białczyński

O Rafale, czyli różne są Polaków dzieje

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 20 Grudzień 2011

Ten tekst jest kontynuacją – choć może się wydawać pozornie iż nie – poprzedzającego go artykułu o pogańskich symbolach, obrzędach i wróżbach w chrześcijaństwie. Jego dalszą kontynuacją stanie się „Lekcja 6 – Narodziny i Naród” oraz w konsekwencji wypływający z niej artykuł „Nowoczesna koncepcja narodu w XXI wieku”. To czteroczęściowe opracowanie stanowi faktyczny wstęp do wyodrębnionego cyklu publikacji, w których Wiara Przyrody odnosi się do nowoczesnej koncepcji społeczeństwa i takiego ułożenia stosunków społecznych i produkcyjnych oraz organizacji życia społecznego, które zharmonizują cywilizację i przyrodę tworząc z nich holistyczną, pozostającą we wzajemnej równowadze jedność.  Wiara Przyrody nie uzurpuje sobie prawa do bycia jedyną na polu walki o przywrócenie zakłóconej równowagi między cywilizacją i przyrodą, ani do bycia jedyną, która zna receptę na rozwiązanie problemów i opanowanie zjawisk prowadzących do zagłady Przyrody (Środowiska) przez Człowieka i tym samym do samozagłady Człowieka, czyli zagłady Ludzkości przez Przyrodę (Środowisko). Wiara przyrody dąży do wychowania następnych pokoleń ludzi w duchu poszanowania przyrody i koegzystencji z przyrodą, ochrony gatunków współżyjących z człowiekiem i ochrony życia przyrody w nienaruszonej, dzikiej postaci. Powinniśmy dzielić świat ze wszystkim co na Ziemi żyje a nie zawłaszczać go dla siebie.

Poważne problemy i zagrożenia dla życia Ziemi, jakie sprowadza na nią Cywilizacja, może przezwyciężyć tylko nauka, poprzez odkrycia i opracowania odpowiednich sposobów postępowania. Drugim ogniwem, które te odkrycia i sposoby musi wprowadzić w życie, jest cała społeczność świata (Ludzie). Tylko wcielenie na skalę masową i globalną tych odkryć i sposobów postępowania będzie stanowić faktyczne – a nie pozorne – rozwiązanie problemu nieodwracalnego zagrożenia Życia na Ziemi. Wcielenie w życie oznacza zmianę mentalną w sposobie myślenia i bycia wszystkich ludzi. Zmianę codziennego  stylu życia i hierarchii potrzeb Ludzi całego globu. JAKO SYSTEM etyczno-filozoficzny Wiara Przyrody może i musi dołożyć wszelkich starań , aby przygotować zmianę mentalną w Nas samych.

Powiązanie systemu najważniejszych słowiańskich Świętych Wzgórz ze Stonehenge [kliknij]

Chcemy dzisiaj wszystkich poinformować, że jako Staro-Słowiańska Świątynia Światła Świata przystępujemy oto do wielkiej budowy, budowy, która odbywać się będzie jednocześnie w trzech wymiarach fizycznych:

Po pierwsze

1. Budowy platformy komunikacyjnej Wiary Przyrody obejmującej cały świat – na którą złożą się nie tylko witryny internetowe, ale także wydawnictwo i inne media działające przede wszystkim w języku polskim, ale także publikujące swoje materiały w języku francuskim, hiszpańskim i angielskim.  Mamy nadzieję, że wkrótce znajdzie się ktoś kto będzie również tłumaczył na język rosyjski – to niezmiernie ważne dla łączności z Wiarą Przyrody i organizacjami ekologicznymi w Rosji i krajach posługujących się cyrylicą.

Po drugie

2. Budowy świątyni, która będzie fizycznie istniejącą budowlą, ośrodkiem badań  Wiary Przyrody i Wiedzy Słowian, Skarbnicą Wiedzy i Wiedy oraz ośrodkiem krzewienia (rozpowszechniania) Wiedzy o Wierze Przyrody, o Słowianach, o ich kulturze, dziejach, mitologii, historii i prehistorii. Świątyni, która stanie się  ośrodkiem wymiany myśli filozoficznej, religijnej, a także ekologicznej. Która stanie się ośrodkiem nowoczesnej kultury oraz będzie zapleczem dla dzieła budowania nowej świadomości ekologicznej i krzewienia wiedzy ekologicznej oraz wiedzy w duchu wiary. Będzie to ośrodek Eko-Ekumeny Na Rzecz Przyrody Ziemi. Planujemy ją wybudować na jednym ze świętych wzgórz, w przestrzeni pomiędzy Krakowem a Zakopanem, na którejś ze świętych linii łączących prastare ośrodki Wiary Przyrodzonej Słowian, ulokowane w podobnych miejscach dawno, dawno temu.

Po trzecie

3. Budowy wokół platformy komunikacyjnej i wokół świątyni-ośrodka (kąciny) społeczności ukorzenionej w Wierze Przyrody (Wierze Przyrodzonej Słowian), lecz w sposób swobodny i równy jednoczącej także wszelkie proekologiczne nurty, ruchy i ugrupowania, oraz systemy wierzeniowe i kościoły działające w duchu wiary przyrody i na rzecz ratowania przyrody oraz zharmonizowania Świata Człowieka ze Światem Przyrody, w jedną potężną Eko-Ekumenę. Tylko Ekologiczna Ekumena jest w stanie sprostać wielkiej pracy u podstaw nad przebudową współczesnej Świadomości Konsumpcyjnej w Świadomość Harmonijnego Rozwoju. Każda z istniejących organizacji działających w tym duchu i te które powstaną stawiając przed sobą ten cel, mają do zrobienia w owym dziele bardzo wiele i dla nikogo nie zabraknie tu miejsca. Wierzymy, że na takie właśnie działanie – w duchu wspólnotowym, w duchu ekologiczno-ekumenicznym, w duchu Wiary Przyrody – nadszedł już najwyższy czas.

Nie bez powodu ogłaszamy to w dwudziestym dniu miesiąca grudnia, dwa tysiące jedenastego roku (miary czasu powszechnie stosowanej – tj. 20 . 12 . 2011 roku NE, a 20.12 roku 7519 [lub nawet jak chcą Rosjanie 20.03.7520], miary czasu słowiańskiego – CS). Ten dzień rozpoczyna obchody jednego z największych świąt Wiary Przyrody – Święto Narodzin Światła Świata, święto które uznają i obchodzą wszyscy rodzimowiercy wśród Słowian mimo iż nadają mu swojskie, lokalne nazwy takie jak Szczodre Gody, Gody, Kolada czy Stanie Słońca, Zimowe Staniesłońca, Narodzenie Bożycza, Bożyca,Narodzenie Młodego Boga (u Słowian zach.), Kutia, Owsiana-Owsień, Narodzenie Kolady czy Kostroma, Święto Roda. Jest to jednocześnie rozpoczęcie nowego Roku Kalendarza Słonecznego – czas świąteczny który trwa do Święta Niebieskiej Pani – Dany-Dawany-Dażbogi (2 stycznia) a nawet do Peruniki (2 lutego).

