Reconciliation Poland – Russia, back in the years of 1610 – 1612 and the Counter-Reformation [ENG]

Posted in Polska, Słowianie, Teksty społecznie zaangażowane by bialczynski on 5 Luty 2013

© by Czesław Białczyński

© translated by Katarzyna Goliszek

pr hołd-1024x662Tribute of the Russian Shuysky tsars paid to the sovereign of Poland

Here we quote an extract from the article published on portal on 21 st May 2012 and we recommend the whole article to you THERE. The article is extremely important because it significantly denies historical issues – especially the background and causes of the Partition of Poland which have been demonstrated by the Catholic teaching for 250 years not in the light of the scientific truth (LST) and an analysis of the facts (AF), but in the Distorted Image of the Catholic Ideology (DICI)


ruskie KGB z11920517X

This flag was unfurled in Warsaw at the match of Poland – Russia (1:1) on 12 th

June 2012 during the Euro football. In the post-communist mass media it is called

the Russian fans’ flag. It was paid for by the Association of Russia’s Fans – it is

there that money comes from to sew such flags. The provocation plotted by special

services and media in both ”friendly democracies” backfired – the ”uproar” was

an attempt of a fight between the two special services wearing colourful scarves. Of

course, they did not forget to kick the reporter of an opposition ”Gazeta Polska

Codziennie” ( =Polish Newspaper Every Day).The Polish police were passive. How

do we know it? I still remember.


A similar DICI method, instead of LST is used to present the role of the Catholic

church in restoration of the ”Independent” III rd Republic of Poland in 1989. If

We shed light on the mentioned event, however, in the informal Triumvirate we

See the Preserved people of the former Polish People’s Republic (Polska

Rzeczpospolita Ludowa = PRL) as PRL BIS = III RP with the participation of

the Catholic church. The III RP can be called mitigated where the licensed

opposition: Catholic – progressive, Catholic – pro Moscow and social democratic

syndical that de facto were allowed to express their views and to officially be in

PRL but were not permitted to take part in exercising authority. Here is all the

difference between the PRL and the III RP. Nonetheless, according to the

Catholic church,we live in an independent and a civil state.

Here is the link to the article in RACJONALISTA:WWW.Racjonalista PL


We should also remember that Moscow surrendered to the Polish for the second time on 1 st March 1634 as a result of the next defeat in the fight for Smoleńsk, but then it was escalation of mutual hatered. The picture shows the little known painting by Jan Matejko ”King Władysław IV in Smoleńsk”. 

In XVI th and XVII th centuries the Republic of Two Nations was the threatening power to Russia. After the victory of Grand Field Royal Hetman Stanisław Żółkiewski at Kłuszyn in 1610 the Polish occupied the Kremlin. After signing the peace treaty in Dywilin they took away areas that had belonged to the Grand Duchy of Lithuania since XIV th century: Smoleńsk Land, Czernihiv Land and Seversk Land settlimg a new east border. Russia could not accept the defeat and made an attempt to take Smoleńsk after king Sigismund III’s death in 1632. The Polish-Russian war broke out and lasted till 1634 (so called Smoleńsk war). It ended with the victory of Polish-Lithuanian armies over Russian armies commanded by Mikhail Shein. On 25 th February 1634 the Russian army surrendered in Smoleńsk which made way for the Polish to Moscow.

[The new king of Poland Władysław IV Vasa turned out to be an excellent commander following the development of war art and cautiously applying the innovative tactic of maneuvres then which was used by the Swedish army under the command of Gustav Adolf. Władysław IV divided his army into three parts and moved deep into Russia. Polish cavalry troops went in front and arrived near Moscow wreaking havoc and terror. On 1 st March Moscow surrendered. King Władysław IV initially thought that he would enthrone his brother Jan Kazimierz in Moscow in order to attack Sweden together and regain the throne there. Growing difficulties significantly weakened the king's optimism. Winter and diseases decimated the Polish-Lithuanian army, the end of the treaty with Sweden was coming to an end, and in the south there was a threat of war with Turkey which was allied with Russians so the Polish monarch decided to negotiate. The peace was concluded in Polanov. It confirmed the general conditions of the treaty of Dywilino: affiliation of the territories of Smolensk, Chernihiv and Seversk to the Republic of Poland. Władysław IV waived the title of the tzar of Russia and claims for the throne of Moscow.]



Władysław IV accepts the surrender of Russian forces near Smolensk in 1634 (photo by Maciej Szczepańczyk, licensed under Creative Commons Attribution 3.0)

We will be following closely Mr Agnosiewicz’s comments in as it is about time we made reality objective in its Full Spectrum embracing all Aspects (holistically) in order to currently assess It. Without such an assessment, without a full image we will not create the possiblity of choosing rationally the Proper Ways to make a change of what is surrounding us at present.

Also, a lot is said and written about – an we will be writing about it – the relationship of the Nazis with magic, occultism, gnosis, anthroposophy and theosophy as well as the fascist references to the faith of nature, and about cult of the body, physical culture in Germany of the 30s of the twentieth century. However, very little and very reluctantly it is written about the ideological relationship of the church and the Vatican with fascism, about relationships of the Catholic church with the new authorities of PRL (the former Polish People’s Republic) after 1945 and church connexions in exchange for doing away with underground movement and conspiracy after the II nd World War, or about relationships of the Orthodox church with Stalinism and the present totalitarian regime of Moscow. We will touch upon this topic soon not to divide people but to have clarity for the future which is coming.


There are attempts in Poland to show so called Progressive Priests and Progressive Catholics  from Znak, PAX, Tygodnik Powszechny and other pseudo Christain PRL’s organisations as a spontaneous movement of a handful of inconsiderate or invigilated people – it is not true. The church has not had to tolerate them, but additionally it supports this trend of cooperation with post-special services of PRL in III RP and at present.

I also recommend the text: ”Church and Republic”





Milin’s Speech – Painting by Konstanty Makowski

The papacy and the birth of the Polish-Russian hatred [1]

Written by:  Mariusz Agnosiewicz

For Anti memory of Piotr Skarga

Pope Paul V (1605-1621), began his pontificate by pushing Poland for anti-Russian dymitriads, one of the most stupid and most tragic episodes of our history, and ended it when his circulatory system sustained a joyous overload during the procession in honor of the massacre of Czechs in the Thirty Years’ War.

The participation of the Papacy and the Jesuits in the tragic Polish anti-Russian rows is usually passed over in silence. For Russia’s resurgent power it was a historically traumatic event that put a strain on the entire subsequent Polish-Russian relationships, and should never be ignored while remembrance of the partitions of Poland. When in 2005 Russia replaced their old national holiday commemorating the outbreak of the October Revolution with the Day of National Unity commemorating the liberation of Moscow from the Poles in Russia in 1612, the Vatican expressed concern that it could be of the anti-Catholic nature. The Pope must have worried whether the invasion of Poles and their trampling of the native culture would not be an opportunity to recall that it had been a formal crusade and the invasion aimed at making Russia Catholic again.

Polish-Muscovite War called Dmitriads

Polish occupation of Moscow was preceded by Dmitriads, i.e. the Polish-papal attempts to enthrone the usurpers of the throne of Moscow, called False Dmitriys. In the final stage of the Dmitriads, the Polish invasion and the Polish-Muscovite War  (1609-1618) took place.

Pope Paul V committed himself to this project and shortly after the conclave,  he   played an important role in it. [1] It is not clear under what circumstances the alleged son of Ivan the Terrible turned up in Poland but it is distinctive that the first mention of him appeared on 1 st November 1603 in the Nuncio Claudio Rangoni’s letter to  Pope Clement VIII. [2] The case then went to the Roman Inquisition and Camillo Borghese who worked on it and who was due to become the new Pope one and a half years later.

A few months later the False turned up before the king in Krakow, trying to convince Sigismund III Vasa to support his trip to Moscow. He agreed to marry and enthrone the daughter of the governor of Sandomierz as a tsarina. This initiative met with a devastating critique of the Polish statesman Jan Zamoyski, who considered the project of enthroning Maryna Mniszech as a tsarina worthy of Plautus’s comedy. As a result, Parliament unanimously rejected the idea of ​​Polish involvement in this row.

The matter would certainly have been over if the nuncio and Jesuits had not engaged in it. The primate Jan Tarnowski and the Jesuits’s protector the bishop of Krakow, the later primate Bernard Maciejowski, persuaded the king to consider the Usurper favourably. [3] It was then that the conversion  of the Usurper to Catholicism was agreed. The Jesuits baptised him on 17 th April 1604. On 24 th April the nuncio gave the new ”sheep” Communion and Confirmation. On the very same day the convert wrote to the pope promising him to make Russia Catholic and to organise a crusade against the Turks. In the view of Parliament’s refusal the governor of Sandomierz organised advenurous troops with the Jesuits’ support as chaplains. [5]


                                 pr PIC_1-K-253-25 False Dmitriy

Several days after the conclave a letter from Rome was sent to the nuncio requesting  him for a detailed report on the progress of the campaign of Dmitryi and the Polish king’s relationship towards him. Soon after that, the usurper triumphantly entered   Russia. He was promised to have a triumphant fresco in the Sala Regia of Vatican. Shortly after the coronation of the new tsar, the Pope sent some official letters to: Sigismund III, Cardinal Maciejowski and the governor of Sandomierz  asking them to give the new ruler of Russia all necessary assistance in the “restoration of Muscovites to Church”. It turned out, however, that the Polish king’s support for the campaign was smaller than the Jesuits were presenting it to the Pope because the king did not want to recognise the Tsar title of Dmitryi.

Russia’s new tsar established diplomatic relations only with the Vatican. On 11 th September 1605 the Pope sent him a congratulatory letter on the occasion of the coronation again reminding him of the task he was to do. In reply to the Pope’s letter, the tsar outlined his project in which he said that he would like to move with the emperor and the king of Poland on a crusade against Turks. However, in order to do so, the Pope has to urge the Polish king and send a few military experts. Paul V promised to do his best.

After some time, however, the tsar stated that his religious mission was beyond his capabilities. Polish Catholics acted in Moscow as in a conquered territory. The Pope began to lose his patience, and asked the tsar to declare war on Turkey himself  and war nuncios would send the message about the war all over Europe. [6] After 11 months of the usurper’s rule, boyars made a successful plot on his life. Also at the same time a massacre of several hundred of Poles was committed. The usurper’s body was put into the cannon and fired in the direction of Poland, but it rather should have flown to the Vatican.

The Jesuits soon began to proclaim that Dmitryi had been able to escape, thus preparing the ground for a new Dmitriad. The new papal nuncio in Poland Simonetta tackled the issue. The Vatican sustained that belief. The new Dmitryi Uzurper started operations from July 1607, again supported by the Polish army. Maryna Mniszech publicly “recognized” her husband in him. There were no promises, however, to convert Russians.

Then the Jesuits started to have hard times in Poland. The nobles formed the Rebellion of Sandomierz against the king, and one of its main blades was aimed at the Jesuits. It was claimed that under the Jesuits’s influence  the king was discriminating people of different faith – dissenters, Protestants by giving wealth, dignity, offices and constantly blocking the issue of implementing regulations for Warsaw Confederation that introduced  tolearnce in Poland as well as was not responding to religious riots mainly inspired, anyway, by the Jesuits themselves. Nobility were also worried about a shift in international policy and rapprochement with the Habsburgs, who had been figting the so-called Long War under the patronage of “Holy Father” for several years against Turkey, which meant involvement of Poland in the crusade against the Turks to which the church  state was pushing by granting dispensation to the Polish king to marry his former wife’s sister Constance of Austria. The Pope considered the marriage ”a thing enormously helpful to Christianity” [7]. Soon Constance became the ”main ensign of militant Catholicism” (Jasienica) cooperating with Piotr Skarga in this work.  In 1606 Piotr Skarga published a propaganda pamphlet for the formation of a Christian knight (Soldier devotion). Later history showed that the nobility’s concerns were justified as Poland engaged in a costly war against Turkey after finishing the war with Moscow.

Kolumna_Zygmunta_bez_tla_copySigismund III Column in Castle Square in Warsaw is one of the most emblematic monuments of the capital city. The king of the big cross and the sword well reflect the policy of the monarch

Not without reason Sigismund III  was called “the Jesuit king.” The main direction of his policy in Poland making a sharp Counter Reformation course was attributed to the Jesuits, in particular to the Royal preacher, illustrious Piotr Skarga. The papal diplomat and a Jesuit Antonio Possevino (he supported the first Dmitryi Usurper), did not value the Polish ruler’s intellectual assets much. According to Antonio Possevino, the Polish ruler was ” of a slow wit and languid, not too smart temper”. From the very start of his reign Piotr Skarga as his court preacher cared about himm spiritually   rousing Catholic fundamentalism in him.

Catholic historiography presents the rebellion of nobility as a movement to maintain anarchic “golden freedom”, a rebellion against strengthening of royal power which could improve the Republic. Except that this “improvement” meant suppressing Protestantism by force and next involving in the European Counter Reformatory policy and the crusade against Turkey. On the one hand, these were ”petty” interests of noblemen. On the other hand, that was the Pope’s Counter Reformatory and crusade policy. King Sigismund himself wanted to strengthen his power in order to gain the throne of native Sweden. Prince Władysław who was crowned during his father’s lifetime and a governor ruling instead of him would stay in the country…as an Austrian Archduke.

Sweden, of course, could be conquered and brought back to fidelity of Rome. Help  would be given by Moscow conquered by the Usurper and induced to accept Catholicism. In this way a great northern league capable of effective actions against the Turks.would come into being. Intentions were huge and chimerical (…) His Majesty the King ”did not want to content himself with our nation. He strove for total victory of Catholicism in the whole Europe distroying ethical integrity of the state  that had been relaible for ages, and for the Swedish crown for himself. The Republic was supposed to comply with all those aims and serve like a springboard” (Paweł Jasienica). The anti-royal opposition fought with such a trend.

further reading: WWW.

Tagged with: Counter-Reformation, Poland, causes of the collapse of the First Republic, friendship, Russian, Partitions of Poland, Sigismund III Vaza

Nowa tabela zawartości R1a w poszczególnych populacjach Mazji i Białego Lądu (Eurazji) oraz ustalenia genetyki w sprawie Kobiety z Tyńca

Posted in nauka, Polska, Słowianie by bialczynski on 4 Luty 2013

  311Za stroną : w języku polskim:, za wątkiem gdzie znajdujemy znane nam z Histmagu osoby Wilmara, Lappy i innych, przytaczamy nadesłaną nam przez Roberta 13 nową tabelę  liczebności R1a  w Eurazji oraz artykuł na temat ustalenia przy pomocy testów genetycznych koloru oczu i włosów Kobiety z Tyńca (szkielet pochodzi z XII wieku), której pochówek odkryto w świętobliwym klasztorze tynieckim w miejscu gdzie w ogóle nie powinien być obecny. Ten drugi artykuł polecam szczególnie wszystkim osobom wciąż powątpiewającym w ścisłość testów genetycznych, w ich jakość, w metodologię, w wartość pracy naukowców.

Jest dokładnie tak jak pisze Robert 13 i tak jak to przedstawiam w poprzednim artykule na temat Fali Zero i Jednoczesności. Nauka ścisła jaką jest genetyka brutalnie wtargnęła na obszary tradycyjnie okupowane przez nauki humanistyczne, których przedstawiciele nie przywykli do tego, że ich konstrukcje myślowe i ekwilibrystyka logiczna, która pozwalała na dowolność, ma od teraz weryfikację i to ścisłą. Przedstawiciele tych nauk wciąż opierają się tej możliwości weryfikacji i wbrew logice odrzucają wyniki, które burzą ich koncepcje. Jak powiedział ktoś bardzo mądry: „Nowe teorie są przyjmowane nie dlatego, że wyznawcy starych teorii przekonali się do nich i zmienili zdanie, lecz dlatego że wymarli”. Widać to wyraźnie podczas obecnych dyskusji. Wiele osób spośród współczesnej kadry uniwersyteckiej z profesorskimi tytułami umrze z okrzykiem „A jednak Ziemia jest płaska!”, i dopiero po ich śmierci niepodważalne wyniki zostaną przyjęte, tylko dlatego zresztą, że nie będzie miał kto krzyczeć, że są do niczego.   

A może jednak jesteśmy zbyt pesymistycznie nastawieni w tej kwestii?


Robert 13 – Nowa tabela  liczebności R1a  w Eurazji

Ród R1a, liczebność w Europie i Azji -
Atlas of Genetic Genealogy. Greencore Environmental Information Services. Cherson, AD (2012). … -chart-dna

Grupa europejska (dominacja SNP-Z283), w procentach
Polska…………. 64,1
Ukraina……….. 49,3
Słowacja……… 44,2
Łotwa………….. 41,5
Litwa…………… 36,7
Słowenia……… 36,5
Rosja………….. 36,0
Białoruś………. 35,9
Czechy……….. 31,0
Estonia……….. 30,9
Mołdawia…….. 29,8
Norwegia…….. 29,8
Chorwacja…… 25,7
Węgry…………. 21,5
Islandia……….. 20,9
Rumunia……… 19,9
Niemcy……….. 16,8
Grecj………….. 15,3
Austria………… 15,1
Bośnia-Herzeg 15,1
Serbia…………. 14,5
Holandia……… 11,8
Luksemburg…. 11,4
Bułgaria………. 11,3
Macedonia…… 11,1
Szwajcaria…… 10,1
Kosowo………… 9,6
Albania…………. 8,6
Turcja…………… 8,3
Finladia………… 7,3
Dania…………… 7,2
Belgia………… .. 5,8
Francja………. .. 5,1

Grupa azjatycka (dominacja SNP-Z93), w procentach
Pakistan………. 45,7
Kirgistan…… . . 45,6
Afganistan……. 29,8
Indie……………. 26,7
Uzbekistan…… 25,7
Bangladesz….. 23,8
Tadżykistan….. 22,6
Nepal…………… 22,2
Kazachstan….. 18,5
Oman………….. 13,6
Zjedn.Emiraty.. 13,6
Iran……………… 12,1
Turkmenistan… 10,5
Katar…………….. 9,7
Syria……………… 9,6
Gruzja…………… 9,2+
Arabia Saud…… 9,1
Irak……………….. 8,1
Izrael……………. .8,0
Mongolia……….. 7,6
Kuwejt………….. .6,4
Bhutan.. ………. .5,9

User avatar

Świetna robota Fehéra - administratora projektów R1b-U152 i proj. Węgierskiego
który już jakiś czas temu zapowiadał badania i rychłą publikację.

To niesamowita sprawa, że jest to pierwsza publikacja która zauważa istnienie i podział grupy R1a na główne gałęzie oznaczone markerami Z93 i Z280
(markery znane od ponad dwóch lat!).
Tym bardziej, że jeszcze miesiąc temu dyskutowano tu o publikacji sprzed miesiąca dr Rębały,
która prócz ogólnego markera dla całego R1a M198 oraz markera M458 nie zauważała żadnych nowych odkryć od końca 2009 r. (!)
(Contemporary paternal genetic landscape of Polish and German populations…)


Edycja: dla osób które nie miały dostępu do publikacji załączam tabelę wyników – nieco przeze mnie poprawioną
(dodane wartości %, oraz ogólny udział próbek R1a w badanych 1300 wynikach projektu)

Tabela Wyników
Tabela.gif (10.71 KiB) Viewed 164 times

Bułgaria.Co prawda praca była o czymś innym – szukano krewniaków Drakuli – ale w końcu mamy jako tako posegregowane Bułgarskie Y-DNA (wg. tekstu 98 os. ja w arkuszu doliczyłem się 100) gdzie użyto M458.
W dawnych czasach na histmagu oceniałem – jak się okazało wychodząc z błędnych założeń ;) – że w Bułgarii może być od 30-50% R1a-M458 w pozostałym R1a.Y-Chromosome Analysis in Individuals Bearing the Basarab Name of the First Dynasty of Wallachian Kings
Wygląda to tak:
R1a w Bułgarii to 16% (16 os.) , ale M458 w R1a to 56,2% (9 os.).
Przynajmniej jeden wydaje się być L260+.Rumunia (bez „krewnych” Drakuli n= 156) R1a=21,6% M458 w R1a to 22,2%.
(Underhill n=335 R1a=17% M458 w R1a to 31,8%)Węgry (n=192) R1a= 26,6% M458 w R1a to 35,3%.
(Underhill n=113 R1a=20,4% M458 w R1a to 21,6%)Jest też Ukraina ale próbka jest wielkości 43 os. (a więc nie bardzo jest na co zwracać uwagę, a już na pewno jeśli chodzi o częstotliwość).”Tradycyjnie” też dwie M17- (tutaj SRY10831.2+) to nic innego jak M417+, a raczej poziom przynajmniej Z85.
Jak i mamy operowanie na drzewie HG z czasów Underhilla (2009/2010). :(
Tyrol Wschodni.ImageŚwietna i doskonale opracowana publikacja – trzeba ją koniecznie przeczytać: Pasture Names with Romance and Slavic Roots Facilitate Dissection of Y Chromosome Variation in an Exclusively German-Speaking Alpine Region
Tak naprawdę brakuje w niej wisieńki na torcie, w postaci wysoskiej rozdzielczości hg Y-DNA (nawet M458 się nie pojawiło :( )n=270
R1a (wyłącznie i/lub poniżej M417)=14,1%Patrząc na haplotypy zaryzykowałbym twierdzenie, że zawartość R1a-L260 w tamtejszym R1a może sięgać nawet 29%.Z innych ciekawostek potencjalne I2-Din (I2-P.37.2) to 0,7 % (2 os).
W nie tak dalekiej Słowenii, to w okolicach 20% (Rootsi 2004 n=55 I2-P37=20%, Battaglia (2009) n=75 I2-M423=20%).
Przyjmijmy że proporcje to 1,5 do 1 (R1a vs I2-din).
A więc i tu być powinny proporcje dość podobne, a nie 19:1.

Co różni te dwa obszary?
Nie aby przypadkiem np. to?:
„W XI w. Morlachowie żyli z górach regionu Czarnogóry, Bośni, Hercegowiny, Vlaszki i Dalmacji. W XIV w. cześć Morlachów migrowała na północ aż do zajmowanych do dziś terenów w Chorwacji i Słowenii. W wiekach XVII-XVIII Morlachowie byli istotnym elementem etnicznym na terenach przygranicznych pomiędzy Monarchią Habsburgów a Imperium Ottomańskim, szczególnie na terenie Bośni. Tereny te stanowiły tzw. Pogranicze wojskowe i nazywane były Morlachią.”


Genetyka w tajemniczej sprawie zwłok Kobiety z klasztoru Tynieckiego (z XII wieku),


Robert 13 kontra opinia: Cyt:[Takie mam wrażenie, że tu jest mniej faktów niż na stronach o UFO.]

Takie są efekty uboczne gdy nauka ścisła brutalnie wchodzi w humanistykę -tzn. następuje całkowite odrzucenie nauki ścisłej jako ufologicznej.
Znalazłem ciekawy artykuł, według niektórych ufologiczny, no ale:

Tajemnicza kobieta, pochowana w opactwie w Tyńcu w XII w., była najprawdopodobniej dość ciemną blondynką o brązowych oczach – dowiodły tego badania polsko-holenderskie, w których wykorzystano metodę z kryminalistyki.

Analizy z użyciem tej metody potwierdziły też kolor oczu i włosów generała Władysława Sikorskiego.

Badania te umożliwił HIrisPlex, system do analiz ludzkiego materiału genetycznego (DNA), opracowany przez naukowców z holenderskiego uniwersytetu w Rotterdamie, krakowskiego Instytutu Ekspertyz Sądowych (IES) i Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Test powstał na potrzeby kryminalistyki. Pomaga ustalić charakterystyczne cechy fenotypu sprawcy, to znaczy jego wygląd, w tym wypadku – kolor oczu i włosów. Do badania wystarczy fragment ciała lub płynu ze śladem DNA – kropla krwi, śliny lub odrobina naskórka; mogą to być również kości.

Test wykorzystuje 24 najlepsze ze znanych markerów genetycznych, które wskazują na kolor oczu oraz włosów. Jego twórcy wyselekcjonowali je podczas wcześniejszych badań. Nawet gdy sprawca jest kompletnie nieznany, test pozwala ustalić najbardziej prawdopodobny kolor jego oczu i włosów. Przeciętna dokładność testu wynosi 94 proc. w przypadku brązowego i niebieskiego koloru oczu, 69,5 proc. w przypadku włosów blond, 78,5 proc. – dla brązowych, 80 proc. dla rudych i 87,5 dla czarnych. Ponadto z dokładnością sięgającą 86 proc. daje się ustalić, czy chodzi o Europejczyka, czy też kogoś spoza Europy (wyjąwszy osoby z regionów tak bliskich, jak Bliski Wschód).

Naukowcy przez kilka lat doskonalili test i sprawdzali jego skuteczność. W najnowszym artykule w “Investigative Genetics” ( udowadniają ponadto, że może on służyć nie tylko w genetyce sądowej i kryminalistyce, ale nawet archeologii. “Chodzi o badania osób znanych z historii, o ile dysponujemy ich szczątkami, jak choćby w przypadku generała Władysława Sikorskiego” – podkreślił w rozmowie z PAP dr Wojciech Branicki z IES.

Wyniki analizy DNA pochodzącego z jego zęba potwierdziły informacje znane z zapisków historycznych dotyczących generała i są zgodne z wizerunkiem przedstawianym na portretach malowanych już po jego śmierci: generał miał oczy niebieskie i jasne włosy.

“Władysława Sikorskiego wybraliśmy dlatego, że jego szczątki reprezentują kości dość stare, z okresu II wojny światowej, materiał trudny, z jakim często możemy mieć do czynienia w kryminalistyce” – tłumaczył dr Branicki. Dodał, że naukowcy korzystali z DNA wyizolowanego z zębów, w których materiał genetyczny zwykle zachowuje się najlepiej. W podobny sposób analizowano próbki DNA pochodzące od anonimowych więźniów z czasów II wojny światowej.

Nowe prace pokazały, że system HIrisPlex pozwala analizować nawet dość mocno zniszczony materiał kostny, pochodzący z czasów średniowiecza. “Jedna z próbek pochodziła z XII w., miała ok. 800 lat!” – podkreślił dr Branicki. Chodzi o szczątki tzw. kobiety z Tyńca, pochowanej w jednej z krypt męskiego klasztoru. “W miejscu, gdzie tak naprawdę nie powinno jej być” – zauważa krakowski naukowiec.

“Koledzy z Zakładu Antropologii Uniwersytetu Jagiellońskiego poprosili nas o potwierdzenie przypuszczeń, że to szkielet kobiecy. Zastosowaliśmy metody genetyczne, które to potwierdziły. Przy okazji udało się wykazać, że wspomniana kobieta była brązowooka, a włosy miała brązowawe lub ciemny blond” – powiedział specjalista.

Zdaniem dr Branickiego nowy system analiz mógłby się okazać bardzo atrakcyjny dla archeologów, ale podobnie jak wszystkie metody genetyczne jest zbyt drogi, by stał się w archeologii narzędziem powszechnym. Naukowcy nie mają jednak wątpliwości, że będzie jednak coraz popularniejszy w kryminalistyce. Tym bardziej, że dzięki rozwojowi nauki, oprócz koloru oczu i włosów w przyszłości być może uda się rozpoznawać także karnację i cechy budowy twarzoczaszki. Najprawdopodobniej również wiek i łysienie, które jest jedną z cech najczęściej wymienianych przez świadków, opisujących sprawcę przestępstwa.

Koniec cytatu.

Zachęcam do śledzenia wątków genetycznych na:

A Genetic Genealogy CommunityY-DNA, Mt-DNA, Autosomal DNA

Archeologia – Prasłowianie na zamku Ojcowskim w 500 roku p.n.e.


Skąd scytyjskie uzbrojenie na zamku w Ojcowie?

30d47761-21b2-4713-aac7-5a3204052815.fileZamek w Ojcowie, fot. Jerzy Strzelecki/ Wiki. Fot. na lic. cc-by-sa 3.0.

Archeolodzy z Instytutu Archeologii UJ pod kierunkiem dr. Michała Wojenki zbadali zachodnią część zamku w Ojcowie.

Zachodnią część zamku w Ojcowie (pow. Kraków) badali wykopaliskowo w czasie tegorocznych prac archeolodzy z Instytutu Archeologii UJ w Krakowie pod kierunkiem dr. Michała Wojenki. Najbardziej interesującym znaleziskiem jest unikatowy w tym rejonie element scytyjskiego uzbrojenia sprzed 2500 lat.
„Ten fragment twierdzy nie był dotychczas przebadany wykopaliskowo. Okazało się, że pod średniowiecznym brukiem kamiennym kryją się relikty zabudowań i naczyń społeczności pradziejowych, reprezentujących kulturę łużycką” – wyjaśnia kierownik badań.
Również pod kamiennym brukiem archeolodzy natknęli się na nieoczekiwany zabytek – scytyjski grot strzały o długości 3,7 cm, którego wiek szacują na VI stulecie p.n.e. Archeolodzy podejrzewają, choć wymaga to dalszych badań, iż grot ten wyznacza kres funkcjonowania osady. Z punktu widzenia nauki bardzo istotny jest fakt, iż zabytek ten znajdował się w dobrym kontekście archeologicznym – w warstwie kulturowej zawierającej liczne znaleziska, należące do mieszkańców osady.
„Znalezisko to rzuca nowe światło na dzieje osadnictwa kultury łużyckiej na wzgórzu zamkowym w Ojcowie. Dotychczas w obrębie Jury Krakowsko-Częstochowskiej odkryto zaledwie kilka podobnych zabytków. Jest prawdopodobne, iż stanowią one materialny ślad przemarszu wojsk scytyjskich przez Wyżynę” – mówi dr Wojenka.
Scytowie byli wojowniczym ludem, który opisał w swych „Dziejach” Herodot. W połowie I tysiąclecia p.n.e. wyprawiali się ze stepów nadczarnomorskich na wyprawy łupieżcze, które sięgały Europy Środkowej a nawet granic Egiptu.
W trakcie badań w 2012 roku, podobnie jak w latach ubiegłych, pozyskano liczne zabytki ruchome z różnych okresów. Sporo jest zabytków nowożytnych w postaci fragmentów ceramiki naczyniowej, kafli oraz przedmiotów metalowych. Do najciekawszych należą moneta polska z 1767 roku, brązowe haftki, naparstek, noże żelazne oraz szklane kulki do gry. Zabytki z doby średniowiecza reprezentowane są przez ułamki ceramiki naczyniowej i pojedyncze przedmioty metalowe.
Wykopaliska będą kontynuowane w 2013 roku

Najbardziej interesującym znaleziskiem jest unikatowy w tym rejonie element scytyjskiego uzbrojenia sprzed 2500 lat.- Ten fragment twierdzy nie był dotychczas przebadany wykopaliskowo. Okazało się, że pod średniowiecznym brukiem kamiennym kryją się relikty zabudowań i naczyń społeczności pradziejowych, reprezentujących kulturę łużycką – wyjaśnia kierownik badań.

Również pod kamiennym brukiem archeolodzy natknęli się na nieoczekiwany zabytek – scytyjski grot strzały o długości 3,7 cm, którego wiek szacują na VI stulecie p.n.e. Archeolodzy podejrzewają, choć wymaga to dalszych badań, iż grot ten wyznacza kres funkcjonowania osady. Z punktu widzenia nauki bardzo istotny jest fakt, iż zabytek ten znajdował się w dobrym kontekście archeologicznym – w warstwie kulturowej zawierającej liczne znaleziska, należące do mieszkańców osady.

- Znalezisko to rzuca nowe światło na dzieje osadnictwa kultury łużyckiej na wzgórzu zamkowym w Ojcowie. Dotychczas w obrębie Jury Krakowsko-Częstochowskiej odkryto zaledwie kilka podobnych zabytków. Jest prawdopodobne, iż stanowią one materialny ślad przemarszu wojsk scytyjskich przez Wyżynę – mówi dr Wojenka. Scytowie byli wojowniczym ludem, który opisał w swych „Dziejach” Herodot. W połowie I tysiąclecia p.n.e. wyprawiali się ze stepów nadczarnomorskich na wyprawy łupieżcze, które sięgały Europy Środkowej a nawet granic Egiptu.

W trakcie badań w 2012 roku, podobnie jak w latach ubiegłych, pozyskano liczne zabytki ruchome z różnych okresów. Sporo jest zabytków nowożytnych w postaci fragmentów ceramiki naczyniowej, kafli oraz przedmiotów metalowych. Do najciekawszych należą moneta polska z 1767 roku, brązowe haftki, naparstek, noże żelazne oraz szklane kulki do gry. Zabytki z doby średniowiecza reprezentowane są przez ułamki ceramiki naczyniowej i pojedyncze przedmioty metalowe. Wykopaliska będą kontynuowane w 2013 roku.

(ew/PAP – Nauka w Polsce)

Dolina Ojców Dolina Bytów opisy poprawiona

Fala Czasu Zero a Jednoczesność i Wieczność (Koniec Świata, czyli teoria Terence’a McKenny a RzeczyIstność), O „narodzie” żydowskim, czyli Koniec Świata Kłamstw – USA i banksterzy kontra Słowiańszczyzna

Posted in nauka, Starosłowiańska Świątynia Światła Świata by bialczynski on 31 Styczeń 2013

Na początek artykuł za i film [CB].

Djangos-Tree-ipp®MARK HENSON – Djangos tree

Fala czasowa skończy się w grudniu 2012? Może nas czekać jednoczesność wszystkich zdarzeń

Jedna z najbardziej ekscentrycznych teorii na temat końca świata w grudniu roku 2012 zakładała, że dojdzie do swoistego końca czasu. Koncepcja ta nazywa się Fala Czasu Zero (Timewave Zero) została zaproponowana przez botanika i filozofa, Terence’a McKenna (1946-2000). Uważał on, że czas jest w istocie falą fraktalną o zwiększającym się tempie odkryć.

Innymi słowy McKenna postulował fraktalny charakter rzeczywistości. Fraktalny, czyli taki, w którym jest układ samopodobieństwa wszystkich elementów bez względu na punkt widzenia na nie. Nasz ekscentryczny naukowiec twierdził, że istnieje coś takiego jak „nowość”,  z ang. novelity. Autor definiuje ją, jako ciągłe zwiększanie się złożoności powiązań. To tak jakby coś rosło wokół nas, coś, co nazywamy czasem.

Według Terence’a McKenna na końcu „nowości” jest koniec czasu. To tak zwany punkt osobliwy. Wtedy według teorii złożoność systemu dąży do nieskończoności. Oznacza to, że wtedy wszystko będzie następowało jednocześnie. Co ciekawe McKenna opracował pewną formułę numerologiczną,  która miała dać odpowiedź na to jak kształtują się pływy i zawirowania „nowości„. Oparł ją na Księdze Przemian (I-Ching) . To starożytny kosmologiczny i filozoficzny tekst chiński stanowiący podstawy konfucjanizmu i taoizmu. Księgę Przemian często stosowano w celu wróżenia i McKenna dostrzegał w tym możłiwość „ przeczucia nowości„. Biorąc pod uwagę probabilistyczny charakter wszechświata wykorzystanie figur I Ching, jako doskonale losowych wydawało się być strzałem w dziesiątkę.

Całą teorię „nowości”, McKenna oparł na przemyśleniach oraz na seansach z wykorzystaniem substancji wykorzystywanych od wieków przez szamanów amazońskich. Mowa przede wszystkim o grzybach psylocybinowych i DMT.

To, co sugeruje Terence McKenna to stwierdzenie, że fluktuację czasu da się obliczyć. Pojawienie się informatyki dało doskonałą okazję do zaprogramowania teoretycznej fraktalnej funkcji falowej czasu w formie umożliwiającej zarówno losowanie potrzebne przy I-Ching jak i przeliczenia fluktuacji czasowych. Powstał, więc specjalny program komputerowy początkowo dostępny jedynie na Apple a potem przeportowany do MS-DOS. Do dzisiaj wiele osób z niego korzysta.

