Are The Pre-Slavic Peoples The Pre-Indo-Europeans?

Posted in Mitologia Słowiańska, nauka by bialczynski on 20 Kwiecień 2013

© translated by Katarzyna Goliszek


Even a few months ago rasing the question which is in the headline would have brought about numerous protests, and he who had asked it, would have been called a nationalistic idiot. A lot  has changed recently owing to genetics. The world can be said to have turned upside down. More and more proofs indicate that indeed Pre-Slavic peoples and Pre-Indo-Europeans mean the same, and for sure Slavs-Scyths can be regarded as one of such peoples. And just think that when I was beginning to write Slavic Mythology, scientific experts could not believe that I was referring to the thesis of the origin of the Slavs and the Slavic ancient times from the areas of the Vistula River and not of their sudden birth from nonentity in the VI th  century AD.

Kupując (TERAZ – TUTAJ!)  Budujesz Wolne Media Wolnych Ludzi!
slowianic nr 2 przod

I quote here an important extract of a long and meaningful online discussion on the latest current genetic and linguistic discoveries as well as combining these discoveries and theories with archaeological cultures. The discussion is on where you can trace its whole course. Different arguments are being used in the discussion but undoubtedly we are getting closer to the surprising truth about ourselves. Therefore, I decided to present an excerpt of this truth here. The discussion has been going on and the excerpt comes from 25th February 2010.

0 nn arkaim Path

The main subject in the geometric basis of Arkaim. The calendar allegory of the beginning,  embriogenesis and being born; The God of the Earth and the Goddess of Heaven before division.

I refer those of you who are deeply interested in the subject to that website (the discussion is really meticulous and comes back dozens of times to the same unresolved clue).  Here, I present only an interesting passage that I agree with to a large extent and which is only the proof of  the mythological events of the Sis Kingdom that are written about in Księga Tura (the Book of Aurochs) and Księga Ruty (the Book of Rue).


0 n mandala a10

Searching for answers to the questions about the ethnogenesis of the Slavs, we  need to take an interest in the issue of the Indo European community – who the Pre-Indo-Europeans (PIE)  were and where they lived.

So far, this problem has been the subject of speculations and countless disputes. Now, thanks to the new and crucial discoveries of geneticists, linguists, anthropologists and archaeologists we can attempt to get new, more accurate answers.

I am interested in what genes the PIE had, what they looked like, what language, more or less, they spoke and where their homeland was. First and foremost, however, I would like to find answers to the following questions: what linked the PIE with the Pre-Slavs, what did the process of forming out of the Pre-Slavic group from the PIE community look like and did the process take place at all, and if so when and where was it?

Old theories of the PIE language said that there had once been a community of speakers of the uniform PIE language who lived in the same territory of the peoples. The community then broke up into numerous tribes speaking such  languages as: Pre-Celtic, Pre-Germanic, Pre-Greek, Pre-Armenian, Pre-Slavic, Pre-Indo-Iranian, etc. which then wandered from their common place and took new territories giving rise to the contemporary Indo-European languages. Today we know that such a scenario could not have happened simply because genetics excludes that.

What is then the true history of the PIE community and the PIE language?

1.Politics distorted the knowledge of the PIE language

Discussing the theory of the PIE community must be started with criticism and    indication where the sources of errors are.
In 1857, an outstanding Polish orientalist working at the University of  Berlin Ignacy Pietraszewski published his work about the research on the holy texts of Zarathustra. In his work he proved a close relation of the Avestan language with the Polish language. This discovery was significant because, in reality, Slavic languages are more similar to the languages of ancient Iran or India than any other European languages.

What reward did the Polish researcher get for such a remarkable achievement? Did he get a promotion? Did he become famous? No, none of the things. He was deprived of his chair and he was expelled from the university. He had no choice but publish his books with his private money and he did it because he was a patriot.

Thanks to his pioneering work we now know how close linguistic relation we have to peoples creating the great civilisations of Asia, and thanks to the  new discoveries in genetics we also know that the peoples who invaded Iran and India in the Bronze and Iron ages giving rise to those civilisations came from Central and Eastern Europe  and were very similar to us in terms of genetics and phenotype. Genetics and linguistics lead to similar conclusions.

Germans ignored the proximity of the Slavic languages to the Indo-Iranian languages trying to highlight their alleged relationships. They made up the theory of so called Indo-Germanic languages and persuaded the world that some Indo-Germans had travelled to India. Today we know that it is complete nonsense as in India, among the Brahmin caste being the descendants of the Indo-European Aryans, even a single carrier of Germanic and Celtic haplotypes belonging to haplogroup R1b and I1 was not found. There are frequent R1a haplogroup (80%) and numerous haplotypes that are identical to the ones that we meet among the Slavs. The linguistic relationships of Germanic languages with Indo-Iranian languages are also very distant and often just seeming, whereas the Slavic languages are close to the Indo-Iranian languages.

You can clearly see that since the Indo-European studies came into being in the 19th century they have been distorted by the German nationalism and lots of mistakes have been till today.

2.Germanic Languages – an example of mixed languages

Germanic languages pose many problems for linguists. It is impossible to classify them. A group of American scientists: D. Ringe, T. Warnow, and A. Taylor trying to group Indo-European languages basing on  computer analyses found that the Germanic languages show too many anomalies and do not fit into other languages. Their calculations did not give meaningful results. Therefore it was decided to make calculations leaving out the Germanic languages.

PIE komputer2

The scientists succeeded in doing their experiment and they received a tree demonstrating relationships among the Indo-European languages:

PIE komputer3

The authors are convinced that thanks to removing the Germanic languages the computer based calculations of the relationships and similarities gave sensible results, and as a consequence of  that  they received the best possible form of the tree showing the structure and history of the languages:

PIE komputer4

Quotes and pictures from: ~ junwang4/langev/localcopy/pdf/ringe02IECladistics.pdf

Some linguists followed by American anthropologist David W. Anthony, are trying to interpret this result as shown in the picture below:


From the book by David W. Anthony, „The Horse, The Wheel and Language” p.57

Anthony was writing his book ignoring the data which genetics provides us with. Relying on the analysis of the vocabulary and genetic history of the Germanic peoples it would be most simply said that the Germanic languages are the languages which came into existence by the mixing of the non Indo-European and Celtic languages, with a certain admixture of Slavic languages – the Eupedia portal does it:


The Germanic branch of Indo-European languages probably inherited more from the R1b cultures, although R1a is likely to have arrived earlier in Scandinavia, during the Corded Ware period. R1a people would have mixed with the pre-Germanic I1 aborigines to create the Nordic Bronze Age (1800-500 BCE). R1b would have reached Scandinavia later as a northward migration from the contemporary Hallstatt culture (1200-500 BCE). The first truly Germanic tongue could have been a blend of Hallstatt Proto-Celtic and the Corded-Ware Proto-Slavic with a few pre-Germanic loan words. The fact that present-day Scandinavia is composed of roughly 40% of I1, 20% of R1a and 40% of R1b reinforces the idea that Germanic ethnicity and language had acquired a tri-hybrid character by the Iron Age.

3.The Armenian language – an example of Indo-Europesation

Although without the Germanic languages we get more clarity and it is easier to see the similarities, structure and history of the languages, it is of little help for us to understand the history of the PIE language due to the following issue that I will present by giving the example of the Armenian language.


In particular, both Indo-European speaking Armenians and Altaic-speaking Azerbaijanians group with their geographic neighbours in the Caucasus, rather than with their linguistic neighbours (other Indo-European/Altaic-speaking populations), suggesting language replacements involving the Armenian and Azerbaijanian languages. Remarkably, the genetic distance between pairs of populations was significantly correlated with geographic distance, despite the presence of the Caucasus Mountains as a potentially significant barrier to gene flow.

Quotation from:
Genetic studies show that the population of Armenia speaking the Indo-European language and speaking the language of Altai do not differ genetically from each other and from other neighbouring Caucasian peoples speaking Caucasian languages, so belonging to a completely different language group.
The authors conclude that the language was replaced in the territory of Armenia, i.e . Indo-Europesation  of the population took place whereas in the area of  Azerbaijan the same genetic Caucasian population was infuenced by Altai languages.  .

Therefore, the Armenian language has many specific features not found in other Indo-European languages as this language is the result of  yielding to the influences of Caucasian languages which were spoken by the indigenous population of Armenia.


Armenian corresponds with other Indo-European languages in its structure, but it shares distinctive sounds and features of its grammar with neighboring languages of the Caucasus region.

The Armenian language also demonstrates a number of other influences:


It is clear that Armenian is an Indo-European language, but its development is opaque. In any case, Armenian has many layers of loanwords and shows traces of long language contact with Hurro-Urartian, Greek and Indo-Iranian.

The formation process of the Armenian language was the mixing of the Indo-European and Caucasian languages and their evolution. There is no reliable evidence that there once existed a Pre-Armenian or Proto-Armenian language which formed out of the PIE community.

4.The Greek language – an example of the convergence of dialects

There are similar problems with the Pre-Greek or Proto-Greek language. J. Hall, a prominent linguist specialising in the history of the Greek language says:

PIE n Hall1

PIE n Hall2

Quotations from: Ethnic Identity in Greek Antiquity By Jonathan M. Hall, p.169

There is no indication that there had ever existed a Pre-Greek or Proto-Greek language isolated from the PIE community, the language that then gave rise  to the historic Greek dialects. Hall denies this. Everything indicates that diverse Indo-European tribes moved to Greece and mingled with the local non Indo-European population which resulted in forming of local dilects, from which then formed out main dilects through complex processes of convergence and divergence and, as a result, the Greek language was shaped.

In terms of genetics the Greek population is similar to the neighbouring  populations and significantly differs from the population of central and eastern Europe, from where most probably came Indo-European tribes who invaded Greece in the Bronze Age. In the case of Greece, as in the case of Armenia, replacement of the language and Indo-Europesation of the population took place. It happened, however, in the complex process of evolution, not just through simple replacement of the local languages with a hypothetical  Pre-Greek or  Proto-Greek language. Most probably such language  had never existed.

5.Critics of the PIE language hypothesis

For the reasons given above as well as for other various reasons, many prominent linguists totally reject the PIE language hypothesis. One of them is N.S Trubetskoy:
„There is Therefore, no compelling reason for the assumption of a homogeneous Indo-European protolanguage from Which the individual branches of Indo-European descended. Equally plausible is it That the ancestors of the branches of the Indo-European originally were dissimilar but that over time, through continuous contact, mutual influence, and loan traffic, they moved significantly closer to each other, without becoming identical (Trubetskoy 2001, Mr. 88). ”
“Thus a language family can be the product of divergence, convergence or a combination of the two (with emphasis on either). There are virtually no criteria that would indicate unambiguously to which of the two modes of development a family owes its existence. When we are dealing with languages so closely related that almost all the elements of vocabulary and morphology of each are present in all or most of the other members (allowing for sound correspondences), it is more natural to assume convergence than divergence (Trubetskoy 2001, p. 89).”

Trubetzkoy, N. S. (2001), “Studies in General Linguistics and Language Structure,” Anatoly Liberman (Ed.), translated by Marvin Taylor and Anatoly Liberman, Durham and London:  Duke University Press.

Also Jean-Paul Demoule  rejects  the hypothesis of the PIE community. He explicitly states that  no scientific fact supports the hypothesis that a population speaking the PIE language had ever existed.
Briefly speaking, the hypotheses of the PIE language and the PIE community are not widely accepted. Many scientists contradict them to a larger  or  smaller  extent.
I think that genetics supports the views of the opponents of these hypotheses to some extent. What is the point of reconstruction of  the PIE language basing on Germanic, Celtic and Greek languages – which has been done so far – since it is known that the Germanic, Celtic and Greek peoples have not got much in common in terms of  genetic aspects  with  the peoples who co-created the Slavic, Indo-Iranian and Baltic languages and that is why they could never create a community with them, i.e. they could never  live in the same territory and speak a uniform language. There were not   pre-languages originating like branches from one trunk, i.e. from the PIE language. These branches were created as a process of a variety of influences, intermingling and evolution. There is no doubt that since the beginning,  the theory of the PIE language and the hypothesis of the PIE community have been developing with the involvement of politics and nationalisms which warped it. The biggest mistake was undervaluing of the Slavic languages and  overvaluing of  the Germanic and Celtic languages, which genetic research clearly shows. It is high time we looked at this issue again.

The origin of the Indo-European languages according to the Y-DNA genealogy

The Y-DNA genealogy and the Indo-European languages

                                      Haplogroup R1/M173


Satem languages Kentum languages
R1a/L62 R1b/M343
R1a1/SRY 10831.2 R1b1/P25-Hittites







I1/M253+I2b/M223pre-Indo-EuropeanProto-Germans   Indo-Europenised

Pre-Germanic Peoples






R1b1b2/M269        R1b1b1/M73Pre-Celtc            Tocharians 
Indo-Iranian        Slavs        Balts         Aryans  Germanic peoples Germanised     Celts      Romanised                    Celts                                 Celts     
              Satem languages             Kentum languages
The ”Indo-Europeans” denomination  derives from geographical placement of the large linguistic family in the contemporary times. Pre-Indo-Europeans were the ancient creators of these languages, and also the biological community originating from one ancestor with the gene haplogroup of R1/M173 in Y-DNA.

Elkate, linguists say that they are not able to capture any language phenomena older than 10,000 years. The separation of  R1a and R1b took place about 20,000 years ago. It is such a long time ago that we can not know anything about languages in those times.

In my view, we are interested in the history of the R1a1 which we consider to be Slavic and which starts for good from holocen, namely 8000 BC in the north of the Black Sea. Then there was global warming and in the area between the Black Sea and the Baltic cultures began to develop – first pastoral, next agricultural. Here, I would seek our ancestors and the beginnings of Indo-European languages that we know.  Previously, there had been a glacier and only  small groups of  people  migrating between  Asia and Europe, fighting for survival. We do not know anything about their language, customs and religion. We can only speculate.

As far as this clue is concerned, I sometimes would like to deal with closer and investigate to whom we owe the vocabulary denoting, for example, wagon, wheel (circle), religion, numerical system, diverse concepts which came later to the philosophy of  India and  Greece, an so on and so forth. These words – common to various Indo-European languages – formed surely much later than the emergence of  R1a and R1b.

In many experts’ opinions, the Indo-Europesation of our continent was not a simple process of the isolation of the pre-languages from the PIE community and imposing them on non Indo-European residents of conquered territories. The Pre-Greek language did not come to Greece from the PIE homeland, but rather formed in Greece as a result of  lengthy and complex processes of mixing  Indo-European and non Indo-European languages, their convergence, etc. Similarly Pre-Armenian, Pre-Germanic, Pre-Indo-Iranian, etc. languages developed.

However, there is a question: did all the modern Indo-European languages come into being by mixing with the non Indo-European languages? And if not, which are they?
Here we have to ask  both geneticists and linguists for help.

Currently, the vast majority of experts relate the expansion of IE (Indo-European) languages to haplogroup R1a1. One of the reasons is that only this haplogroup occurs among the caste of Brahmins in India, the descendants of Indo-European Aryans. There are not haplogroup R1b and other European markers there at all.
The highest percentage of R1a1 is among the northern Slavs, especially among the Polish, amounting to 60%. If we consider that 16% of R1b in Poland that occurs mainly in the west are  relatively new, we can assume that the percentage of R1a1 in the original Slavic population could even have exceeded 80%. Thus, this population is mixed with the non Indo-European element in the slightest.

Another factor testifying the lack of mixing is the archaic character of the language.
Professor Mańczak writes about this:
[…] the language that developed in the aboriginal homeland is more archaic than the languages which formed on foreign substrates. In other words, these researchers put forth the postulate that the aboriginal homeland must be looked for in the places where the language is the most archaic. […] the vocabulary of the Polish language has the most etymological references to other Indo-European languages, from which the conclusion is that the Indo-European aboriginal abode should be identified with the Slavs’ aboriginal  homeland, namely the basin of the Odra and the Vistula Rivers. In other words, the Slavs are the descendants of this part of the Pre-Indo-European population that remained in the aboriginal homeland while the Balts, Germans, Celts, etc., are the descendants of this part of the Pre-Indo-Europeans that left their aboriginal abode settling in areas inhabited by non Indo-European peoples, and therefore the Baltic, Germanic , Celtic, etc. vocabulary is less archaic than Slavic (Mańczak 1992).
Quotation from:

Many analyses show the central position of the Slavic languages in relation to other Indo-European languages. The chart below is from the book „Archaeology and language: the puzzle of Indo-European Origins” By Colin Renfrew p.116

PIE glotto

Also the wave theory which is competitive towards the tree hypothesis presents an interesting model of the distribution of the IE languages. The wave theory is presented in the chart below:

PIE Słowianie fala

Chart from the book by Renfrew p.105

The Slavic languages seem to be the source of the wave.

The tree theory which is illustrated in chart above – D. Ringe, T. Warnow,  and A.Taylor – has more supporters. It is worth noticing that all the language branches of the tree rose by mixing the IE languages with some other non Indo-European languages.
The exception are only the Slavic languages. Therefore,  it is worth considering what should be regarded in the tree as the branches and what as the trunk.
It seems that even after cutting off all the branches the tree will live and grow new ones. Genesis of the Slavic languages is, in fact, independent of the other languages. But what would have happened if the haplogroup R1a1 giving rise to our ancestors had not appeared about 8000 BC in the north of the Black Sea?

I think that many things will become more clear if we show examples of influences and relationships:

The theory that I presented in the diagram, called the theory of haplogroup R1, gives justice best to the Indo-European populations; at any rate it does not replace the defeated pangermanism with panslavism (and phenomena like this one already appear on many portals and Internet forums).

The theory of haplogroup R1
is based on the knowledge of the fundamental fact that:
the basic phenomena of culture, especially the language, form and develop and are basically only transmitted within families, clans and tribes.

This in particular concerns  primitive, ancient societies that led all their lives  within families and tribes being very clearly separated from other similar units – unless kin – linguistically identical.

They were typically patriarchal communities developing along male genealogical lines.

That is why, throughout thousands of years they identified themselves almost wholly with the haplogroups of the Y-DNA genealogy.
Thus, we need to look for answers to the puzzle of rising of the family of Indo-European languages along the lines of  Y-DNA genealogy.

Of course, there are exceptions to this rule but they are caused by extraordinary historical events and living conditions. This, for example, relates to the Greeks, Armenians, Scandinavian R1a, Kyrgyz R1a, or Basque or Cameroonian R1b.
As for the Basque language, I suppose that a male dissenter from the R1b1b2 population went into a Caucasian non Indo-European, matriarchal family; he gave parental intitiative to a female and her language, and the contemporary Basques have to cope with it…
Although I do not disregard linguists’ theories, I think it is not worth thinking too much about them. Linguists who have been studying the origins of Indo-European languages so far have been searching for colours in a very dense fog. That is why they have developed so many theories and genealogical patterns which contradict each other.
Now they have the genetic genealogy so they should take advantage of it as soon as possible!

P.S. Did you notice in the book by Sir Anthony the paragraph: „The ancestor of English: The origin of Spread of the Usatovo Dialect” (p.359). What was the major hallmark for the author telling him that the ethnogeny of Germanic peoples / English  began in Usatovo?  He stated or he is just attempting to assert that the feudal attitide of sovereign-client  and  using the sword appeared there, especially in relation to the Dnieper  population of  the Trypillian culture  of the C2 phase (proto-Slavic?).

He proves this on many pages.

Elkate, it seems to me that the real history of languages can be a bit more complicated than the one you have outlined and that we can deliberate on its different variants. For example, some tribes or families could have joined (by peaceful means or conquest) and mixed marriages could have been concluded. Usually women bring up children and the child acquires the languages from mother first and then from father. If father, busy with wars, etc. does not look after his children and mother has not learned  her husband’s language,  the child  then can speak  a strange new language. In this way, the languages are getting closer to each other or go apart from each other.

The fact that populations with dominant R1b and R1a haplogroups speak (with some exceptions) related IE languages is truly astonishing. All studies on microsatellite dissimilarities of R1b indicate the Iberian Peninsula and Anatolia as the sources of this haplogroup in Europe, which means that the European R1b and R1a must have lived apart from each other, and not together, for thousands of years. There are many theories  trying  to  explain  this  phenomenon.  Some  of  them  even  say  about  Indo-Europesation of R1b. None of them, however, are widely accepted as there is no evidence for them.

Your theory proclaiming that at the time of separation R1a and R1b spoke a form of proto-language, close to the PIE  is interesting, but I think that it will be difficult to prove. Probably nobody knows well what happened to languages 20,000 years ago. It might have been a common language substrate. Some experts posit that the family of nostratic languages evolved at the end of the Paleolith, and later on the PIE on this basis. These theories, however are not widely accepted. Some experts, like for example professor Alinei believe that IE languages go back to Paleolith. I do not know anything about this and I can only speculate.

Instead of speculating I would rather focus on the things that can be more accurately reached by linguists, archaeologists and geneticists, i.e the history of the last 4-6 thousand. years. According to experts the IE languages which we know evolved at that time.
Asking whether  the PIE language could have been close to the pre-Slavic language I  would like to think about which language  contributed  most  to  the vocabulary regarded as PIE and it can be  related to what is historically attributed to the PIE. We will see it best by discussing specific examples.

‚WAGON (Polish (Pl): WÓZ)’, ‚WHEEL’ (Pl: KOŁO) and names of other parts of the wagon in IE languages

1.Pre-Indo-Europeans are credited with domestication of the horse and the invention of the wagon. So let us search for the language which has the most of its own words associated with the wagon and its parts. Certainly the diversity and richness of such vocabulary is indicative of the close relation of this language with the PIE.
First of all, there are some comments:
The oldest image of the wagon in the world is a picture on a vase found in a village called Bronocice near Krakow.

The vase comes from the Funnelbeaker culture and is dated back to 3491-3060 BC.
The Corded Ware culture (3200-2300 BC) grew  out of the Funnelbeaker culture, widely considered to have already been fully Indo-European. Once it was combined with the Pre-Germanic ethnos but now we have more and more data to regard the peoples of  Corded Ware culture as Slavic. Because the Corded Ware culture population were most likely to have spread the wagon, as evidenced by the emergence of images of  wagons and chariots in the territories from the Leba to the Volga Rivers  around 3000 BC, the language that the Corded Ware culture population most probably spoke will show us the vocabulary denoting the wagon.
Additionally, it is worth noting that in the Globular Amphora culture (3100-2600 BC) whose area covers the territory of contemporary Poland, a couple of oxen were sacrificed which suggests that they may have come from the team. This is another proof of using wagons by that population.

Moreover, it is worth paying attention to the distirbution and variation of the newly discovered haplogroup R1a1-M458. The frequency  and history of  the spread of this haplogroup fit the Corded Ware culture expansion. There are really plenty of data that let us combine this haplogroup with the expansion of the Corded Ware culture population in Central and Eastern Europe, and many researchers have already noticed that, for example, appreciated by you, Maju. As the Corded Ware culture people were the first to use wagons to a large extent and spread them, the vocabulary related to parts of the wagon can indicate to us what language the carriers of  the R1a1-M458 haplogroup spoke in the past. It is significant especially to us Polish people because this haplogroup is present almost exclusively with the Slavs and it is widely regarded to be the Slavic haplogroup. It is particularly in Poland that we notice the highest percentage and the biggest microsatellite variation which indicates that this haplogroup comes from the territories of Poland.

The present range and the history of the distribution of the R1a1-M458 haplogroup is demonstrated on the two maps below.


From the  Underhill 2009 study

The data above show that the majority of Polish people are aborigines and the descendants of  the Corded Ware culture peoples. It was supposed before as counterparts were found among contemporary Poles and Russians for the detected haplotypes of R1a1 in the skeletons of the Corded Ware culture from Eulau and the Leba dated to 2600 BC.

DW Anthony in his book ”The Horse, the Wheel and Language” paid attention to the exceptional importance of the vocabulary relating to parts of the wagon.
In the book he elaborates on historical vocabulary with the aim to find the PIE stems. Nevertheless, he made a few gross mistakes which made him omit the true history of the vocabulary pertaining to the wagon. Below, I would lke to discuss the mistakes and correct them. In the scans I show cut out extracts from his book from page 35.

(Note: In the Polish language /w/ is pronounced as /v/ and /ł / as /w/)


1.Wheel and small wheel (Polish: Koło and kółko)

PIE n koło

It seems that Anthony missed a number of words here. In Polish we have many words that are close to the hypothetical PIE stem ‚* kuel’  like ‚wheel’ – ‚koło’, ‚small wheel’  – ‚kółko’, ‚sphere’ – ‚kula’,  ‚a little ball’ / ‚marble’ – ‚kulka’, ‚ to wheel’ / ‚to circle’ – ‚kołować’, ‚kulgać’,  ‚wheeled’ / ‚circular’ – ‚kołowy’, ‚spherical’ / ‚globular’ / ’round’ – ‚kulisty’, etc. It is clear that our Polish language owns the greatest diversity and richness of  forms related to ‚koło’ – ‚wheel’.

Let us analyse the possible etymologies and etymological connections assuming that it was the  peoples of the Corded Ware culture from Poland that spread the word  ‚koło':

(Note: Old Chruch Slavonic = Old Church Slavic)


Polish: ‚koło’ -> Czech: ‚kolo’
-> Russian: ‚koleso’
-> Old Church Slavonic: ‚kolo’, ‚kolese’
->Old Prussian: ‚kelan’ ”koło”
-> Latvian: ‚cele’ ”koło” (np. ‚du-celes’ – ”dwukołówka” – ”two-wheeled”)
->Greek: ‚polos’ ”oś, biegun” – ”axis, pole (‚pole’ – in the meaning of ‚axle’, ‚pivot’)
->Latin: ‚colus’ ”przęślica, kądziel” ”whorl, distaff”
->Old Norse: ‚hvel’”’koł”.

The hypothetical PIE stem ‚*kuel’ signifies a close connection with the Polish word ‚koło’.
As usual Germanic languages distorted to a large extent  the loan word and etymology is uncertain.

As it can be easily noticed, there is also a group of languages in which ‚koło’ sounds slightly different. It happens so because the second ‚k’ appears like in Greek ‘kuklos’. How can we explain this?
Well, the best explanation –  in my opinion – is that in the Polish language, which we consider to be the mother tongue for naming  parts of the wagon, we have two words to denote the wheels (wheels – koła). The second is the diminutive form ‚kółko’ – ‚small wheel’.  It is said in Polish „the wagon on wheels”, etc.

Thus, possible etymologies are as follows:

Polish: ‚kółko’ (‚small wheel’) ->
->Greek: ‚kuklos’  ”okrąg” ”circle, circumference”
->Tocharian A: ‚kukal’  ”wóz”
->Tocharian B: ‚kokole’ ”wóz”
->Avestan: ‚caxtra’  ”koło”
->Old Indo-European: ‚cakra’  ”koło”
->Old English: ‚hweohl’  ”koło”

The plural form is very interesting:

Polish:. ‚kółka’ (small ‚wheels’) -> Greek: ‚kukla’ ‚koła’ (‚wheels’).

In Greek it is an irregular inflection, a normal plural form of ‚oi kukloi’. The existence of the second, irregular plural form ‚ta kukla’, almost identical to the Polish form is strong evidence that the ancient Greeks borrowed the wagon names from our Pre-Polish or Pre-Lechitic ancestors of the Corded Ware culture.

Axis and small axis (Polish: and ośka)

Anthony presents the following related words:

PIE n oś

In the case of ‚oś’ and ‚ośka’ (‚axis’ and ‚small axis’), we have the analogous situation  to the ‚koło’ and ‚kółko’ (‚wheel’ and ‚small wheel’). The two words are normally used  with reference to the same part of the wagon. Therefore, the following etymologies are likely:

Polish: ‚oś’->
-> Old Church Slavonic: ‚osi’
-> Old Prussian: ‚aseis’
-> Lithuanian: ‚asis’

The second one comes from diminution

Polish: ‚ośka’->
->Old Indo-European: ‚akszah’ ”oś”
->Middle Greek. ‚akosone’ ”oś”
->Latin: ‚axis’’ ”oś”
-> Old English: ‚eax’

Chariot (Polish:  Rydwan)

PIE n rydwan

As the word denominating the wheel (koło) exists in Old Prussian as ‘kelan’, in  Latvian ‘cela’, in Lithuanian: ‘ratas’ and in Latvian ‘rats’, they can be borrowings from Germanic languages to mean the same wheel.

I think that the following etymologies are the most likely:

Polish: ‚rydwan’ ->
-> Lithuanian: ‚rydwanie’ ”rydwan”
-> Old Indo-European: ‚ratha’ ”rydwan”
-> Avestan: ‚ratha’ ”rydwan”
-> Latin: ‚rota’ ”koło”

Wagon (Polish: Wóz)

PIE n wóz

The most likely etymologies are:

Polish: ‚wóz’, ‚wozi’, ‚wozić’->
->Old Church Slavonic ‚vezo’ ”wozi”
->Russian: ‚voz’ ”wóz”
->Avestan: ‚vazaiti’ ”wozić”
->Old Indo-European: ‚vahati’ ”wozić, przenosić” -”carry, move”
->Lithuanian: ‚vezu’ ”wiezie”
->Old Norse: ‚vega’

Thill (Polish: Dyszel)

PIE n dyszel

The likely etymologies are:

Polish: ‚dyszel’ ->
->Old Indo-European: ‚isza’ ”pal, drąg, dyszel”  ”pale, pole, thill”
-> Avestan: ‚aesza’ ”drąg, dyszel”
-> Hittite:  ‚hisza’ ”dyszel”
->English: ‚thill’ ”dyszel” (?)

Everything points to the fact that the Polish language is the richest and most diverse as for the vocabulary denoting parts of the wagon, and the closest to the PIE language. Only in the Polish there are the two forms: ‚wheel’ –  ‚koło’ and  ”small wheel’ – ‚kółko’ as well as ‚axis’ – ‚oś’  ‚ and  ‚little axis’ – ‚ośka’, applied for the same part of the wagon and therefore only from the Polish language  we can  derive all the words referring to parts of the wagon in the other Indo European (IE) languages.
This coincides with the findings of archaeologists in Bronocice and with the history of the distribution of haplogroup R1a1-M548, Corded Ware culture peoples as well as using wagons and chariots. I think we have strong evidence that the population of the Corded Ware culture could have been Slavic.

Well, we have the first evidence supporting the hypothesis that Pre-Slavs are the same as Pre-Indo-Europeans (PIE). There are more such  proofs.

Quote from: Elkate 21st November 2009, 13:20:42

P.S. Did you notice in Sir Anthony’s book the  paragraph: „The ancestor of English: The origin of Spread of the Usatovo Dialect” (p.359). What was the major hallmark for the author that the ethnogeny of Germanic / English  peoples began in Usatovo?  He stated, or he just tries to prove that it was there that the feudal relationship of sovereign-client and using of the sword appeared, especially considering the Dnieper population of the Trypillian culture of the C2 phase (proto-Slavic?). He proves this on many pages.
Yeah, I noticed. And what do you think about the map below, which shows as though the Slavs had not known the words like: ‚wheel’, ‚thill’, ‚chariot’ and as if Germanic peoples had known everything?

PIE n mapa_woz

It is an obvious scam, after all, even in the „Encyclopedia of Indo-European culture” By JP Mallory, Douglas Q. Adams there is a reference to the ‚wheel ‚koło’ in the Old Church Slavonic language .
In his book on page 56 Anthony writes about Slavic languages:

(the translator’s remark: by the so called OSC The Old Church Slavonic (OCS) is meant)

Only one dialect documented (OSC) , but the West, South and East Slavic branches must have already existed.
It is a pity that Anthony did not bother to examine these dialects in terms of the vocabulary relating to the parts of the wagon. Undoubtedly, he would have found what he was searching for – the real PIE (Pre-Indo-European) ones.

As far as the ethnogenesis of  the Germanic / English peoples  is concerned and their alleged connection with Eastern Europe and dominance over the local population, I believe that  here we have an example of a little man who wants to swagger by fantasising. It reminds me of the gibberish about the Vikings and the Goths dominating over the Slavs. The gibberish is still present on various German or Germanophile forums.

As a matter of fact, his whole book is a search for evidence on the relationships of Germanic tribes and the Celts of the PIE from the Black Sea. Modern genetics  absolutely excludes this because no traces of Celtic and Germanic genes which could indicate their presence in the region at that time have been found. The R1b microsatellite studies of variability show Anatolia, and not to the north of the Black Sea, as the place from which the ancestors of today’s Celts and Germanic nations came. Furthermore, his linking of the Celts and Germanic tribes with the Corded Ware culture is complete nonsense. There is no evidence for this. All evidence deny the obvious.

[ … ]

Well, is Anthony’s whole book a fantasy? To my way of thinking, if he had not mentioned anything about the Celts and the Germanic peoples, it would be quite a good book – what a shame that he messed it. For this reason, it must be read with understanding and where we can we just need to replace  Pre-Germanic peoples and Pre-Celts with Pre-Slavs because it was possible only for the Pre-Slavs or peoples close to the Pre-Slavs with the R1a1 haplogroup to exist at that period of time in that region.
[… ]

How did the Pre-Slavs isolate from the PIE community? In my view, they have never isolated because they have been living in the territories where the Pre-Indo-European language came into being. The Pre-Indo-Europeans are nobody but the Pre-Slavs.

Apart from the names of the parts of the wagon from the PIE, vocabulary denoting religion needs to be combined with the PIE.The Pre-Indo-Europeans are believed to have given rise to the religion whose traces were met later in India, Greece and among other different Indo-European peoples. They worshipped fire (Polish: ogień), sky (Pl: niebo), Sun (Pl: Słońce), light (Pl: światło).

In my opinion, there are many indications that the religious vocabulary of both the Rig Veda as well as Greek mythology has the Pre-Slavic origin.

I think so because experts found that Pre-Ino-Europeans called gods and other mythical beings according to their characteristics, features, activities and functions, i.e., the names present in the PIE myths come from everyday language and they are not an artificial, a made up linguistic formation. Nonetheless, many names in Rig Veda seem to be of foreign origin – that is to say, they do not mean anything in these languages and are only the proper  names  of the mythical beings. Strangely enough, these words have their meanings in the Slavic languages where they are denominations of various phenomena, objects, attributes, features, characteristics, qualities, activities, and functions, and they are verbs, adjectives and nouns – they are the part of the language used every day. Thus, it is possible that the Pre-Slavic languages (or the Pre-Slavic language – if such existed – and I have doubts about it) were the source languages for the religious Proto-Indo-European terminology. It would be consistent with the already discussed Slavic terminology related to the parts of the wagon and with the latest discoveries in genetics. Well, it is possible.

We will understand it best by examples. Therefore, I would like to analyse here the religious Proto-Indo-European historical vocabulary and compare it with other IE languages. Let us start from Greek mythology.

1.Dzień – Dzeus (Polish: Dzień – English: Day)

In Cratylus Plato describes the god of life, light of the sky and a clear day – Dzeus:
„Some call him Dzena and others  Dia”

Cratylus 396A

Below I present this extract in original and translated into English:

PIE nn ZeusGR

PIE nn zeusAN

The conclusion is that in the days of Plato also other names for „Zeus” like ”Dzena” and ”Dia” were popular.
Interested in this discovery, I looked into the „Greek–English Lexicon” by HG Liddell and R. Scott.
Below I present the extract about Dzeus (I explain to those of you who do not know Greek that for the Greeks ”Z” was the sign of a set of two consonants and we read them like the Polish ”dz”; that is why we spell / write it as ‚Dzeus’ instead of ‚Zeus’ as it is normally done in the majority  of Polish translations from Greek):

PIE nn ZeusRSLex

In the lexicon above we have the following names of Dzeus – the god denoting a clear day and the light of the sky / heaven in the early religion – names being in various Greek  dialects, in different periods of time, in diverse forms:

‚Dzen, ‚Dzena’, ‚Dzenos’, ‚Dzeni’, ‚Den’, ‚Dena’, ‚Dan’, ‚Dzan’, ‚Dzenes’, ‚Dzanes’, ‚Dzas’, ‚Dis’, ‚Dii’, ‚Dia’, ‚Dzeus’, ‚Deus’

For comparison, I wrote out the word ‚dzień’ ‚day’ in a variety of contemporary Slavic and Baltic languages as well as in the Old Church Slavonic and Vedic:

Polish: ‚Dzień,    Belarussian: ‚Dzeni’,    Russian/Ukrainian: ‚Deni’,

Bulgarian / Slovak /Czech / Macedonian: ‚Den’,     Lithuanian / Latvian: ‚Diena’, Croatian / Serbian / Slovenian: ‚Dan’,     Old Church Slavonic: ‚Dini’/ ‚Dine’
Vedic: ‚Dina’ / ‚Dinamo’ / ‚Dju’ / ‚Dyaus’

In Łowmiański and Bruckner I also saw information about the following divine names among the Slavs:  ‚Dyj’, ‚Dyju’, ‚Diwii’  which – in my view – may be associated with the name of the day in some missing Slavic dialects.

In other languages, it is also worth noting: Latin: ‚Dies’, Romanian: ‚Zi’,  Catalan / Spanish / Portuguese: ‚Dia’, and of course very questionable – in my view – Pre-Indo-European stem: ‚* Din’. (English ‚day’ has no connection with Latin: ‚dies’. It  originates from Old English: ‚daeg’ that comes from pre-Germanic: ‚* dhegh’  which has a different meaning).
Let us recall here the already quoted passage from John Hall’s book describing the evolution of the Greek language:
This means that the Greek dialects, far from diverging from a common proto-Greek ancestor on Greek soil, have in fact converged from originally disparate sources […]

Quotation from:Ethnic Identity in Greek Antiquity By Jonathan M. Hall p.169

In this distinguished scholar’s opinion, the Pre-Greek or the Proto-Greek language had never existed as the old theory of PIE says, as the alleged source of Greek dialects which rose from its disintegration. According to Hall, there were many different sources for forming Greek dilects. This means that the diverse  Indo-European tribes migrated to Greece in the Bronze Age, intermingled with the local non Indo-European or with partly Indo-Europenised population creating new local languages from which, through the convergence process, Greek dilects formed.

Which language group did the Indo-European tribes migrating to Greece in the Bronze Age belong to and can it  be determined on the basis of naming of the car and on the basis of  the religious vocabulary?
I would like to search for answers to this question .
However, before I start considering the origin of the Greek words like: Dzen'; ‚Dzena’, ‚Dzeus’ etc. it is worth presenting a few other facts.

2.Perun – Keraunos – Pardżania

One of the pieces of evidence for the possibility of the Pre-Slavic origin of the names of the Greek gods is certainly the nickname of Dzeus – ‚keraunos’ – in Polish: ”piorun” (English: ”thunder / thunderbolt / lightning”).
According to linguists, the Greek word ‚keraunos’ corresponds exactly  to the Slavic ‚Perun’.

Polish: ‚piorun’, dialect: ‚pieron’, Kashubian: ‚porun’,  early Russian ‚perun’, Czech: ‚perun’, Pre-Slavic: ‚perun’ – these are aboriginal Slavic words originating from Pre-Slavic verbs: ‚* prati, * pero’ „bić – beat, uderzać – hit, strike’,  hence the word in Polish: ‚prać’ – ‚thrash’ (in the meaning of ‚beat’). The word ‚keraunos’ means only a „thunder / thunderbolt / lightning” in Greek and it does not go together with any other word. Well, that all indicates that it is a borrowing. Hence the etymology:

Pre-Slavic: ‚perun/perunic’ -> gr. ‚keraunos’ ”piorun”

The word ‚Perun’ is udoubtedly old enough  to be the source source for ‚keraunos’. It has its counterpart in the Vedic language. You can find it in the name of the deity of storm, Vedic: ‚Pardżania’. This word exists in the Vedic language as well but as the proper name of god and it does not mean anything more, that is why this word is a borrowing from the Pre-Slavic languages.
The association of ‚Perun’ with ‚keraunos’ means that ‚Perun’ is archaic. How much archaic is ‚Perun’? I believe he is older than ‚keraunos’, ‚Dzeus’ and ‚Uranos’.

3.Niebo – nephos – nabah   (Pl: niebo – En: sky / heaven)

Another very old Pre-Slavic and Polish word  having its continuation in such languages as Slavic,  Indo-Iranian, Baltic, Celtic, Hittite and Greek is ‚niebo’ (‚sky’ / ‚heaven’)

(‚niebo /nieba / niebiosa’ – ‚sky / heaven’)

Polish:. ‚niebo /nieba / niebiosa’ ->
->Bulgarian./Czech./Russian/Serbian: ‚nebe’
->Slovak / Ukrainian: ‘nebo’
->Belarussian: ‘niabesi’
->Slovenian: ‘nebesa’

->Latvian: ‘debes’ „niebo”
->Lithuanian: ‘debesis’ „obłok, chmura”
->Irish: ‚neamh’ ”nieb”
->Welsh: ‚nef’ ”niebo”

->Old Indo-European ‚nabha ”niebo, przestworza”   przestworza – skies)
->Old Indo-European: ‚nabhas’ ”chmura, atmosfera”  (chmura – cloud,  atmosfera – atmosphere)
->Avestan: ‚nabah’ ”niebo, przestworza”  (przestworza – skies)
->Greek: ‚nephos’ ”chmura, chmur (chmura – cloud;  chmury – clouds)
->Hittite:  ‚nepis’ ”niebo”

Again, we have the greatest variety of forms and meanings in the Slavic languages. For instance,  there is a combination with niebieski (niebieski – of the sky / heaven). Only here we have common elements with both Indo-Iranian, Baltic, Celtic as well as with Hittite and Greek languages. I think that the Pre-Slavic language was the source of the word ‚niebo’ (sky / heaven) for other languages in which forms of this word demonstrate both distortions of the stem and content, so they are borrowings.

(The following idea: the Pre-Indo-European ‚*nebhos’ ”para <vapour>, opary < fume>, mgła <fog>, chmura <cloud>” from the Pre-Indo-European stem ‚*nebh’ ”mokry  <wet> wilgotny <damp, humid, moist>”, seems pointless and artificial – such a language did not exist. In my view, the Pre-Indo-European: ‚*nebho/niebo’ ”atmosfera <atmosphere>, przestrzeń ponad światem <space above the world>, but below the highest regions of the sky, i.e. Of ‚swar’ where among the clouds and over the clouds live gods who actively participate in people’s life through thunders, rain, etc.” – is a better solution.)

4.Górny – Uranos   (Pl: górny – En: upper, top)

Plato also describes Cronus and his father Uranos in the further part of Cratylus. Speculating about the meaning of the name of the latter, he writes:
[…] but the upward gaze is rightly called by the name urania, looking at the things above […]

Cratylus 396B
Below I present the original extract translated into English:

PIE nn uranosGR

PIE nn UranosAN

It seems, however, that – contrary to Plato’s explanations – the word  ‚Uranos’ does not derive from gaze ‚orao’. Indo-European names of deities originate from  their features, activities and functions, and not from the characteristics and actions of people. Uranos’s feature is being at the top, above and therefore the word ‚Uranos’ comes from the word ‚góra’ – ‚mount’ or ‚górny’ ‚upper’.
By means of Pre-Indo-European religious imagery, the traces of which are found in  RigVeda, in Greek myths, or in the mythology of Slavs, there is yet another upper sky, the highest sky above the human world and over the clouds. There, on top of the sky lives god who gave life to other gods and who is not active.
This higher god is ‚Uranos’ in Greek mythology which means niebo (sky) ‚Swar’ or ‚Svarga’ in Vedic ‚Uranus’ and which is Slavic ‚Swarog’ (I will write more about it further). For that reason – in my opinion – the following etymology is the most likely: the Vedic sky ‚Swar’ or ‚Swarga’ and Slavic ‚Svarog’ (more about this later). That is why – in my opinion – the following etymology is the most likely:

Polish: ‘górny’ -> ‘*Urni’ → Greek: ‘Uranos’/ Greek: ‘urania’

There is no doubt that the Polish word ‚górny’ is an adequately old word to be the source for ‚Uranos’  because  it is very similar to the hypothetical Pre-Indo-European ‚*guer’ (and again the Polish word is strangely most similar to the hypothetical made up Pre-Indo-European stem).

The following etymologies are then likely:

Polish:’góra’ ->
->Czech / Slovak: ‚hora’
->Belarussian: ‚gornia’
->Russian / Ukrainian: ‚gora’

Polish: ‚góra’ ->
-> Ionic: ‚uros’ ”góra, wyżyna, łańcuch górski”    (wyżyna – upland;  łańcuch górski – mountain range)
-> Greek / Doric: ‚horos ”ts.”

The hypothesis of the origin of ‚Uranos’ from ‚the top’ strengthens the fact that we have also Doric / Beotic: ‚Oranos and Aeolian: ‚Horanos’.  Thus, the forms of the names of the mountains in diverse Greek dialects, for example Ionic: ‚uros’ / Doric: ‚horos’ ”góra” correspond with the forms of the name of god ‚Uranos’.

It is a fact that the Polish ‚góra’ (mountain / mount) is older and closer to the PIE than, for example, Ionic ‚uros’ or Greek ‚horos’. The fact is evidenced by the existence of similar words in Indo-Iranian languages:

Avestan: ‚garih’ ”góra, pasmo górskie”    (pasmo górskie – a mountain range)

Old Indo-European: ‚girih’ ”wzgórze, wyżyna”    (wzgórze – hill;  wyżyna – upland)

The  ‚gur / gor’ stem is also found in geographical names of the mountains of Afghanistan and Iran, for instance:


The term Ḡōrband probably derives from Ḡōr/Ḡur (q.v.), the name of the mountainous region northwest of Ḡōrband

We also have names in the Old Persian language the etymologies of which we can decrypt as below:

Polish: święta góra -> Old Persian: ‚Swente-garaben’   (in both languages: holy mountain)
The Lord of the mountains, i.e. our Polish Jędrek Góra or Slovak Jindra Hora are Vedic ‚indragiri’ ”pan gór”    (‚the master, the lord of the mountains’).
The hypothesis ‚Górny’ – ‚ Uranos  may render the following etymology of the Greek word ‚akra’ denoting ”szczyt – summit, wierzchołek – top, gród – castle”;  hence  ”Akropolis” ”miasto na górze – a city on the top”  (Greek: ‚polis’ means, according to L&S  ”G-E Lexicon:  ”a community dwelling a given area and concentrated around the castle-city or a city itself”  and  corresponds  with  Old Polish: ‚pole / opole’, which I will write about further).
In my view, the likely etymology is as follows:
Polish: ‚na górze’ (‚on the top’) ->. ‚* na-gre’ -> ‚* agre’-> Greek: ”akre’ (summit, top, castle”).
Vedic: ‚agr-i-ya’ „highest, best”, I think that we can connect it with the Polish ‚at the top’.

5.Dzień (Day) instead of Dzeus / Djaus

Coming back to the main Pre-Indo-European we should remember that in the Greek language it had the following forms:

‚Dzen’, ‚Dzena’, ‚Dzenos’, ‚Dzeni’, ‚Den’, ‚Dena’, ‚Dan’, ‚Dzan’, ‚Dzenes’, ‚Dzanes’, ‚Dzas’, ‚Dis’, ‚Dii’, ‚Dia’, ‚Dzeus’, ‚Deus’
Which of these forms is the oldest and which of them is the closest to the PIE?
Which can be derived from which?
Contrary to what we were taught – in my opinion – it is not ‚Dzeus’ / ‚Deus’.  Hypothetically reconstructed Pre-Indo-European words: ‚*Djeus’ and ‚*Deiwos’ never existed as the supreme god of PIE, it is a misunderstanding. The Pre-Indo-European ‚*Deiwos’* with which the Vedic ‚deva’ ”bóg” – ”god” is linked, ought to be related to the function of god which involves giving,  in the Polish language dawanie, similarly to the Vedic ‚bhaga’ ”bóg” or Old-Persian / Avestan ‚baga’ ”bóg, pan (Pl)” – ”god, lord” with the characteristic denoting richness (more about it further).
The main god of the PIE, e.i. the god of light and a clear sky was ”Dzień”. I think so because all the other names of this god can be derived from the form ”Dzień”. It is also known that the Central European region, where this word has been used till today, was the source of the Indo-European haplotypes of R1a1 which geneticists relate to spreading of the IE languages.

Regarding this, we need to turn round the etymology and the right one is most probably as follows:

Polish: ‚Dzień’ -> ‚Dzeus’ / ‚Djaus’

The Greek forms of ‚Dzen’ / ‚Dzena’ / ‚Dzenos’ are very old and occur in the oldest Greek texts, among others, in Homer’s as poetical forms. Usually, epic poetry applies the most ancient forms to add seriousness to it. They need to be related to the old Ionic dilect.

People swore to ‚Dzen’ in Athens.

‚Dzan’ and ‚Dan’ are later Doric forms.
‚Dzas’ and ‚Dis’ are Beotic forms which are also later.

‚Dzeus’ must be a more Aeolian form and became the universal god of Greece, most probably because Aeolian influences were very strong in the dialect that Homer wrote. He most often  used the Aeolian form of the god’s name in Iliad and Odyssey.

In the early days of the settlement of Greece by Indo-Europeans, ‚Dzeus’ was just one of the many names by which the deity of day and sky / heaven was called, which was used by one of the tribes. He was not the same god of the tribes speaking the Pre-Greek or Protp-Greek language as such tribes and such a language did not exist.

I believe that all forms of the name of the god of sky / heaven light and clear day may originate from the word ‚Dzień’ because the Slavic languages are the most archaic and conservative, i.e. they are similar to the PIE language most, and the Polish language is the most archaic of all of them and that is why it has kept the most ancient words in an uchanged form which is close to the PIE language.

All Slavic, Greek and Vedic forms of words denoting the god of sky / heaven, light and clear day can be derived from the Polish: ‚Dzień’ (dzień – day).
Here are some examples of possible etymologies:

‚Dzień’-> Greek: ‚Dzen’-> Greek: ‚Den’
‚Dzień’-> ‘*Dzian’-> Greek: ‚Dzan’-> Greek: ‚Dan’

‚Dzień’-> ‚*Dzini’->Old Church Slavonic: ‚Dini’-> Greek: ‚Dii’
‚Dzień’-> Belorussian: ‚Dzieni’-> Russian./Ukrainian:. ‚Deni’

I do not know  how long the current form of the declension of the word ‚dzień (day)’ has existed in Polish. Other forms of this declension may have existed too in the past. ‚Dzień’ may have been declined as: nominative: ‚Dzień’,  genitive: ‚*Dzienia’,

dative: ‚* Dzieniu’ ,  accusative: ‚* Dzienia’   ‚* Dzienia’,  instrumental: ‚*Dzieniem’,    voactive: ‚*Dzieniu’.

At once we have the following possibilities for new etymologies:

‚Dzień’->genitive ‚*Dzienia -> Greek: ‚Dzena’ -> Greek ‚Dena';
‘Dzień’->genitive ‚*Dzienia’ ->Lithuanian / Latvian:. ‚Diena';
‘Dzień’->genitive ‚*Dzienia’ -> ‚*Dzina’-> Vedic: ‚Dina';
‘Dzień’->instrumental ‚*Dzieniem’ -> ‚*Dzinem’ -> Vedic: ‚Dinem';

We can also take into consideration the modern form of the declension:  nominative: ‚Dzień’, genitive: ‚Dnia’, dative: ‚Dniu’  accusative: ‚Dnia’  instrumental: ‚Dniem’, vocative: ‚Dniu’. Then, we have the following possible etymologies:

‚Dniem’ -> Vedic: ‚Dinem';
‚Dniu’ -> Vedic: ‚Dju';

We can also consider diminutive forms that are known for being widely used by the Slavs, for instance: ‚Swarog’-> ‚Swarożyc’, etc. Then we have:

‚Dzień’-> ‚*Dzienuś’ -> ‚*Dzieuś’-> Greek: ‚Dzeus’-> Greek: ‚Deus';
‚Dniuś’-> ‚*Djuś’ → Vedic: ‚Djaus’

Edit: ‚Dzień’ (day) and ‚Dziś’ (today) may be related to each other so then we have:
Polish: ‚Dziś’-> Greek: ‚Dis’-> Latin: ‚Dies’

and so on and so forth…

Experts state that it is impossible to accurately reconstruct the way in which   words were formed. No one can be sure how the pronunciation of words was changing. Particularly when we are dealing with a number of Indo-European tribes of languages not exactly known, mingling with each other and with non Indo-European ones or of partially Indo-Europenised substrate with  the processes of convergence and divergence, etc. Everything is speculation and presumption. Each etymology has its supporters and opponents.

Let us recall what N.S Trubetzkoy said:


Thus a language family can be the product of divergence, convergence or a combination of the two (with emphasis on either). There are virtually no criteria that would indicate unambiguously to which of the two modes of development a family owes its existence.

NS Trubetzkoy, Jean-Paul Demoule and many others ragard  the PIE language hypothesis as impossible to prove and claim that such language had never existed. There is no reason to believe that the etymologies on which the hypothesis of the PIE language is based are certain and proven. This is just the opinion of a group of researchers.

The problem arises when pseudo science and pseudo linguistics based on pseudo etymologies are treated as a political tool and then racist theories are made up.  In the book: ”The Mythology of Slavs” on page 251 A. Gieysztor writes about a German scientist Dittrich who elaborates on primitiveness of Slavs:
In the religious sphere the consequence of this situation was to be only partial assimilation of general European beliefs. Dittrich sees the proof of this in the lack of the Indo-European counterpart of ‚Dieus’ and degradation of its semantic value to the terms „surprising” (Pl. ”dziw”) and „odd” (Pl. dziwny”).
If we compare the Slavic and Indo-European words: day (Pl. dzień), sky / heaven (Pl. niebo), mountain (Pl. góra), Perun, Svaroggi, etc. with such words as tag, himmel, berg, Thor, Wodan, etc., I believe you can see who learned the Indo-European words and beliefs and who did not.

I believe that the Slavs not only assimilated the general Indo-European beliefs but that  they  also  created them. This is evidenced by the fact that most of the Indo-European religious terminology is rooted in everyday language of the Slavs. No other language has such features.

In my opinion, the views of Dittrich and others like him are complete gibberish. Unfortunately, many people in the West believe in that becuase of their ignorance and a complete lack of knowledge of the Slavic languages. They do not understand that the conservatism of the Slavic languages is the evidence for their proximity to the hypothetical PIE. In fact – in my opinion – there had never been any PIE language and the true source of Indo-European languages were pre-Slavic languages which were used by the peoples of Central and Eastern Europe from the Elbe to the Ural, from the Bronze Age and which also penetrated into India and the Balkans. I associate the peoples with the horizon of the Corded Ware cultures – Trzciniec and similar ones, as far as the Andronowo. As for other peoples, their Indo-Europesation, the  common substrate, etc. the situation is a little more complicated, but I think that the progress of genetics will help us to unravel this mystery soon.

Currently, we find confirmation of these theories in genetics, linguistics, archaeology and other fields.
Many geneticists and linguists relate the spread of the IE languages to the expansion  of peoples of the dominant R1a1 haplogroup, from Central and Eastern Europe, and only Pre-Slavs answer to this scenario in terms of their language and genes. Such a view, for example, is seen on the portal of Eupedia:

If the age of the R1a1-M458 haplogroup given by Underhill 2009  is correct, the expansion of  the Pre-Slavs in Central Europe may have been even earlier than the one given by Eupedia.

As far the unique role of the Slavic languages is concerned, I believe that it will become even more obvious when we see the extent to which the religious vocabulary of the RigVeda, so the names of gods and demons, rituals and calls, has its roots in  the Slavic languages

[ … ]

Re: « Reply #341 : 25th February 2010, 01:16:02 »

[… ]
Re: «Reply # 341 on: February 25, 2010, 1:16:02»

„…. There is a full series of articles about genetics of population and archaeogenetics in yesterday’s edition of Current Biology.

There are no news and revelations, rather outdated information, but two articles are worth noting because they have the relationship with what we are considering here.
The first is an editorial by Colin Renfrew (the one representing the Anatolian theory of the origin of the IE languages)
„Archaeogenetic – Towards a ‚New Synthesis’?”

The other is Pedro Soares at al. The Archaeogenetics of Europe

Colin Renfrew pays attention to the necessity of verification of speculations based on the analysis of the haplotypes of contemporary populations by testing aDNA (ancient DNA), which means fossil DNA coming from archaeological sites:

This is where ancient DNA may yet prove to be of crucial importance; not in establishing detailed patterns for early populations — the data are unlikely to be rich enough for that — but in offering spot checks on the conclusions about the past which we are deriving from data taken from populations living today. This may indeed be where the future lies if speculations based on the phylogeography of haplotypes from currently living populations are to be rooted in historical reality.

I dedicate this remark to Elkate and Ed. The speculations  represented by Rębało, Klyosov or Gwóźdź based on analyses of randomly collected haplotypes from databases of commercial companies must be verified by more precise research of Y-DNA which are based on proper methodology as, for example, Underhill did it. I do not see any proofs there for the migration of any part of Polish population from the east – quite the opposite.
The greatest evidence value has, of course, fossil DNA. There are many surprises ahead of us. Personally, I am interested in, for example, verifying the hypothesis proposed by professor Hensl stating that the eastern group of the Jastorf culture  may have been Slavs. There are many puzzles about relationships between Slavs and Germanic peoples and I wonder where so many Slavic borrowings in German languages came from. I hope that genetics will explain this. I oppose associating archaeological cultures with ethnos and I think that genetics should verify theories of archaeologists. For instance, it should explain what was the ethnic structure of the Unietice culture and of others in which along with burning of the body was  a skeleton burial. I am optimistic about some significant cultures.

Scytyjski ksiaze

Colin Renfrew strongly emphasises the importance of genetics for historical research and he ends his article with the following remark:

These are early days in the field of archaeogenetic research, and I predict that over the next twenty years or so a more coherent synthesis of the data from genetics, archaeology and linguistics is likely to emerge than we can yet envisage.

In turn, I dedicate this remark to those of you who do not appreciate the role of genetics in historical research. Beyond the shadow of a doubt, the future belongs to genetics. Genetics alnog with anthropology, linguistics and archeology will let us learn the truth about the past. The times when history was being made up only by archaeologists (German ones) or by linguists (German ones) have already gone. It is the end of fantasising because thanks to genetics we have the tools which enable us to check and verify various theories. The example, the theory relating the R1b Celto-Germanic peoples to Tocharians has just collapsed.

In the second article, Pedro Soares at al. „The Archaeogenetics of Europe” remind  that, apart from the language arguments, it is just genetics that has contributed to rejecting Colin  Renfrew’s  theory about the Anatolian origin of the IE languages.

The question of the spread of the Neolithic became intertwined with that of the dispersal of the Indo-European languages, as a result of Renfrew’s proposal that the Proto-Indo-European language spread from Anatolia with early farming. This hypothesis has become less plausible in the light of the mtDNA and Y-chromosome evidence as well as archaeological and linguistic criticisms.

                                                       G Scyta 2483892341_daf0f03886

The article also says about doubts being raised by the work of various linguists trying to determine the history of the disintegration of the PIE language into different IE languages based on dubious  methodologies such as glottochronology.

The implied reinstatement of glottochronology — dating language splits — has also failed to win backing from linguists, and there has been widespread scepticism as to whether archaeology and linguistics can be combined so readily.

I agree with that. Currently there is no widely accepted theory of the PIE language and its evolution. No one knows how quickly languages evolve. Glottochronology is pseudoscience. Arbitrarily a group of words is selected and assumed , with no evidence, a pace of changes so as to determine on its basis the dates of the separation of languages as Atkinson and Gray do it. Linking the imagined dates of the separation of the language branches with archaeological cultures is pure fantasy. David Anthony based his baloney on that, with the obvious result which has been recently verified by genetics very painfully for him.
We know from experience that some languages change fast, for example, at a rate of 30% for one thousand years, and some very slowly, e.g. at a rate of 3-4% for one thousand years. Everything depends on the circumstances and reasons for changes. Everything indicates that the Slavic languages belong to the ones that change very slowly. However, I will write more about that in a different topic.

Ending the article, the  authors are showing us the way we must follow:

If any consensus remains, it is probably that if there is any single explanation to be found for the spread of Indo-European, it is more likely to lie with the next major change to reshape Europe in the wake of a continent-wide system collapse. Possibly incurred by climatic changes c. 6 kya, this culminated in Sherratt’s ‘‘secondary products revolution’’ of the 3rd millennium BC, when a number of agricultural innovations, including wool, the plough, the horse and wheeled vehicles, were introduced and spread within Europe. This is, however, a time window little explored by archaeogeneticists to date.

The authors suggest here that the spread of IE languages should be related to the climatic changes  which  began in Europe 6 thousand years ago as well as to the innovations such as domestication of the horse and  popularisation of wagons, etc. which took place around 3000 BC.
I agree with the authors and I believe that we are going in exactly the same direction that we should.  Additionally, I would say that it is worth paying attention to the spread of certain cultural patterns, religions and vocalbulary associated with that in order to relate that all to the IE.

What happened in Europe 6 thousand years ago? I will present Wilmar’s map:

                                                      mapa ekspansja rolników w 7 do 5000 pne op0ev8

the range of Mesolithic peoples (hunters-gatherers)  

the pottery ribbon engraved culture (western circle of linear cultures)  

the Eastern circle of linear cultures  

painted pottery cultures  

cultures with the pottery of  impresso cardium (Cardial Neolith)

the range of Vinca culture

the ways of diffusion of the early Balkan-Danube Neolith

the ways of diffusion of the cardial Neolith

the supposed diffusion of the second stage of the Anatolian-Balkan Neolith

the ways of the diffusion of the Danube (ribbon) Neolith

Picture 34. The map of migration of the first farmers and breeders in Europe  (VII th – V th millenium BC.

Quote: wilmar  20th February 2010, 16:22:40 Quote: 

As far as the R1b is concerned, I would see it at present as follows.

The Linear Pottery culture disappeared about 4500 BC. It is not known what Y-DNA that culture was characteristic of. It is known, however, that the examined mtDNA fossil of that period of time does not exist in the contemporary population. Haak at al.2005 write about it.

It means that those peoples went out without leaving any genetic traces. They were not absorbed or defeated by any other peoples. The most likely reason was the climatic changes.

The Megalithic Funnelbeaker culture appeared in place of the Linear Pottery culture. I am not sure what Y-DNA can be related to it. The presence of megaliths suggests R1b, but only R1b? Maybe different kinds of I? I am currently an advocate of linking of megalithic cultures from R1b for a few reasons.

The oldest megaliths originate from Anatolia, i.e. from the areas regarded at present as the source areas for R1b:

They also occur everywhere the R1b migrates: the Levant, North Africa and sub-Saharan Africa:

And, of course, in Western Europe everywhere the R1b dominates or dominated.
The Megalithic Funnel Beaker culture was displaced from the areas of Poland around 3300 BC by  the Corded Ware culture, now regarded as Pre-Slavic. I have used the word „displaced” and not „absorbed” as it has been thought so far because  genetics shows us that the population of the Corded Ware culture were R1a1 and that they were not mixed with the megalithic R1b. It is evidenced by the fact that the expansion of the peoples of the Corded Ware culture to the east, which started from the Polish lands after 3300 BC did not include in itself any other element than the Slavic R1a1. There are not  such haplogroups as R1b,  I2a and  I2b in the east in the cultures deriving from the Corded Ware culture peoples.

00 scytyjskie królewskie nakrycie głowy sevbrothers

As David Anthony writes in „The Horse, the Wheel and Language” on page 301, in the years of 3300-2000 BC there was drought on the steppe. About 3300 BC a part of peoples of the Yamna culture in which the horse was domesticated, moved north and reached the lands of contemporary Poland giving rise to the Corded Ware cultures. Perhaps that northern displacement was forced by deteriorating conditions on the steppe and the search for new lands for grazing cattle. From 3200 BC the expansion of  the peoples of the Corded Ware culture to the east and west began from the  territory of Poland. They even managed to get to the Rhine  but they were stopped by the peoples of the Bell-Beaker culture, in my opinion by R1b and other non Indo-European ones, the ancestors of Celto-Germanic peoples. Then the Corded Ware culture peoples were driven by those peoples off the Elbe. Since that time the Elbe has been the border between the Celto-Germanic west where the R1b haplogroup is dominant and the Slavic east where the R1a1 haplogroup dominates.

The Pre-Slavic peoples of the Corded Ware culture had more luck in the east. The cultures of Middle Dnieper, Abaszewo, Szintaszta and other cultures of Central Asia have their source in the Corded Ware culture originating from Poland and in steppe cultures deriving from Yamna culture. Because the peoples of the Corded Ware Culture in Poland also come from Yamna, we have been dealing with one and the same ethnos all the time.
Without a doubt, these are the peoples of R1a1 (we have the evidence for that in the fossil DNA). Hence the similarity in autosomal DNA, for example of the Scyths   from the Iron and the Bronze Ages and of the contemporary Slavs, Poles, and Russians.

About 1600 BC Aryans coming from the Szintaszta–Petrovka culture reached Iran and India. Therefore, there is a very close relationship between Sanskrit and Slavic languages. Religious terminology of Rig Veda has the Slavic etymology. The terminology of the wagon and the horse, too. The higher Brahmin caste for the most part with the R1a1 haplogroup has Slavic haplotypes. Klyosov showed that and it is also seen in the DNA databases.

How, then should we call the ancestors of Scyths and Aryans? Certainly these are not Iranian peoples. Indo-Iranian languages developed later on in Iran and in India. I believe that the PIE is misleading. The language that they spoke has nothing in common with the so called reconstructed PIE language made up by Germans. This artificial language had never existed, it had never been spoken by anybody.

I think that the peoples of the Corded Ware culture and the peoples of Yamna were the same tribe. Whether we call them Indo-Slavs, Aryan-Slavs, Scytho-Slavs is just a conventional thing. I believe that they are not any unknown, abstract Pre-Indo-Europeans but just Pre-Slavs as I think that if people are related by the language, religion and genes, they create the community of people.  Whether one group of them are ploughing and the other group lead a pastoral way of life does not make them be members of different tribes. Neither does the way they decorate their pots determine their ethnos.  What determines the things, however, are genes and language.

Lastly, I have found an interesting animation illustrating the alleged spread of the PIE:

This animated gif is of course a fantasy without coverage. In that area, at that time there were not peoples of R1b, i.e. Pre-Celto-Germainc tribes. Neither were there Pre-Indo-Iranian nor Pre-Tocharian peoples. All these languages developed later on. In that place and at that time only Pre-Slavs were there. New languages start to exist as a result of intermingling of tribes. As long as there is no mixing, we can  not say about  any Pre-Germanic peoples,  Pre-Celts,  Pre-Tocharians, etc.

In my view, the homeland of the PIE should be moved more towards the west on this map, change the beginning of the dating for 3300 BC and join with the expansion of the Corded Ware Pottery and Yamna cultures adding that they were the R1a1 peoples and emphasise their relation to Pre-Slavs …. ”


The range of cultures of the Corded Ware Pottery at the time of their peak spread.

The Corded ware Pottery culture and the Battle Axe Culture

The Middle Dnieper culture

The Fatyanovo culture

The Balanovo culture

And another no less important excerpt

„… David Anthony in his book ” The Horse, the Wheel, and language „on page 379 shows even more accurate map of the selected steppe frontier, so that we can better see the relationship of the steppe cultures. Just pay attention to the hydronyms in the territory of the Abaszewo culture deriving from the peoples of the Corded Ware culture. There are the Belaya and the Kama rivers there. For sure, they are Slavic hydronyms, not the Iranian ones.
In 2800-2200 BC everything north of the steppe was Corded Ware Pottery culture or the mixture of the Corded Ware culture peoples and steppe peoples. These two tribes lived next to each other.  No wonder then that there were the same genes, origin and most  probably language and religion. That closeness of the steppe peoples and agricultural peoples along the steppe lasted till the times of  Herodotus. The Gelonowie (the Gelonians)  had Scythian customs and spoke the Scythian language.

