średniowieczu krążyły też legendy o pochodzeniu Graala z korony Lucyfera lub o szlachetnym kamieniu zamienionym w Graala, dającym moc w Babilonie. Kolejno kamień miał być w posiadaniu Melchizedeka, Abrahama, Mojżesza (ten miał umieścić kamień w Arce Przymierza), Dawida i Salomona. Wolnomularze, powiernicy tajemnej wiedzy, posądzani o wpływanie na losy świata, to ich następcy. Ich mistrz Hiram – budowniczy świątyni Salomona, to nikt inny jak człowiek pracujący w kamieniu. Czy zatem był depozytariuszem tajemnej wiedzy, za którą przyszło mu zapłacić życiem?

Kosmiczna skała
Lapis betilis to nazwa pochodzenia semickiego, która odnosi się do starożytnych kamieni, czczonych w wielu religiach. Celtowie swoim władcom budowali kamienne grobowce – dolmeny, a granice posiadłości oznaczali wielkimi głazami. Składali też ofiary przy pojedynczych kamieniach, które w ich wierzeniach były wejściem do królestwa zmarłych. Ośrodkiem świątyni w Delfach był omfalos, kamień; w centrum Mekki znajduje się kamień Kaaba, który – według legendy – początkowo był biały, a wchłaniając w siebie grzechy wyznawców – stał się czerwono-czarny. W rzeczywistości kamień al-hadżar al-aswad (rozbity na trzy mniejsze) jest meteorytem lub fragmentem lawy i czczono go już w czasach przedislamskich.

Inne święte kamienie, czczone przez ludzkość, to kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań odebrane przez Mojżesza od Boga. W Biblii natrafiamy też na kamień szafirowy o boskiej naturze (Księga Wyjścia 24, 9–10). Arka Przymierza określana jest jako relikwia stworzona z dwóch kawałków meteorytu. Ołtarze w judaizmie buduje się z dwunastu kamieni, na żydowskich nagrobkach odwiedzający kładą kamienie. Opoką dla Kościoła Jezusa ma być Piotr, czyli Skała. Perskie bóstwo Mitra, czczone potem w starożytnym Rzymie, narodziło się w kamieniu. Jerozolimska skała Moria otaczana jest szczególną czcią zarówno przez Żydów, jak i muzułmanów. Kamieniem z procy Dawid powalił wielokrotnie silniejszego Goliata.

Kamienie o potężnej mocy znane były również w Azji. Kamień Chintamani, pochodzący z Szambali, mitycznej krainy znajdującej się w Tybecie na granicy świata rzeczywistego i duchowego, miał mieć moc równą mocy przypisywanej Graalowi: pozwalał uzyskiwać zdolności telepatyczne i wpływał na rozszerzenie świadomości tych, którzy się nim posługiwali. Szmaragd z korony Lucyfera ma swój odpowiednik w hinduizmie. Urna, perła z czoła Śiwy, to trzecie oko, źródło spokoju i rozumienia, wiecznego szczęścia i zagubionego skarbu mądrości.
Ludzkość od zarania dziejów wierzyła, że meteoryty to zesłane przez Boga kamienie, które mają niezwykłą moc. Świątynia Artemidy w Efezie, której budowę rozpoczęli w VI w. p.n.e. architekt Chersifron z Knossos i jego syn Metagenes, była uważana za jeden z siedmiu cudów świata. Podobno tam właśnie przechowywano duży czarny kamień pochodzenia niebiańskiego. Arystoteles i Pliniusz Starszy pisali, że w roku 467 p.n.e. w Ajgospotamoj w Tracji spadł meteoryt, którego rozmiary bliskie były wielkości pojazdów ciąganych przez woły. Mieszkańcy XV-wiecznego Maroka modlili się do kamienia będącego prawdopodobnie meteorytem żelaznym.

Naczynie z kamienia

…Pochodzenie słowa Graal może wyjaśniać, skąd wzięło się wyobrażenie o Graalu jako kielichu. Wczesna forma „grial”, pochodząca ze starofrancuskiego, wywodzi się z łacińskiego słowa „gradalis”, będącego określeniem naczynia używanego do podawania do stołu podczas posiłków. W Langwedocji i Prowansji „grasal” lub „grazal” oznacza naczynie gliniane, a nordyckie „gryta” to garnek….

Odkodować relikwię
Brytyjska Rządowa Szkoła Kodów i Szyfrów – znana pod nazwą Government Code and Cypher School – to angielskie serce największych tajemnic poddanych Jej Królewskiej Mości Elżbiety II. Do pałacyku, znajdującego się niecałe 100 kilometrów od Londynu, tuż przed II wojną światową przeniesiono siedzibę brytyjskich kryptologów. Pod kryptonimem Station X służyła ona także podczas wojny angielskiemu wywiadowi M16. Ukryta siedziba przez całą wojnę była jednym z największych skarbów Churchilla. Samo osadzenie kryptologów w Bletchley Park było tak tajne, że akcję upozorowano wielkim polowaniem u kapitana Ridleya, aby nikt nie zorientował się we właściwych działaniach brytyjskich służb wywiadowczych. Najsłynniejszym kryptologiem Bletchley Park był Alan Turing, pionier w dziedzinie informatyki i genialny matematyk. W 1954 roku popełnił samobójstwo po oskarżeniach o homoseksualizm.

Dotychczas sądzono, że ukoronowaniem poczynań kryptologów z Bletchley Park było złamanie kodu niemieckiej Enigmy, co pomogło aliantom wygrać wojnę. Prace opatrzone były najwyższym symbolem tajności i prowadzone pod kryptonimem ULTRA. Może jednak wspólny sukces polskich, brytyjskich i francuskich kryptologów nie był największym osiągnięciem zespołu? Podczas II wojny światowej w tym centrum łamania wszelkich tajemnic wojskowych zatrudnionych było prawie 10.000 kryptologów. Szefowie służb specjalnych od lat 30. XX wieku ukrywali najważniejsze dokonania łamaczy kodów aż do końca wojny…


Shepherd’s Monument w Shugborough [czytaj tutaj]

Tajemnicza inskrypcja
Co właściwie odczytano w Bletchley Park i dlaczego wszystko zostało opieczętowane klauzulą najwyższej tajności zwaną Official Secrets Act? Kluczowym elementem zagadki jest kamień z tajemniczymi inskrypcjami, których pochodzenie może wskazywać na miejsce ukrycia Graala. Głaz w posiadłości Shugborough od dawna fascynował poszukiwaczy tajemnic. Wyryto na nim tajemniczy ciąg liter OUOSVAVV poprzedzonych zamieszczoną nieco niżej na początku literą D i na końcu M. Powyżej wykuto lustrzane odbicie malowidła Nicolasa Poussina „Et In Arcadia Ego”, które samo w sobie stanowi wielką zagadkę. Płaskorzeźba ma być wspomnieniem – epitafium zmarłego, którego życie przebiegało w ziemskiej Arkadii. Jednak niemiecki historyk sztuki Erwin Panofski dowodzi, że napis ten jest metaforą oznaczającą kruchość ludzkiej egzystencji, nad którą zawsze wisi widmo śmierci. Sam tekst od lat uznawano za tajemny ciąg znaczeniowy, który stanowi zaszyfrowaną informację masońską. Relief przedstawia kobietę i pasterzy, którzy wskazują na dwie litery w napisie. Znamy dzisiaj co najmniej siedem propozycji odczytania zaszyfrowanego tekstu. Cztery z nich oparte są na akrostychach i sugerują, że litery te to zaszyfrowane wyznania uczuć właścicieli posiadłości, a może odniesienia do starotestamentowej Księgi Koheleta mówiącej o marności tego świata. Trzy kolejne odnoszą się do liczb, które są odpowiednikami zamieszczonych łacińskich liter i mogą być drogowskazem, w jakiej odległości ukryte zostały skarby lub masońskie tajemnice….


…Osiem liter na kamiennym bloku Shepherd’s Monument w Shugborough wciąż nie odsłoniło światu swojej tajemnicy. Jednak Sheila i Oliver Lawnowie przyznali, że te pozornie nic nieznaczące symbole to klucz do kryjówki, w której ukryto Graala. Jednocześnie ci dziewięćdziesięcioletni szyfranci zobowiązali się do całkowitego milczenia, podpisując Official Secrets Act, przysięgę zachowania najwyższej tajemnicy państwowej. Tym samym wszelkie informacje dotyczące postępu ich prac stały się dostępne jedynie dla Jej Królewskiej Mości Elżbiety II i kilku osób z rządu.

O wadze zarówno pracy, jak i przypuszczalnie odkrycia państwa Lawn świadczy to, że królowa podczas ostatniej wizyty w Bletchley Park poświęciła im sporo czasu, aby zaznaczyć, jak bardzo docenia pracę obojga kryptologów….”


Mieliśmy tutaj okazję porównać pierwotny oryginał Idei z wczesnej fazy Wielkiej Zmiany z roku 1967, pełen ezoterycznych banałów i pustosłowia, z jego wersją uwspółcześnioną, zredukowaną, podpartą „naukową” logiką, czy też jakby to sformułowała poważna NAUKA, „pozorami uzasadnień naukowych”. Gdy patrzymy na to zjawisko z drugiej strony, WIARY i Wiedy, jest to dla nas wiedza oparta o bardziej dzisiaj rozwinięte i dostępne wyliczenia i pomiary energetyczne oraz teorie mocniej zahaczone w fizyce i oparte o matematyczne wyliczenia (koncepcje Harameina, czy pomiary geomantyczne, auralne itp). Po niemal 150-ciu latach proces Zmiany doprowadził w każdym razie do bezwzględnego uznania przez społeczność Ludzi istnienia punktów energetycznych Ziemi.

Po tej nieco dużej dawce cytatów jesteśmy już chyba w domu, czyli u źródła. Nasze podejrzenia potwierdzają się o tyle, że mamy tutaj uchwyconą wczesną fazę powstawania tej koncepcji oraz udało nam się zauważyć rozwój owej idei wraz z procesem jej uszczegóławiania.

Widzimy, że koncepcja Alfreda Watkinsa nie ma wiele wspólnego z wizją R. Coona. Jest ona bardzo podobną obserwacją do tej, której ja sam dokonałem, podobną do tej, której dokonało wiele osób, w tym Rosjanie w XIX wieku. Autor koncepcji brytyjskiej nie wyciąga nieuprawnionych wniosków, nie snuje wizji, iż Stonehenge jest Czarkramem ani Wrotami Ziemi, ukazuje tylko pewne odkryte prze siebie linie, w których ustytuowane są archaiczne budowle i budynki świątyń z odległych epok. Założę się, że podobne będą opracowania rosyjskie do których nie dotarłem. Widać to z ich opisu dokonanego przez Leszka Matelę.

Także sam Leszek Matela daleki jest od kreślenia absolutnie pewnej wizji tych a nie innych 7 Czakramów, umiejscowionych niepodważalnie w wymienianych przez niego miejscach. Jeszcze dalszy jest od wytyczania kanałów energetycznych Ziemi. Uważa on, że miejsc mocy jest bardzo wiele i że tworzą różne pozytywne i negatywne, linie geomantyczne/energetyczne.

Ja sam, na podstawie odkrytych związków między położeniem starożytnych budowli  czy Miejsc Świętych (wzgórz, kopców, megalitów, menhirów) uznawanych przez ludzi za miejsca mocy, nie poważyłbym się określić przebiegu Kundalini (kędylinii) Ziemi. Tym bardziej  dwóch kundalini w heliksowym splocie dwóch węży. Na obecnym etapie wiedzy uznając za niepodważalny fakt istnienie wielu punktów mocy geomantycznej na Ziemi, które rzeczywiście wykazują regularność w swoim geograficznym rozkładzie, nie podjąłbym się też określić ich związków z energią „in” czy „yang”. Dopiero dokładniejsze określenie wieluset albo i tysięcy punktów mocy, połączone z obiektywnym pomiarem owej „mocy” w tych punktach, pozwoliłoby wyznaczyć przebieg Węża Męskiego i Węża Żeńskiego oraz określić dokładnie Czakry.  Póki co z tego co wiem Skala geomantyczna Bovisa jest skalą „płynną”. Musimy się więc zadowolić w tym względzie intuicją i niczego nie przesądzać, aż do czasu wykonania tej wielkiej pracy identyfikacji punktów mocy, wykreślenia mapy i dokonania pomiarów.

Na podstawie intuicjii, „pomiarów” w skali Bovisa oraz „odczuć” setek tysięcy osób możemy jednak uznać za fakt, iż Wzgórze Wawelskie i Ślęża są niezaprzeczalnymi Ośrodkami Mocy. Możemy też WIERZYĆ, że inne wskazywane miejsca w Polsce i na świecie są owymi miejscami mocy.


Skala Bovisa – używana przez radiestetów i zwolenników geomancji, skala służąca do pomiaru promieniowania oraz określania poziomu bioenergetycznego. Sformułowana przez francuskiego radiestetę André Bovisa (1871 – 1947).

Jednostka skali Bovisa nie ma ściśle określonej definicji. Nie jest to również żadna wielkość fizyczna, którą można w sposób dokładny zmierzyć. Pomiar wykonywany jest przez różdżkarza (radiestetę), który badając określone miejsce lub obiekt przy użyciu odpowiedniego sprzętu (np. wahadła, różdżki) deklaruje liczbę Bovisa.

Wartość 6500 w skali Bovisa jest uznawana za wartość „neutralną” i jest uznawana za wartość promieniowania ciała dorosłego, zdrowego człowieka. Wartości promieniowania poniżej 6500 są uznawane za szkodliwe dla organizmów żywych, natomiast wartości powyżej 6500 wskazują na promieniowania działające korzystnie.

Oryginalna skala Bovisa zakłada wartości graniczne od 0 do 10000 jednostek. Wartość 10000 (w tej skali) to maksymalne natężenie promieniowania odbierane przez ciało fizyczne.

Wiara i Wieda, jak wiemy, to nic gorszego od nauki, bo nauka jest także swego rodzaju wiarą i wiedą opartą na intuicji i zgodzie większości co do niepodważalności pewnych twierdzeń.

Mamy teraz pewność że koncepcja Drogi Wielkiego Smoka złożonego z dwóch Węży: Pierzastego Męskiego  i Tęczowego Żeńskiego, to koncepcja z lat 60-tych XX wieku, związana w ruchem hipisowskim, rewolucją Dzieci Kwiatów i Ery Wodnika, odwrotem młodzieży od militaryzmu, protestami antywojennymi i antykapitalistycznymi.

Czy z tego powodu powinniśmy ją całkowicie odrzucić? Oczywiście nie, co wykazaliśmy na koniec rozważań (powyżej) o Kundaliii i Czakramach Ziemi.

Czas buntu w latach 1960-1970 był ważnym etapem zachodzącej Zmiany. Dochodzimy teraz do punktu wyjścia naszych rozważań. Wiemy, że nic nie dzieje się przypadkiem. Także nie przypadkiem w 1967 roku sięgnięto do filozofii Wschodu i wykonano zwrot w kierunku przyrody i sił natury, do braterstwa i więzi pomiędzy Człowiekiem a Ziemią, więzi Człowieka z roślinnością i zwierzyną, z ekosferą, która powinna być nieanruszalna. Pojawiło się hasło wegetarianizmu, używano naturalnych barwników do tkanin, zwrócono się ku plemiennym formom życia społecznego (komuny hippisowskie), odwoływano się po raz pierwszy do haseł solidarności między narodami, do wspólnoty życia i do praw Człowieka, nawoływano do zaniechania wojny w Wietnamie i do zakończenia rzezi zwierząt w ubojniach. Mężczyźni i kobiety manifestowali długimi włosami puszczonymi swobodnie na wiatr oraz swoim fantazyjnym strojem ideały wolności społecznej i swobody osobistej, prawa do bycia sobą. W tym miejscu widzimy wcieloną ponownie w życie realizację opóźnionej przez II Wojną Światową i jej Hiperdestrukcję, Wielkiej Zmiany. Z 30 letnim opóźnieniem zrealizowały się wtedy procesy, które mogły być zrealizowane w latach 1920-1940. Destruktorzy nie zatrzymali Zmiany, lecz tylko przesunęli ją w czasie i miejscu. Rewolucja obyczajowa nie wybuchła w Polsce i w Niemczech, co by się stało, gdyby nie wojna. Przeniosła się do USA i stamtąd wróciła do Europy w 1968 roku, na ulice Paryża i Londynu. W tym samym roku była już także w Polsce, a stąd zaatakowała wszystkie Demoludy. To przeniesienie miejsca jest znamienne. Oto bowiem sercem cywilizacji Północno-Zachodniej przestała być Europa a stały się USA. Jednakże geopolityczne serce wcale się nie przeniosło. Cała gra toczyła się wciąż wokół Żelaznej Kurtyny. Zauważmy, że nadal ta gra toczy się na linii Zachód – Rosja/Afganistan/Iran/Chiny/Indie.

Ruchy Zmiany z lat 60-tych XX wieku przybrały niedługo pozapacyfistyczny (punk, skin), agresywny i militarny charakter. Wyłoniły się z nich na świecie  grupy terrorystyczne w rodzaju Baader Meinchoff, Czarnych Panter i Czerwonych Brygad (dowodzonych nomen omen przez Mario Morettiego – zwolniony z więzienia 1994, które zamordowały Aldo Moro, premiera Moro – przypadkowe zbieżności???), a w końcu do arabskiego Czarnego Września kierowanego przez Jasera Arafata (była to komórka Al-Fatah) zamordowanego przez otrucie, prawdopodobnie rękami agentów wywiadu Izraelskiego. Wyłoniła się z nich także polska rewolta 1968 roku, 1976 i 1980 roku, a przede wszystkim Solidarność, która obaliła Żelazną Kurtynę.

Rok 1989 to jest punkt zwrotny, w którym na powrót Ośrodek Wielkiej Zmiany przeniósł się z USA do Serca Świata, do Polski i ponownie centrum Przemiany Ducha złączyło się  z Ośrodkiem Geopolityki. Oznacza to iż stąd płyną od tego momentu impulsy do przemian społecznych, kulturowych i politycznych. Amerykańskie paliwo rewolucji duchowej już się wypaliło. USA, choć niektórzy tego nie widzą wypada z roli Hegemona Świata. Pozycję USA zaczyna równoważyć Układ Wschodni: Rosja/Iran/Chiny/Indie. Serce Świata jest na osi konfliktu – jak zwykle, nic się w tej kwestii nie zmienia.

czakram geopolityczny ZiemiDuchowa i geopolityczna kundalinii oraz główny czakram Ziemi

Spadkobierczynią tamtej rewolucji jest dzisiejsza Al-Kaida, powszechnie potępiana, bo antyamerykańska i antyizraelska. Dzisiejsza tzw. „Wojna z Terroryzmem”  jest przejawem tej samej „wojny” toczącej się od XIX wieku, tej o której wspomniałem na wstępie, a tak naprawdę jest to wojna odwieczna – Wojna między Starym a Nowym.Istotne jest rozpoznanie gdzie jest „stare” a gdzie „nowe”, „co jest stare” a „co nowe”. Skąd promieniuje Wielka Zmiana. Pozornie przyjmuje się iż z Zachodu i USA, ale to nie jest prawda. Wschód, kraje arabskie zmieniają się pod wpływem wzorca z Polski (Solidarność). Nie zawsze udaje im się to tak dobrze jak nam. Zmienić Indie w kraj wyzwolony od Anglików bez jednego wystrząłu to jedno, ale zmienić, jak tego dokonali Polacy, Świat bez jednego wystrzału, to co innego. Liczba ofiar Stanu Wojennego w Polsce to kilkaset osób. Algieria, Egipt, dziesiątki tysięcy. Chiny i Tienanmen, to także próba powtórzenia doświadczenia polskiego, ale krwawa i przemiana tylko cząstkowa (2600 zabitych, 7000 rannych). Ale jednak i Chiny zostały przemienione – sekretarz KPCh odszedł w 1989 roku, a kurs gospodarczy uległ całkowitej zmianie. Chiny zmieniają się dalej bardzo dynamicznie. W krajach arabskich rozwija się też ruch wyzwolenia kobiet.Wzorcem, tego ruchu i jego zaczynem nie był Zachód, lecz ideologia ZSRS – „Kobiety na traktory!”. To na Północnym-Wschodzie Cywilizacji (Szwecja, Polska, Rosja) realizowano prawdziwe wyzwolenie kobiet.

To co opisaliśmy powyżej ma związek z kundalinią i czakramem głównym Matki Ziemi. Ma go bo czakram i kundalinie to ośrodki energii Przemiany i Osie Przemiany. Przemiany, którą możemy zaobserwować realnie i dotykalnie. Widzimy też działanie tego Ośrodka w czasie. Nie potrafimy precyzyjnie pokazać punktu, ale jesteśmy w stanie zlokalizować dokładnie okolicę. Jest to opis procesu, który nabierał rozpędu w XX wieku, rozchodził się od tego Ośrodka i osiąga obecnie swoje apogeum. Odbywa się wzdłuż Osi, które wiją się niczym wąż z Północnego Zachodu na Południowy Wschód, tyle że nie przebiegają one przez ośrodki turystyczne i atrakcje kulturowe świata Zachodniego. Główne czakramy Ziemi znajdują się w Europie Centralnej – tu jest Środek Wagi Prawdy i Ośrodek Wielkiej Zmiany.

Mamy tutaj oto  obraz Wielkiej Zmiany w płaszczyźnie społeczno-politycznej struktury świata, obraz całego ciągu paroksyzmów społeczno-obyczajowych o globalnym zasięgu. Ta wielka Wojna wchodzi właśnie w finałową fazę. Weszła  w nią wiosną 2012 roku, a punkt krytyczny został przekroczony w czerwcu 2012 roku i ma związek z przechwyceniem drona USA przez Iran.

Wydawałoby się, że co ma piernik do wiatraka – terroryzm i Kundalinie Ziemi? Jak widzicie ma – źródło jest to samo – Wielka Zmiana. Ta Wielka Zmiana, to zjawisko wszechobejmujące i wielopłaszczyznowe.

Wielka Zmiana to także zmiana sposobu widzenia świata i Rzeczywistości przez pokolenie wchodzące w dorosłość około 1960 roku. To Zmiana Świadomości tego Pokolenia jest powodem przeobrażeń i towarzyszących im w oczywisty sposób konfliktów, które są ścieraniem się Starego z Nowym, które są „przejawami” toczącej się przemiany. Elementem tej Zmiany jest przemiana obyczajowa i mentalna. Walka o równouprawnienie kobiet, o ich wyzwolenie rozpoczęta w latach 20-tych XX wieku praktycznie dla Zachodu i Północy Świata już się zakończyła. Jej linią jest teraz Mała Azja – świat islamski, Indie i Afryka. Oczywiście nie wszystko co powinno być wykonane dla pełnej równości kobiet i mężczyzn jest już na Północy wykonane.

Przyszedł obecnie czas i TO realizuje się na naszych oczach, na dalszą Przemianę Świadomości Ludzi. Jest to proces prawdziwego mentalnego i duchowego wyzwolenia Ludzkości spod przemocy podwójnej kontroli społecznej narzuconej przez aparaty państw i aparaty zniewolenia religijnego. Przemoc ta ma swoje źródło w stosunkach produkcyjnych i dystrybucji dóbr . To jest proces wyzwalania się z systemu post-rzymskiego, post-feudalnego, kapitalistycznego. Jest mi przykro, że polscy kapitaliści tak krótko mogli się cieszyć z nieograniczonego niemalże kapitalizmu. Widzimy, jak bardzo jest on usocjalizowany w całej UE, ale i to musi się skończyć. Jest mi smutno, gdy myślę, że być może mało kto w Polsce będzie miał okazję poczuć wszechwładzę i pełną wolność wielkiego kapitalisty. Z drugiej strony cieszę się, że 99% ludzi, którym żyje się w Polsce niełatwo, tak krótko będzie musiało czuć ciężar kapitalistycznego buta na swoich piersiach. Kapitalizm wchodzi w fazę końcową, a Człowiek dochodzi do momentu, w którym stanie się Wolny. Wolny od wszelkiej doktryny ideologicznej i wolny od problemów egzystencji. O to toczy się obecnie na Północy i Zachodzie walka. O Materialne i Duchowe Wyzwolenie Człowieka z zależności Pan -Niewolnik w układzie stosunków produkcji dóbr i ich konsumpcji.

Tę wojnę o wyzwolenie przeniesiono obecnie na Północy i Zachodzie na płaszczyznę walki o uznanie Świadomości Zwierząt, ochronę starych Drzewostanów, o równouprawnienie całej zwierzęcej i roślinnej Ekosfery, o nadanie Przyrodzie statusu Strony Równej Człowiekowi, uznanie Praw nie Człowieka, lecz Prawa Przyrody do nienaruszalności jej Istoty.

Można powiedzieć, że obserwowane przejawy zmian duchowych, wrażliwości na Przyrodę są obecnie najważniejszymi dowodami w kwestii istnienia bądź nie istnienia Zbiorowej Świadomości Istot Żywych i Matki Ziemi jako Istoty Świadomej.  Skoro ludzie walczą o Pełnię Praw dla Przyrody i Matki Ziemi to zdają sobie sprawę, że jest to Nieskończony Zbiór Świadomych Istot posiadających równe człowiekowi prawa do Życia i Wolności.Cały ten proces wyzwalania Człowieka i przyznawania Praw Przyrodzie (Eko-Ekumenie) wiąże się też z rosnącą osobniczą wrażliwością Istot Świadomych, czyli każdego pojedynczego człowieka.