Aby jednak ustalić punkt końcowy ostatecznego splotu horyzontu zdarzeń, który ma nastąpić na końcu czasu potrzebne jest ustalenie punktu początkowego, a w zasadzie pośredniego. Za taki punkt obrał on zabójczy nuklearny akcent kończący drugą wojnę światową. Po wprowadzeniu takiego koordynatu czasowego okazało się, że punkt osobliwy powinien wystąpić między listopadem a grudniem 2012.

Czy to oznacza, że słynne oczekiwane oświecenie ludzkości ma być tak naprawdę formą przekształcenia czasu w coś, czego nie rozumiemy dużo bardziej niż jego samego?  Może się okazać, że wszystkie podania na temat tego, do czego ma dojść 21 grudnia 2012 są częściowo zgodne z prawdą jednak istnieje dużo większe prawdopodobieństwo, że żadna z nich się nie sprawdzi.


Warto przeczytać:

Wywiad z Terencem McKenna przeprowadzony przez Johna Hazzarda w październiku 1998. Napisy PL

Dodajmy do powyższego opis postaci autora z Wikipedii, która jest oczywiście tak samo narzędziem manipulacji medialnej, jak Encyklopedia Powszechna, która prawdopodobnie postaci Terence’a McKenny nie uwzględnia w ogóle, lub przedstawia go jako beatnika, hippisa, osobę niewykształconą lub kogoś podobnie „bezwartościowego” z punktu widzenia rzetelności przekazywanej wiedzy. Zauważycie ten kierunek dyskredytowania osoby McKenny w tekście wikipedycznym, który tutaj zamieszczam:


Terence Kemp McKenna (ur. 16 listopada 1946, zm. 3 kwietnia 2000) – pisarz, filozof i etnobotanik. Autor licznych pseudonaukowych teorii: manuskryptu Voynicha, teorii pochodzenia gatunków, teorii nowości (ang. Novelty theory), która zakłada, że czas jest falą fraktalną o zwiększającym się tempie odkryć, które skumulują się gwałtownie w roku 2012. Jego koncepcja ściśle wiąże się z kombinacją: psychodelików, filozofii gajanizmu i szamanizmu.

Terence McKenna wychował się w małym, mocno religijnym miasteczku w zachodnim Kolorado. Już od najmłodszych lat, z powodu słabego wzroku zmuszony był nosić dwuogniskowe okulary korekcyjne. Wada wzroku oraz niesportowa natura spowodowały, że większość dzieciństwa spędził samotnie. Wuj zainteresował go geologią, a samotne poszukiwanie skamielin na dnie wyschniętego strumienia w pobliżu domu stało się jego hobby.

McKenna po raz pierwszy zetknął się ze środkami halucynogennymi w książkach Aldousa Huxleya. Jego pierwszym bezpośrednim kontaktem z psychodelikami było spożycie dostępnych w handlu nasion powoju (morning glory). Jak sam twierdzi to doświadczenie nadało inny kierunek jego życiu.

Po ukończeniu szkoły średniej, McKenna rozpoczął studia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Przeniósł się do San Francisco latem 1967 r. (ang. The Summer Of Love) przed rozpoczęciem wykładów. To właśnie tam jego kolega z mieszkania naprzeciwko, Barry Melton, zapoznał go z marihuaną i LSD. W 1969 r. Terence otrzymał dyplom licencjacki z Ekologii i Ochrony Przyrody z Tussman Experimental College, w ramach krótko trwającego projektu zrealizowanego na Uniwersytecie Berkely. Lata po ukończeniu studiów licencjackich spędził na nauczaniu języka angielskiego w Japonii oraz podróżując przez Indie i północną Azję, gdzie jego głównymi zajęciami były przemyt haszyszu i zbieranie motyli dla firm komercyjnych.

Po śmierci matki w 1971 r. Terence, jego brat Dennis i trzech innych znajomych pojechali do Kolumbijskiej Amazonii w poszukiwaniu oo-koo-hé, wywaru roślinnego zawierającego DMT. W La Chorrera, po namowach brata, Terence wziął udział w psychodelicznym eksperymencie w trakcie którego, jak sam twierdzi, nawiązał kontakt „Logos” – informującym, objawionym głosem, który jak wierzy Terence był uniwersalnym głosem dla wizjonerskich doświadczeń religijnych. Objawiony głos nakazał mu zbadanie struktury wczesnej formy Yijing, co doprowadziło do stworzenia teorii nowości.

Przez większość lat 70. Terence mieszkał w skromnym podmiejskim domu, utrzymując się z realizacji przepisów pochodzących z książki „The Magic Mushroom Growers Guide”: hodowli i sprzedaży psylocybinowych grzybów. Jak sam mówił, obawiał się tego niebezpiecznego procederu z powodu możliwości poważnych konsekwencji prawnych spowodowanych walką rządu z narkotykami. Właśnie za handel narkotykami był kiedyś poszukiwany przez Interpol.

McKenna był znajomym Ralpha Abrahama, Ruperta Sheldrake’a, i Riane Eisler, uczestnicząc z nimi we wspólnych warsztatach i sympozjach. Był przyjacielem Toma Robinsa.

W późniejszych latach swojego życia stał się uosobieniem kontrkultury. Timothy Leary przedstawił go kiedyś jako „prawdziwego Tima Leary’ego”. Terence miał swój udział w powstaniu wielu psychodelicznych i goa trance albumów takich artystów jak The Shamen, Spacetime Continuum, Zuvuya i Shpongle, a fragmenty jego wykładów były i są wykorzystywane przez wielu innych twórców. W 1993 r. pojawił się jako mówca na Starwood Festival, co zostało udokumentowane w książce „Tripping” napisanej przez Charlesa Hayesa (jego wykład został wydany zarówno na kasecie, jak i płycie CD). Był bardzo utalentowanym mówcą podziwianym przez swoich fanów za elokwencję.

McKenna mówił o psychodelikach, wirtualnej rzeczywistości (w której upatrywał artystycznego sposobu przekazu psychodelicznych wizji), teorii ewolucji, pozaziemskich cywilizacjach, duchach przodków (lub tak jak to nazywał, kontaktujących się ‚zmarłych’). Był zwolennikiem zażywania psychodelików we względnie ekstremalnie dużych dawkach (twierdząc że ci, którzy tylko próbowali psychodelików w małych dawkach nie zdołali dostrzec ich prawdziwego przesłania), szczególnie samotnie, w ciemności, bez muzyki i innych form stymulacji. Timewave_9_11_2001Filozoficznie i religijnie podziwiał Marshalla McLuhana, Pierre’a Teilharda de Chardin, gnostyczne chrześcijaństwo i Jamesa Joyce’a (nazywając „Finnegans Wake” najlepszym literackim odwzorowaniem doświadczeń psychodelicznych). Sprzeciwiał się wszelkim formom zorganizowanych religii lub bazujących na guru formach duchowego przebudzenia. Wierzył że DMT jest apoteozą psychodelicznych doświadczeń i mówił o ‚mieniących się klejnotami, samodryblujących piłkach do koszykówki’ lub ‚samotransformujących się mechanicznych elfach’, które spotykał w tym stanie świadomości. Chociaż unikał jakichkolwiek interpretacji (częściowe odrzucenie i monoteizmu, i monogamii), był otwarty na ideę psychodelików jako międzywymiarowej podróży, pozwalającej jednostce spotkać obce byty, duchy przodków i duchy Ziemi. Razem z Kathleen Harrison (jego przyjaciółką i żoną od 17 lat) Terence był także współtwórcą Botanical Dimensions – niedochodowej, etnobotanicznej organizacji, której celem jest ochrona i utrzymanie przyrody na Hawajach, gdzie żył przez wiele lat przed śmiercią. Przed przeprowadzką na stałe na Hawaje McKenna mieszkał na Hawajach i w mieście Occidental w Redwood-studded Hills, Sonoma County w Kalifornii.

Terence zmarł w 2000 r. z powodu nowotworu mózgu. Miał 53 lata. Pozostawił po sobie dwójkę dzieci – syna Finna i córkę Kleę.


„Stoned Ape” – teoria ewolucji człowieka

Być może najbardziej intrygującą z teorii i obserwacji Terence’a McKenny jest jego wytłumaczenie pochodzenia ludzkiego umysłu i kultury. McKenna teoretyzował, że w czasie kiedy północnoafrykańskie dżungle kurczyły się pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, ustępując miejsca terenom trawiastym, zamieszkujące drzewa plemiona naszych prymitywnych przodków opuściły gałęzie i przeniosły swoje domostwa na otwarte przestrzenie. Wśród nowych produktów stanowiących ich dietę wyróżnić można zawierające psylocybinę grzyby rosnące wśród odchodów pasących się tam zwierząt kopytnych. Psylocybina, która w małych dawkach prowadzi do zwiększenia aktywności wzrokowej, w trochę większych powoduje fizyczne pobudzenie seksualne, a w dużych dawkach halucynacje i glossolalię, dała ewolucyjną przewagę plemionom stosującym taką dietę. Zmian spowodowanych przez wprowadzenie tej substancji do diety naczelnych było wiele – McKenna teoretyzuje na przykład, że synestezja (rozmazywanie się granic pomiędzy zmysłami) powodowana przez psylocybinę doprowadziła do wykształcenia się języka mówionego: zdolności do formowania przez dźwięki wokalne obrazów w umysłach słuchaczy. Około 12000 lat temu, dalsze zmiany klimatu powoli usunęły halucynogenne grzyby z diety naszych przodków, powodując szereg głębokich zmian w naszym gatunku, na przykład powrót do przed-grzybowej, brutalnej struktury społecznej, która wcześniej została zmodyfikowana i/lub powstrzymana przez częstą konsumpcję psylocybiny.

Nagrania na żywo z wykładów o teorii „Stoned Ape” można znaleźć na płycie ‚Conversations on the Edge of Magic’ (nagrane na żywo na festiwalu Starwood).


Wielka Zmiana w płaszczyźnie Zewnętrznej,

zmian wywołanych wędrówką Ziemi przez Galaktykę

Zacznijmy od tego że Wielka Zmiana ma charakter jednorodny, wszechogarniający  i nierozdzielny. Nie jest to więc zjawisko, które można widzieć jako dotyczące wyłącznie skali mikro – Człowieka i jego Świadomości, albo wyłącznie jako zjawisko skali makro – Kosmiczne, rozgrywające się na planie Galaktyki i jej rdzenia – Czarnej Dziury, czy też Wszechświata (Świata Światów, Światła Świata) i jego Rdzenia – Świadomości Nieskończonej. Bowiem jest tak jak to opisuje Nasim Haramein, każdy punkt odzwierciedla w sobie pełnię praw Wszechświata, więc skala nie ma znaczenia – jak na górze tak i na dole.  To co my ludzie obserwujemy jako istoty biologiczne żyjące na styku materii ożywionej wewnątrz Świata Materialnego, co postrzegamy poprzez naszą osobistą niematerialną Świadomość odbieraną/emanowaną przez narząd bio-fizyczny jakim jest mózg, jest jedynie punktem widzenia istot biologicznych, zawieszonych na skali Wszechświata w punkcie naszej egzystencji. Spostrzeżenia nasze nie mają wymiaru UNIWERSALNEGO, lecz względny, przypisany i wynikający z naszych cech bio-fizycznych (zmysłów). Jest to spostrzeżenie zmysłowe opisane „językiem myśli” i eksportowane na zewnątrz „językiem słowa”, zapisane zaś w Zbiorowej Pamięci Matki Ziemi, w jej Świadomości, podane do wiadomości wszystkich pozostałych Świadomych Bytów tej Planety. Jest to poza tym także (w innym aspekcie) spostrzeżenie „ważne” wyłącznie z punktu widzenia istot trójwymiarowych zanurzonych w czasie (czyli w czwartym wymiarze). Jest to jednocześnie, znów w kolejnym holistycznym aspekcie, spostrzeżenie najwyższej formy Bytu Świadomego, wytworzonej przez Matkę Ziemię,Człowieka, Istoty obdarzonej możliwością korzystania ze Świadomości Nieskończonej poprzez biologiczną ewolucję dokonaną z tworzywa i w warunkach „eksperymentu” Trzeciej Planety Układu Słonecznego – Sol (a właściwie Soł lub Sou). 1205kop1_thumb_350px

Gdybyśmy wyobrazili sobie Kulę Wszechświata/Świata Światów (Punkt o Wymiarach Nieskończonych = RzeczyIstność) i pokroili ją jak pomarańczę, południkowo na plastry, to otrzymalibyśmy, tak jak to wykreowano w systemie współrzędnych geograficznych nieskończoną liczbę przenikających się wzajemnie kół.

RzeczyIstność tyle ma Aspektów ile da się wykreślić owych kół. Jest to liczba skończona, zmienna wyłącznie ze względu na grubość narzędzia użytego do cięcia. Może to być 360 koncentrycznych kół gdy tniemy tę kulę narzędziem o krawędzi 1 stopnia. Lecz każdy plaster grubości 1 stopnia, jak wiadomo, można pociąć na X minut i XX sekund kątowych narzędziami o krawędzi „minuty kątowej” lub „sekundy kątowej”. Kawałkowanie ReczyIstności w Aspektach jest czynnością praktycznie nieskończoną.


W życiu codziennym wykonujemy takie cięcia RzeczyIstności dla potrzeb ukazania pewnych zjawisk w płaszczyźnie owego cięcia, np. dyscypliny wiedzy. To jest właśnie Aspekt RzeczyIstnosci.  Wyobraźmy sobie ile Aspektów miałaby RzeczyIstość cięta narzędziem o krawędzi cząstki np. fotonu/fali światła.


Według jego teorii Geometrii Struktury Próżni planety nie krążą dookoła Słońca, lecz w przestrzeni ruchem spiralnym. Jego zdaniem najbardziej stabilną, najbardziej zrównoważona geometria jaką można znaleźć jest czworościan. Nassim otrzymał ostatnio za to swoje teoretyzowanie prestiżową nagrodę za najlepszy artykuł (na University of Liège, Belgium podczas 9th International Conference CASYS’09) wyznaczający nowy paradygmat w fizyce kwantowej, w którym jądro atomu traktuje się jako mini czarną dziurę…

Według jego teorii kula jest horyzontem zdarzeń z którego rzeczy promieniują. Ma ona najbardziej niestabilną geometrię, nie posiada struktury, posiada największą powierzchnię, więc tym samym nie może utrzymywać całości. Geometrią ,która utrzymuje kulę w całości( w jaki sposób kula pojawia się w próżni) będąca w idealnej równowadze to właśnie geometria czworościanu. Żeby nie było to aż nadto spekulatywne powołuje się on miedzy innymi na książkę pt. Tajemnice Meksykańskich Piramid” Petera Tompkinsa. Opisany jest w niej wynik dwudziestu kilku lat badań wskazujący na to, że przy budowie piramid wykorzystywana była matematyka związana z czworościanem wewnątrz kuli.

Ten artykuł i tekst Wikipedii pokazuje jak wielki zamęt informacyjny panuje w mediach  dostępnych nam na co dzień. To nieprawda, że jest to specyfika Internetu, do którego wszyscy mają łatwy dostęp.Takie wiadomości i sądy rozpowszechniają szczególnie codzienne gazety i tygodniki drukowane, których nakłady dramatycznie spadają w związku z odejściem czytelników od ich kupowania. Powszechnie wiadomo już, że są one  „manipulatorami świadomości”, a treści w nich wygłaszane podlegają cenzurze ustanowionej przez ich właścicieli. Tego typu wiadomości rozpowszechnia również telewizja i radio, media które kreują się na „obiektywne” rzekomo poprzez fakt, iż emisja przez nie komunikatów informacyjnych jest droga. W związku z owymi „kosztami” nadawania stosują one rzekomo „jakościową” selekcję, która nie dopuszcza do głoszenia poglądów każdego człowieka z „ulicy”. Te ostatnie media są szczególnie niebezpieczne,w związku z „siłą rażenia obrazem i mową”, które skoordynowane pozwalają manipulować świadomością odbiorcy ze szczególną sugestywnością.  Kreowanie tych mediów na „obiektywne”  jest oczywiście największą manipulacją. Te media, jako „drogie”, podlegają skumulowanym wpływom największych zasobów kapitału, jakie są na naszej planecie i w sposób szczególny służą różnym grupom nacisku, grupom o charakterze właścicielskim, w interesie których jest wywoływanie stanów zbiorowej „histerii” zwanych „modami”, „trendami”, „poglądami autorytetów”. „faktami”, „prawdą” itp.

Rozważamy problem wiarygodności poszczególnych mediów po to, żeby wyrobić sobie opinię na temat komunikatów Terence’a McKenny, więc jeszcze chwila cierpliwości.

Tak, to prawda, że łatwość dostępu do Internetu dopuszcza i preferuje ludzi szczególnie nakierowanych na pewną problematykę, zanurzonych w niej i przekonanych co do swoich teorii. Oni po prostu są skłonni poświęcić czas i pieniądze na to by dotrzeć z przekazem swojej wiedzy do innych. Często ta wiedza nie sprawdza się po prostu w RzeczyIstności. Pamiętajmy, że teoria osoby z tytułem naukowym nie jest w niczym lepsza od teorii osoby bez tego tytułu, dopóki jedna i druga nie zostanie zweryfikowana przez fakty tj. doświadczalnie. Pamiętajmy jaką drogą zdobywa się tytuły naukowe, często jedyną drogą do ich zdobycia jest konformistyczne poddanie się zbiorowemu sądowi wygłaszanemu od wieków w tzw. środowisku.

Bywają też w Internecie, tak jak w TV i prasie, tanie sensacje i sensacyjki, które mają podnieść oglądalność i czytelniczość komercyjnych stron. Strony i blogi, które zawierają reklamę powinny budzić naszą szczególną czujność. Co są gotowi napisać, powiedzieć i pokazać ludzie z TV, prasy codziennej i kolorowej, radia a także z „komercyjnego” Internetu, mieliśmy okazję obserwować bardzo dosadnie przy okazji lansowania tezy medialnej o „końcu świata”.

Wiele osób powyższą informację z portalu wzięło na poważnie, ponieważ tak naprawdę zastosowano w tej informacji, cały system dezinformujących „wiadomości” cząstkowych mających oglądającego i czytającego „przekonać do prawdziwości” przekazu. Wystarczy zobaczyć ile reklam jest na owym portalu, by zrozumieć, że jego celem jest zarabianie pieniędzy a nie rozpowszechnianie rzetelnej wiedzy.

Skojarzenie autora i podanie linku do filmu, na takiej stronie, pełni dla niej rolę naganiacza reklam. Po pierwsze tytuł naukowy, po drugie sympatyczna twarz człowieka „niewinnego” , dobrze ubranego, nienagannego, po trzecie jego sugestywność i „szczerość”, po czwarte wreszcie fakt, iż jego teorie mają charakter oczywistej nowości i sensacji, a oparte są na kontrowersyjnych doświadczeniach z działaniem halucynogenów, o których działaniu tak naprawdę prawie nikt ze „zwykłych ludzi”, szarych zjadaczy chleba, nic sensownego nie wie.

Ten ostatni fakt, oparcia teorii o doświadczenia psychodeliczne budzi szczególną czujność i nieufność człowieka posługującego się logiką „zwykłego stanu świadomości”. Ja sam dałem się początkowo także wprowadzić w błąd, poprzez cały kontekst sytuacyjny, jaki towarzyszył opublikowaniu tej teorii i filmu. Ponieważ znam działanie halucynogenów z własnego doświadczenia w pierwszym odruchu odrzuciłem tę teorię przedstawioną przez Innemedium. Potraktowałem ten materiał jak śmieć lub jak celową dezinformację Yetisynów skierowaną do Lemingów. Nie znałem postaci ani tak naprawdę teorii Terence’a McKenny, ale sposób jego prezentacji w już mnie odstręczył. W rozpowszechnianiu tego rodzaju dezinformacji króluje zwykle telewizja, prasa codzienna i kolorowa, więc nieco zdziwiło mnie, że tam tego człowieka się nie upublicznia i nie powiela jego „teorii”, i nie wykorzystuje się go do „robienia kasy”, albo do „robienia ludziom wody z mózgu”. To skłoniło mnie do studium tej teorii i osoby autora. Okazało się, że sprawa nie jest prosta a teoria jest sensowna i logiczna.Natomiast artykuł w jest oczywistym wypaczaniem słów autora. Prezentuje on teorię McKenny w „krzywym zwierciadle” taniej sensacji. „Brudna szyba” takiego komercyjnego portalu jest jak podwójna zasłona na drodze do prawdy. Ludzi myślących głęboko bełkot portalu odstręcza od poznania Źródła, a osobom mniej wnikliwym mąci w głowie „sprzedając” fałszywą informację.




Po przestudiowaniu filmu doszedłem do wniosku, że przedstawiana teoria „Nowości i Jednoczesności” jest  zjawiskiem rzeczywistym. W dodatku to nic innego jak opis Wielkiej Zmiany w aspekcie biologii i i teorii ewolucji. Nieprawidłowe w całym przedstawionym tutaj rozumowaniu są co najwyżej końcowe wnioski do jakich dochodzi autor. Jestem przekonany, że gdy nasza cywilizacja i informatyka przekroczy, próg zdolności opisu Osoby łącznie z jej Świadomością i zapisu  tejże osoby w postaci fali elektromagnetycznej  w rzeczywistej przestrzeni, nie będzie to oznaczać dotarcia do Eschatonu, czyli punktu ostatecznego, lecz dotarcie do kolejnego Horyzontu Zdarzeń, czyli granicy Czarnej Dziury. Nie osiągniemy Wieczności ani Nieskończoności, lecz jedynie „prawie” wieczność i „prawie” nieskończoność. Jest tak, bo tego typu granicę wyznacza opis Wielkiej Zmiany w aspekcie filozoficznym – tylko Nieskończona Świadomość jest nieskończonością i wiecznością, zatem tylko łącząc się (w sensie „spajając się w jedność” a nie „kontaktując się”) z Nieskończoną Świadomością osiągamy Nieskończoność i Wieczność.

Musimy wziąć pod uwagę, że w czasie, kiedy ta teoria powstała (15 lat temu) pewne fakty i inne teorie były autorowi nieznane.  On sam zauważa, iż jego wyobraźnia i możliwości intelektualne są zbyt małe, aby mógł opisać co będzie „potem” i czym „to w istocie będzie”. Wiedza z 1998 roku a wiedza dzisiejsza to dwie rożne sprawy. Nota bene, ten proces przyspieszenia liczby odkryć i zmian dokonujących się w nauce w tej samej jednostce czasu, jest jedną z cech obserwowanej Wielkiej Zmiany. Tę cechę rzeczywistości bieżącej, autor teorii wychwytuje już w roku 1998. Trzeba powiedzieć, że antycypacja przyszłości jest tutaj zaskakująco duża, tzn. posiada znaczne wyprzedzenie czasowe i wielką głębokość obserwacyjną.  Innym ludziom dotarcie do tych koncepcji i odkrycia na podobnym poziomie przyszły znacznie trudniej i zajęły więcej czasu, bo teorie Russela czy Harameiniego pojawiły się w 2007-2009 roku. Wskazuje to jasno, że poszerzenie świadomości, jakie sobie zafundował przy pomocy psychodelików Terence McKenna, było niezwykle skuteczne. Muszę przyznać, że nie doceniłem tej „drogi” i „siły otwierającej umysł” zawartej w psychodelikach. Jak widać mają ogromny potencjał, ale mnie się zdaje, że ryzyko „ugrzęźnięcia” w destrukcji umysłu, jest zbyt duże, by więcej osób mogło podążyć tą drogą. McKenna osiągnął jednak wielką płodność umysłu i głębię widzenia Świata. Znałem przecież jednak ludzi, którzy posługując się tymi samymi środkami nie wymyślili niczego oryginalnego a dotarli na dno człowieczeństwa.

Wracając do tematu – Na pewno nie można utożsamiać także filozoficznie Jednoczesności z Wiecznością, co uczyniono w artykule w Innemedium. Tamten artykuł jest oczywistą manipulacją i budowaniem na siłę sensacyjki, kosztem ośmieszenia źródłowego tekstu, na który się powołuje. Dowodem manipulacji jest 6 minuta wywiadu/filmu, który zamieściliśmy na początku artykułu. Autor wyraźnie odcina się tam od arbitralnej daty 2012, którą podaje jako możliwą  datę zaistnienia Novelity (Nowości), ale przecież nie datę końca świata. Według jego słów Jednoczesność i Novelity  może się zdarzyć 100, czy 500 lat później. „To nie ma znaczenia, czy to będzie w 2012″ – mówi McKenna. I ma rację, to nie ma żadnego znaczenia w skali czasu jakiego potrzebowała ewolucja, aby wydać na świat Człowieka. Znaczenie ma nieuchronność Novelity, czyli Wielkiej Zmiany.

Jednoczesność i Wieczność są to w pewnym sensie „stany” Rzeczywistości „identyczne”. Piszę w pewnym sensie i biorę identyczność oraz stan w cudzysłów,bo one są takie tylko w wybranym aspekcie RzeczyIstności. Widać też między nimi różnice wyczuwalne intuicyjnie, które nasza czterowymiarowa wyobraźnia jednak słabo obejmuje i z trudem percepuje. Słabością naszej wyobraźni jest „trudność” percepowania innych rodzajów czasu, niż ten jedyny jaki znamy, biegnący jednorodnie w kierunku rozkładu i rozpadu, czyli chaosu. McKenna pokazuje nam inny rodzaj czasu, to czas budujący, nieustanie budujący. Nie miejsce tutaj by rozważać o czterech rodzajach czasu związanych z czterema kirami rozwoju. Film/wywiad czyni rzecz bardzo ważną i pod tym względem, że pokazuje nam te dwa rodzaje czasu, które mkną jak dwa strumienie w przeciwnych kierunkach-kirach, w dwóch różnych Kirach Rozwoju, nieustannie się przenikając. Można by zbudować układ współrzędnych, gdzie jedną osią jest „czas rozkładający” a drugą biegnący równocześnie „czas budujący”. Wydaje nam się, że obydwa procesy zachodzą jednocześnie i wiodą w przeciwnych kierunkach. To nasz ludzki punkt widzenia, punkt widzenia istoty, która jest „uwięziona” w jednym rodzaju czasu. Zauważcie jednak, że zjawiska „budowania” i „burzenia” nie można umieścić na dwóch przeciwnych osiach czasu, gdyż zachodzą one równolegle.  Jesteśmy ograniczeni naszymi zmysłami i potrafimy dostrzec istnienie innego czasu niż ten nasz jedyny dostępny percepcji, tylko jako odbicie, refleks. Widzimy skutki jego działania, „efekt” w naszej rzeczywistości istoty trójwymiarowej, zanurzonej w czwartym wymiarze, „czasie rozkładającym”.

W związku ze zbliżaniem się „Godziny Zero” roku 2012 wielokrotnie przedstawiano mi spiralny zapis przyspieszenia zdarzeń, z informacją, iż ten czas osiągnie punkt zero i będzie to oznaczać „ustanie czasowości” przejście do „wieczności”.

Zajmuję się tutaj tym tematem dlatego, że tego typu informacje nie były celowym wprowadzaniem ludzi w błąd, lecz efektem nie zrozumienia do końca różnicy między Jednoczesnością a Wiecznością. W istocie zrozumienie tej różnicy, jak widać nawet dla człowieka wykształconego, z umysłem otwartym sztucznie dużymi dawkami psychodelików, który studiował problem od roku 1970, jak Terence McKenna, nie jest łatwe.

Obecnie na Ziemi obserwujemy dwa główne nurty zjawisk, które nie były dotychczas obserwowane. Pierwszy nurt ma charakter „zewnętrzny’ i wiąże się z podróżą układu słonecznego przez galaktykę oraz miejscem w jakim się Ziemia znalazła, w płaszczyźnie równika galaktycznego, na osi Rdzenia Galaktyki, czyli jej centralnej Czarnej Dziury, albo inaczej Galaktycznego Horyzontu Zdarzeń. Ten nurt manifestuje się jako esktremalizacja zjawisk naturalnych o skali planetarnej, a właściwie skali systemu słonecznego i galaktyki oraz całego Wszechświata.

SPIRAL-GENESIS-ipp1®Mark Henson  – Spiral Genesis

Onet 13 01 2013

Niepokojąca prognoza. Czeka nas rok katastrof?

48 minut temu

Upały, powodzie, katastrofalne huragany czy ekstremalnie mroźne zimy. Pogoda zmienia się w zastraszającym tempie, a naukowcy nie są w stanie przewidzieć, co jeszcze może nas spotkać. 2013 może okazać się rokiem katastrof naturalnych – donosi w swoim internetowym serwisie „New York Times”.

Chiny walczą z najmroźniejszą zimą od 30 lat. Brazylia niemiłosiernie pieczona jest przez niespotykane upały. We wschodniej Rosji słupki rtęci pokazują temperatury nie notowane od dawna. W Australii szaleją pożary buszu. Na całym świecie ekstremalne zjawiska pogodowe stają coraz bardziej powszechne.

Deszcz w Wielkiej Brytanii wydaje się czymś normalnym, ale nikt nie spodziewał się, że jego intensywność może spowodować powodzie trzy razy w roku. Ostatnio, w Boże Narodzenie, północna Walia została niemalże odcięta od reszty świata przez zalegającą na ogromnych obszarach wodę.

Met Office – brytyjski serwis pogodowy, uznał rok 2012 za najbardziej mokry, od kiedy zaczęto prowadzić statystki, czyli od 100 lat. Cztery z pięciu najbardziej obfitych w opady lat zdarzyło się w ostatniej dekadzie. Charles Powell, rzecznik Met Office podkreślił, że największą zmianą jest częstotliwość anomalii. – Pięćdziesiąt lat temu takie epizody zdarzały się co 100 dni, teraz zdarzają się co 70 – powiedział.

Podobnie jest w Australii, gdzie aktualnie szaleją pożary buszu. Obecna fala ciepła przyszła po dwóch bardzo mokrych latach, kiedy zarejestrowano największą ilość opadów. W miniony wtorek w Sydney odnotowano piąty z najgorętszych dni od 1910 roku. W pierwszej dwudziestce znalazło się pierwszych osiem dni 2013 roku.

Na północnej półkuli skrajności odwróciły się w drugą stronę. W Europie nasiliły się tornada. Na Sycylii odnotowano pierwszą od zakończenia II wojny światowej śnieżycę. Włoskie wybrzeże nawiedziły huragany i trąby wodne.

Syberię zalewa obecnie fala trzaskających mrozów. Tysiące ludzi są pozbawione prądu ze względu na awarie wywołane niskimi temperaturami. Urzędnicy zawiesili komunikację publiczną między syberyjskimi miastami, z obawy na możliwość wystąpienia awarii, co może doprowadzić do zamarznięcia pasażerów. Do kierowców ciężarówek wystosowano apele, aby poruszali się kolumnami kilku pojazdów, by w razie usterki mieli możliwość uzyskania pomocy.

W Chinach panuje najostrzejsza zima w historii. W zachodnim regionie kraju, pod ciężarem śniegu zawaliło się ponad tysiąc budynków. Chłód zdewastował uprawy, co skutkuje wzrastającymi cenami żywności. W sąsiedniej Mongolii mróz zdziesiątkował żywy inwentarz. Zamarzło blisko 200 tysięcy sztuk bydła.

W Brazylii analitycy prognozują, że może zostać wprowadzone racjonowanie energii elektrycznej. Fala upałów i brak deszczu mocno uszczupliły poziom wody w zbiornikach hydroelektrowni. W Rio de Janeiro odnotowano najwyższą temperaturę od 1915 roku.

Na Bliskim Wschodzie także dochodzi do anomalii. Jordania walczy z ulewnymi opadami deszczu i gradu. Wezbrane rzeki wylewają zmywając na swojej drodze wszystko, co stanie na przeszkodzie. Powodzie zagrażają obozom uchodźców, gdzie chronią się uciekający przed wojną mieszkańcy Syrii. Izrael i terytoria palestyńskie zmagają się z podobnymi warunkami. W Jerozolimie a także w innych izraelskich miastach spadł śnieg.

- Każdego roku mamy anomalie pogodowe, ale jest niezwykłe to, że tyle ekstremalnych wydarzeń na całym świecie mamy w jednym czasie – powiedział Omar Baddour, szef zespołu zarządzania danymi przy Światowej Organizacji Meteorologicznej w Genewie. – Fala upałów w Australii, powodzie w Wielkiej Brytanii, śnieżyce na Bliskim Wschodzie. W tym roku możemy spodziewać się skrajnych anomalii w pogodzie – dodał.

Takie wydarzenia przybierają na sile. Zwiększa się też ich częstotliwość. Baddour podkreślił, że zmiany klimatu to nie tylko wzrost temperatur, ale także wzrost intensywności wszystkiego rodzaju anomalii pogodowych.

I-Remember-ssp1®Mark Henson – I remember


Największa notowana burza słoneczna w dziejach spodziewana jest przez NASA w roku 2013

Amerykańscy naukowcy z NASA (Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej) wieszczą na Ziemi apokalipsę z powodu gigantycznej burzy magnetycznej, która ma nadejść w 2013 roku – podaje serwis

W 2013 roku Słońce „przebudzi” się po wielu latach snu, zwiększając radykalnie swoją aktywność. Według prognoz specjalistów może to doprowadzić do pandemii na Ziemi w związku z potężną burzę magnetyczną, która ma uderzyć w naszą planetę. Burze magnetyczne to nagłe i intensywne zaburzenia pola magnetycznego Ziemi. Są one związane ze słonecznymi wyrzutami masy i burzami słonecznymi, które w postaci wiatru słonecznego docierają do Ziemi, wywołując zmiany w polu magnetycznym.

Jak wynika z raportu Richarda Fischera, szefa oddziału NASA zajmującego się obserwacją Słońca, temperatura na jego powierzchni szybko rośnie i w 2013 roku należy oczekiwać, że „idealna burza magnetyczna” nadejdzie.

W wywiadzie dla brytyjskiego dziennika „The Daily Mail”, Fisher powiedział, że burze magnetyczne powodują awarie systemów łączności i są w stanie wpłynąć na pracę wszystkich systemów komputerowych. Mogą zostać uszkodzone także inne kanały komunikacyjne: telefoniczne, satelitarne. Uczony przepowiada, że grozi nam zupełny paraliż łączności, upadek systemu bankowego, a w efekcie nowy długotrwały kryzys gospodarczy.

Amerykańscy naukowcy już wcześniej ostrzegali, że podobna burza grozi globalną katastrofą. Świadczą o tym przykłady „słonecznych sztormów” z przeszłości. Do jednego z najbardziej intensywnych doszło w 1859 roku, kiedy zaburzenia ziemskiego magnetyzmu spowodowały awarie sieci telegraficznych w całej Europie i Ameryce Północnej, a nawet okazjonalne zapalanie się od iskier papieru w telegrafach.

W dzisiejszych warunkach, zdaniem naukowców NASA, burza wielkości tej z 1859 roku mogłaby zniszczyć cały system energetyczny krajów uprzemysłowionych. „Gdyby tak potężna burza magnetyczna uderzyła dziś w USA tylko w pierwszym roku po katastrofie jej koszty sięgnęłyby 2 bln dol., czyli byłyby 20 razy większe niż te poniesione w związku z huraganem »Katrina «, który w 2005 r. spustoszył Nowy Orlean” – pisali w 2009 roku w specjalnym raporcie amerykańscy naukowcy.