The Scythian language does not mean the Iranian language. There is no evidence for that. Iranian languages are present only in the areas where the Persian empire historically reached. There are no Iranian speaking peoples  north off the Syr-Daria – the river that was the border of the empire. In my opinion, there were never Iranian languages north off the syr-Daria. Indo-Iranian languages contained hundreds of non IE words in their earliest phase so they could not have existed  in the areas dwelt by pure Indo-Europeans. There is no evidence for any migrations from Iran or India to Europe which might have brought Indo-Iranian languages to Europe.

The Ossetians were once thought to have been the descendants of the Scyths, but it turned out that they did not have R1a1 (about 1%) at all so they had nothing in common with the Scyths. Everyone recognises the similarity of the Ossetian language to the Farsi language as Ossetian is, in effect, the west Iranian dialect. As a result, the Ossetians are the remnant after the influences of the Persian empire in the Caucasus.

However, nobody has ever noticed a similarity between the language of the Scyths and the language of Persians. After all, if Ossetian were the continuation of Scythian so Scythian would have been even more similar to Persian in the past than Ossetian is today and this similarity would have to be noticed. Conclusion: the Ossetian language has nothing in common with the Scythian language.

On the tombstones in the Greek colonies survived dozens of strange non Greek words, proper names which were suspected of being associated with the Scyths and, putting it more precisely, connections with the Ossetian language were looked for in them. In fact, these words do not mean anything in any language and one can not draw any conclusions as to their origin. The population of the Greek colonies was multi-ethnic and many people came from Asia. There is no evidence that any of these names were Scythian and searching for Iranian stems  in them which are also usually similar to the Slavic ones proves nothing.

There is no evidence to call the Scyths, or other steppe peoples, Iranians. This is just the relic of old theories similar to Indo-Germanic peoples in India. I know that this is a new thing but one needs to get used to it.

Personally, I believe that the Scyths may have spoken the language analogous to their northern neighbours who they were genetically similar to, not only Y-STR, but also in autosomal terms and who they shared customs and religion with. Everything signifies that such religion may have existed as early as in the times of the Corded Ware culture peoples and united those tribes in terms of the language. In my view, a common religion does not let languages which are related to it change quickly.

If the Slavic linguistic influences in denomination referring to, for example, religion are seen in Greece and in India and they come from at least 2000 BC, I do not see any other posibility than the one that the people of the CordedWare culture  had already had their religion and language developed. I would call this  language Pre-Slavic as other Slavic languages arose from it without help of any other tribes and languages. 

If nowadays Slavic languages differ in 30% and the peoples of the Corded Ware culture spoke one language 4000 years ago, it is easy to  estimate  that the pace of the language change would be 7,5% for one thousand years.  It is real because in genetically homogeneous  societies that are related to each other by a common culture and religion and that do not mingle with foreign people, the language changes at the rate of 3% for one thousand years… .”

Wawel Castle – A Holy Mountain of Slavs – chakra and pictogram

© by Czesław Białczyński

© translated by Katarzyna Goliszek

Sometimes a pictogram or a mystery – so called rebus, or a typically typographic structure meets all the required demands to make a code message. Here is the message  Wawel – published on the author’s . The author of the message – Szymon – is a computer expert by profession and the following message is simultaneously a perfect code message and pictogram.  At the same time, it is an inspired religious, holy – even prophetic – information of exceptional depth. Here it is:

Wawel piktogram1

It is just like that in this case, though we could suggest letter W more to give the  A sign a shape of a written capital letter, i.e creating letters in the beginning and in the end at the top of the exit base. It would complement this message in a clear-cut way directing the thought towards knowlegde coming from historic context of the ”w” sign.

The historic context and background which mean inveteracy of the ”w” sign because this sign is an exclusively Slavic letter which came to alphabets of other languages. Its origin lies in the meanings like Wela – the Land of Gods and the Dead, the Afterlife and Wąwel – denoting entering Wela (w = in – w-Wel, W – owąż – Wel wejście <wejście = entrance>) which means Entering the Afterlife from the Mountain top, and also a way to the Afterlife to Mount Wąwel through Wąwóz (WW) <wąwóz = ravine> – curving corridor leading to Mount Wąwel – reaching Wela at whose foot lives  dragon Wizunas guarding Wierzeje <wierzeje = gates>. There are many W letters here, aren’t there? Moreover, they are in duplication – double W (WąWel, WąWóz – the duplication always emphasises  holiness – VV makes letter W which means holy V, bigger V).

wawel_2Wawelska mount emerges from the waters of the Vistula River and the bottom of the plateau-valley – like a white point of the Earth

Wela – means both: wiele (wiele = many, a lot of, lots of, plenty of) and wielki (wielki = great, huge), remember that wielki = biały (biały = white) – because Slavs’ Gods inhabiting Niwy Weli are Welowie, Welanie – Wielcy (wielcy = great), and also others living in Nawia Wela – in the Afterlife World – are our Great Ancestors.

wawel-krakTop view – the river flowed past the hill before – flowed down the street on the right, then across Dietl Stradom streets and Starowiślna (hence the name of the latter street) – was part of the current riverbed beyond Kazimierz district on the border of Podgórze (i.e. Krakotyn – the headquarters of the White Raven Lasota and Czarodana) where today there are III Bridge and Kazimierz Gallery nowadays.

The meaning of this sign is super serious for Faith of Nature and it has lots of cultural dimentions of deep prehistory of Slavic Culture and the deepest layers of the national subconscious self of all the nations deriving from the Slavic-Scoloti stem.

wawelWithin the walls white stone was used. This stone imitates the stone of the rock on which the castle   stands

But even without such special shaping of letter A so that it suggest W more strongly as a written form ”pis” (like on like Easter eggs) the message is perfect because, here, we have suggestion of letter W achieved  through placing the lettering wel inside A, i.e. in A.  Moreover, the wel element put in the middle gives a full meaning of the mythical entrance through Wierzeje (Gates) to  the afterlife world as it is known that from the top of Szklana Góra led the underground entrance to the cave. To help the dead could easily come into the Afterlife (go all the way up and down) –  Slavs provided them with ritual baked goods placed in the tombs of the ritual – bridges, ladders, etc.

Wawel obraz staryWawelska Mount in the picture from the beginning of the 19 th century (Jan Nepomucen Głowacki 1802-1847)


Widok_na_Wisle Kopiec w Lesie welskim

The same painter – a view on the Vistula River from the side of Wawel Bronisława’s Hill (Bronisława – Broni Słowian = Defends / Protects Slavs) and Welski Mound in the Welski Forest

People who do not know Faith of Nature will not understand the full meaning of Mount Wawel, will not comprehend why it is so significant and really holy, and that it is the Holy Mountain of Slavic People,  and why – for 100%, or even with more certainty – it is a Chakra of Earth.


wawel nad wisłą clip_image002From  the green plane, from the bottom of the vast valley that has many square kilometers, from  meadows and wetlands, and marshes of the Vistula River in the bend –  here there is also the tributary of the Vistula – Wilga (the name of this river is not coincidental) – rises a  white limestone rock with a gate to which the entrance is on the top of the mountain and the exit at its base – here you can see a white brick promontory.

Wawel Castle in Kraków is the earthly embodiment of the Holy Mountain of Slavic people –  because it is the mountain growing out of Earth and Water at the same time, because the white rock bursts in the sky in the middle of an oval basin (where  today lies all the great city stretched evenly around the Castle), because  it is a huge – wela (wela = wielka = huge, and white) – mountain and rock on the plateau. The mountain and rock stick out of the plane like a Navel of Earth from its  Belly (Skoł-Sim growing out of  the black marsh and greenery of  the meadows) – today you can not see it as well as before because the mountain is built up and walled with the castle (zamek – zamyk; zamek = castle) – only where the Dragon’s Den is placed can one see  the white rock verging straight on the water of the Vistula River (Wisła = Vistula) – the river which has W in its name.

At its top, the mountain has the entrance to the cave leading with sloping corridors (before it was possible to reach the corridors from the top using only ropes, ladders and bridges) to the foot of the mountain, on the very water or straight to the water (if its level is higher like in spring).

That is why the mountain is abode of the mythical Drak – Krak – Dragon – kagan – priest, king and saint – Governor of the Gods on Earth, i.e. the king. It had already been the home of kings-kagans in the distant, very distant past, not so much of  Polish kings, but the kagan of the whole SIS Kingdom – Wharat (Bharat, Haria or Harpątia known today as Karpatia, Welej Haria or White-Horia, Białochorwacja (Białohorpątia) because pąć, pont  means  a lane, a path – the word pątnik (pilgrim) comes from that. It is the same as wać, wąć,wić (twist, weave) – nić (thread), path, lane, but also wać – the holy thread of life from which life is twisted / woven, i.e. life is born. First it was Wela Haria (hara-gora – góra (mountain), but also hara – żar-ogień (heat-fire) – hence God’s name Hors-Chors – Brightening on the Night Sky) making up the central part of the enormous emipre of Great Scolotia-Scythia, and later Great Serbomasia-Sarmathia, and earlier Wenedawa, and then – much later – Lęgia-Lugia  from which rose Ślęgia and Polęgia, i.e. Śląsk (Silesia) and Polęchia-Lechia (the historical name of Poland) as well as Ługja-Łużja-Łużyce (Lusatia).

This mountain is a sacred place of Faith of Nature  not only for Slavs but also for people related to them – Ists, Scoloti and Serbomazowie as well as Dawanowie-Dagowie-Dachowie (Dakhowie-Dakowie <Dacians>, Drakowie-Trakowie <Thracians>, Gątowie-Getowie-Gotowie) and for Romaiōi (Greeks) and also for Kiełtowie and others, perhaps for all Aryans. We know that Hindus have been coming to the Wawel chakra for a long time because such knowledge is recorded in the oldest information about their faith –  in Vedas – that the chakra is here.

But we also know about priestly practice of  natural religion which meant descending from the top of the sacred mountain to the cave and staying in the Underworld in order to be  reborn and regain holiness or sanctification recovered  by the personal act – acquisition of divine qualities.

The holy re-birth and reaching out for sanctity through the act of entering the cave (Earth’ Belly) from the top of the Mountain submerged (or growing out) in the „W” odes took place on such mountains, and it is described by ancient Greeks who gave testimony in their chronicles of  ablution practices of priests.

Among them, they describe the case of a known Dacian priest – (Dracki, Odracki, Dagski?) Zalmoksis (we call him Żalmokszysz or Żarmokszysz) who came into the cave from the top of Kogajon Mountain (we call it Kagan-JAT), and spent several years in the afterlife, and then emerged as a holy man and a king-kagan, and ruled the tribe giving them the principles of faith and legislation.

The same theme is repeated in descriptions of the lives of a number of Greek priests, some of them recognised as gods. Note that the same natural, innate theme was taken over by Christianity in the same way by sending Moses to the top of the mountain and giving him the 10 commandments, i.e. the rules of faith and law – on the top of the Holy Mountain Abraham was told to sacrifice his first-born son whom God changes into the sacrifice of a lamb – an animal sacrifice – making the new sacrificial law.

The Bucegi Mountains (Bükk) are in Romania today, but once they were  in the  Polish Bukovina and Wallachia, where there is probably Mount Kogajon. I do not know whether there is a mountain like Wawel in the Bucegi at all which is of the same character as Mount Welska?

I know for sure that Wawel is the mountain where such a holy act could be made because it has all the attributes of a gate entry into the Afterlife World – in Wela.

bieszczady2003_bukoweberdo_rodzinaSzymon with his family – the Bieszczady Mountains, Bukowe Berdo (Kasia – wife and children: Maciek, Ania, Gabrysia)

Liczyrzepa – wywód kulturowo etymologiczny z blogu Najstarsze Drzewa

Posted in Mitologia Słowiańska, Polska, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 10 Kwiecień 2013

Na blogu znajdujemy jak zwykle bardzo ciekawe zdjęcia oraz dokładny wywód kulturowy (w tym etymologię) postaci Liczyrzepy. Nie chcę tutaj rozwijać dodatkowych wątków, przyjdzie na to czas w Księdze Tanów i Tajach Lęgijskich, ale to będzie kiedyś, a tę etymologię warto poznać już dzisiaj. Dodam, że znajduje się ona na zaprzyjaźnionych z nami „Najstarszych Drzewach” już od jakiegoś czasu. Kto tam nie był nigdy zachęcam, zwłaszcza iż zbliżamy się do kolejnego

Święta Drzew i Święta Boru – 1,2 maja 2013:

nd tond logo 05_09_10 logo Pawlik 1

Tylko pod powyższym linkiem jest dostępna wersja w pełnej grafice – ze wszystkimi fotografiami, oryginalnymi dokumentami i rycinami

Between Isis & Osiris: A Few Notes on the Linguistic Origins of the Names Rübezahl and Karkonosze

The earliest known form of the name „Rübezahl” (Krkonoš, Karkonosz, Rzepiór, Duch Gór, „Liczyrzepa”) is my namesake Martin Helwig’s 1561 RübenƷal in his Landkarte Schlesiens, accompanied by the now-famous image reproduced below.

Subsequent versions include Rübezal, Rübemzal, Ribezal, Riebenzahl etc.

Today the most widespread spelling is Rübezahl.07_29_11 Ruebezahl 1561Martin Helwig Landkarte Schlesien Oldest Trees Najstarsze Drzewa Rubenczal Karkonosz Krkonos 1

Najwcześniejsza znana forma imienia „Rübezahl” (Krkonoš, Karkonosz, Rzepiór, Duch Gór, „Liczyrzepa”) to RübenƷal na mapie Śląska autorstwa Marcina Helwiga z roku 1561, zawierającej słynny dzisiaj wizerunek.

Inne wersje pisowni to Rübezal, Rübemzal, Ribezal, Riebenzahl itd.

Dzisiaj powszechnie przyjęta pisownia to  Rübezahl.

The exact meaning of the name has long been a source of controversy, but in reality besides the obvious „He Who Counts Turnips” – which to me seems so foolish a name for a demon that I dismiss it right away – the other propositions are based on just two circumstances:

Znaczenie nazwy „Rübezahl” pozostaje niejasne, ale w w gruncie rzeczy poza oczywistym „Liczyrzepa” – które jest tak głupią nazwą dla demona, że od razu ją odrzucam – pozostałe propozycje oparte są na dwóch zasadniczo przesłankach:

1. that Rüben- is derived from Riephen as in Riphaei Montes (Riphean Mountains), a name used by Ptolemy and identified with the Karkonosze / Riesengebirge / Giant Mountains, also known as the AΣKIBOYPΓION OPOΣ (Askiburgion oros) (a nice presentation in Polish here); and that

2. -ʓal has to do with Zagel = tail, or Old German Zabel, implying „devil” or „demon”, as can be seen in the image above.

which suggests a Riphean Devil, or Ripheic Demon.
The explanation Rübe = Rabe (raven) seems too far-fetched.

The German wikipedia gives also:
Hriob Zagel – als aus dem Althochdeutschen und Tschechischen abgeleiteter Begriff für „Rauer Sturm“ [„fierce storm”]
but this also seems far-fetched and otherwise ungrounded.

Nie znalazłem dotąd innych przekonywających – a właściwie żadnych – innych teorii na ten temat. Można by wręcz powiedzieć, że panuje w tej kwestii posucha.

Poniżej zaprezentuję dwa alternatywne wyjaśnienia, jedno autorstwa słynnego pisarza, acz sam argument chyba zupełnie szerokiej publiczności nieznany, drugie mojej inwencji.

I would like now to present two other explanations, one by a famous author but (the proposition) seemingly unknown to the general public, the other by myself. On top of that, I will hint at a possible revolutionary – and interconnected with the previous one! – theory on the name Karkonosze – which may possibly reveal who Rübezahl really is.

07_31_11 Ruebezahl Golowin Magie verbotenen Marchen Rubenczal Karkonosz Krkonos 1.1„Pflanzen der Koenigin Isis”: Sergius Golowin and his theory on the name Rübezahl

[Pit Morell, w/in: S. Golowin, Magie…]

In his 1974 Die Magie der verbotenen Maerchen [Magic of the forbidden fairy tales, all quotes below from the 6. Auflage, Gifkendorf 1989] (thanks to Theater der Zerbrochenen Fenster’s Klaus Eichner in Bluecherstrasse, Sudstern, Kreuzberg, for that), the phenomenal and fundamental Sergius Golowin quotes from H. Zoernig’s Arzneidrogen, Leipzig 1909:

„Neben den Nachtschatten-Gewaechsen treffen wir als Bestandteil der geheimnisvollen Salben, die den Hexen angeblich ihre Seelenreisen in ihr Zauberreich ermoeglichten, vor allem auch den blauen Eisenhut”

[In addition to the nightshade plants, we encounter the mysterious ointments that supposedly allowed the witches to soul-travel around their magic kingdom, especially the blue monkshood (Aconitum)]

and explains:

„In seinem wissenschaftlichen Namen Aconitum nepellus stammt der erste Teil vom Griechischen Wort akone, Gebirge – vom zweiten vernehmen wir: «Napellus ist das Diminutiv von Napus, lateinisch Rübe, das heisst Wurzeln wie kleine Rüben»”.

Golowin łączy następnie „Eisen-” w Eisenhut (tojad) z „mądrą panią  «Eysen»”, skąd przechodzi do Isis (Izydy) – a to z kolei konweniuje interesująco z moimi własnymi przemyśleniami na temat nazwy Izera (gdy słyszę celtyckie isiras, od razu kojarzy mi się zarówno Isis, jak i Oziris – a wierzę w wędrówkę archetypów, zaś hydronimy to, jak wiadomo, jedne z najstarszych słów, jakie przetrwały)…

Then he attributes the Eisen- in Eisenhut to „die weise Frau «Eysen»”, from where he proceeds to Isis - which coincides nicely with my own theories on the origin of the name Izera / Iser (when I hear the name Izera / Jizera / Iser etc. = from Celtic isiras = zacken = jagged, or fast, rushing, I immediately am reminded of both Isis [σιδος] and Osiris [Osiris, /ɔʊˈsaɪrɪs, Isir, Iszir etc.] – and I do believe in the transmigration of archetypes, plus the fact that hydronyms are some of the oldest words that have survived) – to say:

„In den alten Mittelmeerkulturen behauptete man, die Hekate, die grosse Meisterin aller Hexen, habe den gebrauch des Eisenhutes eingefuehrt, und die Zauberin Medea soll ihn im Skythenlande, also bei jenen Voelkern, die nun einmal fuer die Griechen Meister der Drogenkuenste waren, gepflueckt haben” (p. 37).

W kontekście Izery / Isary polecam mało znaną stronę wikipedii: Old European hydronymy (Hydronimia staroeuropejska), która prezentuje opracowaną przez Hansa Krahe w 1964 r. rekonstrukcję najstarszej warstwy hydronimów Europy Zachodniej i Środkowej, pre-germańskiej i pre-celtyckiej, datowanej przez autora na drugie tysiąclecie przed naszą erą:

(Iz, a ligurian or preceltic root (like Venetic) meaning ‚hollow valley’ and -ara meaning ‚water’):
the Isar (Munich, Germany)
the Ibar (Montenegro and Serbia)
the Ister (modern name Danube)
the Yser (Franco-Belgian river)
the Oise (Roman name Isara)
the Ouse (United Kingdom)
the Isère (France)
the IJssel (Netherlands)
the Vézère (France)
the Zêzere (Portugal)
the Weser (Germany)
the Vesdre (Belgium)
the Werra (Germany)
the Wear (United Kingdom)
the Vis (France)
the Vistula (Poland)


Perhaps it is time to introduce the mighty Aconitum:

07_30_11 bilder atlas der sommer und herbstblumen aconitum 1.1

[Mała Kamienica]

Polska wikipedia podaje:

„W starożytności [tojad] wykorzystywany był jako zabójcza trucizna, w Europie w okresie renesansu był najczęściej stosowaną trucizną.
W średniowieczu używano go do zatruwania strzał i mieczy.
Ludowa nazwa tojadu nawiązująca do jego trujących właściwości to „mordownik”, zaś Pliniusz Starszy, również nawiązując do jego trujących własności nazywa go „arszenikiem roślinnym”.
Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że zabija skorpiony.
Według mitologii greckiej tojad powstał ze śliny strażnika Hadesu – psa Cerbera o trzech głowach.”

W tym momencie nie mogę sobie odmówić zreprodukowania jednego ze wspaniałych suchorytów Pita Morella ilustrujących tom Golowina:

[Pit Morell, Das Echo, Oeuvre-Verz. 599, in: S. Golowin, Die Magie, op. cit., p. 40]

Continues Golowin:

Rübe ist aber nun einmal fuer die Sprache «die allgemeine Bezeichnung fuer die bekannten Kulturpflanzen mit fleischiger, spitzzulaufender Wurzel, besonders fuer die Wurzel selbst»” (p. 88).

And then, crucially:

„Als «Rübe» verstand man, wie wir schon sehen konnten, sogar den Eisenhut, die magische «Blaue Blume». Ein litauischer Name des Bilsenkrautes lautet pometropes, wobei dieses Wort aus pometis = epileptischer Anfall (also aus einer Anspielung auf die Wirkung dieser Hexendroge) und rope = wiederum Rübe, zusammengesetzt ist [footnoted to M, 2, 928 = H. Marzell, Woerterbuch d. deutschen Pflanzennamen, Leipzig 1943].”

[W prawym dolnym rogu lulek czarny / Hyoscamus niger / Schwarzes Bilsenkraut]

„Die ebenfalls giftige Zaun-Rübe erscheint gar in vielen Mundarten fast wie die Rübe an sich. Wir finden etwa Ausdruecke wie Wilde Rübe, Roemische Rübe, Faule Rübe, Hexenrübe,  in der Schweiz Hag-Rüebli: An Zustaende, hervogerufen durch ihre  Wurzelgraebern und Hexen bekannten, mit denen der Alraune verglichen sehr giftigen Wirkstoffe (also an Tollheit und naerrisches «Rasen»), erinnern Ausdruecke wie Toll-Rübe, Ras-Rübe oder polnisch durna rzepa = Narren-Rübe” [footnoted to M, 1, 684, op. cit.] (Golowin, p. 88).

And indeed, as the Polish wikipedia page on the Datura stramonium states:

„Bieluń dziędzierzawa ma bardzo wiele nazw potocznych i ludowych: pinderynda (kieleckie), dędera (wielkopolska), denderewa (Mazowsze), ogórczak (środkowe Mazowsze), tondera, pindyrynda (Śląsk), cygańskie ziele (białostockie), świńska wesz (sandomierskie), bieluń podwórzowa, dendera, dendrak, durna rzepa. Ze względu na jego narkotyczne i trujące własności dawniej nazywano go także czarcim zielem, diabelskim zielem, trąbą anioła”…

[Datura w prawym dolnym rogu, H. Schumacher, Bilder-Atlas der Sommer- & Herbstblumen, Verlag von Otto Maier, Ravensburg]

Golowin nochmal:

„«Tolle Rübe» (durna ropa) [sic! – a slip? shouldn’t it read durna rzepa? – ed.], «Böse Rübe» (pikt-rope) ist bei den Litauern das «Krainer Tollkraut», das Nachtschatten-gewaechs Scopolia carniolica – das von ihnen ebenfalls zu allerlei «Belustigungen» und fuer «rauschartige Zustaende» verwendet wurde” [G. Hegi, Illustrierte Flora v. Mitteleuropa]. Auch die Tollkirsche heisst im Mecklenburgischen Roewerint = ebenfalls in Anlehnung an Röwe, Rübe, und zwar «wegen des dicken walzenfoermigen Wurzelstockes».

Sogar der Märchenname Rapunzel scheint zum lateinischen Wort rapum, Rübe zu gehoren!” – !

As for the Scopolia, we read, true to life, in the English wikipedia: ” It is poisonous as it contains abundant quantities of tropane alkaloids, particularly atropine. The quantity of atropine is the highest in the root”…

Never one to spoil fun, I leave you to locate your own copy of Sergius Golowin’s Magic of the Forbidden Fairy Tales and do your own translations, the conclusions of which may differ from those I imply.

Nonetheless, Golowin seems to suggest that the crucial Rübe refers to medicinal/witch/magic/psychoactive/religious plants which are a lost link in the history of the European civilisation, and that Rübezahl has to do not with turnips but with ancient mind-altering rituals.

Of course, placing this „Master of (Ritual) Plants”, or – perhaps – „Speaker of (Ritual) Plants – because it is not -zal or -zahl but Erzähler! – up in the mountains can only mean one thing: that the mountains are the place where the rituals are held, not where the plants are collected! Who has ever gone up in the high and stern Riesengebirge to collect plants?! Everyone knows that nothing grows there, except mountain pine and stones…

To recapitulate: the root -Rübe- refers to the ritual/magic/psychoactive/mind-altering/witchcraft/medicine plants and Rübezahl is „der beruehmte Kobold, Berggeist, Hexenmeister, Gnomen-Herrscher im Riesengebirge” – the master of the ceremonies, to put it simple.

07_29_11 pit morell ouevre-verz. 599 golowin magie maerchen aconitum nepellus echter eisenhut tojad mocny oldest trees ruebezahl sergius golowin rubezahl verbotenen maerchen 1.1

My theory / Argument mineralogiczny

While I find Golowin’s argument plausible and appealing, I still cannot find in it a CONCLUSIVE  link between the word Rübe and the medicinal plants.

My alternative theory is so simple I’m surprised no one has thought of it yet:
(It’s occurred to me through this site).

The outstanding Polish geologist Michał Sachanbiński writes very clearly in his 1979 Kamienie szlachetne i ozdobne Śląska [The precious and decorative stones of Silesia] (Chapter 4. Śląskie kamienie szlachetne (jubilerskie): 4.1. Korund i jego barwne odmiany (rubin i szafir): 4.1.1. Korundy w złożach pierwotnych):

„Największe pierwotne wystąpienie korundu w Polsce znajduje się w Karkonoszach, gdzie w pegmatytach z okolicy Wilczej Poręby od dawna notowano pojawienie się kilku[-]centymetrowych kryształów korundu. Szczególnie znanym punktem, gdzie w paragenezie z minerałem dumortierytem występowały białe lub bladoniebieskie korundy (szafiry) do 5 cm, są Krucze Skały w Wilczej Porębie”…

(4.1.2. Korundy w złożach okruchowych):

„Szczególnie duże koncentracje minerałów ciężkich notuje się w żwirach doliny Izerki i na Hali Izerskiej, a także w bocznym dopływie Izery – Jagnięcym Potoku. Oprócz izerynów, czerwonych i czarnych spineli, cyrkonów, hiacyntów i in. znajdują się tam również korundy czasem z widocznym zjawiskiem asteryzmu”… (s. 60)

Does it really stretch the imagination to see Rubin – Zahl or, for that matter,
Rubin-Erzähler? Weren’t die Walen / Edelsteinsucher / Venetianer/ Walonowie / Walończycy involved precisely in that – counting precious stones? Just as Hermes / Mercury guarded over Greek merchants and tradesmen in the Aegean, so the Rubin Counter made sure the Askiburgic prospectors like (another namesake of mine)  Laurentius Angelus or their early researchers like Johannes Prätorius were safe and well…

Final and fundamental proposition: onomastic

But this was nothing compared to what I am going to say now.

The starting equation is simple – shattering – revelational – explosive – revolutionary – and so convincing I must say it again: why has no one noticed this yet?!

Here it goes:

Karkonosze / Krkonoše = Cerconossios = Cernunnos!!!

Unconvinced? Look at this:

And check this (the English wikipedia on Cernunnos):

The Proto-Celtic form of the theonym is reconstructed as either Cerno-on-os or Carno-on-os.

Do I hear you saying Krakonoš/ Krkonoš?

[Jerzy Gąssowski, Mitologia Celtów, wydawnictwa artystyczne i filmowe, Warszawa 1979 & 1987]

As we know, Celtic presence is confirmed in the Sudetes as early as in the 4th century BC, and Mount Ślęża is widely believed to have been a major cult centre in the region. Why should we doubt that the Karkonosze played a role in their religious rituals as well? Cernunnos’s Mountains?

This would suggest that Krkonoš is an earlier form than Rübezahl, and that is a proposition I have no problem with: there was certainly greater cultural continuity on the south side of the Sudetes than on the nortth one, which for centuries in the early middle ages remained uninhabited.

So the Czechs got their Krkonoš from their Celtic predecessors’ Cernunnos, while Rübezahl, whole echoing the Celtic god visually, is a later invention, originating either with the Edelsteinsucher / Venetianer / Walen / Walonowie, and derived from „Rubin„, the precious stone, or with the magicians, witches, medicine people, the „Chimici”, and derived from „Rübe„, that is, the poisonous plants used for magic rituals.   

Cernunnos being a „horned god” („Cernunnos der Hirschgott„, bóg-jeleń), the theory – suprise, suprise! – connects just nicely with the name Jelenia Góra / Hirschberg, doesn’t it? Cf. here for example:

Another trope are the Jelenie Skały / Hirschsteine on the north-western slope of the Tłoczyna (Scheibenberg) in the Grzebiet Kamienicki (Kamienica Ridge). Where, of course, the famous and mythical Pagan Chapel (Pogańska Kaplica, Heidnische Kapelle) reportedly used to stand… But this is a subject for a separate study.

Intuicje na temat związku Cernunnosa z Krkonosem / Rübezahlem / Duchem Gór były wyrażane przez różnych autorów, ale w sposób zasadniczo jednak dość luźny i w oparciu wyłącznie o ikonografię (W ogóle wydaje mi się, że lingwistyka jest nieco w odwrocie – poza paroma wyjątkami w rodzaju nieocenionego Moczulskiego („Narodziny Międzymorza”) mało kto robi dzisiaj w słowiectwie / słowiaństwie / słowstwie…):

„Być może bóg Cernunnos pozostaje w jakimś odległym związku z najstarszym wyobrażeniem karkonoskiego Ducha Gór, który dzierży wszak majestatyczny kostur i również nosi nas głowie jelenie rogi”” – pisze Przemysław Wiater w pracy Walonowie u Ducha Gór – zamieszczając dokładnie ten sam wizerunek Cernunnosa, który przecież znam od dawna…

„Pewnych odległych związków z celtyckim czy też późniejszym starogermańskim totemizmem doszukiwać się można w najstarszym przedstawieniu karkonoskiego Ducha Gór z 1561 r., który ukazuje go jako demona składającego się z połączenia elementów zoomorficznych (łeb gryfa z parą jelenich rogów, tylne odnóża kozła”…

[P. Wiater, Walonowie u Ducha Gór, Jelenia Góra 2010, p. 18]

„Bardzo interesująca wydaje się być podróż do Indii. W głównym ośrodku starożytnej cywilizacji Mohendżo Daro odnaleziono pieczęć z 2000 roku p.n.e. ukazującą boga z rogami siedzącego na tronie ze skrzyżowanymi nogami. Pasjonująca jest relacja łącząca tę pieczęć z wyobrażeniem celtyckiego boga lasów i zwierząt, Cernunnosa, przedstawionym na kotle z Gundestrup powstałym na terenie dzisiejszej Danii ok. II wieku p.n.e. On również ma na głowie rogi ( choć inne – jelenie), a nogi skrzyżowane ma w bardzo podobnej pozycji. Jego cechy możemy porównać z właściwościami Ducha Gór. Być może w drodze kontaktów ze Wschodem przedstawienie celtyckie mogło być inspirowane indyjskim, bowiem podobieństwo między nimi wygląda na nieprzypadkowe. Stąd płynie dość fantastyczny wniosek, że na wygląd XVI wiecznego rysunku śląskiego wpłynąć mogły o trzy i pół tysiąca lat starsze wizerunki bogów indyjskich” – pisze Berenika Różańska w pracy „Wizerunek Rzepióra i jego związki z innymi przedstawieniami postaci mitologicznych lub legendarnych oraz jego przekształcenia na przestrzeni wieków” (Jelenia Góra, 2006)
Intuicje słuszne, ale brakuje rozstrzygającego argumentu etymologicznego:

Cer – nun – nos = [linguistic transition] Kr – k – noš = [visual transition]

Tym bardziej, że nazwa Krkonoš występuje już w roku 1492 (division of the Manor of  Štěpanice) – spory kawał czasu wcześniej niż Rübezahl u Helwiga. To znaczy, że – z punktu widzenia faktografii – wszelki wywód powinien się zaczynać od Krkonoša, nie od Rübezahla!

Mamy więc kolejno: kult celtyckiego „boga jelenia” zwanego Cernunnos – nazwę Krkonoš – góry Karkonosze – i leżące u ich stóp miasto Jelenia Góra (‚Deer Mountain’, Hirschberg). Czy naprawdę nie jest tu coś na rzeczy?

In other words: Krkonoš is a linguistic derivative of Cernunnos, while Rübezahl is a visual one. 

Jeszcze innymi słowy, Słowianie przechowali w pamięci zbiorowej imię „boga-jelenia”, podczas gdy Germanie zapamiętali jego wizerunek.

I jeszcze piękny fragment z „Mitologii Celtów”:


„Tak więc ogier lub klacz, niedźwiedź, dzik i jeleń były totemami u Celtów jeszcze przed wykształceniem się wyżej zorganizowanej religii i pozostały w niej nadal bądź kojarząc się z bóstwami antropomorficznymi [ludziopodobnymi], bądź też schodząc do roli ich atrybutów. Nie tylko jednak zwierzęta pełniły rolę totemów w najdawniejszych wierzeniach celtyckich. Można sądzić z dużą dozą prawdopodobieństwa, iż totemami były niektóre rośliny, szczególnie zaś drzewa. Wiemy, że w praktykach liturgicznych druidów ważne miejsce zajmowały zwłaszcza dąb i cis. Wydaje się zresztą, że dąb należy do tych drzew, które czciły wszystkie ludy indoeuropejskie; święte dęby i dąbrowy przetrwały długo także w obrzędowości ludowej Słowian”… (s. 67)
Well, I’ll leave it at that for today. Have fun thinking this over!

[Written to the sound of Wiseman by Desmond Dekker, 1967: „A wise man keepeth his life And the life of his wives and kin A wise man keepeth his life And the life of his wives and kin”…]

And hey, don’t Isis, Osiris and Horus have something to do with horns/antlers?

[Louvre, 850 BCE / pne]

Dzięki uprzejmości Leszka Różańskiego prezentuję poniższą wspaniałą robotę: tablicę Bogowie, stwory mityczne, demony i diabły: protoplaści wizerunku Ducha Gór  (dodatek autorstwa Stanisława Firszta do jego własnego artykuł pt. Kim jest Duch Gór?, „Skarbiec Ducha Gór”, nr 4 (24). 2002):

A oto sam artykuł, w którym na końcu objaśnienia do tablicy:

Jednak tak jak i inni, choć Firszt dopuszcza jako jeden z wielu możliwych związek Ducha Gór / Rübezahla z Cernunnosem, to nie zauważa uderzającego podobieństwa  Krkonoš  = Cernunnos.

[Askiburgion, Berenika Różańska, Duch gór, Eisenhut, Hexen, Karkonosz, korund. Rubinzahl, Krakonoš, Krkonoš, Liczyrzepa, Riefenzabel, Riphaei Montes, rubin, Rübezahl, Sergius Golowin, Stanisław Firszt, Skarbiec Ducha Gór]

Autor: San Martin Txiki o 7/29/2011 07:07:00 PM


Mystery 20; Annotation 45 – ”Why are Scolotians (Scyths), Slavs and Veneti the same peoples? – etymological and mythological evidence”

zmij -znuj tajepierwsze wersja 2

The 45th Skołotia – denotes – entirely Z Kołaka, which means coming from the blood and taken from the power of king (king = król)-kagan-tyrs-tzar (czar). It indicates coming from the law of  Kołak  as the first king of New Koliba.

Skołotia – also means – taking its rights, knowledge, rituals, faith and custom as well as  recognising the true ruler, the deputy,  incarnation of god on Earth – all that derives from the roots of Old Koliba. In other words, it means the land taking and  measuring the continuum of faith and law from the old Kołb and Kołbiel-Bauba – first earthy rulers-priests of Zerywani tribe in the Old Koliba.

Skołotia – means from Kołak and Kołb anointed by gods, solely from the gods whom Skołotia can worship and to whom it can give a part – i.e. a share and contributions.  The Part called the share (dział) is the sacrifice for gods in the form of kładziwo (the sacrifice of koło-dział <circle-share>, part and adoration for Koło Dziewsowy and originating from Koło Diewsowy, which means coming from Gods). The part called contribution  denotes  the sacrifice of the part of the share for the ruler. These Gods being in the divine Koło (divine Circle) at Wela are worshipped not only with a gift but  also with a circular dance, i.e. with the Koło (Circle) and they are crowned with koła (circles) made of flowers and herbs – wreaths (wreaths – wienie – wieńce).

Skołotia – implies the land of Native Faith, the land which belongs only to the gods that came from Kołodź, i.e. Kłó Welańska which means Twer Swąt, the House of God of Gods,  Father of Fathers – the Only Creator of the Whole World.

Skołotia is nothing but the later Skołowinia-Skołwinia, which means Skołowenedia (Skołwene) Sołodwia, Soudawia, Sołdowia, Sołowja. Skołoci (Scolotians), pronounced Skouoci and Suouoci (Słowocy – people using the word  <word = słowo>, i.e. people speaking their language which is understandable. These people are known to chronicles of Romaiōi as Scyths / Scythians).

Skolotians, Veneti and Slavs are one and the same – not only in terms of the same people, but also as the same name, denomination. All the names originate from the same Holy Giver of the Laws of  the World, from Kłó, but  they are the names emphasising three slightly dissimilar aspects of the same, and also three different historic events.

The first name, probably the oldest (but not necessarily) yet for sure  recorded earliest of all the three  accentuates  Kłódź as a link and bond derived from here, as well as adoration (faith) and the law educed in this way. The name is Skołoci (Scolotians). It was used in chronicles with respect to  the defined tribe, as the denomination of the community living in south-east and east areas of ancient Europe and the same  south-east lands of the Sis Kingdom (otherwise known as Wielka   Skołotia <Great Skołotia> and later on Wielka Sarmacja <Great Sarmatia> ).

The second name emphasises the roots of faith and the Tree of Trees (Drzewo Drzew – from which comes the meaning of ancient <prastary> – drewy, drzewy and tribal denominations Drzewianie or Derewlanie). The Tree of Trees – Drzewo Drzew – is also the Tree of Gods (Drewo Dewów). This name signifies the Gift of Gods  (Wiano Dewów) and additionally that these people come from, and comply with the laws given to them by givers of wena (dawcy weny)Weny Dawcy, Weni Dawców – givers of air and givers of life (uwene, owini, uwicie – vitalisation, creation) – Uwene Dawów, which again means children of gods (dew-twa {dzia-twa = children}, dew-ło {dzie-ło = creation}, dew-skie {dziew-skie = of God, divine), children of Gods of Kłódź.  Yet, the stress is here more on gods-dewowie and the Tree of Trees (Drzewo Drzew) and Drzewo Drzew ową Wierżbę-Weń (wierżba – willow) from which these people were picked (picked – zerwani), i.e. from which  Zery-wani were born. Zery-wani indicates not only that they were zerwani (picked), but it also  implies that  they arose from  a fiery tree- zeri (s-ger, s-gor, s-har, s-żar) wane and that they came into being from  Wiecha-Wenika, from Swąt’s Branch. Wiano – wene signifies Wenedowiea  (Veneti), but also secondarily, as usual, when holy meanings double, triple or quadruple, from water (od wody) – Wądowie and wiedy (wieda – knowledge, initiation) – Weda the holy Book and  wen – gods’ gift in the form of  volatile thought, and wenia – air, smell of  incense, wen – (włękit) <włękit – błękit – sky-blue colour> of divine blood, noble men’s  and warriors’ blood – ichor. The name Wenedowie (Veneti)  – in relation to specified people was used for ethnic community living  in the areas  mostly situated in the west and north of Slavic-Ist (Ist – Being) Europe.

The third name and, at the same time, the most contemporary one used in records from the Vth century AD and known till present is Słowianie, recorded by Romaiōi as Sklavene (Skłowene). This name combines two previous names into one Skoło-Wene which denotes Skołoto-Wenedowie (Scolotian-Veneti), Słowianie (Slavs), Suo-wene, i.e. Suorożiczi Wene, according to legends – Słońca Wiano (the Sun’s Gift) which means Children of the Sun Swarożyca Wiano (Swarożyc’s <Svarozic’s> Gift). Swoi, Słowi – those who speak, whom people can understand, in other words Sołwianie. The same, Wiano Swąta-Suąta (Suont Wiano) <wiano – gift; the gift of Swąt-Suąt>. The name Słowianie  (Slavs)  is obvious and dervided from the Slavs themselves  and their Native Faith from the oldest stories of the Tale,  beliefs about the Slavs’  own origin as well as about the origin of the world. Such dimensions and meanings of the Faith of Nature contain these words (apart from others which can be deduced from them), and they also express the symolic Slavic wieńce, zwieńczenia, wiechy (wreaths, panicles). This denomination emphasises the time in the history of Slavdom when it moved  its  central  hubs  from Stara Koliba (Old Koliba) to Nowa Koliba (New Koliba) – Lęgia – for the time of  War for the Mystery and after the defeat of Zerywani and  their  marvellous survival in the cave of Lęg by  Gods of Heaven (Sołowie)  and  Swarożyc (Svarozic) – where their name comes from – the Children of Swarożyc, Wiano Swarożyca   the Gift of Swarożyc) and Wiano Słońca (the Gift of the Sun) – Słowianie. The name was used  for  peoples  who were located in the middle,  between  east Scolotians and west  Veneti in the Sis Kingdom. Contemporarily this denomination relates to all the descendants of the Sis Kingdom and their lands.

This is where they originate from, who they were and where they were, and since when they have been and what they represent – today’s Slavs. Here they are – Skołoci (Scolotians), Skołowici, Skłowici, Skłoweni, primarily recorded in the chronicles of Romaiōi as Sclavini (Skławini), and then as Slovene (Słowene) and Venedawe (Venedae) Wenedawie, later Wędowie. The mythical, known to the Romaiōi first ruler of  Scolotians (Scyths / Scythians) – Kolaksais  means Kołak książe (Kołak duke) – Kołak-ksais (lkśniący, łyszczący, ©łyszczący blaskiem księżycowym, ślący promienie, – glistering, radiant, shining with moonlight, sending rays, ), Kołak-ksołs which denotes Syn Kłódzi (the Son of Kłódź), Syn Sołów (the Sun of Sołowie) – of the Gods of Heaven, Syn Sołu (the Son of Soł) – Słońca (of the Sun), Syn Swarożyca (Swarożyc’s Son) – the Sun Shield Bearer, in other words just  Kołak Król  (King), and also – swois – swój (our, their), using the word (word – słowo),  made of gods – of soł, of divine blood, the ruler of Swoiwene – (of Slavs – of Słowianie). Hence, till present there have been such words as soł-tys(soł-tyrs) – a district chief, sołectwo – a district area managed by the local chief.

znuj (GLOWA)

a Wenedowie (Veneti) and any information about Wenedonia, Winidonia, etymologies and lands taken refer to – SSS t. 6 page 369, 372 – 378.

b By careful analysis of  the names and chroniclers’ records,  denominations  in  north Asia  (Asia Minor)  and  the  whole  Europe  (Land)  you  can  study  the  history  of the  Slavs.  You can also make a different theory that the Holy Books of  the  Faith  of Nature give us. All in all, agreeing or disagreeing with the  books, the youngest name – if we accept the variety of the time when the mentioned names started to exist and when they were used – the designation of Słowianie means that they are the people who arose from the intermingling of Scolotians and Veneti, and then the element which was added to that was of Serbo-Mazowie, i.e. Sarmatian-Amazon. Not only is it  consistent  with the chronicles and archeological data, but it also agrees with linguistic facts, linguistics and the data resulting from genetic discoveries in recent years.

Księga Ruty w subskrypcji – wydanie: 13 maja 2013 – jeszcze tylko 10 dni zamawiania z imienną dedykacją. Publikujemy wstęp!

Copyright © by Czesław Białczyński, all right reserved ® by Jerzy Przybył

© ® by Slovianskie Slovo

aktualizacja 22 października 2013 – zobacz poniżej Wstęp do Księgi Ruty

Księga Ruty jest do nabycia w Slovianskim Sklepiku pod tym linkiem:

———————————————————— Archiwum poniżej:

Jeszcze tylko przez 10 dni, do 13 kwietnia 2013 można zamówić Księgę Ruty z imienną dedykacją!

Bardzo się cieszę, że mogę wam już dzisiaj zakomunikować termin wydania i zasady nabycia “Księgi Ruty”. Nikt pewnie nie czekał na nią tak niecierpliwie jak ja.

Dazbog1 kompr

To długo oczekiwane pierwsze wydanie “Księga Ruty” znajduje się w chwili obecnej już w drukarni.  Książka zawiera ponad 50 kolorowych reprodukcji obrazów Jerzego Przybyła oraz oprawę graficzną podobną do Księgi Tura. Posiada też identyczny format i układ. Okładka jest z zielonego płótna, ze złotymi tłoczeniami. “Księga Ruty” ma objętość o około 150 stron większą niż tom I. Zawiera też kolorową rozkładówkę Koligacji Bogów Słowian i barwne wyklejki na okładkach. Jest zaopatrzona podobnie jak “złoto-czerwone” wydanie Księgi Tura we wszystkie indeksy i bibliografię. Książkę można już od dzisiaj nabyć w subskrypcji. Ostateczny i nieprzekraczalny termin skierowania do sprzedaży publicznej to 13 maja 2013 roku. Subskrybenci, którzy zamówią i opłacą książkę do 13 kwietnia otrzymają ją zapewne wcześniej, w miarę jak egzemplarze będą schodzić z taśmy produkcyjnej. Otrzymają też indywidualne wpisy dedykowane imiennie, no i wysoki rabat. Po 13 kwietnia imienne dedykacje nie będą mogły być już skierowane do druku.

Zamówienia należy składać poprzez e-mail w Wydawnictwie Slovianskie Slovo. 

Polel sowi Pan ost drogi kompr

Oto link i informacja od Piotra Kudryckiego, ze strony Wydawnictwa Slovianskie Slovo:

Kończą się prace nad książką .
W sprzedaży będzie dostępna od 13 maja.Oprawa twarda w płótnie .  Koszt  w normalnej dystrybucji to 140 zł plus koszty wysyłki.
Przyjmuję przedpłaty na książkę na preferencyjnych warunkach;
Koszt 120 zł
Bezpłatna wysyłka

Konto wydawnictwa pełne dane:
Slovianskie Slowo
Piotr Kudrycki
Muchnice Nowe 15
99-307 Strzelce
Egzemplarze dedykowane dla osób które dokonają przedpłaty do 13 kwietnia
Wpłaty na konto nr 42234000097100240000000509 Polbank z podaniem Imienia i nazwiska oraz z zaznaczeniem przedpłata na Księgę Ruty
Proszę o wysłanie na adres E-mail następujących danych:
Imię i Nazwisko(ew.nazwa firmy)
adres do wysyłki
Dla kogo dedykacja (bez zaznaczenia przyjmuję wpłacającego)
Po 13 kwietnia do 13 maja przyjmuję przedpłaty bez dedykacji ale na preferencyjnych warunkach.

Bardzo się cieszę ,że wszystko idzie jak należy.

Uściski dla wszystkich


Dodałbym tu jeszcze byście wpisali liczbę zamawianych egzemplarzy

PS. Ponieważ padają liczne zapytania co to za dedykacja będzie w książce, wyjaśniam, że będzie to moja osobista dedykacja z podziękowaniem dla osoby, której imię i nazwisko zostanie wydrukowane na karcie przedtytułowej – dedykacja z odręcznym, datowanym podpisem


Lada kompr

Wstęp do Księgi Ruty

„Taja” – dla przeciętnego współczesnego „łykacza” obrazków telewizyjnych to słowo nieznane, niezrozumiałe, zagadkowe, wręcz obce. Prędzej skojarzy się mu ono z Tai-chi – chińską gimnastyką, niż z dobrze znanym starodawnej słowiańszczyźnie i językowi polskiemu słowem „taja” – czyli tajemnica przez małe „t”, ale i Taja – przez duże „T” – wtajemniczenie. Taić, zataić, tajny, roztajać, tajch. Pod Żywcem jest bór Tajch, w Czechach płynie rzeka Taja nazywana też Dyją, cały olbrzymi, odwieczny bór na północy Rosji nazywa się Tajga – czy rozumiemy jeszcze te nazwy?

 99% Polaków musiałoby przyznać, że nie. Tajch – to nic innego jak tajemny, czyli święty las – Bór Bogów. Rosyjska, słynna w świecie Tajga to nic innego jak wielki tajch – Tajha. Taja zaś – to zapis tajemnicy, podanie bajne – to jest bajeczne. Ale bajeczne to nie znaczy wcale – jak dzisiaj używamy tego słowa – nieprawdziwe. Bają dawniej nazywano pewien rodzaj sutego materiału, bardzo drogiego, ciężkiego, grubego, wystawnego, o ciemnym głębokim kolorze – przeważnie złotym, czarnym, rubinowym lub szafirowym. Wykonywano z niego szlacheckie okrycia wierzchnie, ale nie dla szaraczków, to były płaszcze wielmożów, najzamożniejszych magnatów. Bo baja tkana na krosnach przez człowieka, była ludzkim odpowiednikiem boskiej Czarownej Baji – Materii Świata, sukna z którego Świat Cały był Utkany, a w którą wpisane-wplecione były śnitkami-bajorkami (skrzystymi, boskimi nićmi, splecionymi w warkocze) Dzieje Świata. Dzieje Świata, a z nimi też przeznaczenie ludów i plemion oraz losy wiosek, rodzin i indywidualnych osób, a nawet każde najmniejsze zdarzenie we wszym świecie (Wszech-Świecie). Tak więc Baje – to nie były bajki, bajdurki (durne baje), ani duby smalone, ani baśnie (baje przyśnione we śnie – nieprawdziwe), lecz podania zawierające prawdziwy przekaz wiedzy o świecie, zgromadzonej w skarbnicy zbiorowej pamięci pokoleń. Baja opowiadana była na różne sposoby: przy pomocy pieśni i wierszy, a także długich wielowątkowych opowieści o bohaterskich potyczkach ludzi z bogami i mocami magicznymi – eposu. Opowieści te traktowane były jak najprawdziwsza prawda, z powagą, bo to była prawdziwa wiedza tajemna zawarta w słowach poezji  i epickich legendach o przeszłości. Opowiadały je stare kobiety, nestorki wiosek czy plemion, wszystkowiedzące – wiedźmy, opowiadały młodym kobietom i dziatwie, dziewczętom które miały je przekazać kolejnym pokoleniom, opowiadały je podczas magicznych czynności obróbki lnu i konopi, podczas plecenia nici i zwijania w kłębki, a także podczas rycia tajemnymi znakami powierzchni świątecznych ozdobnych jaj, najważniejszego pokarmu Święta Wiosny i obrzędów grzebalnych, czy rocznicowych Dziadów. Zauważmy, że już w najdawniejszych czasach „edukacją” pokoleń zajmowały się w Słowiańszczyźnie kobiety. To one były owymi wiedźmami – wiedzącymi – kapłankami Wiedzy (Wiedy), którą przekazywały ustnymi opowieściami, rymowankami, pieśniami, przez pokolenia.

 Jednym z najpiękniejszych zabytków opowieści tego rodzaju są zbiory Ruskich Bylin, gdzie bohaterowie mierzą się z bogami i wadzą z całym światem, przechodząc kolejne stopnie wtajemniczenia i odtwarzając prawdziwe zjawiska przyrodnicze, roczny cykl słoneczny, czy prezentując w alegorycznej formie obrzędy agrarne i ryty dawnej wiary, tak mocno splecionej z rytmem Przyrody i cyklem Matki Ziemi. O tym – między innymi – można się dowiedzieć z Księgi Ruty.

Ale tylko między innymi, bo Księga Ruty – najkrócej mówiąc – jest epicką opowieścią mitologiczną o dziejach Słowian. Szczególne wątki i rozdziały poświęca ona przodkom plemion lechickich  i Polaków, ale opowiada dzieje także innych ziem, czasami bardzo odległych. Są to rzecz jasna dzieje mityczne, bajeczne, zanurzone w głębokiej starożytności. Wiele opowieści zawiera piękne opisy nieujarzmionej, dzikiej przyrody pradawnej ziemi, po której wędrowali, i w której się osiedlali, nasi praprzodkowie. To wielkie terytorium eksploracyjne obejmowało głównie dwa kontynenty – Azję i Europę i sięgało  od dalekiej Syberii po Łabę, i od Morza Aralskiego, przez Kaukaz, po Dunaj i Adriatyk.

 Opowieści Księgi Ruty sięgają najdawniejszej starożytności – to jest czasów, gdy bogowie i boginki oraz niebiańskie stworzenia poruszały się swobodnie po Ziemi, a Ludzie (Zerywanie – przodkowie Słowian-Wenetów, Scytów i Sarmatów) zamieszkujący bory i stepy, tajgę oraz wysokie góry, bagna i brzegi mórz, nierzadko spotykali boskich wysłanników – bogunów i boginki, a nawet samych bogów na trasach swoich morskich wypraw, w borach podczas łowów, na karczowiskach i polach podczas uprawy ziemi, w stepach gdzie wypasano bydło, czy podczas wieczornego czuwania u ogniska na handlowych szlakach wiodących po bursztyn, sól, żelazo lub miedź. Poprzez piękne opisy tejże przyrody i miejsc w Słowiańszczyźnie i dzięki przypisaniu do przyrody niejako boskiego waloru, pewnej świętości i nietykalności – książka ta staje się również ważnym narzędziem w kształtowaniu współczesnej proekologicznej postawy w młodym pokoleniu Polaków.

Księga Ruty nie jest pierwszą książką ze słowiańskiego cyklu autorstwa Czesława Białczyńskiego. Poprzedziły ją Stworze i zdusze, czyli starosłowiańskie boginki i demony oraz Księga Tura .

Wszystkie te książki łączy nie tylko magiczna i słowiańska tematyka, ale przede wszystkim głęboka potrzeba odtworzenia naszych słowiańskich korzeni, sięgnięcia do podstaw dawnych mitów i podań, które kształtowały naszą tożsamość rozwijając magiczny język wyobrażeń o świecie i wierzeń religijnych, a na ich bazie także potoczne słownictwo życia codziennego związane z tymże językiem, wypływające niejednokrotnie z wierzeniowego źródła. Wszystkie one są równocześnie próbą odtworzenia magicznej więzi między Człowiekiem współczesnym a Przyrodą, więzi zerwanej przez cywilizację techniczną, urbanizację i wszechpotężną technologię.

Są więc owe trzy tomy, trzy książki, zamkniętymi całościami, ale też stanowią swoisty tryptyk poświęcony ukochanej przez autora Słowiańszczyźnie. Wszystkie razem i każda z osobna stanowią  zamkniętą całość.

Poza tym, iż autor przedstawia  mityczne-bajeczne opowieści zebrane dosłownie z całego rozległego obszaru Słowiańszczyzny i obszarów granicznych, swoją pracą składa hołd naszym przodkom – wszystkim bez wyjątku – bo oni wszyscy dzięki inteligencji, sprytowi, siłom witalnym i odwadze przetrwali przez okresy trudne i niepomyślne, zwalczyli przeciwności przyrody i oparli się najazdom wrogów, doprowadzając słowiańskie kraje i narody do dzisiejszego rozkwitu. Jest ten tryptyk  hymnem pochwalnym piękna naszej ziemi i przyrody, a też wielkim ukłonem i hołdem złożonym językowi polskiemu, którego pełne bogactwo i pełne znaczenia, można poznać tylko, gdy się te wszystkie związki i źródła słów powiąże ze sobą i ukaże w konkretnym kontekście i w dziejowym rozwoju oraz w wielowiekowych przekształceniach.

Księga Ruty zaczyna się od Taji 18, ale niech to nie będzie mylące dla nikogo – ona zaczyna się od początku jak każda z poprzednich książek i kończy na końcu (Tają 24) – chociaż ostatnie strony już zapowiadają i dają przedsmak kolejnej księgi i kolejnej taji  – która powstanie kiedyś, w przyszłości.

Poprzednie książki autora ze słowiańskiego cyklu poświęcone były tematom bardziej ogólnym. Pierwsza,  Stworze i zdusze, czyli starosłowiańskie boginki i demony, zbierała w zwarty leksykon wiedzę na temat tytułowych boginek i demonów, ukształtowaną i przechowaną przez Słowian w tradycji ludowej, etnograficznych zapisach i w historycznych wzmiankach. Druga, Księga Tura, skupiała się na tematyce stworzenia świata, przedstawieniu słowiańskich bogów, ich sposobu działania, ich wpływu na świat, mówiła o wydarzeniach oraz wojnach między bogami na niwach Weli, w Niebie i na Ziemi, czyli na słowiańskim Olimpie – w Prawii, w Zaświatach – w Nawii, i w niezasiedlonym jeszcze ludźmi świecie widzialnym – Jawii , czyli na Ziemi. Dopiero w Tai 17 Księgi Tura poświęcono miejsce legendarnemu plemieniu Ojców Wszystkich Słowian – Zerywanów.

Trzecia, Księga Ruty, ma swoją cechę szczególną – mówi o bogach i ludziach, o Starej Kolibie Zerywanów (w Taji 18 i 19) ale przede wszystkim o Nowej Kolibie i dziejach Słowian po odrodzeniu się w niej życia, po Wielkiej Wojnie o Taje, stoczonej przez Ludzi z Bogami. Sercem tej Nowej Koliby są ziemie rozciągające się po obu brzegach – na wschód i zachód od dawnego Nura, czyli rzeki znanej dzisiaj jako Bug . Tak tę rzekę nazywano bowiem w starożytności, a jej dopływy do dzisiaj nazywają się Nurczyk i Nurzec. Tę ziemię –  Ziemię Nurską, Ziemię Nurów (u Herodota zapisanych jako Neurowie) nazywano Nurusją (Nur-Rusją), a potem Rusią albo Białą Harią, Hawarią, Białą Horią – Wielką Harią, Wharatem, Białą Horwacją, Har-Pątją (Kharpatią – gdzie har, hor – hora, góra, pąty, pącie – ścieżki górskie). Ziemia ta ciągnęła się między Caroduną-Karkoduną – Grodem Kruków i Kraków (króli – kaganów, kagantyrsów) a Grodem Kyjów – Kijowem (kujów – kowali, magów, kaganbogów). Później zamieniła się, zdobyta przez Bolesława Chrobrego (Chrobry, czyli zdobywca Chrobacji-Horwacji, Harwatii), w historyczną już piastowską, a potem jagiellońską prowincję znaną jako Małopolska, a na wschodzie jako Ruś Kijowska.

Jest więc Księga Ruty szczególnie poświęcona w swojej lwiej części bajecznym ( bajnym) dziejom Małopolski i jej stolicy – znanej z rzymskich zapisków Carodunie, Karodunonowi, Karkodunie – Grodowi Czarnej Królowej i odrodzonych władców scytyjsko-słowiańskich Kruków-Kraków.  Przekaz tych dziejów zachował się również w krakowskich legendach o Krukach, Lasocie i Czarnej Królowej – królowej co miała Tyn na Lasocie – opodal Kopca Kraka. Królową tą zwano też Babką Kraka, a jej kopiec stał jeszcze w XVIII wieku po sąsiedzku, obok znanego nam dzisiaj kopca, i jest naniesiony na mapach austriackich – kilkaset metrów w okolicy Parku bednaeskiego, Korony i dzisiejszego Fortu na Lasocie.

Księgę Ruty napisano na trzech poziomach:

 – pierwsza warstwa to czyste podanie, barwna historia z wątkami miłosnymi, bohaterskimi czynami, wojną i starosłowiańską obrzędowością, krwistymi postaciami bóstw i władców.

- druga warstwa to główne przypisy, które objaśniają korzenie słów, związki znaczeniowe, związki postaci, nazwy plemienne i geograficzne, pokazują też postacie w powiązaniu z zachowanymi źródłami. Ten poziom przeznaczony jest dla mocniej zainteresowanych historią i prehistorią, bardziej zaawansowanych w wiedzy mitologicznej.

- trzecia warstwa to odsyłacze do źródeł, dla znawców tematu, wskazanie miejsca skąd pochodzi informacja o postaci, obrzędzie, atrybucie, lub wskazanie źródła wyjściowego do takiej a nie innej interpretacji mitologicznej. Do tych źródeł czytelnik może sięgnąć i na konkretnych stronach sprawdzić stan wiedzy naukowej.

Książka na poziomie pierwszym nie jest jednak pisana z pełną powagą i zadęciem, lecz bardzo beletrystycznie i lekko, miejscami dowcipnie, bywa, że autoironicznie, bo przy tak skąpych podstawach wiele jest „odtworzenia”, a odtworzenie to tylko jedna z możliwych interpretacji. Przez to właśnie książka stanowi doskonałą lekturę dla każdego, a też lekcję polskiego języka. Książka adresowana jest do ludzi młodych, których ten temat bardzo wciąga, którzy są głównymi odbiorcami serii słowiańskiej (jak wynika z badań), którzy jednak bardziej przywykli do obrazu i telewizji – jak powiedziano na wstępie tego wstępu, a mniej do czytania i głębokich studiów.

Zawiera też Księga Ruty jeszcze jeden ukryty, bardzo wysmakowany walor, tym razem czysto literacki. Mianowicie wszędzie tam gdzie kultura scytyjska, sarmacka i słowiańska stykała się bezpośrednio z kulturą perską i grecką powstały greckie i perskie wersje różnych zdarzeń z przeszłości i podania na ten temat, zapisane w greckiej czy irańskiej mitologii. Wbrew pozorom takich miejsc jest wiele; dotyczy to np. Amazonek, Scytów na Krymie i nad Bosforem, władców Traków i Daków, walki ze smokiem (Krak i Ardaszir w Persji), Aleksandra Macedońskiego i jego potyczek za Dunajem, króla Dariusza Wielkiego atakującego Scytów i Sarmatów na ukraińskich stepach, starcia słynnego Cyrusa ze scytyjską władczynią Tomirysą, wojny w Troi, itp. Tutaj – w Księdze Ruty – możemy doświadczyć słowiano-scytyjsko-sarmackiej interpretacji i oglądu tamtych zdarzeń, okiem kronikarza jakby z drugiej strony sceny. Jest to punkt widzenia do tej pory nieobecny w kulturze Zachodu zbudowanej wokół mitologii greckiej i rzymskiej. Stało się tak ponieważ, z jakichś powodów – dosyć nawiasem mówiąc tajemniczych, ani Scytowie, ani Sarmaci ani Słowianie nie używali pisma chociaż je znali i znali określenia takie jak kniga, pisać, czytać, litera (bukwa), cyfra (czerta) – jak twierdzą współcześni badacze.

Księga Tura i Księga Ruty to dzieła krzewiące język polski i polską kulturę o najwyższych walorach – to Ambasador wielowiekowej Tradycji Polskiej we współczesności. Dzieła te w sposób niezwykły przenoszą w przyszłość pamięć kolejnych pokoleń Słowian i Polaków dokumentując i sławiąc przeszłość, będąc świadectwem chwalebnych dziejów, świadectwem pracowitości, odwagi i rozlicznych talentów ludów słowiańskich.

perunic komprPerunic – Jerzy Przybył

Tagged with:

Tan Tanów – Święto Świąt czyli Wielka Noc Słowiańskiego Nowego Roku 7522!

biedronka grzegorz kolago p1140107tdMoi drodzy

SSSSS s-1553

Wiele już napisaliśmy o Święcie Świąt czyli Wielkiej Nocy Nowego Roku Słowiańskiego. Opisywaliśmy szczegółowo krok po kroku zwyczaje i obrzędy, opisywaliśmy obchody publiczne we wszystkich krajach Słowian. Nie będziemy tego powtarzać. 

biedronka czarna p1120958d

Dzisiaj tylko w ramach czyszczenia i odkłamywanie rzeczywistości chcę wam zwrócić uwagę, że warto byśmy na przyszłość zdecydowanie odcięli się od dat różnych świąt wyznaczanych czy też sfałszowanych i przerzuconych w różne dziwne miejsca kalendarza przez obce tradycje. Czyta się nieustannie, że powinno się obchodzić jakieś święto wtedy a wtedy, bo to się wiąże z takim a takim chrześcijańskim świętym czy innym świętym, bo według zapisów w kronikach było tak a nie inaczej , bo święto takiego boga, to jest wtedy, a innego już wtedy być nie może itp.

600px-BIEDRONAChcę wam powiedzieć że istnieją tylko cztery zasady:

1. Święto jest zawsze wtedy, kiedy macie swoje wolne dni i jest zawsze w dniach między 20-26 miesiąca po pełni Księżyca lub w czasie pełni Księżyca. Święto może się rozpocząć przed Pełnią, ale musi się skończyć po Pełni. 

Zatem w tym roku Święto Świąt – Wielka Noc Wielkiej Bitwy Niebieskiej między Siłami Ciemności i Jasności przypada w dniach Równonocy Wiosennej od 20 do 26 marca. Teoretycznie rozpoczęła te święta Nowego Roku astronomiczna wiosna w południe 20 marca. Dawniej był to 6-cio dniowy miesiąc wyrównawczy Świcień (inaczej także Kusy, albo Przedmarczyk, albo Krzywy), który był nieustającym świętem Słowiańskiego Nowego Roku wegetacyjnego, rolniczego, gospodarskiego. Był to początek kolejnego Koła Kolędarza – godu.

Jednakże każdy obchodzi święto wtedy kiedy ma swoje dni wolne i kiedy je sobie sam wyznaczy dla siebie i swoich bliskich. Nie ma doktryny, ani jedynej słusznej wiedzy w tym względzie.

r nn swarożyc ra 1276674010_bogra2. Święto może trwać 6 dni lub 1 dzień – to tylko od was zależy jak bardzo uroczyście chcecie obchodzić dane  święto. Oczywiście w Polsce, gdzie nie otrzymujemy dni wolnych jako innowiercy wtedy gdy nam są one potrzebne, musimy się zadowolić narzuconymi nam przemocą przez katolików wolnymi dniami i do nich dostosować swoje obchody. Nic się zatem nie stanie jeśli obchodzić będziecie Nowy Słowiański Rok i Wielką Noc Niebieskiej Bitwy w terminie katolickim, tj. w najbliższą  sobotę- niedzielę- poniedziałek. Nic się też nie stanie jeżeli wyznaczycie sobie inną dogodną datę obchodu. Ważna jest uroczystość, mniej ważna jest data.


3. Pamiętajcie, że Cztery Największe Tany związane z dorocznymi Równonocami i Przesileniami są Świętami Wszystkich Bogów – całego Pocztu, całego Wielkiego Kręgu Bogów, są też zawsze Świętami Drzewa Świata (Wierszby-Wiechy-Wiszu, stąd katolickie Palmy). Święta Przesileń/Równonocy są Świętami Czterech Filarów Ziemi czyli Pogańskiego Krzyża – Zodiaku wyznaczonego przez Skarabeusza/Bedrika/Skorpiona, Byka/Krowę, Lwa/Kota/Dzika/Smoka i Wodnego Ptaka – Utkę (Kaczkę)/Orła/Łabędzia (Wodnika). Jest to też Święto Swątlnicy Swawolnicy Boskiego Światła – 89 Ukrytej Bogini Wolnej Woli, Swawoli – nie obawiajcie się więc radować i swawolić do woli. Oddajcie zatem cześć wszystkim bogom słowiańskim w tych dniach i całej przyrodzie.