Wzrastająca wrażliwość osobnicza i wiedza jednostek powoduje, że dziesiątki tysięcy osób osiągnęły stadium rozwoju Świadomości i Wrażliwość jaka w latach 60-tych XX wieku była doświadczana tylko przez nieliczne grupki rozsiane po świecie i występujące w statystycznej liczbie, która poraża swoją wymową.  Na 4 i pół miliarda żyjących wtedy ludzi tę grupę niosącą przemianę wrażliwości i świadomości można określić w 1967 roku na kilkadziesiąt tysięcy (45.000?) osób na całym świecie. Daje to proporcję 1: 1 500 000, czyli jedna osoba na półtora miliona. Kiedy wspominam rok 1967 w Polsce to myślę, że jest to proporcja jak najbardziej właściwa. Wtedy ta grupa w naszym kraju nie liczyła więcej niż 40- 50 osób. W roku 1977 to były już dziesiątki tysięcy i uformowany ruch o obliczu politycznym (Komitet Obrony Robotników), a w 1980 roku była to już ogólna rewolucja milionów. Przy czym miliony pociągnięte przez garstkę wcale nie identyfikowały się wtedy z nową obyczajowością, ani nowymi trendami umysłowymi czy koncepcjami holistycznego widzenia Rzeczywistości. Te miliony przyjmowały przemianę bez zastanawiania się nad jej sensem i szczegółami. Zmieniała się długość włosów u mężczyzn, wszechobecne garniturki i białe koszule zastępowały kolorowe ubrania i jeans. Zmieniała się długość spódniczek u kobiet, znikały chustki z ich głów, biustonosze spod bluzek. Kobiety stawały się wyzwolone z entuzjazmem i równouprawnione z całym bagażem znaczenia tego faktu.

Rosnąca przez ostatnie lata wrażliwość i świadomość Ludzi doprowadziła do realizacji przedsięwzięć i idei, które w 1950 roku były nie do pomyślenia. Wegetarianizm był wtedy skrajnym marginesem i dziwactwem. Dzisiaj jest masowym zjawiskiem, ewoluującym w kierunku weganizmu (to nic szokującego prawda?) i  surojedzenia (tu już wielu ma zastrzeżenia)  i innych „skrajnych” sposobów odżywiania/zaopatrywania ciała fizycznego w energię. Dzisiaj za skrajne „dziwactwo” uważa się odżywianie wyłącznie płynami, pastylkami mineralnymi i światłem słonecznym.

To co obserwowaliśmy na płaszczyźnie obyczajowej  wnika w strukturę społeczną i przeobraża ją. Jest to proces, który wykazuje cechy mechanizmu o sprzężeniu zwrotnym. Przyjmowanie kolejnych etapów Zmiany wywołuje coraz bardziej rosnącą wrażliwości i owocuje wzrostem świadomości.  Hodowla i bestialski ubój zwierząt wciąż są normami naszego świata, ale hodowla kur i świń w klatkach przestaje być normą, a zwierzęta mają dzisiaj „swoje” „Prawa Człowieka”. We Włoszech za nieudzielenie pomocy zwierzęciu potrąconemu przez pojazd (nie wezwanie służby medycznej weterynaryjnej) idzie się do więzienia. W Polsce jeszcze nie, ale na pewno  i tutaj będzie niedługo tak samo. W Polsce walczy się za to z bestialskim transportem zwierząt, bestialskimi targami końskimi i innymi zjawiskami, które budzą dzisiaj powszechne oburzenie, ale w 1950 roku nikt nie kiwnąłby palcem posiadając tę samą wiedzę.

Ta Wielka Zmiana i rosnąca wrażliwość oraz świadomość doprowadziły do tego, że dzisiaj projekty takie jak Rainbowserprent Project, które handlują filmami z miejsc mocy i epatują szamańskimi rytuałami na Rapanui w internetowych galeriach wideo, lub jak projekt  Avalon Rising, stały się przemysłem new ageowym. New age niestety jest związany z kreowaniem nowej kasty kapłanów druidów i nowych kościołów pełnych Pośredników, rzekomo wiedzących lepiej jak się kontaktować z bogami/energiami. To musimy przełamać.

Istnieje rodzaj przemysłu turystyczno-ezoterycznego i związanego z nim handlu wydawnictwami, filmami, kursami doświadczeń medytacyjnych i ozdrawiających, seansami ćwiczeń fizycznych. Istnieje przemysł aranżacji wnętrz i przestrzeni życia (feng szui) oraz przemysł medycyny naturalnej. Zmiana obejmuje niezauważalnie dziesiątki innych dziedzin życia człowieka. Cechą obecnej sytuacji jest masowość uczestnictwa w Zmianie. Odbiorcami są miliony ludzi.

This simple project is reminding people that as humans, we are the Guardians of our BLUE-GREEN PLANET and that we are now becoming aware of our own innate Healing Powers.
By tuning into the Source via earth energies, love, natural cycles and a sacred diet of food, water and music, this awesome power will return to your own HEART and HANDS.
Use your power for the HIGHER Good of All- NOW.
Join Avalon Rising at Sunrise Celebration 2012 – Live-Stream Here

Jako ludzie myślący racjonalnie i posługujący się logiką opartą o światopogląd naukowy gotowi byśmy to wszystko generalnie odrzucić. Tak by się stało, gdyby nie nasza wrażliwość występująca już w skali masowej.

Setki milionów ludzi na świecie ma dzisiaj własne osobiste doświadczenie związane z miejscami mocy, technikami medytacji, czy sposobami „komunikowania” się z energiami. Wszystko to jest dla nauki i jej narzędzi w dalszym ciągu  nieuchwytne.

Wielka Zmiana jest wcielana w życie mimo tego, że jej ideały i cele były nieustannie ośmieszane i dezawuowane. Wielu nadgorliwców i naciągaczy zaszkodziło tej idei swoimi zachowaniami. Masowe media są nieustającymi głównymi Destruktorami i Dezintegratorami tych idei. Fakt ośmieszenia idei „zielonych, ekologicznych” czy „ideałów rewolucji hippisowskiej” przez media można dokumentować tysiącami wykpiwających artykułów i filmów, anonsów i materiałów w wiadomościach codziennych. To wszystko nic nie zmieniło w kwestii Wielkiej Zmiany, ona postępuje niezależnie od całego zgiełku wokół.


Od roku 2010 zaczynamy dysponować narzędziami dajacymi możliwość weryfikacji „intuicyjnych twierdzeń” w oparciu o naukę: o genetykę, o świętą geometrię, o nowe teorie astro-fizyczne czy bio-fizyczne.

Teorie holistyczne powiadają o symetrii i powszechnym powiązaniu rzeczy na różnych poziomach szczegółowości poprzez siatki o ścisłej logice konstrukcyjnej (Haramein) tworzone przez skwantowaną w uporządkowany sposób energię. Siatki te budują się w różnych skalach niezależnie od tego czy ktoś je obserwuje czy nie. Powstają jako efekt zjawiska materializacji bytów fizycznych w przestrzeni i istnieją, funkcjonują, niezależnie od tego czy w pobliżu znajdują się jakieś inteligentne istoty zdolne do odebrania sygnału/wibracji w określonej częstotliwości, poprzez system swoich zmysłów, czy czytniki narzędzi uzupełniających owe zmysły.

W tym miejscu okazuje się że nie popełnimy jednak błędu postępując z dużą ostrożnością i nie odrzucając a priori pewnych materiałów.Idąc dalej tym tropem (mimo kiepskiej wiarygodności  źródeł) natrafimy też na inne tropy wiodące do sprawy Kunadalinii i Czakr Ziemi a także do Świętych Miejsc i powtarzających się regularności.

Patrząc na nakreślony powyżej obraz znajdujemy w poprowadzonych chwiejnie na mapie świata w sposób bardzo mało precyzyjny, wręcz powierzchowny, liniach, daleko idące podobieństwo  do naszych własnych słowiańskich odkryć wykazujących istnienie „dziwnych linii” archeologicznych posadowień świątynnych, grodowych, cmentarnych, czy astronomicznych. Znajdujemy podobieństwo do ustaleń geomantyki związanych z siecią krystaliczną Ziemi. Znajdujemy także nawiązanie oczywiste do świętej geometrii i ustaleń astro-fizycznych wiążących Ziemię z Kosmosem.

Wszystko to razem wskazuje jednak pewne osie energetyczne na Ziemi i pewne jej miejsca posiadające  moc i wagę energetyczną. Są to nie tylko fakty przez nas odczuwane lecz FAKTY opisane językiem współczesnej nauki. Z akceptacją tych faktów wielu reprezentantów Starego ma kłopoty, ale wiele osób przyjmuje tę Nowość. Jeśli dzisiaj osoby te stanowią garstkę porównywalną do tamtej z lat 60-tych XX wieku, to możemy być pewni, że za 30 lat ich odczucia i twierdzenia będą przyjmowane masowo przez miliony i odczytywane jako norma, a nie dziwactwo.

precesjaCykl znany jest pod nazwą precesji.  To zjawisko przejawiające się wykonywaniem przez oś Ziemi ruchu po powierzchni bocznej stożka. Innymi słowy, oś ziemska kreśli na tle nieba okrąg. Zakreślenie pełnego okręgu trwa 25 920 lat. Cykl ten jest trudny do zrozumienia i uchwycenia dlatego, że nasze życie zawiera się w jego maleńkiej cząstce.

Wobec czasu wszechświata nasze życie trwa mgnienie oka. Jest tym, czym wobec naszego życia, życie pewnego gatunku ciem – ich cykl trwa  niecałą dobę i – siłą rzeczy – z tego co je otacza, niewiele są w stanie zrozumieć. To dlatego wiele starożytnych kultur starało się dokonać zapisu obserwowanych przez siebie zmian, by przekazć swoje doświadczenia następnym pokoleniom.

Człowiek zaczął dzielić czas precesji na swoje własne epoki jak np. Epoka Brązu, Srebra czy Żelaza. Opierano to na cyklicznym wzorze stworzonym w oparciu o precesję. Tak wiec nieoczekiwanie okazało się, że istnieje silna korelacja pomiędzy kolejnymi etapami tej precesji a wzrostem i upadkiem rozmaitych cywilizacji.

Jest to zjawisko przejawiające się wykonywaniem przez oś Ziemi ruchu po powierzchni bocznej stożka o wierzchołku w środku Ziemi. Innymi słowy, oś ziemska kreśli na tle nieba okrąg. Zakreślenie pełnego okręgu trwa około 26 000 lat. Okres ten nazwano rokiem platońskim.

Zjawisko to jest wywołane przez oddziaływanie grawitacyjne ze strony Księżyca i Słońca. Oś obrotu Ziemi nie jest prostopadła do jej płaszczyzny obiegu wokół Słońca (ekliptyki), ale pochylona pod kątem ok. 23,5°. Jednocześnie Ziemia nie jest kulą, jest spłaszczona na biegunach. Różnice w wartości i kierunku przyciągania bliższej i dalszej od Słońca części Ziemi wytwarzają moment siły dążący do ustawienia osi obrotu Ziemi prostopadle do kierunku Ziemia – Słońce. W rezultacie tego momentu siły i obrotu Ziemi jej oś obrotu ulega precesji czyli porusza się po powierzchni bocznej stożka. Skutkiem precesji Ziemi równik niebieski wędruje ruchem wstecznym po ekliptyce z prędkością 1° na 72 lata, a biegun niebieski zakreśla wokół bieguna ekliptyki okrąg, którego promień wynosi ok. 23,5°.[1] Dlatego też Gwiazda Polarna nie zawsze znajdowała się na biegunie nieba. W epoce budowy piramid jej rolę spełniała α Smoka zwana Thuban. Za 11 tysięcy lat będzie tam się znajdować Wega.[2] Podobnie przesuwa się po ekliptyce punkt Barana, inaczej zwany punktem równonocy wiosennej. Precesja powoduje również różnicę między rokiem gwiazdowym a rokiem zwrotnikowym wynoszącą około 20 minut.

Precesja osi Ziemi została odkryta przez Hipparcha w 130 roku p.n.e. Możliwe, że zjawisko to było znane i obserwowane już tysiące lat wcześniej, w starożytnym Sumerze, a później w Egipcie.[3]

 Obserwacje te potwierdza również ustalenie występowania owej prawidłowości w Polsce i na świecie NA PODSTAWIE PORÓWNANIA i określenia MIEJSC o znaczeniu ARCHEOLOGICZNYM Z WIKIMAPIĄ (KTÓRA DAJE PRECYZYJNĄ MOŻLIWOŚĆ OKREŚLENIA ŚCISŁYCH WSPÓŁRZĘDNYCH GEOGRAFICZNYCH OBIEKTÓW).

gobekli pismo aaa d3d4a11b1d9be2bbGobekli Tepe czakram o którym nikt dotychczas nie pisał , bo go nie znano – 10.000 – 11.000 rok p.n.e. Göbekli Tepe w Turcji, datowane jest na 10 tys lat p.n.e, co oznacza kilka tysięcy lat wcześniej niż uznawana za najstarszą na Ziemi kultura Sumeru. Göbekli Tepe jest złożone z wielu precyzyjnie wyciętych kamiennych kolumn, na których znajdują się płaskorzeźby o nieznanym znaczeniu, bo nigdzie indziej nie znaleziono podobnych. Kolumny tworzą koła a każda z nich waży wiele ton. Koła są precyzyjnie zorientowane wobec siebie po to, aby stworzyć ściśle określone punkty obserwacyjne. Takich miejsc jest na Ziemi znacznie więcej i odkrywane są coraz częściej – tak jak w przypadku australijskiego Wurdi Youang. Wielu tego typu odkryć dokonują zakazani archeolodzy jak Michael Cremo, którego teorie nie mieszczą się w obecnym pojmowaniu historii ludzkości.

W jednym z maili do mnie Winicjusz Kossakowski zasugerował po przeczytaniu artykułu na temat „Kilku niesamowicie dziwnych map”, że budowle widziane wzdłuż osi Euroazjatyckiej w północnej części kontynentu na linii wschód – zachód powstawały najprawdopodobniej (co należąło by precyzyjnie sprawdzić) wzdłuż osi wędrówki Scytów-Prasłowian w głębokiej Starożytności z Koliby Azjatyckiej do Drugiej Koliby Naddunajskiej. Także potem odwrotnie,podczas „marszruty” plemion Scyto-Słowiańskich (Aryjskich) z zachodu znad Łaby i Wisły do Iranu i Indii w 0kresie 1800-1500 p.n.e. Widoczne linie pionowe są według jego koncepcji prawdopodobnie także efektem powolnego przesuwania się, z okresami postoju i budowy, ośrodków Scytów np. z Północy (z Hiperborei, z Altantydy) w związku z oziębieniem, do ośrodków takich jak Har-RApa nad rzeką SaRAświętą (Sarasvata, Swaraświęta, SaRAświetlista).

Baalbek 490ef568afc2a30cBaalbek

Kolejną koncepcja, która od dawna sugeruje, związki miejsc stawiania wielkich świątyń i piramid z liniami astronomicznymi,  płynie ze strony  zakazanej archeologii.  Twierdzą oni, że budowle te powstawały regularnie w kolejnych nowych miejscach wyznacznych przez wschody słońca w ważnych konstelacjach niebieskich. Służyły one ustaleniu kalendarzy (kulędarzy) i obchodów świąt.  Świątynie w Baalbek czy świątynie egipskie wiąże się w tej teorii miejscowo i interwałowo (odległościowo, a również kierunkowo) z rytmem precesji Ziemi i Układu Słonecznego (np. 25 620 lat i 2160 lat) względem ważnych konstelacji Nieba. Przesuwanie ośrodków na liniach na Ziemi następuje w efekcie przesuwania się punktów wschodu w Zrównania i Przesilenia w miejscu gdzie zbudowano świątynię. Dla starożytnych było nie do przyjęcia, gdy po pewnym czasie moment wschodu słońca w przesilenie w świątyni danego bóstwa (na jego ołtarzu-Bramie Kosmosu) dezaktualizował się względem konstelacji, w jakiej powinien wypadać np. Oriona, Orła, czy Syriusza (gwiazdozbioru lub gwiazdy centralnej gwiazdozbioru przypisanego bóstwu/energii kosmicznej).

Jak widać podobne obserwacje pochodzą z wielu źródeł i wiążą przesunięcia i powstanie nowych miejsc świętych wzdłuż charakterystycznych linii, z „wędrówką gwiazdozbiorów”. Źródłem tej wędrówki nie musi być przesuwanie się plemion i ludów, ale właśnie zjawisko opisane.

Zatem opisywane tutaj linie można by zinterpretować w sposób głęboki,  jako zapis/ odwzorowanie ruchu precesyjnego gwiazd i konstelacji względem Drogi Ziemi i Układu Słonecznego przez Galaktykę i Wszechświat, w realnym czasie powstania kręgów świętych czy budowli.

Ujmując tę kwestię w ten sposób możemy uznać jednak za fakt istnienie rzeczywiste Wielkiej Drogi Smoka, która była zapisywana nieświadomie od starożytności przez władców i kapłanów na powierzchni naszej planety. Nie mamy pewności co do jej przebiegu i przed nami do wykonania praca, która pozwoli te punkty i linie precyzyjnie wyznaczyć. Nie mniej możemy zjawisko uznać za potwierdzone. Mogło ono mieć praktyczne zastosowanie do precyzyjnego pomiaru czasu i wyznaczenia dat dla różnych czynności (religijnych, agrarnych, wojennych, budowlanych, kulturowych, itp).

swiat_1arkona sleza3nwMapa 1 [powiększ] z Vismaya

Oto opis do zaznaczonych przeze mnie linii i punktów:

1-3-4 = Arkona-Ślęża -Cheops, 2 – 4 = Wawel -Synaj, 10 – 11 – L’Ark Hill – Ślęża – Kamczatka

Inna mapa ze strony pana Mateli poświęconej geomantyce i energetycznej siatce punktów Ziemi oraz Czakramowi Wawelskiemu z naniesioną przeze mnie numeracją ważnych linii:

leys wawel arkona cheops

Mapa 6 [powiększ ze stron pana Mateli]

Linia 4 – 5 Arkona – [Ślęża-Wawel] –  Piramida Cheopsa. Ta linia sięga na północy Arktyki.

Linia 1 – 2 może być poprowadzona przez punkty z Linii 3 – 2 w środkowej fazie i wtedy przejdzie inaczej niż na tym rysunku przez ważne góry polskie Ślężę , Jasną Górę i Święty Krzyż.

Linia 10 – 11 – to Linia Stonehenge (L’ Ark Hill) -Ślęża – Jasna Góra, Święty Krzyż – Góra Kijowska – Kamczatka – Nowa Fundlandia (osada Wikingów).


Tę samą linię oznaczoną tymi samymi cyframi mamy na mapie powyżej jak również na mapie poniżej.

eurazjaPodboje Widnura 5 Uzupeł

Mapa 7 [powiększ]

Jest tutaj wyraźnie uwidoczniona linia 10-11 Weneląd – L’ARK Hill – Ślęża – Kijów – Kamczatka


linia-stonehenge-kamczatka-nowa-funlandiaENGMapa 8: Linia 10-11, Weneląd – Kamczatka przez L’Ark Hill i Ślężę [powiększ]

linia-gjende-ostoya-ivosojon-chec582m-kosza-krakc3b3w-brama-morza-mora1ENGMapa 9: Linia Galdhoppigen – Wawel – Synaj i równoległa Góra Nyse – Arkona – Ślęża – Piramida Cheopsa

Występujące w tych różnych niezależnie opracowanych materiałach zbieżności  nakazują zastanowić się mimo wszystko nad cała sprawą w sposób racjonalny i zbadać ją przy pomocy narzędzi nauki, dostępnych nam dzisiaj. Powinno się to odbyć w sposób konstruktywny, gdyż rezultat tych prac może być zaskakujący.

Na przykład gdybyśmy dokładnie ustalili rytm i powiązania świątyń z czasem wschodów Słońca na ich ołtarzach centralnych w Wiosenne Zrównanie  Dnia i Nocy w konkretnej konstelacji (skorelowane z centralnymi gwiazdami tychże konstelacji), i umieli skorelować te fakty z datami budowy świątyń to moglibyśmy otrzymać  wiele konkretnych odpowiedzi na pytania które sobie dzisiaj stawiamy. Moglibyśmy zapewne otrzymać precyzyjną co do 10-ciu lat odpowiedź na pytania o owe wedrówki „ludów” i plemion, o czas trwania danych „cywilizacji” o moment powstania danej budowli, wreszcie o najważniejsze Cztery Filary czyli Wielki Kwadrat – Krzyż Ziemi (Starożytny Pierwotny Zodiak) z przypisaniem do jego „wędrówki” konkretnych kultur i budowli, kóre „wędrowały” po Ziemi wraz „przesunięciami” wynikajacymi z precesji.


Istnieje też  opis Czterowiecza w którym wspomina się panowanie Ramaćandry w Królestwie Sprawiedliwości przez ponad 10 tysięcy lat. Okres ten nazwany jest Złotym Wiekiem Pokoju i Miłości. Skąd bierze się jeszcze jeden system Czterowieczy? Także z Dhruwajugi (roku platońskiego). Aktualnie pełny obrót precesyjny trwa około 25.800 lat. Długość poszczególnych wieków wyznacza się wiedząc, że krowa pierwszego Wieku stoi na czterech nogach, krowa drugiego Wieku stoi na trzech nogach, krowa trzeciego na dwóch, zaś krowa Ciemnego Wieku stoi na jednej nodze. W ten sposób mamy dziesięć nóg czterech Świętych Krów patronek poszczególnych Jug. Dzielimy Dhruwę na 10 części i wychodzi nam 2580 lat jednej nogi krowy, co daje szczególny Wiek Ciemny.


Znaki, symbole, słowo, przekaz – zodiak, herby, barwy

Kiedy rozmyślam na temat znaczenia różnych symboli i totemów, herbów, znaków , alfabetu, głosek, fonemów i morfemów, epoki formowania się praindoeuropejskiego czy też praaryjskiego języka, prędzej czy później docieram w tych rozważaniach do trzech ważnych osób: Mojego Teścia, zmarłego w 1984 roku Stanisława Pagaczewskiego, jego dosyć bliskiego znajomego ze studiów polonistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim Karola Wojtyły nazywanego później papieżem Polakiem i Janem Pawłem II (JP II -Jasny Pan 2) oraz do Adama Mickiewicza i jego rodziny blisko spokrewnionej w linii ukraińskiej z Klemensiewiczami ze Lwowa, protoplastami Tillów i Pagaczewskich.

Przed rokiem 1984 i w tymże roku, kiedy mój teść umarł, kilkakrotnie rozmawialiśmy na temat Masonerii i Jana Pawła II. Nie przywiązywałem wtedy do tej tematyki bardzo wielkiej wagi, czego dzisiaj bardzo żałuję, bo mogłem się od teścia dowiedzieć bardzo wielu rzeczy otoczonych głęboką tajemnicą, a zaniechałem tego. Cóż byłem wtedy stosunkowo młodym człowiekiem, znajdowałem się wciąż w fazie rozwoju,  którą nazywam okresem materializmu i ateizmu, dojrzewałem, byłem pochłonięty świeżo narodzoną córką, Kirą i przyziemnymi kłopotami z Cenzurą PRLu. Cenzura nieformalna (bo taka była powszechniejsza niż ta formalna – dokładnie tak jak dzisiaj) uprawiała ze mną wówczas  dziwaczną grę, polegającą na wykupywaniu moich scenariuszy i książek, i pakowaniu ich do szuflad wydawnictw (Czytelnik, KAW, Łódzkie, Dolnośląskie, WL) oraz TVP – w oczekiwaniu na nigdy nie następującą publikację i realizację.  Mieliśmy w związku z tym poważne kłopoty finansowe, bo zamiast pełnych honorariów żyliśmy z zaliczek, co prawda licznych (leżało wtedy w wydawnictwach 5 moich nie wydanych książek, a w TVP 4 scenariusze zablokowane w prawach autorskich również przez “zaliczki i umowy”. Nic dziwnego, że nie przywiązywałem wielkiej wagi do rozmów o polskiej masonerii. Nie wiedziałem też, że są to nasze ostatnie rozmowy, bo choroba ojca mojej żony przyszła nagle i doprowadziła go w kilka tygodni do tak ciężkiego stanu, że nie w głowie mu były żadne rozmowy. Mieszkaliśmy z dala od niego i dziecko pochłaniało nasze wszystkie siły w pierwszym roku po urodzeniu.

Kiedy jednak wracam myślą do tamtych czasów, zawsze wracają też słowa teścia o działalności Masońskiej Karola Wojtyły, i o jego nieprzypadkowym imieniu papieskim. Jak dziś pamiętam scenę, przy rozświetlonej żywej choince, 24 grudnia 1983 roku, kiedy siedząc z Kirą na kolanach teść wyjawił mi, że JP 2 (Jan Paweł II) to nie żadne przypadkowe imię, tylko kontynuacja JP1 (Józef Piłsudski), ale też przede wszystkim nawiązanie do głęboko ukrytego, ezoterycznego, gnostycznego JP 3  (Jasny Pan – Pan Jessa-Issus). Mówił mi wtedy o roli jaką JP 2 odegra na scenie świata i kościoła katolickiego, mówił o Słonecznym i Księżycowym Filarze Masonerii, mówił o Czterech Filarach Zodiaku i Wielkim Kwadracie Świata. Mówił także o tradycji rodzinnej, która przekazuje wiadomości o masońskiej przeszłości Adama Mickiewicza, którego obydwaj, i mój teść i Karol Wojtyła, byli wielkimi miłośnikami. Teść jednak mimo wszystko preferował postać równie masońskiego Juliusza Słowackiego, reprezentanta Słonecznego Filara i tę preferencję zdecydowanie przekazał mojej przyszłej żonie Annie Pagaczewskiej, która się na “Królu Duchu” i “Dziełach Wszystkich” Słowackiego, Norwida i Kochanowskiego wychowała.