Portal przypomina także kataklizm z 1921 roku, kiedy w wyniku burzy słonecznej został zupełnie sparaliżowany transport w Nowym Yorku. Natomiast słoneczne harce z 1989 roku doprowadziły do przerwania dostaw energii dla Quebecu. Ponad 6 milionów Kanadyjczyków zostało bez światła i ogrzewania. Słabym punktem, w który uderzyła słoneczna nawałnica były linie wysokiego napięcia, które są czułe na kosmiczną pogodę i wychwytują prądy wywołane przez burze magnetyczne.

Naukowcy z NASA wezwali amerykańskie władze do przygotowania się na wszelkie możliwe techniczne kataklizmy, jakie może spowodować nawałnica, która przyjdzie ze słońca.

Jest maj 2013 r. Stacje radiowe i telewizyjne nagle przerywają program i ogłaszają, że właśnie przed chwilą na Słońcu nastąpił potężny wybuch, którego skutki trudno przewidzieć. Po paru godzinach zaczyna brakować prądu. Stają pociągi, tramwaje, metro, unieruchomione zostają lotniska i dworce kolejowe. Brak sygnalizacji świetlnej powoduje gigantyczne korki na ulicach miast. Nie działają windy, stacje benzynowe, telefony, radio i telewizja, satelitarna nawigacja, staje cały przemysł. Brakuje wody, przestaje działać służba zdrowia, handel, banki, systemy komputerowe. Zaczyna się apokalipsa, której przedsmak mieli mieszkańcy Nowego Jorku i kilku innych miast w sierpniu 2003 r.

Tamten blackout trwał tylko parę godzin. Tym razem cywilizacyjna katastrofa może ogarnąć całe kraje i kontynenty, a nawet glob, i trwać wiele miesięcy, a może nawet lat. To nie scenariusz filmu grozy, lecz wnioski z raportu National Academy of Sciences (amerykańskiej akademii nauk), ostrzegającego przed kataklizmem, którego rozmiarów do tej pory nigdy nie zaznaliśmy.

Nadchodzi wielka burza

Gorzej jest z krótkoterminowymi zmianami aktywności Słońca. Ich skutki tylko z pozoru są mniej groźne od epoki lodowej. Wskazówką tego, co może nas wkrótce spotkać, jest tzw. rozbłysk Carringtona z 1859 r. Wtedy minimum poprzedzające 10 cykl słoneczny miało 654 dni bez plam, a więc mniej niż w obecnym cyklu. 1 września 1859 r. brytyjski astronom Richard Carrington zaobserwował w nowej wielkiej grupie plam (10 razy większej od średnicy Ziemi) ogromny rozbłysk białego światła, trwający około 60 sek . Kilka minut później tsunami wysokoenergetycznych protonów słonecznych dotarło do Ziemi i zostawiło trwały ślad w rdzeniach lodowych (jako ogromny wzrost azotanów), najsilniejszy od 450 lat, kilkakrotnie większy niż po burzach w XX w. 17 godzin po rozbłysku miliardy ton plazmy wyrzuconej z korony słonecznej dotarły do Ziemi. Zaburzenia pola magnetycznego z tym związane trwały na naszej planecie od 2 do 7 września, a wywołane nimi zorze polarne widoczne były nawet na Bahamach, Kubie i w Indiach. Intensywność tych zakłóceń była wielokrotnie silniejsza od kilku innych, jakie pojawiły się w XX w. i spowodowały niemal natychmiastowe wyłączenie systemu energetycznego całego Quebecu oraz na dużych połaciach północnych stanów USA i w innych krajach.

Rozbłysk Carringtona 150 lat temu nie miał czego uszkadzać i wyłączać, bo nie było jeszcze sieci energetycznych, od których całkowicie jest uzależniona nasza cywilizacja. Skutki tamtego słonecznego impulsu magnetycznego były niewielkie. Najbardziej spektakularne dotknęły dopiero co powstały system telegraficzny. Iskry z aparatury raziły obsługę i wywoływały pożary urzędów telegraficznych. Nawet gdy odłączano baterie, w liniach płynął silny prąd, indukowany przez słoneczny impuls magnetyczny. Według raportu NAS z 2008 r., gdyby rozbłysk taki, jak zauważył Carrington, zdarzył się teraz, spowodowałby zniszczenia infrastruktury sięgające w samych tylko Stanach Zjednoczonych 2 bln dol., a ich odbudowa zajęłaby od 4 do 10 lat.

Wielka burza geomagnetyczna może pojawić się w maju 2013 r., w maksimum 24 cyklu – twierdzi dr Doug Biesecker, szef NOAA. Obecnie wiemy, co może się zdarzyć wskutek słonecznego rozbłysku, ponieważ ogromny impuls elektromagnetyczny towarzyszy wybuchowi broni jądrowej. Badania jego skutków, prowadzone od początku lat 70., wskazują, że współczesna elektronika i oparty na niej światowy system łączności nie są odporne na ten efekt. Być może to jest jeden z powodów, dla którego nikt nie pali się do wojny jądrowej, gdyż impuls elektromagnetyczny uniemożliwia dowodzenie oddziałami powyżej szczebla najniższego, co może sprawić, że wojna taka wymknie się spod kontroli.

Tygodnik „New Scientist” z 23 marca 2009 r. dokładnie opisuje, co może się zdarzyć za cztery lata. Najbardziej narażone na uszkodzenia są sieci energetyczne. Wniknięcie plazmy słonecznej w naszą magnetosferę spowoduje gwałtowne zaburzenia ziemskiego pola magnetycznego, a to z kolei wzbudzi prąd stały w liniach przesyłowych, działających jak ogromne anteny, oraz w samych elektrowniach i transformatorach. Wzrost prądu stałego wytworzy silne pola magnetyczne w rdzeniach transformatorów, prowadząc do ich przegrzania i stopienia. To właśnie stało się w kanadyjskim Quebecu 20 lat temu i 6 mln ludzi nie miało wtedy prądu przez 9 godzin.

Ale w 2013 r. może być znacznie gorzej. Według wspomnianego raportu NAS, nawet wielokrotnie mniejsza burza słoneczna – taka, jaka zdarzyła się 15 maja 1921 r., wzbudziłaby ogromne prądy gruntowe, które w ciągu 90 sekund zniszczyłyby w samych Stanach Zjednoczonych około 350 wielkich transformatorów, a także lokalne stacje, pozbawiając elektryczności ponad 130 mln osób. Natomiast burza tej wielkości, co w 1859 r., mogłaby zniszczyć całą sieć energetyczną krajów uprzemysłowionych. Stany Zjednoczone są na to bardziej narażone z powodu bliskości bieguna magnetycznego, ale europejskie sieci energetyczne, mocno ze sobą powiązane, są mniej odporne od amerykańskich. Wtedy zacznie się kaskada dalszych nieszczęść. Cała sytuacja może trwać miesiące, a nawet lata. Stopionych transformatorów nie da się naprawić, trzeba będzie je wymieniać na nowe. W Stanach Zjednoczonych jest obecnie zaledwie kilka zapasowych dużych transformatorów, a zbudowanie nowego (w fabrykach pozbawionych elektryczności?) zwykle trwa około 12 miesięcy.

Słońce bywa kapryśne

Niestety, nie jest to science fiction, lecz wynik badań sponsorowanych przez NASA i opublikowanych w końcu 2008 r. przez NAS w specjalnym raporcie. Wynika z nich, że im bardziej prymitywna cywilizacja, jak ta w poprzednich wiekach, tym bardziej jest odporna na kaprysy Słońca. Rzecz jasna w ciągu najbliższych kilku lat można przygotować się na wypadek takiej katastrofy. Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że rządy zignorują to ostrzeżenie, bo nic podobnego dotąd nie przydarzyło się przecież naszej młodej cywilizacji technicznej. Wyobraźnia zawodzi, gdy nie ma odpowiednich porównań. Ale zdaniem wielu naukowców, wielka burza słoneczna jest zagrożeniem bez porównania większym niż rzekomo katastroficzne ocieplenie klimatu, na którym skupia się obecnie uwaga polityków.

Do maja 2013 r. zostało niewiele czasu. Co prawda NASA może się mylić i cykl 24 może być łagodniejszy od tego z 1859 r., jednak liczenie na taką wspaniałomyślność Słońca jest mało odpowiedzialne. Istnieje możliwość znacznego ograniczenia skutków takiej katastrofy dzięki wprowadzeniu środków zaradczych w skali całego świata. Jednym z nich są wielkie kondensatory chroniące przyelektrowniane transformatory, będące newralgicznymi elementami systemów energetycznych. Poza tym należałoby przystosować sieci przesyłu energii tak, by można je było szybko i bezpiecznie wyłączyć po ogłoszeniu alarmu słonecznego. Mielibyśmy na to najwyżej kilkanaście godzin między rozbłyskiem słonecznym a dotarciem do Ziemi fali plazmy.

Istnieje satelitarny system monitorowania aktywności słonecznej ciągle sprawny, choć przestarzały, który potrafi wykryć słoneczny wybuch. Jednak ten system, przeznaczony głównie do badań naukowych, sam jest mało odporny na burze słoneczne i wymaga ochrony. Znacznie lepiej sprawdzają się tanie satelity wyposażone w proste instrumenty. Obecne prognozy pogody kosmicznej ( są równie mało pewne jak meteorologiczne sprzed 50 lat. Nie wiadomo, czy istniejący system zdąży zaalarmować odpowiednie służby i czy one potrafią z tego zrobić właściwy użytek.



Wielka Zmiana w płaszczyźnie Nieskończonej Świadomości


Zbiorowej Świadomości Matki Ziemi

Inna płaszczyzna, na której toczy się Wielka Zmiana, to płaszczyzna Nieskończonej Świadomości i proces budowy Zbiorowej Świadomości Matki Ziemi, o czym mówi Terence McKenna. Ten proces został opisany przez niego w aspekcie biologicznym. Jest on także opisywany i pokazywany najczęściej w aspekcie fizyki kwantowej czy obserwacji astronomicznych i teorii astrofizycznych. W aspekcie fizyki odkrycia dotyczące Świadomości Nieskończonej zostały  sformułowane w sposób przystępny przez Nasima Harameina, ale też i innych fizyków i astrofizyków. Płaszczyzna ta jest także opisywana w innych aspektach, na przykład przez Kena Russela – w aspekcie filozoficznym, jako Przewrót Kantowski i Megaparadygmat Świadomości.

Proces budowy Zbiorowej Świadomości Ziemi ma charakter zjawiska fizyczno-przyrodniczego, bioelektro-informatycznego oraz eksplozji technologiczno-informacyjnej.  Ten proces ma także charakter rewolucji absolutnej bo wielopłaszczyznowej, rewolucji, która przyspiesza wykładniczo generowanie nowej wiedzy, analizę tej wiedzy, formułowanie wniosków i reformowanie uprzednio ugruntowanego obrazu Świata.

Posłużę się tutaj przykładem, który będzie zaskakujący, ale który ma korzenie w naszej tematyce mitologiczno-słowiańskiej tego blogu.

Lawina informacyjna i wynikający z niej postęp wiedzy, oddziaływującej na różne dyscypliny nauki, doprowadził do szczególnego przewrotu w poglądach na formowanie się języków, mitów, pojęć religijnych i ich wzajemnych zależności w Euroazji. Genetyka przewróciła funkcjonujące od wieków poglądy na temat źródła pochodzenia poszczególnych „odmian” człowieka i „różnic” rasowych. Co za tym idzie obaliła ona nie tylko wielowiekowo utrwalone poglądy w kwestii ludzkich ras, czyli poglądy obowiązujące w materii, której badaniem się zajmuje, ale  jednocześnie przewróciła wszelkie mniej ścisłe dyscypliny humanistyczne. Te dyscypliny (aspekty) z mozołem budowały przez stulecia (co najmniej dwa, ale można ten proces rozciągnąć widząc go jako powolnie postępujący proces dziejowy) obraz świata w swoich dziedzinach, takich np. jak: archeologia, historia, językoznawstwo, antropologia, antropologia kultury i w innych.

Gdyby szereg wywołanych przez odkrycia genetyczne przewrotów w obszarze egzystencji społeczeństwa ludzkiego, wyczerpał się na kilku wymienionych dyscyplinach, to jeszcze nie mielibyśmy do czynienia z rewolucją wielopłaszczyznową. Chociaż skala tego przewrotu zainicjowanego w roku 2007, który na dobre eksplodował w roku 2012, w tych wymienionych dziedzinach jest bezprecedensowa. Sęk w tym, że te odkrycia u podstaw których leży nie sama genetyka, lecz przyspieszający proces  Manifestacji Wielkiej Zmiany (Zewnętrznej i Wewnętrznej), dotykają dokładnie wszelkich możliwych aspektów życia społecznego.

Odkrycia te prowadzą do dziedzin tak zdawałoby się nienaruszalnych i odległych (a obecnych i ważnych w życiu codziennym każdego człowieka na Ziemi),  jak światowy system religijny, czy polityka globalna.

Oto bowiem wskazując prawidłowy proces formowania się ras, genetyka obaliła obraz narysowany w dziedzinie formowania się grup językowych i „wyrzuciła” niejako na powierzchnię, na Światło Dzienne i w obszar widzenia Obserwatorów, fakty, które były ukryte poprzez narzuconą fałszywą wizję poprzedniego stanu wiedzy. Pokazała ona na nowo kierunki formowania się pojęć w języku i związki między językami, usuwając z piedestału na przykład łacinę, która miała być dla Europejczyków źródłem wszelkiej kultury i tradycji. Łacina okazała się wtórna, tak jak greka, w stosunku do innych języków aryjskich. Wywodzone od 300 lat przez etymologów pochodzenie wyrazów słowiańskich od wyrazów germańskich, z języka niemieckiego, utraciło walor prawdy niepodważalnej, a potem okazało się tylko mitem propagandowym okresu wczesnej nauki XIX wiecznej. Mitem związanym z kształtującym się wtedy świeżym zjawiskiem nacjonalizmu narodu niemieckiego. Języki słowiańskie okazały się bliższe perskiemu i hindi, czyli sanskrytowi. Odkryto, że są bardziej archaiczne niż germańskie i mniej skreolizowane (zanieczyszczone i zniekształcone). Konsekwencją tego było poszukiwanie w nich właśnie, źródeł dla wielu pojęć z kategorii mitycznych, odkrycie słowiańskich źródłosłowów mian bóstw i zjawisk nadprzyrodzonych, oraz pojęć przyrodniczych i technicznych takich jak ogień, tlen, koło, czy sierp, ale też bóg, duch-oddech, czy dusza-dech-tchnienie. 

Odkrycie i powiązanie Wiary Przyrodzonej Słowian z Wedami i Gathą  oraz porównanie mitologii i słownictwa tych religii z systemami religijnymi monoteistycznymi, takimi jak islam, chrześcijaństwo, czy judaizm, ujawniło wtórność tych drugich i ich wspólne źródło pochodzenia, najpewniej ukryte w starożytnej Atlantydzie. Tyle, że Atlantyda, jak się obecnie okazuje, leżała najprawdopodobniej w całkiem innym miejscu, niż wszyscy się do tej pory spodziewali.Nie na Atlantyku, tylko w  północnej Eurazji. I owszem „zapadła się pod Ziemię”, ale nie w taki sposób jak myślano, wciąż jest na powierzchni. Bo spadkobierczynią Atlantydy i samą Atlantydą jest Słowiańszczyzna. Tak więc genetyka rozpoczęła lawinę, która przeniosła się w najmniej spodziewane obszary.




Genetyka rozbudziła też uśpione dotychczas kwestie formowania się tak zwanych narodów i etnosów kulturalnych oraz narodowych tradycji i wartości. Dzisiaj kwestionuje się na przykład aryjskość Niemców, co jest znamienne dla przewrotu jaki się dokonuje.

Oto co okazuje się, gdy zaczniemy rozważać wyłącznie z punktu widzenia genetyki, tak palący w Polsce i wzbudzający ciągłe emocje problem, jak kwestia istnienia, bądź nieistnienia, Narodu Żydowskiego:

Z genetycznego punktu widzenia Żydzi to podobno Semici, czyli haplogrupa Y-DNA J. Teoretycznie nie różnią się zatem od semickiego otoczenia w Małej Azji, np. od Palestyńczyków. Jednych i drugich różni religia, jedni wyznają islam a drudzy jahwizm. Dlaczego zatem tak „się rżną” z Palestyńczykami? Wygląda na to, że jedyną przyczyną jest system społeczny panujący na świecie – kapitalizm. To on generuje tam konflikt. Obie grupy, Żydzi i Palestyńczycy, używają podobnych języków i mają podobny skład genetyczny. Są to podobno grupy tradycyjnie tolerancyjne wobec odmiennych religii.  Żydzi przybyli do Palestyny z USA i innych części świata z wielkim kapitałem, a więc jako Panowie, a ludność miejscowa odmiennego wyznania miała im chyba służyć, pracować u nich, czyli być ich Niewolnikami. 

Do obecnej Polski Żydzi weszli również w kilku falach zainicjowanych najpierw przez wypędzenie z Zachodniej Europy, potem wypędzenie przez Carat Moskiewski, potem „zaproszeni” przez J. Piłsudskiego w II RP (to chyba miała być zakamuflowana realizacja idei Judeopolonii?), a wreszcie na bagnetach armii sowieckiej, jako Zbrojne Ramię kolonizatora zwanego ZSRR. Ramię to kształtowało w PRL system Pan – Niewolnik. Pamiętajmy, że część z nich można uznać za rdzenną „polską” ludność, polską zarówno w rozumieniu I RP, jak i w sensie dużo głębszym, sięgając do korzeni w starożytności. Są to Żydzi Aszkenazyjscy, którzy osiedli w Wielkim Stepie, lub zostali tutaj przyprowadzeni przez Skołotów-Scytów po podbojach Judei, późniejsi Chazarzy a dzisiejsi polscy i ruscy post-Chazarzy. Część z nich współtworzy ze Słowianami i Turkami dzisiejszy tureckojęzyczny Khazachstan i Kirgistan (gdzie dużo R1a1).

Lecz kim oni, owi współcześni Żydzi Polscy w istocie są? Czy ktoś to zbadał? Oczywiście nie, bo oni oficjalnie się do swoich korzeni nie przyznają. Wiemy jednak, że wielu z nich stanowiło czołówkę nowego aparatu „Administracji” instalowanego w Polsce przez Sowietów. Skoro tak, musieli oni być materialistami dialektycznymi a nie jahwistami. Ci nie znają też języka jidisz!

Problem z Żydami w ogóle polega na tym, że to co ich wyróżnia tak naprawdę od innych nacji to wyłącznie język i religia. Nawet słynna wspólnota po linii matek jest mitem, który genetyka obala. Wyłącznie u Żydów Aszkenazyjskich można stwierdzić zdecydowaną przewagę matek z Mt-DNA – K (32%). Ale ta haplogrupa matczyna występuje też często w Anglii i w krajach Alpejskich. To jej występowanie w Anglii i krajach Alpejskich paradoksalnie wskazuje, że mamy do czynienia z kobietami związanymi partnersko i biologicznie (genetycznie) z mężczyznami Hg Y-DNA R1a lub R1b. W ogóle R1 w obu grupach Żydów stanowi 18-19%, czyli występuje na równi z  semickim J1 i J2, gdy się je liczy osobno. Suma J oczywiście przeważa zdecydowanie, bo to 48% u Żydów, ale u Palestyńczyków, których Żydzi usiłują wyrugować z ich ziemi rodzinnej jest jeszcze więcej hg Y-DNA J, aż 56%.

Kiedy się przyglądamy Y-DNA Żydów to jest to konglomerat, w którym znajdziemy prawie wszystkich. Są tam R1a, R1b, E, G, I, T oraz L i Q.

Ashkenazi Jews I 4, R1a 10, R1b 9, G 9.5, J2 19, J1 19, E 20.5, T 2, L 0.5 , Q 5, N 0 , others 1.5
Sephardic Jews I 1, R1a 5, R1b 13, G 15, J2 25, J1 22 , E 9, T 6, L 0 , Q 2 , N 0 , others 2

Palestine I 0, R1a 1.5, R1b 8.5, G 3, J2 17, J1 38.5, E 19.5, T 7, L0, Q 0, N 0, others 5

W tej sytuacji genetyka obala kolejne podstawowe pojęcie współczesnego języka politycznego i światowej geopolityki – antysemityzm!

Cóż to jest antysemityzm? Czy on jest wymierzony w Żydów R1, Słowiano-Celtów, czy on jest wymierzony w Żydów semickich  – J?!

Jeżeli antysemityzm jest wymierzony w przedstawicieli genów Y-DNA J, to czy w takim razie Żydzi od jutra nie powinni zacząć „bronić” przed tym paskudnym zjawiskiem, przed tym  krzywdzącym paszkwilanctwem, także swoich braci w krwi i genach, Palestyńczyków? Czy nie powinni bronić Irakijczyków oraz innych Semitów?

Tymczasem Żydzi właśnie Palestyńczyków mają za „brudasów”? Przeciw Irakijczykom, Afgańczykom, Irańczykom organizują zaś nieustające międzynarodowe krucjaty pod auspicjami USA. Ostatnio wciągnęli nawet Polskę – co uważam za szczególną bezczelność – w mordowanie tamtejszych naszych braci po krwi, Y-DNA R1a.Dzisiaj (31 01 2013 roku) Izrael atakuje też bezpośrednio nalotami bombowymi semicką Syrię.

Czy to nie jest antysemityzm?  Żydzi są w takim razie paskudnymi, paszkwilanckimi ANTYSEMITAMI, którzy poniewierają swoich braci w Palestynie i na Bliskim Wschodzie. Używając pojęcia antysemityzmu okazują się dodatkowo mitomanami i hipokrytami.

Jeżeli Antysemityzm jest wymierzony w Żydów hg Y-DNA R1 to nie jest to antysemityzm tylko ANTYPOLONIZM, RUSOFOBIA lub ANTYCELTYZM. Celtowie współcześni to podobno Galowie-Francuzi  i Walijczycy (raczej są to Germano-Celtowie). Takiego zjawiska jak antyfrankizm, czy antywalizm, a więc jak antyceltyzm, nie znamy (chyba, że występuje w Anglii,lub Szkocji?).


A jednak w Anglii występuje Antywalizm-Antyceltyzm, powyżej mamy dowody.

Natomiast antypolonizm i rusofobia są znane powszechnie wśród tzw Europejczyków z Europy Zachodniej i z USA (USA to kolonia Europejczyków).


„Zawsze byłem stronnikiem polskiej idei, nawet wtedy, gdy moje sympatie opierały się wyłącznie na instynkcie (…) Moja instynktowna sympatia do Polski zrodziła się pod wpływem ciągłych oskarżeń miotanych przeciwko niej; i – rzec mogę – wyrobiłem sobie sąd o Polsce na podstawie jej nieprzyjaciół. Doszedłem mianowicie do niezawodnego wniosku, że nieprzyjaciele Polski są prawie zawsze nieprzyjaciółmi wielkoduszności i męstwa. Ilekroć zdarzało mi się spotkać osobnika o niewolniczej duszy, uprawiającego lichwę i kult terroru, grzęznącego przy tym w bagnie materialistycznej polityki, tylekroć odkrywałem w tym osobniku, obok powyższych właściwości, namiętną nienawiść do Polski. Nauczyłem się oceniać ją na podstawie tych nienawistnych sądów – i metoda okazała się niezawodną.

Każdy czyn Polaków utwierdzał sympatję, a niszczył przesądy nader nieszczęśliwie niegdyś rozpowszechnione w naszej prasie oraz opinji publicznej. Internacjonaliści przedstawiali Polaków jako wyjątkowo niesprawiedliwych względem Prus w roszczeniu pretensji do Ślazka. Polacy skazani byli na poddawanie się temu międzynarodowemu trybunałowi, który internacjonaliści uznali za swój ideał. Polacy byli opisywani jako „histeryczne dzieci”, niezdolne do karności lub praktyczności, lub czegokolwiek innego niż anarchji. Histeryczne dzieci odpowiedziały czynem, zadając jedyną praktycznie klęskę bolszewizmowi, łamiąc go na polu walki, podczas gdy my umieliśmy jedynie szydzić z niego w gazetach i poddawać się mu w handlu.

Europa Środkowa jest pod wielu względami pojęciem ponurym. Europa Środkowa odegrała rolę pośrednika. Uczyniła to w najzwyklejszy sposób przez oszukiwanie obydwu stron. Niemiec, jak sam się wyraził, był przewodnikiem między Zachodnią Europą Francuzów i Anglików, a Europą Wschodnią Polaków i Rosjan. W każdym bądź razie przewodnik jest tłomaczem, a w tym wypadku tłomacz był z pewnością zdrajcą. Pojęcia rosyjskie o cywilizacji Zachodu były przeważnie pojęciami niemieckiemi o cywilizacji Niemiec. Jednakże nie da się zaprzeczyć, że ogół pojęć Zachodu o barbarzyństwie Wschodu, nawet to pojęcie, że wszystko co jest na Wschodzie, jest barbarzyńskim, pochodzą z tegoż źródła. To przedewszystkiem było przyczyną niepojętej pomyłki opinji, oczekującej, że wysoka cywilizacja Polski jest barbarzyńską. Jest to jednym z tysiąca nieporozumień stworzonych przez oszukaństwo Europy Środkowej. Ktoś powiedział, że Petrograd, tak znacząco nazwany Petersburgiem, był oknem zwróconym na Zachód. Jest też niewątpliwie prawdą, że Berlin był jedynym oknem zwróconym rzeczywiście na Wschód. Krótko mówiąc, narody Zachodu, a przedewszystkiem handlowe narody Anglji i Ameryki, widziały zawsze Europę Wschodnią przez okulary niemieckiego profesora; a zezujące te zmory, jeżeli czasem wyolbrzymiały Rosję, to zawsze Polskę poniżały.

Jednakże największe błędy Teutonizmu, o ile są nawet zwalczane, giną bardzo pomału. Angielski patryjota jest dotychczas dalece nieśwadomy tego, że nauczył go niemiecki szpieg trzech czwartych jemu wrodzonych przesądów. Przypuszczam, że przesąd określa przekonanie tego, kto zapomniał skąd ono wypływa. Ktoś powiedział Anglikowi, że Polacy są anarchistycznym rodzajem społeczeństwa. Anglikowi zdaje się, że wie o tem jako o fakcie, chociaż faktycznie zapomniał, kto mu o tem powiedział, lub kto zapewnia, że o tym wie. W istocie, autorytet, który go pouczał, był tym samym autorytetem, który mówił mu, że Niemcy ulegają prawu natury w ekspansji kosztem Belgji i Danji, który głosił, że oszustwa ukute w kuźni emskiej było tylko formalnością umożliwiającą pobożnym Prusom obronę przeciw niemoralnemu militaryzmowi Francji. Był to ten sam autorytet, który wołał o wolność mórz, a potem zamordował kapitana Fryatfa za bronienie się przeciw piratom. Innych autorytetów nie było oprócz jednego, będącego w ścisłym przymierzu z poprzednim – a mianowicie niemieckiego żyda, który współpracował z Niemcem na tem polu. Żyd miał swój własny narodowy spór z polskim chłopem, a nawet i z polską szlachtą. Odtąd żyd stał się bolszewikiem, możliwem jest, że przedstawia ten spór w bardzo odważny sposób, jaki przystoi narodowi. Wobec tego na jedno wychodzi, czy żyd staje się bolszewikiem, czy też staje się Sjonistą. Atakuje Europę swobodnie i odważnie po swej własnej wytycznej. Jednakże, do chwili narodzin bolszewizmu, żyd niemiecki mógł być żydowskim w swych pobudkach, lecz był niemieckim w swej teorji. Wzywał on Teutonizm najpierw przeciw Polakom, tak, jak wzywał go w końcu przeciw Belgom. Leżało to w stanowisku złotowłosego olbrzyma Północy, by Herr Moses Mendora deptał po katolickich relikwiach i po złamanym mieczu polskim.

Lecz głównym źródłem przesądów były Prusy oraz ten niski typ imperjalizmu, jaki one rozprzestrzeniały po Europie. Śmiało możemy powiedzieć, że ten imperjalizm przestanie być zaraźliwym w świecie, gdzie pozostało tyle krzywd i zdziczenia. Siła, która wzbiera w Polsce, żłobi sobie drogę ku powierzchni – siła chłopa i patrjoty. Przy całej skłonności do wyobraźni historycznej wiemy, kiedy ta siła zdobyła się na wolność i obudziła w świecie nową nadzieję. Polska może teraz stać się wielką, czemś więcej, niż tragedją. I prawdopodobnie, oczy jej wnuków, spoglądając po tych wschodnich polach walk, gdzie są już tylko martwe szczątki ukoronowanych katów, będą śledziły lot srebrnego orła wznoszącego się coraz wyżej ku niebu”.

„Prąd”, nr 4-5, 1922r.


Jak potoczyły się dzieje i gdzie nadal obowiązuje antypolonizm, wiemy. Antypolonizm występuje u ludzi identyfikujących się najczęściej z kulturą germańską. Antypolonizm jest bardzo dobrze znany ze środowiska amerykańskich Żydów. O dziwo symptomy antypolonizmu, bardzo delikatnie mówiąc, prezentują tak zwani „Polscy Żydzi”.

Co właściwie naprawdę się dzieje?!

Od tysiącleci obserwujemy w Europie bratobójcze starcie ludów o dużej bliskości genetycznej hg Y-DNA R1a i R1b. Jest to starcie słowiańsko-celtyckie, które dzisiaj, po zgermanizowaniu Celtów można nazwać starciem słowiańsko-germańskim.Obóz germańskiego „wroga” Słowian, zwłaszcza Niemcy, został przez te tysiąclecia znacznie genetycznie zinfiltrowany przez R1a+I (razem 40-50%). Jednakże nie udało się tej grupie genetycznej narzucić Germanom języka jakim się posługiwała, czyli słowiańskiego, natomiast udało się jej „zeslawizowć” i następnie „zgermanizować” język celtycki i narzucić Germanom (Germano-Celtom) swoją kulturę (tradycję, mitologię, obyczajowość). Wśród współczesnych Polaków żyje też jednocześnie 20% ludności o haplogrupie Y-DNA R1b oraz 15% ludności o hp Y-DNA I, to razem 35%. Tej grupie, żyjących wśród Słowian Celtów i Staroeuropejczyków, nie udało się narzucić Słowianom języka celtyckiego, ani też nie udało się im owego języka słowiańskiego/polskiego zgermanizować.

Wniosek 1: Toczymy bratobójczą wojnę słowiańsko-słowiańską, słowiańsko-celtycką i celtycko-celtycką, różniąc się między sobą wyłącznie językiem. Powód tej wojny jest podobny jak w Izraelu. Jedni chcą zdominować drugich i obrócić ich w swoich sługów.Kto steruje tą wojną? Czy można to odkryć? Można. I to dosyć łatwo. Zarówno po I wojnie Światowej jak i po II Wojnie Światowej wsparcie dla niemieckiego nacjonalizmu przyszło z Amerykańskich Banków przez udzielone suto kredyty na rozwój Niemiec, kredyty których próżno czekała Polska.

Wniosek 2: W istocie jest to wojna Żydowskich Sefardyjskich pieniędzy  z amerykańskich banków ze Słowiańszczyzną. Im bardziej Niemcy są zwycięskie w tej wojnie, na którą posyłają ich sefardyjskie banki amerykańskie, tym bardziej przegrywają tę wojnę na płaszczyźnie genetycznej, terytorialnej i kulturalnej, a Europę pogrążają w coraz głębszym KRYZYSIE.

Niemcy kompromitowali swoją kulturę przez cały XIX wiek – germanizując Słowian. Niemcy doprowadzili do zaniku języków połabskich, a dzisiaj  w majestacie prawa „likwidują” mowę i pismo łużyckie oraz germanizują Polonię Niemiecką. Nie zapominajmy, że Niemcy już w XV wieku wybiły Prusów i przywłaszczyły sobie na kilkaset lat ich miano plemienne.

Wynaradawianie i niszczenie cudzej kultury jest dzisiaj powszechnie uznane przez ONZ za barbarzyństwo.

Przez wiek XX Niemcy dali dowody jeszcze głębszego upadku kultury rozpętując dwie Wojny i dopuszczając się holokaustu, czyli ludobójstwa na masową skalę oraz niszczycielstwa materialnego i grabieży, także w skali bezprecedensowej w dziejach świata. Zburzenie Warszawy i zrujnowanie Polski oraz holokaust, to zjawiska dzisiaj uznane powszechnie za barbarzyństwo najpodlejszego gatunku. Niemcy prokurując (z podpuszczenia Sefardyjczyków z USA) dwie wojny światowe w Europie i Rewolucję Październikową w Rosji, czyli trzy wojny, które w istocie były wymierzone w Słowiańszczyznę (w Sistan), doprowadziły w XX wieku Europę z pozycji niekwestionowanego Lidera Światowej Cywilizacji do tej, jaką Europa ma dzisiaj, daleko za plecami USA (głównego sprawcy europejskich konfliktów), a obecnie także za plecami Chin, a w niedługim czasie również i Indii. To bezprecedensowy upadek cywilizacyjny Europy, która dzisiaj nie tylko przestała być centrum cywilizacji współczesnej, ale stała się wasalem zależnym od USA, od dawnej swojej kolonii.

Wniosek 3: 20% dzisiejszych tzw. „Żydów Niemieckich – Sefardyjskich” i  20% tzw.  „Żydów Polskich” to ludzie o hg Y-DNA R1, a więc Słowianie i Celtowie.

W tym momencie dochodzimy do obalenia przez genetykę kolejnego mitu, i do kolejnego wniosku:

Wniosek 4: Holocaust Żydów nie istnieje. Był to holocaust obywateli Polski,  Rosji, Węgier i Niemiec oraz innych słowiańskich przeważnie krajów centralnej Europy, obywateli wyznających określoną religię – jahwizm (judaizm), a jakie było ich Y-DNA można się będzie dopiero dowiedzieć badając kości zmarłych. Dzisiaj nie można odpowiedzialnie twierdzić, że byli to ludzie o haplogrupie J, albo R1a, albo R1b, albo E. 

Kolejny wniosek to:

Wniosek 5: R1a wygrywa dziejową konfrontację, bo taka jest biologiczna prawidłowość. Nie da się go puścić przez kominy Auschwitz, ani w żaden inny sposób unicestwić. Im bardziej się go „tępi” tym mocniej się rozrasta. Ludność R1a jest dzisiaj rozlokowana po całym świecie, a lwia część populacji R1a to Indie, gdzie ludność R1a rozprzestrzeniła swoją kulturę i języki aryjskie (współczesne odmiany sanskrytu) wśród 750 milionów osób. Słowianie R1a w pozostałych częściach świata to kolejne 3o0 milionów ludzi. Do tego dochodzą mówiący po słowiańsku przedstawiciele innych haplogrup (zwłaszcza I) współtworzący z nimi liczne kraje.

Nie ulega wątpliwości, że Holocaust dotknął głównie kraje Słowian, że ofiarami zbrodni niemieckich i rzezi wojennej byli głównie Polacy, Rosjanie i Żydzi mówiący po polsku i po rosyjsku (częściowo też Żydzi mówiący po niemiecku). Nie ulega wątpliwości że ten holocaust sfinansowali Banksterzy z USA.

 Tradycja i dzieje Żydów Aszkenazyjskich a tradycja i dzieje Żydów Sefardyjskich i ich rodowody, to dwie różne tradycje i różne dzieje. Genetycznie niewiele się jednak różnią. Główna różnica to ta, że wśród aszkenazyjskich Żydów jest więcej R1a niż R1b oraz więcej E (haplogrupa afrykańska), a wśród sefardyjskich więcej jest R1b niż R1a.