4. Pamiętajcie że Cztery Największe Tany są zawsze Świętami Dziadów i Bab, i w obrzędach powinniśmy uwzględniać cześć jaką im oddajemy oraz mieć dla nich miejsce w sercu i przy stole, które im poświęcamy.

biedronka złota p1140094-1d

W tym roku, to właśnie dzisiejszej nocy przypada Pełnia Księżyca – 26 marca – A więc życzę Wam z okazji Nowego Słowiańskiego Roku 7521, który tej nocy rozpoczynamy – Wszystkiego Najlepszego! Powodzenia w przedsięwzięciach zbiorowych: dużych, wielkich i całkiem małych! Powodzenia w przedsięwzięciach osobistych i w życiu osobistym!

Życzę wam dużo zdrowia, wielkiego dobrobytu i szczęścia. Życzę wam udanej pracy z bogami,  ze Świadomością Nieskończoną, z boskim pierwiastkiem, który nosicie w sobie jako Iskrę Bożą, bowiem w tej pracy z bogami osiągniecie niesłychane powodzenie wbrew wszystkiemu co się dookoła Nas na Świecie dzieje.

Łączę się z każdym z Was Najdrożsi Przyjaciele, Wspaniali Współplemieńcy, Wolni Ludzie, Słowianie-Polacy, Wyznawcy Wiary Przyrod(zone)y Słowian, w każdym waszym postanowieniu i pragnieniu. Nieskończona Świadomość, z którą jesteśmy złączeni poprowadzi nas wytyczoną drogą ku kolejnym celom, jak prowadziła nas do tej pory – Bez Lęku, Bez Błędu, Bez Wahania. Niezawodnie osiągniemy te Nowe Cele, bo są one zgodne kierunkiem Świadomości Nieskończonej, z Przekształceniem Rzeczywistości, z Wielką Zmianą.

Od jutra zrobi się ciepło i zacznie się prawdziwa wiosna, która będzie postępować z każdym dniem. Wszędzie w Polsce zagości słońce, rozkwitną na nowo miliardy kwiatów. Z wiosną nasze dotychczasowe nadzieje staną się rzeczywistym namacalnym faktem.

mroz nn sporowie Southwick3

W modlitwach podczas tych trzech dni: w sobotę, niedzielę, poniedziałek, gdy je będziecie odprawiać w naszych świętych miejscach – na wzgórzach, przy źródłach, w gajach, wyobraźcie sobie Polskę jako Wielką Złotą Boginię, Złotą Babę – Sporzę-Śreczę, Dawczynię Bogactwa!

Sporza Śrecza clip_image002Wyobraźcie ją sobie przyozdobioną w barwne suknie, w złote chusty i bogate runo, w łańcuchy i pierścienie! Niech jej głowę zdobi złota korona kłosów pełnych ziarna! Niech jej kosze i kobiałki ugną się pod ciężarem owoców, nasion, wypełnią się złotym runem i obfitością wszelakich darów Ziemi oraz Rozumu. Wyobraźcie sobie tę Królową Polski, jak stąpa przez Naszą Ziemię i jak każdego z was , każdego z ludzi drogich waszemu sercu, każdego z Nas  Polaków,  obsypuje owym złotem runa, złotem jasnej myśli, złotem prawdy, złotem oświecenia, owym złocistym ziarnem dobroci, owym bogactwem nieskończonym zrozumienia i niewyczerpanym uczuciem miłości, i jak czyni Wielką Zmianę Między Nami.

Spor kompr

Niech nam Wszystkim Darzy i Sporzy jej Mąż, Pan Szczerozłoty, Złotowąs,  Spor-Gospodar! Hej Darz!!!

Darz Nam Bogocu Gospodarzu!

Księga Ruty dostępna już w subskrypcji – termin wydania: 13 maja 2013

Posted in Mitologia Słowiańska by bialczynski on 16 Marzec 2013

Copyright © by Czesław Białczyński, all right reserved ® by Jerzy Przybył

© ® by Slovianskie Slovo

Bardzo się cieszę, że mogę wam już dzisiaj zakomunikować termin wydania i zasady nabycia „Księgi Ruty”. Nikt pewnie nie czekał na nią tak niecierpliwie jak ja.

Dazbog1 kompr

To długo oczekiwane pierwsze wydanie „Księga Ruty” znajduje się w chwili obecnej już w drukarni.  Książka zawiera ponad 50 kolorowych reprodukcji obrazów Jerzego Przybyła oraz oprawę graficzną podobną do Księgi Tura. Posiada też identyczny format i układ. Okładka jest z zielonego płótna, ze złotymi tłoczeniami. „Księga Ruty” ma objętość o około 150 stron większą niż tom I. Zawiera też kolorową rozkładówkę Koligacji Bogów Słowian i barwne wyklejki na okładkach. Jest zaopatrzona podobnie jak „złoto-czerwone” wydanie Księgi Tura we wszystkie indeksy i bibliografię. Książkę można już od dzisiaj nabyć w subskrypcji. Ostateczny i nieprzekraczalny termin skierowania do sprzedaży publicznej to 13 maja 2013 roku. Subskrybenci, którzy zamówią i opłacą książkę do 13 kwietnia otrzymają ją zapewne wcześniej, w miarę jak egzemplarze będą schodzić z taśmy produkcyjnej. Otrzymają też indywidualne wpisy dedykowane imiennie, no i wysoki rabat. Po 13 kwietnia imienne dedykacje nie będą mogły być już skierowane do druku.

Zamówienia należy składać poprzez e-mail w Wydawnictwie Slovianskie Slovo. 

Polel sowi Pan ost drogi kompr

Oto link i informacja od Piotra Kudryckiego, ze strony Wydawnictwa Slovianskie Slovo:

Kończą się prace nad książką .
W sprzedaży będzie dostępna od 13 maja.Oprawa twarda w płótnie .  Koszt  w normalnej dystrybucji to 140 zł plus koszty wysyłki.
Przyjmuję przedpłaty na książkę na preferencyjnych warunkach;
Koszt 120 zł
Bezpłatna wysyłka

Egzemplarze dedykowane dla osób które dokonają przedpłaty do 13 kwietnia

Konto wydawnictwa pełne dane:
Slovianskie Slowo
Piotr Kudrycki
Muchnice Nowe 15
99-307 Strzelce

Wpłaty na konto nr 42234000097100240000000509 Polbank z podaniem Imienia i nazwiska oraz z zaznaczeniem przedpłata na Księgę Ruty
Proszę o wysłanie na adres E-mail następujących danych:
Imię i Nazwisko(ew.nazwa firmy)
adres do wysyłki
Dla kogo dedykacja (bez zaznaczenia przyjmuję wpłacającego)
Po 13 kwietnia do 13 maja przyjmuję przedpłaty bez dedykacji ale na preferencyjnych warunkach.

Bardzo się cieszę ,że wszystko idzie jak należy.

Uściski dla wszystkich


Dodał bym tu jeszcze byście wpisali liczbę zamawianych egzemplarzy

PS. Ponieważ padają liczne zapytania co to za dedykacja będzie w książce, wyjaśniam, że będzie to moja osobista dedykacja z podziękowaniem dla osoby, której imię i nazwisko zostanie wydrukowane na karcie przedtytułowej – dedykacja z odręcznym, datowanym podpisem


Lada kompr

Poczet „Bogowie Słowian” – Apokryf uzupełniony o obrazy z Księgi Ruty

Zapraszam do Pocztu  Bogów na Czarny Pasek – wszystkie części zostały uzupełnione o znaki boskie i obrazy bogów z Księgi Ruty. Jako że będzie ona w sprzedaży z końcem kwietnia, początkiem maja 2013 roku, możemy już zdradzić te wizerunki wykonane przez Jerzego Przybyła. Poczet został też uzupełniony o imiona bogów nawiązujące do ich pełnych funkcji i innych panteonów-Pocztów Boskich krajów Ariów (Sistanu).


Copyright © by Czesław Białczyński, all right reserved ® by Jerzy Przybył, by Zdzisław Beksiński

SSSSS s-1553

Tum Gaja – Ruji (Maji)

Gaj Ruja clip_image002

Bogowie Żywiołów i Bogowie Mocy

Żywiołowie i Mogtowie

Żywiołowie: Sporowie i Simowie

Mogtowie: Prowowie, Bożebogowie, Rgłowie

SSSSS s-1553



znak sporów słowo

Członkowie rodu: Spor, Śrecza, Wołos, Rosza, Rada-Zboża

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Grubów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Grusza i Jabłoń, Wół i Krowa, Groch i Grzyby, Stokrotka i Sporysz, Sroka, Żuk Gnojnik i Pszczoła,

kamień: Diament Żółty i Jaspis

minerał: Sól – Kamień Jadalny

rzeczy: Skóra, Futro

maści (barwy): Złotoczerwona (marchwiana),

czerty i rezy (liczby): Czertę 7, Liczbę 7,

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taję S, Gramotę n,

Miesiąc Lipień, 

Na Weli

Niwa (symbol): Niwa Zaczynu  (Bagna)

Tyn: Dwór Złoty

Wieńce i ofiary: Stokrotkę i Groch

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata): prosiniec (pieczywo), rosół (potrawa), rostruchan-roztuchan (napój)


Postacie-wcielenia (równe miana): Spor-Tyja, Spor-Darz i Spor-Spór.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Hejdaż – Pan Dostatku i Bogactwa, Bogoc, Usład, Us-Złat, Złotowąs, Złotobóg, Bóg Dawca Dostatku, Dawca Złotych Taj, Pągacz-Pagan, Pan Pągów-Pagów (Złotych Kul i Pąków oraz ZŁOTYCH KRĘGÓW, pag – okręg, opole, stąd pagus – mieszkaniec okręgu, poganin)

Zajmowany krag:Czwarty Krąg

funkcja (zakres działania):dawca dostatku i bogactwa pod każdą postacią

ród: Grubowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Wiecznie Sypiący Róg Obfitości

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Kłobuki (Hobołdy, Choboldy, Chobołdy, Chobardy, Koboldy, Kobołdki, Kubołcziki, Kubołtki, Stopany, Kauki)

Wizerunki:Spor kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

SPOR to określenie znaczące: duży, większy, rozkrzewiony, wydatny, obfity, ale i oszczędny (w polskim skrzętny). Określenie to ma związek z rdzeniem pry, od którego wywodzą się znaczenia prawy, prosty, prawiący, pierwy (omawiamy te odniesienia przy osobie Prowego i Czstnoty-Pirwy), a także, poprzez per, pir, znaczenia „piorunowe”, „ogniowe”, „świetliste”. Od tego samego rdzenia pochodzi również krąg znaczeń sprośny, proszący, prośny, prosię, prosiniec – wiążący się z indoeuropejskimi bóstwami obfitości. Miano to zawiera również odniesienie do sprys – drąg, promień, które podkreśla męskość bóstwa, oraz do sprychny – zwinny, prędki i sprych – skok.

Spor nosi przydomki (wtórne miana-imiona) Spora-Tyi (Gruba-Chrubacza), Spora-Darza (Hejdaża) i Spora-Spóra.

Przydomek Darz został omówiony przy osobie Dażboga. Pochodzące od niego słowo hejdaż podkreśla nadzwyczajną, niezwykłą obfitość, jaką Spor darzy wybranych, a także jego niebiańskie cechy i pochodzenie (dag – płonąć).

Miano Spór zawiera znaczenie wspór, co podkreśla właściwość wspierania ludzi w przedsięwzięciach przez tego boga i cechy męskie bóstwa. Także wywodzone z indoeuropejskiego rdzenia per (zawartego również w określeniu Peruna czy Prowego i Perepułta) oznacza upór, prę – siłę, zadzierzystość, ostrość (litewskie spirti – wierzgać, niemieckie spornen – wierzgać, sporen – ostrogi, pruskie spartis – siła), opór – zapierać się, opierać się, spierać się. Spór to także sąd i sądzenie (cerkiewne prja, rasprja – spór, proces, sąpir – przeciwnik, pirenja – debata). Oznacza również nacisk, napieranie, rozgrzewanie, rozgorzenie i dosięganie (serbskie dopirati), wzlatywanie, przekraczanie, przebijanie oraz to wszystko, co się wiąże z rdzeniem per w znaczeniu prać – uderzaćb.

Tyja, wymieniony jako bóstwo przez „Statuty gnieźnieńskie” i powtórzony słusznie przez Jana Długosza w jego „Kronice” (wbrew prześmiewkom A. Brucknera), to przydomek zawierający wiele znaczeń wywodzących się z rdzenia tyć, takich jak tować, tuczyć przychodzić do sił, podrastać, wzbierać, tyć – grubieć (tusza, tucha, tuk), dawać otuchę – przynosić nadzieję, pocieszać (bułg. raztusza – pocieszenie), stuchać – wróżyć, tuszyć – mieć przeczucie, nadzieję, życzenie.

Wszystkie te przydomki określają Spora na tyle, że można pokusić się o opis wyglądu i przyrodzonych cech tego boga. Nie jest on wcale bogiem łagodnym, lecz ostrym, walecznym, napierającym, zadzierzystym. Jest bez wątpienia gruby i wielki, ale przy tym szybki i zwinny. Przynosi czasem nadzieję, a czasem spór-sąd – jest więc kapryśny. Kiedy już jednak obdarzy kogoś powodzeniem i szczęściem, to zawsze bez umiaru. Jest prawy, silny i męski. Jest także sprośny, rozpierający (rubaszny) j tryskający siłami życiowymi, żywotny, życiodajny i szczęśliwy.


Postacie-wcielenia (równe miana): Sporza-Śrecza, Sporza-Spiecha i Sporza-Cwetna

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Cetna-Keltna – Pani Powodzenia i Szczęścia, Władczyni Pomyślności, Średcza – Środkowa, Godząca i Pośrednicząca, Złota Baba (cwiet, swiet – złoto, barwa, kwiat).

Zajmowany krag:Czwarty Krąg, Krąg Wielkich Żywiołów

funkcja (zakres działania):rządzi szczęśliwymi spotkaniami i wynikającymi z nich sporzącymi działaniami, jest boginią rozmnażającą, powielającą, przynoszącą uśmiech szczęścia. Daje tym którzy są zapobiegliwi, skrzętni, oszczędni.

ród: Grubowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Samonapełniający się Kuferek-Kosz i Ozdoby (Naszyjnik, Kolczyki, Szpile, Bransolety, Opaski i Pierścienie).

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Spory (Sporysze, Sparysze, Sporzce, Korgorusze, Kolowiersze, Rungitisy)


Sporza Śrecza clip_image002Sporza-Śrecza – wizerunek na stanicy

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Sporza, żona-siostra Spora, czyli Sporynia to znaczy mnoga, liczna, plenna, mnożna, również sprzyjająca (sprzać – sprzyjać), spożywająca, dająca pożywienie, sprzątająca i skrzętna.

Żona Spora nosi wtórne imiona Sporzy-Śreczy, Sporzy-Cwetny (Cwty-Kwty-Cetny) i Sporzy-Spiechy. Spiecha znaczy pospieszna, szybka, równocześnie znaczy też dojrzewająca oraz dojrzała (rus. spjełyj –dojrzały), dająca powodzenie (dospieć dojrzewać, spiać – osiągać), przybywająca – to jest zarówno przychodząca, jak i przyrastająca (przyśpiać – przybyć, przyróść), przygotowująca, gotująca (dośpiałe –gotowe do zjedzenia, przygotowane, ugotowane) i sprzyjająca osiąganiu celu (sporzyjać sprzyjać).

Śrecza to przydomek podkreślający, że bogini ta daje powodzenie i szczęście płynące z dobrego spotkania, czyli od innych ludzi. Słowo śratać znaczyło witać, spotykać, wychodzić ku sobie, znajdować (sure –znachodzić, znajdować), śrecza – szczęśliwe spotkanie, szczęście, pośratać – pozdrowić, błogosławić. Słowo to ma bliski związek z wywodzącymi się z tego samego rdzenia pojęciami serca (srdce, sirdce), serdeczności i środka, a co za tym idzie, środkowego dnia tygodnia (środy – strzedy, sredy – będącej dniem święta bogini szczęścia na Rusi) oraz pośredniości, średniości i pośrednictwac. Pośrednictwo, pośredniczenie to słowa oznaczające wymianę, słowiańskie, niemal dzisiaj wyparte, odpowiedniki germańskiego wyrazu handel. Wyraz śrecza wiąże się ze staroindyjskim sarma – płynięcie, prąd, jak w śrem, srzem, sermas. Również ser – pokarm obrzędowy, uważany za ważny produkt ofiarny, nawiązuje nazwą do kręgu pojęć związanych z boginią Śreczą. Inne bliskie znaczeniem pojęcia to szreń – biały, zimny, siwy (na okrywę śniegową) i śreż – śnieg,

Cwetna (Kwta, Cwta, Cetna) – to przydomek podkreślający kobiecość bogini, jej siły rozrodcze, rozkwitłość i kwietność powiązaną z rozmnażaniem (cetno – parzystość, podwójność, szczęście), Jednocześnie przydomek ten, jak samo słowo kwiat-cwiet, jest związany organicznie z pojęciem jasności, światła i świętości. Także kwiel-kuwieka – wabik, głos kwilący, cichy płacz, piszczałka-wabik, kutająca –brojąca (kutati – broić) i uspokajająca, ozdobiona, okryta całunem, strojem, strojna kwiatamid.

Te przydomki określają Sporzę jako bardzo kobiecą, zapobiegliwą, radosną choć zmienną, mogącą też przywieść do płaczu, jasną, świetlistą, sprzyjającą ludziom, serdeczną, płodną, strojną, brojącą, wabiącą wdziękiem i głosem, kwitnącą, rozrastającą się i rozkrzewiającą, darzącą życiem i powodzeniem, pozwalającą odnaleźć szczęście i czułą. Jednym z głównych ośrodków jej czci był Śrem, zwany też Srzemem, nad Wartą, Uroczysko znajdowało się również na Litwie nad rzeką Sermas, dopływem Jurye. Na Załabiu wśród Drzewian, Milczan, a także wśród Durzywian (Durzyńców) i Bodynów znad Jeziora Body w Alpach bogini nosiła miano Keltna.


Postacie-wcielenia (równe miana): Wołok-Sporzec, Rogalec-Hammon i Kłąb-Klimba

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Hammon – Święty Byk – Władca Płodności Bydła i Pan Bydła

Zajmowany krag:

funkcja (zakres działania):włada płodnością i mnożnością wszego żywego


pochodzenie: z rodu Rgłów – Syn Śreczy i Rgła

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Bycze Rogi i Zgrzebło

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Skotniki (Chlewniki, Lopematy)

Wizerunki:Wolos kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Niemcy nazwali go „słowiańskim bogiem Hamnon – Suentebuek” (Rogalem –Świętym Bykiem), co zgadza się z byczym wyglądem i rogatością Wołosa, cechami boga znanymi z opisów ruskich z X wieku. Przydomek Sporzec oznacza pierworodnego syna Spora. Przydomki Rogalec i Kłąb mają takie same odniesienia, jak omówione niżej przydomki Rgiełca: Rogołec i Kiełt. Jednakże określenie Klimba (Kłymba, Kłąb) kieruje opis boga bardziej ku cesze kłębienia – mieszania, łączenia, bełtania, burzenia się, kotłowania, zwijania w kłębek. Przydomek ten wiąże się z kręgiem takich znaczeń, jak głąb – kłąb (głębia-kłębia) oraz klępa – klempa (samica krowy, łosia, żubra, tura, konia i człowieka, czyli ogólnie samica pokrywana ku rozmnożeniu i rozpłodowi).

Ostatnim, ale bardzo ważnym przydomkiem jest Wołok. Zarówno słowo wół (wołek), jak i wilk (wołk) pochodzi od tego samego rdzenia wel – wielki. Z tego samego rdzenia wywodzą się więc takie wyrazy, jak wołchw – czarownik, wołchwowanie – czarodziejstwo, wele, wołot, ielki, Wela, Weles, wał, wełna -fala, wełna – sierść, Wełm, włos – włos i włos – kłos (źdźbło, runo), a także włóczyć, wlec, włóczęga, własność, włość, włodarz, władza, władać (więc Wład-Ładziwc i Łado), ład, ładność, itp. Jest to olbrzymi krąg splatający się w jedność wyjaśnialną tylko w obrębie baju-mitu, który obejmuje postacie zarówno Łada, Ładziwa, Welesa, Wodo-Wełma, Chorsa, jak i Wołosa-Wołoka.

Wołos jest bogiem wołowym, bogiem, z którym łączy się kult przetrwały do dziś w folklorze na Rusi jako obrzęd wołoszenia, u Słowian Zachodnich jako Chodzenie z Turoniem. Bogiem wilczym (wołkowym) jest Weles; według baju, chciał on być Pasterzem Całej Trzody Świata i ukradł bydło Perunowi, który je miał powierzone pod opiekę przez Borowiła. Weles uciekł ze wszystkimi zwierzętami na Welę, ale został pokonany i jedyne, na co mu pozwolono, to wypasanie wilków. A żeby to była dlań kara, a nie nagroda, dano owemu bogu Kozią Głowę (jedni mówią, że zamiast własnej, drudzy, że jako głowicę zdobiącą nieodłączną pasterską laskę). Tak to Weles pasa nocami wilki, a wilki gonią go z powodu zapachu koziego włosia (lub widoku koziej głowy). Jest widywany na Ziemi jako Wilczy Pasterz, choć niektórzy twierdzą, że Wilczy Pasterz to Zdusz – król Wilkołaków.

Przydomek Wołok w wypadku Wołosa odnosi się więc do włóczęgi (bo pasterstwo wiąże się ze zmianą miejsca) oraz wołka – wołu, oznaczając Wołowego (Skotnego) Boga. Słowo wołać pochodzi również od miana tego boga i czynności pasterskich (nawoływania po halach i borach).

Kapłańskie gromady wołchwów obsługują świątynie (światliszcza) zarówno Wołosa, jak Welesa, Wodo-Wełma i Ładów. Jest to jedna z bardzo starych gromad kapłańskich, wywodząca się swoimi praktykami z czasów koczowniczego, pasterskiego trybu życia plemion słowiańskich.


Postacie-wcielenia (równe miana): Rosta-Rostwa, Raza-Rasa, i Rusza-Roża

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Wszelkich Robót, Pani Robótnej, Pani Czynu, Pani Obfitości.

Zajmowany krag:Krąg Szósty

funkcja (zakres działania): rządzi obfitością, daje tęgie brzuszysko i zwały tłuszczu, ale także pożytki tym którzy są robotni, szparcy, obrotni, gospodarni. Sporzącą w robocie – czyli poruszającą, dającą ruch, rozpoczynającą każde dzieło.

ród: Grubowie

pochodzenie: z rodu Wodów – Córka Śreczy i Wodo

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Posiada obfite kształty postaci podobnie jak Obiła. Posługuje się Złotym Koszem, który zawsze nosi na plecach i Złotymi Grabiami.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Plonki (Plunki, Plujki, Aitwory, Atwory, Otwóry, Oćwiary, Otwiry, Puki, Pukieny, Aitwarasy),

Wizerunki: Rosza kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Rosza jest córką Wodo i Śreczy. Nosi przydomki Rosty-Rostwy, Rasy-Razya i Ruszy-Roży. Miano główne, Rosza, wraz z pozostałymi przydomkami tworzy krąg znaczeń wypływających z pojęcia wzrostu, rośnięcia, zboża (roża), kwitnienia oraz rosy – kroplistego osadu wody, wspomagającego swą wilgocią rośnięcie i dającego bujność roślinom, poruszającego ich siły żywotne. Rosza jest Panią Wspierającą każde działanie, czyn, przedsięwzięcie, sporzącą w robocie – czyli poruszającą, dającą ruch, rozpoczynającą każde dzieło. Nie jest przy tym, jak Rudź, opiekunką myśli, pomysłu, lecz pierwszego i każdego następnego kroku – działania, czynu. Przydomki Rosta (Rostwa) i Rasa odnoszą się do tego samego, czyli do wzrostu, rośnięcia. U Słowian Południowych wyraz rost (rosłość, wzrost, rośnięcie) zastępuje słowo rast (rastienie, rasti), co wynika stąd, że wyraz ów bierze początek w rdzeniu or (ordt, orsti) oznaczającym także świeżość, moc, młodość (orewit, orz, jary, jarowity, orzga – rózga obrzędowa dąjąca swym uderzeniem moc płodności, ożóg – rozpalacz nieci i gaśnica żywota). Miano Rosza, Rosa, Rossa nawiązuje także do rosochatości, czyli rozkrzewienia, bujności, rozsiewania, rozsadzania, rozpościerania, obejmowania czynami coraz większych przestrzeni.

Wielką cześć owej bogini oddawano na wzgórzu Rossa w Wilnie nad rzeką Wiliją (związek z wii – wijący, uwiłty i wilgny, wilgotny nie jest przypadkowy). Z lędźwi bogini Rossy zrodził się Rusłan (Urusłan), a od niego mają pochodzić Rosowie-Rosjanie (Rassijanie) i Rosiowie-Rusowie. Nazwy owych wielkich plemion, które dały początek narodom Rosjan, Ukraińców (Rusinów: Małych, Czarnych i Czerwonych) oraz Białorusinów, nawiązują zarówno do rosy – wilgoci (jak wszyscy Słowianie tak i oni zakładali grody na moczarach, w widłach rzek i byli od niepamiętnych czasów rolnikami), lecz także do owego rozprzestrzenienia, rozsiania, danego im przez opiekującą się nimi Matkę Roszę. Plemiona te były znane już starożytnym pisarzom pod mianami Rossolanów, Roksolanów, Rosówb. Również Polacy przechowali pamięć owych mian, nazywąjąc ruskie panny Roksolankamic. Niektórzy zachodni i południowi żercy i kudawowie uważają, że pochodzą oni od bogini Rudzi, a nie Roszy (irańska Rudabe) albo wprost od Rodżany. Bezpośrednio od bogini pochodzi również plemię Raszan z ludu Sorbów, które nad rzeką Rasą, czcząc boginię w swoim grodzie zwanym Raszką, zbudowało zalążek nowej ojczyzny – Serbii Naddunajskiej (Bałkańskiej). Rasa była rzeką bogini Roszy. Ośrodek wiary Roszy znajdował się również w białochorwackim Rosiejowie w Wiślanii, gdzie nachodzi się kopiec (bugryszcze) Roszy. Pamięć bogini przetrwała jedynie w obrzędach i podaniach ludowych Rusi, gdzie pod wpływem chrześcijaństwa dawną boginię zamieniono w demona konopnych upraw – Rosomocha.

Rostruchanami (roztuchanami), nazywano kielichy używane początkowo podobnie jak kruże czy wilki, w czasie obrzędowych uczt, a z czasem przy wszystkich innych biesiadach. Uczty i igry ku czci Roszy nazywano Rosgardami (gardzic – wojownik Perperuny, bohater). Wyraz przetrwał w języku polskim w formie rozgardjasz, od XVIII wieku oznaczając już tylko biesiadowanie, nieład, zamieszanie weselne, a także w języku pruskim, gdzie rozgard – wspólna łąka (jak wiadomo uczty świąteczne odbywały się zawsze na wspólnej ziemi, najczęściej świątynnej).

Zwierzęciem Roszy przynoszącym szczęście jest ropucha i bardzo rzadki drapieżnik rosomak. Rośliną symbolizującą Roszę jest powszechnie używany do dzisiaj w lecznictwie ludowym i czarach rozmaryn (Morska Rosa – tu widać ostatni chyba już współczesny ślad mitu o narodzinach i pochodzeniu bogini od Pana Mórz Wodo-Wełma). Od imienia tej bogini pochodzi nazwa posiłku będącego wywarem z mięsa i roślin obgotowanych w wodzie – rosołu, który początkowo był potrawą wyłącznie świąteczną, ucztową, poświęconą bogini Roszy (tak jak np. kisiel był poświęcony Welesowi i Nyi). Rosół jeszcze obecnie, z początkiem XXI wieku, jest na wsiach polskich, czeskich, słowackich, rosyjskich, ruskich i południowosłowiańskich uświęconym pierwszym daniem niedzielnego obiadu, jedzonego zawsze w samo południe (dokładnie o godzinie 12), po wcześniejszym odbyciu religijnych obrzędów. W związku z odniesieniami scytyjsko-perskimi pozostają też takie znaczenia, jak rasa – ród, rasowy – rodowy i rjasa – bogata tkanina, z której wykonywano szaty książęce (wcześniej być może kapłańskie, podobnie jak z futra rosomaka). Przydomek Raza, podobnie jak Roża, wiąże się z rdzeniem raz – obrabiać pole, pracować, bronować, orać i raz – ścinać, zboże, mleć na mąkę (razowy – grubo zmielony, żytni, reg, rougos – ziarno, rzezać – ciąć, zabijać zwierzęta, ludzi) oraz raz, razić – uderzać. Jak wiadomo w najdawniejszych czasach napaść i grabież były środkiem pomnażania bogactwa czy zdobywania pożywienia. Stąd także takie wyrazy, jak obraza, uraza, uraz, odraza, narażać się, narazić, przerazić,, a nawet – razem, wraz – pospołu, należą do kręgu pojęć bliskich imieniu bogini Roszy. W tym samym kręgu pozostają też słowa, takie jak wyrażać, wyraz, narzaz – danina, nacięcie, rzeźwy, rześki oraz zaraza – siła porażająca, kładąca pokoteme. Przydomek Roża dodatkowo nawiązuje do rogowatości, Togów, kolców oraz róż.

Istyjskim odpowiednikiem Roszy jest bóg Pilwits – dawca bogactwa. Istowie znają także i obchodzą wielkie święto zwane Rosąf.


Postacie-wcielenia (równe miana): Zboża-Sporzyca, Czisła-Czisłoboga i Krza

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Radości dla wszystkich, Pani Zaczynu, Pani Wzrostu, Władczyni Zasiewów i Urodzaju, Opiekunka Czisła (Kalendarza – Kulędarza, Koło Dara, Kłodarza).

Zajmowany krag:Szósty Krąg

funkcja (zakres działania):opiekunka kalendarza, daje radość każdemu – czyli możliwość i umiejętność radowania się i śmiechu. Dba o urodzaj i plenność nasienia oraz ziarna roślinnego.

ród: Grubowie

pochodzenie: z rodu Bożów i Grubów – Córka Rodżany, Bożeboga i Spora

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Rozsiewające Bukiety. Pierwszy z nich to Bukiet Zbóż Rozsiewający Sytość, drugi – Bukiet Kwiatów Rozsiewający Radość.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Radunice (Radice, Jumisy, Jumaleńsze),

Wizerunki:Rada Zboza kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Święto Rady-Zboży jest obchodzone na wiosnę razem z Dziadami Wiosennymi i nazywane Radunicą.

Rada, córka Spora i Rodżany, nosi przydomki Zboża-Sporzyca, Czisła-Czisłobogaa i Krza. Dwa przydomki: Zboża i Sporzyca znaczą właściwie to samo – córka Spora, z tym że pierwszy może również oznaczać córkę Boża-Bożeboga (pochodzącą z Boża), który jak wiadomo miał swój udział w jej spłodzeniu. Słowo „zboża” ma identyczne znaczenie jak „sporza”, a cała zmiana brzmienia wyrazu polega na udżwięcznieniu „s” i „p”.

Przydomek Krza oznacza Panią Rozkrzewiającą, rozradzającą zboża i wszelki pożytek ziemi. Słowo to nawiązuje zarówno do kri – krzak, krzew, jak i do kri – krew, krow – krowa. Inne nawiązania to krzesanie (ognia), krzątanie (praca, sprzątanie ), wskrzeszanie (odradzanie) i krzczyca (czub, wiecha, warkocz włosów). Znaczenie rdzenia spor omówiono w Tai Szóstejb.

Miano Czisła oznacza mnożność, bezlik, wielką liczbę, niezliczoność i w ogóle liczbę. Pożytki dawane przez Zbożę są bowiem niezliczone, tak jak niezliczona jest ilość zbożowych ziaren sypanych w grzędy i liczba kłosów w łanach. W języku rosyjskim czisło oznacza nie tylko liczbę, ale i datę, konkretny dzień, co wiąże się z kalendarzem – bardzo ważnym przy uprawie roli, wyznaczaniu terminów siewu i zbioru zbóż. Wyraz ten oznacza również grono. Istyjskim odpowiednikiem Rady-Zboży jest bóg Ceroclis.

SSSSS s-1553


znak simow ziemia

Członkowie rodu: Sim, Matka Ziemia (Siem), Ziemiennik, Skalnik, Obiła

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Ziemów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Wierzba-Witwa i Wierzba-Iwa, Dzik i Ślimak, Bocian, Tojeść, Żurawina i Borówka Bagienna, Bobownik i Bagno, Jelonek Rogacz

kamień: Czarny Diament i Opal

minerał: Granit

rzeczy: Kamień, Skałę i Ziemię

maści (barwy): Czarna (Brunatna)

czerty i rezy (liczby): Czerta 8, Liczba 17,

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taja Z, Gramota t,

Miesiąc Sierpień (Zarzew)

Na Weli

Niwa (symbol):Niwa Ziemi

Tyn: Dwór Skalny

Wieńce i ofiary: Tojeść, Żurawinę i Borówkę Bagienną, Bobownik i Bagno

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):


Osełką uderzył Sim kiedyś Bożeboga przez co wylęgły się pszczoły. Sim zbudował na wysokiej górze, porosłej gęstym borem, wspaniały dwór-zamyk dla swojej żony Siemi (Matki Ziemi), i stamtąd trysnął wspaniały strumień Żywej Wody, którym jego żona karmiła żyzne doliny wokoło. Także, jak prawią liczne kapiszty wschodnie, dla niej, by się miała czym przykryć, wykuł z kamienia Sklepienie Niebieskie. Sim razem ze Skalnikiem był budowniczym Mostu Mostów – drogi wiodącej przez poszczególne Niebiosy i łączącej je w jedno lite Niebło zwane Niebem.

Postacie-wcielenia (równe miana): Sim-Stołb, Sim-Skraj i Sim-Wirch

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Magura-Magóra – Pan Gór, Pan Skał, Władca Szczytów i Źlebów

Zajmowany krag:Czwarty Krąg

funkcja (zakres działania):włada górami i szczytami górskimi, baczy na wszystko co się w tym obszarze wydarza

ród: Ziemowie (Simowie)

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Czarowna Osełka-Brus, Sim ma szatę Czarnobrunatną.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Piędzimężyki (Mężyki, Pikuliki, Pi kuły, Gorcóniky)


Sim clip_image002Sim

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Słowo to oznacza najbliższy ludziom świat zewnętrzny – Ziemię, to, po czym stąpają i co ich karmi – ziemię, najbliższą człowiekowi grupę ludzką – rodzinę, ród – siemia, a także gospodarstwo wraz z czeladzią i sługi – sjemia. Litwini zwą kobietę żmoną. Wyraz ten nie zachował się w Słowiańszczyźnie, ale od niego pochodzi słowo żena – kobieta i żona. Również (litewskie) żmonez – ludzie. Dodatkowo siem znaczy „siedem” (wyjątkowo szczęśliwa liczba, także szczęśliwa czerta w magicznym systemie słowiańskim).

Sim nosi przydomki: Sim-Stołb, Sim-Skraj i SimWirch (Magura-Magóra). Siem jest czczona jako SiemSjemia, Siem-Matka Ziemia i Siem-Lęga.

Skraj – czyli znajdujący się na krańcach Ziemi (szczyty górskie są miejscami, z których można się dostać do Nieba), skrzący się – świetlisty (przebywający zawsze w słońcu, powyżej warstwy chmur), jaśniejący, jak wszyscy bogowie, skryty – trudny do zobaczenia i spotkania, nieujawniający się (niechętny ludziom i innym bogom), osobny, zamieszkujący bezludną krainę.

Wirch – zwieńczający, przebywający na szczytach, górujący nad innymi (zwierzchność), wierzgający (wirzg) – co wiąże się z wrogiwyrzutek (osobny), rzucający (głazami, skałami, lawinami). Wirch – wyniosły, władający powierzchnią. Pojęcie wierch wiąże się też blisko z wierg – los, dola, wyrok płynący z góry, przeznaczenie. Te znaczenia otwierają cały wielki krąg związany z wiarą i wierzeniami. Wierzchowiem i wierzchowiną nazywano górskie źródła, tryskające u szczytów spod nagich skał. Sim-Wirch jest Władcą Gór i Górskich Źródeł. Miano to nawiązuje również do wichrów szalejących na szczytach. Wichory i sam Strzybóg są jedynymi chętnie widzianymi przez Sima gośćmi. Bywają u niego w gościnie także Perun, Perperuna oraz Dażbogowie, a Swarożyc skrywa się za górami, zapadając w Zaświaty albo topi się na dnie górskiego jeziora, gdzie śpi nocą. Bliskie jest też pojęcie wirów powietrznych i wodnych (strumienie górskie wirują i kręcą się identycznie jak Wichory). Należy również uwzględnić przydomek znany z Rusi Kijowskiej Magura, spotykany również w Polsce w wielu nazwach. Przydomek ten oznacza Posiadającego Górę, Będącego Górą, Górującego. Poprzez gorzeć - jarzyć się i grzać, nawiązuje do świetlistości tego boga jak w przypadku wielu innych bytów niebiańskich.

Stołb – czyli stojący, nieruchomy, także słup, co podkreśla męskość boga. Stlba – stopień, stuba – drabina, a więc bóg, ku któremu trzeba się wspinać, przebywający na szczytach. Góry Stołpowe (słupowe, stołowe) – nagie wyspowe wypiętrzenia górskie o płaskim wierzchołku (na tego rodzaju skałach składano temu bogu we wgłębieniach ofiary). Stołbami, stolpami lub słupami nazywano także wielotwarzowe posągi bogów. Bliskie znaczeniowo są wyrazy takie, jak stóg – stożek, stok – zbocze górskie, również iztok (rus.) – źródło (co koresponduje znaczeniowo z wierch, wierzchowie – szczyt górski i źródło). Również stołb – stułeby (stugłowy), co nawiązuje do wielogłowości górskich pasm złożonych z wielu pojedynczych łbów (głów) – szczytów. Wreszcie stoł ma pierwotne znaczenie tronu, stolim znaczy wielki, olbrzymi, zaś stakle – podpora (nawiązanie go góry Trzygław, na której wspiera się Niskie Niebo). Ogólnie rysuje się obraz Sima jako zastałego, nieruchomego, twardego, wyniosłego, silnego, samotnego, podpory i opoki Świataa.


Postacie-wcielenia (równe miana): Siem-Sjemia, Siem-Matka Ziemia i Siem-Lęga

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Matka Ziemia – Pani Zielonych Równin, Opiekunka Ludzi.

Zajmowany krag:Czwarty Krąg

funkcja (zakres działania):opiekuje się wszystkim co na sobie nosi w tym takjże ludźmi

ród: Ziemowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Czarowna Czwórlistna Koniczyna, nosi Szarociemnozielone szaty

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Przypołudnice (Przipoldnice, Pśespolnice, Oprzypołudnie, Panny Polne, Panny Zbożowe, Baby Polne, Baby Zbożowe, Karakondżuły, Karakondżule, Laukamaty),


Siem Ziemia clip_image002Siem – Matka Ziemia (opiekunka kolejnych pokoleń Ludzi)

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jej miana:

Lęga, określenie wtórne Siemi, oprócz znaczeń związanych z glibielą, lgnięciem, lęgnięciem, zalęgiem, bagnem, mokradłami, błotem, gliną nawiązuje również do łąka (luka, lug – podmokła łąka, łęg). Podkreśla to kobiecość bogini, wiąże się z łonem i funkcjami rozrodczymi, łożyskiem, leżem i wieloma innymi znaczeniami takimi choćby, jak łażenie – krążenie, chodzenie (Matka Ziemia stale krąży po różnych okolicach dbając o ich dostatek), łęka – łuk (okrągłość), łąka – łączność (złączenie) czy łukawyj – krzywy, diabelski (co zawsze sprowadza się do dawnej, pogańskiej, przedchrześcijańskiej boskości). Ogólnie, żona Sima rysuje się jako odmienna niż on sam, bardzo przychylna ludziom kształcicielka i mnożycielka gleby-ziemi, karmiąca wszystko, co żywe.


Postacie-wcielenia (równe miana): Skoł, Kład i Jameń-Jama

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Panem Grot i Jaskiń, Panem Jam i Pieczar , Władcą Podziemi

Zajmowany krag:

funkcja (zakres działania): obejmuje swoim działaniem wszelkie podziemia, do których prowadzą drogi z powierzchni Ziemi.


pochodzenie: Syn Matki Ziemi i Sima

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złoty Kamień i Biały Kamień – Dwie Bryły: Złota i Solna (Kryształowa).

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Skarbki (Skarbnicy, Skarboniki, Skarbolicy, Karliki, Karły, i Podziomki, Kładowniki, Krużce)

Wizerunki:Skalnik kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Skalnik nosi przydomki Skoł, Kład i Jameń-Jama. Jego istyjskim odpowiednikiem jest Podziemny Bóg – Dugnaj. Skalnik jako syn Ziemi i Sima nosi w swoim mianie owo pochodzenie. Słowo skała zawiera dwojakie pierwotne znaczenie wywodzące się bezpośrednio ze świata wierzeń i bajów (mitów) wiary przyrodzonej. Podanie mówi, że Skalnik (Skała-Skoł) zrodził się z miękkiej Siemi – czarnej, grząskiej, bagiennej, mokrej, brunatnej, ciemnej – Kali (kał znaczy błoto, pulpa, kałuża, nieczystość, glina), objętej z wielką mocą przez swego męża-brata, Sima. Owa gliniana kula, jaką był Jamień-Jama na początku, ściśnięta przez Sima, stała się twarda jak skała, jak jamień – kamień, jak żelazo, Stąd właśnie drugie znaczenie słowa kał, kalić – utwardzać, twardy. Prasłowiański wyraz kaliti znaczył hartować żelazo, zakalony – twardy, utwardzony, zahartowany, zakalec – twarde, zestalone, wypieczone na kamień ciasto, kalonka – gliniane, wypalane szczyty dachu, skał – twardy. Tak więc skał to jednocześnie twardy, kamienny oraz pochodzący z kałuiy, kału – bryi, brunatny, brudny. Jego miano nawiązuje również do świętych pojęć Kłody (kołka i koła), Kłódzi i Kołoty. Także do pojęcia skały – szczeliny, wejścia do świata podziemnego. Do kręgu znaczeń pokrewnych wchodzą również takie wyrazy, jak kład – podstawa rozpostarta pod nogami ludzi, kład – skarb ziemi, kład budulec oraz kład – nałożony ciężar. Bliskie korzenie ma słowo skarb i karba – nacięcie, linia wyżłobiona w kamieniu, w skale, w glinie albo w drewnie, skarbić – znaczyć, skorbać (skrobać) – ciąć, żłobić, wycinać, oznaczyć coś bardzo starannie. Żłobienie w skale wymagało pracowitości i staranności. Skrbiti to troszczyć się, opiekować, skarb to także bydło domowe, skrb – skąpiec strzegący pilnie swoich skarbów. Stąd miano wspomagających Skalnika bogunów Skarbkówb. Krbaniem, krbanią nazywano dzban, w którym chowano kosztowności i drogocenności. W takich dzbanach zakopywano skarby w ziemi. Inne odniesienia wskazujące na baj (mit) i wierzenie przyrodzone jako wspólne źródło to takie znaczenia słowa skarb, jak troska, żal, uraza, zgrzyt, skarga.

Przydomek Jameń nawiązuje do pojęcia Jamy – podziemia, groty, pieczary i kamieni. Przydomek ten wykazuje bliski związek z irańskimi, indyjskimi i scytyjskimi bogami Jamą i Jimąc. Człon koł podkreśla męskie cechy boga.


Postacie-wcielenia (równe miana): Ziemiennik-Zimnik, Ziemiennik-Ispoł oraz Ziemiennik-Kukier.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Kukr-Kukrzysko, Ziemiobóg – Panem Pustek i Nieużytków, Panem Kopców, Władcą Pustyni, Carem Stepu oraz Władcą Isepów.

Zajmowany krag: Szósty Krąg

funkcja (zakres działania):sprawuje pieczę nad stepami, wyspami, nieużytkami, ziemią zlodzoną i spustoszoną. Jest panem kopców, a więc opiekunem wzniesień poświeconych bogom

ród: Ziemowie

pochodzenie: z rodu Plątów – Syn Sima  i Plątwy

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Kamienne Berło, czyli Bryłobyrło.

Pomocnicy (Stworze – boginki): Jego pomocnicami a właściwie strażniczkami granic są Brzeginie (Beregyni, Berehynie, Panny Łąkowe, Przegińki, Prehynie, Meżamaty)

Wizerunki: -

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Miana Zimnik-Ziemiebog, Ispoł oraz Kukier (Kukr-Kukrzysko) to przydomki Ziemiennika. Bóg ten jest znany zarówno na północy, jak na południu Słowiańszczyzny. Jego postać przetrwała we wspaniałych, barwnych obrzędach płodności w Bułgarii, Mołdawii, na Wołoszy i w Macedonii, Jego istyjski odpowiednik to Zemnieks.

Wyrazy ziemia (irańskie humi) i zima (irańskie hima) wywodzi się ze wspólnego pnia, od którego pochodzą także takie znaczenia, jak ludzie (homo) człowiek-mężczyzna (humanus, guma) i kobieta (imona, żona, żena). Zima odsłania ziemię i powoduje uśpienie Ziemi, uschnięcie i obumarcie jej płodów. Wszyscy jesteśmy dziećmi Ziemi, wszystko, co żywe na niej, jest jej płodem. Najdawniejsze domy, w których człowiek szukał schronienia przed zimnem i zimą to wkopywane w ziemię ziemianki, zwane przez Irańczyków jumami, a u nas jamami. Ten związek znaczeniowy może być pośrednim dowodem na braterstwo Skalnika i Ziemiennika.

Kukrzysko to zarówno ognisko, jak i siedlisko, Kukrachty to święta potrawa przeznaczona Ziemiennikowi. Kogut (kukuryk) to ognisty ptak, ptak ofiarny, stróż każdego domostwa, podobnie jak wąż (zaskroniec, żmija) czy pies. Przydomek ten nawiązuje także do kauk – silny, dzielny, uderzać, bić, wyć, krzyczeć, czyli do bogów Działu – Kauków. Wyraz kokorycz wskazuje na Kukiera jako boga kędzierzawego, o zawijanych włosach, okrytego włosiem (kłakami).

Przydomek Ispoł nawiązuje zarówno do wyrazów isty – istny, istotny – ważny, istota – byt, jak i do ispina – wyspa, teren zalewany, czyli nieużytek, piaskowisko, szutrowisko, kamienisko, gołoborze oraz do słowa społ – spory, wielki, olbrzymi, spajający – scalającyb (łączący Ziemię-glebę z Simem-skałą, stanowiący spojenie tych dwóch skrajnych żywiołów Ziemi). Także pałający – czyli świecący blaskiem, jaśniejący oraz pałający – poruszający się żwawo, pędzący, poruszający się silnymi, gwałtownymi ruchami. Do cech pałania nawiązuje końcówka głównego miana – miennik, czyli mieniący się – świecący i zmieniający się szybko. Określenia te nawiązują do niezdecydowanej postawy Ziemiennika względem ludzi, który raz postępuje korzystnie dla nich, raz zaś odwrotnie, staje się ich przeciwnikiem.


Postacie-wcielenia (równe miana): Obłoca-Obła, Obwiła-Obwleka i Oblęga-Obleża

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Kalia – Pani Gleby, Pani Gliny i Karmicielką Żywego, bywa też nazywana Panią Bagienną (Bagrową)

Zajmowany krag:Szósty Krąg

funkcja (zakres działania):Pani karmiąca gleby i gliny, bagna i bagry – napełniająca ziemię plennością


pochodzenie: z rodu Wodów, Świstów i Sporów – Córka Stryji, Siemi, Spora i Wodo

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Samokopiąca Kopaczka

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Obiłuchy (Pilewice, Plewice, Piłowitze, Kłoczany, Kłokisy)

Wizerunki:OBILAO kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Obiła ma przydomki: Obłoca-Obła, Obwiła-Obwleka i Oblęga-Obleża. Również Kalia – czyli błotna, kałużna, kałowa, brudna, miękka. Wszystkie pozostałe przydomki i miana nawiązują z jednej strony do pojęć wicia, wici, wijania, powijania, uwijania, owitania – zamieszkiwania (czyli wiążą się z kręgiem pojęć wypływających z rdzenia swęt), a z drugiej strony kojarzą się z innym ciągiem znaczeń wywodzących się z pojęcia obłości – kulistości, krągłości, łukowatości, obejmowania, oblegania, ściskania, obwlekania, porastania, obłoczeniaa. Inny związek wypływa z rdzenia łokać, który wprowadza do opisu postaci bogini pojęcia oblęgania – śliskości, błota, wylęgu, leży. Obłojca – opiły, obł oka – obżarta, obłojnie – chciwie, łokacz – kałuża, łek – moczar, łokać – łykaćb. Dalej wywodzi się z tego połączenia związek z łąka, łęk, łekno, łuk, ług i imieniem celtyckiego bóstwa Lug. Wszystko to razem wskazuje na bliskość bogini ze Śląkwą i potwierdza jej rodowód. Wydaje się istnieć również bliski związek z istyjskim odpowiednikiem Obiły Luibegeldą i celtyckim Lugiem.

SSSSS s-1553


znak cnoty ci

Członkowie rodu: Prowe, Czstnota, Prawdziwc, Sądza

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Prowów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Brzost i Brzoza Biała, Ryś, Cietrzew, Powój, Bratek, Ruta, Karabus,

kamień: Kryształ Górski

minerał: Magnetyt

rzecz: Kwarc

maści (barwy): Różowa

czerty i rezy (liczby): Czertę 1, Liczbę 1

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taja C, Gramota b

Miesiąc -

Na Weli

Niwa (symbol): Niwa Tronu

Tyn: Kryształowy Dwór

Wieńce i ofiary: Powój, Bratek, Ruta,

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):

Gdy chodzi o Mocarzy najpierwszymi są wśród nich Prowowie.


Postacie-wcielenia (równe miana): Prowe-Isto, Prowe-Praw, Prowe-Karb

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Zasad i Praw, Dawca Praw, Pan Rozumu i Władca Mocy.

Zajmowany krag:Piąty Krąg

funkcja (zakres działania):przewodzący i ustanawiający prawa świata, prowadzący ludzi, ale też pierwszy wśród mocy, rozsądzajacy pomiędzy nimi. Sprawuje pieczę nad ludzkim rozumem, rozsądkiem i rozmysłem.


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Żelazna Trzykątna Tarcza, oraz szata purpurowa podobnie jak u jego córki Sądzy.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Kraśniaki (Kraśnięta, Krośnięta, Krośniaki, Kroszęta, Krasnoludy, Krasnoludki, Krasołudki)

Wizerunki: -

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

PROWE – czyli pierwszy (prwy) z Mocarzy, stanowiciel prawa, strażnik praw, znający prawdę, prawiący – mówiący i kierujący, a także sądzący, przewodzący (prowadzący), prawy – czysty, szczery i jednocześnie prawy, właściwy (w odróżnieniu od lewego niewłaściwego, co się bierze z odwrotnego kierunku kołowania w tanach magicznych i czynnościach czarownych, jakby zawracania życia ku śmierci – ponieważ lewy jest związany z bóstwami podziemia, Zaświatów), także sprawiedliwy. Również sprawny, sprawujący sądy, dający prawidła. Jednocześnie miano tego boga wiąże się z całym kręgiem znaczeń wywodzonych od per – uderzać, prać, które zostały omówione przy osobach Spora i Peruna, a także Perepułta. Tam mieszczą się również podkreślające męskość boga odniesienia do pręt, prąd, napierający, prędki. Miano Prowe jest wbrew pozorom dwuczłonowe, a drugi człon -we jest skróconym -wed (wiodący, widzący, wiedzący, wieszczący, wiążący). Znaczenie tego rdzenia omawialiśmy już wielokrotnie wyżej.

Isto znaczy istotny – główny, wywodzący się ze Swątowego istu, prawdziwy i właściwy (jestojski – prawdziwy, istinnyj – prawdziwy, istina – prawda, isty – właściwy). Także idący, nadchodzący (iść), nieuchronny (znachodzący).

Karb, czyli trzymający w karności, w karbach, w posłuszeństwie, w prawie i prawdzie. Znaczący uczynki karbami i karzący – karciciel. W mianie tym zawarty jest rdzeń kar oznaczający maść zarówno czerwoną, jak i czarną – barwy krwi i żałoby, związane ze śmiercią, karą pośmiertną, krwią czy wymierzaniem powszechnych dawniej kar cielesnych


Postacie-wcielenia (równe miana): Czstnota-Cna, Czstnota-Pirwa i Czstnota-Czela

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Czołna-Chwała zwana też Sławą – Pani Czci i Cnót, Pani Czystości i Oczekiwania, Pani Samotności, Pani Cierpliwą

Zajmowany krag:Piąty Krąg

funkcja (zakres działania): Jest strażniczką i opiekunką cnót, chwały, sławy, czci. Wynagradza cierpliwym, oczekującym i samotnym


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Trójkąt i Złoty Wieniec oraz szatę białą tak jak jej syn Prawic

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Dobrochoty (Dobrochty, Dobroszęta, Dobrożiły, Dobrodzieje, Księżoludki, Pełniczki)

Wizerunki:Czsnota-pirwa kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Czstnota to imię dwuczłonowe, gdzie pierwszy człon znaczy czystość, cnotę, cześć, chwałę i ckliwość – słodycz oraz ckliwość – tęsknotę, Drugi człon miana, -nota, nawiązuje do nyć – zawodzić, wyć, tęsknie śpiewać, nucić, umierać (nyja – śmierć).

O przydomku Czstnoty, Pirwa, warto tu powiedzieć ponad to, co powyżej powiedziano w związku z Prowem, że być może było to główne dawne miano tej bogini, ma ono bowiem także po prostu znaczenie: Prwa – żona Prowego.

Cna, czyli cnotliwa, tęskna, czysta, pusta – czcza (odnosi się do jej dziewictwa nigdy nie była zapłodniona, pełna), ckliwa – nudna, ckląca – czekająca, tęskniąca, zacna – godna szacunku, poważana, pełna czci i czczona.

Czela (Czołna-Chwała) wiąże się z jej pierwszeństwem (urodziła się przed Prowem jako Pirwa, a więc na czele wszystkich mocarzy, i razem z Prowem przewodzi im wszystkim) oraz czołzaniem – śliskością (co odkreśla kobiecość bogini). Jednocześnie jest to bogini czuła, ckliwa, a jej prawa są skierowane do ludzi (czel – człowiek, czeladź) do rodzaju człowieczego jako całości. Człon -łna (-la, -łzna) odnosi się zarówno do jej kobiecości (łona) jak i jaśnienia (łuna), czy płaczu i pustości – łonienia – ronienia, łzawienia. Chwała znaczy dokładnie cześć, sława, uwielbienie i podziękowanie, ale nie zwykłe, lecz dziękczynienie skierowane do bóstwa (np. „chwała ci, Panie”, „chwała Bogu”). Słowo to jest tożsame ze słowem Sławab i ma pochodzenie indoeuropejskie. Zachowało się w staroislandzkim skval – czcza paplanina, puste słowa, głośna mowa, wołanie. Z pojęciem chwały wiążą się także pojęcia chwat – dzielny, chwacki – zręczny, chybki – szybki, chwyt – chwytać, uchwyt, chwat – chwytający. Ten ciąg znaczeń nawiązuje bezpośrednio do mitu i postawy Czstnoty, bohatersko (chwacko) broniącej syna, Prawica. W słowie Sława zawiera się z kolei przebogaty ciąg znaczeń związanych zarówno z pojęciem słowa, jak i słońca, słania, posłania, posyłania, przesłania, błogosławieństwa, prawosławia – czyli prawowierności – prawdziwej, prawej wiary i wiernościc. Sławić znaczyło chwalić, wielbić. Sławny był ten, kto był wierny raz danemu słowu, przyrzeczeniu, wierze czyli prastarej, prawej religii.

Czelny – czołowy, wychodzący na czoło, z uniesionym czołem, posiadający cześć, moc dzielenia na części. Z tym rodzajem śnitki wiąże się zdolność kierowania ludźmi. Z rdzenia czel pochodzą takie pojęcia, jak człowiek, czelność, naczelnik (wychodzący na czoło), czeladź – dawniej cała rodzina razem ze służbą i niewolnikami (także pokolenie), czela – rodzina, ród, także tłum ludzki, czela – wszystkie pokolenia rodu, czeluść – dawniej gęba, otwór, usta, czoło – pagórek, wierzchołek, wzgórze. Poprzez wspólny praindoeuropejski rdzeń kel wywodzi się również z tego słowa pojęcia czółno – łódź wydłubana w pniu (czołn, czlun, łużyckie coln), czułość – wrażliwość, czsnota – cnota, cześć i część, człon – część całości, członeka. Ludzie posiadający w swojej nieci tylko ten rodzaj śnitek to przypuszczalni królowie, wytędze, naczelnicy plemienia, czołowe postacie swego ludu, bogacze.


Postacie-wcielenia (równe miana): Prawic, Karna-Ukor lub Prawda-Prawota.

Inne nazwania jego osoby (przydomki):Jednoręki – Pana Prawdy i Prawości, Pana Pokory, Władcy Niewinnych

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):opieka nad niewinnymi, dochodzenie i odsłanianie prawdy, dbałośćo przestrzeganie prawa ustanowionego przez bogów i ich ziemskich przedstawicieli


pochodzenie: jest synem (córką) Prowego i Dziewanny, albo Prowego i Czstnoty.

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Jednoręki, w prawicy dzierży Wagę Uczynków.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Prawki (Prawdki, Prowdki, Samoludy, Samoludki, Praworuki, Prawiczki, Prawce, Prowydnyki)

Wizerunki:prawdziwic Prawota kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Prawdziwc jest Zwany (lub Zwana jest – jeśli przyjąć punkt widzenia Wschodnich Kapiszt Mokoszy o Żeńskiej płci bóstwa) Prawicem, Karną-Ukorem lub Prawdą-Prawotą. Przydomki Prawic, Prawdziwc, Prawda i Prawota zawierają kręgi znaczeniowe wywodzące się z rdzenia per (pir), które omówiono przy postaci Peruna, Spora i Prowego w Tai Szósteja. Wszystkie one sprowadzają się do prać – uderzać, prać – myć, czyścić (pyrti, pirć – łaźnia), ofiarowywać (pir – ofiara), przeć, prąd, prąt, pierw itp. Postać Prawica występuje, pod mianem Karny, w najstarszych zapisach słowiańskich kronikb. W Knidze Gołubiej, w mitach i podaniach Rusi, jest przedstawiany jako Prawota. Wiele opowieści mitologicznych zachowało się do dzisiaj.

Główne miano, Prawdziwc, zawiera w końcówce zdrobnienie -ic oznaczające syna, a poprzez całość drugiego członu dziwc, nawiązuje do postaci matki Prawdziwca, Dziewanny oraz do jego dzikiego przyrodzenia (zbioru cech). Przydomek Prawic określa owego Boga jako prawiącego – mówiącego, karzącego (karzyć – mówić), wydającego sąd, sądzącego. To drugie znaczenie podkreśla także przydomek Karna – karzący, prawiący wyroki, także „mówiący”. Przydomek Ukor nawiązuje z kolei do kary i ukorzenia się, poddania wyrokowi, wyrażenia żalu za popełnione winy. Przydomek Prawda oznacza Dawcę Praw (praw dawca) i Mówiącego (prawiącego) Prawdę, Prawego (praw-wda). Przydomek Prawota znaczy dosłownie – Sprawiedliwość, czyli że Prawic jest bogiem Sprawiedliwym –Dawcą Sprawiedliwości. Jednocześnie przydomki z członem praw podkreślają niewinność (prawiczość) boga (który nie ma żadnych ciągot do bogiń, boginek ani do kobiet ziemskich)c oraz jego prawość. Przydomek Prawota mówi również o pewnej cielesnej cesze boga, jego ułomności, która się wzięła ze stoczonej przezeń walki z Potworemd Pogromem w czasie Wojny o Bytę. Pogrom odgryzł mu lewą rękę i Prawdziw jest od tamtego czasu bogiem jednorękim – wyłącznie prawym (praworęcznym, prawostronnym). Podobną rolę spełnia u Istów Kellukis – Pan dróg.


Postacie-wcielenia (równe miana): Osuda, Kriwda-Tresta i Sędziwa

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Osądu i Sierdzy, Władczyni Przywar, Pani Waśni i Kaźni, Sadza

Zajmowany krag:Siódmy Krąg, Krąg Małych Mogtów

funkcja (zakres działania):włada osądami ludzkimi, rozsierdzeniem i pomstą, wyrównywaniem krzywd, ale i powoduje krzywdy i krzywe wyroki. Powoduje waśnie i jest odpowiedzialna za wykonywanie kary. Często powoduje troski i zgryzoty.


pochodzenie: z rodu Sołów i Dziewów – Córka Prowego, Dabogi i Dziewanny, albo Plątwy

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Kij-Samobij i Osęk

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Sądzenice (Sojenice, Sjudenice, Siuda Baby, Sudenice, Sudennice)

Wizerunki: Sadza osudza kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Sądza jest czczona przez wszych Sławian jako Osuda, KriwdaTresta i Sędziwa. Jej postać pod mianem Usuda została przechowana przez Słowian Południowych (Serbów) w wielu podaniach i baśniach. Jako Kriwda przetrwała w Setniku Południowosłowiańskim, Knidze Gołubiej, folklorze Rusi (Białorusi, Małorusi) oraz w Rosji. Miana Sądza, Sędziwa, Osuda, wiążą się z kręgiem znaczeń takich jak: sąd, sądzenie – wydawanie sądu, wyroku, sąd – pogląd, wypowiedż, sąd – kara, sędzia – wódz, członek rady Starszych, sędziwy – stary, siwy, sędło – sieć, sęk (suk) – kołek, gałąź, sęt – mówić, rzec, presenetiti –zamawiać, urzekać. Cała grupa tych nazwań wiąże się z pierwotną rolą Starszego Rodu, który był jednocześnie sędzią rozstrzygającym spory, wróżem, wraczem-znachorem odczyniającym i zaklinającym uroki, starcem radzącym i mówiącym plemieniu, jak postąpić, wyrażającym osąda. Z tym znaczeniem wiążą się również postacie Sądzenic – boginek przynoszących przy urodzeniu wierg-los w imieniu Prowów, działających zwłaszcza w zastępstwie Sądzy-Osudy. Przydomek Tresta wiąże się z pojęciem: trestkać – karać, umorzyć, troska – zgryzota, trzask – uderzenie, trzeszczeć, troszczyć się, trociny – opiłki, treść – zawartość, trzon – rdzeń, trzcina, tręść – trząść, trętwieć – drętwieć, trącić, trzeć i trzepaćb.

Ostatni przydomek, Kriwda, wiąże się z kręgiem znaczeń odpowiadających przydomkowi Sądza, ale poszerzających ten krąg w stronę nieprawości. Kriwda w Gołubiej Knidze i baśniach ruskich występuje jako Nieprawota – przeciwniczka Prawoty (Prawdy-Prawica). Kriw – znaczy krzywy, krzywda – skarga, wina, być komuś krzywym – być winnym, krzywaźń – nieprzyjaźń, wrogość, waśń, krzywo patrzyć –patrzeć wrogo, krzywdzić kogoś -wyrządzać mu szkodę, krzywdować sobie – żałować czegoś, wyrzekać się, krzywula (kriwula) – laska obrzędowa obwieszczająca święto i zawiadamiająca o wiecu oraz obrzędach świątynnych, kriwe – kapłan (pierwotnie tylko kapłan Sądzy-Osudy, później także innych bogów – zwłaszcza u Istów). Słowo kriwda wiąże się z innymi kręgami znaczeń wywodzonymi od krew i krowa. Jest to krąg wypływający z rdzenia chors’ (gor, kor). Także wiąże się z kręgiem krzydło-skrzydło (skrzysty, skrzydlaty, iskra) i kręgiem krzynica-krynica (źródło święte, skrzynia – pojemnik, skrętny –kręty, skrat – skrzat, skrzętny, skryty)c.

Miejscami szczególnej czci Sądzy były w Białochorwacji Sądz-Sądecz (dzisiejszy Stary Sącz) i Sądzymirz (dzisiejszy Sandomierz). Z Sądzą można porównywać istyjską Gabyauję, a może tajemniczą Prokorimos.

SSSSS s-1553


zna radogostów ouk

Członkowie rodu: Bożebóg, Uboża, Boda, Warza-Cica

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Bożów

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Leszczyna i Dzikie Wino, Wąż i Świnia, Szpak i Jeżyk, Winorośl i Biedrzeniec, Barwinek i Bodziszek oraz Muchomor Czerwony, Dzięgiel i Zimowit, Bożą Krówkę i Muchę.

kamień: Akwamaryn i Beryl

minerał: oleje (olej skalny)

rzeczy: Kasza i Pierze

maści (barwy): Ciemnobrązowa (Brunatna)

czerty i rezy (liczby): Czertę 4, Liczbę 13

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taję U, Gramotę z

Miesiąc -

Na Weli

Niwa (symbol): Niwa Domu

Tyn: Dwór Kamienny

Wieńce i ofiary:Dzięgiel, Barwinek

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):gostba – ugoszczenie dla Bogów z pokarmu gotowanego np. kaszy, jest szczególnie przeznaczone Bożom-Radogostom


Postacie-wcielenia (równe miana): Domowit-Radogost, Bożebog-Bożycz i Bożebog-Bodo

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Gospodarstwa, Pan Spichrza, Opiekun Ludzi i Wielki Pasterz Niebieski

Zajmowany krąg:Piąty Krąg, Krąg Dużych Mogtów

funkcja (zakres działania):opiekuje się gospodarstwem jako całością spraw z nim związanych. Pilnuje spichrza kiedy nie ma w nim Body, opiekuje się domem, przychówkiem i dobytkiem kiedy nie ma w nim Uboży, opiekuje się Bodrym światłem pod nieobecność Body. Jest Panem Ludzi, a więc od niego zależy to jak się ludziom w ich bycie ziemskim wiedzie, co maja a o czym nie wiedzą, co posiadają. W jego szczeggólnej opiece pozostają drzewa Leszczyny.

ród: Bożowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Leszczynową Laskę i Złoty Trójorzech, oraz Złoty Skobek

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Ubożęta (Domowiki, Domowe Dziadki, Detki, Didki, Bożęta, Ubożuchy, Chatniki)

Wizerunki: -

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Miana nie zachowały się w swej pierwotnej postaci z powodu mocnego zakazu (tabu) wymawiania imienia bóstw, których przychylność była tak ważna dla gospodarstwa i domu. Przetrwały i zostały zapisane imiona wtórne, czyli przydomki będące w powszechnym użyciu, jak Bożycz (południowi Słowianie), Bożeniek, Uboż (północni Słowianie), Radogost, Bodo (Słowianie zachodni), Domacha (Słowianie południowi). Polacy przechowali również to miano, ale w formie: Ubożęta – słudzy u Boża, określającej bogunów będących pomocnikami Boża (Bożeboga). Ubożą była pierwotnie Domacha, żona-siostra Boża. Uboża znaczy dokładnie to samo, co Bożyna, czyli żona Boża. Imię to nie ma nic wspólnego z ubóstwem rozumianym jako bieda. Oznacza ono boginię szczególnie ubóstwianą, czyli czczoną, tę, o której względy zabiegano. Istotą miana Bożeboga jest zdwojony człon bog (udział, dawca, bogactwo, szczęście), który omówiony został przy osobie Dażboga.