Mówił mi wtedy o szyfrach i znakach zapisanych w Katedrze Wawelskiej, w kościele Franciszkanów przez Wyspiańskiego, o genezie usypania Kopca JP1, o Wiciowcach i Kopcu Niepołomickim, o bocznych nawach kościoła Piotra i Pawła i symbolach masońskich, o wielu rzeczach , których niestety niedokładnie słuchałem, a które wróciły do mnie w latach 2010 – 2012 wraz z odkryciami Barbary Walczak na temat Piotra Włosta i Jana Matejko oraz masonów, templariuszy i żerców Wiary Przyrodzonej Słowian ze Ślęży i Raduni.

To był rok 1983 i 1984, Stan Wojenny był czymś świeżym, był bezpośrednią przyczyną śmierci matki Anny, Janiny Olszowskiej-Pagaczewskiej w grudniu 1981 roku, a także przyczyną śmierci ojca w 1984. Oboje byli kompletnie załamani wydarzeniami, jakie miały miejsce w Polsce.  Umarli młodo – mając zaledwie po sześćdziesiąt parę lat. Tak więc i my oboje byliśmy skupieni na czym innym i czym innym pochłonięci. Toczyła się walka o przetrwanie i podziemna wojna z PRLem Jaruzelskiego. W pokoiku mojej malutkiej córeczki , obok jej łóżeczka spoczęły stosy papieru w ryzach do drukowania bibuły. Rzeczywistość bieżąca jak to często w kraju “frontowym” wypchnęła na peryferie kwestie upowszechniania posiadanej wiedzy i powiązania drugoplanowych faktów.

Nie interesowałem się wtedy zupełnie kościołem katolickim, masonerią (chociaż posiadłem i przestudiowałem dokładnie książkę Ludwika Hassa o wolnomularstwie środkowoeuropejskim “Ambicje , rachuby, rzeczywistość” 1984) a i później wcale mnie on nie zajmował. Byłem na początku odkrywania nowych materiałów i pogłębiania wiedzy  o prawdziwej mitologii Słowian i słowiańskim systemie wierzeń. Dostałem wtedy w spuściźnie wielką bibliotekę z Glogerem, całym Łowmiańskim, Henselem, Sławskim, Eliadem, Mifami Narodow Mira, Brucknerem, Moszyńskim, Słownikiem Starożytności Słowiańskich i powiązanie tego wszystkiego to była moja główna praca i pasja, i główne zadanie. Zajęty pracą, pochłonięty koniecznością utrzymania rodziny i pierwszego wydania Księgi Tura, nie zauważyłem nawet “Fides et ratio” JP 2 w 1998 (w przygotowaniu czego uczestniczył oczywiście późniejszy Benedykt XVI – Ratzinger). Nieco aktywniej do tych spraw wróciłem dopiero w latach 1999 – 2000, kiedy Masoni Krakowscy pomogli mi wydać Księgę Tura (Wydawnictwo Baran& Suszczyński 2000).

Na wszystko przychodzi odpowiedni moment, właściwy czas, kiedy jesteśmy GOTOWI.  Na odkrycie i prawdziwe zrozumienie aktu z 1998 roku byłem dojrzały dopiero w latach 2010-2012, za sprawą spotkań z Barbarą Walczak i pasjonatami Ślęży, a głębia tego aktu objawia się tak naprawdę dopiero po abdykacji Benedykta XVI.

Hipokryzja i dwulicowość, to bezpośrednia konsekwencja istnienia wewnętrznego ukrytego nurtu (stowarzyszeń) i “tajemnicy istnienia” tego Wewnętrznego Nurtu. Dotyka ona wielu dziedzin życia i cywilizacji, a między innymi polskiej kultury całego 1000 lecia chrześcijańskiego oraz religii i kościoła. Ta tajemność dotyka Kościoła szczególnie mocno i bezwzględnie, bo kościół posługujący się fałszem, kłamstwem, terrorem nie zasługuje na dalsze trwanie. Kościół obłudny, głoszący zaprzeczenie nauk, z których się zrodził dotarł do kresu.  Doktryna chrześcijańska, judaistyczna, islamska dotarła do swego kresu, wyczerpała się. Prawda o jej ustanowieniu wypływa jak lawa z mroków przeszłości i oświetla tę przeszłość w połączeniu z innymi dziedzinami nowej wiedzy. Światło to ukazuje niepiękną prawdę oraz prawdziwą funkcję jaką spełniła ta religia w dziejach cywilizacji Zachodu. Pamiętajmy jednak zawsze przy bezkompromisowej krytyce tego co” złe”  w kk także o wszystkich jego pozytywnych, cywilizacyjnych oddziaływaniach.

Temat Watykanu, pozornie niezwiązany z pokazywanymi tutaj odkryciami linii, geomantyką, siatką krystaliczną Ziemi, jest ściśle związany z ukrywaną przez Watykan podwójną własną strukturą (jawną para-chrzescijańską i podziemną okultystyczno-masońską) i ukrywanymi w ramach tej struktury tajemnicami wiedzy. Watykan jest jednym z większych destruktorów w dziejach, który wiekami powstrzymywał dochodzenie przez ludzkość do prawd o konstrukcji Wszechświata,do wiedzy o symbolicznych podstawach chrześcijaństwa i jego faktycznych źródłach, do prawdy o ezoterycznym i gnostyckim nurcie w kulturze duchowej i organizacji cywilizacji Zachodu. Watykan i jego papieże są głównymi aktorami tej ponurej sceny samozagłady kk, bo to oni sami posiadając wiedzę taili ją. Zwłaszcza  taili wiedzę jak bardzo głęboko sam kościół jest uwikłany w ów podziemny nurt organizacji cywilizacji i kultury. Nurt podziemny cywilizacji będący także nurtem wewnętrznym w kk, z ukrywaną w jego ramach wiedzą, znalazł się na powierzchni oświetlony światłem dopiero pod koniec XX i na początku XXI wieku.

Na naszych oczach trwa gra pozorów, która  jest obrazem faktycznej walki wewnętrznej, tzw. wewnętrznej polityki kościoła. Tę grę obłudną nazywaną wyborem papieża Watykan uprawia od ponad tysiąclecia. Nazywać ją należy po imieniu: “walką o władzę”. Ta walka o władzę nad Kościołem, jest walką Kościoła o władzę świecką nad światem, o być albo nie być, o utrzymanie rządu dusz, od którego zależy dalsza egzystencja tego molocha. Inne kościoły mało nas tutaj interesują, ponieważ w obecnej Polsce okrojonej do rozmiarów Czerwonej Moherowej Czapeczki istnieje tylko jeden kościół, który miał i ma wpływ na życie Polaków. Ten kościół poprzez tzw. Ojca Świętego w Watykanie grał także w tę samą grę o władzę świecką z Adamem Mickiewiczem. Z jednej strony łudził go perspektywą współudziału w obaleniu Caratu w Polsce, z drugiej wykorzystywał do prowadzenia swojej zewnętrznej i wewnętrznej polityki przy pomocy Towiańskiego, a z trzeciej strony zrobił wszystko by jego działania pokrzyżować, a wyzwolenie Polski uniemożliwić.

Kiedy misterna jezuicka intryga wymykała się z rąk a Mickiewicz znalazł się już w Konstantynopolu ostatecznie wyzbywszy się złudzeń co do Watykanu sięgnięto po znane jezuitom i stosowane już “rozwiązanie ostateczne”, otruto Adama Mickiewicza. Otruto go  w przeddzień kolejnego powstania, jakie miało wybuchnąć w Polsce w konsekwencji Wiosny Ludów. Powstanie miało przebiegać pod hasłami rewolucji ludowej. Miało też mieć ono tym razem wsparcie Turcji. Przy okazji rozprawiono się wtedy po raz kolejny z Wewnętrznym Nurtem w kościele – tym templariańskim, nawiedzonym ideą jezusową, mesjanistycznym.

374px-Adam_Mickiewicz_by_Jan_MieczkowskiAdam Mickiewicz (1798 – 1855) – jeden z protoplastów Klemensiewiczów, Tillów i Pagaczewskich – Strażnik Wiary Przyrodzonej Słowian

Śmierć Adama Mickiewicza, a zamachy i groźby śmierci wobec JP 2 i Benedykta XVI

Śmierć Adama Mickiewicza, której 160. rocznica przypada 26 listopada 2015 roku, wciąż jest otoczona tajemnicą. Wielu badaczy nie wierzy, że poeta zmarł na cholerę. Jak przypominają, na śmierci Mickiewicza mogło zależeć zarówno Rosjanom, jak przeciwnikom jego koncepcji politycznych,których nie brakowało wśród polskich emigrantów. Okoliczności zgonu wskazują na otrucie.
Jesienią 1855 roku Mickiewicz przebywał w tureckim Istambule. Tworzył tam polski oddział, który miał walczyć w wojnie krymskiej przeciwko Rosji, po stronie Turcji. Poeta ciężko pracował, niedojadał, ale nie uskarżał się na zdrowie. 26 listopada niespodziewanie zachorował i wieczorem tego samego dnia zmarł. Jarosław Marek Rymkiewicz na październikowej sesji, zorganizowanej przez Instytut Badań Literackich (IBL) w rocznicę śmierci poety, pokusił się o zrekonstruowanie ostatniego dnia Mickiewicza. CO SIĘ ZDARZYŁO 26 LISTOPADA?26 listopada 1855 roku Mickiewicz obudził się w nocy. Kazał sobie podać herbatę i usnął. Kiedy około godz. 10 przyszedł do niego płk Emil Bednarczyk, zobaczył świeżo startą podłogę, znak, że rano poeta „womitował”. Inni odwiedzający nie zauważyli umytej podłogi, może dlatego, że została zadeptana przez gości. Około południa, według towarzysza Mickiewicza, Henryka Służalskiego, poeta wypił kawę ze śmietanką i zjadł kawałek chleba, potem się zdrzemnął. Około godz. 13 poczuł się źle. Bednarczyk zastał go stojącego w drzwiach w samej koszuli, obiema rękami trzymającego się futryny drzwi. Nie chciał wrócić do łóżka.Po południu sprowadzono lekarza, który zastosował plastry z gorczycy. Ale stan chorego gwałtownie się pogarszał, pojawiły się konwulsje. Około 19.00 przyszedł ksiądz, ale konający tracił już świadomość. Ostatnie słowa, jakie wypowiedział do Bednarczyka, brzmiały: „Powiedz tylko dzieciom, niech się kochają. Zawsze”.Świadectwo zgonu, wystawione przez miejscowego lekarza Jana Gembickiego, podaje jako przyczynę śmierci wylew krwi do mózgu. Zawsze uważano to za wybieg. Ggdyby lekarz napisał, że poetę zabiła cholera, niemożliwe byłoby wywiezienie zwłok do Francji. Informację, że Mickiewicza zabiła cholera, rozpowszechniał Henryk Służalski, a potem syn poety, Władysław, który w ten sposób chciał ukrócić pogłoski o otruciu ojca. CHOLERY W KONSTANTYNOPOLU NIE BYŁOJesienią 1855 roku w Konstantynopolu nie było jednak cholery. Wprawdzie pojawiała się o­na tam w XIX wieku często, ale tylko w lecie i raczej wśród biedoty. W dodatku objawy cholery, zdaniem lekarzy, mogą być podobne do objawów zatrucia arszenikiem. O otruciu poety szeptano od pierwszych dni po jego śmierci. Na pożegnalnej mszy w paryskim kościele św. Magdaleny doszło do skandalu: jeden z towarzyszy Mickiewicza w Konstantynopolu, kpt. Franciszek Jaźwiński, na schodach kościoła pobił laską  gen. Władysława Zamoyskiego z Hotelu Lambert, znanego z niechęci do Mickiewicza. Oskarżenia o trucicielstwo nie wypowiedziano, ale wisiało o­no w powietrzu.OBAWIAŁ SIĘ O SWOJE ŻYCIE

Wiadomo, że Mickiewicz przed śmiercią obawiał się o swoje życie. Dawał temu wyraz w listach do przyjaciół. Cyprian Norwid, po mszy pożegnalnej, napisał wiersz „Coś ty Atenom zrobił Sokratesie?”. Prof. Alina Witkowska z IBL odnajduje w nim sugestię, że Mickiewicz zginął od trucizny, tak jak Sokrates. Dyskusję na temat niejasnych okoliczności śmierci Mickiewicza podjęto jednak dopiero w 1932 roku, z inicjatywy Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Jako pierwszy wyraził o­n głośno swoje wątpliwości – nie tylko jako badacz literatury, ale także jako lekarz.

Nie można też wykluczyć, że rację miała Wisława Knapowska, która w trzy lata po artykule Boya postawiła tezę, że Mickiewicza zabiło wycieńczenie organizmu spowodowane wyczerpującym trybem życia w Turcji. Ludwika Śniadecka wypominała poecie w listach, że nie dba o siebie – próbuje jeździć konno jak młodzik, sypia byle gdzie i jada byle co.

25 listopada, w przeddzień rocznicy śmierci poety, minister kultury Kazimierz Ujazdowski otworzył w Stambule wystawę o Mickiewiczu, przygotowaną przez warszawskie Muzeum Literatury.

PAP – Nauka w Polsce, Agata Szwedowicz


Nawiązanie do postaci Sokratesa o jakim wspomina autorka tekstu powyżej, to nie tylko sprawa jego otrucia, ale także nawiązanie do masonerii i nurtu ukrytego w łonie kościoła katolickiego, nurtu mesjańsko-templariuszowskiego (Pitagorejczyków i Akademii Platona).

[Dowód na tę podwójność cywilizacji i kultury wiąże sie z postacią Sokratesa, Akademią Platońską i z Arystotelesem oraz jego szkołą. Kto zna tylko jawny nurt cywilizacji uważa i cytuje to co podają oficjalne encyklopedie i słowniki: „

Ateński Likejon (czyli po łacinie Lyceum) był starożytnym zespołem częściowo krytych budowli, przeznaczonych do ćwiczeń fizycznych i jednym z miejsc dyskusji obywateli i wystąpień filozofów. Młodzieńcy pobierali tam od nich nauki. Zbudowany w V w. p.n.e. przez Peryklesa w czasach świetności Aten, dał nazwę szkole filozoficzno-naukowej (335–269 p.n.e.) założonej i kierowanej przez jednego z największych i najsłynniejszych filozofów starożytności – Arystotelesa, a następnie przez jego uczniów. W ogrodach Likejonu – nazywanego tak od imienia świątyni Apollina Likejosa (Apollina Wilczego), do której przylegał – przechadzali się filozofowie wraz z uczniami.

Wewnętrzna wieda powiada, i każdy Wiedzący (Wiedun) to potwierdzi, że nazwa Lykejon posiada dwa źródła, ale żadne nie jest związane z pojęciem wilka – co najwyżej „młode wilki” to młodzież, młodzi wojownicy, adepci szkół walki. Natomiast Apollo jest  aspektem Dionizosa:

Apollo (gr. Ἀπόλλων Apóllōn, zwany też Φοῖβος Phoibos „Jaśniejący”, łac. Apollo) – w mitologii greckiej syn Zeusa i Leto. Urodził się na wyspie Delos. Był bliźniaczym bratem Artemidy. Uważany za boga piękna, światła, życia, śmierci, muzyki, wróżb, prawdy, prawa, porządku, patrona sztuki i poezji, przewodnika muz (Ἀπόλλων Μουσηγέτης Apóllōn Mousēgétēs). Przebywał na Parnasie, skąd zsyłał natchnienie. Apollo był najmłodszym i najpiękniejszym bogiem spośród mężczyzn. W rzeczywistości bóstwo o szerokich, często sprzecznych, kompetencjach. Pierwotnie, androgyniczny (śladem tego bliźniacza para Apollo-Artemida), bóg gwałtownej śmierci – Grecy wywodzili jego imię od ἀπόλλυμι (apóllymi) „niszczę, zabijam”, ale por. też IE. *abol (<*obol-) „jabłko” (symbol – źródło wiedzy). Bóg jednocześnie solarny i chtoniczny. Zabijając węża-smoka Pytona (lub Delfyne, będącego hipostazą pierwotnej Magna Mater), strzegącego bramy do tajemnej wiedzy ukrytej pod/w ziemią/i, przejął władzę nad wyrocznią w Delfach (gr. delfys „macica”). Zabójstwo Pytona, podobnie jak zabójstwo Wrytry przez Indrę, było wielkim, bohaterskim czynem, ale i przekleństwem, z którego należało się oczyścić. Ustanowił więc igrzyska pytyjskie, zszedł też do podziemia. Stał się przekaźnikiem boskich (Zeusowych) wyroków, szczególnie w sprawie obrzędów oczyszczenia po zbrodni zabójstwa. Oddalał (apotropaios) i oczyszczał (katharsios) od zła (zbrodni mordu), które sam wywołał (por.: Dionizos).

Łuk i lira, którymi posługuje się Apollo, mogą być interpretowane jako narzędzia przeciwstawne (mordu i oczyszczenia). Może być to również w rzeczywistości jedno, najbardziej pierwotne, instrumentum – symbol władzy nad życiem i śmiercią oraz wiedzy (zarówno jako instrument muzyczny – przygrywający podczas szamańskiego obrzędu, jak i łuk miotający strzały, na których szaman podróżuje w zaświaty).

Jaśniejący – Jasny Pan – Syn Dzeusa-Dyjonizosa-Dyjaus Patera-Dzenizosa-Dażboga – Pana Światła Niebieskiego i Jasnego Dnia oraz Lato-Ruji – Bogini Kiru, urodzony na wyspie Dzielii (Działów). W pewnym sensie prototyp Jesusa Syna Bożego i Lucyfera.

Lykejon – to Łukojąt oraz Łąkojąt-Lukająt, a także Licyjąt.  Potrójne (a w zasadzie poczwórne – Łupijąt-Lupus = wilk) miano szkoły świętej szamanów/wojowników/żerców/lekarów sprowadza się tutaj do następujących znaczeń i funkcji:

a ) Łukojąt – łączenie = łuczenie = oświecanie wiedą i sztuką władania łukiem boskim (refleksyjnym łukiem błyskawicy = wiedzy), skąd imię Luciferus – Łączysfera, Łukozwora – Perun Dzeus. A więc Ujęcie – objęcie Łuku Niebios we władanie i rękojeści symbolicznego Łuku Wojownika (stąd łuk i lira to ich symbole szkolne). Wiedza o świecie bogów, o Pan-teonie, czyli Panów Dejonie – delonie, dzełonie, dziełaniu i dziejonie, Działaniu, Działach i Dziejach Panów.

b) Łąkojąt-Lukająt – czyli łąkowy, posiadający wiedę o łękach, k-łączach, łekach-lekach, ziołach, lukający – wypatrujący kłączy, obejmujący wiedę lekara – o lekach – ziołach. Stąd symbol węża związany z tą wiedą i szkołą (pokonanie Pytona przez Apolla, nabycie mocy nad energią wężą błyskawicy, kunadili). Tu nabywano tytułów mog-istra (moc-i-stera), czyli mającego ist/jestestwo/byt we władaniu, mogącego kierować-sterować istem ludzkim i boskim – wiedza o życiu i śmierci.

c) Licyjąt – ujmowanie lica, oblicza świata, czyli kształcenie władców, tj. władających mocą i głosem i bronią. Licujących Świat. Tu symbolem jest lira wydająca  harmonijny głos, lub fletnia Pana – rezonans harmoniczny.

d) Łupijąt – pojmiciel wilków, łupich, łupicieli. Łupi – Lokis to wilkołak, lub niedźwiedziołak – demon, zdusz, wcielony w zwierzęcą postać przebywający na ziemi błądzący duch ludzki, a jednocześnie krwiożerczy dziki wojownik, łupiciel i Łowca Łupich-Lokisów.

Jak na tym przykładzie widać istnieją dwie wiedze – pierwsza potoczna słownikowa, druga głęboka, ukryta, ezoteryczna, masońska, wiedza Wiary Przyrodzoney. Ta druga wywodzi znaczenie słów nie z greki i łaciny lecz ze słowiańsko-skołocko-persko-sanskryckiego.


Pragnę tutaj mocno podkreślić i zwrócić waszą uwagę, że sprytne pociągnięcia i matactwa związane z zamordowaniem Adama Mickiewicza w przededniu Rewolucji Polskiej (bo tak byśmy nazywali to wydarzenie gdyby do niego doszło) spowodowały, że udało się skutecznie ukryć prawdziwe motywy tego zabójstwa i przyczynę śmierci wieszcza, przywódcy formowanych Legionów Polskich i Żydowskich popieranych i finansowanych przez Turcję. Były one zwalczane nie tylko przez Rosję, ale także bardzo ostro i zdecydowanie przez Watykan , który wyklął Towiańczyków i przyczynił się do emigracji Adama Mickiewicza z Paryża oraz poszukiwania ratunku u boku islamskiej Turcji.Także dzisiaj Watykan jest głównym motorem powstrzymującym integrację Europy z Turcją.

Pragnę też tutaj mocno zaznaczyć, że sprawa tego zabójstwa wypłynęła na światło ponownie dopiero w 1932 roku za sprawą Tadeusza Boya-Żeleńskiego, mocno związanego ze Strażnikami Wiary Przyrodzonej Słowian, I Starosłowiańską Świątynią Światła Świata w Krakowie (przez związki ze Stanisławem Wyspiańskim, Stanisławem Przybyszewskim, Dagny Przybyszewską, Zofią Pareńską i Kazimierzem Tetmajerem, czy socjalizującą Grupą z Krakowskiego Łobzowa) oraz Szczepem Rogate Serce ( patrz także Czarny Pasek – artykuł „Stefan Żechowski i Marian Ruzamski” w rozdziale Szczep Rogate Serce). Gdyby nie Boy-Żeleński ta sprawa nie zostałaby ujawniona przez międzywojennych Masonów Polskich i nie miałaby dzisiaj swojego dalszego biegu.

Podobnie dzisiaj, kiedy mówię, że naszymi naturalnymi sojusznikami są kraje islamskie i kraje wiary przyrodzonej (kraje naszych braci po krwi Y-DNA R1a1): Indie, Pakistan, Iran, Irak, Turcja, Syria, a także Rosja, słyszę ten sam głos obecny wśród patriotów polskich od 1855 roku, głos Watykanu. „Czujemy się judeo-chrześcijanami”, krzyczą polscy katoliccy patrioci! Mówią to poważnie ludzie szczerze oddani narodowi, ludzie  którzy zapominają jednak o historycznych lekcjach z jakich powinni wyciągać wnioski na przyszłość. Jest to głos Watykanu masońskiego, sefardyjskiego, który będąc dzisiaj masońską tubą sefardyjczyków kieruje tychże patriotów ku błędnemu mniemaniu, iż sojusznikiem naturalnym Polski są odległe i zawsze wrogie idei wolności Polski, Stany Zjednoczone Ameryki oraz Postrzymska Zachodnia Europa.

Kochani Polscy Patrioci Katolicy, których wysoce cenię za wasz patriotyzm, przypomnijcie sobie ile razy Sprawa Polska została przez Watykan zdradzona i wyciągnijcie wreszcie wnioski. Przestańcie pluć na Rosję i czerpcie z niej wzór, ale też tak jak do tej pory domagajcie się od Rosji, TAK JAK I MY TO NIEUSTANNIE TUTAJ CZYNIMY, szacunku i równego traktowania, podmiotowego traktowania, jedynego traktowania,  jakie zagwarantuje realną unię i pokój słowiański.

Pamiętajcie Kochani Moi Patrioci Katoliccy Polscy, że  instytucja kościoła watykańskiego nie jest wam potrzebna byście mogli wyznawać wiarę w boga, ale póki jesteście od niej zależni zawsze przyjdzie dzień, kiedy każe wam ona wybierać – tak jak w przeszłości – między interesem własnym Watykanu i interesem waszej Ojczyzny Polski. Do praktykowania Wiary Jezusowej kościół nie jest nikomu potrzebny, on jest potrzebny jedynie kaście kapłańskiej do sprawowania władzy w Systemie Pan-Niewolnik, według zaleceń Konstantyna Wielkiego i kolejnych spadkobierców Starożytnego Niewolniczo-Feudalnego Rzymu.

Hasła Mesjanistyczne, które wcieliła w życie Solidarność1980 roku,  hasła za które nas tak chwaliła Europa, które pozwoliły się wyzwolić Niemcom w 1989 roku i zjednoczyć, a które tak chętnie teraz w dobie kryzysu Europa zapomina, te hasła Adama Mickiewicza i Andrzeja Towiańskiego, hasła z którymi miała się rozpocząć w 1855 roku Rewolucja Polska były i będą zawsze solą w oku kościoła, bo jest on strategicznym odwiecznym sojusznikiem porządku Pan – Niewolnik, spadkobiercą bezpośrednim doktryny Post-Rzymu a nie Jezusa Chrystusa, jest faktycznym mordercą idei mesjanistycznych. 

Powstanie i rewolucja rozpoczęły się w Polsce w styczniu 1863 roku, ale hasła nie były już tak rewolucyjne, jak te które miał wcielić w życie Adam Mickiewicz. Sprawa nie miała już ani oparcia w Turcji ani w Polskich Legionach Adama Mickiewicza pod auspicjami Turcji. Ani moment nie był tak dobry ani przywództwo nie było już takie. 

Są tacy, którzy twierdzą, że to powstanie było bez sensu. Nie zgadzam się z tym sądem mimo, że potoczyło się bezsensownie i miało siłę niewypału w porównaniu do planów Adama Mickiewicza. Nie zgadzam się z powodu oczywistego pożytku płynącego z ofiary najwyższej, ofiary krwi narodu.  Stało się tak dlatego, nie z powodu knowania Żydów w 1863, lecz knowań Watykanu, i jezuickiego zabójstwa Adama Mickiewicza w roku 1855. Zwróćcie uwagę na datę śmierci to jeszcze jedna wskazówka (26 = 8). Było to wspólne działanie Obrońców Systemu Pan-Niewolnik, wszystkich wstecznych europejskich ukrytych sił, w tym Watykanu i Rosji, wymierzone w prawdziwą rewolucję europejską, z którą nic wspólnego nie miała późniejsza rewolucja Październikowa w Rosji.