Jest to jednak także dla wszystkich Słowian Wiary Przyrodzonej, wszystkich Słowian Rodzimowierców zamieszkujących poniżej Równika – Święto Kupały – sam środek ich lata, najdłuższy Dzień w Roku – Wielkie Kupalia, Kres, obrzędy Święto-Rujańskie. My tutaj na północy siłą rzeczy skupimy się na obchodach Szczodrych Godów, lecz pamiętajmy, że Wiara Przyrody współgra z czasem Przyrody, czyli z miejscem i jego rytmem – to nie jest tak, jak w chrześcijaństwie, że dzisiaj wszyscy obchodzą jedno święto. Dla nich – na przykład dla Rafała w Ekwadorze, tych którzy są w Australii i Nowej Zelandii, w RPA i Chile – gdzie do niedawna mieliśmy jeszcze przedstawicieli SSŚŚŚ – obchodzone są właśnie Kupalia.  Rafał napisał mi, że wybiera się z rodziną do Banos de Agua Santa, które tu mamy na zdjęciu, gdzie na świętej górze wodospady, i gdzie, w świętych wodach i ciepłych źródłach będzie obchodził Kupalia. Kupalia tutaj są powiązane z obchodami Nowego Roku Słonecznego. Za miesiąc Rafał znajdzie się w Angoli, gdzie jako geolog musi wykonać pewne prace. Dla niego to nie będzie Perunika, lecz czas rozpoczynających się południowoafrykańskich zbiorów.

Święta wiosenne to z kolei otwarcie Kalendarzowego Roku Księżycowego i roku rolniczego – dawny słowiański początek Roku Księżycowego, wspólny z azjatyckimi Wiarami Przyrodzonymi, ale te wiosenne święta są dla tych co mieszkają poniżej Równika świętami Jesieni. Jak widać (tak jak liczą czas Rosjanie), początek kalendarzowego roku księżycowego dla niektórych ludzi łączy się z jesienią.

Niemal dokładnie rok temu,  w poprzednie Szczodre Gody zobowiązaliśmy się wziąć na siebie ciężar sterowania Wiarą Przyrody w duchu jej pogodzenia i podjęcia wspólnotowych działań na rzecz zjednoczenia Rodzimowierstwa w Polsce i na Świecie. Rok temu podjęcie takiego wyzwania wydawało się nierealne, może wręcz megalomańskie, bo Świątynia Światła Świata była wtedy (i pozostaje) nieliczną grupą zdeklarowanych członków, raczej gromadą wiedunów niż organizacją. Jednakże już latem tego roku pojawiła się pierwsza inicjatywa budowy obiektu świątyni, a obecnie ta inicjatywa została ponowiona i ma realne szanse powodzenia. Jesienią tego roku pojawiła się inicjatywa organizacji wydawnictwa i platformy komunikacyjnej i obecnie zyskała jeszcze realniejszy wymiar. Nasze strony w ciągu roku 2010 odwiedziło około 500.000 osób, w 2011 już prawie 1.000.000 osób. Tak, to nie pomyłka, średnio odwiedza nas 2.700 osób dziennie (a przecież w okresie wakacji ruch na stronie WWW jest o połowę mniejszy). Świadczy to także o ogromnej rzeszy młodzieży odwiedzającej ten blog. Mamy nadzieję zdecydowanie zwiększyć zasięg oddziaływania i krąg zainteresowanych w roku 2012.

Rzeczy wielkie rodzą się z rzeczy małych, bez małych kroków nie ma kroków wielkich. To co wydaje się początkowo utopią – tak jak nie raz w dziejach bywało – staje się nieoczekiwanie faktem. Poniższy artykuł jest pierwszym krokiem do utworzenia Ekologicznej Ekumeny Wiary Przyrody. Mamy nadzieję, że po nim, w niedługim czasie, ruszą też nasze strony internetowe w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim oraz że w bardzo niedługim czasie (po Nowym Roku) będziemy mogli ogłosić też powstanie wydawnictwa oraz rozpocząć prace projektowe nad świątynią.

Inicjatorami i inspiratorami budowy Świątyni Światła są zarówno członkowie SSŚŚŚ i jej sympatycy z pokrewnych ruchów religijnych, jak też poniekąd członkowie RKP i Słowiańskiej Wiary, Zadrugi i Rodzimej Wiary, których dotychczasowe działania w kierunku utworzenia ośrodków wiary stały się poważną inspiracją dla podjęcia przez nas tego dzieła. Być może wielu z nas, inspiratorów tej wielkiej pracy, nie dożyje jej całkowitej finalizacji, bo mamy już wszyscy swoje lata, ale ktoś musi rozpocząć pracę i ktoś ją kiedyś dokończy. Niech to będzie kontynuacja wszelkich działań dotychczasowych, jakie miały miejsce w Polsce i poza nią, we wszystkich nurtach wiary rodzimej, poczynając od najdawniejszych korzeni, a co najmniej od czasów powszechnie uznawanego za ojca odrodzenia Wiary Przyrody – Zoriana Dołęgi Chodakowskiego.

Polskie Tatry – Rafał z kolegami – obóz górski (1961)

O Rafale, czyli różne są Polaków dzieje

Z Rafałem poznaliśmy się nie tak dawno. To dziwna historia – dziwna bo spotkaliśmy się najprawdopodobniej już ponad 40 lat temu, w Krakowie pomiędzy rokiem 1960 a 1963. Po raz drugi połączył nas Internet i rok 2011. Od razu, od pierwszego kontaktu stało się jasne, ze trudno o bliższe duchowe braterstwo niż to które nas łączy. Gdybym był ateistą nie potrafiłbym wyjaśnić tego przypadku – bo czy to rzeczywiście „przypadek”? Ukształtowały nas tak różne dzieje i wydarzenia osobiste, a doszliśmy w to samo miejsce duchowe.