Bożebóg jest zwany Radogostem, Domowitem, Bożyczem i Bodem. Jego żona-siostra, Uboża, nosi miana Uboży-Domachy, Uboży-Gostby i Uboży-Radogódzy.

Przydomki Radogost i Radogódza mają tożsamy zakres. Człon pierwszy rad- znaczy tyle co chętny, radosny, darzący, niosący zadowolenie (od zmienionego indoeuropejskiego ardh – darzyć, dawać zdrowie, radzić, zaradzać). Rdzeń ten jest bardzo bliski rod – rodzić, ród, rodzina. Także blisko związane znaczeniem jest radło – narzędzie orne (oradło-socha-pług), co dawniej obejmowało i sam proces orania (orkę zwano radłem). Rada – czyli zgromadzenie wydające prawa, sądzące, decydujące o wyprawach, bitwach, obronie, przenosinach plemienia, regulujące całe życie wewnętrzne wspólnoty. Rada była zebraniem najwyższych dostojników i miała charakter religijny. W jej skład wchodziła starszyzna (wodzowie, kniaziowie) i kapłani (żercy, czarownicy, wracze). Już zestawienie tych czterech rudymentarnych znaczeń musi powiedzieć wiele o ważności bóstwa. Drugi człon obu mian zawiera w sobie równie istotny krąg znaczeń. God, Got, Gost, Gódź – to indoeuropejskie określenia boga i ducha, godności i złączenia, a także czasu. W Polsce słowo to zachowało się w odniesieniu do czasu (Godowie, god – rok, godzina, dogodny – właściwy czas) i na określenie znaczności, ważności, godny – zacny, ważny. Zachowało się także w pojęciu ugoda, zgoda oraz pogoda.

Określenie Gospodzin oznacza tego właśnie boga. Radogost i Radogódza są więc radzi gościom, ale jako Rado-bogowie – radzi, godzący i godni, dawcy szczęścia.

Przydomek Domowit oznacza z jednej strony to samo co Radogost – rad gościom, witający w domu, ale z drugiej ma o wiele głębsze i wielorakie znaczenia wypływające z mnogich odniesień i nawiązań członu wit. Przede wszystkim owitat’ – założyć, zamieszkać, narodzić się, uwić – stworzyć, a więc Domowit to Dawca Domu, Założyciel Gospodarstwa, Opiekun Domu, Ten Który Tworzy Dom. Słowo dom nie jest pochodzenia łacińskiego (jak się zwykło sądzić), lecz praindoeuropejskiego. Pochodzi z okresu Wspólnoty i jest najstarszym słowiańskim określeniem stałej budowli zrobionej z drewna lub glinya.

Przydomek Bożeboga Bożycz nie jest zdrobnieniem oznaczającym syna (jak w Swarog -Swarożyc), lecz określa jego funkcję udzielcy, czyli użyczającego życia, użyczającego dobry byt, opiekuna gospodarstwa – czyli darcy żywota, a także żyżcy – czyli rozpalającego każdego ranka ogień (żec, zażegać – palić, podpalać), opiekuna domowego ognia. Człon ten podkreśla związek z boskością – płonięciem, jaśnieniem.

Bodo – postać przydomka zachowana na Łużycach i w starych dokumentach czeskich (tu w odniesieniu do bogini Body – córki Bożeboga) oznacza boga dawcę (końcówka -do to skrócone -daw). Przydomek ten znaczy również budujący, opiekun budowli (od bud – budować), także bóg będący (stale obecny), strażnik bytu (od bud – byt). Oznacza ona również bodącego, strzegącego bodrego światła (Biedronki Bożej Krówki – Młodego Światła). Według mitu Bodo, wraz ze swoją córką Bodą, jest pasterzem owego młodego światła, opiekunem zaraz po jego dorocznym narodzeniu i aż do chwili Dzikich Łowów Zimowych (20-26 grudnia). Body to także ostry i kłujący (boda – ostroga), co podkreśla męskość bóstwa. Bliskie są również inne aryjskie nawiązania, jak np. gockie badi- leżę, niemieckie Bett – łóżko (pierwotnie legowisko było całym domem człowieka).


Postacie-wcielenia (równe miana): Uboża-Domacha, Uboża-Gostba i Uboża-Radogódza.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Domu i Władczyni Ogniska Domowego

Zajmowany krag: Piąty Krąg

funkcja (zakres działania): dba o spokój domu i jego powodzenie, o dobrą weń domową i domowy dobytek

ród: Bożowie

pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Samonapełniający się Dzban

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Skrzęty (Krzaty, Skrzaty, Skrzęta, Skrjenia, Skrytki, Skrzatki, Skrzaki, Szkraty, Szetki, Szpirki, Barstuki),

Wizerunki: Uboza - Domacha kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Przydomek Uboży Gostba nawiązuje do znaczenia gospodziny – pani, władczyni (rus. gosudara, pol. gospodza, serb. gospa), a także do gości, gościny, gościńca. Gostba znaczy po prostu gościnna, ugaszczająca i dbała. Gostbą nazywano także uroczyste posiłki połączone z ofiarą dla przodków, złożone z pokarmu gotowanego. Były one przeznaczone nie tylko dla Dziadów (duchów przodków), ale i dla bogów, przy okazji gościny - przebywania na uroczysku, w świątyni, lub podczas goszczenia Dziadów i bogów w domu. Należy odróżnić ofiary w rodzaju gostby od obiaty połączonej z przyrzeczeniem, żertwy połączonej ze spaleniem czy innych jeszcze rodzajów ofiar. Wielkie rodziny słowiańskie budowały w ramach własnego gospodarstwa (terytorium) specjalny budynek zwany gospodą, który był przeznaczony na uroczystości, przyjmowanie gości, narady i sprawowanie religijnych obrzędów, w tym ofiar.

Domacha (Domasza, Domowicha), czyli Pani Domu, władczyni wszystkiego, co w nim jest. Słowo dom, jak już wspomniano wyżej, ma pochodzenie bardzo archaiczne i jest wspólne dla wszystkich Ariów (Indoeuropejczyków). Człon -macha ( -masza) pochodzi od mieć i oznacza posiadanie, władanie domem, lecz może też określać moszczenie, zagospodarowywanie (od moszyć, mościć, mochać – wykładać mchem). Istnieje też bliski związek znaczeniowy z mieszkać, a więc w mianie bogini zawiera się pojęcie Zamieszkująca Dom.


Boda jest ulubienicą swoich rodzicieli Bożeboga i Uboży-Domachy, ich jedynym wspólnym dziecięciem, czyli boginią Czystej Krwi. Jest to bogini narowista, gwałtowna i zmienna. Jej atrybutami są Bidło-Klepadło, Kubeł-Beczuła i Bicz-Chwost Krowi, którym bogini posługuje się niczym orężem, oraz wspomaga się w swojej pasterskiej robocie. Jest ona tytułowana Panią Komory i Spichrza, oraz Wielką Pasterką Niebieską. Czczą ją w różnych stronach i słowiańskich ziemicach pod mianami Swątbody (Świebody-Swobody), Budry-Bodry i Bodzicy-Bodziany. Chwost-Ogon Krowi nie jest atrybutem Body trzymanym przez nią w ręku, lecz że jej wyrasta spomiędzy pośladków i z owymi czarnymi długimi włosami bogini się zlewa. Tym Chwostem bogini broni Bożej Krówki, którą pasie po Niebieskich Ługach zimą zaraz po jej narodzeniu. Jedni mówią, że ma dwa proste rogi ostre jak sztylety, drudzy zaś że tylko jeden po środku czoła. Tym rogiem bodzie wrogów Bodry – Biedronki – Świeżego Światła, Jasnej Duszy Swątlnicy. Pasterzem Ciemnej Bożej Krówki jest Badnjak. Pomocnikami Body są bardzo niechętne ludziom boguny – Żyry. Mówią także, że Boda jest jedyną, która współczuła Swątlnicy jej doli i pragnąc tego samego stała się chodzącą samopas po niwach Swątbodą. Ci zwą ją Panią Wolnej Woli.

Postacie-wcielenia (równe miana): Swątboda (Świeboda-Swoboda), Budra-Bodra i Bodzica-Bodziana

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Będą, Świętoboda, Bociana, Swawola, Bida – Pani Komory i Spichrza, oraz Wielka Pasterka Niebieska, Pani Wolnej Woli – swobody

Zajmowany krag:Młodzi Mogtowie, Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):jej główne zajęcie to pasanie i ochrona Bodrego Światła – Biedronki. Opiekuje się także bocianami – nosicielami szczęścia. Czuwa jednak także nad zbiorami i przetworami w spichrzach, stodołach i komorach. Ponieważ jest jednak jednocześnie panią wolnej woli i chadza często samopas po dziwnych miejscach bywa że komory i spichrza pod jej opieką świecą pustkami. 

ród: Bożowie

pochodzenie: Córka Boda -Bożeboga i Uboży-Domachy

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Bidło-Klepadło, Kubeł-Beczuła i Bicz-Chwost Krowi. Ma dwa proste rogi ostre jak sztylety, lub tylko jeden po środku czoła.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Żyry (Żyrowiki, Kikimory, Złydnie),

Wizerunki:Boda kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Byt oznaczał kiedyś nie tylko istnienie, bycie. Jest to prasłowo rozgałęzione w trzy rdzenie byt-byt’ (bud’) -bud. Pierwotnie rdzeń ten znaczył róść. Ma on także znaczenie mieszkać. W grece zachował pierwotne znaczenie płodzę, daję róść, rosnę, rodzę się, stawam się i wykazuje bliski związek wynikowy z drzewo, roślina, liść, przyroda. Ros. zabudiet’ – zapomnieć, nezabudet – na pamiątkę, ku pamięci, zabyty – zapomniany, zabytek – rzecz z przeszłości. Od być pochodzi wyraz bydło, który oznacza nie tylko byt, ale stan i mieszkanie, zwierzęta domowe, także dobytek – czyli to, co się posiadło. Inna gałąź znaczeń opartych na tym samym rdzeniu to budować, budynek, buda – mieszkanie, dom, ukształcanie. Jeszcze inny budzić – czyli czuwać, powstać. Badniak -nie tylko imię boga, przechowane w obrzędach i podaniach Serbów, ale i określenie święta tego boga obchodzonego 24 grudnia, w Narodziny Światła (Swąta), także miano symbolu światła biedronki (bodryj, biedroń – dzielny, raźny), bożego bydełka – nosicielki świeżego światła z Nieba. Jest także bdit i bdyna – czuwać, czuwanie obrzędowe przy zmarłym połączone z płaczami nad nim. Do mitu o Bożej Krówce nawiązuje pruskie słowo baudźiu – naganiać [patrz: Taja o Wielkich Bitwach i Dzikich Łowach, Taja o Swątlnicy-Strzęśli]. Indyjskie bodhati – czuwa, uważa, spostrzega, uznaje, budzi, poznaje, awestyjskie baodaiti – czuć, budzića. Buła-Byta była więc czymś, co rosło, a potem pozwalało rosnąć ziemskiemu światu, życiu. Z niej się owo życie (rośliny, drzewa, bydło) narodziło. Stała się ona matką przyrody. Była domem, mieszkaniem, budowlą, istnieniem, dała ludziom dobytek i bydło.

Bodę czczą w różnych stronach i słowiańskich ziemicach pod mianami Swątbody (Świebody-Swobody), Budry-Bodry i Bodzicy-Bodziany. Warto zwrócić uwagę na końcówkę -dra w przydomku Budra. Określa ona boginię jako darczynię bytu (Bodara) broniącą nowego światła i ciągłości całego świata, darowującą dalsze życie. Z kolei w przydomku Bodziana zwraca uwagę końcówka -dziana, oznaczająca boginię działającą, dziełającą (czyniącą) byt, ale i walczącą, bodącą, kolącą wrogów nowego światła. Ponadto przydomek Budra określa boginię jako budującą przyszły byt, czuwającą, czujną, żwawą, żywotną i młodą. Określa ją także jako umykającą przed prześladowcami Pasterkę Bodrego Światła. Boda ukrywała się w miejscu zwanym Budą. Tam powstał gród, w którym oddawano jej szczególną cześć. Miejscem jej czci była Bodenia z uroczyskiem nad Jeziorem Bodeńskim, Góry Boczeńskie z uroczyskiem nad rzeką Bodą, Budziszyn i Łysogóry, ze świątynią otoczoną kamiennymi kręgami na Łysej Górze (dzisiejszy Święty Krzyż). Wszystkie te miejsca przynależały do licznych plemion wielkiego ludu Budynów, takich jak Bytyńcy, Budowie, Bodzowie, Bodeni i Bodzani. Cześć bogini Bodzie oddawali przede wszystkim poddani wielkiego króla Wątów (Antów) Boza, którzy nosili w sobie sporo krwi Budynów i Wędów Nadciemnomorskich. Sprzymierzywszy się z Hunami, wyparli oni w IV wieku znad Dunaju Gotów i założyli tam gród Budę. Warto zwrócić uwagę, że to oni wprowadzili pojęcie obwodu – okręgu zwanego za Karpatami opolem, a wśród Pomorzan pagiem. Władztwo króla Boza było podzielone na 72 okręgi-obwody plemienne. Choć sam Boz poległ w walkach z Ostrogotami króla Winitara, Antowie (Wątowie) sprzymierzeni z Hunami króla Atylli – Bicza Bożego, weszli w granice cesarstwa rzymskiego i osiedli na stałe w dorzeczu Dunaju, skąd kiedyś, jako z Nowej Koliby, byli wyszlib. Świątynię na Łysej Górze założyli koło I wieku n.e. wiślańscy Lędzice, a kręgi wokół niej pobudowali Wątowie Nadciemnomorscy, wracający w rodzinne nadbałtyckie strony po dokonanych nad Dunajem podbojach. Oddali oni w ten sposób hołd czczonej przez siebie szczególnie bogini, jako walecznej Obrończyni Światła Świata. Działo się to w VI wiekuc. Zwraca uwagę nazwa uprzęży zwanej obodjem, a także związek z boginią Bodą kolącej rośliny Bodziszka i ptaka Bociana (Bodziana). Bocian to według mitu Cisz-Ciesz, jeden z wojów Zerywanów, pierwszy wytędz, zamieniony w ptaka przez boginię Bodę, której był synemd. Południowi Słowianie, zwłaszcza Chorwaci, a co za tym idzie, również dzisiejsi Małopolanie, widzą w niej poza pasterką niebiańską także sprawczynię biedy ludzkiej, wrogo nastawioną do ludzi od czasu, gdy straciła syna z powodu jego własnej lekkomyślności. Zwą ją oni Bidą-Będą.


Warzę czczą wszy Sławianie także pod mianami Cicy, Wary-Wrzy i Josty. Szczególnie wśród Mazów-Mazowszan i Kujawów ma ona wielki chyr. Tam właśnie, przy kamiennych ołtarzach miseczkowych, jeszcze i dzisiaj odbywa się obrządek zwany Jościem, czyli karmieniem bogów chlebem, miodem i mlekiem oraz krwią ofiarną.

Postacie-wcielenia (równe miana): Cica, Wara-Wrza i Josta.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Paleniska, Władczyni Jadła, Wielkiej Piekarnicy, Pani Chlebowego Pieca

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):opiekuje się wwzelkimi wypiekami i gotowaniem jadła, ciepła strawą i przetworami domowymi. Główne miejsce jej opieki to palenisko i piec chlebowy oraz czynności pieczenia, smażenia, gotowania, parzenia, wypieku, kiszenia, kwaszenia, zaprawiania, kisłoty (fermentacji i tworzenia osadów).

ród: Bożowie

pochodzenie: z rodu Chorsów – Córka Chorsa i Uboży-Domachy lub Swary i Bożeboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Wielka Kopyść, Wieczny Kołacz, i Samonapełniający się Kocioł, oraz Wiecznie Pełny Wór Jadła

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Owinniki (Ogniki-Skierki)

Wizerunki:Warza Cica kompr

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Warzę czczą wszy Sławianie także pod mianami Cicy, Wary-Wrzy i Josty. Jej główne miano Warza i przydomek Wara-Wrza nawiązuje do kompleksu takich znaczeń, jak: war – warzyć (wrzeć), gor – gorzeć, żar – żarzyć i chwar (chor) – chorzel. Wywodzą się z tego kompleksu także takie wyrazy, jak: warzyć – gotować, przygotowywać jadło (Warza jest boginią Jadła), wrzask – krzyk, wrzawa – zgiełk, wrot – wrócić (wrotny – powracający), wrota bramy, wierzeje – wejście, przejście (pojęcie nawiązujące wyraźnie do wiary i inicjacji obrzędowej – wrota wiary), wiercić – wgłębiać się, zgłębiać, zagłębiać, zawierać – zamykać, otwierać – odmykać, otwór – przejście (co uwypukla także żeńskie cechy bogini), weriga – łańcuch, swór – atrybut bogini (zawsze pełen jościa), wrzos (ruskie worsa) – roślina wrąca, dająca wrot (co nawiązuje do chors i określa działanie całego rodu Chorsa – Pana Ciemności), wora -długi szereg, płot, wirtine – wiązka, wirować – obracać się, okręcać się, wir – miejsce kręcące się, wciągające w głąb, wir – tan polegający na okręcaniu się wokół osi i jednoczesnym podążaniu po okręgu wspólnego wszystkim tancerzom koła (taniec obrzędowy ku czci Warzy i Chorsów, znany jako Wrzino, Koło), izwor, wrzidlo – źródło, wirti – kipieć, wars – zupa. Jednocześnie jednak Warza może doprowadzić człowieka do nędzy i upadku. Wiążą się z nią takie pojęcia, jak: wargs – zły, wrag – diabeł (co może stanowić pogłos dawnej boskości), wierg – los, wyrok, wrog – los, wróg – nieprzyjaciel, wróżba – przepowiednia, wróżda – zabójstwo, zemsta, wran – czarny, wróża – rzucanie losów, wróżenie z rzutu patyków wróżebnych, wargas – nędza, wergas – niewolnik, warge – żal, wrona – czarny, złowróżbny ptak, warnas, kołwarnis – kruk, kuowarna – kawka, wrań – szpunt (korek, zamknięcie)a. Jest to cała wielka grupa znaczeń wywodząca się od Warzy, Swaroga, Watry, Chorzycy i Chorsa. Część wyrazów z tej grupy wypływa wprost z mitu o powracającej Warzy, otwierającej i zawierającej Wór. Jej miano Cicajest znane z kronik i oznacza karmiącą, mleczną (cyckać – ssać), ale jednocześnie plączącą (czes. Cickati – wikłać). Josta to przydomek nawiązujący wprost do jadła, jedzenia i jościa – rodzaju ofiary z pokarmów składanej bogini Cicy.

Od miana tej bogini mogą pochodzić męskie imię Wars i kobiece Warja, Josta, Justa, Jowita

SSSSS s-1553


zna rgłów ziwete

Członkowie rodu: Rgieł, Reża, Rgiełc, Żywia-Siwa

Główność: jednogłowy

Przynależność: Twer Swąta, Trzem Czarnogłowa, Tum Jeszy, Tyn Rogali

Głowny przybytek, miejsce przebywania: Ziemia, Wela, Niebo


żywe: Trześnia (Wiśnia) i Orzech (Włoski, Bukowy, Dębowy), Borsuk, Wróbel, Chrabąszcz, Trawa, Pokrzywa, Proso i Żyto, Łubin i Gryka  oraz Dżdżownica.

kamień: Kryształ Solny

minerał: sól kamienna, solanka

rzeczy: Polewka i Chleb (Placek-Podpłomyk) oraz Mąka

maści (barwy): Zielonożółta

czerty i rezy (liczby): Czertę 8, Liczbę 8,

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity, wici): Taję Ż, Gramotę p,

Miesiąc Wrzesień (Werszeń)

Na Weli

Niwa (symbol): Niwę Kłosa

Tyn: Solny Tyn 

Wieńce i ofiary: Proso i Żyto, Łubin i Gryka

Obrzędowy wypiek (potrawa, obiad – potrawa obiata):prokur – obrzędowy chleb pszeniczny


Postacie-wcielenia (równe miana): Rgieł-Rogł, Rgieł-Owsień i Rgieł-Prosiń

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Domowej Zwierzyny, Władca Hodowli.

Zajmowany krag:Piąty Krąg, Krąg Dużych Mogtów

funkcja (zakres działania):w jego opiece pozostają duże zwierzęta domowe – konie, muły, kucyki, osły, krowy, byki, świnie, owce, kozy, strusie i indyki


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złoty Łańcuch i  Kopka Zboża, którą zamyka w dłoni. Nosi zielonożółtą szatę.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Polewiki (Pokucie, Gospodarzyki, Susedki, Susediki)


Rgieł clip_image002Rgieł

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

RGIEŁ i REŻA. Ich istyjskimi odpowiednikami są Rungis – bóg Ziarna i Sambaris – bóg Płodności Zbiorów. Miana tej boskiej pary zawierają szereg znaczeń związanych z funkcją opiekunów zbiorów, hodowli oraz uprawy, jaką sprawują w Boskim Kręgu. Są to znaczenia takie, jak: reż, rży – żyto (czes., rus., serb., litew. – rugiai), rożasty – rogaty, rżnący – ostry, rżnący tnący (opiekun zbiorów, rzęcia i rzeńców tnących żyto, zboże), rohatyna – włócznia (podkreślające męskość), rzyć (podkreślające żeńskość), rogoza – zagroda pleciona z mat wiklinowych dla bydła, raugas – kwas, rugti – kwaśnieć, kisić (podstawowe pierwotne formy zagospodarowywania płodów i przechowywania pokarmów), riaugmi – czkanie się po obfitym posiłku, rżet’ (rżanie, rżawa, rżeć) – ryczeć, także rzwieć – o głosach wydawanych przez konie, łosie, jelenie podczas rui, wreszcie przestawione żreć – pożerać – jeść, żertwa – ofiara. Echo czci Rgłów zachowało się w miejscowych nazwach polskich Rgielsko, Rgilewo, czy połabskich – Rugiaa.

Rgieł nosi imiona Rgieł-Rogł, Rgieł-Owsień i Rgieł-Prosin, zaś Reża jest czczona jako Reża-Ragana, Reża-Rża i Reża-Rzwa. Wszystkie trzy przydomki Reży zostały w zasadzie już omówione powyżej: Rża, czyli rżąca i rżnąca (opiekunka rzeńców). Rzwa, czyli rycząca – opiekunka Rui, płodzenia i Ragana, regna – żytnia, opiekunka łanów.

Jeśli idzie o Rgła-Rogła, to trzeba dodać, że przedstawiono go nie tyle jako boga rogatego, ile jako boga o Żelaznych Zębach. Opis ten wiąże się z funkcją orki i bronowania ziemi uprawnej, którym to czynnościom Rogł patronuje.

Również z zasiewami zbóż i opieką nad nimi wiąże się drugi przydomek Rgła Owsień. Pamięć i cześć dla Owsienia przechowała się na Rusi, gdzie do niedawna obchodzono wielkie uroczystości i znano liczne obrzędy z nim związane. Nie należy mylić Owsienia z Tausieniem-Jesieniem (trzecim z Godów, bogów Kiru). Owies jest rośliną wschodzącą już na wiosnę stąd pochodzi właśnie jego nazwa wschodzący o wiośnie – owies, owes, owios. Jego nazwa wypływa w równej mierze z pojęcia wisu, wiszu – trawy, zwisających kiści, gałązek okrytych pękami ziaren. Kolejnym źródłem dla miana Owsienia i owsa jest wić – rosnąć, wijać, wywijać się – wyrastać, powijać, owitać – okwitać, kwitnąć, owocować, rodzić, jak też zamieszkiwać. Owsień to bóg zamieszkujący łany zbóż – ich strażnik, ten, który je powija, daje im wzrost oraz daje dobry urodzaj uprawom. Święta ku czci Jesienia-Tausienia zostały wchłonięte przez obrzędy Rgła-Owsienia i w końcu, na Rusi, obchodzić poczęto dwukrotnie w roku święto Owsienia (przy siewie jesiennym i przy wiosennym wzejściu zboża). W czasach notowanych przez etnografów (XIX wiek) święto to obchodzono już tylko na wiosnę.

Prosiń, ostatni przydomek Rgła, jest związany z innym zbożem – prosem, ale także z pojęciami prośby, proszenia – mnożenia się zwierząt gospodarskich, trzody (podobnie jak Owsień i owca, tak Prosień i prosię), chleba (proskur – chleb pszeniczny ofiarny).

W tym przydomku mieszczą się równiez dwa nawiązania do mitu poprzez skojarzenie z prosty – wyprostowany, stojący i wopros – pytanie. Rgieł bowiem stoi nieruchomo między zbożami zupełnie niezauważalny, a kiedy ktoś się na niego natknie, musi odpowiedzieć na zadane pytanie, jeżeli zaś nie odpowiada, zostaje rozszarpany przez Żelaznozębego Prosienia. Rgieł i Reża-Ragana często pokazują się w towarzystwie siedmiu czarnych psów, które pomagają im pilnować zbóż. Tych psów, podarowanych im przez Dziwienia było pierwotnie dziewięć (symbolika czert), ale dwa z nich Stawra i Gawrę Rgieł musiał oddać Welesowi.


Postacie-wcielenia (równe miana): Reża-Ragana, Reża-Rża i Reża-Rzwa

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pani Łąk i Pastwisk, Opiekunka Zbóż, Pani Drobnej Domowej Zwierzyny

Zajmowany krag:Piąty Krąg, Dużych Mocy

funkcja (zakres działania):opiekunka traw i ziół łąkowych, pani pastwisk, która zajmuje się bydłem i trzodą od chwili, gdy zwierzęta zostaną wypędzone z zagrody. W jej kręgu pozostają takie domowe zwierzęta jak psy, koty, myszy, łasice, pszczoły, jedwabniki, węże, jeże. Zajmuje się strażowaniem zbóż aż do ich zbioru.


pochodzenie: Dzięgle – Czarnogłów i Białoboga

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złoty Oczkur i Złote Źdźbła. Ma brązową szatę.

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Bylice (Ziemuny, Zemuny, Kamienne Baby, Skalne Baby, Skałoludy, Wrosty),

Wizerunki: -

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Miana Rgieł i Reża są jednoczłonowe, bardzo stare i wywodzą się bezpośrednio od reg – ziarno. U Słowian pierwotne -g w końcówce przeszło z czasem w -ż. Najstarsza forma z -g zachowała się w mianie boga Rgła i jego syna Rgiełca. Reża, żona Rgła (czyli Rglina), to już późniejsza forma, pierwotniejszy jest przydomek przechowany przez Litwinów, Ragana.


Postacie-wcielenia (równe miana): Rżec, Rogołec i Kiełt

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Pan Roli i Władca Ziemi Uprawnej, Pan O Żelaznych Zębach

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania): opiekuje się ziemią uprawną i uprawami polowymi od ich siewu do zbioru, dba o pulchność ziemi i jej tłustość. Zwłaszcza strzeże razem z Reżą-Raganą zbóż, ale i dużych upraw w rodzaju koniczyn, karpieli, buraków, ziemniaków, rzepaku, gryki, łubinu, kukurydzy, kapusty i innych. Jego opiece powierzone są wszystkie duże uprawy a więc także wielkie zagony fasoli, kwiatów, ziół, tytoniu, konopi, maku, soczewicy czy brukwi.

ród: Rogale

pochodzenie :syn  Reży i Rgła

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Złota Motyka, albo Złote (Żelazne) Radło-Oradło

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Południce (Polednice, Połdnice, Poldnice, Miawki, Żytnie Baby, Żytnice, Rżane Baby, Rżanice, Reżnice, Żytnie Panny).


Rgiełc clip_image002Rgiełc-Rżec

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Rgiełc nosi przydomki Rżec, Rogołec i Kiełt. Miano Rgiełc i Rżec określa syna Rgła, a znaczenia związane z tym imieniem omówiono przy opisie Rgła i Reży. Gromada mików uważała, że przydomek Kiełt określał Wołosa lub Rgła-Rogła, a nie Rgiełca. Niektóre kapiszty przyjmują, że do Rgiełca odnosi się miano Keltna, przypisywane na Załabiu, Połabiu, Łużycach, w Bodenii, Czechach i na Słowacji bogini Śreczy-Cetnie. Tu przyjęto dla Rgiełca przydomek Kiełt, różny zarówno od Cetny-Keltny (Śreczy), jak i od Kłąba-Klimby (Wołosa). Przydomek ten wskazuje boga odpowiedzialnego za kiełkowanie – wschodzenie zarodków, kłębienie się – wzrastanie, jednocześnie kłującego, posiadającego kły – rogi albo zębiska (żelazne zęby – które niektórzy przypisują raczej Rgłowi), kiełtającego się –chwiejnego, zwieńczonego wysokim czubem – kołtunem, kiełzającego, czyli podobnie jak Krodo, ukrócającego (zwłaszcza tych, którzy depczą i niszczą zasiewy oraz uprawy), a także skiełzłego –wilgotnego, może Śliskiego (kiełzko – ślisko). Określenie Kiełt oznacza także cały krąg pojęć związanych z kłodą, Kłódzią Swąta, kołkiem – drągiem i kołem – okręgiem. Inne nawiązania prowadzą do takich pojęć, jak: kłusować, kłosić, skłaniać się, składać, kłaść (kład-skarb), kłącze, kłaki, kłobuczenie (kołbuk, kłobuk – pączek, dzwonek, kołpak). Wołos był ojcem bogunów Kłobuków, wspomagających Spora.

Przydomek Rogołec wskazuje, że rogi Rgiełca miały galisty – kolisty kształt przypominający rogi baranie, jest to nawiązanie zarówno do symbolu słonecznego (baran) jak rdzenia reg oznaczającego żyto (zboże w ogóle). Inny jeszcze krąg wyrasta z nawiązania do galić – ogołacać, oczyszczać.

Istyjski odpowiednik Rgiełca to Łaukosarg – opiekun łąk i zbóż.


Postacie-wcielenia (równe miana): Żwia-Żniwa, Siwa i Krodo.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Krodo-Kurcho – Pani Zagród, Pani Ogrodów, Władczyni Sadów i Pani Ptactwa Domowego

Zajmowany krag:Siódmy Krąg

funkcja (zakres działania):opiekunka zagród i ogrodów, pani drzew i krzewów owocowych, zagonów jarzynowych i ptactwa domowego. Czuwa nad drzewami trześni, orzechów, śliw, ale i nad krzewami róży owocowej, dereniu czy roślinami ozdobnymi i kwiatami. W jej opiece leżą winnice, uprawy chmielu, tytoniu, konopi, maku, lnu, słonecznika i innych roślin olejowych, grochu i fasoli. Zajmuje się także bydłem i trzodą pozostającą w zagrodzie lub chlewie, czy stajni. W jej opiece znajdują się wszelkie płody od chwili gdy znajdą się w stodole i spichrzu. Pilnuje ich razem z Ubożą, Bodą i Warzą-Cicą.

ród: Rogale

pochodzenie: Reża i Rgieł

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Trzy Złote Jabłka i Łasica

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Niziołki (Niziołkowie, Maliki, Ludki, Łutki, Darzamaty)

Obrzędowy wypiek:


Żywia-Żniwa clip_image002Żywia-Żniwa

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Żywia nosi przydomki Żwi-Żniwy, Siwej i Krodo-Kurcho. Bogini była znana średniowiecznym kronikarzom niemieckim (XIV wiek) pod mianem Krody. Imię to wiąże się zarówno ze znaczeniem krut – okrutna, jak i krótka – niska, krota – obłaskawiona, łagodna, łaskawa (ukrócona), ukrócająca (tych, którzy niszczą zasiewy i plony), krotna – zwielokrotniająca (tym, którzy szanująjej niwy), krota – dziura (co podkreśla płeć bogini), wykrot – dół, krada – twarda, stwardniała, obrzmiała, kardma – kardnąca, ukradkowa, skradąjąca się, ukrywająca (co wiąże się bezpośrednio z mitem o jej podstępnym strzeżeniu sadów i skradaniu się). Także skrudląca – krusząca, skróda – stos drewna, koróda – kłoda, krada – ołtarz (wyraźne współczesne nawiązanie do dawnej boskości znaczenia), kródnieć – skracać się, krudzy – krócej, kurczyć się, skracać, krudować – karczować, kruda – karczowisko, skrudzić – bronowaćc, skrząca się (skrąta) i skrzysta, skrzydlata (co wskazuje na jej niebiańskie pochodzenie). Również kruta – kręta, kręcąca się.

Jako Kurcho (Kurke) jest znana z zapisów pruskich. Miano to nawiązuje do jej zajęcia opiekunki-hodowczyni kur i kurów oraz innego ptactwa domowego. Istotne jest przede wszystkim odniesienie do kura-koguta – strażnika domostw, zwiastuna dnia, odstraszającego swym pianiem Ciemne Siły, będącego ważną postacią w podaniach i zwierzęciem ofiamym. Słowo kur poprzez związek z perskim churos – kogut, nawiązuje do Chorsa. Było ono stosowane na określenie ognia, pożaru, a także narządów płciowych, tak męskich, jak i żeńskichd. Jeszcze wcześniej zostały zapisane imiona bogini Siwa i Żywiae. Przydomek Siwa ma związek z rdzeniem swęt (światło, świętość) oznacza boginię Biało-Świecąco-Włosą.

Żywia (Żwia) to przydomek oznaczający boginię Żywicielkę, Panią Życia, boginię żywą, ożywiającą, orzeźwiającą, żyzną, żywotną, żwawą. Miano wykazuje związek z Rzwia (Żwia), rzwieć – ryczeć, ale i rżnąć – rząć (ciąć) i rząć – gnać. Przydomek ten omówiono dokładnie przy opisie bogini Reży-Rzwy. Bliskie jest także nawiązanie do żgwić – palić, płonąć, jaśnieć. Wreszcie Żniwa, czyli odpowiadająca za rzęcie (żęcie, żętwę, żnieję), opiekująca się zbiorem płodów z pól uprawnych. Wykazuje bliski związek z żec – żgać (dźgać) i żgać – podpalać, rozpłomieniać, podżegać, żegadło, żegleń – węgiel, żglić – palić, żglisko – palenisko smętarne.

Istyjskim odpowiednikiem Żywii jest Curche-Kurko.

SSSSS s-1553


Bogini Której Nie Ma – Osiemdziesiąta Dziewiąta


Bogini Której Nie Ma – Osiemdziesiąta Dziewiąta

Swątlnica  – z TWERU SWĄTA ( z rodu Sołów i Rodów) – Poczwórkroć zrodzona córka Dażboga i Rodżany


znak swątlnicy szta

Wszystkie kątyny są zgodne co do tego, że Swątlnica nosiła miana: Swątbody-Swawoli, Starzęśli-Strzęśli, Swątolicej-Swątlicy i Imieli-Jumali. Godzą się także, że raz jedna, raz druga duszyczka Swątlnicy uwięzionej na Wierchu Weli, jest stamtąd wypuszczana. Dzieje się tak dwa razy do roku. Wołchwowie z Jełowszcziny, a za nimi większość kapiszt Wschodu widzi w niej świeże, Bodre Światło Boga Bogów – Bożą Krówkę. Zgadzają się też, że dwa razy do roku jest ona od nowa rodzona przez Rodżanę, która ukrywa Bodre Światło pod językiem, albo w fałdach swych sukien, i dwa razy do roku jest ścigana w Dzikich Łowach przez zastępy rozjuszonych bogów, którym wszystkim zalazła za skórę. Są też zgodne, że jako Boża Krówka powtarza poczwórny krąg zaklętych przemian rosnąc i przybierając postać czterech świętych zwierząt: Biedronki, Orła, Białej Krowy i Czarnego Byka. Nosi tytuł Pani Swobody, Pani Woli, Władczyni Wolności, Wielkiej Swawolnicy. Jej liczbą jest 26, nie posiada czerty, bo nie jest osobnego rodu.

Postacie-wcielenia (równe miana): Swątboda-Swawola, Starzęśla-Strzęśla, Swątolica-Swątlica i Imiela-Jumala.

Inne nazwania jego osoby (przydomki): Swątwola

Zajmowany krag: Krąg Kręgów

funkcja (zakres działania):koło przemian, kierat roku, wieczyste wcielanie i przemiana

ród:Światłonicze – Sołowie – Rodowie, córka Dażboga i Rodżany

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania):Kłódź na Wierchu Weli ( w postaci wcielonej w Swąta) i Łąki Welańskie (w postaciach wedrika-biedronki białej z czarnymi lub czerwonymi kropkami, czarnej z czerwonymi kropkami, czerwonej z czarnymi kropkami, orła białego, czerwonego i czarnego, Białej Krowy, Czerwonej Krowy i Czarnego Byka

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Czarnoczerwony Czarowny Płaszcz Gwieździsty

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): –

Członkowie rodu: Swąt



kamienne: -


rzeczowe:hubka-chapka i krzemień

maści (barwy):-

czerty i rezy (liczby): – lub 89

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity):

Wieńce i ofiary:

Obrzędowy wypiek:


Swątlnica w cyklu przemian clip_image002Swątlnica w cyklu przemian

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Swątlnica nosiła miana: Swątbody, Swawoli, Swątwoli, Swobody, również Starzęśli, Strzęśli, Skrzęśli, Skreśli, i Swątolicej, Swątlicy, Swadelnicy, Swędłolicej, Sweticy, a także Imieli, Jimieli, Omeli, Imeły. Cztery ostatnie nazwania są równocześnie określeniami jemioły – pasożytniczego krzewu o znanych obrzędowych i czarownych właściwościach, porastającego korony drzew. Jemioła odgrywała bardzo wielką rolę w Święcie Narodzin Światła, czyli w Godach (zimowym Górowaniu Ciemności), kiedy rodzi się świeże, młode – Bodre Światło, pozwalające światu toczyć się dalej i po zimowym uśmierceniu odradzać się ku nowej wegetacji wiosennej oraz nowemu rokowi-godowi. Jemioła, jako atrybut świąt grudniowych Bożego Narodzenia, przetrwała do dzisiaj w obrzędach bożonarodzeniowych. Obrzęd z jej użyciem był znany zarówno Celtom, Rzymianom, Germanom, jak i Słowianom i jest dzisiaj powszechny w krajach o kulturze europejskiej. Zachowały się zapisy dotyczące obrzędów celtyckich związanych z tym Świętym krzewem – symbolem bogini Światła. Kapłani-Druidzi ścinali jemiołę złotym sierpem z dębów w ten sposób, by spadając z drzewa nie dotknęła ziemi. Spadającą łapano na lniane prześcieradłaa. Jej owoce miały czarowną moc, a dwoistość jagód i liści nawiązywała do podwójności boskich par Żywiołów i Mocy i daru wzmożonej płodności – sporub. Z tradycji słowiańskiej znany jest zarówno biały lniany czechół -obrzędowe prześcieradło wieszane u sufiu, pod którym ukrywano jemiołę i całowano się (echo obrzędowych orgii związanych z tym dniem), jak i używany przez wołchwów, znachorów i czarowników specjalny sierp do ścinania czarownych roślinc.

Bliskie związki wierzeń Celtów i Słowian są potwierdzone przez naukę, a ich źródłem było długotrwałe wspólne zajmowanie tych samych terenów i mieszanie się plemion celtyckich i słowiańskich w wielu miejscach [np. Śląsk, Nadłabie, Załabie, Alpy, Czechy, Słowacja, Wiślania (Wiseland), Ziemica Naddunajska. Istnieją zarówno bogowie o wspólnym celtycko-słowiańskim rodowodzie [Smertulos -Śmierć, Rosmerta – Mor, Morena – Marzanna, Cernnunos – Czarnogłów, Dis – Dyj, Belenus – Bel (Belbuk, Białobóg), Nox – Nyja, Bod – Boda, Essus – Jesse, Trigaranos – Trzygław, Divona – Diw, Danann – Dziewanna, Maja – Maja (Gaj-Ruja), Rudianos – Rod i inni]d, jak i przedmioty otaczane tą samą czcią (między innymi jemioła) czy obrzędy o wspólnych korzeniach (na przykład zwyczaje godowe – dziś noworoczne, związane z zapustami i narodzinami Nowego Światła). Mit odtworzony powyżej w jednej swej części (związanej z odradzaniem się Swątlnicy), przetrwał tylko we fragmentach podań, bardzo drobnych strzępkach, zwłaszcza na słowiańskim Połabiue. Cały obrządek związany z jemiołą jest bezpośrednim odblaskiem mitu, który ponadto odbija się wyraziście w etymologicznych powiązaniach słowiańskich nazw ludowych jemioły, opowieściach o niej i w pojęciach – swobody, swojej woli, wolności i ich związkach znaczeniowych dających się spleść z mitem. Podanie to łączy się w całość z kompleksem opowieści o Diwie-Ładziwie na szczycie Drzewa, Wojnie o Krąg, opowieści o Ładzie Kołacie i jego wozie zaprzężonym w skrzyste niedźwiedzice, a wreszcie, z kręgiem opowieści o Dzikich Łowach, Wielkich Bitwach i Narodzinach Bodrego Światła.

Część obrzędów przetrwała również w Czechach i na Słowacji w świętach przypisanych bogini Perchcie – Przepigole (Plątwie).

Jemioła to w narzeczach polskich jemioło, jemiało, miele, w cerkiewnosłowiańskim imeła, w ruskim omjeła, w czeskim omeli, jmeli, w słowackim meli, w serbskim imela, w łużyckim jemjelina. Słowo zawiera znaczenia odnoszące się do wydarzenia z mitu – pojmania Starzęśli – jąć, pojmać, imać. Wiąże się także z takimi wyrazami jak: miotła, mleć, mieć, imię i małyf. Wszystko to określa boginię jako małoduszną (małą), mielącą ozorem, pojmaną, o zapomnianym, zakazanym imieniu. Jagody i kora jemioły od niepamiętnych czasów służyły do wyrobu ptasiego lepu. Krzew Jemioły znajduje się pod opieką Ładów. Krzew i Boża Krówka (Czarna i Czerwona) są jedynymi żywymi wizerunkami bogini (jej przedmiotowymi przejawami) na Ziemi.

W pozostałych imionach pobrzmiewa przede wszystkim człon swęt, wynikający z jej pochodzenia od Swąta lub Dażboga – Pana Światła, a także opisujący ją jako boginię świetlistą, gorejącą, tę która weszła w Kłódź, bądź świętującą (Swątlnica wiecznie świętowała, nie wykonywała żadnych robót nakazanych przez Boga Bogów). W części imion występuje wyraz swat (swatać – wydawać za mąż). Końcówki jej mian zawierają człon -dlnica, -delnica, -lnica, -tlica, -licag. Nawiązują one do dzielenia i dawania – jako że jest to bogini dająca Nowe Światło każdego roku i dzieląca je między bogów oraz ludzi, udzielająca go ludom Ziemi. Nawiązują także do jej pięknego lica i do tlić się – żarzyć, płonąć ogniem. W końcówce -lnica słychać wyraźne nawiązanie do lenić się – czyli być leniwym (Swątlnica niczego nie chciała robić) oraz lenić się – zrzucać skórę (co nawiązuje do jej wielokrotnych narodzin i przekształceń postaci). Warto dodać, że len był materiałem na czechoły – święte obrusy. Swiędłolica to przydomek odwołujący się do znanego z mitu przekształcenia bogini w zwiędłą staruchę – Starzęślę. Końcówki -boda i -wola nawiązują, w połączeniu z pierwszym członem swa do poczucia wolności i wyłącznie swojo-własności (swego ciała, bytu-bodu i ducha-woli). Wreszcie cztery ostatnie nazwy Strzęśla i Starzęśla oraz Skrzęśla i Skreślah, nawiązują do skrzyć się, skryć się, strzelać, strząsać, a także do pojęcia starości. Oznaczają w połączeniu z końcówką -śla boginię ślącą skrę światła, ścielącą światłu drogę, jednocześnie strzęsioną (z Drzewa Drzew, z fałd sukien Rodżany), a także skrytą w Kresie Sołu (Skreśla, Skrześla), czy wreszcie skreśloną z wykazu boskich imion, skreśloną z Kręgu i Pocztu Bogów. Końcówka -rzęśla nawiązuje do rzęsistości – obfitości (jaką poprzez dar światła zsyła ta bogini na Ziemię). Starzęśla to druga, dobrze znana ludowi polskiemu, nazwa jemioły. Połabianie i Łużyczanie zwali ową boginię Sweticei.

Bodre Światło Boga Bogów, czyli Boża Krówka to postać związana wyłącznie z odradzaniem się boskiej Skry Światła Świata. Bodre Światło rodzi się dwukrotnie w czasie roku (20-26 grudnia Jasne Bodre Światło – Biała Boża Krówka i 20-26 czerwca Ciemne Bodre Światło – Czarna Boża Krówka). Oba te „światła” (obydwie postacie Swątlnicy) uosabia biedronka (biała, czarna lub czerwona). Po narodzinach następują Dzikie Łowy zmierzające do upolowania i zabicia świeżego Światła-Jasności albo Światła-Ciemności. Dalsze wydarzenia opowiada dokładnie mit o Dzikich Łowach i Wielkich Bitwach. Młode Światło w ciągu roku wzrasta, osiągając po trzech miesiącach postać Orła, a po dalszych trzech Skrzystej Krowy lub Skrzystego Byka. Po osiągnięciu dojrzałej postaci Czarny Byk (lub Biała Krowa) obumiera – pomniejsza się, przechodząc przez stan Orła, do całkowitego zaniku i narodzin jako Boża Krówka – Bedrik. We wszystkich krajach Słowian Boża Krówka ma identyczne miana kojarzące ją ze słońcem, światłem lub bydełkiem bożym. Jej miano wywodzi się z rdzenia bud zachowanego w ruskim budr (bidr, bodryj) – krzepki, chętny, mocnego ducha, serbskie bodr – żwawy, litewskie budrus – czujny, świeży. Rdzeń bud tworzy takie ciągi wyrazów, jak: byt, być, budować, buda – dom, bud – zwykły, budzić, bdyna (bdit) – czuwać, blusti (bludą) – uważać, spostrzegać, indyjskie bodhati – czuwa, uważa, uznaje, awestyjskie boudajti – czujea. Jest to pień olbrzymiego znaczenia, z którego najwięcej ocalało na Rusi. Wszystkie znaczenia, jak i ocalałe obrzędy wiążą się z Bożą Krówką. Istyjskie mity potwierdzają, pierwotny kształt opowieści.

Boża Krówka, Boża Owieczka, Słonyszko, Bedrik, Biedronka to w różnych krajach Słowian nazwy tego samego zjawiska: owada będącego ucieleśnieniem młodego, świeżego Światła – pierwszego, jarzęcego Światła Bodrego. Jego narodziny rozpoczynają okres wydłużania się dnia, czas upadku Ciemnościa. Większość Sławów używa określenia Boża Krówka i Bedrik-Biedronka. Czesi, Serbowie i Chorwaci nazywają owada Bożą Owieczką, a Łużyczanie Bożym Słoneczkiem. ukraińcy poza nazwą Soneczko używają określenia Bedrik. Nazwę Biedronka wywodzi się od beran (baran), czyli bydełko (owca) boża. Baran u wszystkich Ariów jest przedstawieniem światła słonecznegob. Określenie to zawiera znaczenia takie jak: wgłębienie, stok, biera – los, brać, bodryj (ros.) – krzepki, silnego ducha, chętny, bodry (serb.) –żwawy, budrus (litew.) – czujny, świeży. Wywodzi się je więc także z rdzenia bud tworzącego takie słowa, jak budzić, budowacc. Słowo bodry – krzepki jest jednocześnie odwróceniem wyrazu dobry. Nawiązuje także do barwy białej i określenia biały – wielki, świecący (sanskryckie bhati). Takie nawiązanie prowadzi z kolei także do odmiennego kręgu znaczeń: biel (bielawa) – bagno, błoto i bajać – mówić, opowiadać oraz baj mit, bajorek itp.d. Znana jest także inna nazwa Bożej Krówki – Wiedrzenica, która wiąże ją z boginią Pogodą. Litwini używają nazwy Dievo Karwyte (Boża Krówka). W sanskrycie spotyka się okreś1enie Indragopa, czyli Bydło Indry. Pokazuje to jeszcze jeden z licznych związków słowiańsko-indyjskich

Następnego dnia zasiadano w kręgu wokół Snopa-Kolędy (Macicy – Kłódzi, mającej symbolizować prawdziwą Kłódź Swąta, z której odradza się Swet-lnica, Boża Krówka). Tu odbywało się ciche, milczące oczekiwanie do wieczora, aż do chwili, gdy na niebie pokazywała się pierwsza gwiazda, owo Światło (Iskra Swąta). Widziano w niej obraz pierworodnej iskry – zaczynu istnienia (Skry Światła – Swetu, Skry Świata – Swetu, Skry Świętej – Swąta, Skry Świtu – Swiłtej). Niepojawienie się owej gwiazdy oznaczałoby koniec świata, zapowiadałoby niechybne zwycięstwo Sił Ciemności w mającej się rozpocząć nocnej bitwie, prorokowałoby nadejście nocy, która nigdy się nie skończy.


Powłoka-Niebło, Głębia-Gołuba, Głębia-Powłoka

znak gołuby gerb

Postacie-wcielenia (równe miana): Niebyła, Głąbia-Mać, Gołuba Macica, Matka Strąprza

Inne nazwania jej osoby (przydomki): Niebo Głębokie, Najgłębsze Niebo-Głąb,  Dalina – Niebo Dalekie, Otchłania, Matka Bram, Mać Bram, Bramana

Zajmowany krag: Krąg Kręgów – Zamieniona w Niebo – z włosami Nicy tworzy Powłokę – Niebo Najgłębsze i Niebo Głębokie

funkcja (zakres działania): Powłoka Nieba, Opiekunka Nieba Dalekiego (Dali) i Nieba Głębokiego (Głębi)

ród: Światłonicze

pochodzenie: od Swata i Nicy (z wód po jajach Zniczów i włosów Nicy)

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): Bramy Bram w Najdalszym Niebie, w Otchłani

narzędzia czarowne – oznaki władzy: Warkosa – Czarny Warkocz Przestroni

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): Światłogońce

Członkowie rodu: Światłonicze-Pierwbogowie (Nica, Znicze, Strąpsza-Wspóra) oraz Kirowie

Atrybuty: -

Wieńce i ofiary:

Obrzędowy wypiek:


Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Najgłębsze Niebo – zostało w końcu nazwane Niebem Najdalszym, czyli Dalą. Niebło-Niebo – stało się określeniem Całego Nieba, czyli wszystkich Niebiosów. W trakcie Działów wykształciły się Cztery Niebiosy, które poświatło Światowitowe złączyło niczym lity most w jedno Niebo. Te Cztery Nieba-Niebiosy to: Niebo Dalekie – Dal, czyli Powłoka, Niebo Głębokie – Głąb (Czeluść), Niebo Wysokie, czyli Ciemń i Niebo Bliskie (albo Niskie), zwane Niebem Dażbogów albo Żywiołów. O Niebie Wysokim mówi się czasami, że jest Niebem Kamiennym, i nazywa się je Kopułą Niebieską. Jest to Niebo Simów, ale w istocie podanie mówi o kopulacji Sima, Kupały i Perperuny. Niebo Głębokie jest Niebem Kirów, Dalekie zaś Niebem Umorów lub może Nicy, jako że tam trzyma ona wetknięte w gniazda swe paluchy, i jest ono utkane z jej włosów. Stosuje się także wśród niektórych Słowian dla nazwania Nieba Wysokiego lub Niskiego (zależnie od ziemicy i pamięci prastarego wzoru) miano Sklepienia Niebieskiego. Jedni prawią, że jest ono wykute z żelaza przez Swaroga i oddane Dażbogom, inni że z Kamienia przez Sima w darze dla Matki Ziemi, by się nim okryła.

Wyraz niebło ma kształt analogiczny jak webło, symboliczna roślina-atrybut bogini Wądy (morski wodorost – tasiemnica). Webło – „włosy wodne”, niebło – „włosy Nicy-niebytu”.



znak strąprzy zeło

Postacie-wcielenia (równe miana): Jasna-Stronpora, Opióra

Inne nazwania jej osoby (przydomki): Głąb – identyfikowana z Głębią podobnie jak Białoboga, albo uznawana za niebyłą jak Niebyła-Głąb – a jedynie za cząstkę Swata – Wspór

Zajmowany krag: Krąg Kręgów, zamieniona w Kirów i Światłogońce na skutek rozerwania

funkcja (zakres działania): jaskrawe, strzeliste, żywe, ład, ugodzenie, strony, kiry, runy, pory, wity

ród: Światłonicze – Pierwbogowie

pochodzenie: córka Swąta – utoczona z istu Swąta i żarzącej materii Kłódzi

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): Niebo Dalekie, Niebo Głębokie, Niebo Najgłębsze-Powłoka, Wierch Weli


Wspóra-Głab clip_image002Strąprza w postaci Wspóra Swąta

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Strąprza – Stronpora – Wspóra – Opióra – Jasna – przeciwieństwo Głąbi – Głębi – Goluby – Gołubi (Czeluści), druga córka Światłoświata. Jej miano mieści w sobie cały krąg znaczeń uzewnętrznionych w micie o niej jako Matce Kirów – strona, pora, wspierająca, opora, opoka, pióro (pir – rdzeń także takich znaczeń, jak np. piorun), przeć, strzęp, strop, trop, tron


zna k nicy niczto

Postacie-wcielenia (równe miana): Niebyta, Niebyła, Niebuła

Inne nazwania jego osoby (przydomki):

Zajmowany krag:

funkcja (zakres działania): obejmuje nicość i bezistność

ród: Pierwbogowie-Światłonicze

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): poza Wszech Światem i w jego nielicznych głebinach

narzędzia czarowne – oznaki władzy:

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): -

Członkowie rodu: Strasze

Atrybuty –

Nica (córka Pierwnicy-Niebuły Niebyły, Niebyty i Swąta lub tylko Swąta)

Nica zmieszana ze Światłoświatem clip_image002

Nica zmieszana ze Światłowiłetem

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:


Co oznacza, że nic tylko nic znaczy i nic więcej. A nice – to także odwrotna strona materii świata, i odwrotna strona czegoś.

SSSSS s-1553



Postacie-wcielenia (równe miana): Znicze, Ubogowie, Umory

Inne nazwania osoby (przydomki): Umory Strasze, Upadli Bogowie, Orły Strasze, Orły Welańskie

Zajmowany krag: Krąg Kręgów

funkcja (zakres działania): Noszenie dusz – zmarłych i nowonarodzonych, bogów i rzeczy między Welą, Ziemią a Niebem. Nie wolno im tkną Ziemi ni Weli stopą. Wypoczywają w gniazdach-gwiazdach Kirów gdy odwiedzają swoją matkę Nicę

ród: Pierwbogowie – Znicze

pochodzenie: synowie Swąta i Nicy

główność: w postaci Straszów – jedno- lub dwugłowe, dawniej przed upadkiem czterogłowe

przynależność: Twer Swąta

główny przybytek (miejsce przebywania): Niebo Niskie, Niebo Wysokie, Niebo Głębokie, Niebo Dalekie

narzędzia czarowne – oznaki władzy: -

Pomocnicy (Stworze – bogunowie): –

Członkowie rodu: Wiłchmur, Swarłat, Chorłyskot, Czernobił i Porewiłt; wszyscy oni mieli panować nad Wysokim Działem, zalążkiem Niebios. Drugich pięciu to byli: Siemargł, Miłrod, Zielwodzieł, Wełdomarz (Wełtomar) i Prowdołd – ci mieli panować nad Niskim Działem, zalążkiem Ziemi i Podziemia.

W postaci Straszów noszą imiona: Chorłyskota zwą dziś Tugarinem, Wiłchmura Sołowiejem-Rzepiórem, Swarłada Rarogiem, Siemargła Senmurgiem, Porewiłta Ponurtem, Zelwodzieła Dziwolągiem, Prowgołda Rochwistem lub Rohatyniem, Czernobiła Biełozórem, Wełtomarza zaś Krogulcem-Skruchtem17.






maści (barwy):

czerty i rezy (liczby):

taje (guzły) i gramoty (zapisy, sjenowity):

Wieńce i ofiary:

Obrzędowy wypiek:


Znicze clip_image002Znicze- Strasze Welańskie

Znaczenie mian i imion oraz przydomków, i ważniejsze pojęcia wywodzone z jego miana:

Znicze – zrodzeni z Nicy, z niczego, synowie Nicy zarazem ogniści, świetliści, płonący, skrzyści. Znieceni i zrodzeni w niecy. Także znikający (niknut, sniknut) i niecni, czyli niecnotliwi. Wielość i jakość znaczeń odpowiadających mitologicznej roli pierworodnych synów Boga Bogów Swąta gruntuje tę właśnie nazwę jako właściwą dla owego rodu. Święty, wiecznie płonący ogień w kątynach litewskich, np. w Romowem, nazywano zniczą, każdy święty ogień określano wśród Słowian tą właśnie nazwą. Znicze zostali zamienieni w Gwiazdy, a następnie, ułaskawieni, stali się Umorami-Straszami, skrzydlatymi (skrzystymi) przewoźnikami dusz zmarłych między Ziemią a Welą.

Umor senmurgUmor-Znicz Senmurg

Kapłani-opiekunowie ognia nazywali się Znicziusami. Miano to w pełni przechowali Istowie-Bałtowie.

SSSSS s-1553

Winicjusz Kossakowski – Mazurek i oberek część 2

Posted in Mitologia Słowiańska, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 8 Marzec 2013

Mazurek i oberek cz. II

O istnieniu pracy zatytułowanej „KSIĘGA POPIOŁÓW” autorstwa pana Marskiego, dowiedziałem się z rozmowy z autorem  „MITOLOGII SŁOWIAŃSKIEJ”, Czesławem Białczyńskim.  Nakład „Księgi Popiołów” został wyczerpany i zdobycie, nawet jednego egzemplarza, okazało się niemożliwe. Obecnie możemy zapoznać się z nią dzięki publikacji internetowej. Interesuje mnie mitologia i religia słowiańska. Zebrałem na ten temat nieco wiadomości i spostrzeżeń,  którymi podzieliłem się z czytelnikami.. Jakież było moje zdziwienie, gdy przeczytałem je w pracy pana Marskiego. Sprawdziłem rok wydania. Pan Marski zauważył to samo, a nawet użył  tych samych słów, o kilka lat wcześniej. Ja jestem w lepszej sytuacji. W międzyczasie do nauki wprowadzono badania genetyczne. Odczytano runy słowiańskie. Dysponuję obszerniejszym materiałem na podstawie którego można potwierdzić spostrzeżenia Ignacego Pietraszewskiego, tłumacza AWESTY WIELKIEJ, pierwszej „Objawionej Księgi Religijnej” spisanej przez Zaratustrę, która niewątpliwie, była pierwowzorem tzw „Starego Testamentu”a ten z kolei wzorem dla  Koranu – księgi islamu. Niewiele, ale za to podstawowej wiedzy  źródłowej dostarcza „Żywot św. Metodego znany jako Legenda Panońska”.  Opierając się, chociażby na tym materiale, można zorientować się, jaką religię wyznawali Słowianie na kilka wieków przed chrystianizacją.. Marski ten temat penetruje głębiej.

Niżej, jeden z rozdziałów KSĘGI POPIOŁÓW.


Księga II Wiedza Legend

Obrządek Słowiański (chrystiański), czy Obrządek Słowiański (pogański).

Mamy kilka zbieżnych informacji o sytuacji religijnej w Polsce Bolesława Chrobrego, pod koniec jego panowania:

1.Informację o rzuceniu przez arcybiskupa Gnieź. Gaudent’a klątwy na Polskę. (trudno więc by Chrobrego koronował)

2.”Żywot Mojżesza Węgrzyna” powiada pięć lat po wyprawie Chrobrego, na Kijów (1018r czyli ok. 1023) rozpoczął Bolesław wielkie prześladowania mnichów i wypędził ich wszystkich z kraju (wystarczający powód dla klątwy rzuconej na państwo).

3.Kosmas raczej łacinnik podaje, że w 1022r rozpoczęto w Polsce prześladowanie chrystian.

4.Długosz podaje, że 1022r Chrobry stłumił bunt antykościelny (a może jednak bunt katolickokościelny sądząc po skutkach?).

5.Mamy też informacje o małżeństwach zawieranych na prawie krajowym, (czyli chyba z obrzędu pogańskim).

Te fakty kronikarskie tłumaczy się najczęściej w ten sposób, że Chrobry prześladował mnichów ale obrządku słowiańskiego bo pomagali jeńcom Rusinom, Gaudent rzucił klątwę na Polskę za to, że Chrobry żył z Rusinką w konkubinacie (co tu im winna Polska, wystarczyło obłożyć klątwą Chrobrego), zaś Kosmas po prostu się pomylił, a małżeństwa na prawie krajowym były nie wiadomo czym. Widać, że to rozumowanie nie trzyma się kupy, abstrahując od sytuacji politycznej czyli koronacji Chrobrego, a tylko obrządek słowiański to umożliwiał.

Więc Gaudent prześladuje Chrobrego, że ten dogadza Rusince, Chrobry prześladuje mnichów którzy pomagają jeńcom ruskim, Kosmas to pomyleniec, a śluby jeden z ważnych ogólnie sakramentów, bierze się zapewne w lesie pod jemiołom lub ówczesnym urzędzie stanu cywilnego, czyli krótko mówiąc absurd i niedorzeczność (to, że brano śluby w świętym gaju pod jemiołą, jest dość prawdopodobne jakaś pozostałość obyczajowy pocałunek pod drzewem życia).

Przypomnijmy sobie pewne inne cechy sytuacji religijnej Słowian, (w owym czasie u Kadłubka nazwa Słowianie, Lechici, Polacy używane są wymiennie bez odróżnienia, synonimicznie jako nasza nazwa etniczna), więc Grek Prokop z Cezarei pisał o ich wierze (VI wiek), a była to cecha dość trwała, religie tak szybko nie mutują:

„(…) Uważają bowiem, że jeden tylko bóg, twórca błyskawicy, jest panem całego świata i składają mu w ofierze woły i wszystkie inne zwierzęta ofiarne. (…)Oddają ponadto także cześć rzekom, nimfom i innym jakimś duchom, składają im ofiary, a w czasie tych ofiar czynią wróżby.(…)” (byli więc monoteistami!?!)

Grek Konstantyn Porfirogeta pisał, że 950r mieszkali na północ od Węgrów(Turków) i wschód od Niemiec Chorwaci Biali nieochrzczeni, brak wiadomości o chrześcijanach obrządku słowiańskiego, którzy przecież byliby powodem do dumy dla następcy cesarza Bizantyńskiego który wykoncypował Cyryla i Metodego oraz ich misję, więc nie omieszkał by o nich wspomnieć jako owocu chrystianizacji.

Ale co ciekawe są jeszcze w latach 1143-5, w Polsce ludzie nazywani Rusinami którzy wyznają jakiś swój bezbożny obrządek i dyscyplinę, niejaki biskup Mateusz pisze do niejakiego św. Bernarda de Clairvaux by on przybył przeciw nim i ich obrządkowi na pomoc, ” …bezbożnemu Rusinów obrządkowi i dyscyplinie…Lud ruski bowiem ani z kościołem łacińskim, ani greckim nie chciał być zgodny, lecz zupełnie od obu oddzielony z żadnym z nich nie współuczestniczy w przyjmowaniu sakramentów… [więc nie był to z pochodzenia obrządek wielkomorawski, tylko Ruski obejmujący całą Słowiańszczyznę, pisze się w tym kontekście głównie o Polsce ale i o Czechach (o Rusi w dzisiejszym tego słowa znaczeniu w tym piśmie tylko przypominając jako oczywistym tego obrządku występowaniu), jacy to więc Rusini w Polsce i Czechach, otóż Rusini właściwi czyli Chorwaci, bo Chorwat, Rusin, Sclawin, Słowianin, Obr, a i Lach to synonimy czyli imię własne tego samego ludu który dał nazwę różnym państewkom Słowiańskim po rozpadzie Związku-Banta-SpólNoty-Kaganatu Sclawinów-Lugii-Antów-Obrów-Awarów czyli Chrobrów ~ Kobrów ~ Hobrów ~ Obrów ~ Chorwatów ~ Rusinów ~ Lachów ~ Gebalimów ~ Goblimów ~ Mardów ~ MarHarii ~ Harów ~ Walinjana (warinjana-warengowie-wręgowie-szkieleci) itd. patrz też strony „Kwesta Białej Chorwacji”. (a jeśli był to obrządek słowiański pomorawski to dlaczego występuje na obszarze całej Rusi, czyżby Wielka Morawa chrystiańska obejmowała całą Ruś)].

Tłumaczy się to, że ten bezbożny obrządek Rusinów jest to obrządek słowiański-chrystiański, a może był to jednak obrządek słowiański przedchrystiański, 999r synod biskupów ustanowił święto zmarłych dlaczego przez tysiąc lat chrystianizmu, nie potrzebowali chrystianie tego święta a trzydzieści lat po tzw. chrzcie Polski, a parę lat później chrzcie Rusi, to święto zmarłych wprowadzili, bowiem te święto było u nas ważnym świętem i trzeba było go zaadoptować do chrystiańskiej celebry, by nie było kontrowersji między Słowianami a resztą chrystian.

Jeszcze w XIV-XV wieku w Polsce w Zielone Świątki (stare polskie święto), pisał zdegustowany klecha „…schodzą się starki, kobiety i dziewczęta do kościoła, nie na modły, ale na tańce, nie Boga wzywać, ale diabła, mianowicie Ysaya, Lado, Ylely, Yaya(…) jeśli nie będą pokutować (czyściec) przejdą z Yassa, Lado na wieczne potępienie (piekło)” (schodzą się starki, kobiety i dziewczęta do kościoła na tańce, wzywać diabła Ysaya, Lado, Ylely, Yaya … przejdą z Yassa, Lado na wieczne potępienie), toż to istna demonstracja polityczna i religijna, więc takie to było chrześcijaństwo w Polsce, czy to nie o tym Ruskim ludzie i jego bezbożnych obrządkach pisał parę wieków wcześniej wspomniany wyżej Mateusz (a tak naprawdę chrześcijaństwo w Polsce to zaprowadziła najprawdopodobniej dopiero święta inkwizycja, a raczej wymusił strach przed jej stosami, wcześniej była to religia aparatu państwa, tak jak w 40 lat po wprowadzeniu komunizmu w Polsce była to ideologia 10% ludności kolaborującej z okupantem, zasilanej wszelkiej maści karierowiczami pozbawionymi kręgosłupa moralnego, sprzedającymi się za dobra materialne i przywileje, „możesz sobie i diabła ‚czcić‚ byle byś dziesięcinę płacił”).

Jeśli ktoś myśli, że jestem niechętny chrystianizmowi to muszę powiedzieć, że uważam chrystianizm za pewną mutację naszej religii, która po przekształceniu w środowisku lewantyńskim z nowym wątkiem mesjasza, wróciła do nas rykoszetem, tak więc nie jest to całkowicie obca nam religia i pełna jest ideologii i frazeologii naszej religii, bo u nas zmartwychwstawał na Świętej Peuce Światogor, czyli najwyższy Bóg Amon.