Być może długo przyjdzie nam czekać na pojednanie z Wolną Rosją którą stworzą Wolni Rosjanie. Z Rosją kremlowską, sprzężoną z prawosławnym Watykanem kremlowskim Polska nigdy się nie pojedna na drodze do Postępu Ludzkości, bo to są te same wsteczne ciemne siły, które zabijały polskie powstania i zabiły Adama Mickiewicza.

Fragmenty istotne o Adamie Mickiewiczu z Wiki

Adam Bernard Mickiewicz herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu albo Nowogródku[1][2][3], zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle[4][5], a nawet za jednego z największych na skalę europejską[6]. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń[7] oraz bard słowiański[8]. Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce[9], zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego[10][11]. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Mickiewicz jako prekursor fantastyki naukowej

Antoni Smuszkiewicz w jednej z pierwszych polskich monografii dotyczącej literatury fantastyczno-naukowej wykazuje pośredni wpływ nieopublikowanej Historii przyszłości Mickiewicza na powstanie tego gatunku. Dzieło nie zostało nigdy opublikowane, a rękopis zaginął; sporo informacji dostarczają o nim jednak liczne pozostawione zapiski i listy do przyjaciół poety. Antoni Edward Odyniec w liście do Juliana Korsaka nazwał Historię przyszłości Don Kichotem swojego czasu[41].

Badacze literatury uznają, że nieopublikowane dzieło Mickiewicza mogło zrewolucjonizować literaturę światową[42][43][44]; najprawdopodobniej wyprzedzało ono wizje Juliusza Verne’a, Herberta George’a Wellsa i Jerzego Żuławskiego[42][44], a nawet prześcigało je w naukowo-technicznych i społecznych spekulacjach[42].

Mickiewicz w pisaniu Historii przyszłości (niektóre fragmenty powstały w języku francuskim) inspirował się twórczością dwóch rosyjskich prozaików: Jana Tadeusza Bułharyna i Władimira Odojewskiego.

Mesjanizm polski

Obok czysto literackiej spuścizny i testamentu Adama Mickiewicza, jednym z ważniejszych i wyjątkowo trwałym zapisem poety było stworzenie przez niego zrębów prądu filozoficzno-historycznego znanego, jako mesjanizm polski. Jakkolwiek za twórcę historiozoficznego prądu mesjanistycznego, a w szczególności mesjanizmu polskiego uznaje się Józefa Hoene-Wrońskiego, to właśnie Mickiewicz spopularyzował ten pogląd i połączył go z pierwiastkami narodowej historii, mistyki religijnej. To mickiewiczowskie sformułowania zasad mesjanizmu w Księgach narodu Polskiego pozwoliły czytelnikom w Niemczech, Włoszech, Irlandii, na Ukrainie i Węgrzech wyraźnie postrzec i odczytać rewolucyjne hasła wolnościowo-wyzwoleńcze[46]. Tenże program, bardziej niż jakikolwiek ściśle rozumiany prąd literacki dał podstawy nie tylko wizji Polski męczęńsko-odkupicielskiej, która miała być jutrzenką wolności narodów, ale dał podstawy do utrwalenia się i ważności postaci wieszcza narodowego. Tak widziany wieszcz to nie zwykły poeta czy pisarz – to autentyczny prorok religii mesjanistycznej. Dawało to wyraz w wielu określeniach mesjanizmu polskiego używanych przez samego Mickiewicza, jak np. „Polska – Chrystusem Narodów” itp.

Spuścizna i pamięć o wieszczu w sferze publicznej

Już w pierwszych latach po śmierci Mickiewicza jego sława i wpływ, jaki wywarł nie tylko na społeczeństwo polskie, ale również na artystów i myślicieli w Europie zaowocowały publicznym okazywaniem jego zasług i symbolicznym hołdom poecie. Jednym z wcześniejszych i z najbardziej znanych jest dzieło głośnego francuskiego rzeźbiarza Emila Bourdelle’a: pomnik Adama Mickiewicza przedstawiający go w formie Pielgrzyma[47]. W 1898 wzniesiono w Krakowie pomnik autorstwa Teodora Rygiera, co stało się okazją do wielkiej manifestacji patriotycznej. Symboliczny grób poety znajduje się w powstałym w 1955 Muzeum Adama Mickiewicza w Stambule. Syn poety Władysław Mickiewicz ufundował w 1903 w Paryżu Muzeum, gromadzące pamiątki po ojcu i niektóre rękopisy jego utworów. Znajduje się ono w gmachu Biblioteki Polskiej na Wyspie Świętego Ludwika. Wiele miast w Polsce oraz niektóre miasta europejskie związane z życiem Adama Mickiewicza ma ulice, parki, place i budynki publiczne nazwane jego imieniem.

Kiedy myślę o całej tej przeszłości dalekiej i bardzo bliskiej oraz o mojej obecności w owych wydarzeniach, kiedy ocierałem się o żywe osoby biorące w nich czynny udział, a także miałem okazję ich słuchać – choć czasami nie dość uważnie – wraca mi też zawsze wtedy w pamięci cytat z wykładów Adama Mickiewicza prowadzonych przez niego 150 lat temu w Paryżu w jego okresie mocno „towiańskim” na temat Wiary Słowian:

“Kto zgłębi podania słowiańskiego ludu ten dotknie istoty Boga”.

Jest to wielka i ważna prawda na temat odgrzebywania Starej Wiary Przyrodzonej Słowian, która jest Wielką Pierwotną, Wiarą Polaków, wiarą i wiedą Naturalną, wypływającą ze źródła.

flaga rosji

Wielka Zmiana w Rosji – wychowanie w duchu patriotyzmu i szacunku dla dziejów? – 1 luty 2013  c.d. Wielkiej Zmiany i przykład dla Polski

Rosja: Powrót panslawizmu?

2013-02-15 20:44

„Podstawą  wszystkich zwycięstw i osiągnięć Rosji jest patriotyzm, wiara i siła ducha. Te nieodłączne właściwości charakteru narodowego pomogły naszemu narodowi w 1612 roku pokonać Smutę, pomogły zwyciężyć w Wielkiej wojnie ojczyźnianej 1812 roku. One też  miały wielkie znaczenie dla naszego narodu w wojnie 1941-1945 roku… Rosyjska Prawosławna Cerkiew pomagała nam zwyciężać i pomogła zwyciężyć”– stwierdził 1 lutego prezydent Władimir Putin podczas spotkania z patriarchą Cyrylem i uczestnikami Archijerejskiego Soboru Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Jego przemówienie było ciekawe z powodu zawartych w nim elementów programowych.

1 lutego 2013 roku miało miejsce spotkanie Prezydenta Federacji Rosyjskiej W.W. Putina z Jego Świątobliwością patriarchą Cyrylem i uczestnikami Archijerejskiego Soboru Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
I wyżej przytoczone słowa wypowiedział prezydent Putin do uczestników Soboru.
Odszedł też od wąskiego pojmowania świeckości państwa:
„Zachowując świecki charakter naszego państwa, nie dopuszczając do upaństwowienia życia cerkwi, powinniśmy uciec od wulgarnego, prymitywnego rozumienia świeckości”- oświadczył Putin. Przyszedł też czas dopuścić cerkiew do polityki: „Pora dać możliwość Cerkwi pełnowartościowego służenia państwu w takich najważniejszych sferach, jak pomoc rodzinie i macierzyństwu, wychowanie i wykształcenie dzieci, polityka wychowania młodzieży, rozwiązywania problemów społecznych, których jest bardzo i bardzo wiele, umocnienie patriotycznego ducha sił zbrojnych”.
Putin dostrzega, że  „siła prawdziwej, historycznej Rosji — Rosji Minina i Pożarskiego, Dymitra Dońskiego i Aleksandr Newskiego, świętego Sergieja Radoneżskiego oraz św. Serafima Sarowskiego – złamała nazizm i uratowała świat.”
Ciekawe jest przywołanie przez prezydenta Putina postaci św. Serafima Sarowskiego.


Wszak priepodobny Serafim Sarowski kanonizowany w 1903 roku,  już na początku XIX wieku przepowiedział rozstrzelanie carskiej rodziny, rewolucję i wojny, miliony ofiar. Mówił jednak też, że Rosję czeka wspaniała przyszłość. Przepowiedział, że od 2003 roku nastąpi odrodzenie Rosji. A „Słowianie będą ukochani przez Boga za to, że do końca zachowają prawdziwą wiarę w Pana. I otrzymają wielkie dobrodziejstwa od Boga: zapanuje wszechpotężny język na ziemi, i innego królestwa potężniejszego niż rosyjsko – słowiańskie nie będzie na ziemi… Rosja zleje się w jedno morze wielkie z innymi ziemiami i plemionami słowiańskimi, stworzy olbrzymi wszechświatowy ocean narodów, o którym Pan Bóg głosił ustami wszystkich świętych: „groźny i niezwyciężone królestwo ogólno-rosyjskie – wszechsłowiańskie.
Czyżby prezydent Putin pod wpływem proroctwa świętego mnicha Serafima Sarowskiego odnalazł po latach poszukiwań ideologiczne spoiwo dla upadłego imperium? Nowy “russkij mir” być może stanie się dziwaczną mieszanką spuścizny Rusi Kijowskiej i nowej odsłony panslawizmu.

Powstaje jednak pytanie. Czyżby prezydent Putin w swojej polityce budżetowej przeznaczał ogromne środki na zbrojenia Rosji pod wpływem proroctwa świętego mnicha Serafima Sarowskiego?
Kto wie?
Może i III RP powinna wyciągnąć właściwe wnioski biorąc przykład z polityki Władimira Putina i przywrócić tradycyjne wartościowanie i znaczenie patriotyzmu w życiu narodu oraz dumę z własnej historii?

materiał z Nasze blogi

Nas w tej historii, poza proroctwem Sarowskiego bardziej interesuje postać Sergieja Radoneżskiego, który w Sergiejew Posadzie „posadził ” klasztor i gdzie ma sie znajdować dzisiaj według przedstawianej powyżej mapy Czakram Ziemi.  Widzimy że te linie na mapie są poprowadzone w wielkim przybliżeniu i że punkty czakr są wybrane arbitralnie. Wygląda na to że Vismaja i Rose Sharon – Rózokrzyżowy podąża tutaj jakimś szlakiem KGB i Władimira Putina, ale mogę się mylić, może to jest szlak Patriarchatu Prawosławnego i kościoła Jezusowego ukrytego wciąż w katakumbach Watykanu i tajemnych Lożach Masońskich.

My oczywiście widzimy inaczej sens Wiary i Wiedy Przyrodzonej Słowian, sens wiary w Boga i wiedzy o Bogach/Bogu/Energii. Pojmujemy jednak sensowność rozmowy i intencje Kremla, wartości jakie widzi on w powrocie do duchowości i rycerskości, który to powrót jest sygnałem Wielkiej Zmiany w Rosji i w ogóle na świecie.  Rozumiemy, że Putin odwołuje się tu do organizacji, która może się włączyć w służbę społeczeństwu Rosji. Dostrzega on problemy społeczne Rosji i niedolę Rosjan oraz upadek wartości moralnych.  Wyciągamy jednak zupełnie inne wnioski z działań Kremla niż publicyści katoliccy.

Rozumiemy, że w Rosji będzie szanowana i traktowana równoprawnie każda Duchowość, co jest tradycyjną rosyjską wartością, obcą polskiemu kontrreformatorskiemu katolicyzmowi.

Tak oto potwierdzają się po raz kolejny w tym artykule wieszcze słowa Adama Mickiewicza:”Kto zgłębi podania słowiańskiego ludu ten dotknie istoty Boga „.

Gdy tylko dotykamy tematyki starych słowiańskich bogów, gdy zaczynamy rozbierać ich imiona na fonemy i morfemy, dochodzimy do wspólnych korzeni Słowiańszczyzny i innych krajów Aryjskich, do tajemnic znaków i symboli i ukrytej dotychczas przez chrześcijańską doktrynę dawnej Wiedy Słowian.

Dochodzimy do sprawy bliskiego pokrewieństwa, archetypów wspólnych, do braterstwa po krwi, po języku, po wspólnej starożytnej (a nie średniowiecznej) kulturze i tradycji.

Dochodzimy niezmiennie nie tylko do czarów, geomancji, siatek krystalicznych Ziemi, tajemniczych linii, szlaku Scytów na Zachód, odwieczności Słowiańszczyzny i jej kulturotwórczej roli w procesie cywilizacyjnym.

Dochodzimy do Idei Wielkiej Wspólnoty Słowian, do idei Świata ułożonego według ich słowiańskich wartości, Świata Plemiennego, Zdecentralizowanego, prawdziwie wolnego i demokratycznego.

PLEMIENNEGO – bez hegemona i tyrana w Waszyngtonie, Rzymie, Pekinie, Moskwie, Brukseli, Berlinie czy gdziekolwiek indziej


SwaraRaszek – zebrał i skomentował Mezamir Snowid

budda skandynawia

Figurka Buddy znaleziona na szwedzkiej wyspie Helgö, pochodząca z północnych Indii, która najprawdopodobniej padła łupem Wikingów.





Większość osób słysząc twierdzenie”Jestem Bogiem”, traktuje to jak bluźnierstwo.


Pojmowanie przez nich Bóga, wg tradycyjnej religijności pustynnej

oznacza postrzeganie Go jakby był antropomorficznym najwyższym bóstwem,wszechmocnym,wiecznym,wszechwiedzącym Stwórcą.


 Mistycy mówiąc „Ja Jestem Bogiem”,nie mają na myśli jednostki.
Chodzi o praw-dziwą (dźiwa-dusza) naturę jaźni i to właśnie JĄ identyfikują z bogiem.

„Ja jestem nieskończoną głębią
w której mają swój początek wszystkie światy.
Poza wszelką formą,na zawsze nieporuszony.
Taki jestem”.-Ashtavamkara Gita
„Ja Jestem”-oto imię boga,bóg nie jest nikim innym tylko jaźnią”-Sri Ramana Mahrishi


„Ja jestem Brahman…mieszkam we wszystkich istotach jako dusza

czysta świadomość,podstawa wszystkich zjawisk.
Za czasów mej niewiedzy zwykłem myśleć o nich wszystkich jako o istotach oddzielnych ode mnie.
Teraz wiem że Ja jestem Wszystkim”-Shankara


Taka koncepcja boga zakłada że nie jest on odrębnym bytem poza nami gdzieś w jakiejś innej sferze
górującym nad ludzkimi sprawami
nagradzającym lub karającym nas za nasze czyny.
Bóg objawia się w każdym z nas jako niezaprzeczalny aspekt nas samych
świadomość jaśniejąca w każdym umyśle,każdej żywej istoty.
„Kiedy mówię „Ja Jestem”,nie mam na myśli oddzielnego bytu
z ciałem będącym jego rdzeniem.
Mam na myśłi całość istnienia,ocean świadomości
cały wszechświat,wszystkiego co jest i co wie”- Sri Nisargadatta Maharaj
Materia jest światłem w spoczynku,materia w ogóle nie zawiera w sobie materii,jest tylko światło,energia
Zwrócił ktoś uwagę na podobieństwo wyrazów świat(rozumiany jako materia otaczająca nas) i świat-ło?
Świat materialny to światło w spoczynku.
Teksty Samkhyi w wielu fragmentach mówią o Puruszy jako o doznającym/bhoktr
(Bhoktr Bóg Bhag),poznającym/jńa,jńatr.


„Ja Jestem”/Jaźń obecna absolutnie wszędzie, to Świętowit,bóg najwyższy.


Tak więc politeizm nie wyklucza istnienia boga jedynego ponieważ:
Każdy z nas dokładnie w ten sam sposób odczuwa bycie.
Kiedy ktoś z Was mówi Ja Jestem,ma na mysli dokładnie to samo co ja,kiedy mówię do siebie Ja Jestem.
A więc istnieje tylko jedna Jaźń której doświadczamy indywidualnie,filtrując ją dowolnie własnym mózgiem/odbiornikiem jaźni.
Ja Jestem które jest we mnie,i wasze Ja Jestem które macie w sobie,niczym się od siebie nie różnią.
Możłiwość zdania sobie sprawy z tego że Ja Jestem,jest dowodem na istnienie i obecność boga.
Boga w nas,nie poza nami.
Bóg który jest w nas nigdy nie będzie działał jak jakiś hipermarket.
Tzn modlenie się do niego o to by dał nam to lub tamto,więcej pieniędzy itp,jest bezcelowe.
Wszystko co nas spotyka jest skutkiem naszych działań z przeszłości.
Cierpienie którego doświadczamy,zawdzięczamy sobie,a więc jeśli chcemy być szczęśliwi
musimy szukać szczęścia wewnatrz siebie,nie na zewnątrz.
Byłoby to nielogiczne gdybyśmy wypracowywali własną karmę,doswiadczali jej skutków
a następnie zostali z nich zwolnieni przez boga z zewnątrz.
Jeśli ktoś jest ciekawy kim był w poprzednim życiu,niech przyjrzy się temu kim jest w obecnym.
„Ci mędrcy którzy widzą że świadomość w każdym z nich
jest tą samą świadomością która przepełnia wszystkie świadome byty
osiągną wieczny pokój”-Katha Upanishad
„Nie możemy znaleźć naszej postrzegającej Jaźni wewnątrz obrazu świata
ponieważ ona samajest obrazem świata”
„Czym jest owo”JA”?
Gdy przyjrzysz się bliżej ,zobaczysz że to co masz na myśli mówiąc”JA”
jest gruntem na któym gromadzone są doświadczenia i wspomnienia”.- Erwin Schrodinger

Na filmie jest mowa o odkryciu i wynalazku.
To o czym mówi Osho staje się zrozumiałe gdy uznamy Ja Jestem za boga bogów.
Tzn odkrycie stanu Ja Jestem nie jest ludzkim wynalazkiem
Ja Jestem to nasza prawdziwa natura.
Tworzenie bogów na nasz obraz i podobieństwo to wynalazki.
Takim właśnie wynalazkiem jest starotestamentowy Jahwe,jest urządzeniem do zniewalania i kontrolowania ludzkości.
Takim samym wynalazkiem jest biblijny Szatan.
Wynalazki nie żyją,wynalazki nigdy się nie narodziły,żaden z wynalazków nigdy nie był w stanie powiedzieć Ja Jestem.

Judeochrześcijaństwo to w gruncie rzeczy jeden z najmłodszych kultów solarnych
inspirowany filozofią Wschodu.
Krzyż to starożytny symbol solarny stanowiący uproszczoną wersję Krzyża Zodiakalnego



Kiedy czternastowieczny judeochrześcijański ksiądz i mistyk Eckhart głosił że „Bóg i Ja to jedno”

zaprowadzono go przed oblicze papieża Jana XXII i zmuszono do wyparcia się takich nauk.

Innych spotykał gorszy los.

Żyjący w X wieku islamski mistyk Al-Hallaj został ukżyżowany za używanie języka który sugerował utożsamianie się/Ja z Bogiem.


Oseberg ship was found in a large burial mound in 1904 near Oseberg farm, Vestfold county, Norway. It is believed to be one of the best preserved and most exciting Viking ship finds, even though the burial (dating to 834 AD) was looted as early as in the Middle Ages.


„Bóg śpi w skale
śni w roślinie
budzi się w zwierzęciu
a w człowieku jest przebudzony”- Nauki sufickie.


„Jeśli znasz samego siebie,znasz boga” Ibn-al-Arabi




Co ciekawe,”Ja Jestem” to także jedno z imion boga Jahwe.Przypadek?

Pochodzące od hebrajskiego YHWH niewypowiedzianego imienia boga

jest często tłumaczone jako „Jestem Który Jestem”-tzn Ja Jestem,jaźń,zdolność do stwierdzenia „Ja Jestem” to właśnie bóg.


Tylko skąd semici wzięli swojego Jahwe?



 Yahvah, Yahve, YHVH jest tajemnym wedyjskim imieniem Boga Słońca.

Nazwa państwa taka jak Syria pochodzi od indyjskiego imienia Boga Słońca Surya 

Zatem na obszarze Syrii powinno się czcić Boga Surya i praktykować Surya Namaskara

Łatwo znaleźć na Zachodzie ślady dawnych wedyjskich tradycji opisanych w Mahabharacie.


Współcześnie muzłuamanska Kaba w dawnych czasach była wielkim ośrodkiem kultu Słońca

i w zasadzie te pierwotne funkcje powinny być w tej zawłaszczonej świątyni niezwłocznie przywrócone

włącznie z kultem arabskiej Bogini Słońca Al-Lat.




Stawianie znaku równości między wedyjskim Yahvah a hebrajskim  Jahve/Jehową, to grubo naciągana mistyfikacja.

Tautonim – wyraz brzmiący w różnych językach podobnie lub identyczne pod względem wyglądu lub brzmienia, ale ich znaczenia są całkiem odmienne.


Mimo wszystko,to właśnie wedyjski bóg słońca stał się inspiracją dla powstania antropomorficznego 

mściwego,niedojrzałego emocjonalnie i zazdrosnego o wszystko stwora(gdyż  został on stworzony na obraz i podobieństwo narodu wybranego).

O tym że „naród wybrany” wzorował się na wedyjskim bogu Słońca świadczy chociażby ten cytat


jEwangelia Mateusza 15:24,Jehoshua mówi:”Jestem posłany TYLKO dla zmarłych owiec Izraela”


Jest to również dowód na to że Jeszua pobierał nauki w Indiach.

Tam poznał imię Boga Słońca i przyniósł go żydom


(nazywając  Yahvah ojcem wszystkich żywych stworzeń tzn wszystkich posiadających świadomość,jaźń.

Imię Jeszua oznacza  „Yahvah Jest Wielki”,dokładnie tak samo tłumaczone jest jego imię w Rygwedzie)


ponieważ tylko oni potrzebowali zbawienia,nikt inny.

Tylko żydom potrzebne było wybawienie od niewiedzy.


jEw. Jana 4:22,   „…zbawienie bierze początek od Żydów”.

Początek i koniec.


Pradawny wedyjski Bóg Słońce imieniem Yahvah czczony był na Bliskim Wschodzie, w Arabii, a także w Egipcie i Mezopotamii

a odmiany jego imienia jak Yave, Yahve czy Yayash znane są doskonale.

Wszyscy zatem, którzy swoje źródła religijne i metafizyczne wywodzą od Boga Słońca imieniem Yahvah (YHVH)

powinni na dobre zająć się zgłębianiem wedyjskiego oryginału.

Hebrajski mściwy substytut,zazdrosny,emocjonalnie niedojrzały,jest tylko nieudaną imitacją.

Pretekstem jaki należało zdobyć aby móc usprawiedliwić dążenie do wprowadzenia światoej religii.

Naród wybrany nie zrozumiał nauki o jaźni więc antropomorfizował Jaźń

tworząc swojego egregora,czczonego po dziś dzień przez tenże naród 

oraz resztę niewolników Pana,tzn żydopodobnych judeochrześcijan w niezliczonych neojudaistycznych kościołach

(katolicyzm,protestantyzm,prawosłąwie,adwentyści,anglikanie,świadkowie Jehowy,tych odłamów jest bardzo wiele)


będących odłamkami judaizmu-efektu wypaczenia Wed.


Alians Ewangeliczny  
Kościół Chrześcijan Baptystów  
Kościół Ewangelicko – Metodystyczny  
Kościół Ewangelicko-Augsburski  
Kościół Polskokatolicki  
Kościół Ewangelicko – Reformowany  
Kościół Katolicki Mariawitów  
Kościół Starokatolicki Mariawitów  
Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Kościół Nowoapostolski
Wschodni Kościół Staroobrzędowy 
Karaimski Związek Religijny  


itd itp…wszyscy oni czczą starotestamentowego Jahwe,egregora skonstruowanego przez naród wybrany 

po to by narody gojowskie dzielić.

Każdy z wymienionych przeze mnie odłamów judaizmu jest tym jedynym słusznym a pozostałe to heretyckie sekty.



Imię Yahvah (Jahwah),można znaleźć w Rygwedzie – min. w 36 Hymnie,

a wiele ideałów duchowych Starego Testamentu pochodzi z kultury i religii wedyjskiej z Indii

Dlatego kilka tysięcy razy imię Yahve wspomniane jest w Biblii.



YahvaH oznacza wielką, ogromną przestrzeń, bóga zajmującego wielką przestrzeń – Ten który opiekuje się istotami świadomymi

np bogami nieba/Devami (Deva =Deus)oraz półludźmi/bóstwami Asurami/półbogami

śpiewającymi święte hymny, mędrcami – czyli ludzkimi istotami OŚWIECONYMI,przebudzonymi,”przebuddzonymi”

– tymi którzy prowadzą boskie (czytaj duchowe) życie.



W wersecie pierwszym, 36 hymnu poświęconemu YahwaH jest napisane:

„YahwaH, który błogosławi, wspiera i pomaga – ale tylko tym którzy są mędrcami, prowadzą bardzo świętobliwe życie,

oddają cześć Bogu pod imieniem Yahve a także wszystkim oświeconym mistrzom duchowym, Bóstwom/Asurom/półludziom-półbogom

i  Devom/Bogom”



Surja (sanskr. सूर्य sūrya = Słońce) – solarne bóstwo wedyjskie, personifikacja Słońca występujące również w późniejszych tekstach mitologii indyjskiej . 