To jedna z tych historii, o których mówi się: niemożliwa, nieprawdopodobna, to nie mogło się zdarzyć naprawdę. Zupełnie taka sama, jak potrójne natchnienie, które otrzymałem ze Sri Lanki w kwestii podobieństw wiary i języka dawnych Słowian i Hindusów, Tybetańczyków, Drawidów, Irańczyków czy Ceylończyków. To samo, które skierowało mnie ku studiom nad Wedą w jej najstarszych formach, nad taoizmem, zaratusztrianizmem, bon, buddyzmem i innymi naturalnymi religiami. Najdawniejsi i najwierniejsi czytelnicy już znają tę historię, bo ją na tym blogu gdzieś zamieściłem – już wiem – przy tekście Vilasy Bhikkhu  o podobieństwach języka polskiego i pali – no jasne, przecież właśnie Vilasa i jego tekst jest owym trzecim natchnieniem ze Sri Lanki, całkiem świeżym z roku 2009. Drugim byli profesorowie z Bostonu w latach 80-tych XX wieku, Żyd polskiego pochodzenia i Ceylończyk – obaj ze slawistyki na tamtejszym uniwersytecie – których gościliśmy u siebie po Stanie Wojennym dwukrotnie, a może i trzykrotnie, którzy już wtedy mówili że wspólnota językowa słowiano-indo-irańska jest więcej niż pewna. Pierwszym był Polak , także mnich buddyjski, który zgłosił się do mnie w latach 70-tych XX wieku z podobnym tekstem do tekstu Vilasy, tyle,  że o języku wed (Atharwawedy i Rygwedy a także Obwiesty-Awesty) i ich niewątpliwym związku ze słowiańskim słownictwem pogańskiej religii ( o ile dobrze pamiętam w latach 90-tych zostawił ten tekst w Zielonych Brygadach i u mnie, i wyjechał ostatecznie). Kiedy Vilasa Bhikkhu przysłał swój tekst napisałem nawet takie oto słowa:

Mam świadomość, że nie każdy statystyczny Polak, a nawet człowiek na Ziemi, ma prawdopodobną statystycznie szansę trzykrotnie, z trzech różnych niezależnych źródeł otrzymać – nie prosząc o to –  trzy razy tekst na ten sam, tak poważny, temat. Sądzę, że otrzymałem go, bo już najwyższy czas go opublikować w Polsce.

Buddyzm i Zen to wysublimowane kontynuacje tej samej Prastarej Wiary Przyrody, która wydała Wedy i naszą słowiańską Baję. W świetle dowodów genetycznych, wspólnota językowa zwana praindoeuropejską, która w istocie prawidłowo powinna być zwana – wspólnotą Słowiano-Indo-Irańską, nie powinna dzisiaj nikogo dziwić.

I tym razem zdarza się znów to samo. Tego rodzaju wydarzenia umacniają mnie w przekonaniu, że ateiści nie mają zupełnie racji. Za wiele razy w życiu doświadczyłem zdarzeń nieprawdopodobnych statystycznie, by na statystyce polegać w percepcji świata i jego mechanizmów.  Za wiele razy się z tym zetknąłem, aby się opierać nadal na ateistycznej „niewiarze”, niewiarze w nic poza przypadkiem i rachunkiem prawdopodobieństwa, w podejmowaniu naprawdę ważnych w moim życiu decyzji. To byłaby głupota , gdybym tak postępował, irracjonalne i świadome zdanie się na przypadek – co będzie to będzie – zamiast aktywnego pokierowania swoim życiem. Sądzę, że gdybym przyjął tę ściśle podobno „racjonalną” z ateistycznego punktu widzenia, zasadę skończyłbym życie jako człowiek, który nie stworzył sam sobie najmniejszej możliwości dokonania w trakcie tego krótkiego pobytu na Ziemi czegokolwiek naprawdę ważnego. Żadna podjęta przeze mnie naprawdę ważna życiowa decyzja nie wypływała z racjonalnych przesłanek – to znaczy gdy ją podejmowałem wydawała się z rozumowego, logicznego punktu widzenia nie do zrealizowania. Gdybym poprzestał na przesłankach racjonalnych nie dokonałbym niczego ważnego.

Misahualli u stóp Andów, nad Rio Napo to koniec cywilizowanego świata – dalej są tysiące kilometrów Amazońskiego wspaniałego Lasu, który daje świeże powietrze i słodką wodę całej Ziemi. To tutaj mieszka Rafał z Jimielą. Jimiela jest Indianką – Inkaską, mają wspólnego syna Inti i kilkoro adoptowanych indiańskich dzieci. Nie muszę wam chyba tłumaczyć że Jimiela to jedno ze starodawnych imion 89-tej, Ukrytej Bogini – Swątbody-Swątwoli –  miano, które jest także jedną z nazw jemioły związanej z obrzędami Nowego Roku i Światłem Księżyca.

Na pewno nie miałbym wtedy okazji poznać wielu wspaniałych ludzi, wielu z Was, którzy codziennie piszecie do mnie i wpisujecie się na tym blogu, tych których spotkałem osobiście i tych których poznałem tylko przez Internet. Nie spotkałbym ani was ani innych, których w życiu spotkałem – choćby Vilasy Bhikkhu, Jerzego Przybyła, Świętobora Mytnika czy Rafała Święckiego, czy naprawdę mnóstwa innych wspaniałych ludzi (choćby z Niklota) – wybaczcie że was wszystkich nie wymienię. Gdybym chciał ich tutaj wymienić wszystkich z imienia i nazwiska, na pewno skończyłbym po Nowym Roku. Ten artykuł poświęcam Rafałowi. Chciałbym żebyście poznali jego dzieje i splot jaki nas połączył. To historia warta przemyślenia.

Na czym  tym razem polega nieprawdopodobieństwo zdarzeń, które miały miejsce?! Posłuchajcie:

Ja urodziłem się w roku 1952 i całe życie przemieszkałem w Krakowie, mało gdzie i z rzadka wychylając nos poza to miasto.  Rafał jest ode mnie nieco starszy, gdy ja przyszedłem na świat, on  mieszkał już u rodziny w Zakopanem i tam dorastał oraz tam się wychowywał. Pisze o sobie, że stał się „przyszywanym” Góralem z Zakopanego, bo tam ukrywał się jego dziadek  po stronie ojca.

Moje korzenie rodzinne również zahaczają o Tatry, o Kotlinę Białczyńską, Białaczewo i podkrakowskie Koszczelniki, a wreszcie o Łobzów i sam Kraków. Moje korzenie są wśród Harów-Harwatów – Goroli (Harusuów i Char-Wątów), podobnie jak i jego.