Skoro Aszkenazyjscy Żydzi mają więcej haplogrupy E to muszą oni pochodzić z Egiptu (są to genetyczni potomkowie Mojżesza!). Potem musieli się oni osiedlić w Wielkim Stepie, gdyż są znani  jako współtwórcy Chazarii. Są zatem rdzennymi mieszkańcami Sistanu, a nie żadnymi przybyszami, tzn. są przybyszami, ale bardzo dawnymi.Gdy ktoś popatrzy na mapę Sistanu, który wszak nazywano Wielką Scytią, a potem Sarmacją, ten rozumie, że nie było tutaj „przybyszów”, że raczej o wszystkich plemionach i ludach na tym starożytnym obszarze można powiedzieć, że są tutaj gospodarzami. Równie dobrze można by nazwać w Sistanie „przybyszami” Persów, Asyryjczyków, Turków, Tatarów czy Celtów, albo Hindusów. W całej Małej Azji i krajach arabskich basenu Morza Czerwonego i Eufratu (Nieuwratu) oraz w okolicach Synaju i Górnego Nilu występuje dzisiaj duży odsetek ludności z krwią R1a, ponad 10%, a więc i tam odciśnięte zostało piętno dawnej obecności Sistanu – i tętni dzisiaj krew Scytów-Skołotów, czyli Prasłowian. I tam toczy się obecnie wojna USA i Sefardyjczyków z Izraela z Palestyńczykami, Irakiem, Iranem, Afganistanem.

Wniosek 6: Tzw Polscy Żydzi byli w większości tubylcami a nie koczownikami (na pewno przynajmniej w rozumieniu I RP), wywodzącymi się ze starożytnego plemienia Mojżesza, a ulokowanymi w Chazarii. Współcześni tzw. Żydzi Polscy są w większości ich potomkami. Sefardyjscy Bankowcy (banksterzy) kierujący wojną uderzają zatem w najczystszą mojżeszową krew! Czystszą niż ich własna!!! Oczywiście także przy okazji w tych swoich pobratymców mówiących po polsku i rosyjsku, którzy znaleźli się tutaj w wyniku pogromów w Anglii, Hiszpanii, Holandii i Francji oraz w Niemczech

W Polsce szczególnie jaskrawo widać, że tutejsi współcześni tzw. Żydzi, nie posługują się językiem jidysz. Stanowią oni nieadekwatną nadreprezentację we władzach państwa polskiego oraz w tzw. klasie politycznej w stosunku do swojej „światopoglądowej” liczebności w narodzie polskim. Dlaczego użyłem słów  „światopoglądowa liczebność” wyjaśnię za chwilę. Można powiedzieć, że stali się tutaj kszatrijami, którzy pouczają innych, jak mają żyć i co powinni myśleć.

Wniosek 7:  Tak zwani Polscy Żydzi mówią po polsku, a też być może biegle po rosyjsku, ale nie w jidisz. Na dodatek Żydzi Polscy to głównie ateiści, ludzie którzy w ogóle nie odwiedzają swoich „sufich” i swoich „meczetów”. Argument o ciągłości po linii żydowskich matek już przerobiliśmy – to kolejny mit. Zatem Żydzi Polscy jako „naród” , a też  Żydzi Polscy jako „narodowość” w ogóle nie istnieją. Dzisiaj Żydzi Polscy są całkowicie spolonizowani, są Polakami. Mówiącymi wyłącznie po polsku ateistami.

Uważam, przyjmując stwierdzenia genetyki za prawdę, Prawdę i tylko PRAWDĘ, i posługując się definicjami narodu oraz narodowości, że ani naród Żydowski, ani narodowość Żydowska w Polsce, nie występuje. Współcześni Polscy Żydzi wychodzą zatem na ksenofobów i rasistów.

Istnieje natomiast na świecie sztuczny twór, który kiedyś był związkiem religijno-językowym (bo nigdy nie był związkiem genetycznym), który osadzono w XX wieku w Palestynie i nazwano narodem arbitralnie, podczas Kongresu Syjonistycznego.

Tak zwani Żydzi Polscy, którzy zaliczają SIEBIE SAMI DO TEGO SZTUCZNEGO TWORU, znając kilka słów w języku żydowskim i kilka kawałów o Żydach oraz będąc ateistami, nie mają żadnych podstaw żeby się do tego „narodu” zaliczać. Teorię swojego „pochodzenia” i „wybrania” ludzie ci zaczerpnęli z księgi religijnej jaką jest Stary Testament, a legendę ich spójności genetycznej ustanowił Adolf Hitler i banda podobnych mu „erudytów”. Jedyne bowiem co może wyróżniać Żydów to wspólny język (Żydzi polscy go nie znają) i wspólna religia mojżeszowa (Żydzi polscy dawno odeszli od religii, to przeważnie wzorcowi materialiści). Oczywiście są w Polsce jednostki wśród Żydów, które znają i język i religię Dziadów i ją wyznają, ale nie o jednostkach tutaj mówimy. Problem żydowski we współczesnej Polsce należy rozpoznawać, w zgodzie z ustaleniami GENETYKI i definicjami NARODU. Zatem dochodzimy do kolejnego wniosku:

Wniosek 8: Problem żydowski we współczesnej Polsce to nie problem obcej narodowości, lecz problem istnienia w naszym kraju grupy Polaków, którzy nie identyfikują się z dziejami i tradycją polską, lecz identyfikują się z jakąś inną tradycją zewnętrzną. Dlatego możemy ich nazwać co najwyżej grupą światopoglądową. Wyznawców tego światopoglądu w Polsce jest zdecydowanie bardzo mało.Ich liczebność we władzach jest jednak wynikiem dokonanego przez Naród Polski wyboru. Wyboru dokonanego w akcie demokratycznym.Jakkolwiek być może zataili oni przed wyborcami swoje rodzinne korzenie, to jednak nie zatajali swojego światopoglądu, a to on ma wpływ na sposób myślenia o państwie, zasady rządzenia i cele rządów. Przedstawiali się oni jako Polacy, bo też są Polakami.

Przedstawiciele tego „niepolsko” lub „antypolsko” nastawionego ugrupowania, czyli Niepatrioci, albo Antypatrioci-kosmopolici, których z racji  dawnej przynależności do wspólnoty religijno-językowej żydowskiej ich dziadów, zwykło się w Polsce określać jako Żydów Polskich, nie taili przed wyborcami swojego stosunku do państwa, nie taili przeszłości ideologicznej, ani programu osobistego, czy poglądów na kapitalistyczną gospodarkę. 

Ustalenie „prawdziwej genetyki genealogicznej narodu żydowskiego” przez genetykę współczesną ma, jak widać, niesłychane konsekwencje, także polityczne, dla tego „narodu”.

Powiedzmy jeszcze jakie reperkusje dla bieżącej polityki polskiej, a także dla właściwego rozpoznania celów, nurtów i kierunków w polityce ogólnoświatowej wobec Polski, niesie owo stwierdzenie. Cytuję według portalu Prawym Okiem:

„Kilkaset lat temu pojawiła się w Europie grupa interesów podająca się za Żydów wygnanych z Ziemi Świętej. Jak dowodzą najnowsze badania naukowe – nie ma żadnego narodu Żydowskiego – Izraelczycy nie zostali wygnani z Izraela, oni w nim nadal mieszkają – to dzisiejsi Palestyńczycy. Widać zresztą wyraźnie, że nie są to ci sami ludzie – jedna grupa klepie biedę w Palestynie, druga dyryguje największym mocarstwem na świecie. Jedna nigdy nie była oskarżana o pożeranie dzieci – druga owszem. Kim jest więc grupa interesów podająca się za Żydów?

Grupa o której piszę, początki swe bierze z Hiszpanii, skąd została wygnana i przybyła do Polski /gdzie z czasem wypracowała sobie wiele korzystnych przywilejów/.
Kiedy owe lobby stało się silne, stopniowo opanowało kraj, aż w sytuacji zagrożenia kolejnym wygnaniem (pogromy na Ukrainie) – dokonało na nas sabotażu – nibyżydzi sfinansowali Prusy, a następnie do spółki z Niemcami – rozebrali Polskę. Od tego momentu, ani wcześniej ani później, zaczyna się rozpad monarchii europejskich i stopniowa demokratyzacja społeczeństw. Jeśli się nie mylę….

… Oczywiście ktoś może powiedzieć, że to nie grupa bankowa tylko bardzo skuteczna długofalowa polityka Niemiec – ale to nie Niemcy weszli do Iraku….”

To fragment z artykułu poświęconego sprawom polityki,  z portalu Prawym Okiem, lecz takich artykułów są dziesiątki, nie tylko tam czy w Nowym Ekranie. 

Inny przykład skądinąd:

„… Partia NSDAP (w skrócie Nazi) wygrała wybory, więc jej szefowi prezydent von Hindenburg powierzył misję utworzenia rządu. Kanclerz Hitler sformował rząd w koalicji z nacjonalistycznymi konserwatystami (DNVP), partii von Stauffenberga, 11 lat później poronionego zamachowca, a dzisiaj bohatera Niemiec…

Specjalne pełnomocnictwa z przekazaniem władzy ustawodawczej kanclerzowi, a po śmierci prezydenta urząd „Fuhrer und Reichskanzler” ustanowione zostały w trybie parlamentarnym i zgodnie z konstytucją. Tak samo uchwalone zostały „ustawy norymberskie”, które homo sapiens podzieliły na nadludzi, ludzi i podludzi oraz upoważniały do mordowania całych narodów zgodnie z ustanowionym prawem…

To nie mityczny lud „nazistów” ustanowił tę bandycką organizację państwa niemieckiego! To uczyniła parlamentarna reprezentacja Niemców, wyłoniona w demokratycznych wyborach. Można zrozumieć Niemców, którzy teraz usiłują się wybielić, ale jak zrozumieć robiących to dzisiaj Polaków, szczególnie tych z żydowskimi korzeniami?…”

W świetle ustaleń genetyki widać, że nie są to podejrzenia „spiskowe”, lecz dosyć realne wnioski wyciągane na podstawie rzeczywistych faktów  z przeszłości, ukazujących się w nowym oświetleniu teraźniejszym, poprzez pryzmat nowych odkryć genetyki. Co prawda nie widzę dowodów na to, że to ci sami Żydzi Sefardyjscy z Polski (I RP) zorganizowali Rozbiory, ale bez wątpienia zrobiła to grupa niemieckojęzyczna, do której zaliczymy także Katarzynę Wielką i jej dworaków niemieckich z Petersburga, jak i jej „wtyczki” nad Wisłą w rodzaju, przekupionych członków Sejmu i króla Stanisława Poniatowskiego, czołowego zdrajcy Polski. Nie mamy pewności, i w tym artykule tego nie rozstrzygniemy, czy to rozpoznanie intuicyjne, co do udziału etnosu Żydów Sefardyjskich w jej rozbiorze, jest do końca prawidłowe. Oni mieli bez wątpienia powiązania finansowe i rodzinne z „Prusami”.Być może wnikliwe badania historyków mogłyby dowieść tej tezy lub ją obalić. No ale badania takie trzeba by podjąć, a nauka polska ma problemy z podejmowaniem „trudnych tematów”.

Świat od 5 lat huczy dosłownie od ustaleń genetyki, a polska nauka  „śpi”. Na szczęście mamy pierwsze oznaki przebudzenia. Naukowcy z Bydgoszczy ustalili że Słowianie „prawdopodobnie” byli nad Wisłą w epoce brązu. Uczynili to badając Mt DNA. Nie wiem dlaczego nie zbadali Y-DNA? Ale lepsze to niż nic, dobry początek godny pochwały. Artykuł nadesłała jedna z czytelniczek naszego blogu, jest to wiadomość dosłownie z ostatniej chwili.


Przodkowie Słowian mogli być w Europie 4 tys. lat temu

28.01.2013 Archeologia, Przyroda, Historia i kultura

Wbrew opinii części archeologów, Słowianie nie musieli zasiedlić Europy dopiero we wczesnym średniowieczu. Niektórzy przodkowie Słowian mogli mieszkać w Europie już 3- 4 tys. lat temu – sądzą naukowcy z Bydgoszczy, którzy badają zróżnicowanie DNA Słowian.

Sam tytuł artykułu PAP jest oczywiście tendencyjny. Naukowcy z Bydgoszczy mówią, że Słowianie byli 4000 lat temu nad Wisłą, a nie w Europie. Badania genetyczne Y-DNA w Europie stwierdziły już przed pięciu laty, że Nasi Przodkowie byli nad Adriatykiem i Dunajem 10.000 lat temu! Pokazuje to jak głęboko zakłamani są autorzy depesz PAP i dziennikarze mediów masowych oraz jak są tendencyjni w swoim myśleniu. To nie musi być z ich strony działanie świadome. Są oni bowiem poddani presji i przesączeni na wskroś propagandą najeźdźców/kolonialistów głoszoną od pokoleń.

Archeowieści Z pasją o przeszłości

Badania nad historią Słowian na podstawie mitochondrialnego DNA (mtDNA) przeprowadzili badacze z Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. Wyniki ich badań opublikowano w styczniu w magazynie „PLOS ONE”.

- Wchodzimy w pewną dyskusję z archeologami, którzy w znacznej większości utrzymują, że etnogeneza Słowian to sprawa stosunkowo niedawna. Według nich Słowianie jako ethnos pojawili się w Europie dopiero we wczesnym średniowieczu. Wnioski takie mogą wynikać z obiektów kultury materialnej odnajdywanych w Europie. Tymczasem my na podstawie badań genetycznych stwierdziliśmy, że niektórzy przodkowie Słowian pojawili się w Europie znacznie wcześniej – nawet 4 tys. lat temu – opowiada w rozmowie z PAP członek zespołu badawczego, prof. Tomasz Grzybowski z CM UMK.

Badania przeprowadzono na próbkach pobranych od 2,5 tys. osób z różnych współczesnych populacji słowiańskojęzycznych. Byli to zarówno Polacy, Czesi, Słowacy, Rosjanie, Białorusini, Ukraińcy, jak i Chorwaci, Serbowie i Słoweńcy.

- Koncentrowaliśmy się na mitochondrialnym DNA. To DNA które jest dziedziczone tylko w linii żeńskiej. Matka przekazuje więc swoje DNA potomstwu, a jej córki przekazują je dalej. Nie dochodzi w nim do rekombinacji materiału genetycznego, a więc nie ma w nim domieszki materiału ojcowskiego. Jedyne zróżnicowanie mtDNA zawdzięcza mutacjom, które się gromadzą w miarę upływu czasu. Jak patrzymy na dziedziczenie mitochondrialnego DNA w skali ewolucyjnej, można wykreślić coś w rodzaju drzewa genealogicznego, które stanowi czystą matczyną genealogię – wyjaśnia prof. Tomasz Grzybowski.

Dodaje, że w mtDNA znajduje się tylko trzynaście genów kodujących białka, które nie mają wpływu na nasze zewnętrzne cechy – są to informacje dotyczące oddychania komórkowego.

Genetycy we współczesnej puli mtDNA wydzielają tzw. haplogrupy, czyli grupy cząsteczek z pewnymi określonymi mutacjami, wywodzące się od wspólnego przodka. Haplogrupy powstały w określonym miejscu i czasie – każda miała swoją „założycielkę”.

- Dzięki znajomości tempa mutacji w mtDNA staraliśmy się określić, kiedy dane haplogrupy powstały. Na podstawie wieku ewolucyjnego tych haplogrup wyciągnęliśmy pewne wnioski dotyczące pochodzenia populacji środkowo-wschodniej Europy – zaznaczył badacz z CM UMK.

Naukowcy doszli do wniosku, że niektóre podhaplogrupy mają podobny środkowo-europejski rodowód, a ich wiek ewolucyjny jest zaawansowany. – Jesteśmy w stanie wskazać kilka takich, które powstały kilka tysięcy lat temu – zaznacza badacz.

cd w Archeowieś

Niestety komentarz na stare kopyto. Nie będę z nim polemizował, bo to próżny trud. Wystarczy się zastanowić nad wygłoszonym przez autora zdaniem, że, cytuję: „… gdzie liczne źródła historyczne stwierdzają obecność germańskiego ludu Markomanów, z którymi Rzymianie walczyli i których ziemie najeżdżali. Wcześniej na terenach Czech żyli zaś Celtowie, za czym przemawiają liczne znaleziska archeologiczne. Bardzo wiele śladów kultury materialnej Celtów (w tym osad i dowodów bicia monet) znajdujemy zresztą również w Polsce….”

Skąd wiadomo, że Markomanowie byli Germanami? Ano z nauki niemieckiej z roku około 1930. Skąd wiadomo jakim językiem mówili owi Markomanowie i Celtowie – ano z nauki niemieckiej tego samego okresu. Czy są jakieś dowody naukowe jakim językiem mówili „Celtowie” w Czechach? Ano nie ma żadnych. Czy osoby  używające samochodów volkswagen w 2010 roku w Polsce mówią po niemiecku? Czy używając pralki Simens stają się od tego Germanami? Czy miał tu w Polsce miejsce jakiś podbój i najazd Germanów po 1989 roku?!Wystarczy tyle, czy należy  jeszcze zadać archeologom polskim kilka podobnych pytań, żeby zrozumieli  iż skorupy nic nie mówią o właścicicielu, poza tym że ich używał i że je nabył?…

Wracając do tez portalu Prawym Okiem. Nie są to  tezy „skrajnie antysemickie” ani poglądy nieuprawnione, czy dziwaczne teorie. To logiczne wnioski, jakie się wyciąga z „odsłoniętej” brutalnie przez genetykę prawdy na temat nacji żydowskiej.Nie napisano tutaj w powyższym tekście o różnicach w postrzeganiu w przeszłości samych siebie przez Żydów, wewnątrz tego etnosu, np. o pogardzie Żydów Niemieckich („w większości sefardyjczyków”) dla Żydów Polskich („w większości aszkenazyjczyków”). Ta pogarda musiała chyba wynikać ze współudziału Żydów Niemieckich (w części też aszkenazyjskich podszywających się już wtedy pod sefardyjskość i niemieckość) w ukształtowaniu Teorii Rasy Panów, tezy lansowanej przecież w innej nieco formie przez religię judaistyczną. Mają i Słowianie swój udział w ukształtowaniu tej teorii, bo jej głównym reżyserem był niejaki Kosina (Kossina po niemiecku), Łużyczanin czy też Połabianin, gorliwy neofita, który błędnie identyfikował siebie jako rasowego Niemca.

Jak jednak widać, pogarda Sefardyjczyków dla Aszkenazyjczyków (Żydów od Scytów pochodzących – z Chazarii) była niczym nieuzasadnioną fobią i wyrazem kompleksów, oraz przeniesieniem nienawiści Niemców do Słowian (z których krwi Niemcy pochodzą!) na Odsłowiańskich Żydów. Bo oni, Sefardyjczycy i Aszkenazowie, różnią się wyłącznie proporcjami osób haplogrupy Y-DNA R1 oraz E w swoim składzie i niczym więcej.

Wniosek 9: Żydzi rozpętując w przeszłości rasizm stali się ofiarą tego rasizmu zgodnie z powiedzeniem „czym wojujesz od tego giniesz”. Sefardyjczycy z USA i sefardyjscy przybysze z USA do Izraela, nie mają żadnych praw do dziedzictwa pozostawionego w Polsce przez Żydów Aszkenazyjskich, tym bardziej, że to oni właśnie – Bankierzy Sefardyjscy z USA – sfinansowali holokaust oraz rzeź wojenną w Polsce.Należy raczej zatem żądać od nich odszkodowań wojennych.

Niech to będzie przestrogą po wsze czasy dla wszystkich. Nie wojujmy własną rasą i nie wojujmy z Rasami, lecz jedynie domagajmy się Prawdy na temat RAS. Nie wojujmy z rasami i narodami bo okazać się łatwo może, że wojujemy sami ze sobą.

W tym miejscu apeluję do tzw. Polskich Żydów, aby nie podlizywali się więcej Żydom Sefardyjskim z USA, którzy ich opluwają, aby nie próbowali też ubolewać nad antysemityzmem Polaków, bo Polacy bardzo kochają i podziwiają dzielny naród Palestyński więc nie są antysemitami, a także współczują Żydom, że ponieśli duże straty podczas II Wojny Światowej, tak jak tylko potrafi współczuć brat bratu, ktoś z najbliższej rodziny, bo też tą rodziną dla Polaków Żydzi byli i są.

Proponowałbym „Żydom Polskim” przebadać genetycznie kości z Auschwitz , bo może się okazać, że gdyby nie Holocaust to wśród Żydów Aszkenazyjskich odsetek R1a1 wynosiłby dzisiaj również 50%, tak jak jest wśród Polaków, a wtedy okazałoby się, że przez kominy Auschwitz Niemieccy Sefardyjczycy puścili z dymem głównie lub prawie wyłącznie tylko Słowian. 

Uświadomcie sobie też „Żydzi Polscy”, że 17 września 2009 roku zawarto Nowy Pakt Ribbentrop -Mołotow, który nazywa się teraz Pakt Obama – Putin. W następstwie tego paktu USA otworzyła sobie drogę do puczów w krajach arabskich i na całym Bliskim Wschodzie, po raz kolejny „sprzedając” Rosji Kraje Kaukaskie, Ukrainę , Białoruś, Polskę i Kraje Bałtyckie, Bułgarię, Czechy, Węgry i całą Środkową Europę. „Efektem” tej transakcji jest realizacja interesów Żydów Sefardyjskich z Izraela, czyli Wojna Banksterów Amerykańskich ze Światem Islamskim. Efektem ubocznym, odpryskiem tego paktu, jest zapewne „Katastrofa Smoleńska”. Jest to kolejna akcja Bankierów Sefardyjskich z USA przeciw Polsce i przeciw wam „Żydzi Polscy”, którzy jesteście dla nich tylko nędznymi Polaczkami, niewartymi nawet amerykańskiej wizy. Jesteście teraz mięsem armatnim OBCYCH, marionetką w ich rękach.  Zatem pora się opamiętać, zanim stanie się ostateczne zło. Czy wydaje się wam, PANOWIE ATEIŚCI I RACJONALIŚCI, że 17 września to jest jakaś przypadkowa data? Czy wydaje się wam, że Zachodowi nie zależy wcale na wyjaśnieniu Katastrofy Smoleńskiej jakimś „przypadkiem”?  Czy widzicie coś „przypadkowego” w wydarzeniach roku 1914 w Europie, 1917 w Rosji, w wydarzeniach w roku 1939 czy w 1945?

Wniosek 10: Wyróżnianie tzw. „Żydów Polskich” jako „narodowości” straciło niniejszym, na skutek 9-ciu poprzednich wniosków, całkowicie  sens.

Nie ma dziś narodowości żydowskiej w Polsce, ani tym bardziej narodu żydowskiego  w Polsce. Są tylko Polacy. Żydzi zostali całkowicie spolonizowani. Natomiast jest pewna grupa osób, która ideologicznie nie identyfikuje się z tradycją polską i ośrodkiem polskim historycznym, dziejowym – Nadwiślańskim. Uzyskała ona na fali przemian po 1989 roku, przy okazji uwłaszczenia złodziejskiego postkomunistycznego, w sposób oszukańczy i w niczym  nieuzasadniony, status klasy Panów w społeczeństwie polskim. Osób tych nie mogę nazwać Żydami, lecz tylko Polakami, którzy ulegli „kosmopolityzacji”, lub z jakichś innych powodów błędnie rozpoznają siebie bardziej  jako „Amerykanów”, „Berlińczyków” czy też „Moskwian” niż jako Polaków. Czas skończyć ze ściemnianiem i  złudą-mayą także wśród tzw. „żydów polskich”. Czas skończyć z mitem o istnieniu Żydów Polskich skoro został obalony przez naukę współczesną!Czas też wyciągnąć prawidłowe wnioski i rozpoznać sytuację w 100%. Nie możemy sobie pozwolić na błędy.

Nie dziwi, że grupę tych ludzi polscy patrioci, ludzie identyfikujący się z dziejami i kulturą Nadwiślańską, Słowiańską, Sarmacką rozpoznają jako „zdrajców” narodu. Poza Polakami są w Polsce oczywiście żydowscy agenci, tak jak i agenci amerykańscy, niemieccy i rosyjscy oraz agenci innych nacji. Byłoby niedobrze dla nas wszystkich gdyby ci którzy nie identyfikują się z Polską  zaczęli utożsamiać swoje interesy z interesami agentur obcych i Sefardyjskich Bankierów z USA. Byłoby to przede wszystkim bardzo niedobre dla nich samych. Nie popełnia się dwa razy tego samego błędu, jeśli się posiada jaką taką inteligencję.  

Patrioci polscy powinni być dla „polskich kosmopolitów” wyrozumiali, i są wyrozumiali przez całe 23 lata. Patrioci Polscy wiedzą, że są to ludzie, którzy ulegli propagandzie i fałszowi Sefardyjczyków z USA i zapewnieniom Kolonialistów rządzących Polską przez ostatnich 200 lat, że tym razem wprowadzą tutaj Wszechdobrobyt zwany UE.Kto nie pamięta przypominam, to komunizm obiecywany przez Rosjan po pakcie Ribentrop-Mołotow miał być poprzednim polskim kluczem do wszechdobrobytu. Ogłoszono go 22 lipca 1944 Ustrojem Wiecznej Szczęśliwości w Polsce i zaraz przystąpiono do masowych mordów.

Ci ludzie, którzy określają się jako „Żydzi Polscy” popełniają błąd niewłaściwego rozpoznania rzeczywistości. Identyfikują się z ośrodkami, do których nie przynależą i nigdy nie będą przynależeć. Panowie Sefardyjscy Żydzi z USA nigdy ich tam nie przyjmą, za to chętnie osiedlą ich na linii frontu w Izraelu, albo powtórzą „doświadczenie” z II Wojny Światowej.

Do Sefardyjczyków z USA mam prośbę: przebadajcie Panowie Banksterzy dobrze swoje geny i wyzbądźcie się szybko antypolonizmu oraz rusofobii, bo po badaniu może się okazać, że macie tę „ciężką chorobę”, która nazywa się R1a1. Wtedy zaś, tak jak Adolf Hitler okazał się Półżydem, wy okażecie się Półpolakami lub Ruskimi. Będzie głupio, gdy Świat się dowie żeście wyrzucili tak ulubione przez was pieniądze w błoto, a raczej na bijatykę z samymi sobą. Byłyby to wtedy pieniądze najgłupiej wydane w dziejach Świata i dowód niezbity, że wasza wrodzona inteligencja to tylko kolejny mit.

Wyobraźcie sobie Sefardyjczycy z USA jaki będzie wasz status po zakończeniu tej bratobójczej III Wojny Światowej, którą właśnie rozpętujecie. Będzie się o was mówić przez wszystkie następne pokolenia, do końca Świata, że jesteście zbrodniarzami, barbarzyńcami, bratobójcami, rasistami, antysemitami i głupcami. Tylu epitetów nie muszą dźwigać dzisiaj Niemcy (wasi poprzedni sojusznicy w II Wojnie), a zauważcie jak im ciężko żyć, choć minęły już 4 pokolenia od ich zbrodni. Gorzej! Będą o was mówić do tysięcznego pokolenia, żeście się okazali kanibalami, którzy pożarli własny Naród.  W następstwie tej waszej nowej krucjaty antysłowiańskiej Stary Testament, a nawet cała Biblia, może zostać zakazana na całym świecie, tak jak dzisiaj zakazano Mein Kampf. Czy chcecie doprowadzić do zakazu używania księgi, która jest podstawą tego co was od innych ludzi na Ziemi odróżnia? Czy to nie będzie prawdziwa samozagłada za własne pieniądze?!

Uff! Myślę, że widzimy tu wszyscy, jak na dłoni, bezwzględność obnażenia mitu,  obnażenia jakiego dokonano w wyniku rewolucji naukowej w genetyce.

Myślę, że widzimy tutaj jak na dłoni Wielką Zmianę z jej skutkami w aspekcie polityki! 

Kolejny wniosek wniosków nr 11: Jeśli ktoś mówi o Żydach rządzących Polską to uprawia myślenie mityczne, nierzeczywiste. Naukowe rozpoznanie Rzeczywistości pozwala  stwierdzić jednoznacznie co innego. Pojawia się nam oto w miejsce narodu Żydowskiego, czy grupy narodowościowej żydowskiej, obraz grupy ludzi błąkających się w ciemnościach w sprawie własnej tożsamości i narodowości, pojawia się obraz grupy kosmopolitów nie czujących się Polakami, grupy zakompleksionych ofiar próbujących „uciec” od swojej tożsamości i teraźniejszości których jednak nikt nie chce przyjąć do siebie, wreszcie grupy Biednych Lemingów pogrążonych w mayi-zaślepieniu, w zakłamaniu własnego EGO, tak głęboko, że stanęli na skraju „Kanibalizmu Narodowego”. 

Wniosek ostatni, 12: Grupa ta, nieidentyfikująca się z dziejami Polski i polską tradycją jest odbierana słusznie, jako „zdrajcy”. Lemingów nie możemy jednak karać za zdradę śmiercią, dla Lemingów karą jest gdy muszą się czegoś nauczyć. Otworzyliśmy im zatem oczy a teraz niech się nauczą SIEBIE na nowo!

Poradźmy im też i pouczmy ich, tak samo jak to oni  nas chętnie bardzo często pouczają, co teraz powinni czym prędzej uczynić, aby wyrwać się z błędu. Doradzałbym tej grupie jak najszybszą rewizję poglądów i postaw. Doradzałbym, jeśli tak nienawidzą Polski, emigrację do tych ośrodków tradycji i kultury, z którymi się identyfikują, a które zechcą ich przyjąć! Wiem, że linia frontu w Izraelu to nie najlepsze miejsce na dom. Ale przecież każdy ma paszport, a czasami pewnie nawet dwa, to nie PRL, i może wyjechać gdzie chce, choćby do Paryża. Jeżeli nie decydują się jednak na wyjazd, to zalecałbym im jak najszybciej, najlepiej od dzisiaj, przestać szkodzić Polsce i Polakom. Prawda bowiem jest taka, że szkodząc Polsce szkodzicie własnym interesom w Polsce, szkodząc zaś Polakom szkodzicie sami sobie.

Moglibyście być dumni z tego, że jesteście Słowianami i Polakami, ale nie wiedzieć czemu nie chcecie. A widać przecież gołym okiem, że Słowianie to niesłychanie pomysłowi ludzie  i niezniszczalni, czy mówią po węgiersku, czy mówią językiem jidisz, czy mówią po niemiecku, czy „przepięknie „śpiewają” po rusku, czy wreszcie „bełkocą po barbarzyńsku” i „obrzydliwie szeleszczą”, czyli mówią po polsku. Słowianie podbijają i podbiją Świat.

Akcja Sefardyjskich Banksterów została zatem obnażona do korzeni, do dna, do sedna! Ona nie ma już żadnych szans powodzenia w Świecie Wolnych Ludzi.

Apeluję do was „Żydzi Polscy” bądźcie dumni ze swojej Słowiańskości, to ona daje wam tę zdolność asymilacji i podboju, tę niesłychaną siłę i żywotność, i twardość. Przestańcie tylko niszczyć ten kraj, który was wykarmił i wykształcił, który był wspólnym domem dla pokoleń i jest dla nas wspólnym domem dzisiaj. No i weźcie wreszcie w obronę Palestyńczyków, przestańcie być hipokrytami i zapiekłymi antysemitami oraz rasistami.

Pragnę nadmienić na koniec tego tragicznego przykładu największej pomyłki w dziejach, która może doprowadzić do nowego zjawiska jakie zostanie nazwane z pewnością w przyszłości „Kanibalizmem Narodowym”, że przyjaźnię się z Post-Żydami spolonizowanymi, którzy czują się Polakami i patriotami i Wolnymi Ludźmi. Którzy czując związki z korzeniami i z przeszłością żydowską, która związała ich z Polską Macierzą, zachowują się i działają i starają się żyć normalnie w Polsce, podobnie jak my wszyscy. Jest ich bardzo wielu wśród ludzi, którzy przyznają się otwarcie do bycia Post-Żydami Polskimi, jest ich większość w ogóle wśród Polaków pochodzenia post-żydowskiego. Jak widać po nich, antypolonizm to nie jest jakaś organiczna przypadłość związana z rasą. Może to jest przypadłość związana z profesjonalnym zajmowaniem się polityką?

Jednocześnie pragnę przeprosić wszystkich moich przyjaciół Post-Żydów Polskich i tych z Izraela, pozostających w związku wyznaniowym judaistycznym i władających językiem jidisz, za ten gorzki tekst, z nutami sarkazmu. Ja osobiście nie mogę przeboleć strat Polski poniesionych w II Wojnie Światowej i tego jej zubożenia kulturalnego, jakie ma miejsce po holokauście i po okrojeniu jej terytorium do dzisiejszych rozmiarów.Trudno mi się też pogodzić z takim zaślepieniem jakie prezentują USA, najbardziej dzisiaj rasistowski i antysemicki kraj Świata, w którym rasizm i antysemityzm ma dzisiaj czarny kolor skóry jego Prezydenta.

Ten tekst nie jest skierowany do was ani nie mówi o was, moi przyjaciele.

Ten tekst jest skierowany do hipokrytów, którzy rządząc Polską uprawiają antypolonizm i myślą, że są jakimiś Berlińczykami czy może Moskwianami, lub nie daj bóg Londyńczykami, Paryżanami albo jeszcze gorzej  – Nowojorczykami. To żałosne, gdyż w oczach tamtych na zawsze pozostaną małymi, fałszywymi Polaczkami, którzy zaparli się swojej ojczyzny i macierzy.

Dodatek 1 z 2



Po tym całym wywodzie, który jest bolesną prawdą, Prawdą i tylko PRAWDĄ, wracam do Wielkiej Zmiany.

Wracając zatem, od przytoczonych tutaj powyżej przykładów odkryć i ich reperkusji, do samej kwestii Wielkiej Zmiany, opisanej w Teorii Novelity przez Trence’a McKennę, należy stwierdzić, że zjawisko owo rzeczywiście zachodzi. Jednakże Jednoczesność nie oznacza Wieczności. Ilość Zdarzeń na kwant czasu będzie się zagęszczać, a kiedy osiągnie punkt Zero czyli Punkt Czarnej Dziury (Horyzontu Zdarzeń), ludzkość uzyska Nowy Stan Osobliwy dla swojej Świadomości.Świadomość Indywidualna i Zbiorowa będzie mogła ekspandować w przestrzeń wszechświata.

Dla niektórych Ludzi, tych którzy zdecydują się na zwirtualizowanie ich ciała fizycznego, nastąpi „prawie” Wieczność. Ciało fizyczne, czy każdy inny psycho-fizyczny obiekt żywy, da się opisać matematycznie/informatycznie, da się „opisać i przeliczyć” z użyciem technologii komputerowej, tak jak obecnie opisano strukturę DNA. Osoba i osobowość to w sensie informatycznym rodzaj zindywidualizowanego „programu” (w istocie zestaw różnych „programów”). Także cała wiedza i tradycja zgromadzona przez Ludzkość na planecie Ziemia, cała tzw cywilizacja, jest zasobem informatycznym i może zostać opisana językiem cyfrowym (matematyki/informatyki).  Utrwalenie pełnej Informacji psycho-fizycznej o Osobie oraz umożliwienie egzystencji tego Bytu osobowego w wirtualnym Świecie Zasobów Informacji Matki Ziemi, bądź w Realu, będzie dla takiej osoby oznaczać „Wieczność”. Osoba ta w formie Pakietu Programowego znajdzie się w Przestrzeni Informatycznej, więc w Innym Wymiarze Czaso-Przestrzennym. Przestanie istnieć fizycznie jako biologiczna istota, a stanie się elektromagnetycznym pakietem/zapisem,  czyli w sensie fizycznym również osiągnie nową jakość. Będzie mogła, dokładnie tak jak mówi Terence McKenna, działać/przetwarzać informacje/kojarzyć zjawiska z prędkością 800 megaherzów (to oznacza zwiększenie prędkości przetwarzania informacji 800 milionów razy w stosunku do naszych obecnych możliwości – 33 minuta wywiadu z Terencem McKenną) i będzie mogła poruszać się w przestrzeni z prędkościami fali elektromagnetycznej. To jest „prawie” wieczność. „Czas wiecznościowy” to trzeci rodzaj czasu, który nam się tutaj właśnie uwypuklił i pozwolił się „dotknąć” wyobraźnią. To „trwanie”, „trwanie wieczyste”, „rajskie bycie wieczne”, trwanie wieczne i niezmienne. Ten rodzaj czasu obowiązywał w „The End of Eternity” Isaaca Asimova w świecie Rury, w świecie Wiecznościowców.