Sam przecież chrystianizm (Chrystus się ochrzcił, więc nie wymyślił chrztu) to miszmasz zapożyczeń z naszej religii poczynając od chrztu ~ krztu ~ okrzesania, poprzez święto zmarłych do opoki piotra, (kalpy-opoki-roki tu z religii kamiennych kręgów Sziwy-Zerwana-Kronosa ~ czasu) wszystko to należy do starej religii Ludu Słowian-Ludu Ariów, jest to religia w której na przykład było drzewo życia, chrześcijaństwo na każdym kroku nawiązuje polemikę lub asymiluje te symbole, nie mając lub też nie chcąc mieć tego świadomości, każdy słyszał na pewno frazę „krzyż jest nowym drzewem życia„, do czego tu nam chrystianie piją (przygadują) i rodzi się też naturalne pytanie czym jest i jak wyglądało stare drzewo życia, oraz z jakiej pochodzi religii? Czyżby o zgrozo pogańskiej.

Te drzewo życia z jego frazeologią znajdujemy też w Edzie (Drzewo Ygga-Strasznego, na którym ‚jedno’oki’ wisiał dziewięć dni sam sobie złożony w ofierze Odin), czczą to drzewo Sasi, liśćmi tego drzewa są pokolenia ludzkie o czym mówi Iliada Homera. Frygowie czcili dąb i lipę wieszając na nich wieńce, u nas czczono Święte Dębowe Gaje, w mitach Egipskich Święte Cedry w raju są strzeżone przez plujące ogniem kobry. Ale głównie symbolizowała drzewo życia winna latorośl, (czy też leszczyna) jako łatwo się szczepiąca, więc się odradzająca, dlatego taką to złotą gałąź (drzewa życia) dostał Brzetysław od naczelnika Giecza na znak, by ten ich przesiedlił (przeszczepił ) do Czech, chociaż byli oni już formalnie chrześcijanami to posługiwali się symboliką starej religii Słowian-Ariów-Awarów, inne jej cechy oprócz kultu drzewa życia (dąb, jawor, święte gaje), to kult ognia, monoteizm czyli kult gromowładcy, kult świętych rzek i źródeł, jej atrybuty oko niebios w trójkącie symbolizującym Świętą Górę, Górę Niebios (Pełkę) „która była szeroko rozsławiona z ‚jedno’okich’ cyklopów”(Długosz) tzw. oko opatrzności, czy diadem półksiężyca na głowie władcy (stąd książę-księżyc), wszystko to było i istniało w ramach obrządku Słowiańskiego, tego bezbożnego obrządku Rusinów-Chorwatów-Obrów o którym pisał rzeczony biskup Mateusz. Krak Kraczun to Mitra który mieszka na szczycie gór Harati i odradza się 25 grudnia w jaskini, czy przypadkowo Chrystus dokładnie powiela ten schemat, oczywiście nie i dlatego nasza religia musiała być z taką bezwzględnością niszczona, bo chrystianizm tylko ją naśladował i w końcu sobie przywłaszczył, by uchodzić za rzecz oryginalną choć jest tylko naśladownictwem, więc jest to bez wątpienia herezja judejsko-romajska importująca innowację biblijno-nowotestamentową która wyparła pierwotny i właściwy obrządek Słowiański w którym istotnym obrzędem był chrzest, herezja ta pozostawiła jednak większość obrzędów starej religii tylko je modyfikując, róg obfitości ~ kielich krwi-wina, kołacz ~ opłatek (jakaś ewolucja i mutacja musi zachodzić).

Innymi słowy mówiąc, bezbożny obrządek Rusinów w Polsce i ogólnie pojmowanej Słowiańszczyźnie to monoteistyczna religia przedchrystiańska z której wywodzi się obrzędowość chrystiańska, łącznie z wątkiem zmartwychwstania ściśle i pierwotnie mówiąc wskrzeszenia (problem z podniesieniem kamiennej płyty przez Światogora), bo Chrystus swoim, zmartwychwstaniem co do szczegółów (odrzuceniem płyty grobowca i siedzący na nim anioł twierdzący, że Chrystus poszedł już królować w niebie), powiela porządek wskrzeszenia Słowiańskiego Monarchy. Dobrze zdawali sobie z tego sprawę ludzie kościoła, dlatego tak wytrwale niszczyli wszelkie ślady pierwotnej wiary z której się wywodzili, bowiem chrzest był zanim powstał chrystianizm i to kilka tysięcy lat wcześniej, nim narodził się oraz zmartwychwstał (skoro w to wierzą) Chrystus, którego przecież ochrzcił wodą Jan Chrzciciel, a chrzczono się wodą i w Indiach i w Skandynawii oraz my wasserpolacy, czyli wodni Polacy nieprzypadkowo tak nazywani, bowiem w przezwisku jest znamię, krestojan~krzeszcijan (nazwa ta już u Herodoa V wiek możliwych słów 9 literowych w alfabecie 24 literowym jest cztery i pół miliarda).

Bowiem chrzest ten wodny (był też chrzest ogniem logiką bardziej związany z wskrzeszaniem, okrzesaniem) oznaczał wejście do wód rzeki czasu i narodziny ponowne jako wyjście z wód płodowych matki ziemi, narodzenie się na nowo, więc dający nowe życie, które jest szansą na lepsze życie, poprawę, wyzbycie się grzechu, zepsucia i zła, a które jest tak naprawdę wielką nadzieją żywych którzy boją się świata martwych i niewiadomej którą on niesie.

Tego, że nie był to obrządek chrystiański dowodzą słowa o jego bezbożności i niechęci ludu Ruskiego ~ Lachskiego ~ Obrskiego do uczestnictwa w obrzędach kościoła obojętnie czy Greckiego czy Łacińskiego one wtedy się jeszcze mało różniły, jednak między obrządkiem Słowiańskim a chrześcijańskimi istniała zasadnicza różnica a był nią brak w tej religii wątków biblijno-nowotestametowych, trumna Chrobrego pokazuje kogo oraz jakie królestwo strzegą węże po jego śmierci, (czyli rajskie-kobry-wojownicy, strzegące cedrów-dębów w raju) był to władca pretendujący do zwierzchnictwa nad państwem teokratycznym, Chorwackim i Kujawskim czy Połabskim ale zawsze było to królestwo Słowian – Sklawinów-Rusów-Ludu-Ród-Ruth(enia-lud’enia)-Gotów-Polaków, obojętnie czy był tym władcą Madżak waliński, Wilcinius połabski, Hertnit ~ Amm’jusz Roso’monów (ruski-chorwacki), Lesz’ek (chorwacki), Popielida (polański), który jednoczył dzielnice Słowiańskie w kaganat, związek olbrzymów, a tytuł króla królów był tu przecież jak najbardziej adekwatny, ze względu na obszar jak i zróżnicowanie terytorialne i częściowo etniczne Słowiańszczyzny, bo jak mówią „Złote łąki” był wśród Słowian lud (a)Wali’nów(warinów), który był najczystszej krwi, więc inne ludy Słowiańskie musiały być już pomieszane z innorodcami, czyli mieszanej (więc nie najczystszej) krwi, choć wszyscy byli rośli i silni, a włosy ich nie były ani białe ani nie przechodziły zdecydowanie w barwę czarną, lecz wszyscy byli względem greków rudawi, więc od właściwości ciała zwani Rudzi-Rusi, czyli tak czy inaczej nie odbiegali za bardzo od siebie antropologicznie, przynajmniej dla obserwatora z zewnątrz.

Oczywiste w tej książce utożsamiam się z państwowym, czy też związkowym punktem widzenia Słowiańskiego ‚Związku Lugiów ~ Bantaibu Antów’ państwa narodu słowiańskiego, więc do herezji chrystianizmu jako narzędziu ideologicznej ekspansji Franków czy papieskiego Rzymu przeciwko Świętym Górom, które przyczyniło się do rozpadu kaganatu Obrów mam niechętny stosunek, ale nie jest to dla mnie jakoś szczególnie wiążące emocjonalnie bo to stare dzieje, po prostu tak jak dla związku radzieckiego, narzędziem ekspansji ideologicznej i politycznomilitarnej był komunizm, dla Niemiec nazizm, dla Arabów islam, tak dla Franków chrystianizm i jest to dla mnie wynalazek równie ważki jak włócznie i topory Franków, czyli mam do tego stosunek jak do przedmiotu martwego, bo tym jest ideologia narzędziem i niczym więcej, narzędziem walki, przetrwania, czyli organizacji się w celu ekspansji lub obrony, (obrony, czyli na przykład umacniania osiągniętych pozycji), chociaż niektórzy potrafią z tego narzędzia stworzyć sobie przedmiot bałwochwalczego kultu, a wtedy biada ludziom rozumnym i prawdzie. Chrystianizm jest w istocie, tak naprawdę w 90% historią głównie lewantyńską czy śródziemnomorską.

My mamy swoją słowiańską historię dorzeczy świętych rzek, córek świętej matki ziemi i jest to moja wiara, moja woda, moja ziemia święta, miejsce mego narodzenia, moja przeszłość, cmentarz i znicz, nie mam innych ziemi świętych ani cudzych bogów przed nią i mówiąc językiem archaizowanym, poetycznym i religijnym – iz poryo iz waryo takie wskazanie, z mego ognia z mej wody słowy tako nam antenaci rzeczą.

Niektórym się wydaje, że podobieństwa miedzy słowami są przypadkowe oczywiście nieraz tak bywa, tak jest np. w przypadku podobieństwa słowa krzest-chrzest (dźwiękonaśladowcze chrzęst, o’krzesać, stąd krzest) do słowa greckiego Chrys’tus (pomazaniec, dosłownie ‚złoty tuz’ tak jak chrysos-złoto, chryzo’stom-złoto’usty) spowodowało to, że słowo chrystianizm zmieszało się z naszym słowem krześcijaństwo wynika to z mechanizmów asymilacji języka czyli odczytywania obcego słowa przez rdzenie rodzimego języka zgodnie z pewną logiką bowiem chrzest jest ważnym obrzędem chrystianizmu, przypadkowo słowa Anioły [Anieli, Anya-Ela, dosłownie ‚mara-duch(też śmierć) ~ boga-świata’] wydają się słowem podobnym do greckiego słowa angelos (zwiastun) bo w istocie te słowa znaczyły co innego i są to różne słowa, choć te drugie słowo było używane przez naszą PAPLAJACĄ PO ŁACINIE SZLACHTĘ CZYLI INTELIGENCJĘ, a Anioł czy imię Anielka zachowało się dzięki językowi ludowemu czy mieszczańskiemu tak jak frazy morowi ludzie czyli jaworowi ludzie, nie jest zaś przypadkiem to, że celtycki bóg Esus dał imię jEzus’owi bo Esus i Jesus to te same słowo podobno Esus znaczy dobry więc pierwotnie Iesous Christós ~ Esus Chrystus znaczy dobry pomazaniec czy dobry złoty tuz-wojownik, niekiedy mówimy o kimś szczery(dobry) jak złoto, możliwa więc taka etymologia tego imienia, co podobne do złotego awatara Wisznu który ma mieć piękną złotą skórę stąd zwany jest lub będzie Gaurahari lub Gauranga.

Musimy coś sobie uzmysłowić chrystianizm wszędzie usiłował zatrzeć ślady starej religii w miejscu zburzonej świątyni pogańskiej czy wykarczo-wanego świętego gaju stawiano bożnicę chrystiańską, asymilowano obrzędy, przejmując czy to zielone światki, czy święto zmarłych którego w judaizmie po prostu nie ma (oni twierdzą, że nie można zakłócać spokoju zmarłym, a co praktycznie jest dość wygodne dla żywych, nie ma też w judaizmie pojęcia duszy, czy niebios), nawet na lipach które są wariantem kobiecego drzewa życia chrystianie przybijali kapliczki matki boskiej tak konsekwentnie, że później zachowało się w folklorze ludowym mniemanie, że w lipie mieszka matka boska. Zresztą chrystianin wszędzie będzie widział symbolikę chrystianizmu w skrajnych wypadkach nawet w niewyraźnym zacieku na szybie pierwszego lepszego domu zobaczy twarz matki boskiej, czy w plamie sadzy na kominie twarz Chrystusa.

Podobnie jest z umysłami naszych romajskich historyków oni wszędzie widzą Bizancjum i chrystianizm nawet w zdawałoby się dość oczywistej symbolice religii drzewa życia, zapomnianego choć odnotowanego jeszcze w kartach imperium-królestwa Trefl’ańskiego – Drewl’ańskiego.

Monety ruska ‚Walan (wanan?) R nasto(jaszczy)-miasto~przedni’?, awarska VII w. fragment korony na monecie czeskiej(?) przypisywanej Brzetysła-wowi, moneta z terytorium Słowacji VI w. przypisywanej grekom, symbol z płyty w Wiślicy, następnie symbol z monety oraz fragment płaskorzeźby z trumny Bolesława Lackiego. Zamieściliśmy też w środku symbol króla (K) trefl-drewl zwany u nas żołędziem jest on związany z dębem czyli wariantem drzewa życia, trójkąt Wiślicki z którego wyrasta winna latorośl łączy się kształtem z trójkątem z monety słowackiej na którym z kolei jest symbol ‚żołędny'(dębu), trójkąt ten symbolizuje świętą górę (co miesza się też z dachem świątyni, sama świątynia też miała stać na górze Peuce), na szczycie kopca Kraka znaleziono korzeń, karcz ~ karpę około 200 ~ 300 letniego dębu, dąb nie rozsiewa się wiatropylnie ze względu na ciężar żołędzia więc zasadzono go na szczycie kopca specjalnie, ścieli go chrystianie najpewniej w połowie (po pokonaniu tzw. reakcji pogańskiej) lub pod koniec XI wieku (po upadku Bolesława Śmiałego, bo na jego koronacji było jeszcze dziewięciu biskupów obrządku słowiańskiego, którzy to biskupi raczej czcili to ‚drzewo życia’, niż je zwalczali) czyli kopiec usypano w VIII – IX wieku, a wtedy to przecież w środkowej Europie dominowała kultura materialna z symboliką drzewa życia, jego wariantem jest też krzyż czy swastyka choć to symbole bardzo stare.

Krak zanim został królem miał walczyć zwycięsko w Karyntii, czyli chodzi tu o walki Awarów z Frankami więc Krak był władcą Awarów. Monety te świadczą o ciągłości symboliki religijnej u Słowian dąb, wina latorośl czy leszczyna jest tylko wariantem symbolicznym drzewa życia, bo przecież drzewo to bardziej jest drzewem genealogicznym dynastii, narodu czy ludzkości niż drzewem pospolitym.

Wyssaliśmy to z palca? Nie opowiadamy bajki, będzie to bajka O piastowskim dębie Jana Baranowicza która świadczy, że język pamięta czym było drzewo życia w naszej religii, tu czym było dla dynastii.

„Na północ od miasta Brzegu, które rzeka Odra zdobi jak błękitna przepaska jest wieś Szydłowiec… w sąsiedztwie lasu… unosi się stara legenda… znajdował się tu kiedyś prasłowiański święty gaj… w miejscu gdzie kiedyś stał ołtarz, rósł do niedawna jeszcze dąb-wiekowiec… Olbrzym to był nad olbrzymy… konary krzekotały się szeroko, pełne guzów i wygięć ~ więcej podobne do bajkowych węży i smoków niż do odnóg drzewnych… przebąkiwali, że dąb domowił się na Szydłowieckich gruntach od czasów Piasta Kołodzieja…

Różnie plotkowała legenda ale najprawdziwsze… było to, że żywot dębu wiązał się ściśle z żywotem Piastów co mieszkali na zamku w Brzegu. Książątka wychowywali się w zielonym cieniu konarów; odpoczywali po nauce, śmielsi wspinali się niczym wiewiórki na wierzchoły. Małe księżniczki siadywały na węźlistych korzeniach, wiły wianki z pachnących konwalii i fiołków, pląsały u jego stóp jak małe rusałki. Lata dzieciństwa upływały im pod rosochatą opieką.

Żaden drwal nie podniósł nigdy prawicy zbrojnej w topór na sędziwy, piastowski dąb. Ni drwal, ni ktokolwiek inny. Nie tylko dlatego, że jego nietykalność gwarantował przykaz książęcy. Dotknąć kory dębu równało by się świętokradztwu. Nie wiada, jakie moce w swych dziuplach chowało przez wieki drzewo pogańskie. Nie ważył się dotknąć nikt z obcych… życie dębu było związane z życiemPiastów. Nie sok ale krew, żywa krew krążyła pod chropowatością kory, kropla w kroplę ta sama co wypełniała tętnice i żyły Piastowiczów. Umierał książę z brzeskiego zamku, usychała i gałąź dębu. Opadały konary na paproć, zapadały się pod trawnik piastowskie trumny. Tak działo się przez pokolenia… Ostatnia gałąź odpadła z dębu w roku 1675. Wtedy właśnie zmarł ostatni piast, książę na Brzegu.”

Jeśli jeszcze ktoś nie wie czym było drzewo życia i z jakiej było religii to niczego już nie zrozumie.

Wracając jeszcze do monet romajscy historycy mają tendencję do jakiegoś specyficznego uwłaczania naszym przodkom cokolwiek oni nie zrobili starają się przypisać obcym wpływom, zapożyczeniom, naślado-wnictwu czy wręcz fałszowaniu głównie monet, mimo tego, że kiedy indziej z zażenowaniem przyznają, że sztuka lania miedzi czy brązu jest znana na naszych ziemiach od 5000 lat, wybicie monety nie jest więc taką wielką sztuką dla tej naszej prowincjonalnej ziemi, mamy więc wiele monet które są przypisywane różnym egzotycznym miejscom lub wreszcie nazywają te monety fałszywymi z bezsensownymi napisami, nawet potrafią wymyślić takie coś jak bicie pełnowartościowej monety w Saksonii specjalnie na eksport do Polski i to w czasie kiedy to Polska toczyła dość ciężkie wojny z Niemcami. Na dodatek Niemcy owi którzy biją dla nas te monety okazują się analfabetami bo nie potrafią prawidłowo zapisać imienia Adelajda więc piszą ‚Ateahlat’ co więcej monety te niekiedy mają też imię Bolizlavz które to imię świadczy, że Polacy przynajmniej lepiej od Niemców znali tzw. łać. alfabet bo poprawniej zapisują imiona, nazwa ATEA’HLAT może znaczyć na przykład a’tea(deo-teo) – bóg, hlat-glad – miecz, wiec bożymiecz bo chyba nie bez’bożny’miecz (a może hlat to czeskie hlad-głód (też chciwiec), ATEA’HLAT znaczyłoby wtedy bez’bożnych’głód, – bóstwo chciwców), są też monety np. Hiatmervs które są niby bite przez jakieś małe plemię słowiańskie czyli uznają, że może coś zrobić małe plemię, ale Państwo Bolesława porównywalne z Niemcami dominujące wówczas w Słowiańszczyźnie musi wszystko zapożyczać w Niemczech.

Jest moneta Bracislav [en’ces’nus – x‚rzekam (się na) zawsze, napis treścią pasuje do nieszczęsnego Mieszka II ale też możliwe, że wybił ją tzw. Brzetysław ok. 1041r, a może Braci’slav (czy od Braci-braterstwa Słowian, czy Wraci-wróci Wraci’slaw) to Bolesław Zapomniany i en’ces’nus znaczy (nie) wyrzeknę się nigdy] na której niby św. Wacław trzyma koronę z motywem drzewa życia, który to motyw też znajduje się często na dachu kapliczki-świątyni innych podobnych monet, korona drzewa i korona królewska mają tą samą nazwę bowiem obie symbolizują koronę drzewa życia, bo kiedy król zakładał taką koronę symbolicznie wcielał się czy wstępował w drzewo życia.

Inne monety ze Słowacji mają motyw ołtarza, na dwóch trzech raczej drewnianych stopniach znajduje się kulista bryła tu raczej kamienna, na niej znajduje się krzyżopodobny przedmiot kultu.

Jest to jakiś uskrzydlony kielich, też może być to jakiś lichtarz ~ znicz (więc czy to zNicz góry? Bardzo prawdopodobne.), ciekawa postać olbrzyma w mitrze biskupiej, druga postać kobieca z jakimiś pastorałem z czteroramienną gwiazdą.

Sam krzyż też jest często symbolem pogańskim w naszych kulturach archeologicznych jest przewodnim (czyli głównym) motywem zdobiącym ceramikę, krzyże z popielnicy z Bielska, przeworski, cztery awarskie, trzy oksywskie.

Jeszcze o napisach tym razem na mieczach lednickich napis IIEIIEII, jest podobny do przyśpiewki pogańskiej Ileli, Ileli – IlEli, IlElI, zapisanej dużymi literami odczytanie jako IIEII’EII – znaczyłoby Ileli Eli, s’ileli eli czyli silny – boże krzyże z tego miecza mogą być pogańskie patrz wyżej, możliwe, że IIEIIEII, znaczy tylko tyle co jakiś okrzyk pierwotnie bojowy jjej – jejj, bo drugi napis tzw. NON-NEN, może być zapisany alfabetem chorwckoruskim i znaczyć joj-jej – – same te słowa oj-joj, aj-jaj, ałła (Alki-Ałki), być może są pierwotnie imionami świętymi tak jak w przyśpiewce etruskiej ‚rym tin tin’ (bóg Tin) nasze ‚rym cin cin'(bóg Cin alias Zin), Olaboga (wszech bóg lub wszyscy bogowie), tak tez stało się z imionami chrystianizmu – jest okrzyk Jezu! – Jezus! Maria! Czy choćby dzieci, gdy płaczą czy boją się, wołają do swej obrony – Mamo! Napis OI CRAAD znaczy tyle co czeskie oj~voj w’oj’ownik, craad to jakieś imię lub przymiotnik (pluto~demo~oj‚krata~moc~władza).

[W tym miejscu muszę wstawić swój odczyt. Miecz z Giecza jest opisany polskimi runami. Napis brzmi „OJ  KRLAM”, -co się tłumaczy -„Dyszel – ster królom”. Szkoda, że pan Marski nie miał dostępu do alfabetu run polskich. Słowa „OJE – oble, dyszel” należy szukać w Słowniku Etymologicznym Języka Polskiego A. Brucknera. Z tego zdania mamy wiedzę o ustroju politycznym państwa . Były związek królestw. Słowianie mieli wielu króli a nie jednego. Napis ten jest zgodny z opowieścią o Atlantach z „Księgi Popiołów”].

Co mówi nam Przypadek Giecza oprócz tzw. oświeceniowej przyczyny zakłamywania i zacierania polskiej historii, istniał przyczynek interesu politycznego i religijnego (sędziego) Tyrana Polski – Judex Dagome alias Mieszka I, był to interes antydemokratycznej absolutnej władzy uzurpatora.

W Polsce w 966r, niemożliwa była chrystianizacja totalna choćby z powodów fizycznych, chrzest objął tylko wierchuszkę władzy w jakimś stopniu grody (stąd łatwość ich opanowania przez Czechów), należy się liczyć się też z pewną liczbą chrześcijan regionalnie do co najmniej kilku procent, musiały istnieć też różnice regionalne w ich występowaniu, jak świadczy przykład Gieczan, którzy wyemigrowali do Czech, zapewne z powodu swojej postawy w wydarzeniach nazywanych tzw. reakcją pogańską która miałaby nastąpić jakoby po 1032-34?-38?r. Czegóż ci Gieczanie wyemigrowali z polski w 1038-39r razem z czeskim najeźdźcą, bowiem byli odosobnieni w swojej wierze od której Polacy (Ljadzi-Ledianie) masowo odstąpili nie jak chcą nasi historycy w 1032r ale 1022r kiedy to arcybiskup Gaudenty obrzucił Polskę klątwą po tym jak Chrobry przejrzał na oczy i powrócił do prawej wiary ojców, o czym świadczy jego trumna.

Kosmas pisze, że 1022 rozpoczęto w Polsce prześladowania chrześcijan, oczywiste przesada odsunięto ich po prostu od władzy stracili przywileje stali się czym byli czyli mniejszością wśród większości Obrządku Słowiańskiego, co mogło być przez nich odbierane jako prześladowania, bowiem zapewne byli podani jakieś presji wywieranej przez pogańską większość czyli tych którzy byli obrządku Słowiańskiego. Jednak fakty odnotowane w czasie najazdu czeskiego, świadczą o tym, że miejsca kultu chrystian były nie naruszone, to dopiero czescy rabusie ogałacali kościoły z kosztowności, opinie o jakimś buncie pogan w Polsce w świetle tego faktu to zwykłe kłamstwa, raczej doszło do chrystiańskiej kontrrewolucji z elementem klasycznej zdrady czyli sprowadzenia obcych czeskich wojsk. Przez spisek ich Polska wpadła dopiero w zamęt wojny domowej i rozprzężenie oraz dopiero wtedy zaczęto ich prześladować był to jednak odruch gniewu ludu a nie sterowane przez państwo czystki. Łatwość najazdu czeskiego jego sukces wynikał z tego, że ktoś współdziałał z najeźdźcą, a kto? Ci którzy mieli w tym interes czyli odsunięci od władzy w Polsce chrystianie, dlatego Gieczanie którzy współdziałali bardziej masowo od innych z czeskimi rabusiami, razem z nimi opuścili Polskę w obawie przed odwetem tych dla których byli kolaborantami najeźdźcy.

Istnieje też pogląd, że to po śmierci Bolesława Zapomnianego który miał rządzić Polską po Mieszku II wybuchły w Polsce zamieszki, więc wydarzenia mogły przebiegać następująco, spisek chrystian obalenie Bolesława (Bracislawa ~ Braczysława?) Zapomnianego (raczej zabójstwo, 1038-39r), kontrakcja Polskiej pogańskiej większości, najazd czeski w celu wsparcia zamachowców chrystian, złupienie przez nich między innymi chrystiańskich kościołów i wycofanie się ich wojsk do Czech razem z chrystiańskimi religijnymi uchodźcami z Polski (z Giecza i nie tylko). W Polsce dochodzi do porachunków z pozostałymi oskarżanymi o zdradę biskupami obrządku chrystiańskiego, starostami; urzędnikami oskarżanymi o nieudolność oraz uczestnictwo w antypaństwowym spisku chrystian, pełna analogia do przypadku upadku imperium Awarskiego.

Co decyduje, że tak uważamy decydująca jest tu jednoznaczna informacja, o wywożeniu olbrzymich skarbów z kościołów i miast wielkopolski przez czeskich najeźdźców [Procesja w Pradze… niesiono… złoty krucyfiks, ważący trzy razy więcej niż odznaczający się wielką tuszą Bolesław Chrobry, oraz trzy wielkie i ciężkie złote płyty zdobne drogocennymi kamieniami… na końcu więcej niż na stu wozach wieźli olbrzymie dzwony (kościelne) i wszystek skarb Polski, za nimi postępował niezliczony tłum znakomitych mężów z rękami skrępowanymi żelaznymi pętami… ], przypomina to wywożenie skarbów zrabowanych z Awarskiej Świątyni Dziewięciu Kręgów, ale co bardziej istotne świadczy to o tym, że do 1038-39r w Wielkopolsce państwo jakkolwiek kierowane przez pogan, było sprawne, był tam zachowany porządek i prawo, oraz rzecz niezrozumiała dla chrystian tolerancja religijna, o czym świadczą te pełne skarbów kościoły, co powtórzmy dzieje się według niektórych historyków w państwie ogarniętym anarchią i dzikim pogańskim buntem.

Jeśli było to państwo bez rządu, sił zbrojnych, to dlaczego ci dzicy poganie dyszący rządzą mordu nie grabią tych niemiłych im świątyń pełnych złota? Cóż ich to powstrzymuje? Logiczna odpowiedź może być jedna, opowieść o pogańskim buncie to zwykłe kłamstwa tych którzy byli winni zamieszek i zdrady.

A powiedziała nam o tym chełpliwość czeskich złodziei dowodzonych przez ich księcia rabusia, którzy na rozłamie w Polsce dorobili się wielkich skarbów, co powtórzmy ukradli głównie w chrystiańskich kościołach pełnych skarbów, kościołach które nietknięte i bezpieczne stały w państwie tzw. pogan, do czasu najazdu czeskich chrystian-rabusi.


Kwestia politeizmu Słowiańskiego. Jest on może pozorny wielość wyobrażeń boga nie przekreśla formalnie jeszcze monoteizmu, choć chyba każda religia musi praktycznie w końcu wyewoluować w politeizm czy nabrać znamion bałwochwalstwa czyli kultu obrazów i posągów.

Przykładowo ktoś z zewnątrz mógłby nazwać współczesny chrystianizm politeizmem z kultem duchów oraz świętych miejsc, Bóg jest zdecydowanie zepchnięty przez kult Boga Chrystusa, jest kult wielkiej Matki Boskiej, mamy też Archaniołów oraz kult Wielkich Świętych, z podziałem na różne ośrodki kultu, też kult obrazów (Ikonodule kontra Ikonoklaści). Czym się różni matka boska kazańska od matki boskiej częstochowskiej? Są to dwie różne ikony tej samej bogini, choć w różnych miastach i wyznaniach, jednak czymś się różnią, jedna Ikona jest patronką zaciekłej wojny przeciw Polakom-łacinikom, druga Ikona doznaje wielkiej czci Polaków-łaciników.

Innym Wielkim Bogiem tej religii często wywoływanym, jest Szatan bowiem sataniści bez wątpienia są jakąś sektą Chrystianizmu, mamy jeszcze podział na różne wielkie odłamy tej religii protestantyzm Opatrzność, prawosławie Boh i Osiudar znajet szto eto itp. których bohaterowie typu Luter są albo wielkimi świętymi albo inkarnacjami samego Lucypera (kto zacz?) czy Antychrysta, tym ostatnim imieniem protestanci często nazywali różnych Papieży opok czasu Chrystianizmu na ziemi według katolicyzmu, jeśli dodamy tu różne autokefaliczne kościoły oraz tzw. nadrzędną w logice tego pojęcia ‚trójreligię’ Abrahama czyli należący tu oprócz chrystianizmu, islam z Allachem który samoistnie można uznać za monoteizm oraz lewantyński judaizm z Jehową bogiem bez wątpienia różnym od Trójcy, sam Jezus – słowo boga, współistotny ojcu w trójcy jedyny, poczęty z ducha świętego, syn boży, dogmat o niepokalanym poczęciu kontra Izraelski epitet „nieślubny syn legionisty Pandera” według jego rodaków oraz bluźnierca którego trzeba ukrzyżować, wymuszanie wyroku przez histeryczny tłum wyznawców Jehowy, a wcześniej przecież nawet sama matka Joszuy twierdziła, że Jezus oszalał i przyszła z jego braćmi by go zabrać ale on się ich wyparł, czy zapomniała kto go począł, więc jak to jej zachowanie się ma do niepokalanego poczęcia. – Więc czy to rzeczywiście ta sama religia?

Inna kwestia w kogo wierzył sam Jezus, bo wzywał imienia boga „Eli, Eli lama sabachtani” , a boga tego imienia żydzi raczej nie znali myśląc, że Jezus Eliasza wzywa żeby go uratował, więc raczej nie znali też języka w którym wołał Jezus, bo zwrot ten jest zwykle wykładany „Boże mój, Boże mój czemuś mnie opuścił” (E.Mat. E.Mar.) co oznacza, że nie był on jednoznacznie zrozumiały, jeszcze inaczej brzmią ostatnie słowa Jezusa w (E. Łuk). „Ojcze w ręce twoje polecam ducha mego”, czy (E. Jana) „Wykonało się”, w każdym bądź razie słowa powtórzone „Eli, Eli” znaczyły „Boże mój, Boże mój”, więc były imieniem boga wywoływanego przez Jezusa jako wyznanie wiary w obliczu męczeństwa i śmierci.

Mamy tu też setki niekiedy szokujących czy wręcz ludobójczo się zwalczających sekt, czy wtedy dostrzeżemy tu monoteizm może deklaratywnie tak, choć ze znamion praktycznie nie.

(szokujących np. Adamici urządzali msze w kościołach kończące się orgiastyczną zbiorową kopulacją, co do ludobójstwa np. rzeż Hugenotów, ciałopalenie milionów heretyków i tzw. czarownic, czy choćby ostatnio tragedia Jugosłowian gdzie słowiańska idea narodowa przegrała z separatyzmem konfesjonalnym czyli rzezie na Bałkanach ludzi mówiących tym samym językiem różniących się głównie wyznaniem (islam, katolicyzm, prawosławie,) bo przecież samo imię Serbów i Chorwatów jest dla nich zupełnie pozbawione pierwotnego znaczenia, Serb-serpens to żmij ogienny, HorWat od haraWata – góra peuka – łysa góra, czyli noszą Imię Smoka oraz Góry Świata, węża Nicza Góry wysłannika najwyższego Boga Hamona pana (czło)wieków, władcy kręgów czasu, Światogora z Świętych Gór zaciekłego wroga herezji chrystiańskiej, ironia losu czy może świadome działanie starego wroga, „aby pokonać naród wystarczy odebrać mu świadomość jego historii…”. Czyli to narodowości kofesjonalne, a narodowości konfesjonalne to szczyt wynarodowienia).

Podobnie było u Słowian patrząc z zewnątrz można dostrzec politeizm jednak w VI wieku wyraźnie byli monoteistami, (Prokop z Cezarei) ” jeden tylko bóg, twórca błyskawicy, jest panem całego świata”, Swarog ~ Hefajstos był wielkim królem i bohaterem Słowian jego syn Dagbog to s(A)waris ~ Swarożyc wieli bohater Hiperborejski zdobywca światów żyjący 17 wieków a nasz monoteizm polegał na tym, że władca Swargi-Hary był namiestnikiem Gromowładcy lub tożsamy z Gromowładcą, bowiem Obrzym Światogor nie występuje przeciw Gromowładcy tak jak Ilja Muromiec czy Asiłkowie, Światogor przegrywa z paradoksem czy też ma problemy z wskrzeszeniem, bo sam jest wskrzeszonym najwyższym bogiem Hamonem.


Istniała oczywiście jakaś ewolucja władzy, przewroty zmiany sił doraźne układy sprawowania władzy gdzieś koło 1300 roku władał u nas jakiś trójosobowy władca bowiem Kak(Kakus–Kagan) syn Hefajstosa ~ Swaroga miał być trzygłowy, a w ostatniej fazie przed upadkiem Kaganatu intronizowano dwóch władców Kagana i Kaganboka. Ozyrys miał być wyłaniany z wielkich dziewięciu, wygląda więc na władcę Atlantydy czyli z czasów sprzed agresji Awarisa na świat śródziemnomorski, czyli jego panowanie przypadało by na lata 1700 Zeus, Hades, Posejdon i ich trójwładza przypomina znów trójgłowego Kakusa (kagana) czyli byli by władcami z późniejszej epoki niż Swarog ~ Hefajstos którego miał być synem czy następcą.

Wiadomo, że na Pełce odbywało się święto 1 maja „Na tym mieyscu był Kościół trzech bałwanów Lada, Boda, Leli. Do których prości ludzie schadzali się pierwszego dnia Maia, modłę im czynić y ofiarować”. Inną pewną datą starego wyznania jest Kraczun narodziny boga 25 grudnia, dzień odrodzenia Mitry.

Innym naszym obrzędem jest Święto Zmarłych inaczej Dziadów jakąś jego utacją jest Halloween w którym przebierające się za duszki i maszkary dzieci symbolizują fakt odradzania się zmarłych czyli ich powrotu jako dzieci stąd u nas słowa dziadki i małe dziatki oznaczające osoby bardzo stare i bardzo młode są praktycznie homonimami, bo dla pokolenia średniego jego dzieci oraz pokolenie dziadków względem rodziców tych dzieci byli tymi samymi osobami z ducha dlatego nadawano tym dzieciom dziatkom imiona dziadków, wiedziano o tym dobrze jeszcze na przełomie XVIII i XIX wieku, bo tak pisał o reinkarnacji (przeskakiwaniu ducha), choć tutaj bliższej pokoleniowo, bo ducha ojca w ciało wnuka Słowacki w ”Królu Duchu”.

Inne święta i obrzędy typu noc świętojańska czy topienie marzanny mają też swoje znaczenie ale są to mniej ważne uroczystości u roków czystości [słowo czysty jest redukcją od słowa (uro)czyście – u’rocz’iście ~ iście u roków „obchody u (kamiennych) roków”, z’iściło (iść-chodzić-i’szło) – przy‚szło – się stało – do‚szło do tego o czym mówiono].

Pik ma też znaczenie Szczytu może więc chodzi tu o królestwo szczytu góry Peuki – Hor’wacji – Szczytów ~ Scytów, ale u nas to wino, a ostatnia symbolika Awarów to motywy winnej latorośli.

Skąd się to bierze po prostu istnieją ciągi słowotwórcze związane z historią materialną, a i również są w języku ciągi synonimów stąd się biorą te logicznie zmiany znaczenia słów wokół symboliki karcianej.

Coeur (serce) – kier, carreau (czworokątny) – karo, pique – pik, trefle (koniczyna), powołujemy się na zachowane w kartach słowotwórstwo nawiązujące do naszej historii, nie koniecznie trefl od koniczyny, bo u nas nazywany jest żołędziem i było bez wątpienia plemię drewlan – treflan (ang. tre – drewno), kier jest w rdzeniu słowa kier’ować czy is’kier, sie’kier, a siekiera w pęku rózeg oznaczała władzę, a bez wątpienia był lud Walinów którzy przewodzili Słowianom nazwa lit. Lenkija to Polska, a po niemiecku Lenken znaczy kierować, czyli król Kier to król Lenków – Lenkiji – Polski (chyba od naszego Lęgi – Lengi – Lengija, wedle Rodzic – Ród), czy nie od Kier’ hier’archia? Nazwy żołądź i wino odpowiadają fazom religii drzewa życia, stąd symbolika króli ale dzwonek odpowiadał by raczej królestwu Wanów zWonit, zWon – dzwon. As to Tuz wojownik tuzać – bić, Kozyr czy ma coś wspólnego z k’Ozyrys’em, nie da się wykluczyć. Skoro bezsprzecznie As to słowo z mitologii to czemu Kozyr maiłby nie być z mitologii, czyli K’ozyrys Ozyr – zur ~ zer- Opatrujący, ojciec – pater.

Ps. Początkowo w tej książce chciałem pominąć ostatnie 1000 lecie i sprawy chrystianizacji & religii milczeniem, ale to jest niewykonalne nie można logicznie przedstawić naszych dziejów bez wyjaśnienia spraw religii, wynikało to nie tyle z niechęci wobec tej religii ale myślałem, że to w zasadzie nic nie znaczący rytualizm ten czy inny bóg tak czy inaczej chodzi o wesela, narodziny i pogrzeby ale pisząc rozdział o Białej Chorwacji nie tylko chciałem ale musiałem zająć stanowisko apologety Bielo ~ Belo Chorwatów i emocjonalnie stałem się Biało Chorwatem, a przecież jestem nim też etnicznie, jak miliony Słowian bo wszyscy Słowianie maja się wywodzić od ludu Welo ~ Belo Zeruanów – Chrobatów – Walinów – Antów potocznie Ludzi, poza tym nie jestem człowiekiem wiary tylko wiedzy, a jeśli ten świat ma stwórcę, to ze stworzenia można sądzić o tym twórcy, czyli z dzieła świata można wywieść wiedzę o stwórcy świata.

Choć bezsprzecznie z powodów etnicznych i politycznych odrzuciłem chrystianizm.


W większości wypadków zgadzam się z rozumowaniem autora dzieła, Jest ścisłe. Wnioski logicznie uzasadnione. Szkoda, że pominął zachowane wiadomości w „Żywot św. Metodego znany jako Legenda Panońska”, oraz świętą księgę zaratustrianizmu „Awestę” w tłumaczeniu Ignacego Pietraszewskiego i jego spostrzeżenia. Do kompletu, należy jeszcze dołożyć wiedzę ostatnich lat o genetyce.

Jak wiadomo, bracia saluńscy Cyryl i Metody zachowali dla kultury słowiańskiej alfabet zwany głagolicą, spisując w nim tłumaczenie świętych ksiąg chrześcijaństwa. Mieli ogromne problemy z  doprowadzeniem do  uznania języka słowiańskiego jako godnego „Ksiąg świętych”. Ówcześni dygnitarze kościelni zawłaszczyli chrześcijaństwo dla trzech języków, uznając je za boskie tj. hebrajski, grecki i łacinę. Języka słowiańskiego Bóg miał nie rozumieć. Twórcy „Legendy Panońskiej”, znaleźli argument nie do odparcia: „To sam Bóg dał św. Cyrylowi alfabet słowiański i polecił pracę”. Sprzeczka z samym Bogiem , nawet dla purpuratów mogła się źle skończyć. Ostatecznie papież Jan VII dał zgodę na odprawianie obrządków religijnych w języku słowiańskim. Mnie bardziej interesuje przyczyna zaangażowania braci  w „pracę misyjną”. Wiemy, że znali język słowiański. Mieli mamkę lub matkę słowiankę. Znali język i zapewne – głagolicę. Gdy późniejszy święty Cyryl znalazł się w sercu ziemi słowiańskiej zauważył, że religia słowiańska niewiele się różni od chrześcijaństwa. Doszedł do wniosku, że to „sam św. Piotr miał nauczać i ochrzcić Słowian, ale na skutek wojen chrześcijaństwo miało być zapomniane”.  – Widocznie niedokładnie, skoro święty mąż je odnalazł w wierze, pieśniach i zwyczajach ludu. Podstawowe zasady wiary obu religii były zbieżne. Mogły się różnić i różniły w obrządkach, nazwie bóstw, organizacji. Ale podstawowe prawa mieli podobne. Zachowały się one w przysłowiach słowiańskich.

Przykładowo – przysłowie:„Nie rób drugiemu tego, co tobie nie miłe”, jest zbieżne z podstawowym nauczaniem Chrystusa: „Jedno przykazanie daje wam, byście się wzajemnie miłowali”.

Z tych zdań wynika cała etyka religijna.

Jednak religia słowiańska była inna. Biskup Gaudenty potrafił to rozróżnić i obłożył „klątwą biskupią” wszystkich wyznawców, czyli cały naród polski.

Musimy pamiętać, że wierzenia religijne nie biorą się z powietrza. We wszystkich wypadkach jest to emanacja istniejących wierzeń. Z jakichś powodów, najczęściej politycznych, finansowych – znajduje się reformator religijny i po niewielkim zreformowaniu – tworzy nowy byt religijny.

Pierwszym znanym reformatorem, twórcą „świętej księgi religijnej – Awesty”, był Zaratustra. Treść księgi dowodzi, że święty mąż otrzymał i spisał wiedzę religijną na polecenie olbrzymów o słonecznych włosach i lśniącej odzieży, których wodza uznał za Boga.  Pozostali byli aniołami.  Do wierzeń wprowadził dualizm, czyli istnienie bóstw złych obok dobrego. Złymi bogami u Zaratustry okazali się Deawy, dotychczasowe bóstwa. Zachowały one swoje imię i status w hinduizmie. Stąd wniosek, że zaratustryzm wyrósł z poprzedniego hinduizmu, zmodyfikowanego przez nowych właścicieli państwa uznanych za bogów. Skąd się tam wzięli Obry – Olbrzymy i to w dzień święta Kupały? – Nie wiadomo. Możemy się jedynie domyślać, że była to kolejna fala emigracji ze stepów Ukrainy. Poprzednia, kilka set lat wcześniej osiedliła się w Indiach, zorganizowała państwo, przy wydatnej pomocy religii i usadowiła się na stanowiskach kapłanów, wojów i władców. Badania genetyczne dowodzą, że w tych warstwach społecznych przeważa słowiańska grupa genetyczna R1a1 i to w 80%.

Drugą świętą księgą religii, również objawionej jest „Stary Testament”. Tym razem Bóg objawia się Mojżeszowi. Księga została napisana już po powrocie z „niewoli babilońskiej”. Wprowadzono jednobóstwo na wzór Ahura Mazdy. Dołożono złe duchy. Stare bogi zniszczono na korzyść    nowego Boga o tajemniczym imieniu JHWH. Tabliczkę ze starożytnym imieniem bóstwa odnaleziono w Mezopotamii. Imię zapisano runami. Gdyby uznać alfabet za słowiański, to należy go czytać – JEWIE, inaczej OBJAWIONY, co zgadzało by się z jego poczęciem, czyli objawieniem.  Napis mógł być wykonany runami …….w których głoskę H , zapisuje się runą E, podobną do łacińskiej E. Stąd JEWE zapisuje się jak JHWH. Miejsce znaleziska sugeruje, że napis był jednym z imion Ahura Mazdy, które zostało wypożyczone przez mozaizm.  Nadano Mu  cechy swego ludu. Resztę zapożyczono od Egipcjan. Stary Testament to zmyślona historia ludu w której ukryto wskazówki polityczne. Patrząc pod tym kątem, można odnaleźć w niej gotową receptę na przejęcie władzy drogą rewolucji, poprzez zbuntowanie obcego narodu przeciwko swemu władcy. – – Patrz opowieści o raju.

Podstawienie kobiety – odpowiednio wyszkolonej w miłości – obcemu władcy. Objęcie stanowisk państwowych i wyrżnięcie gojów. Patrz Księga  Estery.

Księga Judyty uczy jak wykorzystać „odpowiednio wyszkolone w miłości” do mordowania wodzów i władców innych narodów.

Jest to księga, najpierw polityczna a dopiero potem religijna.- Radzę przeczytać. Recepty z tej księgi były wykorzystane w rewolucji francuskiej, rosyjskiej, solidarnościowej i są nadal aktualne. A dotyczą w większości „sposobów na odebranie władzy i mienia innym narodom”.

Następną świętą księgą z korzeniami w Aweście jest księga chrześcijaństwa zwana Ewangelią. Wmawia się nam, że jest kontynuacją Starego Testamentu. Problem w tym, że niczego z wierzeń i ideologii żydowskich w Ewangelii nie uświadczysz. Należy pamiętać że zaratustryzm w różnych odmianach,  był w tym czasie popularny w imperium rzymskim, ze szczególnym uwzględnieniem Greków. Chrześcijaństwo to kopia mitraizmu. Mitra – bóstwo słońca był jednością z Ahura Mazdą.  „Ja jestem w Nim a On we Mnie”.

W Aweście mamy wynalazek DUSZY, Życia pozagrobowego. Piekła. Złych duchów. Archaniołów i aniołów. Jedynego boga objawionego. Każdy dzień ma swego niebiańskiego patrona. Wrogów wiary można spalić (czarownice). Księga podaje dane, które mają być spełnione przy budowie miasta na czas zimy i długotrwałych mrozów. Poleca zabranie zwierząt i wybranych ludzi. Podobny opis mamy przy budowie arki do przetrwania potopu.

Należy wyjaśnić skąd się wziął w tropikalnym klimacie pomysł na przetrwanie długotrwałej zimy?

Zaznaczyłem tylko temat.

Dobrze by było, gdyby powstała praca zbiorowa. Widzę że korespondenci dysponują głęboką wiedzą i niejednokrotnie, świetnym piórem.

Winicjusz Kossakowski


Tagged with: ,

Wielka Droga Smoka a Linia Arkona-Piramida Cheopsa oraz o otrutym Adamie Mickiewiczu i Watykanie, czyli Zbiorowa Świadomość i Matka Ziemia

IDEOGRAMNiestety artykuł na temat Czterech Symboli Podstawowych, Podstawowych Czterech Barw-Mości i Czterech Herbów oraz ezoterycznego i okultystycznego, a właściwie związanego ze starożytną Wiarą Przyrody Atlantydzką (Pre – Scyto-Słowiańską, ARKAjamską, ARAlską) znaczenia Krzyża (Czterech Filarów Świata) i Elementarnego Pierwotnego Czterokonstelacyjnego Zodiaku muszę znów odłożyć. Wymaga on wstępu.

Ten artykuł jest takim wstępem właśnie, jeszcze jedną niesamowitą „bają” z całego cyklu, jaki będę miał zaszczyt Wam przedstawić po zakończeniu Kali-Jugi, na początek Małego Okresu Światła Świata.

„Mały Złoty Wiek” jest z nazwy „mały”, ale dla nas ludzi współczesnych, Ludzi Ery Wodnika i dla kilkuset następnych pokoleń, wystarczy z nawiązką do poznania prawdy. Wystarczy do wykonania działań koniecznych, by tę prawdę przenieść przez następną, nie tak dotkliwą już Ciemność, ku Wielkiemu Światłu Świata.Zdążymy spokojnie ze wszystkim. Nie tylko poznać całą prawdę, ale doznać prawdziwej wolności i prawdziwego szczęścia, zharmonizować się z Przyrodą, z Matką Ziemią i z Kosmosem oraz poznać Nowe Światy. Zdążymy doznać Fali Czasu Zero, „jednoczesności”, „prawie wieczności” oraz „prawie nieśmiertelności”, czyli przesmykniemy się przez Ucho Igielne prawdziwej Kalijugi i ekspandujemy w wszechświat/wszechświaty (w RzeczyIstność).

Żeby ten piękny sen s-f/fantasy mógł się sprawdzić musimy jednak zacząć wcielać w życie Zmianę. I to już, od zaraz. Zaczniemy od własnego domu, bo ten dom leży w Sercu Wielkiej Zmiany i z niego owa Zmiana powinna promieniować we wszystkie zakątki Matki Ziemi.

Ośrodek Zmian, Serce Świata, Polska jako Serce Cywilizacji i  Serce Wielkiej Zmiany, Serce Eurazji promieniujące na cały świat i wyznaczające jego losy, to nie jest jakaś koncepcja polska ani koncepcja nowa. Jest to anglosaska koncepcja geopolityczna Halforda Mackindera z 1904 roku. Warto ją tutaj przytoczyć za artykułem dotyczącym globalnej polityki, zamieszczonym w 2007 roku na anglojęzycznym portalu/blogu Globalhearlant. Zwracam także uwagę na zamieszczone w poprzednim artykule znamienne słowa Gilberta K. Chestertona [TUTAJ] na temat antypolonizmu żydowsko-anglosaskiego. Są to stałe elementy propagandy „Zachodu’ wynikające z nieustającej wojny o Serce Świata.

The Geopolitical „Heartland”
About four years ago I gave an informal presentation about this project at the Newberry. Afterwards a British researcher came up and wondered if I was aware of the European background to the term „heartland,” and its Nazi connotations. I admitted that I was only vaguely aware, but I suggested that the American usage had, if not its own provenance, at least its own independent connotations. I’m sticking to that, but there are interesting if vague connections between the „heartland” or European geopolitics and the „heartland” of American politics.

The term „heartland” was coined by British geographer Halford Mackinder in a 1904 address about the geopolitical importance of Eurasia, and elaborated in his 1919 book „Democratic Ideals and Realities: A Study in the Politics of Reconstruction.” Mackinder was a British Liberal MP and former director of the London School of Economics, so his ideas were definitely meant to influence policymakers, and his 1919 book was a comment on the challenges facing the new League of Nations.

According to Mackinder’s grand theory, whichever great power controlled the Eurasian land mass (putatively the „heartland” of the globe) would have a decisive advantage over all other world powers. There are several other sweeping generalizations, most importantly that the world’s great civilizations have developed at the margins of the the „heartland” largely in response to the threat of attack across the open plains of the heartland.. Washed of its world-historical incantations, Mackinder’s theory was an analysis of Great Britain’s strategic interests on the European continent, and in particular its strategic conflict with Russia: The battle lines of World War I were a fluke. German militarism was a natural response to the threat of invasion from Eurasia going all the way back to the Atilla the Hun. Britain should naturally be on the side of Germany against the threat of „slavdom” (i.e., Russia). The new Central European states (Poland, Czechoslovakia, Hungary) will act as a buffer between Western Europe and Russia–although they might also turn on western Europe and lead the attack.

The underlying antislavic racism of Mackinder’s theory, naturally appealed to the Nazis. The propaganda of the Third Reich figured Central Europe as a region of natural German hegemony, and German power there as a defense of European civilization. As a result, the term „heartland” got a big boost in the 1930s, although not perhaps as Mackinder would have liked. American war propaganda explained German strategy using Mackinder’s terms (according to the Wikipedia, Frank Capra’s 1943 film „Nazis Strike” quoted Mackinder without attribution to the effect that „He who controls the Heartland controls the world”).

American geographers definitely read and discussed Mackinder’s ideas as early as the 1920s. But geopolitics may not have penetrated much beyond one corner of academia. Where it may have gotten out early is to the map and geography textbook publishers and globe manufacturers. Chicago was a center for map and globe production. So I’ll have to check into this.

After the German surrender in World War II, the geopolitical concept of heartland shifted to the emerging Cold War conflict as the US and its allies feared Soviet domination of Eastern Europe and Asia. The work of Yale political scientist Nicholas Spykman had a role in spreading thinking about geopolitics to American policymakers. I suspect Winston Churchill also pushed this association along with his 1946 „Iron Curtain” speech, delivered in Fulton, Missouri (yes, in the American Heartland). The term „heartland” doesn’t appear in the speech, but Churchill evokes the „shadow” of „tyranny” spreading out from Russia into Central Europe, the Mideast, and China. „Behind that line [the iron curtain] lie all the capitals of the ancient states of Central and Eastern Europe. Warsaw, Berlin, Prague, Vienna, Budapest, Belgrade, Bucharest and Sofia, all these famous cities and the populations around them lie in what I must call the Soviet sphere….” Churchill’s point here is that these „famous cities” by history and culture are part of Europe, not Russia. America, too, Churchill argues, is part of this shared civilization (with the emphasis on democracy and rule of law, rather than on imperialism and racism).


Złota Era choć Mała potrwa 10.000 lat. Przed nami długi wspaniały okres harmoniczny i wiele pomyślnych chwil. Warto mieć dzieci, warto utrwalać i powielać myśl o Wielkiej Zmianie, warto patrzeć w przyszłość z wielkim optymizmem – samo myślenie w tych kategoriach – BEZ TRWOGI a Z UFNOŚCIĄ we własną MOC, ewokuje pozytywny Ruch RzeczyIstności.

Tym wszystkim, którzy boleją nad Upadkiem Rzeczpospolitej chcę powiedzieć jedno: Bolejecie słusznie. Rzeczpospolita wymaga naprawy i zostanie naprawiona. Rzeczpospolita i jej obywatele zasługują na inną pozycję w świecie niż mają. Prawda zwycięży i zwycięży Myśl Polska, Myśl Słowiańska, Słowiańska Wizja Przyszłości Świata. Musimy mieć wiele wiary w sobie, że tak się właśnie stanie i tę wiarę cierpliwie budować w innych. I stanie się!

W chwili obecnej Polska nie wygląda być może ciekawie, ale co mają powiedzieć  na Białorusi, na Ukrainie, w Kazachstanie, w Kirgizji i w Rosji? Jakąż oni mają jeszcze daleką drogę. Wykonamy ją wszyscy RAZEM, jestem o to spokojny.

Urodziłem się w 1952 roku, w 7 lat od zakończenia II Wojny Światowej, cztery lata po tym jak ZSRS zakończył rękami „polskich patriotów” pacyfikację polskiej armii podziemnej. Najniższe szacunki mówią o 50.000 zamordowanych Polakach i Polkach, potencjalnych ojcach i matkach, czyichś ojcach i matkach, czyichś dzieciach. To nie uchodzi jakoś za komunistyczne ludobójstwo. W trwającej 4 lata wojnie w Bośni zginęło łącznie 100.000 ludzi i USA zrównało Serbię z Ziemią. Mówi się że w Syrii zginęło obecnie 70.000 ludzi i USA „interweniuje” przy pomocy swojej V kolumny. 50.000 zabitych przez komunistów Polaków nie uważa się jednocześnie za ofiary ludobójstwa, a ze zbrodniarzami pije się bruderszaft. 

Jednak to małe piwko w porównaniu do danych z II Wojny Światowej. Są naprawdę szokujące. W II Wojnie Polska, Litwa, Łotwa, Węgry, Rumunia i ZSRS straciły ponad 30 milionów obywateli. Ukraina w 1933 straciła dodatkowo 4 miliony ludzi. Według najniższych obecnych szacunków Wikipedii: Polska 16% całej ludności nie licząc tego co po Wypędzeniu z Ziem Wschodnich, ani tych zakatowanych przez ZSRS. A ZSRS, Litwa i Łotwa straciły po 13% całej populacji. To oznacza, że dzisiaj po 2 pokoleniach, jest o 150-180 milionów Słowian mniej niż by ich było, gdyby nie ów HOLOCAUST. Nie ma narodu na Ziemi, który mógłby się równać liczbą zabitych z Polską. Ale to jeszcze nie koniec strat słowiańskich. Niemcy straciły 10% ludności. Zastanówmy się kogo posyłali na front? Czy nie lechickich Słowian ze wschodnich landów?! Czy wiemy ilu zginęło Łużyczan, Ślązaków, Pomorzan i Kaszubów, po niemieckiej stronie? Śląsk był praktycznie opustoszały, Pomorze i Mazury też. A kim byli według was Berlińczycy czy Drezdeńczycy? W 75% Słowianami!

Pozostawiam każdemu do rozstrzygnięcia we własnym umyśle, na podstawie posiadanej wiedzy, kto naprawdę jest tym „Złym” w bajce o II Wojnie Światowej, o Jałcie, albo w bajce o Serbii, albo w bajce o Iraku, Afganistanie, Syrii, czy o Iranie. We wszystkich filmach szlachetny Bond walczy z Agentami ze Wschodu (ZSRS, Rosji, Iranu, Tajlandii). Śmiem twierdzić, że to jest kompletna bajka – nie ta walka, lecz jego szlachetność. To najczarniejszy charakter wszechczasów. Ten ciągnący się latami cykl filmowy to propagandowe uzasadnienie konieczności eliminacji Wschodu. Zakamuflowana w cukierkowym opakowaniu wojna psychologiczna pod płaszczykiem rozrywki. Urabianie opinii publicznej dla uzasadnienia ewentualnej inwazji i rasizm. Czysta propaganda wojny, zbrodni i dywersji.

Gdyby nie II Wojna, dzisiaj Polska licząca 120 milionów ludzi, byłaby WIODĄCA SIŁĄ EUROPY. Europy Hegemona, Europy Suwerena, a nie amerykańskiego Protektoratu! A co gdyby Polska weszła w unię z Rosją?! Uruchommy wreszcie w pełni wyobraźnię i przestańmy wierzyć w baśniuszki Dobrego Wuja Sama oraz w inne bajdy z Placu Świętego Piotra, znad Tamizy, czy Sekwany. Świat trąbi nieustannie o Holocauście Żydów – to był HOLOCAUST SŁOWIAN! To była pacyfikacja Europy wykonana z USA, za pieniądze sefardyjskich banksterów, rękami Niemców! Czy myślicie że oni tam, jak jeden mąż (od USA przez Wielką Brytanię po Niemcy), „przypadkiem” uprawiają od 50 lat  propagandę o „polskich obozach śmierci”?! 

Czy to uzmysławia nam dostatecznie JASNO na czym polegało amerykańsko-anglosasko-sefardyjskie uderzenie w Serce Świata?! W Ośrodek Wielkiej Zmiany?! W Serce Cywilizacji?!

W wyniku tego uderzenia Europa przestała być wiodącą siłą cywilizacyjną i nie jest nią aż do dzisiaj. Ale Serce Świata i Duch Świata nadal biją pod Ślężą i na Wawelskiej Górze. I nie przestaną bić i emanować na Świat!

Zwróćcie uwagę, że chociaż do teraźniejszości gospodarczej i politycznej możemy mieć wiele słusznych zastrzeżeń, to moje pokolenie jest pierwszym pokoleniem Polaków, które przeszło przez życie bez wielkich strat demograficznych, bez wojny i bez hekatomby polskiej inteligencji. Jak ktoś gdzieś ładnie napisał: „to pierwsze pokolenie dziadków i babć, które jest wykształcone lepiej lub gorzej, ale jest i może przekazać wnukom swoją wiedzę w stanie nienaruszonym. Niezdziesiątkowane i niezakneblowane, mimo usilnych starań”.

Nie czuję się dziadkiem i jeszcze nim nie jestem, nasze życie ulega wydłużeniu, dzieci rodzą się później, a sprawność intelektualna dopisuje nam do późnej starości. Planuję starość na lata 2052 – 2072, kiedy to, biorąc przykład ze Stopana II Uboga, mam zamiar sam o własnych siłach wstąpić na Dach Świata (patrz Taja 23). Póki co przed nami WIOSNA.

Na początek zatem jak to na wiosnę, wielkie porządki. Jak zauważyliście powyżej, już je zaczęliśmy!

Będzie to jednak 90 lat (do roku 2102) gruntownego oczyszczania Śmietnika po Kalijudze. Jest to czas, kiedy każdy ruch łopatą będzie przejaśniał horyzonty myśli i czynił ład na naszej planecie. Każdy gram materii światła kładziony na szali Wagi Prawdy, będzie polepszał byt setek tysięcy Świadomych Istot. I za to się od razu zabieramy. TO TUTAJ WYKONUJEMY!

Każdy z nas ma do zrobienia swoją Wielką Małą Rzecz – na swoją wielką-małą miarę. Więc zaczynamy wielkie czyszczenie. Po nim każda „rzecz” w naszym domu nabierze nowego blasku, Błysku Novego, zaświeci czystym Światłem Świata. Przyjdzie czas, że wydamy pierwszy „novy podręcznik historii”.

Mapa nr 1 z portalu Vismaya. Linie na mapie są z gruba ciosane i nakreślone odręcznie. Zakreślone centra obejmują dosyć duże terytoria. Obraz ułożenia kontynentów i ich proporcje są zdeformowane. Na potrzeby potwierdzenia tezy?

Siergijew Posad (rus. Сергиев Посад), miasto w Rosji, w obwodzie moskiewskim, siedziba Siergijewo-Posadskiego rejonu. Miasto położone 71 km na północ od Moskwy, przy linii kolejowej MoskwaJarosław, nad rzeką Kanczurą i jej dopływami. W 2010 Siergijew Posad liczył 105,8 tys. mieszkańców.

Nazwy miasta: do 1919 – Siergijewskij Posad, Siergijew Posad, 1919-1930 – Siergijew, 1930-1992 – Zagorsk, od 1992 – Siergijew Posad. Początkowo na obszarze dzisiejszego miasta znajdowało się kilka niewielkich wiosek i przysiółków ( Kokujewo, Panino, Klementiewo), powstały w końcu XIV wieku i na początku XV wokół klasztoru Troicko-Siergijewskiego (od 1744 ławry), założonego w latach 40. XIV wieku przez błogosławionego Siergieja Radoneżskiego. Wsie były znane dzięki rzemiosłu, drewnianej rzeźbie i produkcji zabawek. W 1782 Katarzyna II założyła w tym miejscu miasto, które w 1792 przybrało regularny plan. W 1845 Siergiewskij Posad połączyła szosa z Moskwą, zaś w 1862 doprowadzono linię kolejową. W 1919 roku miasto zmieniło nazwę na Siergijew. W 1930 przyjęło nazwę Zagorsk, na cześć działacza rewolucyjnego W. Lubockiego (Zagorskiego). W 1992 przywrócono miastu historyczną nazwę.

Najważniejszą atrakcją turystyczną miasta stanowi kompleks ławry Troicko-Siergijewskiej, założonej w XIV wieku przez świętego mnicha Siergieja Radoneżskiego. Była to twierdza, którą w latach 1608-1610 bezskutecznie oblegała 30 tysięczna armia polsko-litewska. W klasztorze pracowali słynni ikonopisarze Andriej Rublow i Danił Czarny. Główną cerkwią kompleksu jest sobór Trójcy Świętej, w którym przechowywane są relikwie św. Sergiusza Radonieżskiego. Inne zabytkowe cerkwie miasta to: Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i św. Paraskiewy (z 1547), Wniebowstąpienia Pańskiego (1766-1799), Zaśnięcia Matki Bożej (1769), św. Eliasza (1733). Do ważnych zabytków należą również hotel klasztorny z 1823, w stylu klasycystycznym, kramy kupieckie (początek XX wieku) i studnia piatnicka z XVIII wieku). Miasto zalicza się do Złotego Pierścienia Rosji.


Uderza prosta symbolika: a) kopuł Nieba (Potrójna Kopuła Niebios), b) kulistości gwiazd, planet i słońca oraz c) kolorystyka słoneczno-niebieska (biało-błękitno-złota: symbolika istu, juszu i ichoru, Sołwy, Baji i Nieci). Krzyże mają proporcje zodiakalne (równoramienne) a nie „chrystusowe”. Obecny jest Księżyc wschodzący po Nowiu – „maryjny” czyli Mor-moryjny (marzanniany – poziomy cienki sierp, w krzyżu wyróżniający jego podstawę południową czyli kierunek nocny dla Północy – znak Lwa/Kota/Węża/Smoka, południe, Syriusz, serpent).

Ostatnio coraz mocniej rozpowszechniana jest koncepcja Matki Ziemi jako Istoty Świadomej oraz koncepcja Zbiorowej Świadomości Istot Żywych na Ziemi. Wokół tych pojęć narosło sporo nieporozumień i błędnych interpretacji. Nie jest to dziwne ani zaskakujące, ponieważ każda nowa koncepcja, każdy nowy fakt będzie zawłaszczany przez różne grupy i używany do różnych celów. Mało tego, każda koncepcja, teoria czy praktyka niebezpieczna dla Systemu Pan – Niewolnik, będzie osaczona przez różnego rodzaju wampiryczne byty, sycące się fizycznie destrukcją i budujące własną jaźń  przy pomocy dezinformacji. Czasami są to osoby opłacane przez różne gremia (np. partie polityczne, służby dezinformacyjne tzw. kształtujące opinię, wywiady obce i kontrwywiady własne, koncerny, lobby np. atomowe, farmaceutyczne, medyczne, żywnościowe itp.). Często są to jednak osoby funkcjonujące prywatnie i całkowicie bezinteresownie. Jedni mówią o tzw. „pożytecznych idiotach”, inni o Lemingach i Yetisynach (z całym szacunkiem), ale głównie są to osoby sfrustrowane, niezrównoważone, zakłócone mentalnie, opanowane przez obsesję destrukcji, osoby niezdolne do konstruowania, rozproszone wewnętrznie, istoty o zdeformowanej jaźni. Niestety Zmiany jakie obserwujemy wyzwalają i uaktywniają intensywnie również tego typu skrajności negatywne. Ci którzy znają i uznają pojęcie Negatywu znacznie sprawniej rozpoznają tę grupę. Czasami osoby te posuwają się do działań skrajnych jak np. zabójca Johna Lennona, czy matka małej Madzi znana z TVN, czy jak ten z norweskiej Utoyi, czy zabójca „Pisuarów” z Łodzi. Pisuar i POpapraniec – to nowe słowa z Wielkiego Politycznego Słownika Mowy Miłości. Znaczą co innego niż się przyzwyczailiśmy. To nowomowa III RP. Niestety jest też więcej takich matek i ojców, jak ta z TVN, i dla nich ani „jednoczesność”, ani „prawie wieczność” nie jest wskazana i nie nastąpi (chyba, że ulegną Wielkiej Zmianie).

Rozpoznanie destrukcyjnych działań i dezintegrujących osobników ma wbrew pozorom spore znaczenie, ponieważ ich celem jest przeciwdziałanie konstruowaniu się Nowego (Novum, Novelty), zwłaszcza zaś jakiejkolwiek zmiany w sferze stosunków społecznych i własnościowych, gdziekolwiek na Ziemi, a szczególnie w ośrodkach Zmian.