Mamy też za sobą podobne epizody związane z ustrojem Wiecznej Szczęśliwości zwanym realnym socjalizmem. Jego rodzinę po stronie matki za udział w NSZ prawie w całości wymordowało UB. Wiele osób z mojej rodziny przesiedziało również w UB-ckich więzieniach wiele lat za udział w AK. Rafał urodził się w więzieniu i stracił bliskich z wyroków UB. To dlatego wychowywał się u dziadka w Zakopanem. Nas nie spotkało aż „tyle dobrego” z ręki komuchów (nota bene wciąż u władzy, choć kraj trochę inny!). Widocznie jednak obaj wyssaliśmy z „piersi” – jak to się mówi – dostatecznie dużo tego samego, by dalej pójść drogą buntu i poszukiwania odrodzenia duchowego.

Rafał z początkiem lat 60-tych ubiegłego wieku przybywa do Krakowa i rozpoczyna tutaj naukę w  Technikum Górnictwa Odkrywkowego. Zamieszkał przy ulicy Dietla, pasjonował się kajakarstwem, szkoła mieściła się przy ulicy Rzeźniczej. Ja od 1958 roku zamieszkałem przy ulicy Starowiślnej 89 – tam gdzie kiedyś mieszkała też Zofia Stryjeńska. Po chleb chodziłem do piekarni Buczka, naprzeciw kina Uciecha, bo był najlepszy w mieście, do przedszkola uczęszczałem naprzeciw Krążownika Wielopole do sióstr zakonnych- to również Starowiślna. Ulica Dietla, cały Kazimierz, bulwary nad Wisłą, Skałka, Rynek Podgórski, port rzeczny, plac Bawół, Plac Żydowski, ulica Szeroka, Miodowa i Rzeźnicza – za mostem kolejowym, Plac pod Halą Targową, Grzegórzki – to rejon w którym nieustannie przebywałem i po którym włóczyłem się całymi dniami. Nie ma fizycznej możliwości abyśmy się na przestrzeni lat 1960-1963 nie zetknęli wielokrotnie.

Oczywiście, zetknąć się zetknęliśmy, spotkać się spotkaliśmy, ale się nie poznaliśmy. Ja miałem 6-9 lat (podstawówka),  a on 14-16  (szkoła średnia) – w tym wieku to jest olbrzymia przepaść. Złączyło nas jednak miejsce, które ma niewątpliwie wielki magiczny wpływ na duchowość. Tak więc w latach 60-tych krążyliśmy po tych samych ulicach i mijaliśmy się w tych samych nasyconych krakowską historią, starożytnością i tajemnicą miejscach – Krzemionki, Kopce Krakowskie, Las Wolski, Wisła, Bielany, Panieńskie Skały, Błonia – nie mówiąc o takich drobiazgach jak Wawel.

Rafał nie skończył szkoły, bo w 1963 roku pomaszerował przez Zieloną Granicę na południe. Rok później po wielu perypetiach dotarł do Włoch i tak zaczęła się jego wieloletnia podróż po świecie.

A więc pierwszy punkt zbieżny – Kraków, lata 1960-61-62. Czy mijaliśmy się na ulicach, czy spotkaliśmy się na którymś z kopców, na majówce w Lesie Wolskim, na Wawelu, w Rynku – gdziekolwiek? Nie znając się i nic o sobie nie wiedząc? On już uczeń szkoły średniej, ja o kilka lat młodszy w podstawówce.  Na pewno tak.

Jak pisze Rafał ucieczka z Polski w wielki świat była początkiem prawdziwej nędzy w jego życiu. Ja nie zaznałem na dłuższą metę prawdziwej biedy, nigdy też nie tułałem się po świecie w poszukiwaniu miejsca do egzystencji, nawet niewiele podróżowałem poza Polskę – tak wyglądało życie przeciętnego Polaka do połowy lat 70-tych kiedy Gierek dał ludziom zezwolenie na podróże w obrębie krajów socjalistycznych na dowód. Na paszport nie mogłem liczyć do 1981 roku, bo jeszcze jako 17-latek sam wpadłem w łapy ubeków. Wtedy to się nazywało SB. W 1970 roku jako hippisi próbowaliśmy wydawać niezależną gazetę. Aby uruchomić to przedsięwzięcie, podobnie jak członkowie organizacji Ruch, wynosiliśmy czcionki z drukarni w Krakowie.  Było świeżo po marcu 1968, tuż przed grudniem 1970.  Oczywiście wpuszczono nam do grupy kapusia – tak jak do zdekonspirowanego wtedy właśnie Ruchu i zapoznałem się z metodami UB i ich kazamatami. Wypuścili mnie niedługo, bo umorzyli sprawę – nie mieliśmy kompletu czcionek i nic nie zdążyliśmy wydać drukiem. Od tego czasu – zwłaszcza że odmówiłem współpracy – mieli mnie na oku. Kiedy powiedziałem im NIE – Ubek powiedział – Szkoda, masz talent. Nie dostaniesz się na żadną uczelnię w tym mieście i nie wydasz nigdy książki. I tak się stało i o dziwo trwa to także w III RP. Ale mam nadzieję i to bardzo poważną, że wreszcie się skończy. Jeszcze w 1989 roku Sb-ecy rozpytywali o mnie dozorczynię przy ulicy Okólnej. Ona zawsze mówiła mojej matce o tym czy o mnie pytają i kiedy pytali.Tak więc chcąc wyjechać poza DEMOludy musiałbym jak Rafał przejść przez Zieloną Granicę i już nie wracać. Otrzymanie paszportu mi nie groziło aż do 1981 roku – wtedy go dopiero po raz pierwszy na chwilę dostałem.  Myślę, że SB miało nadzieję, że wyjeżdżając w październiku 1981 roku nigdy już nie wrócę. Pomyłka.

Moja prawdziwa pasja to była starożytność, ale nie ta grecka tylko polska – jeżeli jeździłem to tylko po Polsce.

Rafał w tym czasie przymierał głodem i w końcu wylądował w USA. Tam zapisał się do Armii Amerykańskiej – nie dlatego ze sobie wymarzył podobny los, jako młody chłopak, ale żeby nie zdechnąć z głodu. Przeszedł gehennę to było jakby wszedł z deszczu pod rynnę – był rok 1966. Nie dane mu było zostać w USA – właśnie był Wietnam. Tu stawiamy kropkę. Kropka bywa ważniejsza dla wyobraźni niż całe dwutomowe dzieło. Tu stawia kropkę sam Rafał.Nasza opowieść o dziejach Rafała i jego drodze rozpocznie się dalej gdzieś między 1972 a 1974, kiedy jako były żołnierz otrzymał możliwość studiowania geologii.