  Jednakże każda osoba fizyczna (niezwirtualizowana), która zdecyduje się na byt fizyczny w postaci materialnej biologicznej, będzie nadal podlegać ograniczeniu długości bytowania fizycznego/biologicznego, do czasu „zużycia się” fizycznej powłoki cielesnej. Taka osoba będzie mogła się oczywiście odnowić poprzez wcielenie się w kolejne ciało. Osoby ludzkie tak w formie cielesnej jak i w formie informatycznej będą miały pełny dostęp do całej Informacji Matki Ziemi. Prędkość przyswajania informacji będzie jednak dla osób cielesnych ograniczona możliwościami fizycznymi ich ciała. Dla tych drugich zresztą też będzie ograniczona ale na znacznie wyższym progu owych 800 megahertzów. Zjawisko Jednoczesności będzie występować zarówno dla istot ludzkich biologicznych jak i być może pojawi się w miarę komplikacji dla istot ludzkich elektromagnetycznych. Bo prędkość w biologicznym organizmie jest ograniczona, ale także w „organizmie” elektromagnetycznym nie jest nieskończona.  Istoty te będą doświadczać „względnej wieczności”. Jedne w związku z ograniczeniem czasu istnienia ciała biologicznego, ale jednoczesną możliwością kolejnych wcieleń. Drugie w związku z niemożnością osiągnięcia prędkości informatycznej większej niż prędkość przyświetlna.

Osoby w formie Informatycznego Wirtualnego Zapisu będą posiadać możliwość poruszania się z prędkością światła, pod warunkiem, że zostanie opracowana technologia (w co nie wątpię) pozwalająca umieścić ten zapis w Realu. Prędkość światła jest graniczna dla fali elektromagnetycznej. Dla nich otworzy się więc nie tylko „Wieczność”, ale i „Nieskończoność”, możliwość podróży do innych Słońc i Galaktyk, a nawet do krańców Wszechświata. Będą w tych podróżach narażeni na to na co jest narażona fala niosąca informację, na „zniekształcenie”, „zakłócenie”, bądź defragmentację i zniszczenie. Wszyscy jednak będą Nieśmiertelni poprzez istniejące niezliczone Informatyczne Kopie  ich Osoby (Osobowości, Wiedzy i Cielesności). Ziemia i Cywilizacja  także uzyska nieśmiertelność poprzez kopie wirtualne i zapisy informatyczne swojej szczegółowej struktury.

Pojawi się możliwość jednoczesnej egzystencji w wielu postaciach a także w dowolnej cielesności.

To jest Świat Bogów i to jest Istota Teorii Novelity T. McKenny, ale także tego o czym mówi N. Haramein i K. Russel i inni. Dzisiaj zbliżamy się właśnie do tej Granicy Komplikacji, granicy możłiwości percepcji zmian i niektórym z ludzi wydaje się, że Jednoczesność już ma miejsce, bo ich możliwość coraz szybszej percepcji zdarzeń się wyczerpała, a liczba zdarzeń i wielość sfer zdarzeniowych (aspektów) zwiększyła się znacznie i wciąż rośnie. Wkrótce liczba zdarzeń na kwant czasu przekroczy próg naszych możliwości percepcji. To jest nieuniknione. To jest ów Eschaton opisywany przez McKennę, ów punkt Zero i Fala Zero, owo Hiperzdarzenie, horyzont Zdarzeń, po przekroczeniu którego człowiek, jako istota biologiczna, przestaje według niego  istnieć.I tu Mc Kenna popełnia błąd. Osiągając tę granicę nie osiągamy prawdziwego Eschatonu, tylko Czarną Dziurę Bytu Biologicznego. Za tą granicą byt biologiczny traci sens jako „fenomen rozwoju” zdążającego ku Świadomości Nieskończonej. Od tego momentu bycie istotą biologiczną należy traktować jako rodzaj „doświadczania biologizmu i cielesności”. Trudno powiedzieć, czy ono będzie praktykowane.

Jednakże nowa istota ludzka w postaci falowo-elektromagnetycznej nie przestanie się przecież rozwijać i poszerzać swojej wiedzy oraz przestrzeni życiowej – wręcz odwrotnie ona uzyska przyspieszony rozwój. Jednak ten rozwój w swojej prędkości ma swoją granicę, jest nią nieosiągalna granica prędkości światła. Eschaton okazuje się więc tylko pozornym eschatonem, jednym z eschatonów, „względnym” progiem, a nie kresem. Prawdziwy eschaton to kres a nie boskość jaką wyobraża sobie trójwymiarowa istota.

Taka istota będzie mogła wcielić się niczym bóg w istotę biologiczną, jakąkolwiek, ale stanem naturalnym niezbędnym do pracy w pełnej symbiozie i z wykorzystaniem pełnych możliwości Świadomości Nieskończonej będzie forma Fali Informatyczno-Elektromagnetycznej. Jednakże dopiero przekroczenie progu materialnego jaki znamy – prędkości światła – może ją zjednoczyć ze Świadomością Nieskończoną . To jest możliwe dla tej Fali Subtelnej którą nazywamy nussonową, eteryczną, której nauka współczesna nie uznaje za byt prawdziwy, realny.

To jest możliwe dla subtelnej fali – takiej z jakimi mamy obecnie Kontakt poprzez nasze umysły, mózgi osób biologicznych zamkniętych w trójwymiarowej przestrzeni i w jednokierunkowym jednorodnym strumieniu czasu nr 1. Czas pierwszego rodzaju (nr 1) jest jednym z czterech rodzajów czasu istniejących w Piątym i Szóstym Wymiarze.

Ta sfera eteryczna Świadomości Zewnętrznej i Nieskończonej istnieje, gdyż doświadczamy skutków działania Świadomości Nieskończonej w naszym rzeczywistym fizycznym świecie trójwymiarowym. Dla nas istot biologicznych, także jest ona faktem. Z tą sferą możemy mieć codzienny kontakt. Doświadczanie tego kontaktu i współdziałanie ze sferą eteryczną to jest właśnie „istota” obecnej Wielkiej Zmiany, która nie jest wcale eschatonem. To jest także powód dla którego możemy dzisiaj osobiście, bez pośredników, kontaktować się jako Cząstki Zbiorowej Świadomości i Cząstki Nieskończonej Świadomości z ową Zbiorową Świadomością Ziemi oraz ze Świadomością Nieskończoną, a także ze Świadomością Indywidualną Istot Wyższych Wymiarów. To są także powody, dla których możemy dzisiaj korzystać z wiedzy i wiedy, z zasobów Świadomości Zbiorowej i Świadomości Nieskończonej oraz Świadomości Istot Wyższych, w życiu codziennym i wykorzystywać je do kształtowania swojego indywidualnego bytu. Udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że Świadomość Indywidualna Człowieka kontaktuje się pozawerbalnie z tymi zasobami. Przykłady na płaszczyźnie psychologicznej przedstawiamy poniżej. To nie jest ani Wieczność ani Jednoczesność i te dwa stany nie mają nic wspólnego z obecną Wielką Zmianą.

Obecna Wielka Zmiana to uzyskanie wiedzy o Świadomości Nieskończonej kształtującej Materię i uzyskanie możliwości korzystania z łączności z Nussferą –  ze Świadomością Nieskończoną oraz uzyskanie możliwości współpracy ze Świadomością Nieskończoną i z jej wszystkimi niższymi emanacjami. Namawiam aby praktycznie korzystać z tych nowo otwartych możliwości

Dodatek 2 z2

Wielka Zmiana na płaszczyźnie Wewnętrznej,

czyli w Psychologii Człowieka

Innym aspektem tego samego zjawiska jest aspekt psychologiczny Wielkiej Zmiany i wiedza psychologiczna, która płynie z uznania paradygmatu Świadomości nad/pod materią:

Stanislav Grof (ur. 1931) – amerykański psychiatra czeskiego pochodzenia, twórca (razem z Abrahamem Maslowem) psychologii transpersonalnej, nowego kierunku psychologicznego podkreślającego znaczenie transcendentalnych obszarów ludzkiej egzystencji. Autor przełomowych dzieł na temat nowego modelu ludzkiej psychiki i odmiennych stanów świadomości, wydanych w Polsce Obszarów nieświadomości, Przygody odkrywania samego siebie i Poza mózg.

Wanda Wegener

Przez ponad 20 lat odmienia życie osób w wielu krajach świata Wielkiej Brytanii, USA, Szwajcarii, Austrii, Rosji, Polsce i Niemczech – gdzie, na co dzień mieszka. Wanda Wegener to światowej sławy psycholog, terapeuta i wykładowca. Autorka znakomitej książki „Umysł w walce z chorobą i kreacja zdrowego życia”. Praca naukowa Wandy sprawia, iż uchodzi ona za autorytet w swojej dziedzinie.

Kilkanaście lat temu w wyniku przepracowania doszło do pęknięcia tętnicy mózgowej i wylewu, zniszczenia wielu ośrodków mózgowych i śmierci klinicznej. Przeprowadzona w berlińskiej klinice operacja, polegająca na założeniu na tętnicę metalowego klipsa, uratowała życie, jednak w wyniku nieszczelności opony mózgowej płyn rdzeniowo-mózgowy wlewał się w przestrzeń policzka i oka. Po półrocznym pobycie w szpitalu Wandę wypisano z diagnozą lekarską, według której do końca życia powinna pozostawać na wózku inwalidzkim.

Stosowanie precyzyjnych technik wizualizacyjnych, regenerujących tkankę mózgową i układ nerwowy, umożliwiły osiągnięcie- w ciągu dwóch lat od wylewu- całkowitego zdrowia.

Dziś Wanda Wegener jest inspiracją dla milionów ludzi na całym świecie.

Powyższe przykłady pokazują tylko część możliwości ludzkiego Umysłu. Jest to część naprawdę niewielka, a prawdziwą „bombą” przyspieszającą rozwój Świadomości Zbiorowej będzie możliwość wirtualizacji osoby i osobowości. Dla życia biologicznego na Ziemi, dla jego wszystkich istniejących form będzie to oznaczać „prawie” Wieczność i „prawie” Nieskończoność oraz możliwość odtworzenia siebie w postaci fizycznej/biologicznej w dowolnym czasie i gdziekolwiek we Wszechświecie. Zdarzenie to jest dla Świadomości opisywanej w aspekcie biologicznym i fizycznym tym samym co opisywana przez Harameina w aspekcie fizyki Czarna Dziura.

Obecnie manifestująca się Wielka Zmiana to „przyspieszenie” ewolucji społeczeństwa wyedukowanego i scybernetyzowanego, w jego samoorganizacji społecznej. To nie jest jeszcze Stan Osobliwy Świadomości uwolnionej od biologicznej egzystencji, lecz stan Oświecenia Świadomości Indywidualnej i Zbiorowej co do Wagi i Roli Świadomości Nieskończonej w kształtowaniu materii oraz oświecenia co do kierunku dalszej ewolucji Człowieka.

Przykład manipulatorskiego używania różnych teorii i szkód do których takie manipulatorstwo prowadzi to istota tego artykułu. Uważajmy zanim coś bezkrytycznie przyjmiemy, powtórzymy bez zrozumienia, albo zbudujemy bezsensowną teorię na czymś, co nie jest dla nas jasne. Dzisiaj szczególnie dużo głupich i nieprzemyślanych sądów jest wygłaszanych na podstawie niezrozumianych, błędnie zrozumianych i po amatorsku interpretowanych, ustaleń genetyki – bo genetyka niesie światową rewolucję i Wielką Zmianę. Usiłuje się manipulować tymi odkryciami dlatego, że mają one wymiar wielopłaszczyznowy, rewolucyjny, nieodwracalny i powodują „natychmiastowe” reperkusje sięgające istoty systemu społecznego Ziemi. Pewnej inercji materii społecznej (Sfery Świadomości Zbiorowej Ziemi) zawdzięczać będziemy spowolnienie tych przemian, ale będą one mimo tego spowolnienia nieustannie przyspieszać.

Bardzo ważna jest 38 minuta i 50 sekunda filmu/wywiadu z Terencem McKenną. Tam właśnie wyjaśnia on nieodwołalność Wielkiej Zmiany, nieuchronność i nieodwracalność tego procesu. Ktoś powie, że to wszystko tylko futurystyczna wizja. Tak to prawda, to jest na razie jeszcze tylko futurystyczna wizja, ale tempo rozwoju techniki obliczeniowej i obecny proces „naśladownictwa” rozwiązań natury w konstrukcji strukturalnej komputerów i „konstrukcji” ich „pamięci” powoduje, że możemy być świadkami Eschatonu Świadomości za naszego życia. Natomiast sam proces przyspieszenia oraz podążania RzeczyIstności do Jednoczesności i stanu Novelity, jak widać z powyższego praktycznego przykładu z dziedziny genetyki, przewraca nasze wyobrażenie o świecie i wizję świata już teraz.

Szybkość Przeobrażenia Kanonów/Definicji stanowiących oparcie dla Indywidualnej Świadomości oraz zmiany jakościowe związane z koniecznością dostosowania się do Nowego Obrazu Rzeczywistości powoduje, obserwowane obecnie, zjawisko różnej prędkości przyswajania tychże zmian przez poszczególne osoby. 

Część osób wyraża „odmowę”, albo „protestuje” przeciw zmianom. Nie potępiajmy tej postawy, bowiem są ludzie, którzy nie będą w tym wszystkim uczestniczyć i mają do tego jako Istoty Świadome pełne prawo. Staną się oni w przyszłości, jeśli uda się im zorganizować w strukturę plemienną, Amiszami Ludzkości.

[Nie mamy tutaj na myśli protestów społecznych przeciw przejawom niesprawiedliwości, głupoty czy sobiepaństwa, lecz protest organiczny struktury biologicznej jaką jest człowiek].

Zdecydowana większość podąży dalej. Dalsza droga polega na aktywnym braniu wszelkich spraw tego świata w swoje ręce. Dalsza droga polega na aktywnym organizowaniu się w nowe struktury   i wyzwalaniu się z okowów mentalnych. Dalsza droga jest tą samą drogą, którą obserwujemy poprzez całe dzieje cywilizacji. To Droga do wyzwolenia z ograniczeń, do Wolności Osobistej Człowieka i jednocześnie droga do Odpowiedzialności Osobistej za Ziemię, za Świat, za Przyszłość. Innej drogi nie ma, chociaż być może niektórym „przywódcom światowym” krążą po głowach jakieś mrzonki o wszechświatowym zamordyzmie, albo pomysły, że to oni będą Wolnym Ludziom dyktować co wolno, a czego nie wolno.

I jeszcze jedno: Istnienie eterycznej Świadomości Nieskończonej, której wszak doświadcza wiele osób o wystarczającej subtelności psycho-fizycznej, jest bezpośrednim dowodem, że Prawdziwy Eschaton kiedyś nastąpi. Będzie to połączenie Istot Falowych (elektromagnetycznych) na końcu procesu komplikacji Materii, w Prawdziwą Jednoczesność, Wieczność i Nieskończoność – w Nieskończoną Świadomość. Być może owa Nowa Nieskończona Świadomość wyewoluowana z materii planet obecnego Kosmosu, który widzimy, stanie się zalążkiem Nowej RzeczyIstności, a może będzie to po prostu, po przekroczeniu Masy Nieskończonej i Prędkości Światła, powrót do Źródła – Istniejącej już Eterycznej Świadomości Nieskończonej, tej z którą się obecnie komunikujemy.

Macie oto przed sobą zatem opis Końca Świata, ale jest to całkiem inny koniec niż wyobrażali go sobie Piewcy Piekła. Macie też oto opis obecnej wielkiej Zmiany której daleko do końca świata , ale która kończy Świat Kłamstw jakimi żyli Ludzie Niewolni, a otwiera Świat Prawdy Ludzi Wolnych.

Filozofia Umysłu – zebrał Mezamir Snowid

Posted in nauka by bialczynski on 29 Styczeń 2013

Filozofia Umysłu

Spojrzenie na filozofię umysłu ze współczesnego punktu widzenia pokazuje, że każdy ma trochę racji!
Moim celem nie jest tu historia filozofii ale odniesienie pewnych aspektów filozoficznych rozważań do współczesnych dyskusji.
Epistemologia, czyli nauka o poznaniu.
Metafizyka – Arystoteles umieścił tu wszystko, co nie było fizyką.
Filozofia umysłu to zarówno epistemologia jak i metafizyka.

Starożytni Grecy: filozofia presokratejska, Platonizm, Sofistyka

W kulturze starożytnej Grecji utrwaliły się trzy idee:

  • Wszystko, co zajmuje miejsce, to materia.
  • Wszystko, co się rusza, jest żywe (do dzisiaj mówimy „żywy ogień”).
  • Wszystkie regularności świadczą o inteligencji.

Żadna z tych idei nie okazała się prawdziwa … neutrina i inne cząsteczki elementarne nie zajmują miejsca w przestrzeni, poruszają się regularnie, są materią, ale nie żywą ani inteligentną.
Nie jest łatwo zrozumieć sposób patrzenia na świat ludzi z tego okresu, konceptualizacja zjawisk była wtedy całkiem odmienna od naszej.
Tales z Miletu to najstarszy znany z imienia filozof i matematyk grecki.
Dokonał licznych odkryć matematycznych (twierdzenie Talesa), jako pierwszy podając argumenty dedukcyjne, sądził, że woda była pierwotnym elementem wszystkiego.
Tales był pierwszym znanym filozofem w historii, który próbował wyjaśnić w mechaniczny sposób zjawiska fizyczne, np. trzęsienie ziemi, jako skutek kołysania ziemi, która spoczywa na wodzie.

Problem zmiany i stałości jest jeszcze ogólniejszy niż dylemat stabilności i plastyczności.
Heraklit zwrócił uwagę na ciągła zmienność świata, „panta rei”, wszystko płynie.
Kratylos sądził, że nawet znaczenie słów jest zmienne, dyskusja jest więc niemożliwa, bo zmienia się zarówno słuchacz jak i mówca.
Parmenides doszedł do wniosku, że ruch jest niemożliwy! „Byt jest, niebytu nie ma”.
Trwała, niezmienna podstawa bytu, nie może mieć własności dopuszczających zmianę, ruch, a jedynie własność istnienia, a więc świat zmiennych zjawisk nie istnieje, jest nie-bytem.
Byt we wszystkim niezmienny (Bóg) ma zatem kształt kuli.
Nic nie może powstać z tego, co jemu równe (bo jeśli równe, to nie było zmiany). Ale … postrzeganie wymaga zmian, brak zmian, np. brak aktywności elektrycznej mózgu, oznacza brak wrażeń, „zatrzymanie” procesów umysłowych.
Byt niezmienny nie oddziałuje z materią więc jest niezauważalny i nie może działać.
Neutrino tak słabo oddziałuje z materią, że jest prawie takim bytem; przez ciało człowieka w ciągu sekundy przelatuje 50 bilionów (5×1013) neutrin.
Nawet próżni fizyka współczesna nie uważa za byt niezmienny.
Zenon z Elei dowodził za pomocą paradoksów, że zmiana jest niemożliwa.
Achilles nigdy nie dogoni żółwia, bo musi przebyć połowę drogi, a potem połowę połowy, … 1/2+1/4+1/8+… =1
Strzała nie może się poruszać tam, gdzie jest w danej chwili (tj. w punkcie), ani tym bardziej tam, gdzie jej nie ma.
Ogólnie: zmiany nie są możliwe ani w danym momencie, ani poza nim. Jak więc możliwa jest zmiana?
Sprzeczności logicznego myślenia to nie tylko sprzeczności matematyczne.

Paradoks Zenona w nowszej postaci użyty został przez Hilarego Putnama, przedstawiony w jego wykładach Royce’a (2000): nie ma wspólnego mianownika pomiędzy wrażeniami (stanami fenomenalnymi), które wydają się nam identyczne.
Gdyby taki wspólny mianownik był, to dwa odmienne stany wewnętrzne P1 i P2, które wydają się jednakowe, musiały by być jednakowe.
Eksperyment (przeprowadził go Rohit Parikh): malujemy wiele kart coraz bardziej czerwoną farbą; ponieważ nie widzimy różnicy pomiędzy kolejnymi parami kart, to gdyby spostrzeganie pozwalało nam wnioskować o stanach mózgu musielibyśmy przyznać, że nie ma między nimi żadnej różnicy.
Nie widać różnicy między parą (K1,K2), (K2,K3) … K(99,K100), więc nie ma jej pomiędzy skrajnymi kartami K1 i K100, białą i czerwoną!
Putnam wyciągnął stąd daleko idący wniosek, że podobieństwo stanów fenomenalnych nie świadczy o podobieństwie stanów wewnętrznych, ale czy tak jest istotnie?
Z tego by wynikało, że Merlin Monroe to Margaret Thatcher … morfing pozwala zrobić dowolnie małe zmiany.
Stan umysłu, który potrafimy odróżnić od innych stanów, jest identyczny dla wielu podobnych stanów mózgu, drobne róznice aktywacji nie mają znaczenie.
Ile możemy rozróżnić barw? Ile wysokości tonów muzycznych? Zmiany mogą być ciągłe ale nasze zdolności do rozróżniania są ograniczone.
Tylko wyraźnie odmienne stany mózgu będą prowadzić do powstania odmiennych wrażeń.

Jeśli nie widzimy różnicy to nie znaczy, że w mózgu zachodzą identyczne procesy.
Niskończona (lub bardzo duża) suma nieskończenie małych (lub niezauważalnie małych) zmian jest skończona i może być duża.
Pozornie takie same stany fenomenalne (czyli subiektywne wrażenia) nie upoważniają nas do twierdzenia, że stany mózgu są jednakowe.
Co oznacza, że wrażenia są identyczne? Jak możemy to określić? Czy możemy tego być pewni? W jakich warunkach?
Przyporządkowujemy do tej samej kategorii rzeczy nieznacznie różne; kategorie są rozmyte ale opisują podobne obiekty lub stany.
Liczba słów jest rzędu n=100.000, ale możemy odróżnić znacznie więcej odmiennych stanów wewnętrznych, do słowa można więc przypisać cały zbiór podobnych stanów. Czy jest sens próbować określić ile?
Czy „ja” dzisiaj to to samo co „ja” jak miałem miesiąc? Rok? Od kiedy jestem mężczyzną (kobietą)? Stopniowe zmiany prowadzą do ustalenia poglądów i wstecznej projekcji, jakbym to „ja” się urodził, a nie moje „ja” zostało ukształtowane przez lata rozwoju.
Niestety filozofowie nie znają logiki rozmytej, a logika klasyczna prowadzi do paradoksów, jak to już Zenon zauważył …

Demokryt twierdził, że trwałe, niezmienne atomy, niezniszczalne, rzeczywiste, w wiecznym ruchu, tworzą wrażenie nieustannych zmian.
Uważał, że dusza i rozum to to samo pierwsze niepodzielne ciało poruszające się dzięki delikatności i kulistemu kształtowi swoich atomów; dlatego zarówno rozum jak i ogień porusza się sam z siebie.
Główna koncepcja Demokryta jest słuszna: przemiana to ruch atomów i cząstek elementarnych, chociaż atomy nie są całkiem trwałe a większość cząstek żyje bardzo krótko.
Czy cząstki elementarne naprawdę istnieją?
Elektrodynamika kwantowa (QED): w każdej chwili cząstki giną i rodzą się identyczne cząstki.
Cząstki elementarne wytwarzają wokół siebie pole i same z nim oddziałują: próżnia jest pełna cząstek wirtualnych, przydatnych do opisu oddziaływań pomiędzy rzeczywistymi cząstkami i polami sił.
Status ontologiczny cząstek wirtualnych jest niejasny; w jakim sensie cząstki te naprawdę istnieją? Obserwowalny jest tylko ich pośredni wpływ na rzeczywiste własności cząstek, np. efekt Casimira.
Nawet trwałe cząstki podlegają zmianom: zmienia się ich energia, własne pole elektromagnetyczne i inne pola, ich sposób istnienia zależy od oddziaływań z otoczeniem, np. elektrony w atomie przyjmują inne formy istnienia niż elektrony swobodne.

Kontekst, czyli oddziałujące otoczenia, całkowicie zmienia naturę cząstek. 
Podobnie kontekst zmienia sens pojęć, gdyż pojęcia to pobudzenia sieci neuronowych, które oddziałują z innymi pojęciami = pobudzeniami sieci.
Ani fizyczne obiekty, ani pojęcia, nie istnieją w izolacji, zawsze zdefiniowane są w jakimś kontekście.
Cząstki takie jak elektrony poruszają się ruchem „skaczącym” lub „drżącym”, nazwanym Zitterbewegung.
Cząstki znikają w jednym miejscu anihilując z przeciwnie naładowanymi cząstkami z pary cząstek wirtualnych, a pojawiają się nieco dalej.
Średnia prędkość jest zachowana, ale skoki dokonują się z prędkością światła 1.6 × 1021 razy na sekundę!
W tym ujęciu cząstki nie istnieją tylko ciągle giną i się odradzają, mają „tożsamość dynamiczną”.
Tak samo jest ze wszystkimi układami odziaływującymi ze sobą i ze swoim środowiskiem, w tym i z ludźmi: z powodu kontekstu częściowo zmieniamy swoją tożsamość.
Już w starożytności zauważono takie paradoks, nazywając go „statkiem Tezeusza”: czy po wymianie wszystkich elmentów jest to ten sam statek?
Kwarki są jeszcze bardziej osobliwe, bo wcale nie mogą istnieć niezależnie.
Kwarki uwięzione są w cząstkach elementarnych, im bardziej się od siebie oddalają tym mocniej przyciągają.
Co oznacza „istnieć” w tym przypadku?
Cząstki wirtualne i kwarki mogą być artefaktami matematycznego sposobu opisu świata (rachunku zaburzeń), nieistniejącymi bytami ułatwiającymi myślenie o świecie i analizę wyników eksperymentów.
W starożytności rozwinięcia idei atomistycznych dokonali Eipkurejczycy, chociaż ich głównym zainteresowaniem było szczęście i etyka.
Motto szkoły Epikura to: „Gościu, tutaj będzie ci dobrze, tutaj dobrem najwyższym jest rozkosz”.
Lukrecjusz, uczeń Epikura, w obszernym poemacie „O naturze wszechrzeczy” przedstawił światopogląd deterministyczny, w którym świat to ruch atomów bez celu.
W IV Księdze napisał: „Podobnie wszystkie członki, nie po to powstały, by z góry pomyślaną czynność najlepiej spełniały”.
Zmysły wraz z członkami nie zostały zaplanowane, ale wykształciły się w długim procesie ewolucji, podobnie jak rzeczy, których używamy.
To co na poziomie atomów wydaje się nie mieć celu może jednak mieć sens na poziomie wyższym, np. lokalnie ruch powietrza jest chaotyczny a na większym obszarze widać fronty pogodowe.
Impulsy poszczególnych neuronów mogą wyglądają chaotycznie, ale na poziomie całego organizmu zachowanie jest celowe.
Epikur (-341 do –270 r) stworzył konsekwentnie empiryczną teorię poznania za pomocą zmysłów i idei, które są uogólnieniami wrażeń.
Dotyk, węch i smak to zmysły bierne mające bezpośredni kontakt z atomami otoczenia, a wzrok to zmysł czynny bo oświetla otoczenie strumieniem atomów duszy, odbijających się od przedmiotów.
Zmysły tworzą wrażenia pierwotne, zmieniające konfiguracje atomów duszy tak, by reprezentować podobne konfiguracje atomów otoczenia.
Z kombinacji tych wrażeń powstają konfiguracje atomów duszy będące uogólnieniami i pojęciami abstrakcyjnymi, które są podstawą procesów myślenia.
Wolna wola wynika z drobnych odchyleń ruchu, zachodzących z niewytłumaczalnych przyczyn, podlegają im doskonale sferyczne atomy duszy.
Istotnie, nawet w układach klasycznych możliwe są takie chaotyczne, nie dające się przewidzieć odchylenia, a to powoduje, że determinizm jest niemożliwy, niepotrzebne są więc „niewytłumaczalne przyczyny”.
Czy bylibyśmy w stanie odróżnić zachowania chaotyczne, ale ukierunkowane przez ogólne racjonalne prawidłowości, od zachowań w pełni intencjonalnych, związanych z wolnym wyborem?
W szczególności, czy w sieciach neuronowych aktywacja rozchodząca się zgodnie z wyuczonymi siłami połączeń w sposób stochastyczny byłaby odróżnialna od aktywacji intencjonalnej?

Arystoteles stwierdził, że zmienne i stałe elementy współistnieją ze sobą; cecha stała to materia (hyle), cecha zmienna to jej forma (morphe), stąd hylemorfizm.
Przemiana dotyczy formy, a nie samej materii – dojrzewanie, odmiana, ruch, to przemiany formy.
Zasada zachowania masy i zasada zachowania energii odkryta została dopiero w drugiej połowie XVII w, a samo pojęcie energii po raz pierwszy użył Thomas Young na początku tegoż wieku.
Niemiecki chirurg Julius Robert von Mayer w czasie podróży do Indonezji zauważył, że krew tamtejszych ludzi ma odcień ciemniejszy, i słusznie wywnioskował, że w cieplejszym klimacie utrzymanie stałej temperatury ciała wymaga mniej energii, a więc mniej tlenu, stąd ciemniejsza krew.
Ciepło równoważne jest energii mechanicznej.
Energia równoważna jest masie, E = mc2, jak odkrył w 1905 roku Einstein.
Teleologia Arystotelesa: porządek świata jest celowy, z żołędzia zawsze wyrasta dąb, kamienie spadają w dół, Słońce wstaje rano.
Celowość naturalnego rozwoju widać we wszystkich przemianach materii, a przyczyna celowa jest nadrzędna wobec przyczyny sprawczej.
Obecnie fizyka dobrze sobie radzi rozpatrując wyłącznie „przyczyny sprawcze”.
Jednak pozorna celowość dla organizmów biologicznych jest również widoczna i jest rezultatem ewolucji: rozwijają się te cechy organizmów, które pozwalają przetrwać w określonym środowisku.
Chociaż cel nie jest narzucony z góry (zmiana warunków powoduje wyginięcie gatunków) pozornie wygląda to tak, jakby istniała celowość i plan budowy świata.
Teleologii nie należy mylić z teologią.
Zasada antropiczna wprowadza celowość rozwoju Wszechświata: jest on po to, by mógł powstać w nim obserwator, gdyby prawa fizyki były inne to nikt by go nie mógł poznać.
Jest to założenie dość oczywiste: istnienie obserwatora oznacza, że musiały być warunki by powstał: musiały powstać gwiazdy, planety, ciężkie pierwiastki.
Początkowo sądzono, że oddziaływania grawitacyjne, elektromagnetyczne, słabe i silne muszą być bardzo dokładnie „dostrojone” by wynikające stąd procesy doprowadziły do powstania życia.
Może jednak przyszła teoria wszystkiego pokaże, że z prostych założeń wynika, iż jest to jedyny możliwy wszechświat … a może życie możliwe jest w różnych wszechświatach, jeśli zmienić nie jedną ale wszystkie stałe fizyczne równocześnie widać, że obserwator mógłby powstać w dość różnych wszechświatach.
Krytyka zasady antropicznej pokazuje, że przekonanie o wyjątkowości naszego wszechświata jest wątpliwe.

Celowość widać szczególnie w świecie organicznym, bo organizmy muszą działać celowo by przeżyć.
Natura dostosowuje organ do funkcji, a nie funkcję do organu (Arystoteles: O częściach zwierząt).
Biolodzy nie widzą celowości ewolucji, lepsze przystosowanie do niszy ekologicznej stwarza pozory celowości, ale jest wynikiem selekcji organizmów, które mają nieco odmienne cechy w wyniku przypadkowych mutacji.
Z punktu widzenia historii rozwoju życia robi to wrażenie celowości, chociaż w ewolucji celowości nie ma.
Św. Augustyn dopatrywał się celu w przebiegu historii, zdarzeniach społecznych i zdarzeniach interpretowanych w sensie moralnym, np. naturalnych katastrofach.
Czy jest to jednak zgodne z naszym doświadczeniem, czy też jest wynikiem ciągłego poszukiwania sensu w świecie przez nasze mózgi?
Po wielkim tsunami w 2004 roku, gdy zginęło ćwierć miliona ludzi, w większości biedaków mieszkających na obrzeżach wysp Indonezji, Tajlandii, Sri Lanki i Indii, pojawiły się legendy nadające sens temu wydarzeniu; w starożytnych czasach nie można było ich weryfikować, mamy więc potop, Sodomę i Gomorę i inne katastrofy.
Z celowości wynika, że materia ma cel ostateczny, a jest nim czysta forma, pozbawioną materii.
Kontemplacja czystej formy jest zarodkiem doskonałości; czym jest „czysta forma” (oprócz literackich zabaw Witkacego)?
Różna materia może być uformowana w takie same kształty, forma jest więc czymś abstrakcyjnym, pojęciem geometrycznym.
Czysta energia, bez masy spoczynkowej, to promieniowanie – ale nie ma wówczas formy geometrycznej, trudno mówić tu o formie.
Byt doskonały w stanie czystej formy to „nieruchomy poruszyciel”, który dostarcza światu cel ostateczny.
Przykładem współczesnej wersji tych rozważań jest teoria punktu Omega amerykańskiego kosmologa Franka Tiplera: w niektórych wersjach kosmologii kurczącego się wszechświata możliwe jest przetworzenie niekończonej informacji przez czysta energię, skupiającą się w punkcie Omega. Rezultatem tych rozważań jest bardzo spekulatywna „teofizyka”.
W traktacie „De anima” (O duszy), napisanym ok. -350 roku, Arystoteles pisze (w luźnym tłumaczeniu z przekładu angielskiego):
„.. badanie duszy musi należeć do nauk o Naturze … Fizyk zdefiniuje stany duszy odmiennie od dialektyka; ten drugi uzna złość jako coś w rodzaju chęci odwzajemnienia się za ból bólem, a ten pierwszy zdefiniuje ją jako wrzenie krwi lub gorącej substancji otaczającej serce. Fizyk przypisze złości warunki materialne a dialektyk formę lub formowalną esencję; jest to bowiem formowalna esencja opisująca fakt, chociaż by mogła rzeczywiście zaistnieć musi być uosobiona w materialnym podłożu badanym przez fizyka”.
Dialektyk to oczywiście dzisiejszy psycholog, a fizyk to raczej neurobiolog.
Arystoteles wyraził tu całkiem współczesną ideę: mózg jest substratem zdarzeń umysłowych, by mogły one zaistnieć potrzebne jest materialne podłoże w postaci mózgu.
Mózg i umysł to dwie strony tego samego medalu, choć wydaje się to absurdalne.
W tymże traktacie Arystoteles wyraża bardziej abstrakcyjne idee (Księga I):
Liczby bowiem były uważane za jednoznaczne z ideami i zasadami [...] Ponieważ dusza uchodziła i za źródło ruchu, i za zdolność poznawczą, dlatego niektórzy złożyli ją z tych dwojga, oświadczając, że jest ona liczbą, która sama siebie porusza”.
Samo-poruszającą się liczbę może uznać za intuicje abstrakcyjnej, relacyjnej struktury dynamicznej (idei), czyli umysłu który jest rezultatem neurodynamiki.