Duża Zmiana rozchodzi się bowiem od Ośrodka, jak  kręgi od kamienia rzuconego w wodę. Wystarczy opiniotwórcza niewielka grupka osób, aby, gdy rzucona przez nią idea jest zgodna z Tendencją Nieskończonej Świadomości, zaczęła zataczać coraz szersze kręgi i ewokować kolejne przemiany w objętym tymi kręgami środowisku.

Zmiana nie postępuje geometrycznie, jak to sobie wyobrażają materialiści. Ona ma charakter lawinowy i natychmiastowy. Do tego staje się miejscem zapłonu dla kolejnych przeobrażeń obejmujących coraz to nowe sfery życia. Dlatego, gdy już stanie się faktem, destruktorzy nie mają możliwości zapobieżenia przekształceniom Rzeczywistości. Mogą wtedy jedynie utrudniać realizację materialnych efektów owej przemiany. Jest to już tylko opóźnianiem, a nie zniszczeniem, zabiciem, unicestwieniem idei. Ideę można najłatwiej unicestwić odciągając od niej inne Jednostki Świadome. Sprawiając, że zostanie ona przez nie odrzucona. Obrzydzając ją ludziom. To zaś najlepiej i ekonomicznie jest czynić, na etapie formowania się Nowego, czyli kształtowania się idei.

Destruktorzy wszelkiego rodzaju są zatem skupieni na zabijaniu idei, tłumieniu Zmiany w zarodku.Mechanizm spowalniania zmian pokazaliśmy na przykładzie blokowania przez cenzurę PRL twórczości, np. muzycznej, przykład zespołu Zdrój Jana (artykuł w dziale Wielka Zmiana w Polsce i na Świecie: Zdrój Jana (1966 – 1972): czyli złamać własne “milczenie” i monopol Mediów Władzy dla Naszej Przyszłości). Przykład rozwoju na świecie tego gatunku muzyki jaki uprawiał w latach 1966 – 1969 Zdrój Jana, którą nazwano psychodelic rock i punk rock, pokazał , że opóźnianie nie jest skuteczną metodą destrukcji. Może zatrzymać rozwój w jakimś ośrodku Ziemi np. w Krakowie i w całej Polsce, ale nurt zgodny z Tendencją Świadomości Nieskończonej pojawi się trochę później, niedługo, gdzie indziej. A to w Londynie, a to w San Francisco, a to w Tokio. Muzykę Zdroju Jana wywiozła z Krakowa na taśmach magnetofonowych grundig Nina Hagen (sam jej ją dałem) i zawiozła ją do Berlina. Stamtąd, zanim jeszcze sama Nina uciekła na Zachód, muzyka ta powędrowała dalej w różnych „odsłuchach” i stała się inspiracją 10 lat później zarówno dla samej Hagen, jak dla Clash, i dla innych.

Oczywiście ten przykład można uznać za błahy w porównaniu do losu jaki PRL, czy tajne służby wywiadów innych państw, zgotowały autorom wielu przełomowych wynalazków o wielkim znaczeniu dla ludzkości. Można tu przytoczyć przykłady wielkich prekursorów z różnych dziedzin wiedzy poczynając od filozofii z czasów najdawniejszych, ze starożytności, albo wynalazców współczesnych i prawie współczesnych. 

Weźmy dziedzinę pierwszą z brzegu  – informatykę. W PRL nie pozwolono się rozwinąć prekursorom maszyn cyfrowych i programów komputerowych, takim jak Marian Rejewski  czy Henryk Zygalski, ani twórcy półprzewodników Janowi Czochralskiemu.

Marian Rejewski, którego opracowania kryptologiczne dotyczące Enigmy przedłożone Alanowi Turingowi stały się podstawą informatyki i komputeryzacji  na świecie, wrócił po wojnie do Polski i pracował w PRL od 1946 roku w Bydgoszczy, jako zwykły urzędnik, nękany wielokrotnie przez UB.Fakt udziału w deszyfracji Enigmy utrzymywał w tajemnicy aż do emerytury w 1967 roku [czytaj: TUTAJ].

Henryk Zygalski [TU] nie odważył sie wrócić do PRL i zmarł w Anglii w 1978 roku, będąc zwykłym nauczycielem matematyki. Anglicy odsunęli obydwu Polaków od informatyki, nie chcieli żeby wtykali nos w Maszyny Turinga i Bomby Turinga.

Jerzy Różycki i kilku innych Polaków, pracowników Biura Szyfrów związanych z Enigmą, zginęło na statku pasażerskim zatopionym na Morzu Śródziemnym przez Niemców (222 zabitych – wywiad niemiecki?!) w roku 1942 [czytaj: TU].

Nie lepiej Anglicy postąpili z samym Turingiem [TUTAJ], którego zaszczuto z powodu jego homoseksualizmu i doprowadzono do samobójstwa, wykluczając go z dalszych prac nad jego własnym wynalazkiem. Oczywiście te prace były tajne i miały charakter wojskowy, a śmierć Alana Turinga była na rękę tym, którzy mogli po niej dysponować dowolnie jego pracą.

Profesora Czochralskiego [TUTAJ] w 1945 roku Senat Politechniki Warszawskiej po prostu nie przyjął do pracy. Władze państwowe odsunęły go od zawodu, oskarżono go o szpiegostwo. W 1953 roku podczas rewizji UB w jego domu w Kcyni (gdzie prowadził małą prywatną firemkę chemiczną i gdzie żył) zmarł na atak serca – Czy to nie zwykłe morderstwo polityczne? Mściwy Senat Politechniki złożony z profesorów-członków PZPR, profesorów-Ubeków i profesorów-donosicieli Ubeków, w 1995 roku nie widział powodu żeby cofnąć uchwałę z 1945 roku. Tak postąpiono w PRL i  w III RP z człowiekiem, który dał światu monokryształy i mikroprocesory. Napis z jego nazwiskiem pojawił się na grobie w Kcyni w roku 1998, gdyż wcześniej profesor leżał w grobie anonimowo. Wynika z tego jednoznacznie, że traktowano go jak ofiarę zbrodni UBeckiej. Bardzo wielu, spośród 50.000 Polaków zamordowanych przez UB w PRL, do dzisiaj nie ma grobów z nazwiskami. Za to oni, byli UBecy, ich dzieci i wnuki, mają się w III RP świetnie.

Przed II Wojną  w dziwnych okolicznościach zmarł przedwcześnie  i nagle w roku 1926  wynalazca telewizji, filmu barwnego, kamizelki kuloodpornej, maszyny tkackiej i wielu innych urządzeń, Jan Szczepanik [TU]. Błyskawicznie podupadł na zdrowiu, od chwili, gdy zaczął patentować swoje wynalazki i zamieszkał w Berlinie. Zmarł na „raka wątroby”. Czy użyto jakiejś promieniotwórczej substancji, czy też znaleźlibyśmy przy ekshumacji w jego włosach duże ilości arszeniku?!

Czy dzisiaj lepiej się mają polscy wynalazcy niebieskiego lasera, na przykład Sylwester Porowski zbanowany rządowymi „programami rozwoju” [czytaj: TUTAJ i TU] na boczny tor optoelektroniki światowej? Czy obecnie lepiej prosperują w Polsce odkrywcy metody otrzymywania dużych powierzchni czystego grafenu [TUTAJ]?!

To o czym tutaj piszemy to ilustracja nieustannej wojny Starego z Nowym, Destruktorów z Wolnymi Ludźmi, to wojna na froncie i na zapleczu Wielkiej Zmiany. Artykuł „Fala czasu Zero a jednoczesność” [tutaj], pozwala dokładnie zidentyfikować sedno i centra inspiracji tego konfliktu.

Nie ma porównania pomiędzy dokonaniami artystów-muzyków całego świata, a tym co dał materialnie i mógł dać światu Nikola Tesla (radio – nie żaden Marconi wynalazł radio, lecz Tesla – silnik elektryczny, transformator, bateria słoneczna i wiele innych) [Tutaj].

To co tutaj powyżej opisaliśmy to Destrukcja wynikła z Hiperdestrukcji jaką była II Wojna Światowa, Wojna Ras, pod hasłami Czystości Rasowej, Wojna Germańsko – Słowiańska. Ta hiperdestrukcja, jak zobaczycie na końcu tego artykułu nie powiodła się. Opóźniła Wielką Zmianę lecz jej nie zatrzymała. Jest to wielka klęska Sefardyjskich banksterów z USA i wykonawców ich idei z Niemiec. W wyniku tej hiperdestrukcji ich świat zaczyna się dzisiaj walić, a impuls dało znów Serce Świata i Duch Świata w 1980 roku. Ten impuls powtórzył się w roku 2012 i wyszedł z tego samego miejsca choć mało kto kojarzy Arabską Wiosnę z Ideą Solidarności 1980. To koniec tzw. Zachodu – nadchodzi Wschód, Wiosna, Jasność – Wielka Zmiana.

Inaczej bowiem niż z muzyką jest z myślą i jej zapisem oraz z czynem. Waga myśli bywa większa niż niejeden wynalazek – myśl jest zarodkiem każdego działania. To myśl, że „Ziemia nie może być środkiem układu widzianych na niebie planet” pchnęła Mikołaja Kopernika do odkrycia układu heliocentrycznego. Odkrycie to, zapisane i rozpowszechnione, stało się początkiem niebywałej rewolucji – wszechobejmującej Wielkiej Zmiany. Myśl przerodziła się w Słowo a Słowo stało się Ciałem.

Skąd wyszła owa kopernikańska myśl i czyn?! Skąd wychodzi kantowska idea Świadomości Nieskończonej?! Czy nie z Serca Świata?! A co wychodzi stąd dzisiaj na świat?! Czy nie Jaśń i Jaźń?! Niech każdy spróbuje odpowiedzieć sam na to pytanie.

Czyn czyli konkretne, konsekwentne  działanie, jakie pokazuje światu od 200 lat Polska, jest 100 000 razy ważniejszy niż sama myśl i jej zapis.

Zasada destrukcji jest dokładnie taka sama dla wszelkiej „nowości” – słowa, akordu, kreski piórkiem i węglem, matematycznego wzoru. Zawsze i wszędzie, tam gdzie działa tłumienie wolnej myśli, ma miejsce destrukcja zmian, ich zabijanie i  opóźnianie „nowości”. Mechanizm tego działania jest taki sam niezależnie od skali i ważności owej „nowości” dla świata.

Destrukcja „nowości” zaczyna się od tłumienia wolności słowa, manipulowania słowem i wypaczenia sensu przedstawianych treści  i idei. Nie pozwolimy na to w Sercu Świata już nigdy więcej.

Jan Matejko kopernik_mJan Matejko – Mikołaj Kopernik (ten obraz jak wszystkie obrazy Jana Matejki kryje w sobie więcej tajemnic niż  dzieła Leonarda da Vinci, tak okrzyczane ostatnio z powodu słynnego kodu. Jan Matejko to  mason i prawdziwy kodysta, ale także Strażnik Wiary, bynajmniej nie chrześcijańskiej. Bardzo cenne są odkrycia Barbary Walczak w tej materii, ale i te odkrycia są w Polsce pracowicie tłumione przez grupę Destruktorów).

Omówię tutaj cały kompleks tych ważnych spraw przedstawiając przy okazji koncepcję Matki Ziemi, jako istoty Żywej i Świadomej. Istoty posiadającej w skali makro ciało energetyczne i fizyczne, podobne do ciała człowieka. Ze wszystkimi odpowiednikami jego wewnętrznych organów i kanałów energetycznych. Skupimy się przy tym nie na organach, o których blade pojęcie mamy (np. Lasy = płuca, System Wodny = krwiobieg, Powietrze/Weń = umysł/jaźń , itp), ale na kanałach energetycznych. Kanały te rozumiemy według filozofii Wschodu: wedy, jogi, zen i filozofii oraz medycyny chińskiej (akupunktura).  Zobaczycie też, jak na dłoni,  skutki destrukcyjnej działalności  wielu grup osób, związanych z tą ideą. 

Natrafiłem ostatnio na polską stronę, a na niej na artykuł i mapę przedstawiającą tzw. Wielką Drogę Smoka, czyli Kundalini (Kędylinie) i czakry (czARki) Ziemi. Kundalinie i czakry są to najważniejsze kanały i punkty energetyczne. Oczywiście nie jest to żadne odkrycie portalu Vismaya. Czakramy Ziemi i w związku z tym kanały energetyczne biegnące przez Ziemię to koncept, który jest powtarzany w wielu miejscach w Internecie i w wielu publikacjach, czy filmach TV.

Należałoby od razu zaznaczyć, że źródła owej koncepcji Drogi Wielkiego Smoka są niejasne.Już na pierwszy rzut oka, gdy wejdziemy na portal Vismaya jako osoby kompletnie „zielone” w temacie, zauważymy, że korzenie koncepcji Kundalini Ziemi są najprawdopodobniej z jednej strony new age’owe (w najgorszym znaczeniu tego słowa), a z drugiej jednocześnie ksenofobicznie anglo-saskie (germańskie). Co do strony Vismaya, to wygląda ona „po amatorsku”, ale nie jest amatorskim działaniem za jakie chce uchodzić.

Dygresja: za co nie lubimy new age?

Ja nie lubię tego ruchu za płytkość. Ta płytkość, która daje pożądaną przez animatorów tego ruchu masowość , ma skutek uboczny. Zamiast odkrywać przed ludźmi Obszary Nowego skutecznie je zakrywa, bowiem odstręcza od prezentowanych tam koncepcji poważnych badaczy.  New Age wśród systemów religijnych czy systemów filozofii/wiary spełnia niestety rolę podobną do „komercyjnej telewizji” albo „komercyjnego portalu”: sensacyjność dominuje tam zdecydowanie nad sensownością.  Dobrym przykładem takiego działania New Age jest Bugarach 2012, nonsensy na temat końca świata  i to wszystko co się z tej okazji działo.  Nie jest złe, że ktoś chce dokonać unifikacji i zebrać różne wierzenia/filozofie w jeden system, złe jest to co z tego wynika, „wór pełen wszystkiego  i niczego” oraz interesy jakie się ubija na naiwności ludzkiej. Coś takiego odstręcza osoby myślące głębiej. Dlatego piszę powyżej o New Age w najgorszym znaczeniu tego słowa.

Taki wniosek na temat teorii prezentowanej na Vismaya-Maitreya wyciąga się łatwo, ponieważ dostrzega się od razu, że za „ośrodki” w tym koncepcie uważane są prawie wyłącznie pewne spektakularne miejsca w USA, Wielkiej Brytanii, Australii, czy w Nowej Zelandii. Cała reszta świata występuje tu niejako na uboczu, tylko po to, aby potwierdzić swoją „tajemniczością” (Bali, Fuji, Uluru) i „starożytnością” (Palenque, Titicaca, Egipt-Cheops, Kailasz) „rzeczywistą ważność” owych anglosaskich pępków świata.Wszystkie te miejsca są od dawna niekwestionowanymi atrakcjami/magnesami światowej turystyki.

Co ciekawe oprócz „pępków” anglosaskich w koncepcji Drogi Wielkiego Smoka znajdujemy też Moskwę, a właściwie Obwód Moskiewski i Siergiejew Posad, gród założony przez Katarzynę II, z klasztorem prawosławnym.Gród ten został w koncepcji Drogi Wielkiego Smoka „wybrany” jako miejsce specjalne  – 13 Wrota Ziemi. Wiemy, że Kreml  od wieków, jak kolorowa zabawka napędza dziecięce germanofilskie marzenie o podboju świata.

Ci którzy znają złowrogi „mechanizm użycia” 13-stki, stali się w tym momencie zapewne automatycznie czujni. I słusznie. Jak jednak zobaczycie, zastawiona tutaj przez Destruktorów i Rozbijaczy Nowego, pułapka intelektualna (myślowo-emocjonalna) to mechanizm długofalowy z opóźnionym zapłonem. Swego rodzaju świadomościowa bomba Negatywu, która została uruchomiona w roku 1966 (= 13), a wybucha nam w rękach dopiero teraz. Nie będziemy się tutaj skupiać na ustaleniu dokładnym kto tę bombę, tę pułapkę intelektualną, zastawił. Czy są to wysłannicy Gadoidów, NWO, masoni czy inne trolle. Nie jest to ważne czy mamy do czynienia z robotą Świadomego Siewcy Negatywu czy z „amatorem” (obydwa typy opisałem powyżej). Ważne byśmy potrafili oddzielić Ziarno Prawdy od Plew Dezinformacji. I na tym się tutaj skupimy.

Gdy idzie o koncepcję Kunadalinii i Czakramów Ziemi wygląda to wszystko razem mocno dziwnie, zwłaszcza, iż jest podawane praktycznie prawie wyłącznie przez bardzo enigmatyczne źródła anglosaskie. Akcent wielkoruski złączony z germano-centrycznym nakazuje daleko idącą ostrożność, ale też zaciekawia niecodziennością. To wszystko upowszechniane jest po polsku przez chrześcijański (katolicki, protestancki, gnostyczny, nie wiadomo jaki???) portal pod hinduistyczną „oświeconą” nazwą. Czy to jest po prostu new age? Nie wiem. To nie jest ważne dokąd się nie okaże, że to inicjatywa jezuitów. Raczej podejrzewam gnostyków, a to rokuje nieźle, bowiem gnostycy, agnostycy, masoni, okultyści, ezoterycy, adepci magiji i antropozofowie są niesłychanie bliscy Wierze Przyrody, dzieli ich od niej jeden krok.

Inne wskazówki co do źródła tej koncepcji także nie są zachęcające. Brak starożytnych, konkretnych, wedaistycznych, sumeryjskich, egipskich czy innych np. greckich, źródeł i podstaw do koncepcji Czakr Ziemi. Jedyną niemal podstawą jest w tej kwestii intuicja i pogłoski, rozsiewane po świecie „informacje”, które nie odwołują się jednak prawie nigdzie do wiarygodnych źródeł. Na szczęście okazuje się, że „prawie nigdzie”. Więc to „prawie nigdzie”, czyli „gdzieś”, pozwala nam zweryfikować całą sprawę. Położyłem tutaj nacisk na starożytne źródła, bo one okazują się w wypadku wielu koncepcji i idei wyprzedzać XX i XXI wiek z jego naukowymi osiągnięciami mentalnymi. Oczywiście brak starożytnych źródeł nie może niczego przekreślać. Przecież koncepcja Novelty – Fali Czasu Zero nie ma nic wspólnego ze starożytnością, jest absolutną nowością, a odkrycie fraktalności Wszechświata, czy jego astro-fizycznej konstrukcji to także nie wynalazek Egipcjan (mimo, że Nassim Haramein [Hara Men – Człowiek Góra, góryta = guru, Hara Men-tal, brzmi to jak pseudonim] zahacza akurat korzeniami o Egipt).

 Oddajmy na początek głos autorom prezentowanej na Vismaya koncepcji i zapoznajmy się z ich wersją wiedzy na temat Wielkiej Drogi Smoka i Kundalinii Ziemi, oraz jej Czakr.  


Mapa nr 2 – Inna wersja (wtórne źródło rozpowszechniania koncepcji przedstawiające się jako pierwotne)

Wielka Droga Smoka – dwie linie łączące cały świat.

Wielkie arterie energii (mapa nr 1):
a. żeńskiego tęczowego węża
b. męskiego tzw. upierzonego węża.
Oba symbolizują Smoka i podwójny helix DNA. Obecnie ten smok jest już połączony ze wszystkimi najważniejszymi punktami Ziemi, oprócz czakry Ziemi Nr 5 – gardła, która ma bardzo wyjątkowe położenie.
Ziemski tęczowy wąż łączy: Uluru do jeziora Titicaca, Glastonbury-Anglia, Moskwa-Posady Sergiewa, Góra Kailas-Tybet i Bali.
Męski szlak – Upierzony wąż łączy: Palenque-Meksyk, do Góra Shasta-Kalifornia, Góra Fuji-Japonia, Bali i jezioro Titicaca.
Wąż tęczowy i upierzony krzyżują się w 2-ch miejscach: Jezioro Titicaca i Bali.

Skrzyżowanie w Andach jest czakrą seksualną Ziemi a w Bali jest punktem tzw. filtrem krwi usuwającym zanieczyszczenia.

Te linie nie są tylko geometrycznym wzorcem wymiarowym, są one arteriami żywego organizmu, kanałami przez które przepływa energia życia na Ziemi. Przypominają wielkie-szerokie rzeki wypełnione wodą-energią.

Na drodze tych arterii leży czakra serca Ziemi – Glastonbury-Shaftesbury, bardzo ważne miejsce na Ziemi, tzw. DUSZA ZIEMI, która utrzymuje naszą planetę przy życiu.

1. Haleakala Krater-Hawaje – Planetarny wir, tzw. “przędacz ognia”
2. Góra Shasta-Kalifornia – Planetarna czakra korzenia
3. El Tula i Palenque-Meksyk – Planetarny androgenus i centrum harmonii
4. Jezioro Titicaca-Boliwia, Peru, – Planetarna czakra seksualna
5. Glastonbury i Shaftesbury-Anglia – Planetarna czakra serca jak również połączenie z czakrą planetarną trzeciego oka-szóstą
6. Góry Stołowe-Afryka – Planetarny wir, “prządacz ziemi”
7. Wielka Piramida, Góra Synai i Góra Oliwna – Planetarna czakra gardła i “prządacz powietrza”.
8. Góra Kailas-Tybet – Planetarna czakra korony
9. Bali-Indonezja – Planetarne Centrum oczyszczania
10. Uluru i Kata Tjuta – Planetarna czakra splotu słonecznego
11. Góra Fuji-Japonia – Planetarne Centrum piękna i nieśmiertelności
12. Rotopounamu-N.Zelandia – Planetarny wir, “prządacz wody”
13. Posady Sergiewa-Moskwa – 13 centrum Syntezy.

Wszystkie te punkty tworzą dwie drogi smoka opasującego całą Ziemię, składającego się z dwóch węży żeńskiego-tęczowego i męskego-upierzonego. Męski jest zwany również – Głową Ojca.


Tyle artykuł i źródło.

Przypatrzmy się zatem najpierw źródłu.

Templeofrosycross„The Temple of the Rosy Cross”, Teophilus Schweighardt Constantiens, 1618. T. Schweighart, Speculum sophicum Rhodostauroticum (1604), Quelle: aus franz. Rose-Croix Wikipedia-artikel.

Różokrzyż – termin odnoszący się do ruchu i nauki głoszonej przez kontynuatorów starożytnych szkół misteryjnych, jacy pojawili się na przestrzeni XV wieku, a którzy nawiązywali do idei zawartych w tradycjach gnostyckich głoszonych wcześniej przez esseńczyków, manichejczyków, katarów. Pierwsze dokumenty związane z tym ruchem pochodzą z XVII wieku.

Przyjmuje się, że nazwa różokrzyż pochodzi od imienia Christian Rosenkreutz, postaci pojawiającej się w dziełach Johanna Valentina Andreae (1586-1654) wydanych w latach 1614-1616.

Różokrzyżowcy działali w XV-XVII wieku na terenie Europy głównie w Niemczech, Niderlandach, Francji oraz Anglii, upatrując swe dzieło we wcześniejszych dokonaniach Hermesa Trismegistosa, Laozi, Buddy, Pitagorasa, Apoloniusza z Tiany. Nauki różokrzyża głosili Robert Fludd, Michael Maier, Thomas Vaugham, John Heydon. Związany z tym ruchem był również Stanisław August Poniatowski, Johann Wolfgang Goethe, Victor Hugo i Teofil Ociepka.

Różokrzyż zaznacza w swej filozofii boskie pochodzenie człowieka rozpatrywane przez upadek w grzech oraz możliwość ponownego zjednoczenia z boskim polem życia. Nauka ta powiązana jest silnie z alchemią, postrzegając możliwość zbawienia w przemianie ołowiu symbolizującego naturę człowieka ziemskiego w złoto prawdziwego boskiego człowieka, który niczym Feniks z popiołów musi wznieść się z grobu natury.

Hermetyczna nauka różokrzyżowców wywodzi się z: gnozy, alchemii, kabały, neoplatonizmu, filozofii. Do nauk XVII-wiecznych różokrzyżowców odwoływali się przedstawiciele rozwijającego się w XVII wieku wolnomularstwa spekulatywnego. Istnieje znaczące powiązanie symboliki wolnomularskiej i symboliki stosowanej przez różokrzyżowców.


Obecnie różokrzyż znajduje wielu współczesnych kontynuatorów działających na terenie całego świata których przykładem jest Lectorium Rosicrucianum, AMORC jak również Societas Rosicruciana in Anglia i Fraternitas Rosae Crucis. W Polsce od 1986 roku oficjalnie działa Lectorium Rosicrucianum Międzynarodowa Szkoła Złotego Różokrzyża, która ma cztery centra (Warszawa, Wrocław, Katowice, Koszalin) oraz ośrodek konferencyjny Aurora w Wieluniu.

Prawda jest taka, że ośrodki Różokrzyżowców działają w roku 2013 w 20 miastach Polski.

Oto jak reklamuje się vismaya-maitreya:


Jest symbolem rozwijających się
sekretów Boga w człowieku.

Symbol rozwoju czakramu serca

Kwiat lotosu serca (czakry serca)
i środek lotosu czakry korony są jednakowe
– tzw. bliźniacze serca, kiedy wykwitnie ostatni ośrodek – korona,
człowiek osiąga wysoki rozwój duchowy.
RÓŻA symbolizuje pełny i doskonały rozwój człowieka,
w którym otworzyły się wszystkie centra spirytualne
w którym mieszka już Chrystus.

Symbol Róży i różanego Krzyża,
– jest symbolem krzyża i cierpienia
Wielkiego Piątku,
który staje się zmartwychwstaniem
i życiem każdego syna i córki Boga.
Symbolika przelanej krwi Jezusa Chrystusa.
Plan materialny – śmierć,
cykl śmierć – zmartwychwstanie.
Róża w krzyżu – spirytualny rozwój człowieka.

Słyszeliście o Różokrzyżowcach prawda? VISMAYA okazuje się być portalem ezoteryczno-chrześcijańskim (gnostycznym) pod hinduistyczną banderą, który tylko pozornie próbuje łączyć Wiedę z Chrześcijaństwem w New Age. Strona ma oczywiście swoje głębsze źródła anglosaskie. Pytanie po co ukrywa się za szyldem hinduskim skoro to strona chrześcijańska?

Każdy portal duchowy jest potrzebny, zwłaszcza takie portale, które próbują łączyć ludzi zbałamuconych przez Duchowych Pośredników z różnych mniej lub bardziej oficjalnych kościołów. Kościoły i religie wyposażone w tzw. duchowieństwo, są nastawione na utrzymanie tego duchowieństwa, jego władzy, władzy duchowej nad wiernymi. To władza daje kapłanom realne fizyczne utrzymanie jako kaście, i jako fizycznym osobom oraz całej instytucji żyjącej z uprawiania tejże religii. Nic więc dziwnego, że kościoły i religie posiadające duchowieństwo budzą podejrzenia o zafałszowanie Wiary, lub o zbudowanie fałszywej wizji Świata Boskiego opartej o zasadę „Pan – Niewolnik”. Ta zasada buduje bowiem ich fizyczny byt (egzystencję kapłanów).  Co to za strona, ta Vismaya? Otóż jest to strona tylko pozornie New Ageowa,  strona która o dziwo preferuje wyłącznie chrześcijańskie modlitwy i straszy, że medytacja może człowieka „usztywnić umysłowo” do tego stopnia, że to „nie pozwoli mu normalnie żyć”. 

To zestawienie powinno nam wystarczyć do oceny zawartości portalu i wskazać źródła jego finansowania.Odkrywamy ten portal jako Destruktora, Dezintegrator, jeszcze jedną tubę chrześcijaństwa. Kasta pośredników jest tutaj zorganizowana w gnostycki, wolnomularski „zakon” i „szkoły” uczące „myśleć tak, jak należy myśleć”. Napisałem, że oni mają jeden krok do nas, do Wiary Przyrody, to jednak duży krok – trzeba się wyzbyć pośredników. [czytaj opis „Różokrzyż” pod obrazkiem powyżej]

Zatem, ponieważ nic głębszego niż przytoczone tutaj powyżej twierdzenia tam nie znajdziemy, zadowolimy się jedynie mapą stamtąd, która jest pochodzenia anglosaskiego, i propaguje anglosaski antropocentryzm.

Wielu ludzi takie początkowe konstatacje odstręczyłyby od jakichkolwiek materiałów zamieszczanych w podobnych publikacjach . My Ludzie Wolni, Wolnomyśliciele i Intelektualni Swawolnicy nie odrzucamy jednak niczego a priori, nie chcąc utracić żadnej cząstki ze Świata Poza Dogmatami, ze Świata RzeczyIstności, ze Świata Duchowości, czy ewentualnie Innych Światów Alternatywnych.

Przeczytajmy inny artykuł na ten temat, za Trendy i, autorstwa pani Kamy Poznańskiej , który powstał na podstawie pracy licencjackiej Anety Cichockiej, studentki Wyższej Szkoły Turystyki i Rekreacji w Warszawie oraz dzięki uprzejmości pana Leszka Mateli. Mamy tutaj więc autorstwo, nazwiska które są autentyczne i autorytet w sprawach geomancji i różdżkarstwa (radiestezji), który budzi respekt. Jest to stary artykuł, który ukazał się w Internecie w styczniu 2009 roku. Jak widać ma on podłoże ewidentnie „ezotero-turystyczne”, wypływające z potrzeb przemysłu turystyki i rekreacji, ale musi mieć jako praca licencjacka udokumentowane źródła:


Miejsca mocy czyli czakramy Ziemi

(wytłuszczenia w tekście moje – C.B.)

Są miejsca, które pulsują dziwną energią. Chory organizm szybciej wraca tam do zdrowia, a umysł łatwiej nawiązuje kontakt z wyższym wymiarem rzeczywistości.

Są ludzie, których dłonie leczą, słowa przynoszą ulgę, a kontakt z nimi – swoiste objawienie. Są mikstury, które pomagają zachować zdrowie i poprawiają samopoczucie. Są rzeczy, które sprawiają radość, i miejsca na Ziemi, które ujawniają nasze nadprzyrodzone zdolności. Ziemia już dawno bowiem przestała być tylko wirującym w kosmosie kawałkiem skały, a stała się źródłem dobroczynnej energii. Są miejsca, które pulsują dziwną energią. Chory organizm szybciej wraca tam do zdrowia, a umysł łatwiej nawiązuje kontakt z wyższym wymiarem rzeczywistości. To „miejsca mocy” – znane od tysiącleci punkty energetyczne Ziemi, połączone ze sobą liniami energetycznymi – czymś w rodzaju działającego na zasadzie telepatii internetu. Miejscami mocy nazywa się tereny szczególnej koncentracji stymulujących sił przyrody. Stanowią przedmiot licznych badań. Istnieje wiele legend na ich temat. Od najdawniejszych czasów człowiek wyczuwał ich energię, otaczał je kultem i wykorzystywał do celów terapeutycznych, duchowych czy szamańskich. To właśnie w tych miejscach budowano pogańskie świątynie, tam również powstawały pierwsze chrześcijańskie kościoły. Przyciągają ludzi w trudno wytłumaczalny sposób. Ich tajemnice próbowało zgłębić wielu, co czyni je bardziej intrygującymi i sprawia, że budzą coraz większe zainteresowanie. Niewątpliwie stanowią szczególną wartość w dobie powrotu do tego, co nieodkryte, nieodgadnione, pełne magii i mistycyzmu. Miejsca mocy spotkać można na całym świecie – od Ameryki przez Europę i Azję, kończąc na słabo zaludnionych wysepkach. Niektóre z tych miejsc są dobrze znane, inne mniej. Co ważne, Polska również ma miejsca, w których energia Ziemi łączy się z energią kosmosu.

Moc kryształowej planety

Człowiek dawnych epok, mimo braku urządzeń technicznych, posiadał zdolność wykorzystywania subtelnych energii natury. Dzięki wnikliwej obserwacji przyrody i niezwykle rozwiniętej intuicji potrafił bezbłędnie zlokalizować miejsca o szczególnej koncentracji pozytywnej energii. Niezwykły wpływ tych pogańskich, rytualnych miejsc odczuwany był przez następne stulecia. Przekonali się o nim również rosyjscy uczeni: Gonczarow, Makarow i Morozow. Wysunęli hipotezę, że struktura kuli ziemskiej przypomina strukturę kryształu oraz że, podobnie jak w krysztale, istnieje na naszej planecie rodzaj symetrycznej sieci z aktywnymi węzłami. Gonczarow połączył liniami na mapie świata miejsca, gdzie zrodziły się najstarsze cywilizacje. Okazało się, że linie utworzyły sieć regularnych pięciokątów. Tak więc piramidy w Gizie, Mohendżo Daro w Indiach, Wyspa Wielkanocna, centrum kultowe Inków Machu Picchu w Peru i inne święte miejsca znalazły się na wierzchołkach pięciokątów bądź w ich geometrycznym środku.

Angielski biznesmen i fotograf Alfred Watkins zauważył natomiast, że wiele miejsc kultu w jego rodzinnym Herefordshire położonych jest wzdłuż jednej linii prostej. I tak prehistoryczne kopce, kurhan, kamienny krąg Stonehenge, Old Sarum, katedra w Salisbury, krąg Clearbury oraz obóz Frankerbury okazały się potwierdzać tę niecodzienną teorię. Watkins przypuszczał, że mogły to być prehistoryczne drogi handlowe, jednak zastanawiał fakt, że leżące w jednej linii obiekty to starożytne miejsca kultu. Postanowił więc nazwać je „liniami ley”, co w języku walijskim oznaczało ‘święte, otoczone miejsce’. Najpotężniejsze z lay lines oplatają całą kulę ziemską. Istnieją także linie geomantyczne łączące tylko kilka miejsc mocy na terenie jednego kraju oraz geomantyczne linie lokalne. Ley lines to jak gdyby sieć internetu powstała przed tysiącami lat. Tą drogą odbywał się bezpośredni przekaz wiedzy i inspiracji twórczej nawet do najodleglejszych rejonów kuli ziemskiej. Wystarczyło, aby ludzie będący na odpowiednim poziomie rozwoju wewnętrznego osiedlili się w miejscach mocy znajdujących się na liniach geomantycznych. Przebywając tam, byli niejako samoistnie inicjowani na wiedzę natury, nagle doznawali olśnień, dokonywali genialnych i wiekopomnych odkryć, aż wreszcie stawiali świątynie.

Wzmacniacz planetarnej energii

Najsilniejsze strumienie energetyczne wychodzą z węzła znajdującego się pod Wielką Piramidą w Gizie, która dzięki swemu kształtowi i wymiarom działa jak wielki wzmacniacz promieniowania geomantycznego. Potwierdza to radiesteta Leszek Matela, który od 1984 r. prowadzi badania w tej części świata. W Komorze Królewskiej piramidy promieniowanie sięga 170 tys. jednostek i jest to największa zanotowana kiedykolwiek wartość. Jego istnienie trudno zbadać empirycznie, stwierdzono na przykład, że tępe żyletki pozostawione we wnętrzu piramidy znów stają się ostre, a w wodzie przybywa składników mineralnych. Przypuszcza się również, że w przeszłości piramida była punktem orientacyjnym dla statków czy karawan, gdyż za pomocą narzędzi radiestezyjnych lokalizowano ją ze znacznych odległości. Z Wielkiej Piramidy wychodzi aż 10 lay lines, i to właśnie one stanowią osnowę systemu energetycznego naszej planety, i to one przenoszą subtelne energie na duże odległości, łącząc miejsca kultu na całej kuli ziemskiej.

Ważne miejsca na świecie połączone głównymi liniami z piramidą w Gizie to np.: Eleusis (miejsce misteriów greckich), Wyspa Wielkanocna z jej niebywałymi kamiennymi posągami, płaskowyż Nazwa ze słynnymi gigantycznymi rysunkami, Machu Picchu, azteckie miasto bogów Teotihuacan w Meksyku, Jerozolima, Babilon, Złota Świątynia w Amritsar w Indiach (centrum kultowe Sikhów), najświętsze góry Chin i Japonii, góra Synaj czy wreszcie Carnac we Francji, Rzym i Fajstos – starożytny pałac minojski na Krecie. Jedna z linii przebiega również przez Trójkąt Bermudzki. Kolejna natomiast ogarnia swoim wpływem Ayers Rock i Olgas w Australii, będące głównymi miejscami kultowymi Aborygenów. Dla pierwotnych mieszkańców Australii linie geomantyczne odgrywały szczególną rolę. Stanowiły bowiem podstawę systemu orientacji przestrzennej na pustyniach. Aborygeni nazywali je „liniami pieśni”. Czuli się cząstką przyrody i znakomicie wyczuwali niewidzialne strumienie energetyczne. Podróżując,śpiewali pieśni przodków, aby osiągnąć stan wyższej świadomości i dzięki temu zlokalizować przebieg linii prowadzących do źródeł i miejsc mocy rozsianych po całej Australii.

Z Wielką Piramidą ma również połączenie jedno z największych źródeł mocy na świecie – kamienny krąg Stonehenge. Wybudowany prawie 3500 lat p.n.e. do dzisiaj jest zagadką dla naukowców i ezoteryków. Większość badaczy uważa, że krąg miał przeznaczenie kultowe, ale był też rodzajem obserwatorium astronomicznego, umożliwiającym przewidywanie pór zasiewów, powtarzających się cykli przyrody, a nawet zaćmień słońca i księżyca. Dziś jeszcze, analizując pozostałości kręgu, można znaleźć układy kamieni wyznaczających linie np. wschodu i zachodu słońca w dniach przesilenia letniego i zimowego. I nawet po 3000 lat w kamiennym kręgu Stonehenge obraz wschodu słońca w dniu przesilenia zimowego sprawia niesamowite wrażenie.

Wawelski święty kamień

Cały nasz kraj, jak każdy zakątek globu, przecina szereg linii geomantycznych. Wśród licznych polskich miejsc mocy jedno ma wyjątkową energię. Na Wawelu, w obrębie kaplicy św. Gereona, znajduje się najbardziej znane w Polsce energetyczne miejsce – zwane czakramem wawelskim. Przecina się tam aż 7 linii geomantycznych, z czego jedna, zwana jerozolimską, ma szczególnie dużą moc. Przebiega ona w kierunku północno-zachodnim przez Jasną Górę, Gniezno, wyspę Bornholm (z kultowymi obiektami Normanów i Burgundów), dalej przez Szwecję, starą Zagorę w Bułgarii aż do Jerozolimy. Pozostałe ley lines łączą Wawel z Rzymem, Wilnem, Wadowicami oraz megalitycznym kręgiem Stonehenge.

Z Wawelem związane są liczne podania i legendy, a jedna z nich głosi, że bóg Sziwa rzucił siedem magicznych kamieni w siedem różnych stron świata. Z punktów, w które upadły kamienie, miała wydobywać się silna energia boska dla dobra ludzkości, a miejsca te miały nigdy nie ulec zagładzie. Jeden z kamieni upadł w Krakowie, dzięki czemu stał się czakramem Ziemi. Pozostałe znajdują się w Delhi, Mekce, Delfach, Jerozolimie, Rzymie oraz Velehradzie. Pojęcie „czakramu” nie bardzo mieści się w kategoriach europejskiego myślenia i dlatego w naszej rzeczywistości przyjęła się łatwiejsza do wyobrażenia teoria wawelskiego świętego kamienia. Według podania, ok. 90 r., a więc jeszcze przed przyjęciem chrześcijaństwa przez naszych praojców, wędrowny filozof, prorok i jasnowidz Apoloniusz z Tiany w Kapadocji (Turcja) miał zakopać tutaj, w miejscu dawnego pogańskiego ośrodka kultowego, szlachetny kamień o niezwykłych właściwościach. Podobno Apoloniusz potrafił obdarzać przedmioty właściwościami nadprzyrodzonymi i ponadczasowymi. Dlatego zachowały one uśpioną energię przez wieki. Kamienie pozostawił też w sześciu innych miejscach na świecie. Utworzył w ten sposób siedem świętych miejsc.

O dziwnych wydarzeniach na Wawelu wspominał już słynny franciszkanin, ojciec Andrzej Czesław Klimuszko. W 1985 r. napisał: „Hinduski profesor podczas zwiedzania Królewskiego Zamku na Wawelu, gdy opuścił komnaty zamkowe i znalazł się w kącie dziedzińca, prosił towarzyszących mu polskich uczonych, ażeby go zostawili na 15 minut zupełnie samego. Stał przez ten czas nieruchomo, skupiony i odwrócony twarzą ku wschodowi. Gdy dołączył do grupy polskich profesorów, został przez nich zasypany gradem pytań. Profesor odrzekł tylko tyle, że nurtowała go od dawna pewna sprawa i sądził, że właśnie tutaj będzie mógł ją rozwiązać. Na pytanie, czy znalazł rozstrzygnięcie, Hindus tylko lekko się uśmiechnął i nic nie odpowiedział. Wydaje się, że hinduskiemu profesorowi chodziło o czakram ziemski”.

Białowieskie dęby

Spoglądając na wyrysowaną przez rosyjskich naukowców siatkę krystaliczną, dostrzec można, że na jednej z linii leży Białowieża. Linia ta biegnie na zachód przez Gniezno, a dalej przez Hexentanzplatz, legendarne centrum kultowe w górach Harzu, oraz przez Druggelte koło Soest, westfalską miejscowość znaną z tajemniczej kaplicy gnostycznej sekty Katarów. Wstępne badania wykazały, że szczególna aktywność tej linii promieniowania przypada na 30 kwietnia. Tradycja ezoteryczna łączy ten dzień z Dniem Walpurgii, czyli świętem czarownic. Nic też dziwnego, ze wspomniana linia promieniowania przechodzi przez legendarne miejsce tańca czarownic w Harzu. Ostatni wieczór kwietnia, podobnie jak noc świętojańska, to czas potężnych przemian energetycznych w przyrodzie, szczególnie w miejscach położonych wzdłuż wymienionej linii. Dlatego też do przeprowadzenia badań w Puszczy Białowieskiej wybrano właśnie dzień 30 kwietnia. Okazało się, iż rzeczywiście natężenie promieniowania osiąga wtedy potężne wartości (50 tys. jednostek BSM).

Magia miejsc magicznych

W miejscach mocy człowiek jest pod wpływem bardzo korzystnych energii wspomagających leczniczo, poprawiających samopoczucie, a także powodujących rozwój potencjału duchowego. To również dobre miejsca do medytacji, zwłaszcza że większość z nich usytuowana jest w otoczeniu bujnej roślinności. Energia, którą emanują te dobre punkty, jest tak silna, że odczuwa się ją jeszcze przez kilka tygodni. Nic zatem dziwnego, iż te energoterapeutyczne miejsca przyciągają do siebie mnóstwo osób. Miejsca mocy są też centrami duchowości i kontemplacji. Można tam wzbogacić wiedzę o pradawnych czasach, ówczesnych zwyczajach, religii i kulturze. Miejsca te mogą uzdrawiać serce, ciało i duszę.

– Bardzo silnie wpływają one również na podświadomą sferę człowieka i jego duchowość – tłumaczy Leszek Matela. – Stąd też nadają się świetnie do medytacji, ćwiczeń duchowych i modlitwy. Oczywistym jest zatem fakt, że przy lokalizacji miejsc kultu wybierano dawniej wyłącznie miejsca mocy. Nie tylko sprzyjają one pracy wewnętrznej, pobyt w nich wiąże się również z regeneracją organizmu i odprężeniem. Symbole odebrane w czasie medytacji nazywane są przesłaniami miejsc mocy. Wyrażają one istotę takich miejsc. Mówią o ich znaczeniu i ważnych wydarzeniach związanych z ich historią. Jest to oczywiście język symboliczny, wywodzący się z naszej intuicji i podświadomości. – Aby odebrać przesłanie, wystarczy wyciszyć umysł i nastawić się na jego odbiór. Występujący tam układ promieniowań oddziałuje na naszą sferę podświadomą, a podświadomość przemawia do nas podczas medytacji własnym językiem, próbując opowiedzieć” o funkcji i przesłaniu danego miejsca – wyjaśnia nasz rozmówca. Do takich miejsc przychodzimy również z różnymi rozterkami duchowymi i kwestiami do rozstrzygnięcia. Pozytywne energie występujące w nich inspirują często do decyzji pozwalających na rozwiązanie naszych problemów.

Jak skorzystać z energii miejsc mocy?

Należy się przede wszystkim na nią otworzyć. Ważne jest nastawienie wewnętrzne i chęć poddania się działaniu energii kosmosu. Można usiąść na ziemi czy oprzeć się o kamień w środku kręgu. Głębokie i spokojne oddechy sprzyjają wyciszeniu. Kilka minut w ciszy pobieramy energię. Podobnie czynimy, gdy miejscem mocy jest kościół. Wówczas staramy się zająć miejsce w ławce jak najbliżej ołtarza. Oddajemy się modlitwie czy medytacji. Jeśli będziemy umieli odpowiednio otworzyć się na energie miejsca mocy, zazwyczaj wzrośnie nasza biowitalność i powiększy się aura. Odczujemy spokój wewnętrzny i radość.

„Święte miejsca” pełnią szczególną funkcję w odniesieniu do całej Ziemi. Są jak organy w ciele. Niektóre można porównać do gruczołów, inne do ośrodków nerwowych, mięśni, stawów, tętnic czy pojedynczych komórek. Podobnie jak w przypadku ludzkiego organizmu, zachwianie równowagi tego systemu wywołuje poważne choroby. A co dopiero jeśli ulegają przypadkiem zniszczeniu. Co by się stało, gdyby usunąć z ludzkiego organizmu tarczycę, żołądek czy serce? A jednak nikt nie zastanawia się nad konsekwencjami zniszczenia miejsc mocy, które nie tylko emanują pozytywną energią, ale są również skarbnicą wiedzy o naszych korzeniach.

Kama Poznańska

Tekst powstał na podstawie pracy licencjackiej Anety Cichockiej, studentki Wyższej Szkoły Turystyki i Rekreacji w Warszawie oraz dzięki uprzejmości pana Leszka Mateli.

Źródło: TRENDY


Postscriptum do Białowieskich dębów fragment z Encyklopedii Puszczy Białowieskiej

” … Zagadkowość dębu i całego wzgórza w Parku Pałacowym nie dawała nam spokoju. Odkrywczym dla nas stał się artykuł Leszka Mateli na temat geomancji i miejsc mocy, opublikowany w numerze 9/1992 miesięcznika „Nie z tej Ziemi”. Znany polski radiesteta i geomanta dowodził, że kulę ziemską, podobnie jak i ciało ludzkie, przecinają kanały przepływu energii życia. Wiedziano o tym już w starożytności. Współczesne badania, prowadzone przez europejskich uczonych, przyniosły szereg nowych spostrzeżeń. Zauważono, że np. stare świątynie czy też miejsca kultu różnych wyznań są zawsze usytuowane w strefie o specyficznym promieniowaniu Ziemi, względnie na skrzyżowaniu tych stref. Analiza położenia takich miejsc na mapie zakończyła się zdumiewającym odkryciem. Okazało się, że układają się one wzdłuż linii prostych, przy czym linie te mają dość regularny układ. Łączą one miejsca koncentracji pozytywnej energii przyrody zwane „miejscami mocy”.

Z tymi stwierdzeniami koresponduje hipoteza rosyjskich uczonych Gonczarowa, Makarowa i Morozowa, którzy w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku doszli do wniosku, iż kula ziemska ma strukturę kryształu. Odkryli, że na liniach i węzłach krystalicznej siatki Ziemi powstawały ważne centra cywilizacyjne i kulturowe.

Leszek Matela do swego artykułu dołączył mapę wyrysowaną na podstawie hipotezy rosyjskich uczonych. Analizując ją, stwierdziliśmy ze zdumieniem, że jedna z linii siatki krystalicznej przecina… Puszczę Białowieską. Wszystko też wskazuje, że przebiega ona przez Białowieżę, a w okolicy zagadkowego dębu na wzgórzu znajduje się tzw. miejsce mocy!

„Cudowny” dąb w szacie letniej (2007r.)

Zaczęliśmy sprawdzać, czy wykaz charakterystycznych cech dla miejsc mocy, podanych przez p. Matelę, ma odniesienie do Białowieży. Okazało się, że tak! Jest nawet u podnóża wzgórza źródełko z wodą o specyficznych właściwościach.

Przeanalizowaliśmy też przebieg linii promieniowania na obszarze Puszczy Białowieskiej. Rezultat okazał się zaskakujący. W samej Białowieży na linii znajdują się aż dwie świątynie – cerkiew prawosławna i kościół katolicki. Przypuszcza się też, że na wzgórzu z dębami niegdyś znajdował się „święty gaj”, czyli miejsce, w którym odbywały się pogańskie obrzędy. Przesuwając się po linii w stronę Hajnówki, natrafiamy na Krynoczkę – prawosławne sanktuarium ze słynnym cudownym źródełkiem.

O swym odkryciu niezwłocznie powiadomiliśmy p. Leszka Matelę, zapraszając go jednocześnie do Białowieży celem przeprowadzenia dokładniejszych badań, które albo potwierdzą, albo obalą nasze przypuszczenia. Pan Matela przyjechał 30 kwietnia 1994 roku. Na początku zwrócił naszą uwagę, że linia siatki krystalicznej przebiegająca przez Białowieżę ma połączenie z Gnieznem i Hexentanzplatzem, legendarnym centrum kultowym w Górach Harzu, oraz z Drüggelte, westfalską miejscowością, znaną z tajemniczej kaplicy gnostycznej sekty Katarów. Ze wstępnych badań wynika, że szczególna aktywność tej linii przypada w ostatnim dniu kwietnia, co w ezoterycznej tradycji wiąże się z dniem Walpurgii, czyli świętem wiedźm.

Leszek Matela przywiózł ze sobą specjalistyczną aparaturę. Przy jej pomocy ustalił, że dąb z wizerunkiem stoi na „silnie promieniującym skrzyżowaniu wznoszących się stromo ku powierzchni cieków wodnych (tzw. ślepe źródło) i wpisany jest w układ promieniowań kosmicznych, zwanych w radiestezji siatką szwajcarską i siatką diagonalną”. Dzięki miernikowi pola elektromagnetycznego, udało mu się zlokalizować pasmo promieniowania nieznanego pochodzenia przebiegające przez dąb z południowego zachodu.

Badacza uderzył szczególnie fakt, że „wykryte metodami radiestezyjnymi częstotliwości radiacji wokół drzewa odpowiadają rytmowi oddychania człowieka oraz liczbie uderzeń serca na minutę, tak jakby dąb był żywą istotą pulsującym w rytmie fizjologicznym człowieka”. Ustalił on, że całe wzgórze w Parku Pałacowym jest silnie promieniującym obszarem. Pomierzona intensywność promieniowania wykazała ponad 50 tysięcy jednostek w skali BSM, co wielokrotnie przewyższa korzystne dla człowieka natężenie wibracji. Jest to bez wątpienia najsilniejsze miejsce mocy w tej okolicy. Badania radiestezyjne wody w wypływającym u stóp wzniesienia źródle potwierdziły wysokie jej walory bioenergetyczne.

Leszek Matela ustosunkował się również do niecodziennych zjawisk i odczuć w pobliżu dębu. Stwierdził, że osoby o właściwościach medialnych zazwyczaj odczuwają w takich miejscach potężną energię oraz mają tajemnicze wizje. Zjawisko to określa się mianem „genius loci” (dusza miejsca) i niekoniecznie należy je rozpatrywać w kategoriach spirytystycznych. Potwierdza to przykład dr. Tarasiewicza, który wydobywającą się spoza drzewa energię wyczuwał w postaci kuli. Moc tej energii może u jednych budzić przerażenie, drugich może zniewalać, a na innych wpływać pozytywnie, inspirująco. Wszystko zależy od tego, jaką przyjmiemy postawę, czy potrafimy otworzyć się na korzystne oddziaływanie energii i skoncentrować na jej pozytywnym i stymulującym wpływie.

Pokłosiem wizyty Leszka Mateli stały się jego liczne artykuły o nowym miejscu mocy, publikowane w prasie polskiej i zagranicznej. Białowieskie miejsce mocy trafiło także na karty kilku książek p. Mateli. Poza tym badacz zainteresował swym odkryciem liczne grono specjalistów różnych dziedzin oraz twórców telewizyjnego cyklu „Era Wodnika”, którzy we wrześniu 1994 roku zrealizowali w Białowieży film poświęcony temu i następnym miejscom mocy, odkrytym w Puszczy Białowieskiej.

Na początku XXI wieku z dębu z wizerunkiem zaczęła odpadać płatami kora od strony południowej, później zaczęły także usychać gałęzie. Dąb najwyraźniej osiąga swój wiek biologiczny, na co wcześniej wskazywały już osoby przeprowadzające na nim prace pielęgnacyjno-konserwatorskie. W takiej sytuacji i cud nie pomoże. Z całej grupy dębów porastających wzgórze, do chwili obecnej przetrwało tylko czternaście (w momencie pojawienia się „cudu” rosło ich szesnaście). ” (oprac. Piotr Bajko)

Ps. Do czakramów Ziemi – Focus 2012

Legendy mówią, że przed pojawieniem  się człowieka na Ziemi, bóg Sziwa rzucił w różnych kierunkach świata siedem magicznych kamieni. Każdy z nich był przyporządkowany jednej z planet Układu Słonecznego, a z miejsc, na które spadły, zaczęła wydobywać się boska energia służąca ludzkości. Ludzie pielgrzymują więc do Rzymu (1), którym według tradycji ma opiekować się planeta Mars, do Delhi (2) znajdującego się pod patronatem Księżyca, do Mekki (3), którą opiekuje się Merkury, do Jerozolimy (4) – sprawuje nad nią opiekę Słońce, do Saturnowego Velehradu (5) na Morawach, do Wenusjańskich Delf (6) i oczywiście na Wawel (7), który płaszczem ochronnym otulił Jowisz. Wawelski czakram albo – jak nazywają go niektórzy – gruczoł Ziemi wywiera podobno zbawienny wpływ na całą Europę Wschodnią. Jest także wiele innych, słabszych, ale równie istotnych miejsc mocy, w których – jak przekonują radiesteci – ma koncentrować się energia naszej planety. Leszek Matela, czołowy polski geomanta i autor książek o psychotronice i promieniowaniu ziemskim, pisze, że takie punkty nieprzypadkowo wybierali dawni budowniczowie miast, zamków i klasztorów. Cystersi zakładali swoje zgromadzenia na terenie o odpowiednim rozkładzie podziemnych cieków. Nie lekceważyli też tradycji: ich klasztor w Lubiążu powstał w miejscu, gdzie wcześniej był pogański gród i miejsce kultu. Lokacja najstarszych świątyń nie była bynajmniej dziełem przypadku.


W 1977 r. powstał w Wielkiej Brytanii projekt „Dragon”, którego celem było zbadanie miejsc mocy i ich oddziaływania na organizm człowieka. Grupa wolontariuszy – studentów i naukowców z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych – postanowiła przeprowadzić kompleksowe badania kilkunastu wytypowanych miejsc na terenie Walii i Kornwalii, gdzie znajdowały się megalityczne budowle. Uczestnicy projektu monitorowali występowanie anomalii elektromagnetycznych i magnetycznych, zaburzeń grawitacji oraz emisji ultra- i infradźwięków, ponadto promieniowania w zakresie podczerwieni. Okazało się, że w okolicy niektórych budowli częściej niż gdzie indziej obserwowane były niezwykłe zjawiska świetlne. Co prawda, w większości opowieści o niezwykłym oddziaływaniu tych miejsc nie potwierdziły się, ale w kilku przypadkach badacze odnotowali „silne działanie na ludzki organizm”. …

Okazuje się, że znajdujemy w artykułach powyższych część podstaw do przedstawionego w Vismai obrazu Ziemi. Źródłem tej myśli są autorzy współcześni – Matela. L., Na tropach pradawnej wiedzy, Nie z tej Ziemi, 9/1992., Joanna Lamparska Czakramy Ziemi Focus 23 04 2012 i dawni z XX wieku  – Alfred Watkins oraz z XIX wieku Morozow, Gonczarow i Makarow. Wszyscy oni wymienieni zostali w jednym artykule, w artykule pana L. Mateli z 1992 roku. W artykule J. Lamparskiej powołującym się na L. Matelę znajdujemy także podanie z Wed „o Sziwie rzucającym Kamienie Mocy” oraz informację o eksperymencie grupy Dragon z 1977 roku.

Ponieważ nigdzie nie padają imiona trzech Rosjan, autorów koncepcji siatki krystalicznej Ziemi z lat 70-tych XIX wieku, mamy pewne kłopoty z ich identyfikacją. Znajdujemy jednak pisarza i podróżnika Iwana Gonczarowa (1812 – 1891), w którego życiorysie na rosyjskiej Wikipedii mamy autorstwo nie tylko klasycznej prozy, ale też książek podróżniczych. Być może to on jest poszukiwanym źródłem. Nie będziemy się wgłębiać w tę sprawę, bo przeniesienie korzeni idei Czakramów i Kunadalini Ziemi do XIX wieku nic na dobrą sprawę nie zmienia. 

Nie zmienia, gdyż te odkrycia punktów o wzmożonej mocy na Ziemi potwierdzają liczne obserwacje dużej grupy ludzi, którzy odkrywają związki geometryczno-energetyczno-geomantyczne między miejscami w różnych stronach świata oraz związki funkcjonalne pełnione przez te miejsca na przestrzeni dziejów.

W upowszechnianej przez Leszka Matelę wersji Czakramów Ziemi, w której występują takie miejsca mocy jak Velehrad i Wawel oraz Delfy (Wyrocznia Delfidzka – Dziewanny-Dyjany, Dyjonizosa/Apolla-Dyja Poświściela, Dzienizosa-Pana Dnia = Dażboga – Dawcy Światła, Dyuausa Patera-Dzeusa, Dewy-Dawany-Dażbogi, Dziewicy-Matki Boskiej) ich właściwości energertyczne mają pochodzić od Kamieni Mocy Sziwy rzuconych w te właśnie miejsca Ziemi.  Jest to jedyne wedaistyczne, znane mi zahaczenie teorii Czakramów i Kundalii Ziemi, jedyne zakotwiczenie w starożytności. Pytanie na ile to podanie ma rzeczywiste źródło w Wedach.

Kamienie Mocy Sziwy są znane w Indiach jako Shiva Lingam.

urlSomvar Vrat, czyli poniedziałek poświęcony Sziwie jest jednym z najważniejszych świąt dotyczących tego wielkiego hinduskiego boga. Głównym jego atrybutem jest kamień o fallicznym lub owalnym kształcie czczony przez wiernych. Uważa się, że to właśnie podczas tych 24 godzin kult boga jest 108 razy silniejszy niż podczas zwykłych dni w roku. Święto to przypadło 9 lipca. [Som War Wrat – Wrota Ognia i Światła, Wrota Samo-Ognia C.B.]

Najsłynniejszy na świecie diament Kooh-i-nor ma być trzecim 0kiem Sziwy. W Indiach krąży opowieść, że Koh-i-noor został odkryty na czole chłopca porzuconego nad brzegiem rzeki Jamuna i że noworodka zaniesiono wraz z diamentem na dwór władcy. Dziecko okazało się Karną, synem Boga Słońca. Kamień (o wadze 600 karatów) został osadzony w posągu boga Sziwy na miejscu trzeciego oka, oka olśnienia. Dzisiaj jest własnością Królowej Anglii i znajduje się w Londynie.

Sziwy Kamienie Mocy – Sziwa Lingam

Przez litoterapeutów uważany jest za kamień mocy. Ma falliczny lub owalny kształt. Bywa w barwach brązu, kawy z mlekiem i szarych.

Kamienie Shiva Lingam pochodzą z rzeki Narmada ze środkowo-zachodniej części Indii. Zbiera się je tylko w porze suchej, kiedy wody rzeki opadną. Zajmuje się tym zaledwie kilka rodzin, które z pokolenia na pokolenie przekazują sobie wiedzę, jak i gdzie można znaleźć najpiękniejsze i posiadające najwięcej energii okazy. Kamienie te są specjalnie wygładzane i polerowane, by odsłonić niepowtarzalne wzory na każdym z nich. Geolodzy twierdzą, że tak oryginalne wzory Lingamy zawdzięczają tlenkowi żelaza, który w dużych ilościach znajduje się na dnie rzeki.

Punktowe nagromadzenie się tych minerałów na tym obszarze jest najprawdopodobniej wynikiem uderzenia meteorytu. Teorię geologów potwierdzają miejscowe legendy o meteorycie, który uderzył w ziemię niedaleko źródeł rzeki. Legendy głoszą też, że każdy człowiek ma swojego Shiva Lingama i w odpowiednim momencie, w czasie próby, zwątpienia lub kiedy będziemy go potrzebować, kamień trafi do nas i zharmonizuje naszą energię oraz doprowadzi do stanu równowagi.

Według starych przekazów Shiva Lingam jest manifestacją energii stworzenia, a jego kształt reprezentuje siłę Siwy. Jest emanacją energii sprawczej. Natomiast jego barwy i wzory na nim symbolizują energię żeńską. Harmonijne przenikanie się męskiej i żeńskiej energii w Lingamie sprawia, że oddziałując na siebie wzmacniają się i tworzą swoisty generator energii, który wykorzystywany jest w uzdrawianiu, oczyszczaniu i medytacji.

Kamień ten związany jest z piątą czakrą – czakrą serca. Wzmacnia w nas wszystko co najlepsze, przepełniając boską miłością. Pomaga w przepracowywaniu urazów, pozwala wybaczyć i wejść na nową, nieobciążoną zaszłościami drogę. Noszony przy sobie wzmacnia serce i chroni przed ingerencją negatywnych wibracji i obcych bytów.

Zawarta w nim energia uspokaja i wycisza, dlatego zalecany jest dla osób znerwicowanych, podatnych na stres a przez to osłabionych i narażonych na infekcje.

Podczas medytacji działa jak kanał, przekazując nam kosmiczne wibracje. Rozbudza także zdolności paranormalne i wyostrza intuicję.

Z przedstawionego powyżej zestawienia widać, że mamy dwie zasadnicze koncepcje Czakramów Ziemi wymieniające zupełnie inne zestawy tychże „głównych siedmiu czakramów” oraz informacje, z których wynika iż takich punktów stanowiących Wrota Energii, jest na Ziemi znacznie więcej, są rozmieszczone stosunkowo gęsto, można je różnie łączyć liniowo, wyznaczając nieco odmienne pęki linii, siatki linii i kierunki  ich przebiegu. Jedna koncepcja ma źródło anglosaskie a druga słowiańskie. U podstaw obydwu leżą odkrycia anglosaskie (Alfred Watkins 1921)  i słowiańskie (Iwan Gonczarow 1870). O ile koncepcje wyjściowe posiadają naukową podbudowę i dokumentację o tyle ich rozwinięcie z lat 60-70 XX wieku (R. Coon, L.Matela) wydaje się problematyczne, a przynajmniej nieudowodnione.

Z naszej wiedzy doświadczalnej potwierdzonej przez setki osób wynika, że miejsca mocy istnieją i działają. Są to miejsca ułatwionego przepływu energii między człowiekiem a otoczeniem przyrodniczym, planetarnym i kosmicznym. Miejsca te wykazują działanie odczuwalne przez organizm człowieka, działanie fizyczne, które jest uchwytne fizycznie i psychicznie,to znaczy zmienia parametry bio-fizyczne organizmu i stan psycho-fizyczny człowieka. Zjawisko to jest „słabo mierzalne” narzędziami nauki współczesnej. Niektóre narzędzia mierzące ową energię nie są też uznawane przez naukę za wystarczająco „naukowe”. Dla nauki odczucia ludzkie, efekty i zjawiska długoterminowe, „obiekty” przekraczające liczbą „zmiennych elementów” możliwości obliczeniowe, zjawiska rzadko powtarzalne, wszystko co oparte na relacji człowieka, jego wrażeniach i odczuciach (nawet bardzo efektownych i świadczących z pewnością o „nienormalności” zdarzenia czy „anormalnych” właściwościach miejsca) nie są żadnym dowodem. Nie mogą być brane pod uwagę jako „obiektywne”, chociaż tak naprawdę diabli wiedzą co to oznacza, że coś jest „obiektywne” według miary nauki. „Obiektywne” okazuje się to co większość naukowców (mainstream) uznała za fakt „na wiarę”!

W powyższych artykułach padają nazwiska uczonych i odkrywców, mamy więc jakieś źródła konceptu, czy to są jednak źródła faktyczne? Prace geomantyczne i odkrycia Leszka Mateli są oczywiście znane, a jego książki są dostępne po polsku. O czakramie wawelskim informował już Czesław Klimuszko i pisała przedwojenna prasa. Poza tym jednak więcej źródeł w Polsce na razie nie znajdziemy.  Co innego w strefie anglojęzycznej. Okazuje się, że trafimy tutaj na prawdziwą „starożytność”, źródło pochodzące z roku 1967, jest nim książka Roberta Coona „Earth Chakras”. Czy to jest faktyczne źródło koncepcji Wielkiego Smoka? Powyżej uznaliśmy, że tak, więc potwierdzamy, TAK.

earthchakrasMapa nr 3. Na tej mapie, w miarę poprawnej, lecz płaskiej widać, że: a) kilka miejsc znajduje się mimo gigantycznych rozmiarów koła poza liniami. b) Po 2 z przypisanych 7 punktów do każdej linii znajdują się poza nią, czyli nie ma kundalinii, lub dwóch czakramów w każdej kundalinii. c) Te linie mają arbitralny przebieg, to znaczy nie są fraktalami, ani nie mają faktycznie kształtu spirali. d) być może efekt ten wynika w jakimś stopniu z rozciągnięcia siatki geograficznej Ziemi do płaszczyzny, podczas gdy w rzeczywistości linie przebiegają po powierzchni kuli. e) punkt „d” nie tłumaczy nieregularności i arbitralności linii, moglibyśmy wyznaczyć zupełnie inny przebieg dwóch Węży. f) Jest to inny obraz niż z mapy nr 1.

Where are the Earth Chakras?
At the foundation of earth chakra work is the pattern of the seven chakras. Begin your work with these seven, which are best defined by their geometrical centres. Learn to accurately draw the full circles of these chakras on world maps. After you are familiar with this foundation system, then there are other dependent structures to investigate. Learn the foundations first, and then build upon them. Subsequent levels of the world chakra system will be delineated later in this volume and in other works.

Chakra One: Mt. Shasta

[Przy dobrej widoczności widać ją z setek kilometrów – ma 4321 m n.p.m. To święta góra Indian z Kalifornii Płn. Według ich mitów to tutaj Stary Człowiek z Nieba utworzył pierwszą górę na płaskiej dotąd ziemi, stworzył zwierzęta i rośliny. Rokrocznie, od stuleci, indiańskie plemiona biorą tu udział w 4-dniowych letnich ceremoniach uzdrawiających.

Wśród ezoteryków krążą opowieści o sieci tuneli pod górą, o podziemnym mieście starożytnych Lemurian. Podobno nadal widuje się ich w okolicy. Brian Haughton, autor kompendium pt. „Tajemne miejsca”, który zbadał problem, twierdzi, że legendy te mają źródło w… dwóch książkach beletrystycznych. Wielbiciele niesamowitości jednak nie dają się przekonać i nadal opowiadają o kosmitach, którzy mają tutaj bazę. Nic dziwnego, że w 1987 r. na Górze Shasta pojawiło się kilka tysięcy wyznawców New Age. Wierzą, że jest ona międzyplanetarną furtką, łączącą Ziemię z innymi galaktykami.