1962

Ja latem 1967 roku zdałem do Technikum Geodezyjnego  – rozkapryszony jedynak zaczytany w mitologiach świata i s-fach Lema.  Ale już w 1969 poznałem pierwszych krakowskich hippisów, późniejsze legendy tego ruchu. Tak naprawdę to ten właśnie ruch rozwalił komunizm, a nie co innego. Oczywiście nie sam ruch – bo nazywaliśmy go „ruchem”, tak jak chłopcy z konspiracyjnego Ruchu nazywali swój „ruch” – ale to, w co nieuchronnie musiał się zmienić w różnorodności swoich nurtów wolnej myśli i wyzwolenia z kleszczy zniewolonego umysłu. Był to po prostu czas Ruchu – nie kiosków i nie spółdzielni, ale czegoś na kształt fermentującej, kipiącej niczym zaczyn anarchistyczny hippisowskiej komuny. Eksplodowała nowa zbiorowa świadomość i zarysowały się jasno różne, wielorakie, niemożliwe do opanowania przez reżim drogi do prawdziwej Wolności przez duże W.  Bez dalszego ciągu czyli upolitycznienia się części tego ruchu nie byłoby rzecz jasna żadnego Sierpnia 1980 roku. Jednakże bez wieluset równoległych ścieżek, którymi podążyli wtedy młodzi ludzie, nie byłoby świadomości po stronie komunistów, że ich świat się rozpadł, a młode pokolenie jest nie do kupienia. Mój hippizm, walka o prawa człowieka, walka z systemem szkolnym i wpadka z drukarnią to ten właśnie czas.

Tu drugi punkt wspólny. Technikum Geodezyjne połączono z Technikum Geologicznym, do którego włączono Technikum Górnictwa Odkrywkowego. Tak więc w istocie znalazłem się w tej samej szkole, w której uczył się Rafał w 1962 – tyle że ja skończyłem ją w 1972 roku. Skończyłem Technikum Geologiczne w specjalności geodeta – pozbyto się mnie bardzo szybko i chętnie po licznych epizodach antyustrojowych, antypaństwowych i po rekomendacji SB w 1971 roku.

Od 1974 zaczynam intensywnie uprawiać jogę we wszystkich płaszczyznach. Pracuję jako geodeta nad mapami Śląskiego Okręgu Wojskowego – to pozwala mi uniknąć poboru obowiązkowego do wojska. Jednocześnie studiuję wschodnie religie i medytuję niesystematycznie w krakowskim ośrodku Zen.  Tak się składa, że moimi mistrzami  duchowymi w jakimś stopniu były osoby bliskie już od dzieciństwa, albo bliskie odkąd poznałem moją przyszłą żonę w 1972 roku. Wpajano mi zupełnie inny stosunek do religii niż to się dzieje w zwykłych domach. Stopniowo dojrzewałem do wiary przyrodzonej. Lata 70-te to odejście ku religiom wschodu. Ten okres kończy się dla mnie w roku 1978, który mogę uznać za rok ostatecznego ukształtowania i  uformowania w pogaństwie.  Dla mnie wtedy właśnie kończy się hippizm – w roku 1978. Stałem się dojrzałym człowiekiem – dojrzałym do wszystkiego, do radykalnych zmian w życiu, do założenia rodziny w prawdziwym sensie tego słowa, do pójścia nową drogą. Od 1976 dochodzą oczywiście do tego wszystkiego bibuły KORowskie i Latające Uniwersytety itp, ale temu nurtowi nie poświęcałem się w pełni.

Dom

A teraz dalszy ciąg historii Rafała. Muszę powiedzieć, że niełatwo sobie wyobrazić dwa bardziej różne pod pewnymi względami życiorysy niż nasze.

Rafał otrzymał od państwa skromną zapomogę aby się uczyć. Użył jej do, skończenia inżynierii w École Polytechnique de Montréal (Poly). Jego praca dyplomowa zajęła następne 10 lat, co do tygodnia, czyli maksimum, jakie jest dozwolone. Jest to trudny do pobicia rekord na Poly, jaki Rafał ustanowił. W tym czasie pędził prawdziwie hippisowskie życie. Napisał mi: ” Podczas tego czasu wykąpałem się w większości gorących/ciepłych źródeł między Alaską a Gwatemalą. Był to czas na odnalezienie zdrowia fizycznego i psychicznego. Żyłem w autobusiku VW i robiłem co się dało aby tylko przeżyć i benzynę zapłacić od-źródła-do-źródła. Stałem się wegetarianinem i poszukiwaczem ducha Natury.”

W 1978, sen zapowiedział mu spotkanie z Omraam Mikhaël Aïvanhov. On wskazał mu drogę do ducha. Rafał jest poganinem mimo, że jego mistrzami byli teozofowie, ale teozofowie wyrośli z bogmilizmu, członkowie Białego Bractwa. Dla nich chrześcijańskie przypowieści  są czymś zupełnie innym niż dla chrześcijaństwa  – to sposób obrazowania tez, ich wiara była i jest wiarą w Naturę i niezwyciężoną moc Słońca.

Rafał 1980 (Polska)

I to jest trzeci wspólny punkt. Rok 1978, czas kiedy ja zaczynam żyć drążeniem mitologii Słowian i kiedy powoli zaczynam tracić z horyzontu jakikolwiek rodzaj kariery, do której chciałbym się przywiązać.  Gdyby nie było Sierpnia 1980 roku – nie dostałbym się do Szkoły Filmowej – SB zadbałoby o to, nie miałbym żadnego dyplomu – Było przede mną wielu takich i po mnie też. Kto o tym nie wie, ten jest osobą zabłąkaną w oparach.  Komunizm (realny socjalizm) w Polsce to nie tylko trupy w Wujku, to tysiące rannych każdego 13-tego danego miesiąca przez cały stan wojenny, to tysiące złamanych życiorysów, ludzi których wyrzucono z uczelni i z pracy , którzy krążyli z wilczym biletem od szkoły do szkoły, ale w końcu trafiali do wojska albo do ZOMO, albo krążyli od firmy do firmy, ale nic nie mogli jakoś dziwnie znaleźć – w czasach kiedy na ulicach łapano każdego bez pracy i pakowano do odsiadki jako tzw Niebieskiego Ptaka – tak to określano w TVP. Ja miałem w tym czasie papiery pisarza, literata, scenarzysty – trzymanego na pasku umów przez System. System mnie trzymał i myślano, że mnie ma – stąd w 1983 propozycja nie do odrzucenia – błyskotliwa kariera pisarska w zamian za współkierowanie gadzinówką „Nowa” „Kultura”. Chyba w ramach „marchewki” wydano wtedy dwie książki, które od lat leżały w wydawnictwach. Odmowa z mojej strony i niebyt pisarki do 1990. Miałem czas na wewnętrzny rozwój.