Bóg Surja przemierza przestrzeń wokół góry Meru w swym rydwanie w okresie doby.



Surya/Swaróg to  Bóg Słońca, czczony o wschodzie i zachodzie ,Surja dosłownie znaczy „Słońce”.


  Księgi staroindyjskie, mówiące że tysiące lat temu ludzie potrafili latać i znali bombę atomową, opisują Mohendżo Daro – największą aglomeracja kultury harappańskiej

rozwijającej się między 3500 a 1500 r. p.n.e. Budownictwo jak na tamte tereny bardzo rozwinięte, jeśli weźmie się pod uwagę fakt

że w nieodległej Babilonii domy wznoszono z suszonego mułu. Była to jedna z pierwszych kultur miejskich na świecie.


„Świat wypalony ogniem taczał się w piekielnym gorącu. Woda gotowała się w rzekach i wyparowała. 

Paliły się i padały lasy, a konie i wozy bojowe płonęły. Rozpalona kolumna dymu i płomieni, jasna jak tysiące słońc wzniosła się. 

Wypadały włosy i paznokcie, naczynia pękały bez przyczyny, ptaki stawały się białe. Jedzenie stawało się trujące, a żołnierze rzucali się do strumieni, by obmyć siebie i swoją broń.”


     To fragmenty staroindyjskiego eposu Mahabharata opisującego eksplozję Głowy Brahmy. 

Podobne opisy można znaleźć w Ramajanie i kilku innych starych pismach. 

Według Ramajany i innych ksiąg z tego samego okresu, pojazdy latające, zwane vimanami przywieźli z sobą bogowie z odległych planet. 

Vimany poruszały się szybko we wszystkich kierunkach, a ich silniki pracowały cicho. Napędem miała być rtęć przetwarzana na plazmę, 

a podczas tego procesu miało być wytwarzane silne pole magnetyczne. Kształtem najczęściej przypominały cylinder z kopułą i dwoma rzędami świateł dookoła. 

Inne vimany były stożkowate i strzelały pociskami kierowanymi akustycznie, co ułatwiało zestrzeliwanie vimana… niewidzialnych. 

W jednym z klasztorów w Tybecie Chińczycy znaleźli kilka tekstów, w których dość szczegółowo opisano, w jaki sposób należy budować vimany, 

a w podobnych pismach rodem z Indii znajdują się instrukcje dotyczące pilotażu, metod walki z użyciem tych pojazdów, potencjalnych zagrożeń, 

a nawet podsłuchu wroga na odległość.

Jeśli te informacje wpadną w ręce Chińskich władz…


 Wygląda na to, że ludzie też pilotowali pozaziemskie statki, bo inaczej nie posiedliby tych tajemnic. 

Sugeruje się, że miało to wpływ na Egipt – piramidy, ale to inny temat.






budda Ukraina Posąg buddy medytującego- znalezisko z Ukrainy



Teraz dopiero staje się jasny biblijny nakaz:

„Zatrzymajcie się i wiedzcie że ja jestem Bogiem”


Spora grupa ludzi uważa rabina Jeszua za boga cytując wybrane fragmenty z hebrajskich pism świętych

reszta cytując inne fragmenty, udowadnia że Jeszua bogiem nie był.

O co chodzi?


„Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał.” (J 6,44)

Przykład tego że Ojciec i Syn są różni,jeden posyła drugiego.


jEw. Jana  14,28  „Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. 

Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie”.

Ojcicec jest większy od Syna,a więc są różni a nie równi.

Człowiek w swoim ciele jest  mniejszy niż jaźń której nie ogranicza żadna forma.


jEwangelia Jana 20,17 Jehoshua nazywa Ojca swym Bogiem, a więc nie jest takim samym Bogiem jak Ojciec.

„Rzekł do niej Jehoshua: Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. 

Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego.”



„Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić.” (Mt 11,27) 

Tłumacząc dosłownie:nikt nie zna natury jaźni tylko ten kto osiagnął oświecenie.


jEwangelia Marka 13,32 – Niewiedza Jehoshua świadczyła o tym, że Jehoshua nie jest takim samym Bogiem jak Ojciec.

„Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.”


jEwangelia Marka 10,18 Sam Jehoshua nie uważa się za Boga.

„Jehoshua mu rzekł: Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg.”



 morawy sprzaczkaSprzączka od pasa z medytującymi postaciami, Morawy, VII-VIII w.

 Tak więc „Zatrzymajcie się i wedzcie że ja jestem Bogiem” nie oznacza że:

„Oto ja, który jest swoim własnym ojcem,który posłałem sam siebie na śmierć aby moi wyznawcy mogli o to winić żydów

którzy jedynie wypełniali mój własny plan,oto ja- ten który do was przemawia,jestem bogiem bogów i wszelkiego stworzenia”.


„Ja Jestem” czyli nasza świadomość,poczucie Ja,to co obserwuje nasze myśli,to co zdaje sobie sprawę z tego co się z nami dzieje

właśnie TO jest najwyższą Istotą,źródłem wszystkiego.


Gdyby Jeszua był bogiem to do kogo się modlił?Kogo prosił o zabranie od siebie kielicha?

Do kogo powiedzieł”nie moja lecz twoja niech się dzieje wola”?



 [Mezamir Snowid]

525475_339030132872500_1847508545_n Celtycki Cernunos w pozycji medytacyjnej – Czy  kultury Scyto-Słowianskie i Celtyckie nie uprawiały i nie znały medytacji? Czy nie miały żadnego kontaktu ze wschodem? Przecież to absurd.


The Garuda (Sanskrit: गरुड garuḍa, „eagle”) is a large mythical bird or bird-like creature that appears in bothHindu and Buddhist mythology.
Garuda is the Hindu name for the constellation Aquila and the Brahminy kite and Phoenix are considered to be the contemporary representations of Garuda.Indonesia adopts a more stylistic approach to the Garuda’s depiction as its national symbol, where it depicts a Javanese eagle (being much larger than a kite).
Kinnon Wat Phra Kaew
(zdjecie w załączniku)
Raróg, Raraszek – w mitologii Słowian demoniczny duch ognia, objawiający się pod postacią drapieżnego ptaka (najczęściej sokoła), ognistego smoka lub ognistego wichru.
Raróg, Raraszek – „w mitologii Słowian demoniczny duch ognia”Łac. dae-mon,da(j)e mon(o)
Mono czyli pojednynczy,np kanał(albo sygnał który się nadaje,na daemon,nadaimonion,nadajnik  )
,tym kanałem może być umysł powstający dzięki mózgowi
który filtruje docierający do niego sygnał świadomości.Jaźń jest sygnałem,mózg odbiornikiem,umysł produktem.
Pytanie brzmi czym jest nadajnik i gdzie się znajduje.
Daimionion to nadajnik sygnału lub może bardziej poprawnie kanał odbierany przez mózgiSygnał jest jeden i każdy z nas ma jeden mózg
ale każdy znas ma inny umysł,różne poglądy i opinie
ponieważ nasze mózgi filtrują sygnał wspólnej  jaźni i tworzą z niego indywidualne umysły
różnie przefiltrowane/zniekształcone jaźnie.Nasze poglądy i to co myślimy ,wpływa na to jak wygląda nasze życie.
Dlatego Demona/Daimona,można tłumaczyć jako dolę,los.
To czy nasze życie będzie bolesne czy przyjemne zależy od nas i naszego umysłu
a nie „złego lub dobrego” demona.”To co nazywamy demonem,to co wydaje się być demonem
to co rozpoznajemy jako demona żyje w nas dopóki żyjemy my i znika razem z nami”-Milarepa

Poza tym Daimon ma identyczne znaczenie co Bhagah

Demon – ten, który coś przydziela,dawca losu,doli
Bhajati-wydziela komu co.
Bhagah-ten który daje dobro,dawca dobra
Devatā=bóstwa i Devaputra/Devaputta=synowie bogów.

„objawiający się pod postacią drapieżnego ptaka
najczęściej   sokoła „-wiki

Jastrzębia, Kani Rudej

„ognistego smoka lub ognistego wichru”.-wiki

W rosyjskich baśniach raróg przybrał postać Żar ptaka.
Żar ptak (ros. Жар-птица Żar ptica) – ptak ognisty często spotykany także pod nazwą Cud-żar-ptaka w baśniachrosyjskich.
Z wyglądu przypominać miał pawia, którego pióra płonęły żywym ogniem.
Zarówno samo zwierzę jak i jego ogniste pióra posiadały szczególną moc magiczną.
Część badaczy wywodzi jego pochodzenie od mitycznego sokoła Raroga, występującego w wierzeniach Słowian.
Feniks (gr. φοίνιξ (foinix), łac. phoenix) − mityczny ptak, uznawany za symbol Słońca oraz wiecznego odradzania się życia.
Hebrajski rzeczownik שרף (saraf) zwykle łączony jest z czasownikiem להישרף (lehisaref) oznaczającego spalać się się, płonąć. W ten sposób sugerowano, że serafini to istoty mające jakiś związek z ogniem (powstały z bezdymnego ognia).
Serafini (i pokrewni im cheruby) nie pełniły funkcji posłańców Bożych (aniołów)
 9. Garuda, pożeracz wężów i drugi Indra

Po upływie pięciuset lat drugi syn Winaty, Garuda, którego rozwoju nie zaburzyła niecierpliwość matki, osiągnąwszy swą pełną moc, rozbił skorupkę swego jajka i płonąc jak rozniecona masa ognia w swym najbardziej przeraźliwym aspekcie, urósł w jednej chwili do gigantycznych rozmiarów i wzleciał ku niebu. Bogowie padłszy przed nim na kolana, zwrócili się do niego z prośbą o ochronę, mówiąc: „O Ogniu, twoja wielka masa posuwa się w naszym kierunku. Nie wzrastaj już więcej i nie chciej nas wszystkich spalić”. Usłyszał to Ogień i rzekł: „O bogowie, mylicie się w swym mniemaniu, że to ja płonę. Płomień, który tu widzicie jest Garudą, który jest mi równy w ognistości”.
Bogowie i mędrcy zbliżyli się do Garudy, aby wychwalać go w swej pieśni. „O królu ptaków, słyszeliśmy o twym sławnym gorącu. Świecisz na wszystko, co się porusza i co stoi w miejscu, zaciemniając przepych słońca. Ty jesteś ostatnim ciosem dla wszystkiego, co istnieje, będąc zarówno wiecznym jak i krótkotrwałym. Tak jak gniewne słońce może spalić wszystkie żywe istoty, tak ty pożerasz je jak ogień ofiarny. Straszliwy w okresie rozpadu wszechświata wznosisz się ku górze, zakańczając rozpad eonu. Ciebie, o królu ptaków, prosimy o ochronę. O czcigodny, włóczący się wśród chmur ptaku Garudo o ogromnej sile, do ciebie skierowujemy nasze prośby”.

Garuda usłyszawszy te sławiące go słowa bogów i mędrców, wycofał ze świata swoje gorąco.
Garuda przyszedł na świat z powodu klątwy, jaką wielcy asceci i mędrcy Walakhiljowie rzucili na króla bogów Indrę. Miało to miejsce w bardzo dawnych czasach, gdy prorok Kaśjapa był Pradźapatim i składał ofiarę w nadziei na otrzymanie syna. Poprosił on cały tłum bogów, którzy przybyli, aby asystować rytuałowi, o przyniesienie odpowiedniego drewna potrzebnego do rozpalenia ognia ofiarnego. Gdy Indra bez najmniejszego wysiłku niósł wiązkę drewna wielką jak góra, zobaczył grupę Walakhiljów niewiększych od kciuka, którzy drżąc z wysiłku na całym ciele, nieśli jeden liść. Pijany swą siłą wybuchnął głośnym śmiechem i przekroczył pogardliwie ponad ich głowami. Zachowanie Indry rozgniewało Walakhiljów i przepełniło ich urazą. Poszukując zemsty, rozpoczęli wielką ofiarę, podczas której rzucili na Indrę klątwę, mówiąc: „O Indra, niech z naszej ofiary narodzi się drugi Indra, który stanie się dla ciebie postrachem, będąc ci równy mocą i odwagą”.
Indra usłyszawszy tę straszną klątwę, przeraził się i zwrócił się z prośbą o pomoc do mędrca Kaśjapy, który udał się do Walakhiljów i rzekł: „O Walakhiljowie, nie zadajcie kłamu słowom Brahmy, który uczynił Indrę królem trzech światów. Proszę was, okażcie mu łaskę i zmodyfikujcie wasze życzenie tak, aby drugi Indra nie narodził się w świecie bogów, lecz ptaków”. Asceci odpowiedzieli: „O wielki mędrcu, jesteśmy gotowi przychylić się do twej prośby. Ofiara, którą składamy, prosząc o narodziny drugiego Indry, jest równoczesna z ofiarą, którą ty składasz, prosząc o syna. Przejmij więc kontrolę nad naszą ofiarą i jej owocami i wybierz dla siebie syna, który będzie drugim Indrą”. I w ten sposób mędrzec Kaśjapa otrzymał obietnicę narodzin Garudy, drugiego Indry, którego przeznaczeniem było bycie niezwyciężonym rywalem króla bogów, na wzór którego został stworzony.
Garuda, ptak o ogromnym rozmiarze i sile po spełnieniu prośby bogów i wycofaniu ze świata swego gorąca pofrunął na drugą stronę oceanu do swej nieszczęsnej matki Winaty zredukowanej do roli niewolnicy swej siostry. Pewnego dnia kłaniająca się Winata została zawezwana przed oblicze swej siostry, która zażyczyła sobie, aby wraz ze swym synem zaniosła ją i jej synów na wyspę w zatoce, która była krajem wężów i Winata wraz z posłusznym jej Garudą ruszyli w daleką podróż. Garuda jednakże poleciał zbyt blisko słońca i omdlałe od gorąca węże pospadały na ziemię. Kadru widząc swych synów w tak żałosnym stanie, zaczęła wysławiać Indrę, prosząc go o deszcz. Indra przychylił się do jej prośby i polał węże obfitym deszczem, umożliwiając im szczęśliwe dotarcie do wyspy. Węże nie potrafiły jednak przebywac zbyt długo na tej pięknej wyspie, gdyż lecąc nad oceanem zauważyły, że istnieją inne jeszcze piękniejsze wyspy i rozkazały Garudzie, aby zaniósł je na jedną z nich.
Garuda głęboko się zamyślił i poprosił swą matkę o wyjaśnienie, dlaczego musi ona spełniać wszystkie życzenia i rozkazy wężów oraz ich matki Kadru. Winata opowiedziała mu o tym, jak węże złapały ją w sidła zakładu i oszukały. Garuda pogrążył się w głębokim smutku i zwracając się do wężów, rzekł: „O węże, powiedzcie mi prawdę, czy jest coś, co mógłbym uczynić, aby zmienić swój los i przestać być waszym niewolnikiem?” Węże odpowiedziały: „O Garuda, ukradnij bogom eliksir nieśmiertelności i przynieś go nam. Jeżeli uda ci się dokonać tego niezwykłego czynu, ty i twoja matka uwolnicie się z naszej niewoli”.
Karura of Kofukuji
Garuda rzekł do swej matki: „O matko, wyruszam w daleką drogę, aby przynieść wężom somę i w ten sposób wyzwolić nas z niewolnictwa. Jednakże przedtem muszę nabrać sił i coś zjeść”. Winata poradziła synowi, aby udał się na wyspę Niszadów i połknął tysiące Niszadów. Ostrzegła go jednak, aby wypluwał braminów, których rozpozna po palącym smaku, gdyż należy unikać zabójstwa braminów, do których należy pierwszeństwo. To oni są pierwsi w szeregu kast, ojców i nauczycieli i w decydowaniu o tym, co jest i co nie jest jadalne. Poza tym rozgniewany bramin jest jak ogień, trucizna lub miecz. I z sercem wypełnionym miłością do swego potężnego syna, z którego siły zdawała sobie sprawę, pobłogosławiła go na drogę, prosząc Wiatr, Księżyc, Słońce i Ogień o ochranianie go.
Wygłodniały Garuda rozpoczął swą wędrówkę, opadając na wyspę Niszadów jak potężny Czas Końca. Wytworzył ogromną chmurę kurzową, która wysuszyła wszystkie wody i zatrzęsła górami. Niszadowie, którym umysł pomieszał się od kurzu, sami wchodzili tłumnie do jego otwartego dzioba, gdy położył się na ich drodze, czekając. I w ten sposób idąc za radą swej matki, zniszczył tę rasę żywiącą się rybami, pozwalając jedynie uciec braminowi o palącym smaku i jego żonie.
Niszadowie nie nasycili jednak jego głodu. Poszukując nadal czegoś do zjedzenia wzniósł się ponownie w górę i z wysokości dostrzegł swego ojca mędrca Kaśjapę. Na jego pytanie wyjaśnił, że planuje ukraść bogom somę, aby spełnić życzenie wężów i uwolnić swą matkę z niewoli, ale ciągle jeszcze nie nasycił swego głodu i nie nabrał sił potrzebnych do wykonania tego potężnego zadania. Poprosił ojca, aby wskazał mu coś, co mógłby zjeść.
Mędrzec Kaśjapa polecił synowi zjedzenie dwóch braci proroków, których umysł zaciemniła chciwość i którzy w rezultacie rzucanych na siebie klątw zamienili się w ogromnego słonia i wielkiego żółwia. Ich kłótnia zaczęła się od tego, że młodszy z braci Supratika zażądał od starszego brata Wibhawasu podziału dóbr, które wspólnie odziedziczyli po przodkach. Starszy brat nie chciał się jednak na to zgodzić, twierdząc, że podział własności jest jedynie źródłem konfliktu między braćmi, którzy zaczynają być tak oczarowani posiadaniem, że stają się wrogami udającymi jedynie przyjaźń. Młodszy brat nie chciał jednak ustąpić i bracia nigdy nie zaprzestali kłótni, pozostając w stanie niekończącej się wendety, każdy z nich dumny ze swej siły i wielkości.
lei gong
Kaśjapa rzekł do Garudy: ”O synu, pochłoń w swym wielkim żołądku tych dwóch mędrców, którzy stracili rozum od tej bitewnej furii i chęci, aby się nawzajem zniszczyć”.
Garuda obniżył swój lot, złapał słonia i żółwia w swe potężne szpony i odleciał w kierunku świętego brodu Alamby, poszukując drzewa, na którym mógłby usiąść i oddać się konsumpcji. Boskie drzewa o złotych konarach z owocami spełniającymi każde życzenie, widząc ogromnego ptaka, zadrżały z obawy przed złamaniem.
Wielkie drzewo banianowe zaprosiło Garudę, aby spoczął na jednej z jego potężnych gałęzi i zjadł spokojnie swój posiłek. Jednakże drzewo to, choć było miejscem schronienia dla tysiąca ptaków, zatrzęsło się aż do korzeni, gdy Garuda obniżył lot i zasiadł na wskazanej gałęzi. Choć gałąź złamała się pod jego ciężarem, zdołał utrzymać się na pozostałym konarze i śledząc ruch spadającej gałęzi, dostrzegł zwisających z niej głową w dół braminów Walakhiljów. Nie chcąc spowodować ich śmierci, szybko uchwycił ją dziobem i ponownie wzniósł się w górę.
Nie chcac pozwolić słońcu na spalenie Walakhiljów, frunął poprzez wiele krajów zbyt nisko, zrównując je z ziemią. Gdy doleciał do potężnych gór Gandhamadana, zobaczył ponownie swego ojca pogrążonego w samo-umartwianiu się, który również dostrzegł swego syna-ptaka o boskich kolorach, buchającego ogniem, mocą i siłą, szybkiego jak myśl, wielkiego jak góra, wznoszącego się nad ziemią jak wzniesione berło Brahmy – ów niewyobrażalny i niepojęty postrach wszystkich żywych istot, inkarnacja piętrzącego się i rozszerzającego się ognia, wir światów, przeraźliwy obraz śmierci.
Kaśjapa rzekł: „O synu, bądź ostrożny i nie zachowuj się zbyt pochopnie, aby nie rozgniewać Walakhiljów, którzy wypijają promienie słoneczne i mogą cię spalić”. I chcąc złagodzić ewentualny gniew Walakhiljów, rzekł: „O asceci, wybaczcie mojemu synowi, że zakłócił wasz spokój, ale zrobił to na drodze ku bohaterskim czynom, mającym na uwadze dobro wszystkich istot”. Usłyszawszy te słowa, Walakhiljowie zeskoczyli z gałęzi niesionej przez Garudę i udali się w wysokie Himalaje, aby kontynuować swe religijne praktyki.
Persepolis carved Faravahar
Tymczasem Garuda, trzymając ciągle w swym dziobie złamaną gałąź, a w swych szponach słonia i żółwia, zwrócił się do mędrca Kaśjapy z pytaniem: „O ojcze, czy mógłbyś mi wskazać jakieś miejsce bez braminów, gdzie mógłbym polecieć i zjeść spokojnie mój posiłek złożony ze słonia i żółwia?” Kaśjapa skierował go ku bezludnemu miejscu wysoko w górach, gdzie trudno dotrzeć nawet myślą i gdy Garuda ruszył we wskazanym kierunku, król gór Himalajów drżał od powiewu wiatru wywołanego uderzeniami jego potężnych skrzydeł, a drzewa padały, sypiąc deszczem swych kwiatów. Padały również licznie zgruchotane szczyty górskie bogate w kamienie szlachetne i złoto. I gdy wielki ptak dotarł na wskazane miejsce, wypuścił wreszcie z dzioba złamaną gałąź, usiadł wśród zgliszczy i zjadł słonia i żółwia, których ciągle trzymał w swych szponach.
Po nasyceniu swego głodu wzbił się znowu w górę w kierunku miejsca zamieszkałego przez bogów, którzy w miarę jak się zbliżał zaczęli dostrzegać różne przeraźliwe znaki. Nic takiego nie zdarzyło się przedtem nawet podczas wojny bogów z demonami asurami. Umiłowany piorun Indry zapłonął z bólu, a z nieboskłonu zaczęły spadać dymiące, płonące meteory. Broń należąca do różnych bogów zaczęła sama siebie atakować. Wiatr wiał w huraganowych porywach, a z chmur sypały się grzmoty. Indra, król bogów, zaczął zalewać ziemię deszczem krwi. Zdobiące bogów świeże girlandy obumarły i zgasły światła na nieboskłonie. Deszcz spadających gwiazd niósł ze sobą strumienie krwi, a wirujący kurz przyciemniał zwykle błyszczące diademy bogów.
Indra, bóg tysiąca złożonych ofiar, głęboko zaniepokojony tymi straszliwymi znakami, zapytał kapłana bogów Brihaspatiego o przyczynę tych zjawisk, gdyż nie potrafił dostrzec wroga, który w ten sposób prowokował ich do bitwy. Brihaspati odpowiedział: „O królu bogów, obserwujesz właśnie skutki swej winy i zaniedbania. To mędrcy Walakhiljowie uzbroili się przeciw tobie dzięki mocy swej ascezy i stworzyli tego niezwykłego, potężnego i zdolnego do przybierania różnych form ptaka, który jest synem mędrca Kaśjapy i Winaty. Przybył on tutaj na prośbę wężów, żeby ukraść eliksir nieśmiertelności i będąc najpotężniejszy z potężnych potrafi tego dokonać, gdyż on jest zdolny osiągnąć to, co nieosiągalne”.
Indra nie tracąc wiary poinformował natychmiast o zagrożeniu strażników eliksiru i rozkazał armii bogów, aby przygotowała się do spotkania z Garudą i obrony eliksiru.
Bogowie, choć wielce zdumieni tym atakiem, ubrali swe wspaniałe złote zbroje pobłyskujące klejnotami, uchwycili w dłonie różne rodzaje swej olśniewającej boskiej broni i z czystymi sercami starannie uformowali szeregi, aby bronić dostępu do eliksiru. Znani jako niszczyciele wielkich miast budowanych przez demony dysponujący siłą nie mającą sobie równych, z umysłem nastawionym na obronę eliksiru rozświetlali przestrzeń swym blaskiem jak rozniecony ogień. Wielkie pole bitwy wypełnione po brzegi ich zwartymi szeregami i tysiącem ich maczug skąpane w promieniach słońca zdało się przekraczać granice nieba.
Varsavia Palazzo  VentiVento
Jednakże na widok zbliżającego Garudy armie bogów zaczęły pogrążać się w chaosie i bogowie, drżąc na całym ciele, zamiast atakować wroga, skierowywali swą broń nawzajem przeciw sobie. Wśród bogów stał boski architekt Wiśwakarman, najpotężniejszy obrońca somy, który jednak, gdy wywiązała się bitwa, padł na ziemię martwy rozszarpany przez skrzydła i szpony ptaka. Ogromna chmura kurzu, którą wywołał ruch jego skrzydeł, pokryła ciemnością cały świat i zaburzyła orientację bogów. Garuda pogłębiał jeszcze chaos, separując bogów od siebie uderzeniami swych skrzydeł i dzioba.
Indra widząc klęskę swej armii, przywołał na pomoc wiatr, który rozpędził chmurę kurzu. Cała chmara bogów dostrzegając wreszcie wroga, rzuciła się nań jak jeden mąż, atakując ptaka, który wzniósł się w gorę i zawisł bez ruchu na nieboskłonie. Garuda, choć atakowany ze wszystkich stron pozostał nieporuszony, oddając ciosy i rozbijając oddziały bogów uderzeniami skrzydeł. Rozgromione odziały bogów zaczęły uciekać, pozostawiając za sobą krwawy ślad. Tych, co stawali z nim do indywidualnej walki, rozdzierał na kawałki podobny w swej walce do boga Śiwy. Liczni waleczni boscy wojownicy leżeli ranni na pobojowisku, przypominając swym wyglądem rozerwane chmury, z których leje się deszcz krwi. W końcu pozbawiwszy wszystkich bogów życia, Garuda przekroczył ich wielkim krokiem i udał się na poszukiwanie eliksiru.
Całe niebo płonęło ogniem, spalając doszczętnie całe zło. Garuda przybrał na siebie dziewięćdziesiąt ust, którymi wypijał wody rzek, gasząc nimi płonący ogień. Następnie przybrał na siebie bardzo malutkie złote ciało świecące jak promienie słoneczne, aby w tej postaci wejść do pomieszczeń, gdzie przechowywany był eliksir. Dostępu do eliksiru broniło równie świecące bezustannie obracające się żelazne koło zaopatrzone w ostrza i ostry brzeg. Garuda zdołał jednak przedostać się między jego szprychami, kurcząc jeszcze bardziej swe ciało i obracając się zgodnie z jego obrotem. Po pokonaniu tej przeszkody zobaczył przed sobą dwa wielkie ogniste węże o językach ostrych jak błyskawice, wiecznie rozgniewane i niepohamowane, przemieniające w popiół wszystko to, na co padnie ich wzrok. Garuda oślepił je garścią kurzu i przekroczywszy wielkim krokiem ich bezwładne ciała, ruszył w kierunku eliksiru, który uchwycił i strzaskawszy w drodze powrotnej obracające się koło, poszybował w górę.
Sam nie wypił ani kropli eliksiru, lecz starannie go owinął i nie odczuwając zmęczenia ruszył w kierunku tarczy zachodzącego obecnie słońca. Po drodze na nieboskłonie spotkał boga Wisznu, który był bardzo z niego zadowolony i poprosił go o wypowiedzenie dwóch próśb, które obiecał spełnić. Garuda rzekł: „O Wisznu, niech tak się stanie, że będę zawsze stał powyżej ciebie i że nawet bez pomocy eliksiru nigdy się nie zestarzeję i nie umrę”. Gdy Wisznu obiecał mu spełnienie tych próśb, Garuda z kolei poprosił Wisznu o wypowiedzenie jednej prośby, którą obiecał spełnić. Wisznu rzekł: „O Garudo, moje życzenie jest takie samo jak twoje. Chcę, żebyś zawsze stał powyżej mnie”.
Garuda Wishnu Bali
Gdy Garuda, trzymając eliksir, wzleciał ku górze z zamiarem udania się w drogę powrotną, dostrzegł go król bogów Indra, który nie mógł się pogodzić z utratą eliksiru i uderzył go z całej siły swoim piorunem. Piorun ten nie wyrządził mu jednak żadnej szkody, choć po krótkiej szamotaninie, która nastąpiła, Garuda upuścił na ziemię swoje jedno pióro. Rzekł do Indry ze śmiechem, starannie dobierając uprzejmych słów: „O ty, który złożyłeś tysiące ofiar, przyjmij moje wyrazy szacunku dla proroka, z którego kości pochodzi twój piorun, dla samego pioruna jak i dla ciebie, choć twój piorun wcale mnie nie zranił. Poświęciłem mu jedynie moje jedno pióro, które oderwało się od mojego ciała i spada w dół. Tajemnicy jego spadania nigdy do końca nie zrozumiesz”.
Gdy to mówił wszystkie żywe istoty dostrzegając piękno spadającego pióra, zdumione zawołały: „To musi być ten wielki ptak o jasnych skrzydłach”. Indra słysząc te głosy podziwu, zrozumiał, że ten ptak, z którym próbował walczyć, jest wspaniałą istotą i rzekł: „O Garudo, wielki ptaku, pozwól mi poznać granice twej wielkiej siły i pozwól, żeby związała nas dozgonna przyjaźń”.
Garuda rzekł: „O Indra, wiem, że nie należy wychwalać własnej siły i własnych cnót bez przyczyny, ale ponieważ nazwałeś mnie swym przyjacielem i prosisz mnie o to, wyjaśnię ci, że jestem nie do pokonania. Moja siła jest tak potężna, że potrafię unieść ziemię i wszystkie światy na dudce mego jednego pióra”.
Indra rzekł: „O Garuda, jesteś wieczny i stoisz najwyżej. Spełnij proszę moją wielką prośbą. Wiem że sam nie potrzebujesz eliksiru, aby żyć wiecznie. Zwróć więc go bogom, gdyż węże, dla których go ukradłeś, mając do niego dostęp, okpią nas raz na zawsze”.
Goddess Nike at Ephesus, Turkey
Słysząc to Garuda odpowiedział: „O Indra, władco trzech światów, ukradłem bogom somę, aby zrealizować mój cel i uwolnić mą matkę od bycia niewolnicą swej siostry. Nie zamierzam jednak oddać jej wężom do wypicia. Jeżeli chcesz zwrócić ją bogom, poczekaj, aż położę ją na ziemi. Podnieś ją wówczas natychmiast i porwij”. Indra rzekł: „O Garuda, niech się tak stanie”.
Myśl o wężach, synach Kadru i o oszustwie, które zamieniło jego matkę w niewolnicę napełniła Garudę wielkim smutkiem i rzekł on do Indry „O Indra, choć jestem panem wszystkiego, to jednak chcę zostać twoim dłużnikiem. Spełnij więc moją prośbę i uczyń, że będę się żywił wężami”. Indra rzekł: „O Garuda, niech się tak stanie”.
Garuda wrócił do swej matki Winaty i gdy zobaczył węże, rzekł: „O węże, wróciłem i przyniosłem eliksir nieśmiertelności. Zrobiłem więc to, o co mnie prosiliście, przeto uwolnijcie moją matka z niewoli”. Gdy węże zgodziły się na danie wolności Winacie, Garuda kontynuował: „O węże, położę eliksir, który dla was ukradłem, tutaj na trawie kuśa, a wy zanim zaczniecie go pić wykąpcie się i oczyśćcie”. I gdy węże udały się w kierunku wody, aby się rytualnie oczyścić, Garuda położył naczynie na ziemi, a Indra porwał je natychmiast i zaniósł je z powrotem do nieba.