To właśnie w tym miejscu widuje się ponoć legendarne stworzenia, zwane Wielką Stopą, mierzące od 2,5 do 3 m. Drugi niewyjaśniony fenomen to zjawiska świetlne – błyski upiornego niebieskawego światła i ognia nad górą. Tłumaczenia, że to zjawiska towarzyszące aktywności sejsmicznej, nie wszystkich przekonują…]

Mt. Shasta is located at the southern end of the Cascade Range, which runs like a dragon from northern California, through Oregon, and through Washington to the Canadian border. There are many powerful mountains in this range, with Mt. Shasta and Mount Rainier – overlooking Seattle – the best known. If Shasta is the tail of this dragon, then Rainier is its mouth, or head. Impulses generated from Mt. Shasta, and directed to Mt. Rainier, resulted in the 1947 “UFO” phenomena gaining world attention. This increase in earth chakra transmission was in reaction to humanity’s introduction of atomic weaponry to conclude World War II.

Shasta is the most primal of the earth chakras. It is at the “base” of the world energy system. Here, the raw precursors of biological life are released into global circulation and development. Mt. Shasta regulates the universal life force prior to its integration into individual life forms and species. The energy of Shasta, as the first chakra, is like a geyser – a great uprush of life energy, or prana, without shape or structure.

When working with the forces of Mt. Shasta, it is vital to transfer all evoked energies to at least one of the other major world chakras. The life current of Shasta does not take form until it is transformed within one of the other great continental chakras. There are times when the transfer is from Chakra One to Chakra Two, or from One to Seven, for example. Factors which determine the direction of these transfers will be introduced and discussed later.

Chakra Two: Lake Titicaca

On the Island of the Sun, in Lake Titicaca, is found the Titicaca Stone, which is the geometrical centre for the second earth chakra. This is the world centre for the creation of new species, and significant evolutionary advances within existing species. In the human body, Lake Titicaca correlates to the sexual chakra. The difference is that the world second chakra governs all species, taking a special interest in positive mutations and evolutionary advancements.

From Titicaca is born what is truly New. This sequence, over the Aeons, of innovative births always points in the direction of the goal of life – everlasting life. How can life force and structure be combined in a way that overcomes entropy? The Earth wisdom of the Andes continually seeks to answer this question with ever-increasing clarity.

The undifferentiated life force of Chakra One, Mt. Shasta, is transmitted to Lake Titicaca via the great world ley artery – The Plumed Serpent. This life-giving telluric current encircles the world, and has its evocational home at the El Tule tree in Mexico. Lake Titicaca is one of the two greatest ley crossroads on Earth. The Rainbow Serpent intersects the Plumed Serpent at the Island of the Sun. These two gigantic ley arteries also cross each other on the island of Bali, in Indonesia.

Chakra Three: Uluru and Kata Tjuta

[Olbrzymia skała znana też pod nazwą Ayer’s Rock. Wznosi się 348 m, w głąb ziemi sięga na ok. 2,4 km, ma 9,5 km średnicy. Wokół rozciąga się płaska jak stół pustynia. Śmiałkowie wspinają się na Ayer’s Rock, ale to niebezpieczne – skała kruszy się pod nogami i zginęło tu już ponad 40 osób. Aborygeni mówią, że to skutek gniewu zamieszkujących skałę duchów, które nie lubią, by im zakłócano spokój. Trasa wspinaczkowa przecina bowiem niewidzialne ścieżki łączące święte miejsca Aborygenów i wkracza na szlaki przodków. Według ezoteryków Uluru to jeden z 7 czakramów ziemi, leżący na przecięciu linii geomantycznych.]

These twin sites in the Northern Territory, Australia, comprise the world “solar plexus” chakra. Uluru, formerly known as Ayers Rock, is the more famous of the two. This large red monolith is, along with the Sydney Opera House, an icon of the smallest continent. Katatjuta, also called The Olgas, is equally impressive. Rather than one monolith, this site consists of a large number of massive red stones.

The global function of this chakra is to maintain the vitality of the Earth, and all living species. In the future, if there is a world art of immortal health, then the wisdom of this art will be gained from Chakra Three in central Australia. This wisdom is delivered to the rest of the world via the ley artery, the Rainbow Snake.

The Rainbow Serpent travels the path of life. ….

…In the ancient creation legends of “Dreamtime”, there is a story about a great ritual which has yet to be completed at Uluru. This ritual was meant to complete the great plan of the earth spirit. When the ritual is complete, then perfection will spread throughout the world, and death will disappear from all species. This event is symbolized by a great pole, or cosmic umbilical cord, which is destined to unite the Sun with the Earth – heaven with earth. It is predicted that this cord begins to function in 2020 AD, at the time of the rare Saturn-Pluto conjunction.
Chakra Four: Glastonbury and Shaftesbury

Glastonbury, Somerset and Shaftesbury, Dorset define the centre of the world’s heart chakra. In order for the force of greater life to be directed to maximum effect, the Grail of Immortality must be permeated by the Wand of the True Will. Glastonbury is the home of the Holy Grail; and Shaftesbury is the high place of the Sacred Spear of Purpose. When the earth energies of Glastonbury unite with those of Shaftesbury, then the Rainbow Serpent ley artery is able to deliver the immortalizing frequencies of the Holy Grail to all beings worldwide.

The great circle of the Rainbow Serpent travels from Uluru to Bali to Mt. Kailas to Sergiev Posad (Zagorsk), then crosses Denmark before entering England near Great Yarmouth. As this broad ley river crosses England it sweeps through many famous sacred sites, all of which contribute to the world heart chakra. Avebury Stone Circle and the Tor at Glastonbury are perhaps the two most famous of these heart “acupuncture” points. If you imagine this ley artery as having width, then Shaftesbury is near its southern back, while Glastonbury is on the northern bank.

Chakra Five: Great Pyramid, Mt. Sinai, and Mt. of Olives

[Znajduje się nieopodal Gizy. Ta największa z trzech piramid, zwana Wielką, wybudowana w XXVI w. p.n.e. Została ulokowana w miejscu, które zdaniem radiestetów ma największą na ziemi moc – krzyżuje się tu aż 10 linii geomantycznych. Stąd płynie strumień energii do wszystkich miejsc mocy na ziemi. Jest to zarazem jeden z siedmiu czakramów. Ezoterycy twierdzą, że piramida Cheopsa dzięki swemu położeniu i kształtowi działa jak wielki wzmacniacz i przekaźnik energii, kreujący ośrodki cywilizacji na całej ziemi. Według Leszka Mateli, polskiego radiestety, to dzieło cywilizacji zamieszkującej zaginioną Atlantydę. Trzy piramidy w Gizie ustawione są jako odzwierciedlenie konstelacji Oriona. Ustawienie to podpowiada także moment w którym je zbudowano, czyli 10500 lat p.n.e. – a nie jak chce współczesna egiptologia 2500 lat p.n.e. – no chyba, że taki był zamysł Egipcjan, by ustawienie piramid odpowiadało położeniu konstelacji Oriona 10 500 lat p.n.e. Trudno jednak racjonalnie uzasadnić taką decyzję.]

The world “Throat” chakra, where the voice of Earth is emerging, is unique among the world sacred centres. Alone among the chakras, it is not on either the Rainbow Serpent (feminine) or Plumed Serpent (masculine) ley flows. By its spinning function this chakra does help to drive the force along the Rainbow Serpent path – but at a great distance. This sphere of fifth chakra energies, in the Middle East, is also a major component of another vital Earth structure – the Four Vortices, or Spinner Wheels, which regulate qualities related to the four elements of fire, air, water, and earth. Sacred sites related to these four areas will be described after this section on the seven world chakras.


Three sites are given here as best defining the centre of this chakra. Mt. Sinai, between the other two, is a useful point from which to construct the expanded circle. The Immortal Moses, who carried Cabalistic wisdom from out of Egypt, crossed the abyss and beheld Living Eternity at Sinai. The Great Pyramid is one of the few artificial earth chakras. Unite your own True will with the Highest Purpose of the Earth and, with energised enthusiasm, project this united force as a living word from out of the Queen’s Chamber of the Great Pyramid – or from the summit. The Mount of Olives, on the eastern edge of Jerusalem – overlooking the mystic Golden Gate – is a focus for Jewish, Christian, and Islamic futurism. If Immortality is the key, archetypal Word of this Aquarian Aeon, then this Word needs to be clearly heard, by all cultures, from the Mount of Olives. From here, let the Word of the Aeon open the Golden Gate, so that all beings may enter into full life within a planetary New Jerusalem – an eternal home to all species, cultures, and faiths.

Chakra Six: The Aeon Activation Centre, mobile

This earth chakra, like the others, has a geometrical centre and an ideal, expanded circumference. The difference is that this „third eye” moves 1/12th of the way around the world, to the west, at the dawn of each new Aeon. The great Aeons are determined by a slow revolution of the Earth’s axis. The names given to these Aeons are taken from the 12 signs of the zodiac. Currently, we are said to be leaving the Aeon of Pisces, and entering the Aeon of Aquarius. Sometime after 4000 AD, this shift occurs again, when the Earth enters the Capricornian Aeon …


Here is a list of the geometrical centres for the most recent Aeons, and for two future Aeons: Gemini – Tai Shan, China; Taurus ¬Mt. Belukha, Siberia; Aries – Kun-E-Malek-Siah, Iran; Pisces – Mt. of Olives, Great Pyramid; Aquarius – Glastonbury-Shaftesbury; Capricorn – near Recife, Brazil; Sagittarius – near Manaus, Brazil. (Brazil plays an important role in the next two Aeons, circa 4000 and 6000 AD.)
Chakra Seven: Mt. Kailas

Kailas is the most sacred mountain in the Himalayas, and is the centre of the world crown chakra. Located in Tibet, it is the focus for the annual Scorpio full moon event, in April or May. For the Earth, and for all immortals, this moon marks the new year, in terms of global evolution. For those who have never worked with the lunar calendar, this particular full moon, associated with Mt. Kailas, is a good place to start.

Chakra Seven broadcasts the Earth purpose, or True Will. If we see the world as an architect, at work in building a global immortal structure, then the blue prints for this vibrant edifice are being released, year by year, from the crown at Kailas. For this reason, it is important to give one’s full attention to this annual full moon, in particular, to the 90 minute period leading up to the exact culmination time of the Scorpio full moon. It is at this time that an individual may find their own True Will illuminated by the Earth spirit. The design and details of one’s own work becomes clarified through this activity.

Chakra Locations
Mt Shasta, California, USA
Lake Titicaca, Peru-Bolivia, South America
Uluru-Kata Tjuta, Northern Territory, Australia
Glastonbury and Shaftesbury, England
Great Pyramid, Mt. Sinai, Mt of Olives, Middle East
Aeon activation chakra, mobile (currently stationary)
Mount Kailas, Tibet
Copyright © 1967-2012 Robert Coon
All rights reserved.
Angkor-Wat[W innych opracowaniach za  jeden z Siedmiu czakramów uchodzi Angkor Wat w Kambodży. W stolicy Imperium Khmerów – Angkor na obszarze 65 km kw. znajduje się jeden z najpiękniejszych kompleksów świątynnych na świecie. Świątynia Angkor Wat powstała w XII wieku jest prawdziwym arcydziełem. Budowla jest zarazem wyobrażeniem hinduistycznego wszechświata: fosa to oceany oblewające ziemię, pięć wież symbolizuje pięć szczytów mitycznej góry Meru, gdzie mieszkają bogowie. Piękne rzeźby opowiadają o mitach i legendach, o konflikcie Garudy – władcy ptaków z wężokształtnymi nagami. Nagowie to strażnicy tajemnic, pilnujący tybetańskich ksiąg mądrości. Potrafią przybierać dowolny kształt, także człowieka. Podobno w Angkor Wat wybrani mogą ich spotkać. A wszyscy, którzy pojawią się w pełnię księżyca 11 miesiąca księżycowego na rzece Mekong w pewnym miejscu, mogą się spotkać z przejawem działalności nagów. Punktualnie o 18.00 pojawiają się czerwone świecące kule, które unoszą się znad rzeki w górę, na wysokość 20-30 metrów. Czasem jest ich kilkanaście, czasem tysiące. Zjawisko trwa 2-3 godziny. Tubylcy wierzą, że to kule ognia nagów. I na nic zdają się tłumaczenia, że najprawdopodobniej są to kule metanu, które dokonują samozapłonu.
Charakterystyczną cechą wszystkich starożytnych kamiennych budowli jest fakt, że są to struktury zorientowane astronomicznie wobec określonych konstelacji. Np. Angkor Wat w Kambodży jest zorientowane wobec konstelacji Smoka (odkrył to Graham Hancock, który jako jeden z pierwszych zauważył zależność, powtarzającą się we wszystkich niemalże monumentach megalitycznych świata).]

Książka ta poza Siedmioma Czakrami Ziemi podaje 13 miejsc świętych na lata 1989 – 2008 , które w tym czasie będą stanowiły rodzaj Planetarnych Ziemskich Wrót:

1989-2008 – First Time Cycle Activation
Planetary Gate 1        Glastonbury & Shaftesbury, England
Brandenburg Gate, Berlin, Germany
Montserrat-Placa de Catalunya, Barcelona, Spain
Planetary Gate 2        Island of the Sun, Lake Titicaca, Bolivia & Peru
Plaza Mayor, Lima, Peru
Rio Ucayli and Rio Maranon confluence, Iquitos, Peru
Planetary Gate 3        Uluru & Kata Tjuta, Australia
Nourlangie Rock, Kakadu, Northern Territory, Australia
Hamelin Pool, Gathaagudu (Shark Bay), Western Australia
Planetary Gate 4        Tirta Empul, Bali
Borobudur, Java, Indonesia
Mount Kinabalu, Sabah, Malaysia
Planetary Gate 5        Mount Kailas, Tibet
Karakul Lake-Ismail Samani, Pamirs, Tajikistan
Sundarbans-Sagar Island-Banyan Tree, Botanical Gardens, Kolkata, India/Bangladesh
Planetary Gate 6     Mount Shasta, California
Kachina Peaks Wilderness, Arizona, USA
Golden Hinde, Strathcona Provincial Park, Vancouver Island, Canada
Planetary Gate 7     El Tule-Palenque, Mexico
Laguna Corcovado, Corcovado National Park, Costa Rica
Cascada Cola de Caballo-Cerro de la Silla-Fuente de la Vida, Monterrey, Mexico
Planetary Gate 8     Mount Fuji, Japan
Mani San, Ganghwa Island, North & South Korea
Sefa Utaki, Nanjo City, Okinawa
Planetary Gate 9     Haleakala Crater, Hawaii
Pihemanu (Midway Atoll/Islands)
Mauna Loa & Mauna Kea, Hawaii
Planetary Gate 10   Lake Rotopounamu, New Zealand
Mount Panié, New Caledonia
Macquarie Island
Planetary Gate 11    Great Pyramid-Mount Sinai-Mount of Olives, Egypt-Israel-Palestine
Mecca, Saudi Arabia
Takht-e Soleiman (Throne of Solomon), Iran
Planetary Gate 12    Table Mountain, Cape Town, South Africa
The Pilansberg, South Africa
Mont-aux-Sources, Lesotho-South Africa
Planetary Gate 13    Sergiev Posad-Danilov-Moscow, Russia 
                            Mount Konzhakovsky Kamen, Central Ural Mountains, near Serov, Russian
Mount Elbrus, Caucasus, Russia-Republic of Georgia
Copyright © 1967-2012 Robert Coon.
All rights reserved.
baal 1239089-machu_picchu_peru-peruGdzie indziej wymienia się jako Czakram Machu Picchu. Ta wspaniała pamiątka po cywilizacji Inków to jedno z najbardziej zadziwiających miejsc na ziemi. Wzniesione w XV w. według ustalonego planu (z lotu ptaka przypomina sylwetkę kondora, a ptak ten uważny był przez Inków za łącznika między ziemią a zaświatami), nie przetrwało dłużej niż 100 lat. Około 1537 r. zostało z nieznanych powodów opuszczone.Moc tego miejsca, liczona we wspomnianych jednostkach Bovisa, jest porównywalna z siłą Stonehenge. Liczne świątynie, klasztory i grobowce są tylko dodatkiem do ołtarzy i platform wykutych w skałach. Jedna z nich, słynna Intihuatana (miejsce, gdzie przystaje słońce) była obserwatorium astronomicznym, ale także zasiadali tu kapłani, by, medytując, wpaść w trans i powędrować w zaświaty na spotkanie z duchami i bogami. Doskonale znali się na astronomii i obliczyli, że ich światu grozi zagłada. Nie mylili się – wkrótce ziemie Inków najechali Hiszpanie. Opuszczone Machu Picchu zostało odkryte dopiero w 1911 roku przez Amerykanina Hirama Binghama. Dziś przybywają tu ezoterycy z całego świata, by odnowić się duchowo, a niekiedy także by odnaleźć własną drogę i odgadnąć przyszłość.

W drugim cyklu aktywacyjnym Ziemi w latach 2009 – 2027 mają działać następujące Planetarne Wtora:

2008-2027 – Second Time Cycle Activation

Planetary Gate 14      The Buddha, Po Lin (Precious Lotus) Monastery, Lantau Island-Victoria Park,
                              Hong Kong Island-Tai Mo Shan, New Territories; Hong Kong
Emei Shan-Gongga Shan-Leshan Buddha, Sichuan, China
Mt. Pulag, Luzon Island, Philippines

Planetary Gate 15      Niagara Falls, USA/Canada
Pilot Knob State Park, Iowa, USA
Akimiski Island, James Bay, Canada

Planetary Gate 16      Mount Dimlang, Shebshi Mountains, Adamwa Plateau, Nigeria
Kaalom, Lake Chad, Chad
Isangila Falls, Democratic Republic of Congo (Zaire)

Planetary Gate 17      Marco Zero-Praca da Republica-Golden Chapel, Recife and Nova Jerusalem,
                              Fazenda Nova, Brazil
Peter & Paul Rocks, Brazil, Atlantic Ocean
Parnaiba River Headwaters National Park-Capivara Mountain National Park-Confusion
                              Mountains National Park, Piaui, Brazil

Planetary Gate 18      Plaza de Mayo, Buenos Aires, Argentina
Iguazu Falls, Argentina-Brazil-Paraguay, Concepcion, Paraguay & Parque Nacional Cerro Cora, Paraguay
Plaza de Armas-Cerro Santa Lucia-Cerro San Cristobal- Parque Forestal, Santiago, Chile

Planetary Gate 19      Jebel Toubkal, High Atlas Mountains, Morocco
Pico de Teide, Tenerife, Canary Islands
Chott el Djerid, Tunisia

Planetary Gate 20      Teatro Amazonas, Manaus and confluence of Rio Negro and Rio Solimoes, Brazil
Angel Falls, Venezuela
Lago Arari, Ilha de Marajo, Brazil

Planetary Gate 21      Christ the Redeemer, Corcovado Mountain, Rio de Janeiro, Brazil
Praca dos Tres Poderes, Brasilia, Brazil
Terreiro de Jesus, Pelourinho, Cidade Alta, Salvador, Brazil

Planetary Gate 22      High Tatra, Poland & Slovak Republic
Stortorget, Gamla Stan, Stockholm, Sweden
Mytikas-Plateau of the Muses, Mount Olympus, Greece

Planetary Gate 23      Arunachala Hill, southwest of Chennai, India
Piram Island, Gulf of Cambay-Narmada River, Gujarat, India
Adam’s Peak, Sri Lanka

Planetary Gate 24      Uhuru Peak, Kibo, Kilimanjaro, Tanzania
Ukerewe Island, Tanzania-Mfangano Island, Kenya-Bugala Island, Uganda and Source of the Nile,
                              Jinga, Uganda; Lake Victoria
Mt. Nkungwe, Mahale Mountains National Park, Lake Tanganyika, Tanzania

Planetary Gate 25      Mount Belukha, Siberia & Tabun Bogdo, Altais, Mongolia
Uzynaral Strait, Ortasu, Sarymsek Peninsula, Lake Balkash, Kazakhstan
Cape Khoboy, Olkhon Island, Lake Baikal, Russia

Planetary Gate 26      The Hall of Supreme Harmony, Forbidden City, Beijing, China
Tai Shan, Shandong Province, China
Karakorum, Gobi Desert, Mongolia
Copyright © 1967-2012 Robert Coon
All rights reserved.
aut pol Tatry2006_CzarnyStaw_MorskieOkoTom Strzelec

Koncepcja Wrót 22 łączy w jednym rozległym miejscu zarówno czakram jakim ma być Wawel jak i ten w Velehradzie.

Przytoczmy tu jeszcze co napisano o Wrotach 22:

Planetary Gate 22

Inspirational Centre = High Tatra, Poland and Slovak Republic

Structural Centre = Stortorget, Gamla Stan, Stockholm, Sweden

Creative Centre = Mytikas-Plateau of the Muses, Mount Olympus, Greece
This area is south of Cracow in Poland and extends over the border into the Slovak Republic (Slovakia). This is the Key central European Earth Chakra . The highest point, Rysy, is exactly on the border of the two countries. The High Tatra area is destined to become widely known as a major Sacred Earth Site. It plays a major role in the creation of Trust and Harmony between East and West areas of Europe.

There are several important Circles activating on the outer circumference of this Tatra Gate. The Creative Centre is at Mt. Olympus in Greece and the Structural Centre is at Stockholm, Sweden. This Scandinavian Structural Circle plays a unique role in maintaining the health of the Living Earth. Stockholm is the centre of this Circle. Its full 777 mile domain extends well beyond the Arctic Circle at 66 degrees 33 minutes North. The Swedish town of Kiruna is at the centre of the sacred sites within this area beyond the Circle. It is in this region that an annual Grail-Wand Ceremony needs to be done exactly at true midnight on the Summer Solstice and again, two or three nights later, on Midsummer Night’s Eve, again at true midnight. The solstice ritual should not be done until after the sun has entered the Grail sign of Cancer. These rituals should be based upon the same spiritual principles which are at the Heart of the midsummer Glaston-Shaston (Glastonbury-Shaftesbury) rituals and are described elsewhere.

The Blessings of the Living Earth released at this time should be brought to Stockholm on the first new moon after Midsummer Night’s Eve. This begins a 2 week celebration and spiritual process during which these annual Blessings are integrated into the centre area of the Stockholm orb. This period culminates on the following Full Moon.

The final stage of this unique ritual begins on the autumn equinox and lasts to true midday on 29th September, Michaelmas Day. At this time, individuals from the Stockholm Circle travel to the High Tatras and spiritually ground within the Living Earth the Blessings and Grace generated above the Arctic Circle at the beginning of this ritual. Then the Tatras sink these forces into the centre of the Living Earth by the winter solstice.

The circle begins to be completed on the following Spring Equinox, at which time individuals in the High Tatra receive Blessings from the Living Earth which emerge from the Earth at the instant of the equinox and for a few hours after this point. Then these energies are taken to Stockholm for the 7 day period culminating on Easter at Sunrise. This time period should always include the full moon prior to Easter.

Then, individuals in Stockholm devote the 2 week period from the New Moon after Easter until the Wesak Full Moon to prayer and meditation. What has the Living Earth given us from the High Tatras? How may we use this Gift at the coming Midsummer events above the Arctic Circle? The culmination of the Wesak Full Moon in Scorpio begins the spiritual New Year and provides New information and inspiration for the Grail-Wand Union in the far north. Thus this Circle is complete. The regular Working of this ritual cycle by dedicated individuals will greatly increase the Immortal frequencies of the Planet and accelerate the complete manifestation of the Planetary New Jerusalem. The sooner this Work is started, the better!

The High Tatras is a powerful spiritual centre equally shared by Poland and the Slovak Republic. It should be established as an International Peace and Friendship Park where individuals from all over the world can come together to share Visions and Projects for creating a World of Freedom and Harmony. I am not original in these suggestions: Such ideas were put forth prior to the disruption of the area in WWII. The Tatras have traditionally been seen as a spiritual fortress of Liberty. These mountains are very ancient. Long ago, they were a large island in the middle of a central European sea. The natives use a sanskrit word for fire – vatra – which is not used by the cultures in surrounding regions. The vatra-fire of Liberty needs to be regularly evoked from the Tatras.

Elsewhere I describe a major annual ritual involving the Tatras with their Structural Component at Stockholm. A parallel ritual could be worked in relation to the Creative Component of the Tatras – Mt. Olympus in Greece. The continuing activation of the High Tatras is destined to play a major role in the creation of spiritual and political harmony between the nations of western and eastern Europe. All of Europe to the Urals is contained within the interweave of Circles related to the 3 Inspirationals – Gate 1 Glaston-Shaston, Gate 22 High Tatra, and Gate 13 Moscow-Danilov-Sergiev Posad. Iceland, an Inspirational Site, is also considered a part of Europe and connects to the mainland through both its Bonded Partnership with Stockholm and through its Creative Component at Callanish on the Isle of Lewis. The High Tatras are located at the centre of this European multi-orb complex, hence their key importance.

It is interesting that the first book in English describing the Tatras was written by V.A. Firsoff, who spent his latter years living in Glastonbury. This talented man, who wrote 32 books and was adept in many diverse areas, lived 10 years in the High Tatras.

These mountains are filled with mystic legends; lakes, grottos, waterfalls, peaks, meadows – all are clothed in myth, beauty, and magick. I will briefly mention a few Tatra locales which suggest spiritual mysteries. In Britain, there are many locations where sleeping Knights are waiting in caves, usually connected to Arthur. The Tatras have this archetype also: A cave in the Koscieliska Valley hides a Knightly group. This represents the latent Spiritual Power that the Tatra Inspirational Orb contains – waiting to be evoked in dedication to the Liberation of the Living Earth. A serpent King with a crown of gold and jewels is said to dwell somewhere within the many caves and grottos of the area. The Duck Lake is the home for a Golden Duck Spirit which gives Initiatory Wisdom to those who are pure in heart and sincere in their Quest.

On the Polish side, the large town of Zakopane is the primary base for explorers of this Inspirational Jewel. On the Czech side, the small village of Zdiar is close to the border. Rysy is the highest Polish peak and is exactly on the border. The highest mountain in the Tatras, and on the Slovak side, is Gerlachovka, at 8711 feet. From Rysy, two adjacent magickal lakes – Sea Eye and the Black Lake – may be seen below.

Golden Eagles and brown bears live in the Tatras. Poland is known as the land of the White Eagle. As the reader of my writings will well know by now, the Eagle is one of the great symbols of Liberty and Greater Vitality of Life. One of the most secluded and peaceful areas in the Tatras is a valley in the Western region called Wielka Swistowka. The large Belan Grottoes are another feature of special interest to cave explorers.

There are reputed to be many treasures hidden within hollow trees or under boulders in the Tatras. Robin Hood-style groups based themselves in this rugged region. People fleeing from political oppression often found their Liberty here. It would take many years to explore the Tatras. Although the entire area is about the size of the English Lake District, the Tatras are much more complex and challenging for the walker.

I shall conclude this very brief look at the Tatras with a legend involving 3 circles. This 3 circle pattern is central to the global pattern of the 156 Jewels: they are grouped into 52 sets of 3 overlapping orbs. This symbol is seen on the Crowley-Harris Ace of Cups (Grail) tarot card. The Tatra story is this: When you are high on a ridge or peak with an ocean of fog beneath you and the Sun in a low position, sometimes you can see your own shadow magnified upon the fog and surrounded by a circular rainbow. When you have seen your shadow within this rainbow circle on three separate occasions, then you have the Way of Everlasting Life – which many seek, and few find. If you are one of the fortunate few to experience this Initiation within the High Tatras, emanate Joyous Thanksgiving to all Life, and to all time and space, while the rainbow circle is visible. This simple ritual expands the Divine Power of Grace flowing from this great sacred Circle. It is said that, if you spend enough time at high altitude in the Tatras, it is possible to see all the colours of the rainbow within the spectacular sunrises and sunsets. With eagles, rainbows, and Liberty – the High Tatra Inspirational Circle is now in the process of awakening to its full spiritual potential. May your prayers, meditations, and actions contribute to this great Awakening!

Also in Poland, just north of Gniezno is the Biskupin Prehistoric Fort. At Czestochowa is the Monastery of the Black Madonna. Near the Russian border, in the Bialystok area, is a primeval forest, and wildlife including bison, lynx, boar, bears, moose, and elk.

In the Slovak Republic, near Kosice is the Herlany Geyser which erupts once every 30 hours. Prague is a city with a long tradition of alchemists.
Copyright © 1967-2009 Robert Coon
All rights reserved.

To wszystko dostępne na stronie:

Jak widać język tego dzieła daleki jest od naukowości, jakichkolwiek uzasadnień logicznych, a całość przedstawionego materiału należy traktować w przeciwieństwie do dzisiejszych rozprawek na te tematy, jako objawienie i channeling, lub wieszcze natchnienie, które trudno zweryfikować inaczej niż przez osobiste doświadczenia (odczucia) w przedstawionych przez autora miejscach.

wawel akropol P1090573Powyżej Wawel-Akropol koncepcja renowacji Stanisława Wyspiańskiego. Wawel. Najsilniejsze miejsca mocy – a podobno jest ich na ziemi siedem – noszą nazwę czakramów. Według wierzeń hinduistów powstały one, gdy bóg Sziwa rzucił siedem magicznych kamieni w różne miejsca świata. Jeden z nich upadł na wawelskim wzgórzu. To i inne miejsca, w których upadły kamienie, mają promieniować boską energią.

Wawelskie wzgórze badał jeden z najsłynniejszych polskich radiestetów i ezoteryków Leszek Matela. Stwierdził, że miejsce to ma moc sięgającą 140 tysięcy jednostek Bovisa (to skala pomiaru natężenia promieniowania oparta na założeniu, że ogólna wartość promieniowania ciała dorosłego zdrowego człowieka wynosi 6500 jednostek). Wawelskie wzgórze jest zatem jednym z najsilniejszych na ziemi źródeł mocy.

Najsilniejsze promieniowanie występuje w rejonie pozostałości nieistniejącego kościoła św. Gereona (niestety, są niedostępne dla zwiedzających). Warto jednak pospacerować po wawelskim wzgórzu, a zwłaszcza po przepięknym, otoczonym renesansowymi arkadami dziedzińcu, nie tylko czerpiąc, jak mówią ezoterycy, siłę, ale też zachwycając się niezwykłą urodą wawelskiego zamku.

Wokół czakramu wzgórza wawelskiego krążą legendy. Podobno to tylko dzięki niemu Krakowa nie spotkał dotąd żaden kataklizm i nie spotka, bo czakram zapewnia tak silną ochronę, że miasto nigdy nie zostanie zburzone ani złupione. Czakram opiekuje się też mieszkańcami Krakowa i to dzięki niemu Karol Wojtyła został papieżem. Co charakterystyczne – tak jak w przypadku wszystkich miejsc mocy – o Wawelu krążą niezwykłe opowieści. W legendach pojawia się smok, kosmici (to oni, a nie Sziwa, zostawili tutaj zadziwiający kamień), no i jeden z Trzech Króli, który roznosząc Dobrą Nowinę po świecie, idąc do Brytanii, zatrzymał się na wawelskim wzgórzu. W moc Wawelu wierzą niezwykle mocno Hindusi – ich pielgrzymki przybywają tu gromadnie od dziesiątków lat, by pomodlić się i zaczerpnąć siły z tego boskiego miejsca.

Według radiestetów siła Wawelu bierze się także stąd, że krzyżuje się tu aż siedem linii geomantycznych. Łączą one Wawel z Rzymem, Wilnem, Jasną Górą, Jerozolimą, Gnieznem, Gizą w Egipcie i z angielskim Stonehenge.

Jeszcze inny ważny materiał dla sprawy Krzyża Zodiakalnego

związany z 7 czakrami i 12 Wrotami Ziemi, także oparty o materiał Roberta Coona, ale z innej strony internetowej Petera Simona (Niemca osiadłego w Wielkiej Brytanii):


Źródłowa mapa która powtarza się w wielu materiałach w internecie

The 7 Planetary Chakras and the
12 Gates of the Planetary New Jerusalem

The activation of the 12 Gates of New Jerusalem is described in the book – ‚The Aeon Shift ritual’ – involving the movement of the Aquarian Cross from old Jerusalem to Glastonbury (UK) in 1990 and how this event contributed towards the ending of the old Piscean Age and the initiation of the new Aquarian dispensation. This highly significant journey of the new Cross – and other journeys subsequently around the globe – are shown to have had a profound effect in many troubled regions. Explanation of why nothing further of spiritual significance can ever occur in ‚old’ Jerusalem – other than to declare and operate it as a neutral and non-denominational ‚City of Peace’ shared equally by all the religions still projecting onto it emotionally. A fitting final tribute to the sanctity of this revered planetary powersite that has for too long been a human battleground.

How recent power site activations and grid re-alignments have brought about major social and political changes, e.g. South Africa, the fall of communist empires, German reunification, Ireland, Israel/Palestine, Bosnia and Peru etc.

The Aquarian Cross
Grail Symbol of the Universal Christ Consciousness.

This is an equal-armed and perfectly balanced cross with an open center incorporating the Golden Mean and Vesica Pisces symbols – the basis for all „Sacred Geometry”. Additionally, the point of overlap of the two circles represents the pre-Christian symbol of the fish, the vulva or the proverbial „eye of the needle”- through which we must all pass sooner or later in perfect balance in order to achieve Christ Consciousness.

As the last cross of the Piscean era, it opens the heart and prepares us to access the new dimension through the inner balance that was taught and demonstrated by Jesus Christ two-thousand years ago.

Its form was given to author Simon Peter in vision, and under spirit guidance was specifically constructed in ‚old’ Jerusalem. It then became the vehicle for the Aeon Shift ritual in which the Glastonbury region of southwest England became the long prophesied earthly anchor point for the higher dimensional ‚New’ Jerusalem. This power center – the planetary heart chakra – now becomes the global spiritual focus for the new Aquarian dispensation. The Crop Formation phenomenon in south west  England is further and spectacular proof of the fulfillment of prophecy!

tyle z

10_SiwaInne miejsce mocy to związana z Amazonkami oaza Siwa na Sucharze (Sak-Hara, Hara Saków] związana z wojnami Persów i dziejami Dziwnyjusza-Dionizosa.  Niektóre legendy mówią, że świątynia została założona w 1385 roku p.n.e. przez Egipcjanina Danausa, inne że przez Dionysiusa, którego wyprawa zagubiła się gdzieś w piaskach pustyni i na skraju wyczerpania uratował ich bóg w postaci barana, który doprowadził ich do jednego ze źródeł w Siwie. Tajemnicza postać barana pojawia się również w wielu starych opowieściach Siwan. Jak mówi jedna z nich, grupa mieszkańców Siwy wędrujących przez pustynię była poprowadzona przez boskiego barana do zaginionego miasta, w którym było wiele alej posągów czarnych lwów. Gdy próbowano później zlokalizować i odnaleźć ponownie to miejsce okazało się to niemożliwe. W obydwu przypadkach pojawia sie bóstwo w postaci barana, które ukazało się ludziom i wskazało im bezpieczną drogę. Być może dlatego symbolem boga Siwy była głowa barana.

„… ludzie odnajdowali zaginione miasta na pustyni blisko oazy Siwa, ale później znikały one bezpowrotnie i ich położenie wyznaczają obecnie wzgórza piasku.”

„Był święty kamień w oazie Siwa o dziwnej mocy przyciągania mężczyzn. Przyciągał ich do siebie, a gdy dotykali go — przyklejali się do niego. Wszelkie wysiłki były daremne, jedynym uwolnieniem była śmierć.”

Po przeczytaniu tych tekstów zwraca jednak uwagę, że wśród drugiego rzutu Świętych Miejsc, które autor R. Coon określa jako Wrota Ziemi (co można rozumieć też jako Portale Ziemi), a których już współczesne powielenia idei Coona nie obejmują, znajduje się duży obszar pomiędzy Krakowem-Katowicami a Ostrawą zwany tutaj Wysokie Tatry, a w Polsce znany z właściwości czakramu Wawelskiego i systemu Świętych Wzgórz powiązanych z Orionem i Syriuszem. Leszek Matela włącza tam też Welehrad, który w owym obszarze można zamknąć. Także Delfy pokryją się z innymi Wrotami Coona, na Olimpie, a Glastonbury będzie odpowiadać Stonehenge.

Musimy się teraz zatrzymać przy postaci Alfreda Watkinsa. Okazuje się, że polski artykuł pani Poznańskiej i praca pani Anety Cichockiej mają solidne podstawy. Koncepcja Watkinsa jest bowiem starsza jeszcze o 50 lat  w stosunku do swej zmodyfikowanej wersji przedstawionej przez Roberta Coona w 1967 roku, pochodzi dokładnie z roku 1921.


Prekursor Wielkiej Drogi Smoka Alfred Watkins (1855- 1935)

Alfred Watkins (27 January 1855 – 15 April 1935) was a businessman, self-taught amateur archaeologist and antiquarian who, while standing on a hillside in Herefordshire, England, in 1921 experienced a revelation and noticed on the British landscape the apparent arrangement of straight lines positioned along ancient features, and subsequently coined the term „ley”, now usually referred to as ley line, because the line passed through places whose names contained the syllable „ley”.[1]

Watkins’ ideas are not generally accepted by archaeologists. At first it was thought that the ancient Britons were too primitive to have devised such an arrangement, but this is no longer the argument used against the existence of leys. More crucially there are so many ancient features that finding some in approximate alignment is highly likely. Watkins was sensitive to such arguments and argued for caution. He also drew up a list according to which landscape features could be given values between ¼ and 1 point, five points or more being required as evidence of a ley.

Watkins’ work was revived and popularised from the 1960s following John Michell’s book The View over Atlantis published in 1969. Michell merged Watkins’ ideas with mystical concepts that were absent in Watkins’ own work.[3] In 2004, John Bruno Hare of ‚Internet Sacred Texts Archive’ wrote:

Watkins never attributed any supernatural significance to leys; he believed that they were simply pathways that had been used for trade or ceremonial purposes, very ancient in origin, possibly dating back to the Neolithic, certainly pre-Roman. .. He was an intensely rational person with an active intellect, and I think he would be a bit disappointed with some of the fringe aspects of ley lines today.
—John Bruno Hare, 17 June 2004[4]

In 2002 Watkins had a beer named after him, „Alfred Watkins’ Triumph”, brewed by Wye Valley Brewery Ltd.[citation needed]

ley-lines2Inna geomantyczna siatka Ziemi

Books by Alfred Watkins

  • Early British Trackways, Moats, Mounds, Camps and Sites, Simpkin, Marshall, Hamilton, Kent & Co. (London); The Watkins Meter (Hereford), 1922
  • The old straight track: its mounds, beacons, moats, sites, and mark stones, 1925
  • The Ley Hunter’s Manual, 1927


Odsyłam też na stronę Paula Devereux:

i na Youtube:


Mapa 5 – Wielkie głazy ustawione w kręgu na angielskiej równinie Stonehenge – w L’Ark Hill, to chyba najbardziej znane na świecie miejsce mocy. Od tysięcy lat pielgrzymują do niego ludzie szukający uzdrowienia. I to z bardzo daleka – odkryto tu np. mogiłę tzw. Łucznika z Amesbury z lat 2400 -2200 p.n.e., pochodzącego z Alp! Przez wieki uważano, że w błękitnych głazach tkwi ogromna moc. W XI wieku nawet leczono wodą, którą obmyto głazy. Dziś też do Stonehenge przyjeżdżają setki ludzi. I to nie tylko by podziwiać ważące 25-45 ton głazy, ale także, by zaczerpnąć sił lub przeżyć duchową odnowę. Ze Stonehenge wiąże się mnóstwo legend.Stonehenge było precyzyjnym instrumentem astronomicznym zdolnym do podążania za zmianami wśród wielu konstelacji. Stonehenge było także w stanie opisać cały cykl precesji równonocy.

Photo from

Ze strony Kate Shremsday


They sound like a poem written by one of Tolkein’s dwarves: tump, tumulus, mound, twt, castle, bury, garn, tomen, low, barrow, knoll, knap, moat and camp.

Whilst apart they are a curiosity, together they lead us a merry dance.

They began in 1921, or alternatively, they began just before history.

But let us go with the twentieth century theory at present. Shortly after our Summer solstice, on June 30 of 1921, a businessman, keen amateur photographer and beekeeper was in his automobile, travelling near a village called Blackwardine.

Alfred Watkins loved his archaeology and his antiquities, and so when he espied a Roman fort he felt he must pull over and take a look.

He pulled out his battered old map. And he noticed a pattern which was to absorb him for the rest of his life. He is said to have told his family it was like ‘a chain of fairy lights’: a set of ancient sites- old churches, standing stones, crosses, causeways and hill forts. And to his mind they were arranged in a geometrical straight line.

And where there is one line, Alfred reasoned, why, there must be others.

With more zeal than rigour, he set about identifying a set of lines which criss-cross the British Isles, linking the old places.

His theory, enthusiastically expounded in Early British Trackways – moats, mounds, camps and sites -runs like this: in early times when Britain was almost totally forested and visibility on the ground was much less far-seeing than it is today, early man had straight lines of travel which ran from peak to peak.

But men needed more than the peaks for navigation. And so they sited their important places along the lines. These were made of one of three elements: earth, water or stone.

They even had a name, Watkins effervesced. You could find it if you looked carefully at the litany of British place names: The Ley Farms exist in several places; Wyaston Leys, Tumpy Ley and Red Lay, near Letton, and Redley in the parish of Cusop.

Surely, these were Ley lines?

And while the archaeological and antiquarian worlds snorted in derision, Alfred Watkins continued his crusade for the Ley Line for the remainder of his life.

The theory needed something to season it, though. A little salt and pepper to ginger it up.

Enter John Mitchell, Eton-educated member of the hippy hierarchy, author of The View Over Atlantis and so many other books which re-ignited our passion for the old places. It was Mitchell who resurrected Watkins’ lines and used them to mystify a landscape which had become mundane.

His premises were so engrossing, so seductive, that a whole counter-culture grew green and vigorous around it.

Look at the map: Glastonbury Tor is the focus for a veritable spaghetti junction of lines, a perfect ancient centre for the tie-dye set.

screen-shot-2012-10-29-at-07-41-56Photo from

Now, the lines are surrounded by a mist of affable hokum. Ghosts feel more at home at the junction of a Ley Line, happenings happen with more frequency, mystery is commonplace there where the lines meet.

Praeternatural poetry: painted poppycock. But the tales bubble up as if from a sacred Briton spring. Take a look here at some of the Cotswold routes: at the old monk who haunts the line’s beginning at Pershore Abbey, of the child drowned at the old Mill which still walks its boards, the bumps and bangs made by the wraith in breeches and a felt hat at Vine Cottage; of monks disappearing at Winchcombe Hill, and the haunted fairy-infested mound at Bell Knapp.

There are more stories than there are lines.

And despite a sardonic exercise in which telephone box plotting led to a similar grid created by archaeologist Richard Atkinson, we persist in believing the lines have potent psychic energy.

Because, like the litany which opened this post: the idea has too much poetry for us to discount it.


Wreszcie ostatni już, ale wielce znamienny materiał, który łączy sprawę czakramów Ziemi z Wielkim Graalem. W grudniu 2012 roku w natłoku informacji o końcu świata umknęła czytelnikom informacja o tym, iż Królowa Angielska odwiedziła ośrodek kryptologiczny  pod Londynem i wyróżniła imiennie parę kryptologów którzy pracowali jeszcze przy Enigmie i Bombie Turinga, a więc także przy pracach związanych z tajemnicami Niemców z II Wojny światowej. Jak widać wracają panowie Rejewski, Różycki i Zegalski oraz wraca Ślęża i hitlerowski Kompleks Olbrzyma (Rise) oraz tamtejsze ówczesne poszukiwania Graala przez Hitlerowców.

Materiał opublikował 15 12 2012 roku


Graal (grial, gral, goral-horał) i Koh-i-noor Kamień Sziwy a czakramy Ziemi

Kamienny Graal (fragmenty)

15:12:2012Kategoria Sekrety Cywilizacji
Autor Adrianna Michalewska

Para sędziwych brytyjskich kryptologów ogłosiła odczytanie tajemnej inskrypcji, dotyczącej tożsamości najbardziej poszukiwanego skarbu chrześcijaństwa – świętego Graala. Tego roku spotkali się z królową Elżbietą II. Czy brytyjska monarchini poznała odpowiedź na pytanie o stan i kształt legendarnej relikwii?

Liczne na przestrzeni wieków poszukiwania świętego Graala nie mogły się powieść, ponieważ Graal prawdopodobnie nie był tym, za co go uważano: kielichem, z którego Jezus pił podczas Ostatniej Wieczerzy, a do którego później Józef z Arymatei zebrał krew wypływającą z przebitego włócznią boku Chrystusa. Najbardziej tajemniczy obiekt chrześcijaństwa mógł być… kamieniem. Do tego kamieniem czczonym przez pogan, któremu chrześcijaństwo nadało cechy boskości. Czyżby zatem historia o kielichu miała wprowadzać poszukujących w błąd? Nie byłoby w tym nic dziwnego, zakładając, że Strażnicy Graala mieli ukryć go przed tymi, którzy nie są Graala godni.

Doktor Richard William Barber, brytyjski mediewista, już od lat lansuje tezę, że Graal to kamień o tajemniczej mocy. Tę teorię potwierdzałyby też legendy, które nagromadziły się wokół postaci Wolframa von Eschenbacha, twórcy arturiańskiego eposu „Parsifal” opisującego Graala. Von Eschenbach, mistrz alchemii, mógł w zaszyfrowanej formie eposu zapisać swoje prace nad poszukiwaniem kamienia filozoficznego, który byłby reprezentowany przez Graala, a alchemicy – przez poszukujących rycerzy. Ponieważ Graala mógł odnaleźć tylko rycerz czysty duchem, w średniowieczu wierzono, że alchemik przystępujący do dzieła winien poddać się gruntownemu oczyszczeniu duchowemu, uwalniając siebie od nieczystych myśli i pychy.

W średniowieczu krążyły też legendy o pochodzeniu Graala z korony Lucyfera lub o szlachetnym kamieniu zamienionym w Graala, dającym moc w Babilonie. Kolejno kamień miał być w posiadaniu Melchizedeka, Abrahama, Mojżesza (ten miał umieścić kamień w Arce Przymierza), Dawida i Salomona. Wolnomularze, powiernicy tajemnej wiedzy, posądzani o wpływanie na losy świata, to ich następcy. Ich mistrz Hiram – budowniczy świątyni Salomona, to nikt inny jak człowiek pracujący w kamieniu. Czy zatem był depozytariuszem tajemnej wiedzy, za którą przyszło mu zapłacić życiem?

Kosmiczna skała
Lapis betilis to nazwa pochodzenia semickiego, która odnosi się do starożytnych kamieni, czczonych w wielu religiach. Celtowie swoim władcom budowali kamienne grobowce – dolmeny, a granice posiadłości oznaczali wielkimi głazami. Składali też ofiary przy pojedynczych kamieniach, które w ich wierzeniach były wejściem do królestwa zmarłych. Ośrodkiem świątyni w Delfach był omfalos, kamień; w centrum Mekki znajduje się kamień Kaaba, który – według legendy – początkowo był biały, a wchłaniając w siebie grzechy wyznawców – stał się czerwono-czarny. W rzeczywistości kamień al-hadżar al-aswad (rozbity na trzy mniejsze) jest meteorytem lub fragmentem lawy i czczono go już w czasach przedislamskich.

Inne święte kamienie, czczone przez ludzkość, to kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań odebrane przez Mojżesza od Boga. W Biblii natrafiamy też na kamień szafirowy o boskiej naturze (Księga Wyjścia 24, 9–10). Arka Przymierza określana jest jako relikwia stworzona z dwóch kawałków meteorytu. Ołtarze w judaizmie buduje się z dwunastu kamieni, na żydowskich nagrobkach odwiedzający kładą kamienie. Opoką dla Kościoła Jezusa ma być Piotr, czyli Skała. Perskie bóstwo Mitra, czczone potem w starożytnym Rzymie, narodziło się w kamieniu. Jerozolimska skała Moria otaczana jest szczególną czcią zarówno przez Żydów, jak i muzułmanów. Kamieniem z procy Dawid powalił wielokrotnie silniejszego Goliata.

Kamienie o potężnej mocy znane były również w Azji. Kamień Chintamani, pochodzący z Szambali, mitycznej krainy znajdującej się w Tybecie na granicy świata rzeczywistego i duchowego, miał mieć moc równą mocy przypisywanej Graalowi: pozwalał uzyskiwać zdolności telepatyczne i wpływał na rozszerzenie świadomości tych, którzy się nim posługiwali. Szmaragd z korony Lucyfera ma swój odpowiednik w hinduizmie. Urna, perła z czoła Śiwy, to trzecie oko, źródło spokoju i rozumienia, wiecznego szczęścia i zagubionego skarbu mądrości.
Ludzkość od zarania dziejów wierzyła, że meteoryty to zesłane przez Boga kamienie, które mają niezwykłą moc. Świątynia Artemidy w Efezie, której budowę rozpoczęli w VI w. p.n.e. architekt Chersifron z Knossos i jego syn Metagenes, była uważana za jeden z siedmiu cudów świata. Podobno tam właśnie przechowywano duży czarny kamień pochodzenia niebiańskiego. Arystoteles i Pliniusz Starszy pisali, że w roku 467 p.n.e. w Ajgospotamoj w Tracji spadł meteoryt, którego rozmiary bliskie były wielkości pojazdów ciąganych przez woły. Mieszkańcy XV-wiecznego Maroka modlili się do kamienia będącego prawdopodobnie meteorytem żelaznym.

Naczynie z kamienia

…Pochodzenie słowa Graal może wyjaśniać, skąd wzięło się wyobrażenie o Graalu jako kielichu. Wczesna forma „grial”, pochodząca ze starofrancuskiego, wywodzi się z łacińskiego słowa „gradalis”, będącego określeniem naczynia używanego do podawania do stołu podczas posiłków. W Langwedocji i Prowansji „grasal” lub „grazal” oznacza naczynie gliniane, a nordyckie „gryta” to garnek….

Odkodować relikwię
Brytyjska Rządowa Szkoła Kodów i Szyfrów – znana pod nazwą Government Code and Cypher School – to angielskie serce największych tajemnic poddanych Jej Królewskiej Mości Elżbiety II. Do pałacyku, znajdującego się niecałe 100 kilometrów od Londynu, tuż przed II wojną światową przeniesiono siedzibę brytyjskich kryptologów. Pod kryptonimem Station X służyła ona także podczas wojny angielskiemu wywiadowi M16. Ukryta siedziba przez całą wojnę była jednym z największych skarbów Churchilla. Samo osadzenie kryptologów w Bletchley Park było tak tajne, że akcję upozorowano wielkim polowaniem u kapitana Ridleya, aby nikt nie zorientował się we właściwych działaniach brytyjskich służb wywiadowczych. Najsłynniejszym kryptologiem Bletchley Park był Alan Turing, pionier w dziedzinie informatyki i genialny matematyk. W 1954 roku popełnił samobójstwo po oskarżeniach o homoseksualizm.

Dotychczas sądzono, że ukoronowaniem poczynań kryptologów z Bletchley Park było złamanie kodu niemieckiej Enigmy, co pomogło aliantom wygrać wojnę. Prace opatrzone były najwyższym symbolem tajności i prowadzone pod kryptonimem ULTRA. Może jednak wspólny sukces polskich, brytyjskich i francuskich kryptologów nie był największym osiągnięciem zespołu? Podczas II wojny światowej w tym centrum łamania wszelkich tajemnic wojskowych zatrudnionych było prawie 10.000 kryptologów. Szefowie służb specjalnych od lat 30. XX wieku ukrywali najważniejsze dokonania łamaczy kodów aż do końca wojny…


Shepherd’s Monument w Shugborough [czytaj tutaj]

Tajemnicza inskrypcja
Co właściwie odczytano w Bletchley Park i dlaczego wszystko zostało opieczętowane klauzulą najwyższej tajności zwaną Official Secrets Act? Kluczowym elementem zagadki jest kamień z tajemniczymi inskrypcjami, których pochodzenie może wskazywać na miejsce ukrycia Graala. Głaz w posiadłości Shugborough od dawna fascynował poszukiwaczy tajemnic. Wyryto na nim tajemniczy ciąg liter OUOSVAVV poprzedzonych zamieszczoną nieco niżej na początku literą D i na końcu M. Powyżej wykuto lustrzane odbicie malowidła Nicolasa Poussina „Et In Arcadia Ego”, które samo w sobie stanowi wielką zagadkę. Płaskorzeźba ma być wspomnieniem – epitafium zmarłego, którego życie przebiegało w ziemskiej Arkadii. Jednak niemiecki historyk sztuki Erwin Panofski dowodzi, że napis ten jest metaforą oznaczającą kruchość ludzkiej egzystencji, nad którą zawsze wisi widmo śmierci. Sam tekst od lat uznawano za tajemny ciąg znaczeniowy, który stanowi zaszyfrowaną informację masońską. Relief przedstawia kobietę i pasterzy, którzy wskazują na dwie litery w napisie. Znamy dzisiaj co najmniej siedem propozycji odczytania zaszyfrowanego tekstu. Cztery z nich oparte są na akrostychach i sugerują, że litery te to zaszyfrowane wyznania uczuć właścicieli posiadłości, a może odniesienia do starotestamentowej Księgi Koheleta mówiącej o marności tego świata. Trzy kolejne odnoszą się do liczb, które są odpowiednikami zamieszczonych łacińskich liter i mogą być drogowskazem, w jakiej odległości ukryte zostały skarby lub masońskie tajemnice….


…Osiem liter na kamiennym bloku Shepherd’s Monument w Shugborough wciąż nie odsłoniło światu swojej tajemnicy. Jednak Sheila i Oliver Lawnowie przyznali, że te pozornie nic nieznaczące symbole to klucz do kryjówki, w której ukryto Graala. Jednocześnie ci dziewięćdziesięcioletni szyfranci zobowiązali się do całkowitego milczenia, podpisując Official Secrets Act, przysięgę zachowania najwyższej tajemnicy państwowej. Tym samym wszelkie informacje dotyczące postępu ich prac stały się dostępne jedynie dla Jej Królewskiej Mości Elżbiety II i kilku osób z rządu.

O wadze zarówno pracy, jak i przypuszczalnie odkrycia państwa Lawn świadczy to, że królowa podczas ostatniej wizyty w Bletchley Park poświęciła im sporo czasu, aby zaznaczyć, jak bardzo docenia pracę obojga kryptologów….”


Mieliśmy tutaj okazję porównać pierwotny oryginał Idei z wczesnej fazy Wielkiej Zmiany z roku 1967, pełen ezoterycznych banałów i pustosłowia, z jego wersją uwspółcześnioną, zredukowaną, podpartą „naukową” logiką, czy też jakby to sformułowała poważna NAUKA, „pozorami uzasadnień naukowych”. Gdy patrzymy na to zjawisko z drugiej strony, WIARY i Wiedy, jest to dla nas wiedza oparta o bardziej dzisiaj rozwinięte i dostępne wyliczenia i pomiary energetyczne oraz teorie mocniej zahaczone w fizyce i oparte o matematyczne wyliczenia (koncepcje Harameina, czy pomiary geomantyczne, auralne itp). Po niemal 150-ciu latach proces Zmiany doprowadził w każdym razie do bezwzględnego uznania przez społeczność Ludzi istnienia punktów energetycznych Ziemi.

Po tej nieco dużej dawce cytatów jesteśmy już chyba w domu, czyli u źródła. Nasze podejrzenia potwierdzają się o tyle, że mamy tutaj uchwyconą wczesną fazę powstawania tej koncepcji oraz udało nam się zauważyć rozwój owej idei wraz z procesem jej uszczegóławiania.

Widzimy, że koncepcja Alfreda Watkinsa nie ma wiele wspólnego z wizją R. Coona. Jest ona bardzo podobną obserwacją do tej, której ja sam dokonałem, podobną do tej, której dokonało wiele osób, w tym Rosjanie w XIX wieku. Autor koncepcji brytyjskiej nie wyciąga nieuprawnionych wniosków, nie snuje wizji, iż Stonehenge jest Czarkramem ani Wrotami Ziemi, ukazuje tylko pewne odkryte prze siebie linie, w których ustytuowane są archaiczne budowle i budynki świątyń z odległych epok. Założę się, że podobne będą opracowania rosyjskie do których nie dotarłem. Widać to z ich opisu dokonanego przez Leszka Matelę.

Także sam Leszek Matela daleki jest od kreślenia absolutnie pewnej wizji tych a nie innych 7 Czakramów, umiejscowionych niepodważalnie w wymienianych przez niego miejscach. Jeszcze dalszy jest od wytyczania kanałów energetycznych Ziemi. Uważa on, że miejsc mocy jest bardzo wiele i że tworzą różne pozytywne i negatywne, linie geomantyczne/energetyczne.

Ja sam, na podstawie odkrytych związków między położeniem starożytnych budowli  czy Miejsc Świętych (wzgórz, kopców, megalitów, menhirów) uznawanych przez ludzi za miejsca mocy, nie poważyłbym się określić przebiegu Kundalini (kędylinii) Ziemi. Tym bardziej  dwóch kundalini w heliksowym splocie dwóch węży. Na obecnym etapie wiedzy uznając za niepodważalny fakt istnienie wielu punktów mocy geomantycznej na Ziemi, które rzeczywiście wykazują regularność w swoim geograficznym rozkładzie, nie podjąłbym się też określić ich związków z energią „in” czy „yang”. Dopiero dokładniejsze określenie wieluset albo i tysięcy punktów mocy, połączone z obiektywnym pomiarem owej „mocy” w tych punktach, pozwoliłoby wyznaczyć przebieg Węża Męskiego i Węża Żeńskiego oraz określić dokładnie Czakry.  Póki co z tego co wiem Skala geomantyczna Bovisa jest skalą „płynną”. Musimy się więc zadowolić w tym względzie intuicją i niczego nie przesądzać, aż do czasu wykonania tej wielkiej pracy identyfikacji punktów mocy, wykreślenia mapy i dokonania pomiarów.

Na podstawie intuicjii, „pomiarów” w skali Bovisa oraz „odczuć” setek tysięcy osób możemy jednak uznać za fakt, iż Wzgórze Wawelskie i Ślęża są niezaprzeczalnymi Ośrodkami Mocy. Możemy też WIERZYĆ, że inne wskazywane miejsca w Polsce i na świecie są owymi miejscami mocy.


Skala Bovisa – używana przez radiestetów i zwolenników geomancji, skala służąca do pomiaru promieniowania oraz określania poziomu bioenergetycznego. Sformułowana przez francuskiego radiestetę André Bovisa (1871 – 1947).

Jednostka skali Bovisa nie ma ściśle określonej definicji. Nie jest to również żadna wielkość fizyczna, którą można w sposób dokładny zmierzyć. Pomiar wykonywany jest przez różdżkarza (radiestetę), który badając określone miejsce lub obiekt przy użyciu odpowiedniego sprzętu (np. wahadła, różdżki) deklaruje liczbę Bovisa.

Wartość 6500 w skali Bovisa jest uznawana za wartość „neutralną” i jest uznawana za wartość promieniowania ciała dorosłego, zdrowego człowieka. Wartości promieniowania poniżej 6500 są uznawane za szkodliwe dla organizmów żywych, natomiast wartości powyżej 6500 wskazują na promieniowania działające korzystnie.

Oryginalna skala Bovisa zakłada wartości graniczne od 0 do 10000 jednostek. Wartość 10000 (w tej skali) to maksymalne natężenie promieniowania odbierane przez ciało fizyczne.

Wiara i Wieda, jak wiemy, to nic gorszego od nauki, bo nauka jest także swego rodzaju wiarą i wiedą opartą na intuicji i zgodzie większości co do niepodważalności pewnych twierdzeń.

Mamy teraz pewność że koncepcja Drogi Wielkiego Smoka złożonego z dwóch Węży: Pierzastego Męskiego  i Tęczowego Żeńskiego, to koncepcja z lat 60-tych XX wieku, związana w ruchem hipisowskim, rewolucją Dzieci Kwiatów i Ery Wodnika, odwrotem młodzieży od militaryzmu, protestami antywojennymi i antykapitalistycznymi.

Czy z tego powodu powinniśmy ją całkowicie odrzucić? Oczywiście nie, co wykazaliśmy na koniec rozważań (powyżej) o Kundaliii i Czakramach Ziemi.

Czas buntu w latach 1960-1970 był ważnym etapem zachodzącej Zmiany. Dochodzimy teraz do punktu wyjścia naszych rozważań. Wiemy, że nic nie dzieje się przypadkiem. Także nie przypadkiem w 1967 roku sięgnięto do filozofii Wschodu i wykonano zwrot w kierunku przyrody i sił natury, do braterstwa i więzi pomiędzy Człowiekiem a Ziemią, więzi Człowieka z roślinnością i zwierzyną, z ekosferą, która powinna być nieanruszalna. Pojawiło się hasło wegetarianizmu, używano naturalnych barwników do tkanin, zwrócono się ku plemiennym formom życia społecznego (komuny hippisowskie), odwoływano się po raz pierwszy do haseł solidarności między narodami, do wspólnoty życia i do praw Człowieka, nawoływano do zaniechania wojny w Wietnamie i do zakończenia rzezi zwierząt w ubojniach. Mężczyźni i kobiety manifestowali długimi włosami puszczonymi swobodnie na wiatr oraz swoim fantazyjnym strojem ideały wolności społecznej i swobody osobistej, prawa do bycia sobą. W tym miejscu widzimy wcieloną ponownie w życie realizację opóźnionej przez II Wojną Światową i jej Hiperdestrukcję, Wielkiej Zmiany. Z 30 letnim opóźnieniem zrealizowały się wtedy procesy, które mogły być zrealizowane w latach 1920-1940. Destruktorzy nie zatrzymali Zmiany, lecz tylko przesunęli ją w czasie i miejscu. Rewolucja obyczajowa nie wybuchła w Polsce i w Niemczech, co by się stało, gdyby nie wojna. Przeniosła się do USA i stamtąd wróciła do Europy w 1968 roku, na ulice Paryża i Londynu. W tym samym roku była już także w Polsce, a stąd zaatakowała wszystkie Demoludy. To przeniesienie miejsca jest znamienne. Oto bowiem sercem cywilizacji Północno-Zachodniej przestała być Europa a stały się USA. Jednakże geopolityczne serce wcale się nie przeniosło. Cała gra toczyła się wciąż wokół Żelaznej Kurtyny. Zauważmy, że nadal ta gra toczy się na linii Zachód – Rosja/Afganistan/Iran/Chiny/Indie.

Ruchy Zmiany z lat 60-tych XX wieku przybrały niedługo pozapacyfistyczny (punk, skin), agresywny i militarny charakter. Wyłoniły się z nich na świecie  grupy terrorystyczne w rodzaju Baader Meinchoff, Czarnych Panter i Czerwonych Brygad (dowodzonych nomen omen przez Mario Morettiego – zwolniony z więzienia 1994, które zamordowały Aldo Moro, premiera Moro – przypadkowe zbieżności???), a w końcu do arabskiego Czarnego Września kierowanego przez Jasera Arafata (była to komórka Al-Fatah) zamordowanego przez otrucie, prawdopodobnie rękami agentów wywiadu Izraelskiego. Wyłoniła się z nich także polska rewolta 1968 roku, 1976 i 1980 roku, a przede wszystkim Solidarność, która obaliła Żelazną Kurtynę.

Rok 1989 to jest punkt zwrotny, w którym na powrót Ośrodek Wielkiej Zmiany przeniósł się z USA do Serca Świata, do Polski i ponownie centrum Przemiany Ducha złączyło się  z Ośrodkiem Geopolityki. Oznacza to iż stąd płyną od tego momentu impulsy do przemian społecznych, kulturowych i politycznych. Amerykańskie paliwo rewolucji duchowej już się wypaliło. USA, choć niektórzy tego nie widzą wypada z roli Hegemona Świata. Pozycję USA zaczyna równoważyć Układ Wschodni: Rosja/Iran/Chiny/Indie. Serce Świata jest na osi konfliktu – jak zwykle, nic się w tej kwestii nie zmienia.

czakram geopolityczny ZiemiDuchowa i geopolityczna kundalinii oraz główny czakram Ziemi

Spadkobierczynią tamtej rewolucji jest dzisiejsza Al-Kaida, powszechnie potępiana, bo antyamerykańska i antyizraelska. Dzisiejsza tzw. „Wojna z Terroryzmem”  jest przejawem tej samej „wojny” toczącej się od XIX wieku, tej o której wspomniałem na wstępie, a tak naprawdę jest to wojna odwieczna – Wojna między Starym a Nowym.Istotne jest rozpoznanie gdzie jest „stare” a gdzie „nowe”, „co jest stare” a „co nowe”. Skąd promieniuje Wielka Zmiana. Pozornie przyjmuje się iż z Zachodu i USA, ale to nie jest prawda. Wschód, kraje arabskie zmieniają się pod wpływem wzorca z Polski (Solidarność). Nie zawsze udaje im się to tak dobrze jak nam. Zmienić Indie w kraj wyzwolony od Anglików bez jednego wystrząłu to jedno, ale zmienić, jak tego dokonali Polacy, Świat bez jednego wystrzału, to co innego. Liczba ofiar Stanu Wojennego w Polsce to kilkaset osób. Algieria, Egipt, dziesiątki tysięcy. Chiny i Tienanmen, to także próba powtórzenia doświadczenia polskiego, ale krwawa i przemiana tylko cząstkowa (2600 zabitych, 7000 rannych). Ale jednak i Chiny zostały przemienione – sekretarz KPCh odszedł w 1989 roku, a kurs gospodarczy uległ całkowitej zmianie. Chiny zmieniają się dalej bardzo dynamicznie. W krajach arabskich rozwija się też ruch wyzwolenia kobiet.Wzorcem, tego ruchu i jego zaczynem nie był Zachód, lecz ideologia ZSRS – „Kobiety na traktory!”. To na Północnym-Wschodzie Cywilizacji (Szwecja, Polska, Rosja) realizowano prawdziwe wyzwolenie kobiet.

To co opisaliśmy powyżej ma związek z kundalinią i czakramem głównym Matki Ziemi. Ma go bo czakram i kundalinie to ośrodki energii Przemiany i Osie Przemiany. Przemiany, którą możemy zaobserwować realnie i dotykalnie. Widzimy też działanie tego Ośrodka w czasie. Nie potrafimy precyzyjnie pokazać punktu, ale jesteśmy w stanie zlokalizować dokładnie okolicę. Jest to opis procesu, który nabierał rozpędu w XX wieku, rozchodził się od tego Ośrodka i osiąga obecnie swoje apogeum. Odbywa się wzdłuż Osi, które wiją się niczym wąż z Północnego Zachodu na Południowy Wschód, tyle że nie przebiegają one przez ośrodki turystyczne i atrakcje kulturowe świata Zachodniego. Główne czakramy Ziemi znajdują się w Europie Centralnej – tu jest Środek Wagi Prawdy i Ośrodek Wielkiej Zmiany.

Mamy tutaj oto  obraz Wielkiej Zmiany w płaszczyźnie społeczno-politycznej struktury świata, obraz całego ciągu paroksyzmów społeczno-obyczajowych o globalnym zasięgu. Ta wielka Wojna wchodzi właśnie w finałową fazę. Weszła  w nią wiosną 2012 roku, a punkt krytyczny został przekroczony w czerwcu 2012 roku i ma związek z przechwyceniem drona USA przez Iran.