1982

1978 rok jest dla nas obu wspólny. Zaczyna się nowe życie – życie w wierze i życie wiarą i dla wiary przyrodzonej.

„Idę nią i staram się praktykować co odkrywam.” – pisze mi Rafał. Nie napisałbym mu nic innego.

Popatrzcie jak wiele czasu trzeba od kropki do pełnego odzyskania ducha i warto by każdy kto głosi wojnę zamiast miłości – w imię jakiejkolwiek idei – przemyślał swój własny stan ducha.

I wreszcie w wyniku dalszego długoletniego rozwoju, kształtowania się i dojrzewania dochodzimy do czwartego wspólnego  punktu. To już będzie rok 2011.

Gujana 1987

Wcześniej ja mam dzieci  i Rafał ma dzieci. Ale tak naprawdę po długiej tułaczce w świecie, licznych wyprawach geologicznych, wielkich poszukiwaniach duchowych  dopiero trafiwszy do Ekwadoru zakłada w Misahualli dom i znajduje miłość i swoje miejsce na Ziemi. On sam jest poganinem ale w jego rodzinie są i inne wyznania i wszyscy doskonale się rozumieją. Muszę powiedzieć że nasza rodzina też się doskonale rozumie mimo, że jej dosyć liczny człon to zagorzali katolicy (ba, mają nawet zakonnicę w swoim gronie), część to niepraktykujący katolicy, część ateiści, część zagorzali antyklerykałowie, no a my – Ja ,moja żona, dzieci POGANIE. Wojny – każde, a zwłaszcza religijne – nie są wynikiem kłótni rodzinnych ani plemiennych – są wielkim zbrodniczym interesem rządów i państw. Zapamiętajmy to i nie pozwólmy robić z siebie armatniego mięsa – Nigdy i Nikomu! Polacy żyli z Ukraińcami szczęśliwie, czy ktoś pamięta że połowa Kijowa w roku 1860 mówiła po polsku. Czy ktoś pamięta że 90% kadry jedynego tamtejszego uniwersytetu to byli wtedy Polacy?! Kto rozpętał tę hekatombę i ciągnie dalej nienawiść?! Kijów 100 lat temu był polskim miastem – w dużej części – polskim i ukraińskim.

Kongo 2009

Teozofia niedaleko znajduje się od pogaństwa, naprawdę wystarczy zastąpić chrześcijańskie odniesienia w przypowieściach żeby odnaleźć Wiarę Przyrody – przede wszystkim, to coś naturalnego. To co odróżnia wyraźnie teozofię i antropozofię od czystej Wiary Przyrody to manichejskie pojmowanie dobra i zła.

2008 – Sierra Leone

Pisze Rafał:

„Załączam zdjęcie rodziny rok temu, ten najmłodszy to Inti, nasz
biologiczny syn, a reszta są naszymi niebiologicznymi dziećmi.

Mają sześcioro dzieci z tego najmłodszy Inti jest ich dzieckiem – pozostali są adoptowani – i to ma sens. (2010)

Żyjemy w małym miasteczku, na końcu drogi, w Amazonii u podgórza Andów.”
http://www.youtube.com/watch?v=xlE1RMcysgI
http://www.youtube.com/watch?v=wrzi4puC2No
http://www.youtube.com/watch?v=1yhmf-TZCiY
http://www.youtube.com/watch?v=GMIQAmEInC8
http://www.youtube.com/watch?v=ZJze0XGzHK4
http://www.youtube.com/watch?v=TLflLOI6sDQ

Pisze mi Rafał:

„Tak, złączmy wysiłki aby Kultura i Wiedza Słowiańska dalej żyła nie
tylko w Naturze.

Zdrowia, dobrobytu i szczęścia od Nas do Was.

Rafał”

I oto jest nasze prawdziwe, dojrzałe  spotkanie w roku 2011 po to by osiągnąć naprawdę wielki cel.

I jeszcze od Rafała

http://www.rafals.com/ecuador

Puerto Misahualli – Biuro turystyczne Jimeli

Kiedy Rzeka Napo  zalewa Misahualii:
http://www.youtube.com/watch?v=GMIQAmEInC8
http://www.youtube.com/watch?v=2WUz7cFAfoc
… po tym jest czas płukać złoto:
http://www.youtube.com/watch?v=TLflLOI6sDQ
Droga od nas do Quito:

Wulkan Antisana
http://www.youtube.com/watch?v=ZJze0XGzHK4

Rafał znalazł się tam szukając złota, a znalazł żonę i rodzinę i szczęście

Żyje z płukania złota i diamentów:
http://www.youtube.com/watch?v=N0HnuTbHmWk
http://www.youtube.com/watch?v=ocJ8zgfZE8Q
http://www.youtube.com/watch?v=qDrH2NnH8KE
http://www.youtube.com/watch?v=WlIJ6RyBquo

Żona i syn Inti (Słońce w języku Inków)
http://www.youtube.com/watch?v=xlE1RMcysgI

Mówią że fotografie to 1000 słów, a wideo to chyba 100 000 słów…

Rafał pisze do mnie:

Wierzę w pozytywną siłę myśli, tą siłę mamy w nas, mimo że „system”
robi wszystko aby w nas tą siłę zniszczyć. W innych słowach, co ja
sobie DOBRZE WYOBRAŻĘ stanie się realnością. Wokoło mojej wyobraźni
skrystalizuje się materia i WYOBRAŹNIA stanie się realnością.
Naturalnie, jestem odpowiedzialny za to co tworzę. Bo jak stworzę coś
co nie chcę to będę cierpiał.
Na dodatek, kiedy moja wyobraźnia się sprzęga z drugą, trzecią,
czwartą… wyobraźnią to rezultat nie dodaje się, ale mnoży. Więc w
sprzężeniu jest MOC. 5+5=10 a 5×5=25.