Epistemologia Platona usiłowała rozwikłać paradoks zmienności i stałości: stałe są obiekty idealne, niezmienne kategorie ogólne, a obserwowane formy są jedynie niedoskonałym cieniami, migoczącymi w świetle, dlatego ulotnymi.
Dusza należy do świata idei, zdolna jest więc pojmować prawdę.
Wiedza abstrakcyjna opiera się na symbolach języka, definiując kategorie ogólne, które są w pewnym sensie Platońskimi ideami.
W jaki sposób tworzymy i rozumiemy kategorie? Zajmuje się tym teoria kategorii, którą badał Arystoteles.
Czym jest krzesło? To nadal aktualny temat badań w psychologii poznawczej.
Język, symbole języka, definiują kategorie ogólne, umożliwiają komunikację, ale niełatwo jest zdefiniować jednoznacznie kategorie naturalne (w odróżnieniu od abstrakcyjnych).
Platon głosił skrajny realizm pojęciowy: uniwersalia (powszechniki), idee istnieją niezależnie od człowieka, pojmowane przez kontemplację.
Dyskusje nad tym, w jakim sensie idee istnieją znane są jako spór o uniwersalia.
Arystoteles był realistą umiarkowanym: idee, kategorie, istnieją jako byty idealne, zależne od poznającego podmiotu.

Wiedza to rozpoznanie. Mogę coś poznać bo już to znam. Nauka jest przypominaniem i rozpoznawaniem.
Percepcja i myślenie oparte są na formach działania umysłu utrwalonych we wczesnym dzieciństwie.
Uczenie się przypomina postrzeganie powiązań koncepcji, które już się w naszym umyśle utrwaliły lub właśnie utrwalają. Widzimy nowe związki, a proces ten jest analogiczny do postrzegania.
Powiązania form matematycznych wynikają w sposób konieczny z definicji, idee abstrakcyjne istnieją potencjalnie w momencie zdefiniowania aksjomatów.
Dla podmiotu poznającego istnienie aktualne to proces zachodzący w krótkotrwałej pamięci roboczej, coś w danej chwili przeżywanego.
Istnienie potencjalne to wszystkie możliwe konfiguracje pobudzeń mózgu, a szczególnie kolumn korowych skojarzeniowej pamięci długotrwałej.
W ciągu życia tylko niewielka ich część może stać się aktywna, a więc zaistnieć aktualnie, prowadząc do określonych stanów umysłu.
Skoro mamy wiedzę – dusza zawiera wszystkie uniwersalia – dlaczego nic nie pamiętamy?
Platon: zapominamy po drodze ze świata idei do ciała, doznając amnezji (anamnesis) w chwili narodzin!
Jest oczywiście dokładnie odwrotnie, to świat ciała umożliwia tworzenie idei …
Poznanie zmysłowe jest nieostre, niepewne, dotyczy świata cieni form idealnych.
Poznanie rozumowe jest najwyższym rodzajem poznania, pozwala poznać prawdę.
Alegoria jaskini: widzimy jedynie cienie, zamknięci w świecie poznania zmysłowego.
To prawda! Widzimy jedynie cienie prawdziwego świata, nieskończoność przefiltrowaną przez zmysły i korę zmysłowa, produkującą materiał dla naszych wrażeń, postrzeganych wewnętrznie stanów mózgu. Jednak nic nie wskazuje na to by prawdziwy świat był idealny, matematyka pozwala jedynie na jego zgrubny opis.
Filozofia, arytmetyka, geometria, astronomia, harmonia dźwięków, to wzniosłe nauki pozwalające dostrzec blask idealnych form.
Sokrates: „Arytmetyka posiada wielki efekt wyzwalający i uwzniaślający, skłaniający duszę do zastanowienia się nad abstrakcyjnymi liczbami i buntowania się przeciwko wprowadzaniu postrzegalnych czy też dotykalnych obiektów argumentacji”.
Ostateczny krok: studiowanie dialektyki, „odkrywanie absolutu jedynie dzięki światłu rozumu, bez posługiwania się zmysłami, nie ustając póki dzięki czystej inteligencji nie dotrze się do absolutnego dobra”.
Dialektyka to czyste postrzeganie i rozpoznawanie form w sposób oczywisty, bez żadnych założeń.
Prawdziwa wiedza możliwa jest jedynie w odniesieniu do świata rzeczywistego (idei).
Fizyka bada świat cieni, matematyka świat rzeczywisty.
Formy postrzegania zmysłowego nie wystarczają, by w pełni zrozumieć zjawiska.
Pojęcia energii czy pola to abstrakcje, ale w pełniejszy sposób pozwalające zrozumieć rzeczywistość.
Obiekty rzeczywiste należy rozpatrywać w nieskończenie wymiarowych przestrzeniach Hilberta, ich rzuty na czasoprzestrzeń i pozorna tożsamość indywidualna są tylko niepełnym opisem.
Czy nasza rzeczywistość jest 4-wymiarową czasoprzestrzenią czy jest znacznie bogatsza? Każdy ze zmysłów dostarcza wiele nowych jakości, a więc wymiarów doświadczenia.
Postęp nauki był możliwy dzięki wyzwoleniu się ze świata cieni (por. empiryzm poniżej), idealizowaniu eksperymentów, pomijaniu wielu rzeczywistych efektów i analizie relacji pomiędzy pojęciami (reprezentacjami mentalnymi).
Czy jest możliwe, że wiemy ale zapominamy? Raczej nie …
Psychologia rozwojowa pokazuje, jak podstawowe pojęcia, takie jak ciągłość istnienia obiektów, rozwijają się u niemowląt, a teoria innych umysłów rozwija się u kilkuletnich dzieci.
A co z reinkarnacją i przypomnieniami poprzednich żyć? To już omawialiśmy …
Na ile matematyka jest konstruowana a na ile odkrywana? Nad tym zastanawia się filozofia matematyki.
Bardziej ogólnie: czy prawdy naukowe są odkrywane, czy wymyślane?
Czy prawdy naukowe są odkrywane, czy wymyślane? Dyskusja trwa nadal.
Platonicy: istnieje świat idei, matematyka jest odkrywana.
Konstruktywiści (empirycy): nie, wszystko to konstrukcje umysłowe specyficzne dla naszego typu myślenia. Są kultury bez matematyki, nie znające pojęcia liczb.
Pierwsi mówią o świecie potencjalnym, drudzy o aktualnym.
Abstrahowanie, tworzenie nowych kategorii, umożliwia postrzeganie ogólnych związków i tworzenie teorii, dostrzeganie sensu na wyższym poziomie opisu.
Świat abstrakcyjnych teorii dla umysłu jest równie rzeczywisty co świat zmysłów; reprezentacja wszystkich pojęć w mózgu jest podobna.
Potencjalne istnienie obiektów matematycznych polega na tym, że definicje i aksjomaty pozwalają skonstruować obiekty matematyczne (geometryczne, algebraiczne) i ich relacje, a więc istnieją one potencjalnie, stają się aktualne gdy ktoś je dostrzeże.
Dowodzenie i wymyślanie twierdzeń to rozpoznawanie relacji w przestrzeni abstrakcyjnych obiektów.

Aktualizacja wiedzy potencjalnej w konkretnym umyśle wymaga stabilnych stanów umysłu o własnościach relacyjnych odpowiadających relacjom pomiędzy postrzeganymi obiektami.
Tworzenie takich stanów wymaga energii i czasu, a proces ten przypomina bardziej konstruowanie niż postrzeganie.
Zależnie od sposobu pracy mózgu można w tym widzieć postrzeganie lub konstruowanie.
Zwykle konstruowanie przebiega w sposób utajony, nieświadomie, w oparciu o uogólnianie przykładów, w efekcie można nagle dostrzec powstałą konstrukcję.
Konstruowanie może też przebiegać świadomie na podstawie analizy wcześniejszej wiedzy lub w procesie indukcji.
Prawdopodobnie po „zagnieżdżeniu się” abstrakcyjnych obiektów w pamięci:

  • postrzeganie wykorzystuje korę zmysłową do „odkrywania” relacji pomiędzy reprezentacjami abstrakcyjnych obiektów;
  • konstruowanie wykorzystuje korę ruchową, tworzy połączenia przez aktywne transformacje obiektów.

Takie spory nie dają się rozstrzygnąć. Dobre pytanie jest jak słup, do którego przywiązać można osły na parę tysięcy lat …
Trzecia droga: matematyka kognitywna, zadaje całkiem inne pytania, w jaki sposób koncepcje matematyczne wyłoniły się z „metafizyki dnia powszedniego”.
Książka G. Lakoff i R. Nunez, Where Mathematics Comes From: How the Embodied Mind Brings Mathematics into Being, rozpoczęła kognitywną filozofię matematyki.
Semir Zeki: Idee artystyczne to próba wyrażenia idei syntetycznych, tworzonych przez mózg; bada to neuroestetyka.
Zeki rozważa ogólne koncepcje sztuki ale też koncepcje literackie, koncepcje piękna i romantycznej miłości.
S. Zeki, Splendors and Miseries of the Brain: Love, Creativity, and the Quest for Human Happiness. Blackwell (2008)

Jaka jest relacja pomiędzy światem idei a światem zjawisk?
Świat dostępny zmysłom to chaos, ale można w tym chaosie dostrzec formy idealne.
Demiurg to istota na granicy obu światów, w chaosie wprowadza porządek – ten pogląd rozwinął się w idee gnostyczne.
Człowiek jest częścią świata zjawisk, ale jego umysł zdolny jest do poznania świata form idealnych.
Platon: Dusza jest woźnicą rydwanu ciągniętego przez białego (umysł) i czarnego (ciało) konia w dwie strony, steruje ciałem i umysłem.
Sigmund Freud: id to siedlisko prymitywnych popędów, ego to umysł, a kontroluje je superego, konformizm społeczny, ale to nie zawsze jest dążenie do świata ideałów …
Paul MacLean: kora kontroluje pień mozgu i układ limbiczny.

Sofistyka odwróciła się od badania przyrody w stronę człowieka, część sofistów doszła do radykalnych poglądów.
Skoro myślenie prowadzi do paradoksów, prawdy nie można poznać, liczy się tylko zdolność przekonywania innych do swoich racji – sofistyka stała się „szkołą sukcesu”.
Dzieła sofistów znane są głównie za sprawą ich krytyków, więc nie do końca wiadomo co głosili.
Protagoras (ok. -480 do 410 r) głosił, że „Człowiek jest miarą wszystkich rzeczy”, prawda nie ma znaczenia.
Georgiasz: „Nic nie istnieje, a nawet gdyby istniało, to nikt nie mógłby o tym wiedzieć, a nawet jeśliby kto o tym wiedział, to nie mógłby tego nikomu przekazać.”
Wersja współczesna Stanisława Lema: „Nikt nic nie czyta, a jeśli czyta, to nic nie rozumie, a jeśli nawet rozumie, to nic nie pamięta”.
Sokrates mówił o sofistach: ślepi prowadzą ślepców sami nie wiedząc dokąd.
Różnica pomiędzy nauką i pseudonauką: nie tylko dużo wiemy, ale potrafimy naszą wiedzę użyć w praktyce i znamy ograniczenia tej wiedzy (chociaż nie zawsze ją właściwie wykorzystujemy).
Metoda dialogów Sokratesa pozwala wybadać strukturę pojęć w umyśle rozmówcy, odkryć jej braki, dzięki czemu możliwa staje się jej modyfikacja i dotarcie do rozmówcy.
Było to wielkie odkrycie metodologiczne.
Co nas popycha do zadawania pytań i szukania odpowiedzi, a co nas hamuje?
Hipokrates (-460,-370) był prekursorem medycyny, opierał się na empirycznych obserwacjach, do dzisiaj mamy „przysięgę Hipokratesa”.
Jego teoria chorób oparta była o „humory”, czyli płyny: krew, śluz, żółć i czarną żółć, które powinny być w równowadze.
Temperament wynika z nadmiaru jednego z płynów: sangwiniczny – krwi, flegmatyczny – śluzu, choleryczny – żółci, melancholiczny – czarnej żółci.
Ten podział nadal się czasami pojawia.

Współczesne 4 płyny to neurotransmitery:

  • acetylocholina (pamięć, uczenie się),
  • dopamina (nagroda, motywacja, ruch),
  • noradrenalina (uwaga, poznawanie),
  • serotonina (nastrój, emocje).

Czy starożytni faktycznie odkryli coś prawdziwego, czy też nasze myślenie nadal podąża tymi sami torami pod ich wpływem?

Renesans filozofii: Kartezjusz, Locke, Berkeley, Hume, Kant

Początki chrześcijaństwa charakteryzowały dyskusje na tematy teologiczne zamiast filozoficznych.
Antropocentryczny świat starożytnych i średniowiecza był prosty: niebo nad głowami, piekło pod stopami a człowiek pośrodku, w centrum zainteresowania sił zła i dobra. Sfera pozaksiężycowa jest boska, doskonała, porusza się regularnie, a sfera ziemska chociaż chaotyczna, jest centrum, przyciągającym masywne przedmioty.
Wszystko było na miarę i dla potrzeb człowieka, każde odkrycie wpasowywano w naturalny porządek rzeczy, teologia była powiązana z astronomią.
Motywacja Kopernika: ruchy planet powinny być doskonałe, czyli godne niebios, a więc kołowe i jednostajne. „Postrzegamy bezruch jako bardziej szlachetny i boski niż zmienność i niestabilność, bardziej odpowiednia dla Ziemi niż dla Wszechświata”.
Pierwsze niebezpieczne odkrycie: centrum do którego wszystko było przyciągane traktowano jako latrynę świata, więc usunięcie Ziemi z centrum ją uszlachetniało, ale centrum w modelu Kopernika w środku okręgu, wokół którego krążyła Ziemia, wcale nie wypadało tam, gdzie było centrum Słońca, tylko 3 średnice Słońca w bok, w pustce!
Drugie niebezpieczne odkrycie: jeśli Ziemia się porusza gwiazdy powinny być widoczne pod zmiennym kątem (efekt paralaksy), a nie są. Wynika z tego, że muszą być bardzo daleko … Kosmos jest więc znacznie większy, niż się spodziewano.
Powstała wizja świata wielkiego, pustego, zimnego, przekraczającego miarę i potrzeby człowieka, trudna do akceptacji, taki świat z centrum w pustce nie ma sensu. Zamiast jednego centrum grawitacji jest ich wiele, Słońce i planety są własnymi centrami przyciągania, nie ma absolutnego punktu odniesienia, wszystko staje się względne.
Jeszcze w 17 wieku był to szok: Pascal napisał „Przeraża mnie wieczna cisza tych nieskończonych przestrzeni”, a John Donne napisał, że Kopernik jest kandydatem na miejsce obok tronu Lucyfera.
Rozwój nauki, postęp w rozumieniu świata wynikał z zastosowania systematycznych obserwacji, metody Galileusza.
Efektem było rozbicie jednolitego obrazu świata, w którym porządek moralny, społeczny, matematyka, astrologia i astronomia splecione były razem.
Najlepiej widać to po ewolucji poglądów Johanna Keplera (por. „Lunatycy”, A. Koestler).
Dopóki nie zrozumiano natury ruchu i zjawisk elektrycznych nie można było zrozumieć ani biologii ani umysłu, a więc potrzebne były takie pojęcia jak „dusza” i „ciepliki”.
Teraz mamy słowo „dusza”, do którego próbujemy znaleźć nowy sens, np. utożsamiając duszę z osobowością; nadawanie nowego sensu pojęciom, które powstały w określonym celu (odróżnienia martwego do żywego), stwarza pozory ciągłości, wprowadzając dodatkowe zamieszanie.

Kartezjusz, Rene Descartes (1596-1650)

Kartezjusz był pierwszym wybitnym nowożytnym filozofem umysłu, żyjącym na pograniczu średniowiecza.
Czasy Kartezjusza były burzliwe: częste wojny religijne, zderzenie teorii Kopernika, Keplera i Galileusza z autorytetem Arystotelesa.
Po raz pierwszy wyraźnie oddzielił subiektywne od obiektywnego, umysł (rzecz poznającą, res cogitans) od ciała i przedmiotów fizycznych (res extensa), to co poznaje od tego co poznawane.
Galileusz były chyba pierwszym nowożytnym filozofem, który rozróżnił zjawiska fizyczne i wrażenia: ciepło może być ruchem atomów Demokryta a jednocześnie nie jest odbierane jako ruch, musi więc uruchamiać w nas jakieś procesy prowadzące do powstania wrażenia ciepła. Kartezjusz w samotni szukał niepodważalnej prawdy, kwestionując „wszystko”.

… jeżeli chcę nareszcie coś pewnego i trwałego w naukach ustalić, to trzeba raz w życiu z gruntu wszystko obalić i na nowo rozpocząć od pierwszych podstaw.

Zmysły nie dają pewnego zrozumienia, życie wydaje się snem, „fizyka, astronomia, medycyna i wszystkie inne nauki, które zależą od rozpatrywania rzeczy złożonych, są niepewne”, ale kwadrat ma zawsze cztery boki.
Możemy być zwodzeni przez złośliwego ducha, tak jak to się dzieje w snach, a więc nie ma nic pewnego.
„Ja jestem, ja istnieję”, to stwierdzenie jest bardziej fundamentalne niż „myślę, więc jestem” (cogito, ergo sum) Kartezjusza.
Kartezjusz uznał myślenie za esencję umysłu.

Ja jestem, ja istnieję; to jest pewne. Jak długo jednak? Oczywiście, jak długo myślę; bo może mogłoby się zdarzyć, że gdybym zaprzestał w ogóle myśleć, to natychmiast bym cały przestał istnieć.

Czy zaprzestanie myślenia oznacza nieistnienie? Obiektywnie nie, ale subiektywnie tak, jeśli przez myślenie rozumiemy wszystkie procesy przetwarzania informacji w mózgu, a nie tylko myślenie koncepcyjne.
Myślenie koncepcyjne zakłada język, a ten życie społeczne, narzucający specyficzne formy myślenia, a nie prawdy absolutne.
Mechanizmy poznawcze, działanie mózgu, ukryte są przed myśleniem; myślenie jest ich wynikiem.
Błąd Kartezjusza: nie zwracał uwagi na małe dzieci, które też istnieją, chociaż nie myślą jeszcze koncepcyjnie.
Jestem, bo doświadczam zmian (a nie tylko myślę); nie ma mnie gdy zmiany ustają (np. w czasie anestezji).

Filozofia racjonalna Kartezjusza nie do końca była racjonalna.

  • Skąd wiem, że istnieję? Bo całkowicie jasno i wyraźnie potrafię to ująć.
    Czy jednak jasność i wyraźność to oznaki prawdy? Jeśli tak, to fanatycy mają rację, bo mają najostrzej zarysowane przekonania i wszędzie widzą potwierdzenie swoich poglądów.
  • Pewne źródła wiedzy to żywe doświadczenia zmysłowe i myśli.
    Sam Kartezjusz miał co do tego wątpliwości: patyk zanurzony w wodzie wydaje się krzywy, a myślenie pełne jest błedów.
  • Idee wrodzone, w tym idea bytu doskonałego, są niepodważalne.
    Bóg jest dobry więc wszystkie wrodzone idee muszą być prawdziwe.

    … już to samo, iż ja istnieję i posiadam ideę bytu najdoskonalszego, to jest Boga, dowodzi jak najoczywiściej, że Bóg także istnieje.

    Introspekcje Kartezjusza były błędne, brał za wrodzone idee uformowane we wczesnym dzieciństwie.
    Idea dobrego Boga nie jest wrodzona, z teologicznego punktu widzenia wiara jest „łaską” i nie każdy jej doświadcza.
    Psychologia w XIX wieku początkowo opierała się na introspekcji, ale ta metoda się nie sprawdziła i nie dając wiarygodnych rezultatów.
    Pewnym źródłem wiedzy nie jest ani myślenie ani zmysły, tylko systematyczne pytanie, szukanie alternatywnych spójnych wyjaśnień, dialog z przyrodą.

Umysł musi się składać z innej substancji niż obiekty fizyczne, gdyż myśli nie mają wielkości, kształtu, tak jak ciała fizyczne.
Wosk ma zapach, kształt, sprężystość, kolor, smak, ale po stopieniu to wszystko ulega zmianie – pozostaje tylko jedno: rozciągłość przestrzenna (res extensa).
Działanie wymaga kontaktu: jak umysł poznaje, kontaktuje się ze światem fizycznym?
Kartezjusz sam nie uznałby siebie za dualistę, nie miał wątpliwości co do nierozerwalnego związku umysłu i ciała, co wyraźnie podkreśla w traktacie „Namiętności duszy” (1649) pisząc o związku emocji (a raczej pasji, jak to określano) i życia cielesnego.
Czucie związane jest z mózgiem, wiadomo to z obserwacji urazów, drażnienia nerwów po amputacji.
Kartezjusz sądził, że chociaż nie rozumiemy związku umysłu i ciała, to zostaliśmy stworzeni jako jedność.
„Postrzeżenia, wrażenia, pobudzenia duszy powodowane są, wzmacniane i utrzymywane przez ruch ‚zwierzęcych duchów’ (animal spirits)” – w tym czasie wierzono, że krew jest źródłem ‚zwierzęcych duchów’ które pobudzają ciało do ruchu (odpowiada temu obecnie elektryczne pobudzenie mięśni).
W środku mózgu znajduje się szyszynka, gruczoł dokrewny, którą Kartezjusz uznał za łącznik między fizycznym i psychicznym, sterujący fluidami pompowanymi do mięśni z komór mózgu.
Czy szyszynka ma naturę fizyczną czy mentalną? To tajemnica!
Teoria szyszynki była desperackim krokiem, wynikiem presji środowiska ludzi dopytujących się o relacje ciała i umysłu, sam Kartezjusz nie traktował jej jednak zbyt poważnie, uznając relacje pomiędzy światem umysłu i światem fizycznym za niezgłębione.
„New Mysterianism”, czyli „mistrzowie tajemnicy”, to współczesna szkoła filozofii umysłu.
Czy wystarczy nam rozumu by pojąć relację między ciałem a umysłem? Substancja fizyczna i umysłowa jest całkiem inna, nie da się zrozumieć natury świadomości.
Nigdy nie mów nigdy …
C. McGinn martwi się nieprzestrzenną naturą umysłu i tym, jak umysł może się zmieścić w mózgu …
Może powinniśmy się martwić, czy grube albumy zdjęć zmieszczą się na mikroskopijnej karcie pamięci? Takie myślenie to pozostałość średniowiecznych pojęć.
Zakłada się tu metodologiczny solipsyzm, umysł można badać niezależnie od świata.
Zdarzenia mentalne można badać niezależnie od zdarzeń fizycznych.
Kluczową ideą kognitywizmu jest to, że reprezentacje obiektów determinują zachowanie.
Symbol ma reprezentację fizyczną, jest reprezentantem niefizycznej idei.
Nadal nie potrafimy myśleć o umyśle – co więc oznacza „zrozumieć”?
Kartezjusz sformułował problem psychofizyczny ale nie potrafił go rozwiązać.
Thomas Hobbes napisał w liście do Kartezjusza:
„Umysł to nic innego jak ruchy pewnych części ciała organicznego”.
Kognitywistyka: „Rozumowanie to nic więcej niż kombinowanie”, myśli są wynikiem obliczeń, operacji na reprezentacjach umysłowych.
Neuronauki: myślenie to tylko zliczanie impulsów …
Kartezjusz i Hobbs to prekursorzy kognitywistyki.
Allen Newell i Herbert Simon napisali w 1976 roku pracę „Computer science as empirical inquiry: symbols and search”, traktowaną jako manifest kognitywizmu.
Umysł to maszyneria do przetwarzania informacji, tj. manipulacji symbolami (ale fizycznymi symbolami a nie abstrakcyjnymi).
Komputery symulują inteligentne zachowanie, ale czy myślą i mają stany poznawcze?
„Silne AI” (strong AI, jak to określił filozof J. Searl): odpowiednio zaprogramowany komputer jest równoważny umysłowi.
Do jakiego stopnia wpływ na wczesne poglądy Kartezjusza wywarła ostra krytyka jego poglądów?
Czy naprawdę zaczął głosić dualizm by ratować swoją reputacje?
Damasio przytacza napis na jego grobie: Kto się dobrze ukrywał, dobrze żył.
W 17 wieku nawet w Holandii nie łatwo było o swobodę myślenia.
Innym prekursorem kognitywistyki był Baruch (Bento, Benedykt) Spinoza.
Jego „Etyka metodą geometryczną wyłożona” zawiera szereg propozycji, uzasadnianych tak jak twierdzenia matematyczne.
Istnieje tylko jedna substancja, musi ona istnieć sama przez się, samoistnie, jest przyczyną istnienia wszystkiego, a więc jest wszechmocna, a wiec jest Naturą=Bogiem rozumianym jako „najbardziej ogólne zasady porządku egzemplifikowane przez rzeczy”.
Propozycja nr 14: „Nie istnieje żadna substancja, która by nie była Bogiem”.
Człowiek jest jednością, zło i dobro nie są absolutne, lecz wynikają z relacji między ludźmi, dobro jednego jest złem drugiego.

  • Ludzki umysł jest ideą ludzkiego ciała.
  • Miłość nie jest niczym innym jak stanem przyjemności, radością, której towarzyszy wyobrażenie przyczyny zewnętrznej.
  • Ludzka wolność ludzi polega zaledwie na tym, że człowiek zna swoje pragnienia, nie zna natomiast przyczyn, które je wywołują.
  • Wolność to świadoma konieczność.
  • Ludzkich postępków nie wyśmiewać, nie opłakiwać, nie potępiać, lecz zrozumieć.

Baruch Spinoza wolał pozostać rzemieślnikiem szlifującym soczewki niż zostać profesorem w Heidelbergu; zaproszenie zawierało warunek „niezakłócania powszechnie przyjętej religii”, którego nie mógł zaakceptować.
W liście z 30.03.1673 roku Spinoza pisze: „nie wiem w jakich granicach musi mieścić się wolność filozofowania by nie wywołać wrażenia, że moją intencją jest zakłócanie powszechnie przyjętej religii”.
Za rozpowszechnianie poglądów Spinozy jego przyjaciel Aadrian Koerbagh zmarł w więzieniu w 1669 roku; życie Spinozy było również w niebezpieczeństwie.
Napis na nagrobku Spinozy: Caute! (Ostrożnie!)
Spinoza musiał być ostrożny, by wszystkie jego dzieła były przez stulecia wyklęte, zarówno przez świeckie jak i kościelne władze.
O związkach neurobiologii emocji z poglądami Spinozy: A. Damasio, W poszukiwaniu Spinozy (2005).


Isaac Newton (1643-1727) chciał odkryć plany budowy Boskiego Zegarka = natury.
Bóg jako poruszyciel, albo inteligentne anioły, potrzebne były w jego czasach do popychania planet. Nie zawsze zadajemy właściwe pytania.
Pierre Simon de Laplace po napisaniu mechaniki układu Słonecznego stwierdził: „nie potrzebuję tej hipotezy”.
H. Saint Simon i August Comte (twórca filozofii pozytywistycznej) piszą o „fizycznej socjologii”, w której ludzie traktowani są jako społeczne atomy.
Jeremy Bentham stworzył rachunek szczęśliwości, „Felicific Calculus”, zwany rachunkiem hedonistycznym, zakładając, że ludzie unikają przykrości a gonią za przyjemnością.
James Mill pisał „Chcę zniszczyć złudzenia psychicznej aktywności, zredukować wszystko do stałych i w jakimś sensie mechanicznych związków elementów, które powinny być możliwie najprostsze.”
Mechanicyzm, rozwinięty przez Hobbsa i La Mettrie), uznał krzyki i jęki zwierząt tylko za zgrzyty źle naoliwionej maszynerii.
Teoria Darwina, strywializowana do stwierdzenia „najsilniejsi zwyciężają”, stała się podstawą dzikiego kapitalizmu.
W 1902 Iwan Pawłow odkrywa refleksy warunkowe.
John Watson i Brian Skinner tworzą na tej podstawie behawioryzm, psychologię bez umysłu.
Dlaczego takie poglądy rozwinęły się w religijnej Ameryce? Mechanistyczna wizja świata zgodna jest z wizją purytańską, np. doktryną predestynacji u Kalwinów.
Można znaleźć daleko idące analogie ideologii purytańskiej i behawiorystyczno-pozytywistycznej.

John Locke (1632-1704) i empiryzm

Koncepcja idei wrodzonych, które Kartezjusz poszukiwał na drodze rozmyślań, wywodzi się od Francisa Bacona (1561-1626).
Empiryści twierdzili, że dane zmysłowe są źródłem wszelkiego poznania.
Newton, Boyle, Hooke dokonali postępu w nauce dzięki eksperymentom, a nie wrodzonym ideom.
Locke, doktor medycyny, napisał „Rozważania dotyczące rozumu ludzkiego” (1690).
Cała wiedza powstaje dzięki zmysłom, nie ma idei wrodzonych.
Dzieci i upośledzeni umysłowo nie mają wrodzonych idei.
Człowiek jako „tabula rasa”, formowany jest tylko przez środowisko.
Podchwycili to behawioryści, jak i specjaliści od edukacji: z dziecka można zrobić każdego (i to dowolnej płci).
Proste idee wywodzą się z doświadczeń zmysłowych (jak głosił jeszcze Epikur).
Idee złożone powstają przez nagromadzenie, powtarzanie, łączenie idei prostych.
Co decyduje o zachowaniu? Genetyka czy środowisko?

Locke starał się rozróżnić to, co subiektywne i obiektywne:

  • Wrażenia mają jakości pierwotne: rozmiary, kształty, ruch, to realne cechy; opis naukowy dotyczy takich własności obiektywnych.
  • Wrażenia wtórne: kolor, ciepło, zapach, istnieją tylko dzięki zmysłom; doświadczenie fenomenologiczne, wrażenia, są subiektywne.

„… będzie rzeczą wskazaną odróżnić je z jednej strony jako idee albo postrzeżenia w naszych duszach, z drugiej zaś jako modyfikacje materii w ciałach, które wywołują w nas owe doznania”. Cytat z „Rozważania dotyczące rozumu ludzkiego.

Wiedza pochodząca od zmysłów dotyczy wrażeń, częste kombinacje wrażeń są zapamiętywane i rozpoznawane jako obiekty, przedmioty.
Zmysły i mózgi traktować można jako przyrządy pomiarowe.
Dominuje wzrok. Położenie, rozmiary, ruch obiektów mierzymy bezpośrednio za pomocą wzroku.
Cechy złożone, np. kolor, zapach, smak, temperatura, są wynikiem wyrafinowanej obróbki danych zmysłowych przez mózgi.
Wrażenia długości też nie całkiem proste, pokazują to np. złudzenia optyczne.

Czas trwania to wrażenie skomplikowane, percepcja upływu czasu zależy od procesów uwagi.
Czasoprzestrzeń jest bardziej fundamentalna niż sam czas i przestrzeń.
Dobre koncepcje fizyczne wynikają z zauważenia, co warto mierzyć, co jest niezmiennicze w różnych układach współrzędnych; w tym przypadku interwały czasoprzestrzenne.
Czy długość jest wewnętrzną cechą przedmiotu, a kolor lub zapach nie? Jest tak tylko dopóki poruszamy się powoli.
Długość jest dobrze określona: prosta procedura pomiarowa, prawie jednoznaczne wyniki, słaby wpływ temperatury, prędkości.
Pomiary chemiczne, zapach czy smak: wynik silnie zależy od warunków pomiarowych, widoczna jest histereza.
Kolor: skomplikowane przetwarzanie w zależności od oświetlenia, otoczenia i powierzchni odbijającej.
Temperatura: podobnie jak kolor, widzenie w podczerwieni to widzenie temperatury.
Rzeczywistość ma nieskończenie wiele własności, nasze przyrządy pomiarowe – zmysły + mózg – mierzą tylko nieliczne.

Nieskończenie wymiarowym obiektom rzeczywistym odpowiada skończenie wymiarowa reprezentacja umysłowa w oparciu o cechy obiektów mierzone przez zmysły i wykrywane przez struktury mózgu analizujące sygnały zmysłowe.
Dane empiryczne pochodzące z doświadczeń uzupełniają ten obraz o nowe cechy (nowe wymiary w przestrzeni umysłu).

Locke sądził, że wiedza intuicyjna daje całkowitą pewność, rozróżnienia białe/czarne, koło/trójkąt są oczywiste.
Skąd pewność? Takie rozróżnienia wymagają wyobraźni wzrokowej. Czy krety mają taką wiedzę? Czy mielibyśmy ją gdyby wszyscy ludzie byli ślepi?
Locke: pewne wnioski osiągamy dzięki procesowi dowodzenia, lecz po drodze wkracza intuicja, więc taka wiedza nie tak pewna jak wiedza zmysłowa.
Zmysły są jednak ograniczone i podlegają złudzeniom, zbytnie oparcie się na zmysłach to jeden z problemów taoistycznego podejścia do nauki.
Locke rozróżniał idee w umyśle i idee, którym odpowiada coś poza umysłem; idee mogą być czysto subiektywne, intersubiektywne jak i obiektywne, odnoszące się do obiektów fizycznie istniejących.
Jakiego rodzaju jest idea człowieka? Energii? Pola elektromagnetycznego? Potencjału wektorowego? Do tej pory nie jest to jasne (por. rozważania w R. Feynman, Feynmana wykłady z fizyki, 1963, Tom. 3).
Poznanie to ustalanie zgodności lub jej braku pomiędzy ideami.
Idee proste są realne bo skoro są proste to nie mają się z czego utworzyć w umyśle.
Wtórne jakości to rezultat oddziaływania na zmysły rzeczy realnych.
Czy kolor to idea prosta lub realna? Tak by się mogło wydawać ale za percepcją kolorów stoi skomplikowana maszyneria. Pomiar dominującej długości fali jest realny, chociaż nie byłby prosty ani przydatny – nie daje bowiem takiej informacji, jaką mamy postrzegając kolory, w znacznej mierze niezależnie od oświetlenia przedmiotu. Mózgi przetwarzają bodźce fizyczne pobudzające zmysły na złożoną informację, która pozwala nam podejmować łatwo decyzję: czerwone czy jeszcze zielone? Zrywać czy nie?

Intuicyjna wiedza zależy od konstrukcji zmysłów i mózgu, jest różna u różnych zwierząt.
Proste idee tworzą się na poziomie bezpośredniej analizy danych zmysłowych, o stosunkowo niewielkiej plastyczności, cechach uwarunkowanych ewolucyjnie i kontrolowanych genetycznie, nie są jednak jakościowo odmienne od idei wtórnych, złożonych – Locke nie miał tu racji.
Rozumowanie wymaga postrzeżenia, czy nowy obiekt umysłu można uzgodnić z wiedzą posiadaną.
Jaka jest pewność tej wiedzy, pewność złożonych dowodów?
Wiedza ograniczona jest do świata cieni, ale umiemy rzucać różne cienie, oglądać z wielu stron.
Wiedza dotyczy idei w umysłach – które są prawdziwe a które to imaginacje?
Zgodność wielu pomiarów daje coraz większą pewność; por. wymagania świadectwa „dwóch zmysłów” w średniowieczu.
Obiektywizm zastępuje intersubiektywizm i ściśle ustalone procedury pomiarowe.
Sądy o ludziach to zwykle tylko złudne idee w umysłach, bo trudno jest dokonać dobrych pomiarów.