Tymczasem węże po recytacji modlitw i rytualnym oczyszczeniu się wróciły na miejsce, gdzie Garuda postawił naczynie z somą. Odkrywszy szybko, że naczynie zostało ukradzione, zrozumiały, że tym razem one padły ofiarą podstępu i zaczęły lizać ostrą trawę darbha, na której stało naczynie z somą. Od lizania tej ostrej jak sztylet trawy języki wężów przybrały widełkowy kształt, a źdźbła trawy darbha stały się rytualnie czyste, gdyż miały kontakt z eliksirem i od tego czasu są używane podczas rytualnego składania ofiar. Po dokonaniu swego wielkiego czynu Garuda, ptak o jasnych skrzydłach, który żywił się wężami, ruszył wraz ze swą matką Winatą na wędrówkę po dżungli. Oddawały mu cześć wszystkie ptaki i nigdy nie narzekał na brak sławy, czym cieszył serce swej matki.

10. Sesza-Ananta, wąż asceta

Gdy węże stawały się potężniejsze, jadowitsze i coraz bardziej nietykalne, jeden z nich Śesza (Ananta) postanowił opuścić swą matkę Kadru i udać się do dżungli, aby poddać się surowym umartwieniom. Odwiedzał święte brody i świątynie, doskonaląc swe zmysły. Wielki dziadek wszechświata Brahma, najstarszy wśród nieśmiertelnych, widząc jego ascetyczne praktyki, rzekł zaniepokojony: „O niewinny wężu, cóż ty wyczyniasz? Jaki dar chcesz ode mnie uzyskać, aby wzmocnić władzę wężów nad światem? Pracuj lepiej dla dobra innych istot. Swoją surową ascezą jedynie zatruwasz stwarzanie. Powiedz mi, jakie masz życzenie, które chcesz abym spełnił?” Śesza odpowiedział: „O Brahma, wszyscy moi bracia mają niewiele rozumu i nie mogę już dłużej znieść życia z nimi. Kłócą się oni między sobą, jakby byli wrogami i nienawidzą Winaty i jej synów, chociaż Garuda jest również naszym bratem. Zarówno oni żywią do niego urazę jak i on do nich. Proszę więc, wybacz mi moje zachowanie. Umartwiam się, aby zlikwidować to ścierwo. Nie chcę zadawać się z nimi dłużej!”
Brahma rzekł: „O wężu, nie zaprzątaj sobie głowy swoimi braćmi. Znam doskonale ich sposób życia i wisi nad nimi groźba całkowitego wyginięcia z powodu przestępstwa twej matki. Z tego co mówisz wnoszę jednak, że twój umysł rozumie Prawo, pozwól mu więc stać się jeszcze bardziej prawym. Jestem z ciebie bardzo zadowolony, powiedz mi swoje życzenie, który mógłbym spełnić”. Śesza odpowiedział: „O Brahma, właśnie takie jest moje życzenie. Uczyń, aby mój umysł stał się jeszcze bardziej prawy, gdyż radują go Prawo, beznamiętność i asceza”. Brahma rzekł: „O najlepszy z wężów, cieszysz mnie swą beznamiętnością i trzymaniem się w ryzach. Niech się stanie, jak sobie życzysz. Mając Garudę za pomocnika, udaj się pod ziemię, która się chwieje, obejmij ją całą przy pomocy swego ciała i trzymaj ją mocno, aby uzyskała stabilność. Trzymając w posadach ziemię, wyświadczysz mi wielką przysługę”.
I posłuszny słowom Brahmy Śesza, najstarszy wśród wężów, wszedł do rozpadliny w ziemi, która sama się przed nim otworzyła i tam już po wsze czasy pozostał. Trzyma on boginię ziemię na głowie, obejmując ją na poziomie oceanu. Widząc to Brahma rzekł: „O Śesza, to ty jesteś największy wśród wężów. Jesteś bogiem praworządności, gdyż ty użyczasz ziemi podpory, opasując ją nieskończonymi splotami i ta podpora, która jej udzielasz jest równa tej, jaką ja jej daję i tej, jaką daje jej bóg Indra”.

Horus .svg
Tribhuwana – hierarchiczny potrójny system klasyfikacji rejonów wszechświata ( zwanych w okresie późniejszym loka ) występujący w mitologii wedyjskiej.
Tribhuwana zawiera następujące rejony :

  1. diw – rejon niebiański
  2. antariksza – rejon pośredni
  3. prythiwi – rejon ziemski.

Odpowiednikami tych przestrzeni w terminologii mistycznej są sfery:
  1. swar
  2. bhu (bhus)
  3. bhuwas  .

Mitologia bramińska swarlokę określa terminami :

  • Swarga
  • Trinaka,
  • Triwisztapa
  • Nakaprisztha.

Niezależnie jednak od formy, terminy te oznaczają raj boga Indry

W treści Bhagawadgity (9.20), swarga to pośrednia kraina niebiańska. Zamieszkują ją bóstwa i zmarli , którzy za życia prowadzili cnotliwe życie , modlili się do bóstw i spełniali dedykowane bóstwom ofiary jadźńa. Pełni dla nich rolę raju. Jednak gdy wyczerpie się ich karma nagromadzona wskutek pobożnego życia w zgodzie z dharmą, będą zmuszeni opuścić swargę i ponownie reinkarnować na Ziemi . Według wykładni nauk z Bhagawadgity, osiągnięcie swargi nie jest równoznaczne z uzyskaniem wyzwolenia

Wjasa opisuje, iż swarlokę zamieszkuje sześć klas istot niebiańskich ( dewaicznych ) :

  • grupa trzydziestu trzech
  • agniszwatta
  • jamja
  • tuszita
  • aparinirmitawaśawartin
  • parinirmitawaśawartin

Wszystkie posiadają samorodne ciała, umiejętności aiśwarja czyli osiem wielkich siddhi a siłą woli potrafią spełniać swoje pragnienia. Czas ich życia to jedna kalpa. Mieszkańcy świata Indry doświadczają rozkoszy ( kama ). Ich życzenia spełniają najpiękniejsze i najczulsze z nimf ( apsary )

Swargaloka , jako Sfera Nieba zawiera się w przestrzeni pomiędzy Słońcem a Gwiazdą Polarną ( Dhruwa ). Tak jak i na bhurloce ( czyli Ziemi ), mieszkańcy tej sfery nie są wolni od odpowiedzialności za skutki swoich czynów ( obowiązuje prawo karmy )

Filozofia krijajogi nazywa swarlokę terminem mahaśunja (Wielka pustka)

Dewaćan (ang. Devachan) – dosłownie: „mieszkanie Bogów”, aniołów; niebiosa; Dom Bogów; Królestwo Niebios.
W naukach hinduistycznych opisuje się niebiosa jako krainę podzieloną na 9 coraz wyższych sfer bytu. Mieszkańcy Niebios, Bogowie czy aniołowie nazywani są Gana-Dewas czyli Anielskie Zastępy lub Boskie Zastępy. Przywódcą dewów jest Ganeśa – starszy syn Boga Śiwa i Bogini Parwati.
Dziewięć Hierarchii Dewów w porządku od najwyższej do najniższej:

  • Ādityadevas (Aditjowie) – najwyżsi, najwznioślejsi Bogowie, Aniołowie
  • Viśvedevas – wszechbogowie, Bóstwa o atrybutach wszechobecności
  • Vasudevas – Bogowie, Anioły wiatru, powietrza; oddechy Niebios
  • Tushitadevas (Tuszitowie) – nasyceni, pełni Bogowie; w pełni oświeceni, panowania
  • Ābhāsvaradevas – Anioły dochodzące do pełni boskości, zwierzchności
  • Aniladevas – płomienie, ognie, moce, władze
  • Mahārājikadevas (Maharadźikowie) – anielscy książęta, liderzy, władcy, królewicze
  • Sādhyadevas – anielskie dusze świętych i męczenników
  • Rudradevas – anioły, Bogowie dzikiej przyrody, Bóstwa natury

Dewaloka (sanskryt: „świat bogów”) – w hinduizmie miejsce przebywania dewów, podzielone wertykalnie na sześć poziomów, usytuowane jednakże poniżej najwyższej sfery, zwanej brahmaloka.
W buddyzmie mahajana ta stara idea z mitologii indyjskiej zmieniła nieco znaczenie i symbolizuje najwyższy stopień doskonałości duchowej

Pitryloka (trl. pitṛloka) – w hinduizmie to subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach, siódma z kolei (poniżej brahmaloki) według filozofiisankhji i wedanty. Już w Wedach tak określa się miejsce bytowania zmarłych.
Atharwaweda utożsamia tę lokę ze swargaloką. Tam po śmierci ciała fizycznego zmarły spotykał się ze swoimi przodkam

Władcą pitryloki jest Jama, tytułowany stąd pitrypati (Pan Przodków[8]. Pitrylokę zamieszkują trzy klasy istot:

  • pitry – przodkowie
  • ryszi – wieszczowie
  • pradźapati – synowie mentalni ( manasaputra ) Brahmana

Światy kosmologii hinduistycznej

Triloka ( trl. triloka ) – hierarchiczny potrójny system klasyfikacji rejonów wszechświata ( zwanych loka ) występujący w wedach.
Podział taki opisuje Rygweda.
Zgodnie z treścią mantry Gajatri, trzy loki mają następujące nazwy :

  1. Bhurloka – świat ziemski
  2. Bhuwarloka – świat pośredni
  3. Swarloka – świat niebiański
  • Swarloka jest dzielona w niektórych pismach na rejony Dewaloka i Pitriloka
  • Inny troisty podział to :
  1. Manuszajloka – świat ludzi ( Manusza )
  2. Dewaloka – świat aniołów ( bóstw Dewa )
  3. Pitryloka – świat przodków ( Pitry )

aaaaa 394188_489945441023364_539874019_n

W języku Jakszów nazywają się oni Szaksha – stąd SZA.
Pozostało jeszcze NA, które odnosi się do klasy Nagów, o której już coś wiecie. W Sanskrycie Naga, to po tybetańsku Lu. Także w języku Nagów nazywają się one Naga. Stąd więc pochodzi te osiem sylab. Wszystkie te prowokacje, moce są ogólnie manifestacjami bóstw lub oświeconych istot, a Garuda jest uważany za jedną z najważniejszych pośród nich. Dzięki praktyce i mantrze Garudy wszystkie tego typu problemy mogą znaleźć się pod kontrolą. Więc dlatego do takich celów wykorzystujemy Garudę.



Głos: Czy możesz opowiedzieć nam nieco o praktyce Czerwonego Garudy?

„Tenzin Wangyal Rinpocze: Garuda jest oświeconym, mistycznym ptakiem, który często jest przedstawiany jako orzeł trzymający węża w dziobie. W tradycji tybetańskiej ten obraz węża w dziobie garudy symbolizuje pokonanie prowokacji płynących od żyjących pod wodą lub pod ziemią duchów, znanych jako nagowie. Z powodu ciągłego niszczenia natury przez człowieka można powiedzieć, że toczy się wojna między krainą ludzi, a krainą nagów. W tej wojnie my, ludzie, zostaliśmy osłabieni, nie potrafimy pokonać tych przeszkadzających sił, co prowadzi do wielu chorób i zakłóceń. Tutaj przydaje się wsparcie praktyki Czerwonego Garudy. Czerwony Garuda oznacza poczucie przekształcenia. Poprzez przekształcenie w tego potężnego uzdrawiającego ptaka potrafimy lepiej pokonywać zakłócenia i tworzyć równowagę, aby uzdrawiać choroby i zapobiegać zakłóceniom energetycznym w środowisku i w nas samych.

Głos: Jakie jest źródło tych nauk?

TWR: Nauki czerwonego garudy pochodzą z tekstu znanego jako Sadhana Czerwonego Garudy. Otrzymałem te nauki osobiście od mojego rdzennego nauczyciela, Jongdzina Tenzina Namdaka Rinpocze i przez ostatnie kilka lat kładę na nie coraz większy nacisk w mojej własnej praktyce.”

Tagged with: , ,

Seven Chakras of Earth and Undercut Roots of Polish People

© by Czesław Białczyński

© translated by  Katarzyna Goliszek

in other words, about disappearance of social memory and popularisation of deceit and nonsense

” …The name of the city lies deeply in its history. .

All ways of the empire led to Rome. At the road leading to the capital city from the far north was Cologne – Colonia Claudia Ara Agrippinensis – such was the name of the military settlement on the west coast of the Rhine separating the Roman province Germania  from the barbarous world. Thanks to the care of Agrypina, Emperor Claudius’s wife (a Latin name of the city commemorates both of them) who was born nowhere else but on the edge of the great empire, it quickly became the capital city of the whole province.  

It was there, in 383 AD that Britons’ princess – Ursula was going back from the pilgrimage to the holy city. She was accompanied by eleven thousand virgins. Because the times were troubled, they all fell into the hands of Huns, under the command of Atylla,besieging the city.

The commander of barbarians fell in love with Ursula, but she refused to marry him. He murdered her and all the virgins accompanying her. Seeing the crowds of the martyrs going to heaven, the horrified Huns abandoned the walls, and grateful inhabitants accepted Ursula and all her entourage as the patronesses of the city. 

Where did thousands of virgins come from? Probably from incorrect reading of the Latin inscription. Probably there were eleven virgins. This number of flames in the crest reminds of those events full of legends.

Twelve churches
The Romance church of St Ursula bears relics of many patronesses of the city from the entourage. It was built on foundations of an earlier building, perhaps on the Saint’s grave. In the Gold Room, in  the Baroque chapel built nearly 1,5 thousands years later there can be seen herma reliquaries (in a bust form) hiding the remains of the entourage participants. The one that belongs to the patroness of the city is the most valuable. 

Katedra  w Kolonii 736px-KdomContemporary symbols of religious tolerance and tolerance of anything, in general – Cathedral in Cologne

The church of St Ursula is one of the dozens of Romance buildings which were build here at the beginning of the second millenium and they have remained till our times: St Martin, Andrew, George, Pantelemon, Kunibert, Geron … They carry calls of the saints known in universal church and of local bishops. Taking into consideration the number of preserved churches, their magnitude and their raw richness of interiors, we get to know what great power was the local church, the headquarters of the Rhine archbishops … ”.

This is what Anna Ochremniak wrote in her the article in Poznaj świat – Warszawa 20.08.2009.


Hagia_Sophia-lgeContemporary symbols of religious tolerance and tolerance in general – Hagia Sophia – mosque?


I can not get over how Polish people can write similar nonsense against themselves, and moreover identifying themselves with the tradition of their eternal enemies – Romaiōi, i.e. ancient Romans and Greeks.

We are also familiar with, for example, Gereon’s Vault in Wawel – standing on the ruins of the Romance church which was built on ruins of The Slavic Temple of the World Light – today  surrounded by stewards, chains and the only God knows what other bans issued by the Wawel abbot and the castle custodian – two guardians of catholicity of the Third Republic of Poland.

Katedra na Wawelu 292Contemporary symbols of religious tolerance and tolerance in general – Cathedral in Wawel – one of the Seven Chakras of Earth


This place has been widely recognised by Poland’s Faith of Nature, by all the Slavism, Europe and India as the chakra of power and the holy place of ”the worship of the Faith of Nature” (i.e. natural) – for millennia.

Not permitting Polish followers of the Faith of Nature enter this place is simply a crime persecuted by the criminal code of the Republic of Poland – but nobody cares about it and no prosecutor will touch these sacrilegists.

This article and some other activities of guardians of Christianity belong to, unfortunately, one of countless examples of spreading of Christian baloney and lies having been repeated by Byzantines and Romans as well as by their  descendants Educated in the Truth for hundreds of years.

The  name of the city – Cologne has, of course,  nothing in common with the cited history about Ursula, Atylla, Claudius and Agrypina so why repeat it offending the memory of their own great ruler and king – Kagan Atylla – Chytiłła-Hatiłła (the surname quite close to us to associate it with Jogaiłło-Jagiełło, or with others from Lithuania) – well if somebody is cut off from their roots and awareness of their own language which they speak every day, there is no reason to wonder why it happens so.

The church of Ursula stands just on the ruins of a pagan temple and should be pulled down or given over to the community of the Faith of Nature who had prayed here, in this place, for thousands of years before Roman dissenters appeared – those who christned people with sword and battleaxes. It is only catholic devils who know what is concealed in scapulars, but for certain there are not any bones of any virgins from the entourage that never reached the number of 11.000.

All old churches stand on bones – it is a fact, but on bones of sacrificial animals sacred to earlier gods and sacrifices of humans from the time – it is true – cruel, but definitely much earlier.

The twelve churches must stand in places of former four-angled Slavic temples sacred to Twelve Houses of Power.

The Vatican has been popularising the lies about Atylla-Chytiłła, the rurel of Huns – Guniowie for 1600 years, since that great kagan and the commander of Sistans, one of the last great rurels of the Sis Kingdom, reached for nearly all the lands due to the kingdom and which earlier owned by Zerywanowie and Scoloti.

Meczet Al Aksa ws1Contemporary symbols of religious tolerance and tolerance in general – Mosque Al Aksa

The truth is that the Great Scolotia (Scytia, the Kingdom of Slavs-Ists-Scoloti, in other words SIS, Sistan) tolerated the Romaiōi (Romans and Greeks) drang nach osten, of which Germans unfortunately – particularly Nazi Germany – wanted to be heirs, the many centuries of traditions of Germans – as half-breeds of Celts and Scandinavians and of Slavs and Scandinavians – that is how the German nation came into existence genetically – would rtather have predetermined them to support different traditions (closer to their ancestors’ traditions than Roman religious trends from the beginnings of our era).

Thus, the Great Skolotia having been taken its territories away, reached for what had belonged to it and it was Hatiłła-Chytiłła who took those territories back and became power again. It was, after all, the start to the collapse of Rome, though in all elaborations those all defeats for 300 years before the Collapse are described as a series of victories, or coincidental unlucky failures.

The chroniclers of Rome and Byzantium maniacally repeat the thesis about invaders’ barbarity, but the problem is that archeological treasures found there deny it. These chroniclers carry out the mission that is full of arrogance and pride inherited after their principals. The truth is that Barbaria – Warwaria (ros.) – Gargareans (Herodot – gr.) – Wharat-Bharat (hind., pers.) means Har Haria – Great Haria (Wielka Haria), the Country of Hars-Havars, so Avars – none other than We – Scoloti, Veneti, Slavs, throughout millenia.

Moreover, the truth is that it was Har-Haria, Great Wharat that totally defeated Rome, and then Byzantium, and earlier had eminently brought Persia to the fall under the blows of the Greeks feeding the latter with their own grain. It was the reason for which Darius the Great set off  the crusade against Scoloti and Serbomazons (Sarmatians) to the Black Sea in which he was defeated and nearly lost his life.

And here is the example of another, native expert on culture, religion and the intelligent human. We can see how wrongly the Polish press has been referring  to the chakra of Wawel and the holy Hill of Wąwel since 2000. The extract comes from Andrzej Kozioł’s article in Dziennik Polski 29.06.2001.

„… Historic epochs are being mixed, rationalism is accompanied by revelation and ordinary desires are used for attempts of factual explanation

There is no such entry as ”chakra” in the ”Great universal encyclopedia” from the 60s. There is no such entry in the ”New universal encyclopedia”, either (and what kind of  encyclopedia was it in which information about Wł. Gomułka was three times longer than information about Piłsudski, and the entry Katyń did not exist at all, similarly charka – the author’s note).
While surfing the Internet, one can find various definitions: CHAKRA – a
circle, a swirl, an energy centre in the  body. There are seven main chakras which prosess energy to power subtle bodies of the human. They are locatedd along the spine, the last seventh chakra is a few centimetres above the  tip of the head. The chakra can transform energy in two directions: to the inside and to the outside. Apart from the main chakras, there are many others of a practically much less meaning  though used during different kinds of therapies. The harmonious functioning of the chakras has a large influence on physical and mental functions of the human. Such energetic spots called earth chakras are also located on the surface of the Earth. Positive radiation of the radiesthesia type focuses in them. In general, old times builders elevated temples and even whole settlements in such places. Such an example is Wawel where the centre of the power spot is located in the temple of St Gedeon. The definition, written rather amateurishly, with mistakes (not a temple of St. Gedeon, but remains of the Romance church dedicated to St. Gereon), disagrees with another one, also in the Internet:Chakra – according to the beliefs of Muslims and Hindus, God strewed seven holy stones all over the world in the following places: Mekka, the Ganges delta, between the Euphrates River and the Tigris River, at the foot of the pyramids, in England, in Krakow – in St Gedeon’s vault in the remains of the Romance cathedral in Wawel, and the places are especially protected against disasters and any misfortunes.