Zdrowia, dobrobytu i szczęścia

Rafał

Słońce nad Amazonią, Rio Napo czyli rzeka Napo  (foto: Rafał)

Od Rafała

1

Na Godowe Święta Rafał przesłał do nas tekst, który sam otrzymał od swojego syna z Polski , tekst góralskich, płynących z serca życzeń świąteczno-noworocznych. Jest to tekst warty przytoczenia i drobnego komentarza. Oto on:

Dla Was i całej Rodziny

Niechaj na Godowe Święta
nikt o zwadach nie pamięta.
Cuda niech się dzieją w Gody,
niechaj w rzekach płyną miody,
niechaj gada wszelkie zwierze
niech Bogowie w naszej wierze
się ostaną, a o świcie
świat się zrodzi w Świętowicie.
Niechaj dziady ku nam przyjdą,
z kucji głodne niech nie wyjdą.
Niechaj wróżby i życzenia
będą źródłem odrodzenia
dobrobytu i płodnosci.
Pannom chłopca do miłości
niech przyniesie maku tarcie
i świeżego siana garście.
Na choroby i złe moce,
by nie były straszne noce,
sad ubrany orzechami
zwisnie w izbie ponad nami.
By zwierzyna była w lasach
turon pośród nas niech hasa.
Z lasu, wody i ogrodu
oraz polnych licznych płodów
niech na stole nie brakuje.
Tak to Gody się świętuje!

Abyście w odrodzonym cyklu Słońca byli otoczeni Jego Światłem,
wypełnieni Miłością i szli Wolni.

Zdrowia, dobrobytu i szczęścia

Rafał, Jimela i dzieci

I mój komentarz:  zwraca tutaj uwagę akapit o sadzie wiszącym u sufitu ubranym złotymi srebrnymi orzechami – Orzechy – nasiona Bogów Dawców – owoce drzewa orzechowego – Bogoce – Bogowie Dawcy – Sporowie, Władcy Mnożności, Dostatku i Szczęścia. Złote i Srebrne orzechy to także symbole Słońca i Księżyca – niebieskiego światła. O sadach pod sufitem – imitacji symbolicznej boskiego Wyraju i Drzew Rajca – Lasu Welańskiego jakoś się w różnych etnograficznych opracowaniach nie pisze , a sad przetrwał w tej rymowance tak jak przetrwał w góralskiej tradycji do dzisiaj, jako ozdoba obrzędowa, która ma sprowadzać dobrobyt , dostatek i szczęście dla domu i gospodarstwa na cały nowy rok.

Rafał (po prawej) z mistrzem Omraamem Mikhaelem Aivanhovem

 2

Wybrane myśli: Życie, Miłość, Wolność – od Mistrza Beinsa Douno
(1864-1944), który uczył Mistrza Omraama Mikhaëla Aïvanhova.

„Źródłem życia jest miłość. Miłość przynosi pełnię życia.

Życie staje się realne, kiedy człowiek poznaje miłość. Jeśli człowiek nie rozumie miłości, nie rozumie życia. Jeśli nie rozumie życia, nie rozumie czasu, w którym życie, jako ciągły proces, płynie. Jeśli nie rozumiesz  czasu, tracisz muzyczny rytm życia, wtedy wpadasz w ciąg nieharmonijnych warunków, które sprawią, że spotka cię wiele nieszczęść.

Wszystkie światy, przez całą wieczność, wychodziły, wychodzą i będą wychodzić ze Źródła Miłości.

Miłość jest najpiękniejsza. Tylko miłość może wzbudzić w duszy twoje ukryte możliwości. Dzieła naukowe i dzieła sztuki nie mogą dać bodźca do przebudzenia duszy ludzkiej. Zawierają one tylko tymczasową wiedzę. Jedynym prawdziwym dziełem, w świecie, jest nauczanie miłości. Miłość jest najważniejsza dla duszy człowieka. Kiedy człowiek staje się świadomy miłości jako siły wielkiej i potężnej, jego dusza i duch budzą się, a on sam wchodzi w rzeczywiste połączenie z fizycznym, duchowym i boskim światami.

Tylko dzięki miłości człowiek może zrozumieć związek między tymi światami, a także sens ludzkiego życia i w ogóle sens życia.

Jest napisane: „Będziesz miłował Boga twego z całego serca swego, z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, a bliźniego
swego jak siebie samego.”

Jest to jedyne prawo, które przejawia się w trzech światach. Ludzka dusza tęskni i chce być wolna. To jest wielki wewnętrzny impuls, nie u każdego zwykłego człowieka, ale u każdego człowieka, w którym świadomość  Boga jest przebudzona. Słyszeliście,  powiedzenie: „Poznacie Prawdę, a Prawda was wyzwoli.”

Wolność nie może przyjść z zewnątrz. Nie może być egzekwowana przez prawo.

Każdy rodzaj wolności, religijna lub polityczna, która jest egzekwowana z zewnątrz, jest tylko cieniem wolności.
Idealna Wolności, Wolność, która wypływa z Prawdy, nie jest oparta na przemocy. Ona nie zależy ani od ludzkiej wiedzy, ani od ludzkiego porządku prawnego. Ona nie potrzebuje obrony przez zewnętrzne prawa i przemoc.

Czy rzeczywiście istnieje Wolność, której musi się bronić za pomocą broni? Czy ten rodzaj wolności można nazwać prawdziwą Wolnością?

Jedynym, który jest Wolny, jest Bóg. Więc tylko Bóg może w pełni zrobić człowieka Wolnym. Bóg pragnie, aby wszystkie istoty były Wolne, tak jak On jest Wolny. I muszą one stać się Wolne, bo są częścią boskiego jestestwa.

Zewnętrzne formy życia mogą ulegać przemianom, mogą ulec zniszczeniu, ale Życie trwa. Nic nie może go unicestwić: Życie jest najpotężniejsze. Życie, które jest w nas, jest doskonałe.”

Terminologia jest tu Chrześcijańska, ale prawda w niej zawarta jest bezimienna.

http://www.youtube.com/watch?v=In5phDi7SmQ

13-nasty dzień postu…

Zdrowia, dobrobytu i szczęścia

Rafał

Co do filozofii O. M. Aivanhov, to angielską, francuską i hiszpańską
wersję esencji, w słowach jego Mistrza Beinsa Douno, umieściłem na
http://http://rafals.com/message i następne strony.

3

DEKLARACJA Wiary – Zachodniosłowiańskiego Związku Słowiańska Wiara (wersja angielska)

The Declaration of the Faith of the Inborn Slavic Faith (according to the Western Slavonic Union of the Slavic Faith)

We believe in the Slavic Gods. We believe in the wisdom, goodness and beauty hidden under Their faces. Slavic Gods are the source of life, power and happiness. Faith in Them is the maintained by us our heritage.

Slavic Gods, worshiped for thousands of years, are for us the most beautiful and closest to heart image of the Divine Power. The Gods are hierarchical, multifaceted, mutually complementary order. Selected The order reveled from the chaos.