George Berkeley (1685-1753)

George Berkeley zdobył uznanie w USA, wpłynął na rozwój uniwersytetów amerykańskich, po powrocie do Irlandii został biskupem.
Uznał, że teorie filozofów oderwane są od rzeczywistości, paradoksy prowadzą do sceptycyzmu i ateizmu.
Gorąco i zimno, słodycz i gorycz, nie istnieją poza umysłem. Kolory i dźwięki istnieją też tylko w umyśle. Locke nie ma racji – wszystkie własności to produkt umysłu!
Realność rzeczy postrzeganych polega właśnie na ich postrzeganiu.
Czy w lesie, w którym nikogo nie ma, padające drzewo wydaje dźwięk?
A czy zapach jest w róży czy w umyśle? Czy róża pachnie gdy nikogo nie ma w pobliżu?
Stawiamy się od razu w sytuacji obserwatora, który słyszy dźwięk, ale w lesie nikogo nie ma! Wydzielanie cząsteczek chemicznych to nie zapach. Prąd w sieci telefonicznej, fale elektromagnetyczne w eterze ani wibracje powietrza to jeszcze nie dźwięk.
Czy w krainie kompletnie głuchych są dźwięki? W krainie niewidomych kolory? Nie można się ograniczać tylko do własnej perspektywy osoby słyszącej i widzącej, bo w naszej krainie nie mamy echosondy, zmysłu elektrycznego czy widzenia rozkładu temperatury, nie mamy więc nazw dla wrażeń z tym związanych.

Rzeczy postrzegane to tylko zespół wrażeń zmysłowych w umysłach, bez bezpośredniego związku z rzeczywistością.
Berkeley podsumował to tak: „esse est percipi”, istnienie rzeczy oznacza ich postrzeganie.
Była to bardzo konsekwentna postawa empiryczna.
Locke był sceptyczny: czy koń częściowo zasłaniany przez drzewa istnieje w całości?
Jeśli przedmioty materialne istnieć mogą tylko przez bycie spostrzeganym to istnienie świata wymaga istnienia wszechobecnego Umysłu.
Wniosek Berkeleya: nie ma materii, świat jest ideą w umyśle Boga.
W ten sposób immaterializm Berkeleya godzi konsekwentny empiryzm i rzeczywiste istnienie świata.
George Hegel i niemieccy idealiści poszli tym śladem i próbowali wyjaśnić fizyczny świat w oparciu o „głębsze” idee mentalne. Okazało się to jednak niemożliwe, nie ma powodu dla którego świat fizyczny miałby się zachowywać w regularny sposób, zgodny z prawami fizyki. Jedynym powodem jest boski kaprys, ale to nie jest dobra podstawa do przewidywań.
Hegel uznał, że postęp nauki to wynik poznawania siebie przez uniwersalny umysł. Takie rozważania niczego jednak nie wyjaśniały, podczas gdy falsyfikacja intuicyjnych idei (np. ciepło to ruch, a nie płynna substancja) miała wielkie konsekwencje poznawcze i praktyczne. Trudno te sukcesy tłumaczyć inaczej niż przez odwołanie się do niezależnej od umysłu rzeczywistości.
Dopiero od niedawna zaczynamy rozumieć, dlaczego świat jawi się nam na poziomie wrażeń i iluzji z tym związanych w taki a nie inny sposób: czemu księżyc nad horyzontem jest taki wielki a w zenicie mały? Nie zmienia się przecież nasza idea księżyca.
Pomysły Berkeleya wydają się nam teraz ekscentryczne, jednak są dość naturalne, jeśli przyjmujemy zawsze subiektywny punkt widzenia obserwatora.
Powinniśmy odróżnić zdarzenia mentalne, takie jak wrażenia, o których wiemy postrzegając je bezpośrednio w swoim umyśle, od zdarzeń fizycznych, o których możemy jedynie wnioskować na podstawie obserwacji. To są dwie drogi poznania na przedstawionym tu diagramie.
W przypadku poznania zmysłowego obserwujemy bezpośrednią reakcję mózgu na bodźce dochodzące do zmysłów, w przypadku poznania rozumowego powstaje podobna reakcja dzięki wyobraźni.
Wyobrażając sobie las stawiamy się w roli obserwatora, który słyszy i jesteśmy przekonani, że jest tam dźwięk, ale to tylko zdarzenia fizyczne, nie ma ich w świecie mentalnym, nie istnieją dla poznającego podmiotu.
Robot przemysłowy reagujący w prosty sposób na bodźce istnieje fizycznie, ale nie ma w nim umysłu, więc nic w jego świecie mentalnym go nie ma (co nie oznacza, że nie można stworzyć robota, który będzie miał umysł).
Krzyk ptaka to nie krzyk ptaka, to krzyk ptaka! Co to oznacza? Krzyk to tylko reakcja mózgu na bodziec, a nie zdarzenie w świecie fizycznym.
Zapach to nie reakcje molekuł, zachodzące w świecie fizycznym, ale powstająca reakcja mózgu, umożliwiająca powstawanie wrażeń na poziomie mentalnym.
Rola obserwatora w mechanice kwantowej: czy realizm, to jest przekonanie, że własności kwantowych obiektów istnieją niezależnie od obserwacji da się utrzymać?
Realizm i lokalność to dwa filary nauki; lokalność zakłada, że oddziaływania rozchodzą się z prędkością nie większą niż prędkość światła (inaczej mogą istnieć zamknięte pętle czasowe).
Paradoks Einsteina-Podolskiego-Rosena (EPR): teorie uznające jednocześnie realizm i lokalność nie mogą być prawdziwe!
Czy rzeczywistość nie ma określonych cech przed pomiarem? Jak to możliwe? Einstein nie dał się przekonać.
Jeśli na stole leżą odwrócone grzbietem karty to możemy nie wiedzieć jakie, ale jakieś są.
Odpowiedzi przyrody zależą od pytań. Czy ludzie mają określone cechy zanim ich zapytamy?
Niektóre własności powstają dopiero w wyniku oddziaływania, zadania pytania, to co potencjalne może stać się aktualne na wiele sposobów.
Teorie powinny poprawnie opisywać zjawiska niezależnie od indywidualnych wrażeń.
Teorii nie należy jednak mylić z rzeczywistością.
Mechanika kwantowa nauczyła nas, by nie myśleć, że coś wiemy, jeśli tego nie wiemy, nawet w sensie ogólnego istnienia.
By coś wiedzieć musimy zadać pytanie, dokonać pomiaru.
„Piękno jest w oku patrzącego”, głosi znane powiedzenie, a bardziej dokładnie piękno nowego, bogatego percepcyjnie lub poznawczo zdarzenia, jest w aktywności opioidalnych receptorów kory mózgu.

David Hume (1711-1776), szkocki sceptyk.

Hume napisał „Traktat o naturze ludzkiej” (1739) i „Badania dotyczące rozumu ludzkiego” (1748).
Jego celem było zastosowanie metody naukowej Newtona do zbadania natury umysłu.

W jaki sposób powstają nasze poglądy?
Idee i wrażenia proste „nie dopuszczają oddzielenia”, są ze sobą związane.
Stąd wniosek, że nie ma idei wrodzonych, wszystkie idee proste powstają z prostych wrażeń.
Pamięć przechowuje idee, wyobraźnia je porządkuje.
Umysł opiera się na skojarzeniach, przyczynowych, czasowych, korelacjach.
Przyczyny nie wynikają z korelacji zdarzeń, związków przyczynowych nie sposób wywieść z korelacji.
Nie ma powiązań koniecznych, wiara w przyczyny wynika tylko z przyzwyczajenia umysłu.
„Efektywność przyczyn leży w determinacji umysłu”.
Asocjacjonizm w psychologii: kojarzenie zdarzeń prowadzi do powstawania trwałych połączeń w mózgu.
Związek pomiędzy zdarzeniami ma naturę psychologiczną.
Poezja, muzyka, filozofia to kwestia smaku i upodobań.
Nauka opiera się na założeniu o powtarzalności zjawisk przyrody, czego nie da się udowodnić, ale doświadczenie mówi nam, że jest to dobre założenie.
Totalny sceptycyzm Davida Hume doprowadził go do przekonania, że prawa nauki to tylko „nawyki umysłu”.
Poszukiwania trwałej jaźni kończą się niepowodzeniem (por. buddyzm).
Sceptyk powinien jednak wątpić w sceptycyzm!
Brak jest związków koniecznych, ale niektóre są bardzo prawdopodobne.
Przyczynowość wynika z istnienia oddziaływań, a nie tylko z nawyków; istnieją głębsze przyczyny, które odkryła fizyka, np.

  • zasada zachowania energii jest konsekwencją niezmienniczości praw przyrody przy przesunięciu w czasie;
  • zasada zachowania pędu jest konsekwencją niezmienniczości praw przyrody przy przesunięciu w przestrzeni;
  • zasada zachowania pędu jest konsekwencją niezmienniczości praw przyrody względem obrotu układu pomiarowego w przestrzeni.

Oczywiście zawsze pozostaje pytanie, czy świat mógłby być inny niż jest?
Nie mamy na nie jeszcze dobrej odpowiedzi, być może jest to jedyny logicznie możliwy świat.
Zasada antropiczna pokazuje, że w większości innych światów stopień komplikacji materii nie mógłby osiągnąć tak wysokiego poziomu by powstał obserwator.

David Hartley (1705-57)

Szkoła asocjacjonistów stworzona została przez angielskiego lekarza, Davida Hartley’a.
Była to pierwsza próba powiązania zdarzeń mentalnych i zdarzeń w mózgu.
Newton twierdził, że wrażenia powstają na skutek wibracji pobudzających nerwy, zmierzających od zmysłów do mózgu.
Hartley napisał w „Observations on Man”: uszkodzenia mózgu, zaburzenia neurologiczne zawsze związane są ze zmianami myślenia i percepcji.
Asocjacje wrażeń i idei wynikają z wibracji bardzo małych cząsteczek w mózgu (Hartley napisał to w 1749 roku!).
W latach 1950 podobne poglądy głosiła w filozofii umysłu „teoria identyczności”, zwana fizykalizmem typów (type physicalism).
Początkowo umysł to tabula rasa ale proste czucie wystarczy do stworzenia wyrafinowanego umysłu.
Skojarzenia idei oznaczały u Hartley’a skojarzenia wszystkich stanów oprócz wrażeń, w szczególności wyjaśniał w ten sposób również naturę emocji.
Działania wolicjonalne wynikają ze skojarzeń idei z ruchem, pobudzeniami mięśni; do takiej konkluzji doszedł na końcu swoich rozważań z wyraźną niechęcią.

Thomas Reid (1710-1792)

Szkocki filozof, napisał kilka książek: „Inquiry into the Human Mind on the Principles of Common Sense” (1764), „Essays on the Intellectual Powers of Man” (1785) i „Essays on the Active Powers of Man” (1788).
Podstawą dociekań miał być „zdrowy rozsądek” kształtującym nasze poznanie, wzorowany na boskim pierwiastku w człowieku.
Dowodził, że umysł istnieje w fizykalny sposób, że 9 zmysłów (wzrok, słuch, smak, węch, kinestezja, nocycepcja, temperatura, równowaga, propriocepcja) dostarcza bezpośredniego kontaktu ze światem.
Realizm pośredni i reprezentacjonalizm uznaje, że jesteśmy świadomi tylko naszych stanów wewnętrznych będących odbiciem stanu świata zewnętrznego; percepcja dotyczy zewnętrznych obiektów.
Niestety nie zawsze … czasami nawet zdrowym osobom zdarzają się halucynacje, nietrudno jest je wywołać chemicznymi środkami.
Reid zajmował się analizą percepcji, rolą języka, zagadnieniami w pełni docenionymi dopiero w XX wieku.
Postrzegane przedmioty, ich cechy, oraz wrażenia przez nie wywołane, określane są tymi samymi nazwami.
Czy zapach jest w róży, czy zapach jest w umyśle?
Trzeba rozróżnić dwie rzeczy: zapach jako fizyczną własność róży i jako wrażenie umysłowe z tym związane.
Wrażenia są symbolami wskazującymi na realne własności rzeczy.
Procesy w mózgu i całym organizmie to zinterpretowane spostrzeżenia i informacje pochodzące od zmysłów bezpośrednio doświadczających świata.

Immanuel Kant (1724-1804)

Kant opracował w 1755 roku teorię powstania Układu Słonecznego.
Umysł nie jest wierną kopią rzeczywistości a dostępna wiedza zależy od natury umysłu i jego możliwości.
Umysł jest odbiciem środowiska, w którym się tworzy (Kant napisał to na długo przed Darwinem!)
Obserwacja jest przefiltrowana, zinterpretowana w oparciu o kategorie myślowe; nie ma czystej obserwacji, o interpretacji decyduje teoria.
Wiedza wewnętrzna, dotycząca świata psychiki, nie jest doskonalsza niż wiedza o świecie fizycznym (Kant zrozumiał to na długo przed psychologią rozwojową).
Introspekcja jest zwodnicza, konieczny jest częściowy powrót do racjonalizmu. Psychologia to potwierdziła 100 lat po Kancie.

Jeśli ktoś zachoruje to lekarze powiedzą, że to wirus, zwolennicy new age, że sam jest temu winien (bo według nich człowiek pozytywnie myślący nie choruje), ludzie religijni że to kara boża, szamani że to atak demona … Ten sam fakt, różne interpretacje i niestety konsekwencje.
Podstawowe kategorie – czas, przestrzeń – to według Kanta dane apriorycznie, niezależne od doświadczenia.
Postrzeganie zakłada relacje czasowe i przestrzenne – ale mogą być one nieeuklidesowe, wynika to z dominacji wzroku, konstrukcji mózgu.
Niektórzy zwolennicy Kanta uznali potrzebę badań psychologicznych dla zrozumienia umysłu.
Szkoła logiczna: prawa myślenia są uniwersalne, nie zależą od odkryć empirycznych, są aprioryczne.
Filozofia kognitywistyczna: działanie umysłu to kwestia oddziaływań reprezentacji formalnych.
Percepcja możliwa jest dzięki wiedzy apriorycznej dotyczącej postrzeganych obiektów.
Np. percepcja 3D jest niemożliwa bez wiedzy apriorycznej – z tego powodu mamy wrażenia ‚figur niemożliwych’, np. rysunków Eschera.

Iluzja niemożliwego trójkąta. Iluzja nieistniejącej spirali.

Filozofia Kanta okazała się bardziej istotna dla psychologii percepcji niż metafizyki!
Ok. 47 roku życia Kant zaczął pisać niejasno a jednocześnie skarżył się na bóle głowy i w końcu stracił wzrok w lewym oku.
Prawdopodobnie było to wynikiem guza mózgu w lewym płacie przedczołowym (Jean-Christophe Marchand 1996, cyt. zxa M. Gazzaniga, The Mind’s Past).
Oderwanie procesów poznawczych od emocji może świadczyć o uszkodzeniu płatów przedczołowych kory mózgu.

 Pragmatyzm: Pierce i James

Wiek XIX to w większości spekulacje idealistyczne i metafizyczne.
Ludwig Feuerbach (1805-1872) był jednym z nielicznych filozofów, głoszacych podejście naturalistyczne: to myśl powstaje z bytu, a nie byt z myśli.
Feuerbach podkreślał, że człowiek „jest tym, co je”, a moralność wynika z naturalnych potrzeb społecznych a nie boskich nakazów.
Budował też naturalistyczną teorię religii, uznając antropomorficzny punkt widzenia: to człowiek stworzył Boga na swoje podobieństwo, zaspokajając w ten sposób swoje potrzeby.
Wyjątkiem był też Thomas Henry Huxley (1825-1895), angielski lekarz, fizjolog, zoolog, paleontolog i filozof, napisał:

  • The Physical Basis of Life (1868)
  • On the Hypothesis that Animals are Automata’ (1874)
  • O przyczynach zjawisk w naturze organicznej: sześć popularnych odczytów wypowiedzianych w Muzeum Praktycznej Geologii.

Huxley, propagator darwinizmu, upatrywał w mowie, zdolności do przypominania i opisywania doświadczeń, przyczynę odmienności ludzi od zwierząt twierdząc, że „różnica może wynikać z budowy mózgu, której za pomocą teraźniejszych środków nie możemy ocenić” (s 125, „O przyczynach zjawisk …”).
„… nasze stany mentalne są po prostu symbolami zmian, które dokonują się w automatyczny sposób w organizmie; szczególną ilustracją jest tu odczucie, które nazywamy wolą, które nie jest przyczyną działania, a jedynie symbolem tego stanu mózgu, który jest bezpośrednią przyczyną działania. Jesteśmy świadomymi automatami, obdarzeni wolną wolą w jedynie zrozumiałym sensie tego mocno nadużywanego pojęcia – możemy pod wieloma względami robić to co chcemy – ale pomimo tego jesteśmy częścią wielkiego szeregu przyczyn i skutków które, w nieprzerwanej ciągłości, składają się na to co jest, było i będzie – całe istnienie”.
Charles Sanders Peirce (1839-1914) i William James (1842-1910) to pionierzy pragmatyzmu.
Głosili naukowy realizm: prawda to najpełniejszy opis natury.
Pogodzenie racjonalizmu i empiryzmu: stawianie hipotez to kwestia rozumu, a sprawdzanie empirii.
Filozofia ma pomagać rozwiązywać problemy, idee mają więc wymierną wartość.
Peirce uznawany za jednego z najbardziej oryginalnych amerykańskich uczonych (logik, matematyk, statystyk, fizyk, astronom, semiotyk, filozof) napisał 12-tomowe dzieło podsumowując idee pragmatyzmu, ale nie udało mu się go opublikować. pozostawił 1650 nieopublikowanych manuskryptów, ok. 100.000 stron.
Usunięto go z Uniwersytetu Johna Hopkinsa z powodu skandalu (mieszkał przez parę lat przed uzyskaniem rozwodu z inną kobietą), nie zatrudnił go żaden uniwersytet w USA; zmarł w nędzy.
W pracy First Rule of Logic (1899) napisał: pierwsza i w pewnym sensie jedyna reguła rozumu jest taka: by się czegoś nauczyć, trzeba się chcieć uczyć odrzucając pokusę zadowolenia i przyjęcia za rozwiązanie tego, do czego mamy skłonności.
Pragmatyzm: rozważ potencjalne efekty praktyczne, jakie mogą mieć obiekty twoich rozmyślań; pojęcia opisujące te efekty są całościową koncepcją tych obiektów.
Znaczenie to zbiór możliwych efektów działań; podobnie rozumiemy obecnie skąd bierze się sens pojęć, wiążąc je z działaniami sensomotorycznymi.
Również dobro można rozumieć jako sumę wszystkich działań, wynikających z naszego wyobrażenia o tym, co jest dobre.
Peirce uznał nawet w „A Neglected Argument for the Reality of God” (1908), że hipotezę istnienia Boga można uznać za prawdziwą, nawet jeśli nie jest istotą, której można przypisać własność istnienia w normalnym sensie.
Ponieważ słowo „pragmatyczny” zaczęło być synonimem kompromisu, Peirce wolał używać określenia „pragmatycyzm” (pragmaticism).
Uważał, że za tworzenie hipotez odpowiedzialny może być „tropizm prawdy” (np. coś w rodzaju fototropizmu), rodzaj instynktu.
Ludzie nie tyle szukają prawdy co uspokojenia irytujących wątpliwości.
Peirce uważał, że świadomość to postrzeżenie reakcji ciała lub doznań zmysłowych.
William James to amerykański filozof, psychofizjolog, pionier psychologii naukowej, psychologii religii, prekursor psychologii humanistycznej i fenomenologii.
James był współtwórcą teorii emocji Jamesa-Langego, zajmował się też świadomością i jej odmiennymi stanami (James William, Doświadczenia religijne. Kraków, 1958).
Trzy składowe jaźni:

  • materialna, czyli część świata fizycznego wpływająca na kształtowanie się tożsamości człowieka, samooceny, postrzegana jako część ich istnienia (ubiór, fryzura, biżuteria, samochód, zabawki) – obecnie mówimy o rozszerzonym umyśle;
  • społeczna, wynikająca z kontaktów z innymi, wpływ ocen, opinii, oczekiwań społecznych, samej obecności innych ludzi na tożsamość i sposób bycia;
  • duchowa, czyli umysł z jego zdolnościami afektywno-poznawczymi, umożliwiający autorefleksję i samoświadomość.

Teorie są dobre jeśli są skuteczne; wiele teorii nie ma dla nas żadnego znaczenia.
Wiedza nie musi być absolutnie pewna; wrodzone kategorie nie muszą odpowiadać prawdzie.
Prawda zależy od ludzkiego doświadczenia, prawda idei jest równoznaczna z jej skutecznością, poglądy religijne też należy tak oceniać (po owocach ich poznacie).
Trudności takiego ujęcia:

  • koncepcje flogistonu i eteru były przez pewien czas pozornie skuteczne;
  • stwierdzenie „istnieją atomy” nie było ani prawdziwe ani fałszywe do ich odkrycia;
  • dla szamana wiara w demony jest skuteczna, chociaż lekarstwa bardziej;
  • telepatia, gdyby istniała, byłaby prawdziwa niezależnie od małej skuteczności w porównaniu z telefonami.

John Dewey, amerykański filozof i pedagog, rozwijał odmianę pragmatyzmu zwaną instrumentalizmem.
Myślenie jest instrumentem do rozwiązywania problemów, wiedza i działania ludzkie są instrumentami do osiągania określonych celów.
Teorie naukowe służą do porządkowania danych pochodzących z doświadczenia, są użyteczne, nie należy ich więc oceniać w kategoriach prawdziwości lub fałszywości.
Edukacja powinna uczyć jak rozwiązywać problemy, oferować praktyczne teorie.
Jednak ogólna teoria względności do tej pory jest mało użyteczna a powszechnie uważana za wyjątkowo piękną teorię fizyczną; kryterium użyteczności nie jest więc uniwersalne.
Chociaż brak jest pewnych podstawy wiedzy, są płodne metody jej zdobywania.
Połączenie racjonalizmu i empiryzmu jest płodne.
Modele pozwalają w pełniejszy sposób zrozumieć rzeczywistość.

 Wiek XX: atomizm logiczny i pozytywizm logiczny

Twórcy logiki współczesnej: Gottlob Frege (1848-1925), Alfred Whitehead (1861-1947) i Bertrand Russell (1872-1970),
Principia Mathematica (3 tomy 1910-1913), Russell i Whitehead
Logika symboliczna zawiera klasyczną logikę Arystotelesa.
Redukcja całej matematyki do logiki i teorii zbiorów.
Nadzieje: odkrycie praw myślenia, rozwiązanie problemów filozoficznych, marzenia Lulla, Leibniza …
Czy logika zdań i relacji pomiędzy zdaniami wystarczy do zrozumienia znaczenia zdań potocznych?
Próbowano stworzyć schemat języka doskonałego, odzwierciedlającego strukturę rzeczywistego świata.
Alfred Tarski opracował logiczną teorię prawdy, określenie prawdziwości semantycznej zdań.
Reprezentacje mentalne opisane są przy pomocy zdań, logika bada ich zawartość semantyczną.
Znaczenie nazwy to to samo, co przedmiot, który ona denotuje.
Znak jest nazwą gdy istnieje denotowany przedmiot.
Wiele nazw odnosi się do przedmiotów nieistniejących w rzeczywistości.
Jak coś, co nie istnieje, mogłoby być przedmiotem sądu? (Russell).
Zdania atomowe zawierają podmiot-orzeczenie, obiekt i predykat (własność obiektu).
Zdanie ogólne można ukonkretnić.
Błędna analiza pojęć języka prowadzi do wiary w sens idei nieistniejących.
Teoria deskrypcji: istnieją zdania ogólne, nie zawierające podmiotu logicznego, a jedynie gramatyczny.
„Obecny król Polski jest łysy” to niekompletny symbol, nie ma sensu sam w sobie.
Sensowne zdania atomowe możliwe są tylko dla rzeczywistych obiektów (podmiotów).
Zdania opisowe => zdania egzystencjalne, np.
„istnieje X takie, że X jest królem Polski, że X istnieje teraz i że dla każdego Y takiego, że Y jest królem Polski Y jest identyczne z X”.
Wady teorii deskrypcji:
zdania o nieistniejących podmiotach nie są fałszywe, to są zdania warunkowe, nie mają absolutnej wartości logicznej.
Jeśli zadaniem logiki jest określenie prawdziwości semantycznej zdań, to zdania o nieistniejących podmiotach nie są ani prawdziwe, ani fałszywe. Jeśli uznamy, że ważna jest tylko strona formalna to logika przestanie mieć znaczenie dla semantyki, a teoria deskrypcji po to powstała, by wydobyć prawdę ze zdań.
Błędne tworzenie pojęć, np. filozoficznego zombi, może doprowadzić do wielu nie mających znaczenia dyskusji.

Atomizm logiczny opisany został w ” Traktacie Logiczno-Filozoficznym” (1921) młodego Ludwika Wittgensteina.
Język idealny to mapa odbijająca strukturę rzeczywistości.
Nauki empiryczne opisują fakty, filozofia analizuje sens zdań w postaci formuł logicznych – robi to filozofia analityczna.

Kilka cytatów:

Tezy logiki są tautologiami.
Tezy logiki nic więc nie mówią (są one zdaniami analitycznymi).
Teorie, które tezie logiki nadają pozór treści, są zawsze błędne.
Granice mego języka oznaczają granice mego świata.
Logika wypełnia świat; granice świata są też jej granicami.
Te aspekty rzeczy, które są dla nas najważniejsze, są jednocześnie ukryte przez swoją prostotę i przez to, że są dobrze znane. (Nie da się zauważyć czegoś – dlatego, że cały czas znajduje się przed oczami).

Wittgenstein robi też ciekawe uwagi dotyczące filozofii umysłu, np.
5.631 Nie ma podmiotu myśli i wyobrażeń.
Wynika stąd, że nie ma umysłu poza procesami myślenia, wyobrażania … każda teoria, która pozostawia podmiot nie jest pełną teorią umysłu.
Czy granice języka to granice świata? Może dla filozofa, ale nie dla muzyka, tancerza czy aktora.
Język, symboliczny wyraz stanów wewnętrznych, pozwala na aproksymację stanów umysłu, obszaru ludzkiego doświadczenia, ale symbole dobre są tylko do wyrażania stanów względnie stabilnych, powtarzających się, a nie ulotnych stanów przejściowych.
Gra w imitację pokazuje komunikację niewerbalną: gestami i wskazywaniem próbuję przekazać pozostałym grającym co mam na mysli, a oni zgadują (np. jaki to film).
Obserwacja niemowląt, które wzajemnie się naśladują

pokazuje jak wcześnie ten mechanizm funkcjonuje.

Pozytywizm logiczny

Koło Wiedeńskie (1928-1938) liczyło w 1929 roku 14 członków, wśród nich Moritz Schlick, Rudolf Carnap, Otto Neurath, Kurt Gödel.
Nadzieje na nową erę w filozofii: ustalić naturalne granice filozofii, rozwiązać spory filozoficzne „w sposób absolutnie ostateczny i niepodważalny”.
Naukowe wyobrażenie o świecie musi się opierać o pozytywistyczne, empiryczne fundamenty uzupełnione przez analizę logiczną.
Unifikacja nauki powinna pozwolić na rozkład każdego stwierdzenia na pojęcia coraz niższego poziomu, które można zweryfikować doświadczalnie.
Filozofia nie jest teorią ale działalnością zmierzającą do lepszego zrozumienia wypowiedzi (to głosił również Wittgenstein).
Zdania dzielą się na: twierdzenia nauki, zdania logiki formalnej, pozostałe zdania.
Zdania pozostałe nie mają sensu poznawczego, jedynie poetycki, obrazowy, emocjonalny.
Filozof precyzuje pytania – czy mają sens? Jaka dyscyplina naukowa może ustalić ich prawdziwość?
Zasada weryfikacji:
zdania analityczne – ich prawdziwość wynika z samego znaczenia, z logiki formalnej, są to zdania trywialne lub tautologie, np. „wszystkie olbrzymy są wielkie”;
zdania syntetyczne – jeśli obserwacje, badania empiryczne mogą potwierdzić lub zaprzeczyć prawdziwości zdania.
Zdanie sensowne to zdania analityczne albo syntetyczne.
Weryfikacja hipotez polega na wyprowadzeniu z nich zdań syntetycznych, obserwacji wraz z warunkami ich przeprowadzenia.
Zdania opisujące obserwacje oparte na danych zmysłowych to zdania syntetyczne.
Początkowo były one uważane za jedyną podstawę wiedzy, późniejszym dodano zdarzenia czasoprzestrzenne.
Najprostsze i najbardziej pewne zdania (eigenpsychische) to minimalny opis doznań psychicznych.
Zdania weryfikowalne mają sens (czasami nieznany).
Teoria wyjaśniania – zjawisko należy przypisać ogólnej zależności (dla klasy zjawisk, warunków).
Sens to metoda weryfikacji zdania.
Dla zdań dotyczących wrażeń zmysłowych weryfikacja = doznanie.
Pozostałe zdania: weryfikacja to konsekwencje empiryczne, gdyby zdanie było prawdziwe.
Teorie naukowe muszą być testowalne.
Trudności takiego rozumienia: pole grawitacyjne, cząstki elementarne to abstrakcje, dalekie od danych zmysłowych.
Znaczenie zdania to zbiór operacji prowadzących do określonych obserwacji.
Stąd „definicja operacyjna”, częsta w psychologii.
Struktura hierarchiczna nauki: biologia i chemia redukowalne są do fizyki, wyjaśnienie oznacza redukcję do prostszych, lepiej zrozumiałych zjawisk.
Redukcja – relacja logiczna pomiędzy dwiema teoriami, potrzeba zasad łączących (bridging principles) te teorie.
Np. temperatura = średniej energii kinetycznej < Ek > cząsteczek.
Teoria redukcji, redukcjonizm jako cel nauki.
Empiryzm logiczny a teoria umysłu.
Język opisu: umysł to maszyna do wnioskowań logicznych operująca na symbolach (językowych) reprezentujących idee.
Efekt: logiczna reprezentacja wiedzy powinna być dobra na wszystko; zastosowano ją w analizie obrazu i planowaniu, z mizernym skutkiem!
Problemy logicznego empiryzmu
Logika nie wyczerpuje możliwości języka (starszy Wittgeinstein, „Dociekania Filozoficzne” wydane w 1953 r.).
Karl Popper, nieortodoksyjny empiryk logiczny, zaproponował falsyfikowalność jako kryterium prawdziwości hipotez.
Sens mają zdania weryfikowalne i falsyfikowalne.
Empiryczna weryfikacja nigdy nie daje pewności.
Najciekawsze hipotezy są najbardziej odległe od prawd logicznie wyprowadzalnych.
Pierre Duhem (1861-1916): teoria nadaje sens interpretacji hipotez.
Rozwinięcie: Willard van Quine (1960): obserwacja jest testem hipotezy i dodatkowych założeń, praw i teorii.
Czy falsyfikacja dotyczy hipotezy, czy dodatkowych założeń? Nie zawsze jest to jasne.
Neutrino Pauliego ocaliło zasadę zachowania energii, wcześniej Neptun, Pluton i Wulkan prawa Newtona, chociaż Wulkan okazał się fikcją a prawa Newtona w przypadku Merkurego wymagają poprawki.
Zdania nie mają własności epistemicznych, pozwalających na ich weryfikację.
Ważne są założenia o kontekście tej wiedzy (background knowledge).
Sens to wzajemne relacje hipotez w obrębie danej teorii, nawet dla zdań odnoszących się bezpośrednio do obserwacji (Paul Feyerabend, Mary Hesse, Paul Churchland).
Podstawy teoretyczne i nabyte doświadczenie zmieniają nasze wrażenia.
„Ból” to bardzo różne wrażenia, pojęcia ewoluują.
Znaczenie – powtarzalność (stabilność) zjawisk fizjologicznych i psychologicznych (Hume), ale teoria ma pierwszeństwo nad wrażeniami.
Paul Churchland: widzący w podczerwieni nazwą przedmioty gorące „białe”, zimne „czarne”, ale sens tych słów jest dla nas odmienny.
Logika nie jest pewną podstawą dla poznania naukowego (Gödel – ani matematyki).
Metoda analityczna nie wystarcza.
Willard van Orman Quine: „Nauka jest uświadomionym zdrowym rozsądkiem”.
Płaskość i centralne położenie Ziemi nie są już zgodne ze zdrowym rozsądkiem.
Zdroworozsądkowe założenia dotyczące umysłu mogą być całkiem fałszywe.
Nie istnieje absolutny punkt widzenia, absolutna Prawda (Quine: there is no first philosophy), filozofii nie należy oddzielać od badań empirycznych, które decydują o tym, co można uznać za zdrowy rozsądek.
Prawda na temat umysłu zależy od teorii.
Intuicje są pochodną przekonań.
Stany umysłu mogą być w istocie stanami mózgu, chociaż należą do innych kategorii (Ryle).
Richard Rorty: błąd pomieszania kategorii również zależy od uznawanych teorii i wyobraźni.
Wewnętrzny punkt widzenia nie jest uprzywilejowany!
Teoria umysłu może opierać się tylko na badaniach empirycznych.
Nie pomoże nam tu żadna metafizyka, oparta na ogólnych koncepcjach potocznych: łatwo zauważyć patrząc na różne kultury, jak bardzo takie ogólne koncepcje zależne są od powszechnie przyjętej w danym okresie historycznym wiedzy.
Koncepcje metafizyczne były zawsze pochodną wiedzy szczegółowej z danego okresu i kultury.
Każde skomplikowane zjawisko ma swoje proste wyjaśnienie, które jest błędne … nie inaczej jest z poglądami na naturę ludzką.
Klasyczna filozofia odkryła wiele istotnych problemów skupiając się nad spojrzeniem na rzeczywistość pod wybranym kątem.


Ontologia filozofii (Indiana University).
Wizualizacja realcji głównych twórców filozofii.