Fight with disorientation
Well, again Gedeon instead of Gereon, but at this point consistency ends. Just as the first definition says, the chakra is a spot of special energetic features, the other one gives a material shape to it – a stone.
Łukasz Jasielski, the manager of the Krakow Centre of Human Improvement wrote a text which is in our office, but which has not been published as it is too tight. In the text he says: Chakra (cakra) is not a stone, and a stone is not a chakra. Chakra is an energetic knot playing a very significant role in the Human, on Earth and in the Cosmos – it is an important transmitter, stimulator, equaliser and carrier, rather transmitter and mediator, and sometimes even a censor. A stone, however, can be an emitter and a carrier, rather a transmitter and mediator of information,but never a Chakra because its structure is not suitable for doing so. At the most, it can be an anchor for the Chakra. The Earth Chakras, one of which is undoubtedly the Charka of Wawel, were created earlier than Stones…
After the three attempts of defining what the chakra is, we are already
confused, stupefied and  bewildered. In principle, we know one thing: that according to the quite widespread belief,  there is a source of unusual,beneficial radiation. Well, the charka would be – like the dragon, shoemaker Scuba, Krak and Wanda – the part of  the Wawel’s legend if not the events of the last months. The head of the Wawel museum, professor Jan Ostrowski and the parson of the Wawel cathedral, priest Janusz Bielański took action against something that is very hard to fight against – a myth.
It was not only because of the fact that visitors, in search of the chakra power, stained the wall leaning against it (before it had been even worse – people hacked away tiny scales), but because of principles.

A sentence in an announcement hung in the Wawel courty ard read that making occult practices is not consistent with the dignity of  Wawel as the place of the highest historical and religious values, and  participation in this kind of practices contradicts the rules of the Catholic faith. The place where people leant against the wall was separated. In the newspaper ”Gazeta w Krakowie” – a local addition of ”Gazeta Wyborcza”, a hot debate started. The topic – quite too early because before the so called silly season (the cucumber season – nothing to write about in press) – appeared in other newspapers as well, among others in ”Wprost”, ”Życie” and ”Super Express”. Consequently, what was to come just happened – the matter of the chakra, or the stone, as some prefer to call it, came back. It was not the first time that a ban had the opposite effect to what was expected.

Aliens, Apollonius and Queen Elizabeth

What is written about the chakra of Wawel gives us a slight dizziness. Historic epochs are being mixed, rationalism is accompanied by revelation and ordinary desires are used for attempts of factual explanation.
Ms Eugenia Fedorowicz – concerned with psychotronics – made a direct contact with the stone  in 1980 and she saw the Wawel hill from an enormous height  from thirty thousand years ago. To be honest, it  had not been a hill yet, but only a little isle surrounded by water. People who arrived there from the cosmos to lay an apple, mace and crystal in this place bivouaced there. It is hard to find out whether these were crystals in a geological meaning, or things made of vita glass similar to those which were the basis of travel export of Bulgaria and Yugoslavia. After some time, the isle grew, changed into a short hill and an aura occured around the buried objects. Pink and pulsating …” and so on, and so forth…

KaabaContemporary symbols of religious tolerance and tolerance in general  – Holy Stone of Muslims, Kaaba, one of the Seven Chakras of the Earth – Mekka

How to oppose intolerance and ignorance of our citizens that people are unaware of.

Mr Kozioł regards himself as an enlightened representative of inteligentsia and tolerant – perhaps Catholic, perhaps an atheist. The  author of Poznaj świat (Learn about the world) also considers herself an enlightened representative of inteligentsia, and they both feel Polish.

How can foreigners respect us???

For the sake of all Gods of Heaven and Earth – just a little knowledge about yourself and your own roots, just a little respect for your own history and religion – for yourselves.

Pałac Pothala Lhasa TYB_71Contemporary symbols of religious tolerance and tolerance in general – The Castle of Potal – Lhas, Tibet – one of the Seven Chakras of the Earth – the only temple of the Faith of Nature presently open on the chakra – the object of bitter attacks of the Chinese

When will we begin to properly  honor our Holy Stone.

Palac_dachu_swiata_3219248The Palace on the Roof of the World – the eternal Holy Place of Zerywani and the Sis Kingdom

Adam Smoliński – Are the present Germanic nations Aryan too?

Posted in nauka, Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie by bialczynski on 19 Luty 2013

© by Adam Smoliński

© translated by Katarzyna Goliszek

There is another issue which intrigues me and which I can not help thinking about.

In accordance with the assumed thesis – proved by genetics and linguistics:

1.  If  haplogrup R1a became distinct about 20 – 18 thousand years ago in the region of Altai.


2.  If  13 – 10 thousand years ago peoples of  hg R1a crossed Central Asia to the areas of north coasts of the Black Sea. Here, they met peoples of the Old European hg I1 and I2 and together began to create  the culture of  Proto Slavs as well as the Proto Slavic language. North Europe – to the Carpathians, North Asia – to south Ural – were covered by the continental glacier.


zasięg zlodowacenia


The people of hg R1a + I2 + I1 together undertook the expansion of areas of southern Europe (covered by the continental glacier) and Asia Minor.

3.  If, at the same time, part of the peoples of  hg R1a from the areas of Altai went south, in the direction of India and together with these tribes started to create Proto Dravidian culture.

4.  If, about 17 – 16 thousand years ago in the region of Altai haplogroup R1b became distinct, and then they went to the south of Asia, in the direction of present Iran. Next, they crossed Asia Minor, Bosphorous Strait and reached present France through the south of the Alps (about 5 – 4 thousand years ago). On their way and in the territory of present France , the peoples of  R1b met peoples of Old European hg I1 i I2, and they together began to create the culture of Proto Celts.

5.  If the peoples of haplogrups R1a and R1b, in the territory near Altai, used the same kind of language and kept this language for a long time despite separating into different directions. This proto language was called Indo European, from which the majority of European languages derive. Provided that the peoples of hg I1 and I2 having their own language (non Indo European) had a huge influence on the development of the languages and cultures of Proto Slavs and Proto Celts.

6.  If (about 9 – 8 thousand years ago) the outgoing glacier let the peoples of hg R1a + I2 + I1 (Proto Slavs) expand in the direction of north Europe (White Land), to the Baltic (Błotyk /pronounced: bwotyk/ ) and on to Scandinavia (Skon Nawia – the place of dying). At that time, the tribe settled for good, occupying the central, west as well as east Europe. Expansion deep into north Asia was impossible yet because the glacier was melting long. Next,  in new territories, these  peoples began to create new cultures, but still based on the Proto Slavic culture from the Black Sea. 

7.  If, about 6 thousand years ago, warming of the climate of north Asia allowed for expansion and the part of peoples of  hg R1a + I2 (already Proto Slavs then) immigrated from the centre of Europe towards north and central Asia, setting up hubs like Arkaim (Arka Jama – Jama Arki) in the south of Ural. They called themselves Aryans – Noble. Following climatic changes, the tribes resettled in the south of Asia establishing such hubs as Gonur, and then started expansion towards the Indus River and Dravidian India. The advancing peoples still called themselves Aryans (which was noted by the language and ancient literature of Sanscrit). Till today, people in India have known who were and are Aryans. I know it from my own experience what impression the name Arya makes.

8.  If the peoples of  hg R1b entered south and west Europe around 1000 years later after the expansion of the  peoples of  R1a in the same territories, and  upon leaving of  some  Proto Slavs  for Asia. The peoples of  hg R1b encountered  the peoples of  hg I1 in Europe  and created Celtic culture  (of Skiełtowie – Gauls) together with them.

Summing up:

1.  If the points above are true and proven as well as provable by other sources, calling the majority of European languages – Indo European at present is correct. These languages own their one original source in the form of proto language of the haplogroup R, from Altai territories of Asia. That protolanguage spread by the expansion of hg R1a, and then hg R1b. The proto language of  hg R, upon meeting the hg I language in Europe received a new quality in the form of two different languages – Proto Slavic and Proto Celtic.

2.  If only the group of the hg R1a + I2 peoples (Proto Slavs) who migrated from Central Europe  in the direction of Central Asia called themselves Aryans, the name Arya was the own name of the peoples of hg R1a + I2 (Proto Slavs), mainly from Central Europe.

Thus, if at the time the part of Proto Slavs went towards Asia there were no Celts in Europe yet, calling the Celts Aryan tribes is wrong. At that time the Celts did not know that term so they can not have called themselves Aryans. The same concerns Germanic nations (in terms of contemporary times). In contemporaneity, Germanic nations as peoples of hg R1a + I1 + R1b came into being about 1,5 years after the Celts’ arrival in Europe. We can just say that, in a sense, contemporary Germanic nations started to exist after intermingling with the Aryans.

Consequently, the only people who have the right to say that they are the descendants of the Aryans are Slavic people. The blend of hg R1a + I2 speaking the Slavic language. The Slavic language is an Indo European language, and simultaneously it is the language of the Aryans, i.e. the Aryan language. Other Indo European languages, different from Slavic, are not Aryan languages, but are related to them.

Ergo, Germans, the English, the French, the Spanish, Norwegians, Swedes are not strictly Aryans, but they are just related to them through intermingling.

The concept about Germanic nations’ (Germans, the English, Norwegians, Swedes) being Aryan rose at the end of the 19 th century and at the beginning of the 20 th century. An emerging German state earnestly sought a myth of founding it. German geographers returning from India brought information about myths going around Hindus. The myths and ancient hindi literatue informed that India had been conquered in distant times by the noble people named Aryans.

The people came fom the far west and established a marvelous civilisation in India. They also created the ancient language of India – Sanscrit which developed on the basis of the Aryans’ language. Linguistic research quickly proved concurrence of Sanscrit with Germanic languages, particularly with German. The Slavic language was not taken into consideration in the research  as in the researchers’ opinions it was a barbarian language. Only Germanic languages could carry civilisation. 

At that time, the biggest and richest research centres were located in Berlin. The Prussian – German  propaganda quickly took up the topic of Aryans and developed the belief that Germanic nations had been Aryans and that it was the most noble blood, the most noble race, the Race of Masters of the World. Additionally, the propaganda was stoked by news from Helena Pietrowna Bławacka about a mysterious land in Tibet – Szambalia. 

The subject of Germanic nations being Aryan and superiority of the race of masters was adopted by Nazi propaganda.

Third Reich sent to Tibet and India expeditions of researchers whose task was to prove this thesis.

For the English, Norwegians, Swedes who perceived themselves as Germanic – the thesis of the superiority of the Aryan race – the race of the masters of the world was very suitable. The thesis always supported and justified any activities of ”Germanic nations”.

Owing to Nazi propaganda all adhered to the Aryan idea of the Germanic nations.

Only later was it found out thanks to linguistic research that the Slavic language is also an Indo European language and, moreover,  is  the oldest of all of them.

Unfortunately, the 21 st century genetics verified all the theses about Germanic nations being Aryan and their race  as the race of masters. Germanic nations (in contemporary understanding) simply turned  out to be intermingled with so much hated by them Hebrew race of hg J. It turns out that something like the race of Germanic nations has never existed and, all the more, Germanic peoples have never been to Tibet and India as Aryans. Genetics of the 21 st century had directly pointed out that peoples named Aryans who entered India are the peoples of  the hg R1a – Slavs.

Therefore, only Slavs, or first and foremost Slavs have the full right to be Aryans and to be called Aryan. Excluding, of course, all the scribble of German researchrs about the superiority of the race of masters.


Adam Smoliński

Winicjusz Kossakowski – About the meaning of the word ”pagan”

© by Winicjusz Kossakowski

©  translated by Katarzyna Goliszek

s nn zz armaiti

In Christianity – Pagan, Heathen.

In Islam – Infidel Dog.

In Judaism – Goy – Anti-Semite.

In the three cultures that are enrooted in mozaizm, religious ideology is used for political activities. The three synonyms above serve political expansion.

Pagan, infidel dog and goy-anti-Semite in practice means a human earmarked for enslavement or extermination.

Those who call their associations pagan, do not know what they are doing.

You are patriots who want to save your beliefs, your ancestors’ culture so that they are never forgotten. Every society has a right to do so. Well, you should use appropriate names for that. There has not been and there will not be religion called paganism nor  its synonyms. Every nation has created their own culture and religion. Religion is a political ideology the aim of which is to master the followers’ minds and feelings, to give them ethics and rights making societies and nations in this way. Numerous spread nations dwelling huge areas are the proof of perfection of their ancestors’ religion. Loss of one religion for the advantage of another proves enslavement by strangers.

Slavic people, with a particular emphasis on the Polish, have gone through periods of enslavement in their history which aimed at denationalisation. The Christian school led to division of the nation into masters and servants thus destroying a sense of nationality. The Polish peasant living near Warsaw did not know whether he was Polish as Bolesław Prus wrote it. The peasant was a local Catholic well persuaded by Christianity that ”power comes from God.” The Polish peasant saw the ”devil’s sons” in the January Uprising insurgents opposing the tzar’s ”divine power”. Every fifth priest was granted with the tzar’s medal for the ”Right” preaching for ”suppression of the rebellion”. Nothing is said about it in ”our” history – just silence.


Answer this question yourselves.

Slavic religion which was called in the local language ”Praising Law”, divine law, of course, comprised something that let the Slavs grow to such an extent that we were called Veneti, Welieti /pronounced: velyeti/ which means a great nation – wielki naród /vyelky/ (wielki = great; naród = nation).

We owed our growth to agricultural development and an ability to smelt iron. Our warriors wore steel plates that effectively protected them from weapon of that time. More effective protection was a religious ideology with ethics exceeding (do not confuse it with practice) Christian ethics. The Polish did not wage rapacious wars. They did not slay the defeated in fights. People had identical laws and duties. A defeated assailant had to make up for destruction he had done and then could freely return home or marry a local girl. Religion and customs were attractive to neighbours who were protected in a strong Slavic state in the case of external invasions. In this way the nation was growing more and more, with no conquest.

s nn zz vohu

Some historians say that the Slavs passed the ”Divine Law” on to their brothers, from as early times as the steppes of Ukraine, called Parthians. The law was written down and ”botched” by Zoroaster (Zarathustra) 1500 years before Christ, i.e. he mixed Slavic beliefs with local ones.

Zoroastrianism played a huge role in the history of Babilon and Rome.

In the times of Jesus’ preachings, a major part of the Roman Empire worshipped religions based on rules passed over by the prophet. Christianity borrowed the majority of doctrines from Zoroastrianism, not – as they have been lying to us – from the ”Old Testament”.

In a certain period of history Rome needed the ideology which could join the conquered nations into one so the most popular beliefs were used and adjusted to the needs and intentions of the Roman Empire.

Christianity intended to keep slaves in obedience and it fulfilled its goal. A Christian became an obedient slave whom god forbade to rebel. It was this teaching that misled the empire. The religion was so attractive that not only slaves but also Roman civilians succumbed to it. Well, an extremely small army of 10 000 Germanic warriors was enough to conquer the enormous empire. After the city of Rome was taken, religious authorities asked the invaders to take power and they, themselves, became their advisers. Next, the Germanic expansionism was directed to ”converting Slavic nations”. And how were they converted? We know this even from inculcating Christianity in the Slavic nations by Charles the Great: ”These who will not want to be christened (to be enslaved) must be beheaded.” The rule practised by Teutonic Knights even with a vengeance.

”Christened but with water. We christen with a sword and Slavic people’s heads are being cut off.”

Polish translator of Avesta, professor Ignacy Pietraszewski, was convinced that Zoroaster’s religion is Slavic. In spite of being threatened by Germans with depriving him of his professorship at the University of Berlin, he did not change his mind.

Finally, he was deprived of his professorship.

He was expelled from Berlin, also from the Jagiellonian University in Krakow and from all scientific associations. He died in poverty publishing his work for the last money he had. He gave quite a long title to his work: SLAVIC DENOMINATION having been in the hands of one Family for three thousand years, i.e. not ZENDAWESTA but ZĘDASZTA which is the Life giving Zoroastra booklet or AWESTA WIELKA (wielka = great).

What makes us really wonder is the belief of St Cyril and St Methodius, namely that the Slavic peoples not only knew, as they stated, ”Christian beliefs”, but also practised them.

It turns out that the Slavs were followers of their own religion.

It looks like the ethical Slavic religion made a circle and after adding to it barbarian beliefs and rules (Hell, devils, sins, mikvehs-confession. The word pagan – translated from the word goy. ”Conversion” with a sword. Power comes from God, etc.), came back to us as the tool of enslavement from the outside.

In the contemporary understanding ”pagan” means a follower of another religion. In this way, pagans are all ”believers” in their neighbours’ eyes.

Wielka Zmiana – Piorun z Jasnego Nieba

[ostatnia aktualizacja 16 marca 2013 roku]

Krótki artykulik z Wirtualnej Polski z dzisiaj, 12 02 2013 roku,  zamiast długiego wstępu.

W Pałac Watykański uderzył piorun!

W Pałac Watykański uderzył piorun!WP.PL


Wiadomość o abdykacji papieża Benedykta XVI zszokowała w poniedziałek cały świat. Informują o tym wszystkie najważniejsze media na świecie, nieczęsto zdarza się bowiem, by abdykował następca „Tronu Piotrowego”. Okazuje się, że rezygnacji Josepha Ratzingera z piastowanej funkcji towarzyszyło efektowne zjawisko atmosferyczne.

Fotografowie uchwycili piorun uderzający w Bazylikę Św. Piotra, jedną z najważniejszych części watykańskiego kompleksu będącego miejscem pielgrzymek i obiektem kultu wiernych z całego świata. Zaczęły się domysły jakoby ważnemu wydarzeniu w historii świata, a za taką z pewnością należy uznać abdykację papieża, towarzyszył cud.

Poniedziałek był w tym mieście dość zimnym i nieprzyjemnym dniem. Oprócz burz z błyskami, mieszkańcy Rzymu mogli narzekać na niższą niż zwykle o tej porze roku temperaturę (9 stopni), ciągle padał rzęsisty deszcz. Przesądni twierdzili nawet, że rzymskie niebo płakało za Josephem Ratzingerem. Na najbliższy okres pogoda w stolicy Włoch zapowiada się jednak znacznie lepiej – będzie cieplej i bardziej słonecznie.

Rzym jest miastem leżącym w strefie klimatu śródziemnomorskiego, a więc zupełnie innego niż ten znany nam z Polski. Średnia temperatura maksymalna w ciągu dnia w lutym wynosi tam około 13 stopni, często natomiast występują intensywne opady deszczu, zdarzają się także burze z piorunami. W naszym kraju o tej porze roku byłoby to zjawisko nietypowe, w Rzymie to norma.

Dlatego też łączenie pioruna uderzającego w Bazylikę Św. Piotra z abdykacją Benedykta XVI z pewnością ma znaczenie symboliczne, jednakże traktowanie tej koincydencji jako cudu, lub też znaku z niebios, z pewnością może stanowić nadużycie. Niemniej jednak było to zjawisko niezwykle efektowne i z pewnością nadało pewnej dodatkowej atmosfery epokowemu wydarzeniu.

SSSSS s-1553

Tę wiadomość podała tylko Wirtualna Polska. Pozostali starają się ją zignorować. Ktoś napisał tutaj na forum, że to znak Wielkiej Zmiany, Perun powrócił, a Czas Ciemności się zakończył.

Ktoś inny napisał : Popatrzcie na Watykan z lotu ptaka – czy to na pewno przypadkowy plan budowli?

Powiadam nie, nieprzypadkowy, tak jak nieprzypadkowy jest plan Waszyngtonu i nieprzypadkowy jest plan Krakowa, a także nieprzypadkowe są rozplanowania znaków i symboli masońskich w krakowskich kościołach: Katedrze Wawelskiej, Kościele Piotra i Pawła czy Kościele Mariackim, albo w Kościele Franciszkanów.  Ten ostatni kościół ulubiony Jana Pawła II to zresztą kościół nie tylko masoński ale do tego pogański, udekorowany witrażami i polichromią w specjalny sposób przez Stanisława Wyspiańskiego.

To wszystko nie przypadek i nie było w tym Odejściu Papieża nic zaplanowanego z góry. Z treści notatki miałoby wynikać, że abdykacje raczej się zdarzają w kościele katolickim, chociaż nieczęsto. Nie czytałem większej bzdury. Abdykacje w Kościele Katolickim do tej pory się nie zdarzały. Mogło być po kilku papieży na raz, i żaden nie chciał oddać władzy, lecz nigdy nie było tak jak teraz.

Nawet ten przywoływany gdzieniegdzie przykład z 1295 roku (Celestyn V), jest kompletnie innym przypadkiem. Tamten papież, nota bene Franciszkanin, zrezygnował z bycia zwierzchnikiem kościoła rozpasanego, który go nie posłuchał i nie chciał odstąpić od przepychu, a jego książęta nie chcieli się wyrzec bogatego życia, włości, swoich żon oraz kochanek.

Część osób, kiedy pisałem o Wielkiej Zmianie pokpiwało sobie z tej kwestii, uśmiechały się pod nosem i stukały z lekka w czoło. Czuło się to w niektórych komentarzach nawet na naszym forum. Nie wspomnę już o innych forach, gdzie ateiści wprost drwili z Wielkiej Zmiany, ani o Mass Mediach , które przedstawiały Wielką Zmianę jako „tzw. Koniec Świata”.

Było sporo osób, które stukały się w głowę, kiedy mówiłem, że udaję się z grupą na Ślężę w czerwcu, we wrześniu, w listopadzie, po to żeby zdetonować Świadomościową Bombę, aby wzmocnić proces Wielkiej Zmiany.

Apeluję teraz do wszystkich niedowiarków, żeby wreszcie przejrzeli na oczy.

hunt_light_of_worldWilliam Holman Hunt, Światłość Świata (JP), Olej na płótnie, 1852

Powiedzcie mi  czy Świat się dzisiaj nie Zmienił? Czy to nie jest Koniec Starego Świata?!!!

Jak oceniacie decyzję o abdykacji człowieka, który namawiał Jana Pawła II, żeby służył kościołowi katolickiemu do śmierci, do ostatniego oddechu, a sam stchórzył nie będąc w najmniejszym stopniu w widoczny sposób chory? A nawet jeśli jest chory, jak to wygląda, że wycofuje się i abdykuje właśnie ON – Największy Konserwatysta tego kościoła, człowiek który powinien niezłomnie trwać do końca, człowiek który na kościelną tradycję kładł tak mocny nacisk! Człowiek, który przysięgał, że doprowadzi do uświęcenia JP II , który przywrócił Lefebrystów do łask, człowiek, który chciał wprowadzić mszę świętą po łacinie, człowiek który zatrzymał Ekumenę i zarządził Nową Ewangelizację, czyli Krucjatę przeciw Niewiernym, człowiek który stojąc na czele Komitetu Inkwizycji Rozumu rozwinął w sposób niespotykany instytucję egzorcysty, czyli kościelnego czarownika.

Co się wydarzyło z dnia na dzień w Watykanie, w przeddzień Wielkiej Nocy 2013?

Ta decyzja była wszak tak nagła, jak uderzenie Pioruna w Kaplicę Sykstyńską tego dnia. Nikt się jej nie spodziewał i ktokolwiek twierdzi inaczej, kłamie. Polscy biskupi Nycz czy Dziwisz starali się nie udawać i nie kłamać, nie kryli że to jest dla nich grom z jasnego nieba, byli szczerzy. Lecz na tym ich szczerość się kończyła.

Niektórzy komentatorzy brnęli tego dnia w ślepe uliczki opowiadając kompletne brednie o trudach 7-mio letniego pontyfikatu, który musiał nadwerężyć zdrowie papieża, niektórzy bredzili o oblężonej przez wrogów twierdzy i załamaniu psychicznym papieża. Niektórzy wykazując potęgę umysłu odchodzącego papieża i przenikliwość jego decyzji wskazywali jednocześnie, że na konklawe może być teraz trudno wybrać kogokolwiek, bo on przerastał wszystkich o dwie głowy swoim intelektem i mądrością. Powiadają oni tym samym, że 117 biskupów, którzy zbiorą się na konklawe to ludzie niezbyt lotni, słabego intelektu. Słowem jeszcze mniej zdolni do dokonania niezbędnej zmiany w kościele.

Oczywiście Zmiana jaką obserwujemy, o której uprzedzałem, że będzie się działo wiele i intensywnie, nie jest zmianą wymodloną/wymedytowaną przez nas na Ślęży, jest po prostu częścią procesu Wielkiej Zmiany…

A zresztą kto wie?