Wydawałoby się, że co ma piernik do wiatraka – terroryzm i Kundalinie Ziemi? Jak widzicie ma – źródło jest to samo – Wielka Zmiana. Ta Wielka Zmiana, to zjawisko wszechobejmujące i wielopłaszczyznowe.

Wielka Zmiana to także zmiana sposobu widzenia świata i Rzeczywistości przez pokolenie wchodzące w dorosłość około 1960 roku. To Zmiana Świadomości tego Pokolenia jest powodem przeobrażeń i towarzyszących im w oczywisty sposób konfliktów, które są ścieraniem się Starego z Nowym, które są „przejawami” toczącej się przemiany. Elementem tej Zmiany jest przemiana obyczajowa i mentalna. Walka o równouprawnienie kobiet, o ich wyzwolenie rozpoczęta w latach 20-tych XX wieku praktycznie dla Zachodu i Północy Świata już się zakończyła. Jej linią jest teraz Mała Azja – świat islamski, Indie i Afryka. Oczywiście nie wszystko co powinno być wykonane dla pełnej równości kobiet i mężczyzn jest już na Północy wykonane.

Przyszedł obecnie czas i TO realizuje się na naszych oczach, na dalszą Przemianę Świadomości Ludzi. Jest to proces prawdziwego mentalnego i duchowego wyzwolenia Ludzkości spod przemocy podwójnej kontroli społecznej narzuconej przez aparaty państw i aparaty zniewolenia religijnego. Przemoc ta ma swoje źródło w stosunkach produkcyjnych i dystrybucji dóbr . To jest proces wyzwalania się z systemu post-rzymskiego, post-feudalnego, kapitalistycznego. Jest mi przykro, że polscy kapitaliści tak krótko mogli się cieszyć z nieograniczonego niemalże kapitalizmu. Widzimy, jak bardzo jest on usocjalizowany w całej UE, ale i to musi się skończyć. Jest mi smutno, gdy myślę, że być może mało kto w Polsce będzie miał okazję poczuć wszechwładzę i pełną wolność wielkiego kapitalisty. Z drugiej strony cieszę się, że 99% ludzi, którym żyje się w Polsce niełatwo, tak krótko będzie musiało czuć ciężar kapitalistycznego buta na swoich piersiach. Kapitalizm wchodzi w fazę końcową, a Człowiek dochodzi do momentu, w którym stanie się Wolny. Wolny od wszelkiej doktryny ideologicznej i wolny od problemów egzystencji. O to toczy się obecnie na Północy i Zachodzie walka. O Materialne i Duchowe Wyzwolenie Człowieka z zależności Pan -Niewolnik w układzie stosunków produkcji dóbr i ich konsumpcji.

Tę wojnę o wyzwolenie przeniesiono obecnie na Północy i Zachodzie na płaszczyznę walki o uznanie Świadomości Zwierząt, ochronę starych Drzewostanów, o równouprawnienie całej zwierzęcej i roślinnej Ekosfery, o nadanie Przyrodzie statusu Strony Równej Człowiekowi, uznanie Praw nie Człowieka, lecz Prawa Przyrody do nienaruszalności jej Istoty.

Można powiedzieć, że obserwowane przejawy zmian duchowych, wrażliwości na Przyrodę są obecnie najważniejszymi dowodami w kwestii istnienia bądź nie istnienia Zbiorowej Świadomości Istot Żywych i Matki Ziemi jako Istoty Świadomej.  Skoro ludzie walczą o Pełnię Praw dla Przyrody i Matki Ziemi to zdają sobie sprawę, że jest to Nieskończony Zbiór Świadomych Istot posiadających równe człowiekowi prawa do Życia i Wolności.Cały ten proces wyzwalania Człowieka i przyznawania Praw Przyrodzie (Eko-Ekumenie) wiąże się też z rosnącą osobniczą wrażliwością Istot Świadomych, czyli każdego pojedynczego człowieka.

Wzrastająca wrażliwość osobnicza i wiedza jednostek powoduje, że dziesiątki tysięcy osób osiągnęły stadium rozwoju Świadomości i Wrażliwość jaka w latach 60-tych XX wieku była doświadczana tylko przez nieliczne grupki rozsiane po świecie i występujące w statystycznej liczbie, która poraża swoją wymową.  Na 4 i pół miliarda żyjących wtedy ludzi tę grupę niosącą przemianę wrażliwości i świadomości można określić w 1967 roku na kilkadziesiąt tysięcy (45.000?) osób na całym świecie. Daje to proporcję 1: 1 500 000, czyli jedna osoba na półtora miliona. Kiedy wspominam rok 1967 w Polsce to myślę, że jest to proporcja jak najbardziej właściwa. Wtedy ta grupa w naszym kraju nie liczyła więcej niż 40- 50 osób. W roku 1977 to były już dziesiątki tysięcy i uformowany ruch o obliczu politycznym (Komitet Obrony Robotników), a w 1980 roku była to już ogólna rewolucja milionów. Przy czym miliony pociągnięte przez garstkę wcale nie identyfikowały się wtedy z nową obyczajowością, ani nowymi trendami umysłowymi czy koncepcjami holistycznego widzenia Rzeczywistości. Te miliony przyjmowały przemianę bez zastanawiania się nad jej sensem i szczegółami. Zmieniała się długość włosów u mężczyzn, wszechobecne garniturki i białe koszule zastępowały kolorowe ubrania i jeans. Zmieniała się długość spódniczek u kobiet, znikały chustki z ich głów, biustonosze spod bluzek. Kobiety stawały się wyzwolone z entuzjazmem i równouprawnione z całym bagażem znaczenia tego faktu.

Rosnąca przez ostatnie lata wrażliwość i świadomość Ludzi doprowadziła do realizacji przedsięwzięć i idei, które w 1950 roku były nie do pomyślenia. Wegetarianizm był wtedy skrajnym marginesem i dziwactwem. Dzisiaj jest masowym zjawiskiem, ewoluującym w kierunku weganizmu (to nic szokującego prawda?) i  surojedzenia (tu już wielu ma zastrzeżenia)  i innych „skrajnych” sposobów odżywiania/zaopatrywania ciała fizycznego w energię. Dzisiaj za skrajne „dziwactwo” uważa się odżywianie wyłącznie płynami, pastylkami mineralnymi i światłem słonecznym.

To co obserwowaliśmy na płaszczyźnie obyczajowej  wnika w strukturę społeczną i przeobraża ją. Jest to proces, który wykazuje cechy mechanizmu o sprzężeniu zwrotnym. Przyjmowanie kolejnych etapów Zmiany wywołuje coraz bardziej rosnącą wrażliwości i owocuje wzrostem świadomości.  Hodowla i bestialski ubój zwierząt wciąż są normami naszego świata, ale hodowla kur i świń w klatkach przestaje być normą, a zwierzęta mają dzisiaj „swoje” „Prawa Człowieka”. We Włoszech za nieudzielenie pomocy zwierzęciu potrąconemu przez pojazd (nie wezwanie służby medycznej weterynaryjnej) idzie się do więzienia. W Polsce jeszcze nie, ale na pewno  i tutaj będzie niedługo tak samo. W Polsce walczy się za to z bestialskim transportem zwierząt, bestialskimi targami końskimi i innymi zjawiskami, które budzą dzisiaj powszechne oburzenie, ale w 1950 roku nikt nie kiwnąłby palcem posiadając tę samą wiedzę.

Ta Wielka Zmiana i rosnąca wrażliwość oraz świadomość doprowadziły do tego, że dzisiaj projekty takie jak Rainbowserprent Project, które handlują filmami z miejsc mocy i epatują szamańskimi rytuałami na Rapanui w internetowych galeriach wideo, lub jak projekt  Avalon Rising, stały się przemysłem new ageowym. New age niestety jest związany z kreowaniem nowej kasty kapłanów druidów i nowych kościołów pełnych Pośredników, rzekomo wiedzących lepiej jak się kontaktować z bogami/energiami. To musimy przełamać.

Istnieje rodzaj przemysłu turystyczno-ezoterycznego i związanego z nim handlu wydawnictwami, filmami, kursami doświadczeń medytacyjnych i ozdrawiających, seansami ćwiczeń fizycznych. Istnieje przemysł aranżacji wnętrz i przestrzeni życia (feng szui) oraz przemysł medycyny naturalnej. Zmiana obejmuje niezauważalnie dziesiątki innych dziedzin życia człowieka. Cechą obecnej sytuacji jest masowość uczestnictwa w Zmianie. Odbiorcami są miliony ludzi.

This simple project is reminding people that as humans, we are the Guardians of our BLUE-GREEN PLANET and that we are now becoming aware of our own innate Healing Powers.
By tuning into the Source via earth energies, love, natural cycles and a sacred diet of food, water and music, this awesome power will return to your own HEART and HANDS.
Use your power for the HIGHER Good of All- NOW.
Join Avalon Rising at Sunrise Celebration 2012 – Live-Stream Here

Jako ludzie myślący racjonalnie i posługujący się logiką opartą o światopogląd naukowy gotowi byśmy to wszystko generalnie odrzucić. Tak by się stało, gdyby nie nasza wrażliwość występująca już w skali masowej.

Setki milionów ludzi na świecie ma dzisiaj własne osobiste doświadczenie związane z miejscami mocy, technikami medytacji, czy sposobami „komunikowania” się z energiami. Wszystko to jest dla nauki i jej narzędzi w dalszym ciągu  nieuchwytne.

Wielka Zmiana jest wcielana w życie mimo tego, że jej ideały i cele były nieustannie ośmieszane i dezawuowane. Wielu nadgorliwców i naciągaczy zaszkodziło tej idei swoimi zachowaniami. Masowe media są nieustającymi głównymi Destruktorami i Dezintegratorami tych idei. Fakt ośmieszenia idei „zielonych, ekologicznych” czy „ideałów rewolucji hippisowskiej” przez media można dokumentować tysiącami wykpiwających artykułów i filmów, anonsów i materiałów w wiadomościach codziennych. To wszystko nic nie zmieniło w kwestii Wielkiej Zmiany, ona postępuje niezależnie od całego zgiełku wokół.


Od roku 2010 zaczynamy dysponować narzędziami dajacymi możliwość weryfikacji „intuicyjnych twierdzeń” w oparciu o naukę: o genetykę, o świętą geometrię, o nowe teorie astro-fizyczne czy bio-fizyczne.

Teorie holistyczne powiadają o symetrii i powszechnym powiązaniu rzeczy na różnych poziomach szczegółowości poprzez siatki o ścisłej logice konstrukcyjnej (Haramein) tworzone przez skwantowaną w uporządkowany sposób energię. Siatki te budują się w różnych skalach niezależnie od tego czy ktoś je obserwuje czy nie. Powstają jako efekt zjawiska materializacji bytów fizycznych w przestrzeni i istnieją, funkcjonują, niezależnie od tego czy w pobliżu znajdują się jakieś inteligentne istoty zdolne do odebrania sygnału/wibracji w określonej częstotliwości, poprzez system swoich zmysłów, czy czytniki narzędzi uzupełniających owe zmysły.

W tym miejscu okazuje się że nie popełnimy jednak błędu postępując z dużą ostrożnością i nie odrzucając a priori pewnych materiałów.Idąc dalej tym tropem (mimo kiepskiej wiarygodności  źródeł) natrafimy też na inne tropy wiodące do sprawy Kunadalinii i Czakr Ziemi a także do Świętych Miejsc i powtarzających się regularności.

Patrząc na nakreślony powyżej obraz znajdujemy w poprowadzonych chwiejnie na mapie świata w sposób bardzo mało precyzyjny, wręcz powierzchowny, liniach, daleko idące podobieństwo  do naszych własnych słowiańskich odkryć wykazujących istnienie „dziwnych linii” archeologicznych posadowień świątynnych, grodowych, cmentarnych, czy astronomicznych. Znajdujemy podobieństwo do ustaleń geomantyki związanych z siecią krystaliczną Ziemi. Znajdujemy także nawiązanie oczywiste do świętej geometrii i ustaleń astro-fizycznych wiążących Ziemię z Kosmosem.

Wszystko to razem wskazuje jednak pewne osie energetyczne na Ziemi i pewne jej miejsca posiadające  moc i wagę energetyczną. Są to nie tylko fakty przez nas odczuwane lecz FAKTY opisane językiem współczesnej nauki. Z akceptacją tych faktów wielu reprezentantów Starego ma kłopoty, ale wiele osób przyjmuje tę Nowość. Jeśli dzisiaj osoby te stanowią garstkę porównywalną do tamtej z lat 60-tych XX wieku, to możemy być pewni, że za 30 lat ich odczucia i twierdzenia będą przyjmowane masowo przez miliony i odczytywane jako norma, a nie dziwactwo.

precesjaCykl znany jest pod nazwą precesji.  To zjawisko przejawiające się wykonywaniem przez oś Ziemi ruchu po powierzchni bocznej stożka. Innymi słowy, oś ziemska kreśli na tle nieba okrąg. Zakreślenie pełnego okręgu trwa 25 920 lat. Cykl ten jest trudny do zrozumienia i uchwycenia dlatego, że nasze życie zawiera się w jego maleńkiej cząstce.

Wobec czasu wszechświata nasze życie trwa mgnienie oka. Jest tym, czym wobec naszego życia, życie pewnego gatunku ciem – ich cykl trwa  niecałą dobę i – siłą rzeczy – z tego co je otacza, niewiele są w stanie zrozumieć. To dlatego wiele starożytnych kultur starało się dokonać zapisu obserwowanych przez siebie zmian, by przekazć swoje doświadczenia następnym pokoleniom.

Człowiek zaczął dzielić czas precesji na swoje własne epoki jak np. Epoka Brązu, Srebra czy Żelaza. Opierano to na cyklicznym wzorze stworzonym w oparciu o precesję. Tak wiec nieoczekiwanie okazało się, że istnieje silna korelacja pomiędzy kolejnymi etapami tej precesji a wzrostem i upadkiem rozmaitych cywilizacji.

Jest to zjawisko przejawiające się wykonywaniem przez oś Ziemi ruchu po powierzchni bocznej stożka o wierzchołku w środku Ziemi. Innymi słowy, oś ziemska kreśli na tle nieba okrąg. Zakreślenie pełnego okręgu trwa około 26 000 lat. Okres ten nazwano rokiem platońskim.

Zjawisko to jest wywołane przez oddziaływanie grawitacyjne ze strony Księżyca i Słońca. Oś obrotu Ziemi nie jest prostopadła do jej płaszczyzny obiegu wokół Słońca (ekliptyki), ale pochylona pod kątem ok. 23,5°. Jednocześnie Ziemia nie jest kulą, jest spłaszczona na biegunach. Różnice w wartości i kierunku przyciągania bliższej i dalszej od Słońca części Ziemi wytwarzają moment siły dążący do ustawienia osi obrotu Ziemi prostopadle do kierunku Ziemia – Słońce. W rezultacie tego momentu siły i obrotu Ziemi jej oś obrotu ulega precesji czyli porusza się po powierzchni bocznej stożka. Skutkiem precesji Ziemi równik niebieski wędruje ruchem wstecznym po ekliptyce z prędkością 1° na 72 lata, a biegun niebieski zakreśla wokół bieguna ekliptyki okrąg, którego promień wynosi ok. 23,5°.[1] Dlatego też Gwiazda Polarna nie zawsze znajdowała się na biegunie nieba. W epoce budowy piramid jej rolę spełniała α Smoka zwana Thuban. Za 11 tysięcy lat będzie tam się znajdować Wega.[2] Podobnie przesuwa się po ekliptyce punkt Barana, inaczej zwany punktem równonocy wiosennej. Precesja powoduje również różnicę między rokiem gwiazdowym a rokiem zwrotnikowym wynoszącą około 20 minut.

Precesja osi Ziemi została odkryta przez Hipparcha w 130 roku p.n.e. Możliwe, że zjawisko to było znane i obserwowane już tysiące lat wcześniej, w starożytnym Sumerze, a później w Egipcie.[3]

 Obserwacje te potwierdza również ustalenie występowania owej prawidłowości w Polsce i na świecie NA PODSTAWIE PORÓWNANIA i określenia MIEJSC o znaczeniu ARCHEOLOGICZNYM Z WIKIMAPIĄ (KTÓRA DAJE PRECYZYJNĄ MOŻLIWOŚĆ OKREŚLENIA ŚCISŁYCH WSPÓŁRZĘDNYCH GEOGRAFICZNYCH OBIEKTÓW).

gobekli pismo aaa d3d4a11b1d9be2bbGobekli Tepe czakram o którym nikt dotychczas nie pisał , bo go nie znano – 10.000 – 11.000 rok p.n.e. Göbekli Tepe w Turcji, datowane jest na 10 tys lat p.n.e, co oznacza kilka tysięcy lat wcześniej niż uznawana za najstarszą na Ziemi kultura Sumeru. Göbekli Tepe jest złożone z wielu precyzyjnie wyciętych kamiennych kolumn, na których znajdują się płaskorzeźby o nieznanym znaczeniu, bo nigdzie indziej nie znaleziono podobnych. Kolumny tworzą koła a każda z nich waży wiele ton. Koła są precyzyjnie zorientowane wobec siebie po to, aby stworzyć ściśle określone punkty obserwacyjne. Takich miejsc jest na Ziemi znacznie więcej i odkrywane są coraz częściej – tak jak w przypadku australijskiego Wurdi Youang. Wielu tego typu odkryć dokonują zakazani archeolodzy jak Michael Cremo, którego teorie nie mieszczą się w obecnym pojmowaniu historii ludzkości.

W jednym z maili do mnie Winicjusz Kossakowski zasugerował po przeczytaniu artykułu na temat „Kilku niesamowicie dziwnych map”, że budowle widziane wzdłuż osi Euroazjatyckiej w północnej części kontynentu na linii wschód – zachód powstawały najprawdopodobniej (co należąło by precyzyjnie sprawdzić) wzdłuż osi wędrówki Scytów-Prasłowian w głębokiej Starożytności z Koliby Azjatyckiej do Drugiej Koliby Naddunajskiej. Także potem odwrotnie,podczas „marszruty” plemion Scyto-Słowiańskich (Aryjskich) z zachodu znad Łaby i Wisły do Iranu i Indii w 0kresie 1800-1500 p.n.e. Widoczne linie pionowe są według jego koncepcji prawdopodobnie także efektem powolnego przesuwania się, z okresami postoju i budowy, ośrodków Scytów np. z Północy (z Hiperborei, z Altantydy) w związku z oziębieniem, do ośrodków takich jak Har-RApa nad rzeką SaRAświętą (Sarasvata, Swaraświęta, SaRAświetlista).

Baalbek 490ef568afc2a30cBaalbek

Kolejną koncepcja, która od dawna sugeruje, związki miejsc stawiania wielkich świątyń i piramid z liniami astronomicznymi,  płynie ze strony  zakazanej archeologii.  Twierdzą oni, że budowle te powstawały regularnie w kolejnych nowych miejscach wyznacznych przez wschody słońca w ważnych konstelacjach niebieskich. Służyły one ustaleniu kalendarzy (kulędarzy) i obchodów świąt.  Świątynie w Baalbek czy świątynie egipskie wiąże się w tej teorii miejscowo i interwałowo (odległościowo, a również kierunkowo) z rytmem precesji Ziemi i Układu Słonecznego (np. 25 620 lat i 2160 lat) względem ważnych konstelacji Nieba. Przesuwanie ośrodków na liniach na Ziemi następuje w efekcie przesuwania się punktów wschodu w Zrównania i Przesilenia w miejscu gdzie zbudowano świątynię. Dla starożytnych było nie do przyjęcia, gdy po pewnym czasie moment wschodu słońca w przesilenie w świątyni danego bóstwa (na jego ołtarzu-Bramie Kosmosu) dezaktualizował się względem konstelacji, w jakiej powinien wypadać np. Oriona, Orła, czy Syriusza (gwiazdozbioru lub gwiazdy centralnej gwiazdozbioru przypisanego bóstwu/energii kosmicznej).

Jak widać podobne obserwacje pochodzą z wielu źródeł i wiążą przesunięcia i powstanie nowych miejsc świętych wzdłuż charakterystycznych linii, z „wędrówką gwiazdozbiorów”. Źródłem tej wędrówki nie musi być przesuwanie się plemion i ludów, ale właśnie zjawisko opisane.

Zatem opisywane tutaj linie można by zinterpretować w sposób głęboki,  jako zapis/ odwzorowanie ruchu precesyjnego gwiazd i konstelacji względem Drogi Ziemi i Układu Słonecznego przez Galaktykę i Wszechświat, w realnym czasie powstania kręgów świętych czy budowli.

Ujmując tę kwestię w ten sposób możemy uznać jednak za fakt istnienie rzeczywiste Wielkiej Drogi Smoka, która była zapisywana nieświadomie od starożytności przez władców i kapłanów na powierzchni naszej planety. Nie mamy pewności co do jej przebiegu i przed nami do wykonania praca, która pozwoli te punkty i linie precyzyjnie wyznaczyć. Nie mniej możemy zjawisko uznać za potwierdzone. Mogło ono mieć praktyczne zastosowanie do precyzyjnego pomiaru czasu i wyznaczenia dat dla różnych czynności (religijnych, agrarnych, wojennych, budowlanych, kulturowych, itp).

swiat_1arkona sleza3nwMapa 1 [powiększ] z Vismaya

Oto opis do zaznaczonych przeze mnie linii i punktów:

1-3-4 = Arkona-Ślęża -Cheops, 2 – 4 = Wawel -Synaj, 10 – 11 – L’Ark Hill – Ślęża – Kamczatka

Inna mapa ze strony pana Mateli poświęconej geomantyce i energetycznej siatce punktów Ziemi oraz Czakramowi Wawelskiemu z naniesioną przeze mnie numeracją ważnych linii:

leys wawel arkona cheops

Mapa 6 [powiększ ze stron pana Mateli]

Linia 4 – 5 Arkona – [Ślęża-Wawel] –  Piramida Cheopsa. Ta linia sięga na północy Arktyki.

Linia 1 – 2 może być poprowadzona przez punkty z Linii 3 – 2 w środkowej fazie i wtedy przejdzie inaczej niż na tym rysunku przez ważne góry polskie Ślężę , Jasną Górę i Święty Krzyż.

Linia 10 – 11 – to Linia Stonehenge (L’ Ark Hill) -Ślęża – Jasna Góra, Święty Krzyż – Góra Kijowska – Kamczatka – Nowa Fundlandia (osada Wikingów).


Tę samą linię oznaczoną tymi samymi cyframi mamy na mapie powyżej jak również na mapie poniżej.

eurazjaPodboje Widnura 5 Uzupeł

Mapa 7 [powiększ]

Jest tutaj wyraźnie uwidoczniona linia 10-11 Weneląd – L’ARK Hill – Ślęża – Kijów – Kamczatka


linia-stonehenge-kamczatka-nowa-funlandiaENGMapa 8: Linia 10-11, Weneląd – Kamczatka przez L’Ark Hill i Ślężę [powiększ]

linia-gjende-ostoya-ivosojon-chec582m-kosza-krakc3b3w-brama-morza-mora1ENGMapa 9: Linia Galdhoppigen – Wawel – Synaj i równoległa Góra Nyse – Arkona – Ślęża – Piramida Cheopsa

Występujące w tych różnych niezależnie opracowanych materiałach zbieżności  nakazują zastanowić się mimo wszystko nad cała sprawą w sposób racjonalny i zbadać ją przy pomocy narzędzi nauki, dostępnych nam dzisiaj. Powinno się to odbyć w sposób konstruktywny, gdyż rezultat tych prac może być zaskakujący.

Na przykład gdybyśmy dokładnie ustalili rytm i powiązania świątyń z czasem wschodów Słońca na ich ołtarzach centralnych w Wiosenne Zrównanie  Dnia i Nocy w konkretnej konstelacji (skorelowane z centralnymi gwiazdami tychże konstelacji), i umieli skorelować te fakty z datami budowy świątyń to moglibyśmy otrzymać  wiele konkretnych odpowiedzi na pytania które sobie dzisiaj stawiamy. Moglibyśmy zapewne otrzymać precyzyjną co do 10-ciu lat odpowiedź na pytania o owe wedrówki „ludów” i plemion, o czas trwania danych „cywilizacji” o moment powstania danej budowli, wreszcie o najważniejsze Cztery Filary czyli Wielki Kwadrat – Krzyż Ziemi (Starożytny Pierwotny Zodiak) z przypisaniem do jego „wędrówki” konkretnych kultur i budowli, kóre „wędrowały” po Ziemi wraz „przesunięciami” wynikajacymi z precesji.


Istnieje też  opis Czterowiecza w którym wspomina się panowanie Ramaćandry w Królestwie Sprawiedliwości przez ponad 10 tysięcy lat. Okres ten nazwany jest Złotym Wiekiem Pokoju i Miłości. Skąd bierze się jeszcze jeden system Czterowieczy? Także z Dhruwajugi (roku platońskiego). Aktualnie pełny obrót precesyjny trwa około 25.800 lat. Długość poszczególnych wieków wyznacza się wiedząc, że krowa pierwszego Wieku stoi na czterech nogach, krowa drugiego Wieku stoi na trzech nogach, krowa trzeciego na dwóch, zaś krowa Ciemnego Wieku stoi na jednej nodze. W ten sposób mamy dziesięć nóg czterech Świętych Krów patronek poszczególnych Jug. Dzielimy Dhruwę na 10 części i wychodzi nam 2580 lat jednej nogi krowy, co daje szczególny Wiek Ciemny.


Znaki, symbole, słowo, przekaz – zodiak, herby, barwy

Kiedy rozmyślam na temat znaczenia różnych symboli i totemów, herbów, znaków , alfabetu, głosek, fonemów i morfemów, epoki formowania się praindoeuropejskiego czy też praaryjskiego języka, prędzej czy później docieram w tych rozważaniach do trzech ważnych osób: Mojego Teścia, zmarłego w 1984 roku Stanisława Pagaczewskiego, jego dosyć bliskiego znajomego ze studiów polonistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim Karola Wojtyły nazywanego później papieżem Polakiem i Janem Pawłem II (JP II -Jasny Pan 2) oraz do Adama Mickiewicza i jego rodziny blisko spokrewnionej w linii ukraińskiej z Klemensiewiczami ze Lwowa, protoplastami Tillów i Pagaczewskich.

Przed rokiem 1984 i w tymże roku, kiedy mój teść umarł, kilkakrotnie rozmawialiśmy na temat Masonerii i Jana Pawła II. Nie przywiązywałem wtedy do tej tematyki bardzo wielkiej wagi, czego dzisiaj bardzo żałuję, bo mogłem się od teścia dowiedzieć bardzo wielu rzeczy otoczonych głęboką tajemnicą, a zaniechałem tego. Cóż byłem wtedy stosunkowo młodym człowiekiem, znajdowałem się wciąż w fazie rozwoju,  którą nazywam okresem materializmu i ateizmu, dojrzewałem, byłem pochłonięty świeżo narodzoną córką, Kirą i przyziemnymi kłopotami z Cenzurą PRLu. Cenzura nieformalna (bo taka była powszechniejsza niż ta formalna – dokładnie tak jak dzisiaj) uprawiała ze mną wówczas  dziwaczną grę, polegającą na wykupywaniu moich scenariuszy i książek, i pakowaniu ich do szuflad wydawnictw (Czytelnik, KAW, Łódzkie, Dolnośląskie, WL) oraz TVP – w oczekiwaniu na nigdy nie następującą publikację i realizację.  Mieliśmy w związku z tym poważne kłopoty finansowe, bo zamiast pełnych honorariów żyliśmy z zaliczek, co prawda licznych (leżało wtedy w wydawnictwach 5 moich nie wydanych książek, a w TVP 4 scenariusze zablokowane w prawach autorskich również przez “zaliczki i umowy”. Nic dziwnego, że nie przywiązywałem wielkiej wagi do rozmów o polskiej masonerii. Nie wiedziałem też, że są to nasze ostatnie rozmowy, bo choroba ojca mojej żony przyszła nagle i doprowadziła go w kilka tygodni do tak ciężkiego stanu, że nie w głowie mu były żadne rozmowy. Mieszkaliśmy z dala od niego i dziecko pochłaniało nasze wszystkie siły w pierwszym roku po urodzeniu.

Kiedy jednak wracam myślą do tamtych czasów, zawsze wracają też słowa teścia o działalności Masońskiej Karola Wojtyły, i o jego nieprzypadkowym imieniu papieskim. Jak dziś pamiętam scenę, przy rozświetlonej żywej choince, 24 grudnia 1983 roku, kiedy siedząc z Kirą na kolanach teść wyjawił mi, że JP 2 (Jan Paweł II) to nie żadne przypadkowe imię, tylko kontynuacja JP1 (Józef Piłsudski), ale też przede wszystkim nawiązanie do głęboko ukrytego, ezoterycznego, gnostycznego JP 3  (Jasny Pan – Pan Jessa-Issus). Mówił mi wtedy o roli jaką JP 2 odegra na scenie świata i kościoła katolickiego, mówił o Słonecznym i Księżycowym Filarze Masonerii, mówił o Czterech Filarach Zodiaku i Wielkim Kwadracie Świata. Mówił także o tradycji rodzinnej, która przekazuje wiadomości o masońskiej przeszłości Adama Mickiewicza, którego obydwaj, i mój teść i Karol Wojtyła, byli wielkimi miłośnikami. Teść jednak mimo wszystko preferował postać równie masońskiego Juliusza Słowackiego, reprezentanta Słonecznego Filara i tę preferencję zdecydowanie przekazał mojej przyszłej żonie Annie Pagaczewskiej, która się na “Królu Duchu” i “Dziełach Wszystkich” Słowackiego, Norwida i Kochanowskiego wychowała.

Mówił mi wtedy o szyfrach i znakach zapisanych w Katedrze Wawelskiej, w kościele Franciszkanów przez Wyspiańskiego, o genezie usypania Kopca JP1, o Wiciowcach i Kopcu Niepołomickim, o bocznych nawach kościoła Piotra i Pawła i symbolach masońskich, o wielu rzeczach , których niestety niedokładnie słuchałem, a które wróciły do mnie w latach 2010 – 2012 wraz z odkryciami Barbary Walczak na temat Piotra Włosta i Jana Matejko oraz masonów, templariuszy i żerców Wiary Przyrodzonej Słowian ze Ślęży i Raduni.

To był rok 1983 i 1984, Stan Wojenny był czymś świeżym, był bezpośrednią przyczyną śmierci matki Anny, Janiny Olszowskiej-Pagaczewskiej w grudniu 1981 roku, a także przyczyną śmierci ojca w 1984. Oboje byli kompletnie załamani wydarzeniami, jakie miały miejsce w Polsce.  Umarli młodo – mając zaledwie po sześćdziesiąt parę lat. Tak więc i my oboje byliśmy skupieni na czym innym i czym innym pochłonięci. Toczyła się walka o przetrwanie i podziemna wojna z PRLem Jaruzelskiego. W pokoiku mojej malutkiej córeczki , obok jej łóżeczka spoczęły stosy papieru w ryzach do drukowania bibuły. Rzeczywistość bieżąca jak to często w kraju “frontowym” wypchnęła na peryferie kwestie upowszechniania posiadanej wiedzy i powiązania drugoplanowych faktów.

Nie interesowałem się wtedy zupełnie kościołem katolickim, masonerią (chociaż posiadłem i przestudiowałem dokładnie książkę Ludwika Hassa o wolnomularstwie środkowoeuropejskim “Ambicje , rachuby, rzeczywistość” 1984) a i później wcale mnie on nie zajmował. Byłem na początku odkrywania nowych materiałów i pogłębiania wiedzy  o prawdziwej mitologii Słowian i słowiańskim systemie wierzeń. Dostałem wtedy w spuściźnie wielką bibliotekę z Glogerem, całym Łowmiańskim, Henselem, Sławskim, Eliadem, Mifami Narodow Mira, Brucknerem, Moszyńskim, Słownikiem Starożytności Słowiańskich i powiązanie tego wszystkiego to była moja główna praca i pasja, i główne zadanie. Zajęty pracą, pochłonięty koniecznością utrzymania rodziny i pierwszego wydania Księgi Tura, nie zauważyłem nawet “Fides et ratio” JP 2 w 1998 (w przygotowaniu czego uczestniczył oczywiście późniejszy Benedykt XVI – Ratzinger). Nieco aktywniej do tych spraw wróciłem dopiero w latach 1999 – 2000, kiedy Masoni Krakowscy pomogli mi wydać Księgę Tura (Wydawnictwo Baran& Suszczyński 2000).

Na wszystko przychodzi odpowiedni moment, właściwy czas, kiedy jesteśmy GOTOWI.  Na odkrycie i prawdziwe zrozumienie aktu z 1998 roku byłem dojrzały dopiero w latach 2010-2012, za sprawą spotkań z Barbarą Walczak i pasjonatami Ślęży, a głębia tego aktu objawia się tak naprawdę dopiero po abdykacji Benedykta XVI.

Hipokryzja i dwulicowość, to bezpośrednia konsekwencja istnienia wewnętrznego ukrytego nurtu (stowarzyszeń) i “tajemnicy istnienia” tego Wewnętrznego Nurtu. Dotyka ona wielu dziedzin życia i cywilizacji, a między innymi polskiej kultury całego 1000 lecia chrześcijańskiego oraz religii i kościoła. Ta tajemność dotyka Kościoła szczególnie mocno i bezwzględnie, bo kościół posługujący się fałszem, kłamstwem, terrorem nie zasługuje na dalsze trwanie. Kościół obłudny, głoszący zaprzeczenie nauk, z których się zrodził dotarł do kresu.  Doktryna chrześcijańska, judaistyczna, islamska dotarła do swego kresu, wyczerpała się. Prawda o jej ustanowieniu wypływa jak lawa z mroków przeszłości i oświetla tę przeszłość w połączeniu z innymi dziedzinami nowej wiedzy. Światło to ukazuje niepiękną prawdę oraz prawdziwą funkcję jaką spełniła ta religia w dziejach cywilizacji Zachodu. Pamiętajmy jednak zawsze przy bezkompromisowej krytyce tego co” złe”  w kk także o wszystkich jego pozytywnych, cywilizacyjnych oddziaływaniach.

Temat Watykanu, pozornie niezwiązany z pokazywanymi tutaj odkryciami linii, geomantyką, siatką krystaliczną Ziemi, jest ściśle związany z ukrywaną przez Watykan podwójną własną strukturą (jawną para-chrzescijańską i podziemną okultystyczno-masońską) i ukrywanymi w ramach tej struktury tajemnicami wiedzy. Watykan jest jednym z większych destruktorów w dziejach, który wiekami powstrzymywał dochodzenie przez ludzkość do prawd o konstrukcji Wszechświata,do wiedzy o symbolicznych podstawach chrześcijaństwa i jego faktycznych źródłach, do prawdy o ezoterycznym i gnostyckim nurcie w kulturze duchowej i organizacji cywilizacji Zachodu. Watykan i jego papieże są głównymi aktorami tej ponurej sceny samozagłady kk, bo to oni sami posiadając wiedzę taili ją. Zwłaszcza  taili wiedzę jak bardzo głęboko sam kościół jest uwikłany w ów podziemny nurt organizacji cywilizacji i kultury. Nurt podziemny cywilizacji będący także nurtem wewnętrznym w kk, z ukrywaną w jego ramach wiedzą, znalazł się na powierzchni oświetlony światłem dopiero pod koniec XX i na początku XXI wieku.

Na naszych oczach trwa gra pozorów, która  jest obrazem faktycznej walki wewnętrznej, tzw. wewnętrznej polityki kościoła. Tę grę obłudną nazywaną wyborem papieża Watykan uprawia od ponad tysiąclecia. Nazywać ją należy po imieniu: “walką o władzę”. Ta walka o władzę nad Kościołem, jest walką Kościoła o władzę świecką nad światem, o być albo nie być, o utrzymanie rządu dusz, od którego zależy dalsza egzystencja tego molocha. Inne kościoły mało nas tutaj interesują, ponieważ w obecnej Polsce okrojonej do rozmiarów Czerwonej Moherowej Czapeczki istnieje tylko jeden kościół, który miał i ma wpływ na życie Polaków. Ten kościół poprzez tzw. Ojca Świętego w Watykanie grał także w tę samą grę o władzę świecką z Adamem Mickiewiczem. Z jednej strony łudził go perspektywą współudziału w obaleniu Caratu w Polsce, z drugiej wykorzystywał do prowadzenia swojej zewnętrznej i wewnętrznej polityki przy pomocy Towiańskiego, a z trzeciej strony zrobił wszystko by jego działania pokrzyżować, a wyzwolenie Polski uniemożliwić.

Kiedy misterna jezuicka intryga wymykała się z rąk a Mickiewicz znalazł się już w Konstantynopolu ostatecznie wyzbywszy się złudzeń co do Watykanu sięgnięto po znane jezuitom i stosowane już “rozwiązanie ostateczne”, otruto Adama Mickiewicza. Otruto go  w przeddzień kolejnego powstania, jakie miało wybuchnąć w Polsce w konsekwencji Wiosny Ludów. Powstanie miało przebiegać pod hasłami rewolucji ludowej. Miało też mieć ono tym razem wsparcie Turcji. Przy okazji rozprawiono się wtedy po raz kolejny z Wewnętrznym Nurtem w kościele – tym templariańskim, nawiedzonym ideą jezusową, mesjanistycznym.

374px-Adam_Mickiewicz_by_Jan_MieczkowskiAdam Mickiewicz (1798 – 1855) – jeden z protoplastów Klemensiewiczów, Tillów i Pagaczewskich – Strażnik Wiary Przyrodzonej Słowian

Śmierć Adama Mickiewicza, a zamachy i groźby śmierci wobec JP 2 i Benedykta XVI

Śmierć Adama Mickiewicza, której 160. rocznica przypada 26 listopada 2015 roku, wciąż jest otoczona tajemnicą. Wielu badaczy nie wierzy, że poeta zmarł na cholerę. Jak przypominają, na śmierci Mickiewicza mogło zależeć zarówno Rosjanom, jak przeciwnikom jego koncepcji politycznych,których nie brakowało wśród polskich emigrantów. Okoliczności zgonu wskazują na otrucie.
Jesienią 1855 roku Mickiewicz przebywał w tureckim Istambule. Tworzył tam polski oddział, który miał walczyć w wojnie krymskiej przeciwko Rosji, po stronie Turcji. Poeta ciężko pracował, niedojadał, ale nie uskarżał się na zdrowie. 26 listopada niespodziewanie zachorował i wieczorem tego samego dnia zmarł. Jarosław Marek Rymkiewicz na październikowej sesji, zorganizowanej przez Instytut Badań Literackich (IBL) w rocznicę śmierci poety, pokusił się o zrekonstruowanie ostatniego dnia Mickiewicza. CO SIĘ ZDARZYŁO 26 LISTOPADA?26 listopada 1855 roku Mickiewicz obudził się w nocy. Kazał sobie podać herbatę i usnął. Kiedy około godz. 10 przyszedł do niego płk Emil Bednarczyk, zobaczył świeżo startą podłogę, znak, że rano poeta „womitował”. Inni odwiedzający nie zauważyli umytej podłogi, może dlatego, że została zadeptana przez gości. Około południa, według towarzysza Mickiewicza, Henryka Służalskiego, poeta wypił kawę ze śmietanką i zjadł kawałek chleba, potem się zdrzemnął. Około godz. 13 poczuł się źle. Bednarczyk zastał go stojącego w drzwiach w samej koszuli, obiema rękami trzymającego się futryny drzwi. Nie chciał wrócić do łóżka.Po południu sprowadzono lekarza, który zastosował plastry z gorczycy. Ale stan chorego gwałtownie się pogarszał, pojawiły się konwulsje. Około 19.00 przyszedł ksiądz, ale konający tracił już świadomość. Ostatnie słowa, jakie wypowiedział do Bednarczyka, brzmiały: „Powiedz tylko dzieciom, niech się kochają. Zawsze”.Świadectwo zgonu, wystawione przez miejscowego lekarza Jana Gembickiego, podaje jako przyczynę śmierci wylew krwi do mózgu. Zawsze uważano to za wybieg. Ggdyby lekarz napisał, że poetę zabiła cholera, niemożliwe byłoby wywiezienie zwłok do Francji. Informację, że Mickiewicza zabiła cholera, rozpowszechniał Henryk Służalski, a potem syn poety, Władysław, który w ten sposób chciał ukrócić pogłoski o otruciu ojca. CHOLERY W KONSTANTYNOPOLU NIE BYŁOJesienią 1855 roku w Konstantynopolu nie było jednak cholery. Wprawdzie pojawiała się o­na tam w XIX wieku często, ale tylko w lecie i raczej wśród biedoty. W dodatku objawy cholery, zdaniem lekarzy, mogą być podobne do objawów zatrucia arszenikiem. O otruciu poety szeptano od pierwszych dni po jego śmierci. Na pożegnalnej mszy w paryskim kościele św. Magdaleny doszło do skandalu: jeden z towarzyszy Mickiewicza w Konstantynopolu, kpt. Franciszek Jaźwiński, na schodach kościoła pobił laską  gen. Władysława Zamoyskiego z Hotelu Lambert, znanego z niechęci do Mickiewicza. Oskarżenia o trucicielstwo nie wypowiedziano, ale wisiało o­no w powietrzu.OBAWIAŁ SIĘ O SWOJE ŻYCIE

Wiadomo, że Mickiewicz przed śmiercią obawiał się o swoje życie. Dawał temu wyraz w listach do przyjaciół. Cyprian Norwid, po mszy pożegnalnej, napisał wiersz „Coś ty Atenom zrobił Sokratesie?”. Prof. Alina Witkowska z IBL odnajduje w nim sugestię, że Mickiewicz zginął od trucizny, tak jak Sokrates. Dyskusję na temat niejasnych okoliczności śmierci Mickiewicza podjęto jednak dopiero w 1932 roku, z inicjatywy Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Jako pierwszy wyraził o­n głośno swoje wątpliwości – nie tylko jako badacz literatury, ale także jako lekarz.

Nie można też wykluczyć, że rację miała Wisława Knapowska, która w trzy lata po artykule Boya postawiła tezę, że Mickiewicza zabiło wycieńczenie organizmu spowodowane wyczerpującym trybem życia w Turcji. Ludwika Śniadecka wypominała poecie w listach, że nie dba o siebie – próbuje jeździć konno jak młodzik, sypia byle gdzie i jada byle co.

25 listopada, w przeddzień rocznicy śmierci poety, minister kultury Kazimierz Ujazdowski otworzył w Stambule wystawę o Mickiewiczu, przygotowaną przez warszawskie Muzeum Literatury.

PAP – Nauka w Polsce, Agata Szwedowicz


Nawiązanie do postaci Sokratesa o jakim wspomina autorka tekstu powyżej, to nie tylko sprawa jego otrucia, ale także nawiązanie do masonerii i nurtu ukrytego w łonie kościoła katolickiego, nurtu mesjańsko-templariuszowskiego (Pitagorejczyków i Akademii Platona).

[Dowód na tę podwójność cywilizacji i kultury wiąże sie z postacią Sokratesa, Akademią Platońską i z Arystotelesem oraz jego szkołą. Kto zna tylko jawny nurt cywilizacji uważa i cytuje to co podają oficjalne encyklopedie i słowniki: „

Ateński Likejon (czyli po łacinie Lyceum) był starożytnym zespołem częściowo krytych budowli, przeznaczonych do ćwiczeń fizycznych i jednym z miejsc dyskusji obywateli i wystąpień filozofów. Młodzieńcy pobierali tam od nich nauki. Zbudowany w V w. p.n.e. przez Peryklesa w czasach świetności Aten, dał nazwę szkole filozoficzno-naukowej (335–269 p.n.e.) założonej i kierowanej przez jednego z największych i najsłynniejszych filozofów starożytności – Arystotelesa, a następnie przez jego uczniów. W ogrodach Likejonu – nazywanego tak od imienia świątyni Apollina Likejosa (Apollina Wilczego), do której przylegał – przechadzali się filozofowie wraz z uczniami.

Wewnętrzna wieda powiada, i każdy Wiedzący (Wiedun) to potwierdzi, że nazwa Lykejon posiada dwa źródła, ale żadne nie jest związane z pojęciem wilka – co najwyżej „młode wilki” to młodzież, młodzi wojownicy, adepci szkół walki. Natomiast Apollo jest  aspektem Dionizosa:

Apollo (gr. Ἀπόλλων Apóllōn, zwany też Φοῖβος Phoibos „Jaśniejący”, łac. Apollo) – w mitologii greckiej syn Zeusa i Leto. Urodził się na wyspie Delos. Był bliźniaczym bratem Artemidy. Uważany za boga piękna, światła, życia, śmierci, muzyki, wróżb, prawdy, prawa, porządku, patrona sztuki i poezji, przewodnika muz (Ἀπόλλων Μουσηγέτης Apóllōn Mousēgétēs). Przebywał na Parnasie, skąd zsyłał natchnienie. Apollo był najmłodszym i najpiękniejszym bogiem spośród mężczyzn. W rzeczywistości bóstwo o szerokich, często sprzecznych, kompetencjach. Pierwotnie, androgyniczny (śladem tego bliźniacza para Apollo-Artemida), bóg gwałtownej śmierci – Grecy wywodzili jego imię od ἀπόλλυμι (apóllymi) „niszczę, zabijam”, ale por. też IE. *abol (<*obol-) „jabłko” (symbol – źródło wiedzy). Bóg jednocześnie solarny i chtoniczny. Zabijając węża-smoka Pytona (lub Delfyne, będącego hipostazą pierwotnej Magna Mater), strzegącego bramy do tajemnej wiedzy ukrytej pod/w ziemią/i, przejął władzę nad wyrocznią w Delfach (gr. delfys „macica”). Zabójstwo Pytona, podobnie jak zabójstwo Wrytry przez Indrę, było wielkim, bohaterskim czynem, ale i przekleństwem, z którego należało się oczyścić. Ustanowił więc igrzyska pytyjskie, zszedł też do podziemia. Stał się przekaźnikiem boskich (Zeusowych) wyroków, szczególnie w sprawie obrzędów oczyszczenia po zbrodni zabójstwa. Oddalał (apotropaios) i oczyszczał (katharsios) od zła (zbrodni mordu), które sam wywołał (por.: Dionizos).

Łuk i lira, którymi posługuje się Apollo, mogą być interpretowane jako narzędzia przeciwstawne (mordu i oczyszczenia). Może być to również w rzeczywistości jedno, najbardziej pierwotne, instrumentum – symbol władzy nad życiem i śmiercią oraz wiedzy (zarówno jako instrument muzyczny – przygrywający podczas szamańskiego obrzędu, jak i łuk miotający strzały, na których szaman podróżuje w zaświaty).

Jaśniejący – Jasny Pan – Syn Dzeusa-Dyjonizosa-Dyjaus Patera-Dzenizosa-Dażboga – Pana Światła Niebieskiego i Jasnego Dnia oraz Lato-Ruji – Bogini Kiru, urodzony na wyspie Dzielii (Działów). W pewnym sensie prototyp Jesusa Syna Bożego i Lucyfera.

Lykejon – to Łukojąt oraz Łąkojąt-Lukająt, a także Licyjąt.  Potrójne (a w zasadzie poczwórne – Łupijąt-Lupus = wilk) miano szkoły świętej szamanów/wojowników/żerców/lekarów sprowadza się tutaj do następujących znaczeń i funkcji:

a ) Łukojąt – łączenie = łuczenie = oświecanie wiedą i sztuką władania łukiem boskim (refleksyjnym łukiem błyskawicy = wiedzy), skąd imię Luciferus – Łączysfera, Łukozwora – Perun Dzeus. A więc Ujęcie – objęcie Łuku Niebios we władanie i rękojeści symbolicznego Łuku Wojownika (stąd łuk i lira to ich symbole szkolne). Wiedza o świecie bogów, o Pan-teonie, czyli Panów Dejonie – delonie, dzełonie, dziełaniu i dziejonie, Działaniu, Działach i Dziejach Panów.

b) Łąkojąt-Lukająt – czyli łąkowy, posiadający wiedę o łękach, k-łączach, łekach-lekach, ziołach, lukający – wypatrujący kłączy, obejmujący wiedę lekara – o lekach – ziołach. Stąd symbol węża związany z tą wiedą i szkołą (pokonanie Pytona przez Apolla, nabycie mocy nad energią wężą błyskawicy, kunadili). Tu nabywano tytułów mog-istra (moc-i-stera), czyli mającego ist/jestestwo/byt we władaniu, mogącego kierować-sterować istem ludzkim i boskim – wiedza o życiu i śmierci.

c) Licyjąt – ujmowanie lica, oblicza świata, czyli kształcenie władców, tj. władających mocą i głosem i bronią. Licujących Świat. Tu symbolem jest lira wydająca  harmonijny głos, lub fletnia Pana – rezonans harmoniczny.

d) Łupijąt – pojmiciel wilków, łupich, łupicieli. Łupi – Lokis to wilkołak, lub niedźwiedziołak – demon, zdusz, wcielony w zwierzęcą postać przebywający na ziemi błądzący duch ludzki, a jednocześnie krwiożerczy dziki wojownik, łupiciel i Łowca Łupich-Lokisów.

Jak na tym przykładzie widać istnieją dwie wiedze – pierwsza potoczna słownikowa, druga głęboka, ukryta, ezoteryczna, masońska, wiedza Wiary Przyrodzoney. Ta druga wywodzi znaczenie słów nie z greki i łaciny lecz ze słowiańsko-skołocko-persko-sanskryckiego.


Pragnę tutaj mocno podkreślić i zwrócić waszą uwagę, że sprytne pociągnięcia i matactwa związane z zamordowaniem Adama Mickiewicza w przededniu Rewolucji Polskiej (bo tak byśmy nazywali to wydarzenie gdyby do niego doszło) spowodowały, że udało się skutecznie ukryć prawdziwe motywy tego zabójstwa i przyczynę śmierci wieszcza, przywódcy formowanych Legionów Polskich i Żydowskich popieranych i finansowanych przez Turcję. Były one zwalczane nie tylko przez Rosję, ale także bardzo ostro i zdecydowanie przez Watykan , który wyklął Towiańczyków i przyczynił się do emigracji Adama Mickiewicza z Paryża oraz poszukiwania ratunku u boku islamskiej Turcji.Także dzisiaj Watykan jest głównym motorem powstrzymującym integrację Europy z Turcją.

Pragnę też tutaj mocno zaznaczyć, że sprawa tego zabójstwa wypłynęła na światło ponownie dopiero w 1932 roku za sprawą Tadeusza Boya-Żeleńskiego, mocno związanego ze Strażnikami Wiary Przyrodzonej Słowian, I Starosłowiańską Świątynią Światła Świata w Krakowie (przez związki ze Stanisławem Wyspiańskim, Stanisławem Przybyszewskim, Dagny Przybyszewską, Zofią Pareńską i Kazimierzem Tetmajerem, czy socjalizującą Grupą z Krakowskiego Łobzowa) oraz Szczepem Rogate Serce ( patrz także Czarny Pasek – artykuł „Stefan Żechowski i Marian Ruzamski” w rozdziale Szczep Rogate Serce). Gdyby nie Boy-Żeleński ta sprawa nie zostałaby ujawniona przez międzywojennych Masonów Polskich i nie miałaby dzisiaj swojego dalszego biegu.

Podobnie dzisiaj, kiedy mówię, że naszymi naturalnymi sojusznikami są kraje islamskie i kraje wiary przyrodzonej (kraje naszych braci po krwi Y-DNA R1a1): Indie, Pakistan, Iran, Irak, Turcja, Syria, a także Rosja, słyszę ten sam głos obecny wśród patriotów polskich od 1855 roku, głos Watykanu. „Czujemy się judeo-chrześcijanami”, krzyczą polscy katoliccy patrioci! Mówią to poważnie ludzie szczerze oddani narodowi, ludzie  którzy zapominają jednak o historycznych lekcjach z jakich powinni wyciągać wnioski na przyszłość. Jest to głos Watykanu masońskiego, sefardyjskiego, który będąc dzisiaj masońską tubą sefardyjczyków kieruje tychże patriotów ku błędnemu mniemaniu, iż sojusznikiem naturalnym Polski są odległe i zawsze wrogie idei wolności Polski, Stany Zjednoczone Ameryki oraz Postrzymska Zachodnia Europa.

Kochani Polscy Patrioci Katolicy, których wysoce cenię za wasz patriotyzm, przypomnijcie sobie ile razy Sprawa Polska została przez Watykan zdradzona i wyciągnijcie wreszcie wnioski. Przestańcie pluć na Rosję i czerpcie z niej wzór, ale też tak jak do tej pory domagajcie się od Rosji, TAK JAK I MY TO NIEUSTANNIE TUTAJ CZYNIMY, szacunku i równego traktowania, podmiotowego traktowania, jedynego traktowania,  jakie zagwarantuje realną unię i pokój słowiański.

Pamiętajcie Kochani Moi Patrioci Katoliccy Polscy, że  instytucja kościoła watykańskiego nie jest wam potrzebna byście mogli wyznawać wiarę w boga, ale póki jesteście od niej zależni zawsze przyjdzie dzień, kiedy każe wam ona wybierać – tak jak w przeszłości – między interesem własnym Watykanu i interesem waszej Ojczyzny Polski. Do praktykowania Wiary Jezusowej kościół nie jest nikomu potrzebny, on jest potrzebny jedynie kaście kapłańskiej do sprawowania władzy w Systemie Pan-Niewolnik, według zaleceń Konstantyna Wielkiego i kolejnych spadkobierców Starożytnego Niewolniczo-Feudalnego Rzymu.

Hasła Mesjanistyczne, które wcieliła w życie Solidarność1980 roku,  hasła za które nas tak chwaliła Europa, które pozwoliły się wyzwolić Niemcom w 1989 roku i zjednoczyć, a które tak chętnie teraz w dobie kryzysu Europa zapomina, te hasła Adama Mickiewicza i Andrzeja Towiańskiego, hasła z którymi miała się rozpocząć w 1855 roku Rewolucja Polska były i będą zawsze solą w oku kościoła, bo jest on strategicznym odwiecznym sojusznikiem porządku Pan – Niewolnik, spadkobiercą bezpośrednim doktryny Post-Rzymu a nie Jezusa Chrystusa, jest faktycznym mordercą idei mesjanistycznych. 

Powstanie i rewolucja rozpoczęły się w Polsce w styczniu 1863 roku, ale hasła nie były już tak rewolucyjne, jak te które miał wcielić w życie Adam Mickiewicz. Sprawa nie miała już ani oparcia w Turcji ani w Polskich Legionach Adama Mickiewicza pod auspicjami Turcji. Ani moment nie był tak dobry ani przywództwo nie było już takie. 

Są tacy, którzy twierdzą, że to powstanie było bez sensu. Nie zgadzam się z tym sądem mimo, że potoczyło się bezsensownie i miało siłę niewypału w porównaniu do planów Adama Mickiewicza. Nie zgadzam się z powodu oczywistego pożytku płynącego z ofiary najwyższej, ofiary krwi narodu.  Stało się tak dlatego, nie z powodu knowania Żydów w 1863, lecz knowań Watykanu, i jezuickiego zabójstwa Adama Mickiewicza w roku 1855. Zwróćcie uwagę na datę śmierci to jeszcze jedna wskazówka (26 = 8)

Fragmenty istotne o Adamie Mickiewiczu z Wiki

Adam Bernard Mickiewicz herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu albo Nowogródku[1][2][3], zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle[4][5], a nawet za jednego z największych na skalę europejską[6]. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń[7] oraz bard słowiański[8]. Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce[9], zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego[10][11]. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Mickiewicz jako prekursor fantastyki naukowej

Antoni Smuszkiewicz w jednej z pierwszych polskich monografii dotyczącej literatury fantastyczno-naukowej wykazuje pośredni wpływ nieopublikowanej Historii przyszłości Mickiewicza na powstanie tego gatunku. Dzieło nie zostało nigdy opublikowane, a rękopis zaginął; sporo informacji dostarczają o nim jednak liczne pozostawione zapiski i listy do przyjaciół poety. Antoni Edward Odyniec w liście do Juliana Korsaka nazwał Historię przyszłości Don Kichotem swojego czasu[41].

Badacze literatury uznają, że nieopublikowane dzieło Mickiewicza mogło zrewolucjonizować literaturę światową[42][43][44]; najprawdopodobniej wyprzedzało ono wizje Juliusza Verne’a, Herberta George’a Wellsa i Jerzego Żuławskiego[42][44], a nawet prześcigało je w naukowo-technicznych i społecznych spekulacjach[42].

Mickiewicz w pisaniu Historii przyszłości (niektóre fragmenty powstały w języku francuskim) inspirował się twórczością dwóch rosyjskich prozaików: Jana Tadeusza Bułharyna i Władimira Odojewskiego.

Mesjanizm polski

Obok czysto literackiej spuścizny i testamentu Adama Mickiewicza, jednym z ważniejszych i wyjątkowo trwałym zapisem poety było stworzenie przez niego zrębów prądu filozoficzno-historycznego znanego, jako mesjanizm polski. Jakkolwiek za twórcę historiozoficznego prądu mesjanistycznego, a w szczególności mesjanizmu polskiego uznaje się Józefa Hoene-Wrońskiego, to właśnie Mickiewicz spopularyzował ten pogląd i połączył go z pierwiastkami narodowej historii, mistyki religijnej. To mickiewiczowskie sformułowania zasad mesjanizmu w Księgach narodu Polskiego pozwoliły czytelnikom w Niemczech, Włoszech, Irlandii, na Ukrainie i Węgrzech wyraźnie postrzec i odczytać rewolucyjne hasła wolnościowo-wyzwoleńcze[46]. Tenże program, bardziej niż jakikolwiek ściśle rozumiany prąd literacki dał podstawy nie tylko wizji Polski męczęńsko-odkupicielskiej, która miała być jutrzenką wolności narodów, ale dał podstawy do utrwalenia się i ważności postaci wieszcza narodowego. Tak widziany wieszcz to nie zwykły poeta czy pisarz – to autentyczny prorok religii mesjanistycznej. Dawało to wyraz w wielu określeniach mesjanizmu polskiego używanych przez samego Mickiewicza, jak np. „Polska – Chrystusem Narodów” itp.

Spuścizna i pamięć o wieszczu w sferze publicznej

Już w pierwszych latach po śmierci Mickiewicza jego sława i wpływ, jaki wywarł nie tylko na społeczeństwo polskie, ale również na artystów i myślicieli w Europie zaowocowały publicznym okazywaniem jego zasług i symbolicznym hołdom poecie. Jednym z wcześniejszych i z najbardziej znanych jest dzieło głośnego francuskiego rzeźbiarza Emila Bourdelle’a: pomnik Adama Mickiewicza przedstawiający go w formie Pielgrzyma[47]. W 1898 wzniesiono w Krakowie pomnik autorstwa Teodora Rygiera, co stało się okazją do wielkiej manifestacji patriotycznej. Symboliczny grób poety znajduje się w powstałym w 1955 Muzeum Adama Mickiewicza w Stambule. Syn poety Władysław Mickiewicz ufundował w 1903 w Paryżu Muzeum, gromadzące pamiątki po ojcu i niektóre rękopisy jego utworów. Znajduje się ono w gmachu Biblioteki Polskiej na Wyspie Świętego Ludwika. Wiele miast w Polsce oraz niektóre miasta europejskie związane z życiem Adama Mickiewicza ma ulice, parki, place i budynki publiczne nazwane jego imieniem.

Kiedy myślę o całej tej przeszłości dalekiej i bardzo bliskiej oraz o mojej obecności w owych wydarzeniach, kiedy ocierałem się o żywe osoby biorące w nich czynny udział, a także miałem okazję ich słuchać – choć czasami nie dość uważnie – wraca mi też zawsze wtedy w pamięci cytat z wykładów Adama Mickiewicza prowadzonych przez niego 150 lat temu w Paryżu w jego okresie mocno „towiańskim” na temat Wiary Słowian:

“Kto zgłębi podania słowiańskiego ludu ten dotknie istoty Boga”.

Jest to wielka i ważna prawda na temat odgrzebywania Starej Wiary Przyrodzonej Słowian, która jest Wielką Pierwotną, Wiarą Polaków, wiarą i wiedą Naturalną, wypływającą ze źródła.

flaga rosji

Wielka Zmiana w Rosji – wychowanie w duchu patriotyzmu i szacunku dla dziejów? – 1 luty 2013  c.d. Wielkiej Zmiany i przykład dla Polski

Rosja: Powrót panslawizmu?

2013-02-15 20:44

„Podstawą  wszystkich zwycięstw i osiągnięć Rosji jest patriotyzm, wiara i siła ducha. Te nieodłączne właściwości charakteru narodowego pomogły naszemu narodowi w 1612 roku pokonać Smutę, pomogły zwyciężyć w Wielkiej wojnie ojczyźnianej 1812 roku. One też  miały wielkie znaczenie dla naszego narodu w wojnie 1941-1945 roku… Rosyjska Prawosławna Cerkiew pomagała nam zwyciężać i pomogła zwyciężyć”- stwierdził 1 lutego prezydent Władimir Putin podczas spotkania z patriarchą Cyrylem i uczestnikami Archijerejskiego Soboru Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Jego przemówienie było ciekawe z powodu zawartych w nim elementów programowych.

1 lutego 2013 roku miało miejsce spotkanie Prezydenta Federacji Rosyjskiej W.W. Putina z Jego Świątobliwością patriarchą Cyrylem i uczestnikami Archijerejskiego Soboru Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
I wyżej przytoczone słowa wypowiedział prezydent Putin do uczestników Soboru.
Odszedł też od wąskiego pojmowania świeckości państwa:
„Zachowując świecki charakter naszego państwa, nie dopuszczając do upaństwowienia życia cerkwi, powinniśmy uciec od wulgarnego, prymitywnego rozumienia świeckości”- oświadczył Putin. Przyszedł też czas dopuścić cerkiew do polityki: „Pora dać możliwość Cerkwi pełnowartościowego służenia państwu w takich najważniejszych sferach, jak pomoc rodzinie i macierzyństwu, wychowanie i wykształcenie dzieci, polityka wychowania młodzieży, rozwiązywania problemów społecznych, których jest bardzo i bardzo wiele, umocnienie patriotycznego ducha sił zbrojnych”.
Putin dostrzega, że  „siła prawdziwej, historycznej Rosji — Rosji Minina i Pożarskiego, Dymitra Dońskiego i Aleksandr Newskiego, świętego Sergieja Radoneżskiego oraz św. Serafima Sarowskiego – złamała nazizm i uratowała świat.”
Ciekawe jest przywołanie przez prezydenta Putina postaci św. Serafima Sarowskiego.


Wszak priepodobny Serafim Sarowski kanonizowany w 1903 roku,  już na początku XIX wieku przepowiedział rozstrzelanie carskiej rodziny, rewolucję i wojny, miliony ofiar. Mówił jednak też, że Rosję czeka wspaniała przyszłość. Przepowiedział, że od 2003 roku nastąpi odrodzenie Rosji. A „Słowianie będą ukochani przez Boga za to, że do końca zachowają prawdziwą wiarę w Pana. I otrzymają wielkie dobrodziejstwa od Boga: zapanuje wszechpotężny język na ziemi, i innego królestwa potężniejszego niż rosyjsko – słowiańskie nie będzie na ziemi… Rosja zleje się w jedno morze wielkie z innymi ziemiami i plemionami słowiańskimi, stworzy olbrzymi wszechświatowy ocean narodów, o którym Pan Bóg głosił ustami wszystkich świętych: „groźny i niezwyciężone królestwo ogólno-rosyjskie – wszechsłowiańskie.
Czyżby prezydent Putin pod wpływem proroctwa świętego mnicha Serafima Sarowskiego odnalazł po latach poszukiwań ideologiczne spoiwo dla upadłego imperium? Nowy “russkij mir” być może stanie się dziwaczną mieszanką spuścizny Rusi Kijowskiej i nowej odsłony panslawizmu.

Powstaje jednak pytanie. Czyżby prezydent Putin w swojej polityce budżetowej przeznaczał ogromne środki na zbrojenia Rosji pod wpływem proroctwa świętego mnicha Serafima Sarowskiego?
Kto wie?
Może i III RP powinna wyciągnąć właściwe wnioski biorąc przykład z polityki Władimira Putina i przywrócić tradycyjne wartościowanie i znaczenie patriotyzmu w życiu narodu oraz dumę z własnej historii?

materiał z Nasze blogi

Nas w tej historii, poza proroctwem Sarowskiego bardziej interesuje postać Sergieja Radoneżskiego, który w Sergiejew Posadzie „posadził ” klasztor i gdzie ma sie znajdować dzisiaj według przedstawianej powyżej mapy Czakram Ziemi.  Widzimy że te linie na mapie są poprowadzone w wielkim przybliżeniu i że punkty czakr są wybrane arbitralnie. Wygląda na to że Vismaja i Rose Sharon – Rózokrzyżowy podąża tutaj jakimś szlakiem KGB i Władimira Putina, ale mogę się mylić, może to jest szlak Patriarchatu Prawosławnego i kościoła Jezusowego ukrytego wciąż w katakumbach Watykanu i tajemnych Lożach Masońskich.

My oczywiście widzimy inaczej sens Wiary i Wiedy Przyrodzonej Słowian, sens wiary w Boga i wiedzy o Bogach/Bogu/Energii. Pojmujemy jednak sensowność rozmowy i intencje Kremla, wartości jakie widzi on w powrocie do duchowości i rycerskości, który to powrót jest sygnałem Wielkiej Zmiany w Rosji i w ogóle na świecie.  Rozumiemy, że Putin odwołuje się tu do organizacji, która może się włączyć w służbę społeczeństwu Rosji. Dostrzega on problemy społeczne Rosji i niedolę Rosjan oraz upadek wartości moralnych.  Wyciągamy jednak zupełnie inne wnioski z działań Kremla niż publicyści katoliccy.

Rozumiemy, że w Rosji będzie szanowana i traktowana równoprawnie każda Duchowość, co jest tradycyjną rosyjską wartością, obcą polskiemu kontrreformatorskiemu katolicyzmowi.

Tak oto potwierdzają się po raz kolejny w tym artykule wieszcze słowa Adama Mickiewicza:”Kto zgłębi podania słowiańskiego ludu ten dotknie istoty Boga „.

Gdy tylko dotykamy tematyki starych słowiańskich bogów, gdy zaczynamy rozbierać ich imiona na fonemy i morfemy, dochodzimy do wspólnych korzeni Słowiańszczyzny i innych krajów Aryjskich, do tajemnic znaków i symboli i ukrytej dotychczas przez chrześcijańską doktrynę dawnej Wiedy Słowian.

Dochodzimy do sprawy bliskiego pokrewieństwa, archetypów wspólnych, do braterstwa po krwi, po języku, po wspólnej starożytnej (a nie średniowiecznej) kulturze i tradycji.

Dochodzimy niezmiennie nie tylko do czarów, geomancji, siatek krystalicznych Ziemi, tajemniczych linii, szlaku Scytów na Zachód, odwieczności Słowiańszczyzny i jej kulturotwórczej roli w procesie cywilizacyjnym.

Dochodzimy do Idei Wielkiej Wspólnoty Słowian, do idei Świata ułożonego według ich słowiańskich wartości, Świata Plemiennego, Zdecentralizowanego, prawdziwie wolnego i demokratycznego.

PLEMIENNEGO – bez hegemona i tyrana w Waszyngtonie, Rzymie, Pekinie, Moskwie, Brukseli, Berlinie czy gdziekolwiek indziej