  • Arystoteles, O duszy
  • Arystoteles, Metafizyka
  • Św. Augustyn, Wyznania
  • Św. Augustyn, O wielkości duszy
  • Św. Augustyn, O nieśmiertelności duszy
  • Dawid Hume, Traktat o naturze ludzkiej
  • Dawid Hume, Badania dotyczące rozumu ludzkiego
  • Lukrecjusz, O naturze wszechrzeczy


Judeochrześcijaństwo widziane z pozycji buddysty tybetańskiego

Lama Anagarika Govinda CRYSTAL MIRROR, vol. IV, Dharma Publishing w Berkley w 1975
„Znaczące i głębokie myśli religijne i filozoficzne nie są dziełem jednostek, mimo, że mogły zostać przez nie przekazane.
Wyrosły one jednak z nasienia twórczych idei, wielkich doświadczeń i głębokich wizji,
podobnie jak drzewa rozwijały się przez pokolenia zgodnie z własnym, wewnętrznym prawem.
Są tym, co moglibyśmy nazwać „naturalnym rozwojem ducha”.Lama Govinda „Podstawy mistyki tybetańskiej”Aby zrozumieć stosunek budyzmu tybetańskiego do chrześcijaństwa, musimy przede wszystkim zrozumieć, czym jest dla niego religia. Najbliższym tybetańskim odpowiednikiem słowa „religia” jest czo (chos, skt. Dharma),
które oznacza duchowe i uniwersalne prawo, zasadę, która podtrzymuje (dhar) wszystko, co istnieje.
Najwyższym celem człowieka jest życie w harmonii z tym prawem, a to oznacza ciągłe przebywanie w stanie prawdy i cnoty.
Dlatego dla Tybetańczyków religia nie oznacza trzymania się określonych zasad i dogmatów,
lecz naturalne wyrażanie wiary w wyższe przeznaczenie człowieka,
czyli w jego zdolność wyzwolenia się z sieci iluzji i ograniczeń własnego ego w celu realizacji uniwersalności swej prawdziwej natury
w Oświeconym Umyśle. Istnieje tak wiele różnych metod i sposobów osiągnięcia tego stanu, ile jest różnych typów ludzkich istot, dlatego też Tybetańczyk uważa wielość religii za niezbędny czynnik rozwoju ludzkości,
a nie powód do kłótni i obustronnych nienawiści.
W konsekwencji tego Tybetańczyk, który posiada wysoko rozwiniętą indywidualność, uznaje i szanuje różne formy praktyk religijnych.
I faktycznie, w Tybecie istnieje tyle szkół buddyjskich, co sekt w łonie chrześcijaństwa;
nie są one jednak wrogo wobec siebie nastawione. Współżyją ze sobą w pokoju, szanując swoją wartość.
Akceptując nauczyciela z jednej szkoły, nie neguje się wartości nauczycieli z innych szkół.
W praktyce bardzo często nauki i metody różnych szkół dopełniają się,
dzięki czemu można je wykorzystać w najbardziej skuteczny sposób.
Indywidualistyczne nastawienie do spraw religijnych wyjaśnia dobrze znane tybetańskie przysłowie:
(Każdy region posiada swój własny dialekt, Każdy lama posiada swoją własną doktrynę)
Zgodnie z tą zasadą ludzie posiadają wolność wyboru lub odrzucenia wierzeń bądź praktyk
i bez obaw wyrażają swe opinie na ten temat.Dyskusje na tematy religijne są zawsze mile widziane, zaś ludzie, którzy potrafią w przekonywujący sposób wyrazić swe idee,
cieszą się uznaniem i szacunkiem. Sztuka publicznych dysput była kultywowana przez wielkie uniwersytety klasztorne,
takie jak Gnden, Drepung czy Sera.
Równocześnie Tybetańczyk nie jest aż tak naiwny, by wierzyć, że prawdy religijne można udowodnić przy pomocy logiki,
czy ustalić je przy użyciu argumentów.
Tybetańscy nauczyciele zawsze podkreślali fakt, że ostatecznej prawdy nie można wyrazić słowami,
można ją jedynie urzeczywistnić w sobie. Dlatego nie jest ważne to, w co wierzymy, ale to, czego doświadczamy i co praktykujemy,
jak to coś wpływa na nas i na nasze otocznie.W Tybecie świętego ceni się bardziej niż króla; człowieka, który jest w stanie porzucić światowe dobra ceni się bardziej niż bogacza,
a człowieka, który potrafi poświecić swe życie wypełniając je współczuciem i miłością w stosunku do innych, ceni się bardziej,
niż wielką osobistość. Opowieści o poświęceniach Buddy, gdy jeszcze jako Bodhisattwa przebywał na ziemi,
do dziś opowiada się przy ogniskach, z okazji różnych uroczystości religijnych, w domach i pustelniach,
na pustynnych szlakach karawan i zatłoczonych placach targowych, a mimo to nigdy nie przestaną budzić emocji,
czy to u szorstkiego kierowcy, czy u doświadczonego drobnomieszczanina,
ponieważ opowieści te nie są wspomnieniem przeszłości, która już dawno minęła,
lecz nadal istnieją w postaciach tybetańskich świętych, inspirując pokolenia przeszłości i teraźniejszości.
Można więc łatwo zrozumieć, że opowieść o cierpiącym na krzyżu Chrystusie
głęboko przemawia do uczuć religijnych przeciętnego Tybetańczyka.Lecz jeśli ktoś powiedziałby mu: „Musisz wyrzec się wszystkich innych świętych i zbawicieli
i czcić tylko tego jednego” byłby zdziwiony i urażony takim żądaniem.
Ponieważ dla niego dowodem na istnienie prawdy jest to, że zawsze i wszędzie pojawiali się religijni przywódcy i święci,
którzy przybywali z posłaniem miłości i współczucia i na nowo wdrażali poznanie ostatecznej Rzeczywistości,
którą chrześcijanie utożsamiają z Bogiem, Hindusi z Brahmanem, a buddyści ze stanem poza słowami i koncepcjami – Oświeceniem.
Jeśli mimo ciepłego przyjęcia pierwszych misjonarzy, chrześcijaństwu nie udało się zakorzenić w Tybecie,
nie stało się to za przyczyną Jezusa Chrystusa i Jego istotnych nauk; przeciwnie -
to, czego nauczał Jezus zgadzało się w pełni z ideałem Bodhisattwy i było praktykowane w Tybecie o wiele bardziej,
niż gdziekolwiek w Europie.

Innym powodem było to, że ci, którzy próbowali zaszczepić chrześcijaństwo na tybetańskim gruncie,
nie byli w stanie rozpoznać i uznać wielkich myślicieli i świętych tego kraju,
a zajmowali się bardziej sobą i stworzonymi przez ludzi dogmatami, niż uniwersalnym przekazem Chrystusa.

Nic nie zilustruje lepiej stosunku Tybetańczyków do chrześcijaństwa jak kilka faktów historycznych,
które potwierdzają moje rozważania. Pierwszym chrześcijańskim misjonarzem, który przybył do Tybetu,
był Portugalczyk Padre Antonio de Andrade.
Został on bardzo gościnnie przyjęty w Tsaparangu przez króla Gule z zachodniego Tybetu.
Król przyjął go z wielkim szacunkiem i zgodnie z duchem buddyjskiej tolerancji pozwolił mu nauczać nowej religii.
Dla niego człowiek, który w imię swej wiary przepłynął pół świata, zasługiwał na najwyższe uznanie i szacunek.
Był przekonany, że prawda nie może skrzywdzić prawdy, dlatego też wszystko, co prawdziwe w religii obcego, mogło w jego przekonaniu jedynie umocnić, uwydatnić i potwierdzić nauki tybetańskich świętych, Buddów i Bodhisattwów. Dlaczego nie miało by się pojawić wielu Bodhisattwów na Zachodzie, w krajach nieznanych dla ludzi Wschodu
? Dlatego wiedziony sercem król Gule wysłał w roku 1625 ojcu Antonio de Andrade list treści następującej:

„My, Król Potężnych Królestw, radując się z przybycia do naszego kraju Padre Antonio Franguim
(jak w Indii nazywano Portugalczyków – przyp. A.G.), który pojawił się, by nauczać nas świętego prawa,
uważamy go za głównego Lamę i udzielamy wszelkich pełnomocnictw do nauczania naszego ludu.
Równocześnie nie pozwalamy, by ktokolwiek próbował mu w tym przeszkodzić. Wydamy także odpowiednie polecenia,
dzięki którym otrzyma on parcelę i wszelką pomoc niezbędną do wybudowania domu modlitwy”.

Król przeznaczył nawet cudzoziemcowi swój własny ogród; prezent ten jak na tybetańskie warunki,
gdzie ogrody są drogim i rzadkim luksusem, był czymś więcej, niż tylko uprzejmym gestem.
Lecz król, w swej wielkiej dobroci nie przewidział niestety, że obcy przybył nie po to,
by wymienić prawdę i wspaniałe myśli z tymi, którzy dążą do podobnych ideałów, lecz po to,
by wyplenić nauki Buddy i zastąpić je tym, co uważał za jedyną prawdę.
Konflikt był nieunikniony: niezadowolenie szerzyło się w kraju, a przeciw królowi powstali jego przeciwnicy polityczni.
Podczas gdy Padre Andrade, zadowolony ze swego sukcesu w Tsaparang, wybrał się do Lhasy z zamiarem rozszerzenia swej działalności na cały kraj, w Zachodnim Tybecie wybuchło powstanie, król został obalony, a wraz z nim dynastia Gule.
Nadszedł koniec świetności Tsaparang. W jakieś sto lat później, w 1716 przybył do Lhasy jezuita Padre Desideri.
Przyjęto go z szacunkiem, otrzymał wspaniały dom, pozwolono mu także głosić swoją religię mową i piórem.
W rzeczywistości napisał książkę, mającą na celu obalenie pewnych nauk buddyjskich, co wywołało wielkie zainteresowanie.
Jak napisał to Desideri: „Przez mój dom przewinęło się wielu ludzi, przeważnie uczonych i profesorów,
którzy przybyli z klasztorów i uniwersytetów, szczególnie z tych najważniejszych – Sera i Drepung,
by uzyskać pozwolenie na przeczytanie książki”.
Tybet był wtedy o niebo bardziej cywilizowany, niż współczesna mu Europa,
gdzie heretyków palono na stosach razem z ich książkami.
Można by sobie wyobrazić, co działoby się w Rzymie, gdyby jakiś obcy próbował publicznie obalić chrześcijańskie dogmaty!
Nie ma się więc co dziwić, że przedstawiciele chrześcijaństwa nie byli w stanie uznać wartości ducha tolerancji,
wykorzystać otwartych im drzwi i odwzajemnić się w tym samym duchu. Stracono wielką szansę! „

tłum. Karma Mipham Zangpo

„Słowian cechowała wolność – również w wyborze bogów, których
jeśli było to korzystne dla społeczności. Przy łączeniu się różnych plemion,
wszystkich bogów włączano do kultowych obrzędów, bez urażania uczuć religijnych
nawet małych grup społecznych. I nikomu nie przeszkadzała mnogość kultów
sprowadzająca się przecież do zapewnienia ludziom spokoju sumienia, a plemieniu
– wszelkiej pomyślności. Dlatego pomorscy poganie nie atakowali chrześcijan,
nie prześladowali ich i nie przeciwstawiali się im, rozumiejąc, że każdy
człowiek ma prawo do swojego boga, wyznania i miejsca religijnego kultu. Po
prostu szanowali wolność wyznania.

Misjonarze bez przeszkód znajdowali u Pomorzan gościnę w myśl pogańskiej zasady,
aby spragnionego napoić, głodnegonakarmić, a wędrowcowi zapewnić dach nad głową.
Goście mogli bez przeszkód głosić chrześcijańską religię,chwalić swojego boga,
a nawet wznosić jemu świątynie, byleby nie szargali miejscowych świętości. (…)
Uroczysty chrzest przez zanurzenie się w wodzie, obrządek a nawet i ofiara dla nowego boga
były interesującym uzupełnieniem kultu starych pogańskich bogów.
Stanowiły też dodatkowe urozmaicenie monotonii codziennych zajęć pełnych trudu i znoju
związanego z pracą na roli. (…)Słowianie nie znali siedmiodniowego tygodnia z wolną od zajęć niedzielą.
A lubili uroczystości i uczty, więc cieszyli się z kolejnych dni świątecznych, jakie niosło chrześcijaństwo.
Nie widzieli przeszkód dla zgodnej koegzystencji wielu bogów,
z których każdy wnosił dobro i pomyślność w ich pracowite życie.
Wkrótce po misji chrystianizacyjnej w Szczecinie jeden z pogańskich kapłanów doradził,
aby obok chrześcijańskiego kościoła „pobudować przybytki należne dawnym bogom,
przez co i jego, i ich przychylność mieć będziemy”.
I Słowianie ten pomysł niezwłocznie zrealizowali.Dopiero, gdy kapłani chrześcijańskiego boga zaczęli szkalować
pogańską wiarę oraz żądać, aby Słowianie innych bogów odrzucili, stanowczo
domagając się zniszczenia ich świątyń i posągów, zaczynają się protesty oraz
baczniejsza obserwacja nowej religii.A gdy do tego dochodzą dużo wyższe datki i ofiary dla nowego boga
oraz dziwne wymagania dotyczące życia osobistego i rodzinnego, małżeństwa i pochówku,
jedzenia z wymuszonym postem wreszcie niezrozumiały zakaz pracy w niektóre dni
nawet w najgorętszym okresie żniwnym, pogański opór staje się wyraźny i jawny.”
Pogańskie tajemnice Pomorza – Wrzesław Mechło
Tagged with:

Mity i Misteria – Wystawa Jerzego Przybyła w Norrkoeping

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, sztuka, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 28 Styczeń 2013

wystawa Jerzego Przybyła w Norkoping

Ethnos includes three things: genes + language (spirituality) + material culture (archeology).

Posted in nauka, Słowianie by bialczynski on 26 Styczeń 2013

© by Czesław Białczyński

© translated by Katarzyna Goliszek


  • Here is the specification of the R1a1 age – The age of the following branches according to Klyosov

Central Eurasian        4700 +/- 700 (Z280)
Western Eurasian       3800 +/- 400 (Z280)
Baltic Carpathian                 3225 +/- 450 (Z280)
Pomeranian                2700 +/- 400 (Z280)
Northern Carpathian            2550 +/- 350 (Z280)
Northern Eurasian      2100 +/- 250 (Z280)
Western Carpathian    1975 +/- 450 (Z280

  • West Slavs M458          2775 +/- 400
    Slavs M458                  2400 +/- 400
  • Old Scandinavian        3300 +/- 350
    Young Scandinavian   2200 +/- 250


  • Beyond the shadow of a doubt they are all the speakers of the satem language of R1a1 and they were included in all material cultures which are localised on the area they were living, from time when the mutations occured till today.
    We call all of them Aryans (Slavic-Indo-Iranians). We do so not only for the reason of the shared R1a1 gene but also for the reason that although they lived separately from a certain moment, they made up cultural community which brought about common names of such basic things as god, sun, grain, cattle – skot, common numerals pronounced in the same way – sto = 100, etc. It also relates to the Old Scandinavian clade. They spoke the satem language as there is not any other possibility. Why? Because they came from the same family in which both mother and father spoke this language. Genes + language + material culture from 3300 BC – they mean ethnos of 3300 BC. There was a real mother and a real father and there was a child – their son with a genetic mutation. They spoke their language and passed on their knowledge in the language all around pouring milk from a clay (or any other) mug. However, ethnos constitutes also these with whom they coexisted and coinhabited and this ethnos influenced and shaped them on the next stage, also when Z284 arrived in Scandinavia. When Z284 reach Scandinavia, they leave their hitherto ambience and in a sense isolate themselves from it and merge into the new Scandinavian environment. Now, they are living together with I1 that are the majority here. A new genetic, linguistic and material community is being shaped – it is the new ethnos – Scandinavian. Their language is starting to change – there is still much from satem Z 280 and Z 93 in this common language but when many Celts come to Scandinavia, the language mostly changes and kentum starts to be, kentum = 100 and the new, let’s call it Aryan-Old European-Celtic community forms, in which there is Tor instead of Perun, in which Wanowie /pronounced: vanovye/  are Aryan remembrance (phal-wan /wan – van/ – a holly wooden post, a statue of god made of holy wood, the wood in a forest sacred to the god). Slavic nations have this word and it is still understandable: bałwan /bawvan/ –  phalwan.  Z 280 living in the European environment have kept this meaning and this understanding till today. It is changing for the Scandinavian ethnos. This changed mythology leads the people of R1a1 + R1b1 + I1 communities in Scandinavia to newly shape culturally and materially, which does not mean that they have nothing in common with their previous origin and the presence between R1a1 and I2a2 and N, etc. The Polish still say ”sto” and in this  regard they understand Iranians, Hindu people, Romanians, Hungarians.  Slavic people are not only R1a1, but R1a1 is the basis of the Slavic ethnos along with I1 i I2 as well as smaller admixtures. I1 and I2 and also the related J1 and J2 are Old Europeans and Old Anatolians – let’s call them so – they are not Aryans. These genes are 25 000 years old. It is weird that they so poorly influenced the satem languages – as I wrote in the article about biases in Eupedia: where there are the majority of R1a there is the Slavic language – and in Asia there are the satem languages which are spoken by the whole population regardless of their genetic composition. The things were the same in the past as they are now – for this language heritage has survived throughout milleniums.

In the Balkans, although R1a was the minority, the Slavic language dominates and the Slavic-Old European-Celtic material culture with some admixtures of E and J, and sometimes with their big contribution – like in Greece prevail. The Greek language and Greek culture came into being from intermingling of E+I1+I2+J+R1b+R1a.

The Anglo-German language in the form as it is: kentum, 4 cases, common vocabulary, began to form when Scandinavians arrived in Europe once again and intermingled with people living here continuously – the mixtures of R1a+R1b+I2 about 500 BC (I1 + R1a-Z284 + Z280 + M458 + R1b1 European – are so called Germanic nations from Roman chronicles). As a result of the mixture of the languages on the continent the Anglo-Saxon language and culture begin to exist in Europe. The spiritual culture is shaped by the language ideas, spirituality coming from this language +material culture – dissimilar from the Slavic-Scythian – east off the Elbe – where the old archaic language still dominates as well as spirituality that is coming from it, even when material culture is taken over from the West – as it is happening today.

Are the Polish changing into Germans, the Japanese or Koreans because since 1990 they have been driving volgskwagens and toyotas, washing in Siemens washing machines, watching TV on Hitashi, Daewoo receivers, or even have been sewing on Singer sewing machines for 100 years? Are they communicating better owing to this material culture which is common in terms of the past? 

I also give such an example: Two Indians of Q haplogroup – one lives in the capital city of Brasil Brasilia whereas the other dwells the forest not far from the capital city. The first one has moved from the forest to the capital and speaks Spanish today, has a TV set and drives a car (be it volkswagen or toyota), but he prays to his forest spirits and knows his Indian ancestors’ language. The latter, his brother Q from the forest bow shoots at monkeys and lives naked and barefooted in a stilt hut. Has the Q from the city of Brasilia stopped being an Indian genetically? No, he has not! But he has entered a new environment and a new ethnos begins to shape. The archeology which will dig out a volkswagen and toyota will not tell us what spiritual culture it was in the Brasilia of the Q who spoke Spanish – it will not even say to us how he spoke, or else he will leave behind the language record for the archelologists. How he spoke and what he thought will tell us: the contemporary language with traces of the past which is Spanish changed by Indian influences, with indian words an so on. Also beliefs, legends and stories will let us get to know what language he spoke and what he believed in.
Slavs believe in god = bhaga = bogactwo (bogactwo = richness, wealth) (which is common for Slavs, Iranians and Hindu people).

With reason Germans are today far from understanding Awesta and Wedy /w=v/ (Avesta and Vedas) without intricate translations and explanations of the meaning of words. Even Iranians have problems to understand Ghata (even the word ”ghata”) – the oldest written version of Avesta, written from the word of mouth. They do not comprehend the words directly as they sound but they have to guess their meaning. Slavic nations have kept the most archaic language the closest to the very very old common Slavic-Indo-Iranian language – the language of the mother and the father who were during the birth of the first on Earth mutated person Z280 4700+. That is why, with no need to translate I – a Slavic person – today understand a lot from the archaic ghata – Gadba – Gądba – Gędźba and simply putting it in the Polish highlanders’ language (in Polish highlander means góralski – harski) – ”gadka” (gadka = chat) – i.e. a story that is passed on, spoken by gadanie (gadanie = chatting) and which was written down as the beginning of Avesta (Awesta – Obwesta – Owiesta /w = v/ like wieszczyć (= to prophesy), wieszczba (= prophecy), wiedza (= knowledge) /pronounced: viedza/, wieda /vieda/, weda /veda/, wescyć ( = to tell, to prophesy) /veschyts/  (Westa /vesta/, westalka /vestalka/– wieszczka (a prophetess) /vyeshchka/) – wieszczyć /vyeshchyts/, wić-nić /vich-nych/ (wić = to thread, nić = thread, thin string), więźba /vyewʒba/ - splot (twist <noun>), also a twist of tangible matter (made of thread, hair in a plait but also immaterial like in royal news (news = wicie /vytsye/, wieści /vyeshtsy/) and orders sent by dukes – Poles-Sarmatians.

Therefore, I – a Slavic person understand a lot from Scandinavian, German and English and I pronounce these words with no difficulties whereas I have never met a German who would be able to correctly pronounce my surname –  Białczyński, or Błaszczykowski – they prefer to call this footballer Kuba in Dortmund because they get their tongues twisted.

The Anglo-Saxon ethnos means the whole past and relationship to which its doubtless contribution even today have R1a1, Z280, Z 284, Z 93 i M 458 and which also shaped, along with others, the Polish and Russians.

Although Germans and Slavic people are separate ethnoses, they make up a community in a more general sense – that is why on my blog I post Tales (= Baje) as close and related to the pictures of Scandinavians – for example,Theodor Kittelsen or Bauer.

I AM an inheritor of Scyths and Sarmatians in the genetic, spiritual and material meaning – I, Czesław Białczyński, Yes! I am also an inheritor of other cultures which shaped the contemporary spiritual and material image of Poland. I am – me and my family – entangled in such genetic relationships as Polish-Austrian, Tartar, Scythian, Sarmatian, German, Russian, Lithuanian, Finnish, Romanian, Wallachian, Armenian, Czech, Moravian, Slovak, Hungarian, Greek, Turkish. I have all the historical heritage of all ancestors – also of Scyths and Sarmatians and Vikings and Turkish from over the Volga River and Bosphorus. 

Croats, Serbs, Poles, Ukrainians and Iranians

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 25 Styczeń 2013

It is worth recalling from time to time:

I recommend this film on YouTube to those who have not seen it yet

It is worth bringing to mind especially when everyday life overwhelms us with thousands of opposite things, tons of absurdity, fornication of successive governments, political ineptitude and making use of anything possible by the Mighty of This World.

It is worth recalling as the moment will come – SOON – when this memory determines our further events.

Add to your favourites   I like it

Add your comment
Make your comment in this box

Klub Polski Słowiańskiej w Łodzi i Stowarzyszenie Niklot zaprasza na wykład o rodzimowierstwie na Białorusi

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 24 Styczeń 2013


Witold Chomicz (1910 – 1984) – Strażnik Wiary Słowian

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, sztuka, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 23 Styczeń 2013

w_chomicz_krakow_miasto_tradycji_plakatWitold Chomicz  to jeden z tych Krakowian, który tak naprawdę był Polakiem z Kijowa. Tam się urodził 1 listopada 1910 roku w rodzinie Leonarda Chomicza (rodzonego brata Bolesława Chomicza) i Ewy Święckiej. I tam pewnie byłby tworzył i żył gdyby nie fatalne dzieje naszej ojczyzny. Przyszło mu jednak działać, żyć i tworzyć w Krakowie czego nie żałujemy a raczej z czego bardzo się cieszymy, bo dzięki temu swoim talentem i niejednym dziełem wzbogacił działalność Strażników Wiary I Starosłowiańskiej Świątyni Światła Świata w naszym grodzie.

Witold Chomicz Wanda 1935Wanda, 1935 – To jeden z obrazów poświęconych mitologii i legendom Słowian

Profesor Chomicz to wielki miłośnik książki i folkloru krakowskiego. Muzeum Narodowe w Krakowie w ramach cyklu „Graficy z Krakowa” zaprezentowało w grudniu 2012 roku wystawę poświęconą twórczości Witolda Chomicza – grafika, malarza, miłośnika książki i zasłużonego dla środowiska krakowskiego pedagoga. Od 5 października w Gmachu Głównym można oglądać prace z dziedziny grafiki artystycznej i użytkowej oraz obrazy olejne i projekty witraży, związane głównie z Krakowem i jego tradycjami. Pokaz dopełniają zdjęcia archiwalne dokumentujące życie i drogę artystyczną tego wszechstronnie utalentowanego, a niesłusznie zapomnianego twórcy. Witold Chomicz był mocno zaangażowany w życie kulturalne Krakowa i tworzył dzieła nierozerwalnie związane z tym miastem i jego tradycjami. w_chomicz_dni_krakowa_1938_plakatPrzez kilkadziesiąt lat był związany z Akademią Sztuk Pięknych i intensywnie działał w krakowskim środowisku artystycznym. Swoje zainteresowanie dziejami i kulturą miasta wyrażał w działalności społecznej: zasiadał w jury konkursów szopek krakowskich, organizował wystawy o tematyce regionalnej, projektował ubiory na coroczny pochód Lajkonika, a także druki okolicznościowe z okazji uroczystych obchodów najważniejszych wydarzeń z historii miasta. Wystawę tworzą trzy główne bloki tematyczne, które odpowiadają najważniejszym etapom twórczości Chomicza. Część pierwszą, zatytułowaną „Czasy lubelskie”, wypełniają prace związane z Lublinem, w którym artysta stawiał swoje pierwsze kroki jako grafik i rysownik.


W części drugiej, „W cieniu wielkich tradycji”, przedstawione zostały dzieła artysty powstałe głównie w Krakowie, a ukazujące historię, tradycję i folklor tego miasta. Warto przypomnieć, że Chomicz, poza drobiazgowymi studiami architektury miejskiej, często sięgał po tematy inspirowane legendami, zwyczajami i obrzędami ludowymi z terenu Małopolski. Prace, które tworzą część trzecią wystawy, „Kraków nauki, kultury i sztuki”, dotyczą głównie działalności dydaktycznej i społecznej artysty w ramach jego pracy w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.


Ogromna większość z nich bezpośrednio wiąże się z Katedrą Grafiki Książki, w której Witold Chomicz wykładał przez kilkadziesiąt lat, kształcąc wielu znakomitych twórców plakatów, projektantów książek i kierowników artystycznych wiodących wydawnictw polskich ( Romana Cieślewicza, Kazimierza Mikulskiego, Daniela Mroza, Jerzego Panka, Zbigniewa Rychlickiego).

w_chomicz_znaczki_kochanowski_1980Prezentowane prace dotyczą również działalności artysty w rozmaitych organizacjach popularyzujących „piękną książkę”, takich jak Rycerski Zakon Bibliofilski z Kapitułą Orderu Białego Kruka w Krakowie, oraz jego pasji kolekcjonerskiej. Wystawie towarzyszy album przybliżający życie i twórczość Witolda Chomicza oraz sesja naukowa zatytułowana „O miejsce książki w historii sztuki”, która odbędzie się w Krakowie w dniach 5–7 grudnia w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego, w Bibliotece Jagiellońskiej oraz w budynku Akademii Sztuk Pięknych przy ul. Smoleńsk 9. Jej organizatorem jest Oddział Stowarzyszenia Historyków Sztuki w Krakowie we współpracy z Muzeum Narodowym w Krakowie.

Nakład Niewyczerpany o Witoldzie Chomiczu

Cracovia magica Witolda Chomicza


W często ostatnio omawianej i świetnej skądinąd książce Piotra Rypsona, Nie gęsi. Polskie projektowanie graficzne 1919-1949 (Karakter, Kraków 2011) ani razu nie pojawia się nazwisko grafika i malarza Witolda Chomicza. A szkoda, bo choć jego najbardziej znane i wydawane w milionowych nakładach znaczki i karty pocztowe, druki okolicznościowe oraz ilustracje książkowe czy druki bibliofilskie powstawały w okresie pozostającym poza zasięgiem chronologicznym książki, w latach 50-tych i 60-tych, to projektowane w latach 30-tych plakaty, warte byłyby odnotowania. Choćby plakat „Kraków” z 1935 roku, który, jak pisze w Polskiej sztuce plakatu Szymon Bojko „utrzymany w stylu starego drzeworytu, łączy syntetyczne spojrzenie na bryłę Wawelu z podziwu godną kaligrafią fragmentów, tworzącą mozaikę linii i architektonicznych kształtów. Starannie wydrukowany w 16 wersjach językowych przez Drukarnię Narodową w Krakowie, wielokrotnie wznawiany – zawędrował do biur podróży na całym świecie wówczas, gdy na Wawelu panoszyli się już okupanci hitlerowscy…”.

Plakaty reklamowe związane z Krakowem oraz reklamujące polską sztukę ludową z nawiązaniem do targów kalwaryjskich, plakaty wydawane z okazji Dnia Krakowa przyniosły Witoldowi Chomiczowi kilka nagród na ogólnopolskich konkursach na plakaty turystyczne, a także Nagrodę Prezydenta Miasta Krakowa za całokształt działalności artystycznej, przyznaną w 1938 roku. Dlatego niejako tytułem erraty do książki Rypsona chciałbym nieco przybliżyć postać Witolda Chomicza, na początek opisując jego związki z Krakowem…

Cmentarz Salwatorski i wystawa w Domu Zwierzynieckim (2010)


Cmentarz Salwatorski  to nekropolia, która przyjęła wielu wspaniałych i znamienitych ludzi krakowskiej i polskiej nauki i kultury. Wśród nich także Witold Chomicz, profesor krakowskiej ASP, malarz, grafik, zdobnik – który bezpamięci zakochał się w krakowskim folklorze i zwyczajach. Szczególnie upodobał sobie Zwierzyniec – wielkanocny Emaus, Lajkonika, czy konkursy Szopki krakowskiej. Urodził się w roku „Wielkiego Krakowa” (1910). Zmarł w 1984 r.w_chomicz_ludowa_zabawa_emaus_krakow_1936

Na wystawie Oblicza Zwierzyńca 1910-2010 zobaczycie mnóstwo przepięknych prac Chomicza. Kultowe już dzisiaj wizerunki Lajkonika, drzeworyty krakowskiej Szopki (1938) i Emaus (1968) są znane i lubiane. Poza tym będzie okazja zobaczyć i poznać odręczne projekty strojów orszaku Lajkonika, które obowiązywały do lat 90. XX w.


Profesor Chomicz w Polskiej kronice Filmowej,42719,tag-689417,strona-6


Witold Chomicz (ur. 1 listopada 1910 w Kijowie, zm. 15 marca 1984 w Krakowie) – malarz, grafik, od 1934 wykładowca w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych, a od 1950 profesor w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Kształcił się w Krakowie, Warszawie i Pradze. Interesowała go przede wszystkim grafika użytkowa, głównie książkowa. Wykształcił wielu wybitnych iluminatorów. Malował również obrazy olejne, tworzył drzeworyty, plakaty i projekty witraży. Inspirował się sztuką ludową i krakowskim folklorem. Był członkiem jury konkursu szopek krakowskich.


Był absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie. Studiował w Szkole Sztuk Zdobniczych w Krakowie i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1937 r. został profesorem i kierownikiem Katedry Grafiki Użytkowej w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie. Po wojnie objął Katedrę Grafiki Książki na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Jedną z jego pasji było bibliofilstwo dlatego właśnie Katedrę Grafiki Książki jego uczniowie nazywali Oficyną Białego Kruka. Malował obrazy olejne, tworzył drzeworyty, plakaty i projekty witraży. Poza tym zajmował się grafiką, projektowaniem znaczków, kowalstwem artystycznym, freskami.

Był przyjacielem domu Witkiewiczów (przyjaźnił się z Kazimierzem Witkiewiczem). Za zasługi dla polskiej książki otrzymał Order Białego Kruka.


„Rodzina Chomiczów, pochodzenia białoruskiego, mieszkała przez wieki w województwie Nowogródzkim. Stąd rozpowszechniła się po polskiej i białoruskiej części Wielkiego Księstwa Litewskiego. Pierwszym Chomiczem, o którym zachowały się pisemne dane jest Jan (Iwan) z końca XIV wieku i Teodor (Fedłko) z pierwszej połowy XV wieku, uczestnik bitwy grunwaldzkiej, krajczy Wielkiego Księcia Świdrygiełły w latach 1446 – 1457 (Boniecki, tom III, str 67). Za te zasługi zostaje mu nadane szlachectwo.

Od roku 1575 rodzina przestaje używać dawnego godła – łuku ze strzałą skierowaną ku dołowi, a pieczętuje się herbem Poraj – białą różą w czerwonym polu z dodanymi później dwoma strzałami z których jedna – cała, druga zaś bez żelaźca co prawdopodobnie miało jakiś związek z Grunwaldem.
Co do herbu Poraj, to pochodzi on z Wielkopolski. Wiadomo, że Bogumił Poraj był arcybiskupem gnieźnieńskim i rządził kościołem do r. 1172 (prof.Sokołowski t.I str 61). Nie wszyscy jednak Chomiczowie zostali przyjęci do herbu Poraj. Niektórzy otrzymali indygienaty później (herby Pobóg i Oksza).w_chomicz_twardowski_pocztowka

Wspomnienie Zbigniewa Chomicza o stryju ze strony Nasza Chomiczówka,

gdzie serdecznie zapraszam: tutaj

[Ważne o tyle iż eksponuje ono pewne watki - jak choćby przywiązanie Witolda Chomicza do "mistrza" Stanisława Wyspiańskiego. Mogę zapewnić że nie było to tylko przywiązanie wynikające z uwielbienia dla ręki mistrza, lecz także daleko dalej idące, bo wynikające z podzielania tych samych wartości. CB]

Minęło 25 lat od śmierci stryja mego Witolda Chomicza. Nie ma już pracowni przy Grodzkiej 60 z oknami wychodzącymi na kościółek św. Idziego i Kurzą Stopkę, nie ma większości ludzi, którzy pamiętają jego barwną, nieco młodopolską postać kiedy zamyślony wędruje ulicami Krakowa, czy to na ul. Smoleńsk do swej ukochanej Katedry Grafiki Książki czy na kawę w Jamy Michalikowej… Zostały po nim jednak obrazy, grafiki i witraże, w dużej mierze związane z Krakowem, została wdzięczna pamięć dawnych studentów ASP, dziś często wybitnych artystów, zostały wspomnienia rodzinne. Do tych ostatnich chciałbym się przede wszystkim odwołać.

Od podwórka ulokowany był gabinet ciotki Sławy, pierwszej żony stryja Witolda, przed wojną i w latach powojennych wziętego laryngologa, osoby o nieprzeciętnej niegdyś urodzie i mocnym charakterze. W poczekalni można było spotkać krakowską socjetę (pacjentem ciotki był Karol Wojtyła) obok ludzi, których dziś określilibyśmy marginesem, sporą część swoich pacjentów przyjmowała bowiem za darmo…Wszyscy przychodzący na Grodzką i pacjenci i goście (a odbywały się tam przyjęcia na 30-40 osób) znosić musieli bezczelne, rozwielmożnione koty – persy, z trudem dające się spędzić z foteli. Szczególną niechęcią – zresztą wzajemną – darzyły je kolejne gosposie. Były to zazwyczaj góralki z okolic Szczawnicy. Gosposie nie cierpiały kotów przysparzających im roboty, średnią estymą darzyły panią, wielbiły natomiast „pana profesora”, który miał upodobanie do góralszczyzny we wszystkich postaciach, co wywodziło się częściowo z krakowskich artystycznych tradycji, częściowo zaś było emanacją domu rodzinnego. Matka Witolda, Ewa ze Święckich, prowadziła w Kijowie (gdzie miał praktykę lekarską ojciec – Leonard) dom otwarty. Bywali w nim przed pierwszą wojną światową wybitni polscy artyści, wśród nich Stanisław Witkiewicz, który zbudował dla rodziny Chomiczów w podkijowskim Irpeniu daczę w stylu zakopiańskim…

 Witold Chomicz był jedną z charakterystycznych krakowskich postaci, wdzięcznym obiektem dla karykaturzystów, ze swoją fin de sieclową bródką, galicyjską galanterią, staroświecko-artysowskim stylem ubierania się /fontazie, peleryny/. Była to zresztą kreacja świadoma, skomponowana z nutą pewnej autoironii. Bo przecież na pewno nie można mu zarzucić kabotyństwa czy zgrywania się. Stryj, strojący dziecinne niekiedy żarty, był człowiekiem podchodzącym do życia i sztuki bardzo serio, można by rzec – był człowiekiem ciężkiej pracy.
Przykładał tyleż wagi do portretu, co do projektu piórnika z panoramą Krakowa. Starał się wypróbować swój talent w różnych technikach i rodzajach sztuki, podobnie jak jego niedościgły mistrz – Wyspiański. Tym co nadawało spójność twórczości Witolda Chomicza było nawiązywanie do rodzimej tradycji, do polskiego średniowiecznego drzeworytu, do sztuki ludowej , do programu Warsztatów Krakowskich. No i oczywiście jej tematyka – Kraków, jego folklor, jego legendy i współczesność.
witold-chomicz noc kupalna
Noc Kupalnachomicz01
Tryptyk Krakowski

Zakon Rycerski Bibliofilstwa i Kapituła Orderu Białego Kruka

(fragmenty z Alma Mater)

chomicz 1 biały kruk witkiewiczowie chomicz 2 biały kruk chomicz 3 biały kruk druki prekodystyczne chomicz 5a biały kruk wyspiański


Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 627 other followers