Pomyślmy przez chwilę nad takim oto faktem: Tysiące mnichów Wiary Przyrodzonej w Indiach i Chinach modli się/medytuje o pokój i powodzenie swoich krajów… i oto te dwa kraje wyśmiewane przez całe stulecia z powodu głodu i biedy, zacofania przemysłowego i zamordyzmu, kastowości, wstecznej obyczajowości, dziwacznych i archaicznych bezsensownych wierzeń religijnych (np nie tak dawno Cejrowski wyśmiewał Święte Krowy i Świątynie Małp!) dźwigają się w górę, żyjąc w owym pokoju, rozwijają się dynamicznie i bogacą się, przodują w technologiach zaawansowanych i w rozwoju Świadomości. Za pięć, dziesięć lat będą największymi potęgami gospodarczymi Świata, a Chiny za 15 lat będą militarnym mocarstwem przerastającym USA. I to się dzieje podczas gdy świat islamski, żydowski i chrześcijański pogrąża się w przepaści. Opowiadanie o planach stworzenia Rządu Światowego przez Sefardyjczyków z Nowego Jorku i Waszyngtonu przy pomocy Niemiec i Rosji – jest po prostu śmieszne i żałosne, w świetle obserwowanych procesów Wielkiej Zmiany.

Czy nie w ten sposób, według wszystkich badaczy jakich tutaj cytujemy, działać ma Świadomość Zbiorowa, Świadomość Kształtująca Materię, albo Świadomość Nieskończona?!

Mówię Wam, Idzie Nowe, to jest Wielka Zmiana. Chodźcie z Nami! Wy, którzy modlicie się do obrazów Matki Boskiej i Jasnego Pana (Yessy), chodźcie z nami! Odrzućcie pośredników i pośrednictwo i połączcie się z nami w medytacji/w pracy z bogami/w modlitwie w Świątyni Przyrody i Matki Ziemi. Jesteście poganami, skoro wyznajecie światopogląd naukowy, jesteście poganami modląc się do własnych wyobrażeń bogów, nie musicie zmieniać swoich wierzeń. Odrzućcie pośrednictwo i kamienne kościoły! Te kościoły przeszkadzają Wam iść do przodu, wyzwalać z siebie wszystko co możliwe, wszystko co najlepsze! Weźcie kontakt z Bogiem/Bogami/Świętymi w swoje ręce, w swoje UMYSŁY! Nic więcej nie trzeba. Wiara zgodna z Nauką, Wiara i Wieda-Rozum razem! To musi być skuteczne.

Czy ktoś odważy się dzisiaj postukać w czoło na te moje słowa? Chyba tylko ktoś kompletnie ślepy, jakiś zatwardziały ateista w stylu XIX-wiecznym, który wciąż wierzy w Płaską Ziemię, który nie odczytał ani znaku Zamkniętej Księgi wraz ze śmiercią Jasnego Pana II (JP II), ani nie potrafi dostrzec innych związków działania Świadomego Ludzi i Świadomości Nieskończonej z rzeczywistymi wydarzeniami na Świecie, ani nie rozumie żadnych znaków – nawet takich jak uderzenie Pioruna Otwierającego Wiosnę i Nowe Życie, w Kamienną Katakumbę Ciemności, w dniu ogłoszenia abdykacji Benedykta XVI. Przecież już Jan Paweł II zamknął ślepą wiarę i zwrócił się ku rozumowi w Encyklice z 1998 roku „Fides et ratio”.

SSSSS s-1553

W obłudnej, ociekającej bliskim stalinizmowi kultem wodzów, Polsce, same komplementy i ani słowa prawdy poza Krytyką Polityczną i Sforą:

Krytyka polityczna

Kościół dotarł do końca ślepej uliczki. Potrzebuje nowego otwarcia.

Benedykt XVI był przedstawicielem konserwatywnego skrzydła Kościoła katolickiego, które już od kilkudziesięciu lat zajmuje dominującą pozycję. Jego abdykacja nie powinna więc zmienić sytuacji, zasadnicza grupa kardynałów i biskupów była mianowana przez niego i jego poprzednika, a kryterium nominacji była wierność konserwatywnym kwestiom, zwłaszcza takim, jak stosunek do antykoncepcji, aborcji, ewentualnie negatywny stosunek do teologii wyzwolenia w Ameryce Południowej itd. Mamy więc cały najwyższy zarząd Kościoła z wyboru konserwatywnych przywódców.

Jednak każda taka zmiana jest wstrząsem dla kurii rzymskiej.

Najwyżsi urzędnicy nie wiedzą czego się spodziewać, zmiany mogą być poważne, zwłaszcza w świetle wielu informacji o walkach frakcyjnych w Watykanie, wycieku dokumentów itp., skandali, nad którymi nie ma już żadnej kontroli. ..”




Cień tajnego raportu nad decyzją papieża. To powód rezygnacji?

Decyzja Benedykta XVI to wynik bezradności wobec wewnętrznych starć w watykańskiej kurii. Nie mógł nic zmienić, więc podjął tak zaskakującą ale i odważną decyzję – donosi

Zdaniem komentatorów włoskiego dziennika papież został pokonany przez aparat władzy Kościoła. Odejście papieża ma być więc znakiem kryzysu systemu, który zbudowany jest „na długim łańcuchu konfliktów, zakulisowych gier i zdrad”.

Watykaniści zwracają uwagę, że choć stało się to dopiero teraz, to jednak na decyzji ciążyć może tajny raport kardynałów na temat sytuacji w Watykanie, wyciek poufnych dokumentów, afera związana z Instytutem Dzieł Religijnych (czyli bankiem stolicy Apostolskiej) oraz skandale pedofilskie z udziałem duchownych.



A Co mówią Niemcy?

Niemcy nie lubią już Benedykta XVI

Nie cichnie krytyka papieża Benedykta XVI w jego rodzinnych Niemczech. Według sondażu przeprowadzonego na zlecenie dziennika „Bild”, aż 67 procent Niemców uważa, że papież szkodzi obecnie wizerunkowi swojego Kościoła.

ak ostre sądy są efektem trwającego od kilku tygodni zamieszania wokół biskupa lefebrysty Richarda Williamsona, z którego papież zdjął nałożoną jeszcze przez Jana Pawła II ekskomunikę.

Papież zdjął ekskomunikę z lefebrystów

Wkrótce potem okazało się, że brytyjski biskup ma na koncie wiele kontrowersyjnych wypowiedzi, poddających w wątpliwość rozmiary i znaczenie Holocaustu. Dopiero pod wpływem ostrej krytyki ze strony opinii publicznej Watykan zażądał od biskupa wycofania tych sądów. Sam Williamson odrzucił taką ewentualność w najnowszym wywiadzie dla tygodnika „Der Spiegel”.

Biskup neguje Holocaust mimo nagany

Cała historia – zwłaszcza w wyczulonych na negacjonizm Niemczech – niezwykle zaszkodziła Benedyktowi XVI. Choć w momencie wyboru w 2005 roku pontyfikat Benedykta XVI witało z radością 63 proc. rodaków, to obecnie w niemieckich mediach królują zdecydowanie krytyczne oceny pracy kard. Josepha Ratzingera na Stolicy Piotrowej.,niemcy-nie-lubia-juz-benedykta-xvi.html#reqRss


Kłótnia o Benedykta XVI. „Kult jednostki, jak za Stalina” vs. „Walczył z pedofilią”

– Jestem zmęczony serią pochwał, peanów, wychwytywania zalet papieża – powiedział na antenie Radia ZET filozof Tadeusz Bartoś. – Do Polski nie dociera w ogóle krytyka Benedykta XVI. No kult jednostki jak za Stalina – stwierdził. – Ale proszę pana, nie kult jednostki. Trzeba oddać sprawiedliwość, jak ktoś dokonuje historycznego czynu – oponował Marcin Przeciszewski, redaktor naczelny KAI.

– Wielką zasługą Benedykta XVI jest zachowanie jedności Kościoła – stwierdził w programie Moniki Olejnik Marcin Przeciszewski. Szef Katolickiej Agencji Informacyjnej pozytywnie ocenił pontyfikat Benedykta XVI oraz jego działania przed wyborem na papieża. – Jedność polegała na tym, że wyeliminowano liberałów – odpowiadał mu Tadeusz Bartoś.

W ocenie Przeciszewskiego wielkim sukcesem Benedykta XVI jest walka z pedofilią w Kościele. – Hasło „zero tolerancji dla pedofilii” jest właśnie hasłem Benedykta XVI. Najpierw zderzenie z tym problemem w Stanach Zjednoczonych i bardzo szybko po dotarciu tej informacji do Watykanu wielka kampania walki – mówił dziennikarz. – No, to jest taka propaganda, co pan mówi, bo to ma się nijak do faktów – oburzał się Bartoś.

Bartoś: On to lekceważył

Zdaniem filozofa, Joseph Ratzinger zbyt późno zajął się tym problemem. – Te wszystkie przestępstwa zostały już popełnione. W 1999 r. biskup, duchowni próbują dotrzeć do kardynała Ratzingera. Docierają, mówią mu o przestępstwach w Stanach Zjednoczonych, on mówi, że teraz nie ma czasu, żeby tym się zająć – mówił oburzony Bartoś. – On po prostu wiedział i to lekceważył – przekonywał.

Co z tym Benedyktem

Czy Joseph Ratzinger jest najgorszym papieżem ostatniego stulecia?

Mój Boże, co się dzieje z Niemcami? Gdzie się podziała radość, gdy na papieża wybrano jednego z nas?” – pytał niemiecki „Bild” po wyborze kardynała Josepha Ratzingera na następcę Jana Pawła II. Radość w ojczyźnie Benedykta XVI, gdy 19 kwietnia 2005 r. rozległy się słowa „Habemus papam”, była zaiste umiarkowana. A po trzech latach tego pontyfikatu Benedykt XVI stał się wręcz obiektem zmasowanej krytyki. Gdyby zsumować te krytyczne głosy, można by dojść do wniosku, że Joseph Ratzinger jest najgorszym papieżem ostatniego stulecia.


Bezprecedensowa krytyka Benedykta XVI

Episkopat Austrii w bezprecedensowo stanowczym i pełnym krytyki apelu poprosił Benedykta XVI oraz cały Watykan o większą ostrożność w podejmowaniu decyzji personalnych – pisze włoski dziennik „La Repubblica”.

Wiadomości › Świat
28 lip 10 19:59 , TSz |

Ostra krytyka nowej książki papieża dla dzieci

Pa­pież spo­tkał się z falą kry­ty­ki. Be­ne­dyk­ta XVI oskar­ża się o to, że w prze­zna­czo­nej dla dzie­ci książ­ce o uczniach Je­zu­sa zba­ga­te­li­zo­wał rolę ko­biet w życiu Chry­stu­sa – po­da­je ser­wis newsru.​com, po­wo­łu­jąc się na dzi­siej­szą pu­bli­ka­cję bry­tyj­skie­go dzien­ni­ka „The Times”.

Cytuję tych kilka artykułów, żeby pokazać jak zakłamane są polskie media, które dzisiaj rozpływają się nad świetlana postacią tego papieża.

cd sprawy Wiadomość w prawicowej Gazecie Codziennej z dnia 23 lutego 2013

watykan sledztwo


16 marca 2013 roku – Czarny Papież – Jezuita zamieszany w zbrodnie Perona Artykuł o powiązaniach papieża z Wall Street i juntą wojskową. A tu jest powód dlaczego królowa choruje ciągle a Ratzinger nie rusza się z Watykanu:

1. “Prawdą jest, że rzymscy Jezuici opanowali do perfekcji wolnomularstwo, które jest ich najznakomitszym i najbardziej efektywnym narzędziem, dzięki któremu osiągają swoje cele wśród protestantów.”
The Grand Design Exposed, John Daniel, (Middleton, Idaho: CHJ Publishing, 1999), p. 302.
2 “..Pomiędzy 1555 a 1931 Zakon Jezuitów został wydalony z co najmniej 83 państw, państw miast oraz miast, za angażowanie się w polityczne intrygi i w przewrotowe spiski przeciwko dobrobytowi państwa, powołując się na zapiski jezuickiego księdza Thomasa J Campbella. Praktycznie każdy powód wydalenia to polityczne intrygi, polityczna infiltracja, polityczne przewroty..”
(1987) J.E.C. Shepherd (Canadian historian)


Zakon jezuitów wykształcił takie osobistości jak, np. Joseph Goebbels,
Juziu Stalin, Fidel Castro, Bill Clinton czy 11 szef KE – Jose Manuel Durao Barroso…


Dwa życiorysy nowego papieża z Wikipedii sprzed wyboru i zaraz po wyborze

Z Wikipedii usunięto część informacji o nowym papieżu:
“Podczas trwania w Argentynie junty wojskowej generała Videli Redondo i podczas tzw. brudnej wojny 1976–1983 (hiszp. Guerra sucia) Bergoglio donosił wojskowym na lewicujących księży i zakonników, z których niektórzy potem znikali. Dokumenty potwierdzające jego współpracę opublikował Horacio Verbitsky w książkę „El Silencio” („Cisza”), która jest syntezą współpracy hierarchów kościoła argentyńskiego z dyktaturą.”

Google na szczęście posiada kopię


Życiorys sprzed wyboru na papieża

Jorge Mario Bergoglio SJ (ur. 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires), argentyński duchowny katolicki, arcybiskup Buenos Aires i tym samym Prymas Argentyny, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego.

Po obronie dyplomu z chemii rozpoczął studia w seminarium w Villa Devoto koło Buenos Aires. 11 marca 1958 roku wstąpił do zakonu jezuitów i kontynuował naukę w zakonnych domach studiów; w nowicjacie w Chile zgłębiał nauki humanistyczne, w Colegio Maximo San José w San Miguel koło Buenos Aires obronił licencjat z filozofii, w Colegio de la Immaculada w Santa Fe studiował literaturę i psychologię, a w Colegio del Salvador w Buenos Aires teologię. Przyjął święcenia kapłańskie 13 grudnia 1969 roku, a ostatnią profesję złożył 22 kwietnia 1973 roku. Był mistrzem nowicjatu w Villa Barilari, profesorem Wydziału Teologii i rektorem Colegio Maximo San Jose w San Miguel, członkiem konsulty prowincji zakonnej San Miguel, prowincjałem Argentyny (1973–1979). Po pobycie w Niemczech pełnił funkcję dyrektora duchownego Colegio del Salvador w Cordobie i ponownie rektora Colegio Maximo San José w San Miguel.

Podczas trwania w Argentynie junty wojskowej generała Videli Redondo i podczas tzw. brudnej wojny 1976–1983 (hiszp. Guerra sucia) Bergoglio donosił wojskowym na lewicujących księży i zakonników, z których niektórzy potem znikali. Dokumenty potwierdzające jego współpracę opublikował Horacio Verbitsky w książkę „El Silencio” („Cisza”), która jest syntezą współpracy hierarchów kościoła argentyńskiego z dyktaturą[potrzebne źródło].

20 maja 1992 roku został mianowany biskupem pomocniczym Buenos Aires, sakry biskupiej udzielił mu 27 czerwca 1992 arcybiskup Buenos Aires kardynał Antonio Quarracino; w czerwcu 1997 roku promowany na arcybiskupa-koadiutora tej archidiecezji, objął rządy 28 lutego roku następnego, po śmierci kardynała Quarracino. W listopadzie 1998 został jednocześnie ordynariuszem dla wiernych rytów orientalnych, mieszkających w Argentynie (bez własnego ordynariusza). Pełnił funkcje Wielkiego Kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Argentyny oraz wiceprzewodniczącego Konferencji Episkopatu Argentyny.

Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, w tym w sesji specjalnej poświęconej Kościołowi w Ameryce w listopadzie i grudniu 1997 roku. W lutym 2001 roku Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera S. Roberto Bellarmino. Kardynał Bergoglio był wymieniany w gronie tzw. papabile, potencjalnych faworytów do następstwa po zmarłym w kwietniu 2005 roku Janie Pawle II.

W latach 2005-2011 (dwie kadencje po trzy lata) był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny (Conferencia Episcopal Argentina).

Linki zewnętrzne


Nowy życiorys Franciszka I (Z Asyżu czy z Assangea’u?), wybielony – kłania się Wikileaks

Franciszek[1][2][3], łac. Franciscus, właśc. Jorge Mario Bergoglio SI (ur. 17 grudnia 1936 w Buenos Aires[4]) – argentyński duchowny rzymskokatolicki, w latach 1998–2013 arcybiskup Buenos Aires i tym samym prymas Argentyny, w latach 2001–2013 kardynał, 266. papież i 8. suwerenny władca Państwa Watykańskiego[5] (od 13 marca 2013).

Franciszek jest pierwszym papieżem z kontynentu amerykańskiego, a także pierwszym spoza Europy od czasu papieża Grzegorza III (pontyfikat 731–741). Jest też pierwszym jezuitą wybranym na papieża, a także pierwszym zakonnikiem od czasu papieża Grzegorza XVI (pontyfikat 1831–1846).

Posługuje się językami: hiszpańskim, łaciną[potrzebne źródło], włoskim[6], niemieckim[7], francuskim[6] oraz angielskim[8].



Jorge Mario Bergoglio urodził się 17 grudnia 1936 w Buenos Aires, jako jedno z pięciorga dzieci włoskich imigrantów[9]. Jego rodzicami byli Mario (pracownik kolei) i Regina Bergoglio. Jako nastolatek miał usunięte płuco, w wyniku przebytej infekcji[10]. Ukończył technikum o profilu technik chemik, a następnie, w wieku 21 lat, postanowił zostać księdzem[11].

Studia, profesja zakonna i prezbiterat

Po obronie dyplomu z chemii rozpoczął studia w seminarium w Villa Devoto koło Buenos Aires[9]. 11 marca 1958 wstąpił do zakonu jezuitów i kontynuował naukę w zakonnych domach studiów; w nowicjacie w Chile zgłębiał nauki humanistyczne, w Colegio Maximo San José w San Miguel koło Buenos Aires obronił licencjat z filozofii, w Colegio de la Immaculada w Santa Fe studiował literaturę i psychologię[9]. W latach 1964-1965 był nauczycielem literatury i psychologii w Colegio de la Immaculada w Santa Fe, zaś w 1966 w Colegio del Salvador w Buenos Aires. W latach 1967-1970 studiował teologię na wydziale teologicznym Colegio Maximo San José w San Miguel[12]. Przyjął święcenia kapłańskie 13 grudnia 1969[4], a wieczystą profesję złożył 22 kwietnia 1973.

Posługa jako jezuita

Po złożeniu ślubów wieczystych, był mistrzem nowicjatu w Villa Barilari, profesorem Wydziału Teologii i rektorem Colegio Maximo San Jose w dzielnicy San Miguel, w Buenos Aires, członkiem konsulty (rady) prowincji jezuickiej San Miguel, prowincjałem jezuitów w Argentynie (1973–1979)[9]. Po zakończeniu kadencji w 1979 r., przebywał w Niemczech, a następnie w Colegio del Salvador w Córdobie. W tym samym roku został ponownie rektorem Colegio Maximo de san José w Buenos Aires. Od 1988 r. przez dwa lata pracował w redakcji „Boletín de espiritualidad”, a następnie w latach 1990-1991 był spowiednikiem w kościele jezuitów w Córdobie[9][13][14].


20 maja 1992 został mianowany biskupem pomocniczym Buenos Aires[4], jako biskup tytularny Auca[4], sakry biskupiej udzielił mu 27 czerwca 1992 arcybiskup Buenos Aires kardynał Antonio Quarracino; w czerwcu 1997 promowany na arcybiskupa-koadiutora tej archidiecezji, objął rządy 28 lutego roku następnego, po śmierci kardynała Quarracino[9]. W listopadzie 1998 został jednocześnie ordynariuszem dla wiernych rytów orientalnych, mieszkających w Argentynie (bez własnego ordynariusza)[9]. Pełnił funkcje Wielkiego Kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Argentyny oraz wiceprzewodniczącego Konferencji Episkopatu Argentyny[9].

Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, w tym w sesji specjalnej poświęconej Kościołowi w Ameryce w listopadzie i grudniu 1997[9].

Kardynał (2001-2013)

Jorge Bergoglio jako kardynał, 2008
Jorge Bergoglio jako kardynał, 2008

W lutym 2001 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera San Roberto Bellarmino[9]. Podczas konklawe w kwietniu 2005 kardynał Bergoglio był wymieniany w gronie papabile, potencjalnych faworytów do następstwa po zmarłym Janie Pawle II. Mógł być też wspierany przez Carlo Marię Martiniego[15].

Jako kardynał był członkiem kilku dykasterii Kurii Rzymskiej:

  • Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
  • Kongregacja ds. Duchowieństwa
  • Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego
  • Papieska Rada ds. Rodziny
  • Papieska Komisja ds. Ameryki Łacińskiej

W latach 2005–2011 (dwie 3-letnie kadencje) był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny (Conferencia Episcopal Argentina)[9].

Był znany ze skromnego życia: latami sam sobie gotował, a po mieście poruszał się, korzystając z transportu publicznego[16]. Prywatnie jest kibicem argentyńskiego klubu piłkarskiego Club Atlético San Lorenzo de Almagro (założonego w 1908 przez katolickiego księdza Lorenza Massę i nazwanego na cześć świętego Wawrzyńca)[17].

Pontyfikat (od 2013 roku)

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Kardynał Jorge Bergoglio został wybrany 266. papieżem i przyjął imię Franciszka

13 marca 2013 podczas drugiego dnia konklawe, zwołanego w związku z rezygnacją papieża Benedykta XVI, w piątym głosowaniu został wybrany na nowego papieża[5]. Tradycyjny biały dym, obwieszczający światu wybór nowej głowy Kościoła, pojawił się o godz. 19:06 czasu rzymskiego[5].

Wybór imienia podyktowany został chęcią zajęcia się problemami biednych i nędzarzy, na wzór św. Franciszka z Asyżu, jak to zostało zakomunikowane przez elekta kardynałom tuż po wyborze[18].

Franciszek w inauguracyjnym wystąpieniu pomodlił się za swojego poprzednika Benedykta XVI[19][20]. Wezwał też do modlitwy o ogólnoświatowe braterstwo[21].

Już dzień po wyborze papież Franciszek opuścił mury Watykanu, udając się do Bazyliki Matki Bożej Większej[22]. Miejsce to jest szczególne dla Zakonu Jezuitów – tam pierwszą mszę św. odprawił św. Ignacy Loyola.

Poglądy teologiczne, moralne i społeczne

Jako teolog wcześnie odżegnał się od teologii wyzwolenia, wiążąc się z jednym z posoborowych ruchów Comunione e Liberazione.

W swoich pismach podkreślał istotę Kościoła jako wspólnoty wszystkich wiernych, której kapłani są jedynie częścią. Zachęcał do otwarcia się na spotkania z osobami niewierzącymi, krytykował też przypadki nieudzielania chrztu dzieciom urodzonym poza małżeństwem[15].

Jako kardynał Buenos Aires wezwał księży swej archidiecezji do przeciwstawienia się aborcji i eutanazji.

Zdecydowanie opowiedział się też za nauczaniem Kościoła o homoseksualizmie. Uznał, że prawo do adopcji dzieci przez lesbijki lub gejów jest dyskryminacją dzieci. Był przeciwnikiem „Ustawy o małżeństwie między osobami tej samej płci” pozwalającej na ceremonię ślubną par homoseksualnych. Nauczał jednocześnie o potrzebie szacunku dla osób, które doświadczają w sobie silnych tendencji homoseksualnych. W 2001 odwiedził hospicjum, w którym umył i ucałował nogi dwunastu osobom chorym na AIDS.

W swoich kazaniach kładł nacisk na współczucie wobec ubogich, podkreślał jednak znaczenie świętości i duchowości, uznając że przemiana serc ludzi bogatych przyniesie więcej pozytywnych skutków dla biednych, niż same działania polityczne. Wyrażał jednak poparcie dla programów na rzecz rozwoju społecznego i publicznie krytykował politykę wolnorynkową[19].

Oskarżenia o współpracę z juntą

W 2005 roku Bergoglio został oskarżony przez prawnika zajmującego się prawami człowieka o współpracę w latach siedemdziesiątych XX wieku (gdy był on prowincjałem Towarzystwa Jezusowego) z juntą przy porwaniu jezuitów Orlanda Yoria i Francisca Jalicsa[23][24]. Jako przełożony sprzeciwił się ich reakcji wobec nowej dyktatury wojskowej[19]. Dwaj księża, znani z lewicowych poglądów, odwiedzali slumsy i głosili teologię wyzwolenia. Yorio oskarżył swego prowincjała Bergoglio, za to, że ponieważ nie powiedział przedstawicielom reżimu, że popiera ich pracę, w efekcie dostali się w ręce szwadronu śmierci[16][25]. Po ciężkich przejściach w czasie uwięzienia, zostali zwolnieni po 5 miesiącach[26].

Oskarżenie nie przedstawiło dowodów przestępstwa[27]. Bergoglio nie podejmował obrony. Dopiero w 2010 ujawnił w rozmowie z biografem, że jego osobiste starania doprowadziły do uwolnienia porwanych oraz że regularnie ukrywał na terenie kościelnym osoby poszukiwane przez juntę. Jednemu mężczyźnie, podobnemu z wyglądu, dał swoje dokumenty, by mógł uciec[16][25]. O bierność wobec porywań dzieci opozycjonistów oskarżyła przyszłego papieża także organizacja Babcie z Placu Majów[28]. W 2012 roku Bergoglio przeprosił Argentyńczyków za postawę kleru podczas brudnej wojny, uznając za winnych juntę i lewicę[29].

Domniemaną współpracę Bergoglia z juntą opisał Horacio Verbitsky w książce El Silencio: de Paulo VI a Bergoglio: las relaciones secretas de la Iglesia con la ESMA (Cisza. Paweł VI i Bergoglio. Tajne stosunki Kościoła z ESMA)[30][31][32][33]. Reportaż oparty został na relacji Francisco Jalicsa[23]. Sam Jalics twierdził w swojej książce Ejercicios de meditación, że on i Yorio zostali wydani juncie przez Bergoglia[34]. Laureat Pokojowej Nagrody Nobla Adolfo Pérez Esquivel neguje związki Bergoglia z reżimem junty[28][35].

Tagged with: , ,