We believe the Gods give meaning to our existence, we believe they protect from the oblivion deeds of our ancestors, us, our children and grandchildren. What is the most valuable will be passed on in the eternal cycle of reviving life.

We acknowledge, that human death is the end of some stage. It is a condition of the transition into newer, constantly changing form of being. Dropping the old, already exhausted form. The reward for the noble and persistent is entering into the ever higher levels of existence, more conscious, more significant, closer to the Gods.

Human knowledge has not reached the level which allows arbitrarily predict the nature of the universe, but we know about his relentless growth. We can integrate this growth. The continuous growth fills with content our lives and gives us the faith in the survival of our actions.

We practice the strict ethical rules. Slavic faith believer lives decently, honestly and nobly. He condemns laziness, cowardice, recklessness and hypocrisy. As the most despicable he considers the betrayal.

We are enemies of the pettiness, above all, we condemn the lack of will to get rid of it. We cultivate what is the best in us. We assume the responsibility for our actions. We grow and create, this is intended for us.

We are the defenders of what is our, our families and our community. We defend the right to live on our own territory, we defend the space of our civilization. This obligation results from the most obvious laws of Nature.

Our rituals are the integrating in to the rhythm of Nature, finding wisdom in the rules of Nature and the Divine laws included in it. Our rituals are the nursing of ties with the ethnic and spiritual community. The communal prayers and sharing of suppers. The reverence to ancestors. The offerings to Gods. We bring back the meaning of the ancient native festivities.

We put faith in our understanding, the source of human knowledge. We put faith in our forces, the cause of continuous transformation. We believe in the soul, the divine element in man.

Our commonwealth bless us with the help, offers us the support. Together we extract what is the most valuable in us, that what is only worthy of attention.

A swastica¹ (swarzyca), a triskelion (trystyka), a circle and an isosceles cross are the symbols of Slavic Faith, the symbols that encode the knowledge about the order of Universe.

1 Symbol of Svarog – the Slavic god of sky, sun, heavenly fire.

Omraam Mikhaël Aïvanhov – Wiki eng

(1900, Srpci, Macedonia – 1986, Fréjus, France) was a Bulgarian philosopher, pedagogue, alchemist, mystic, magus and astrologer. He was a disciple of Peter Deunov (Beinsa Douno), the founder of the Universal White Brotherhood.

Life

At the age of 17, after a childhood full of deprivation, he met Master Peter Deunov, the founder of the Universal White Brotherhood in Bulgaria. In 1937 Deunov entrusted him with bringing his teaching to France. During the next 49 years, up to his death, he developed the teaching of the Universal White Brotherhood, giving more than 5000 lectures.

He taught mainly in France, but also traveled a great deal, in Switzerland, Canada, the US, the UK and Scandinavia. His works (44 pocketbooks and 32 complete works) are based on his lectures, which were recorded either in shorthand or on audio/video tape. They are published by Prosveta.

Central idea

Aivanhov’s philosophy teaches that everybody, regardless of race, religion, social position, intellectual ability or material means, is able to take part in the realization of a new period of brotherhood and peace on earth. This happens through the individual’s personal transformation: growth in perfection and in harmony with the divine world. Whatever the topic, he invariably focuses on how one can better conduct life on earth. Aivanhov taught that to achieve a better life, one must have a high ideal. „… if you have a High Ideal. such as the bringing of the Kingdom of God on earth you obtain everything you wished for, you taste plenitude.”[1]

Initiatic Science

Aïvanhov teaches the ancient principles of initiatic science. He describes the cosmic laws governing both the universe and the human being, the macrocosm and microcosm, and the exchanges that constantly take place between them.

This knowledge has taken different forms throughout the centuries. It is the „perennial wisdom” expressed through various religions, each adapted to the spirit of a particular time, people, and level of spiritual evolution. Aivanhov’s teaching incorporates aspects of Esoteric Christianity that relate to finding the „Kingdom of God on earth” within the individual. One of the essential truths of initiatic science, according to Aivanhov, is that (in the higher world) all things are linked. Thus committing oneself to the Kingdom of God on earth makes it realizable: „The real science is to form within ourselves, in the depths of our being, this Body that Initiates call the Body of Glory, the Body of Light, the Body of Christ.”[1]

 Bibliography

  • Angels and other Mysteries of The Tree of Life
  • Creation: Artistic and Spiritual
  • Hope for the World: Spiritual Galvanoplasty
  • Light as a Living Spirit
  • Man’s Two Natures: Human and Divine
  • New Light on the Gospels
  • The Path of Silence
  • The Powers of Thought
  • Spiritual Alchemy
  • The Splendour of Tiphareth
  • Toward a Solar Civilisation
  • The Tree of the Knowledge of Good and Evil
  • The True Meaning of Christ’s Teaching
  • What is a Spiritual Master?
  • Youth: Creators of the Future

 References

  1. ^ a b Omraam Mikhaël Aïvanhov The High Ideal
  • Feuerstein, Georg (1992). The Mystery of Light: The Life and Teachings of Omraam Michael Aivanhov. Salt Lake City, UT: Passage Press. ISBN 0-941255-51-4.
  • Frenette, Louise-Marie (September 2009). The Life of a Master in the West. Canyon Country, CA: Prosveta USA. ISBN 978-0-9842693-0-3.
  • Lejbowicz, Agnes (1982). Omraam Michael Aivanhov, Master of the Great White Brotherhood. Fréjus, France: Editions Prosveta.
  • Renard, Opierre (1980). The Solar Revolution and the Prophet. Fréjus, France: Editions Prosveta.

Who Is Omraam Michael Aivanhov?. Fréjus, France: Editions Prosveta. 1982.

Омраам Микаэль Айванхов –

Wiki rus

(1900, Македония — 1986, Фрежюс, Франция) — болгарский философ, педагог, духовный Учитель, алхимик и астролог. Жил во Франции с 1937 года. Был учеником Петра Дынова. Основал французское отделение Всемирного Белого Братства. Учение Айванхова являет собой творческий синтез христианства и восточных религий.

Жизнь

В возрасте 17 лет после детства полного лишений Айванхов встретил Учителя Петра Дынова. В 1937 году Дынов поручил ему нести Учение во Францию. В течение следующих 49 лет, до самой смерти он передавал Учение Всемирного Белого Братства, прочитав более 5000 лекций.

Он в основном преподавал во Франции, но также путешествовал в Швейцарию, Канаду, США, Великобританию и Скандинавские страны. Его книги основаны на его лекциях, которые стенографировались или записывались на аудио/видео пленку. Они публикуются издательством Просвета.

 Центральная идея

Философия Айванхова говорит о том, что все люди, независимо от расы, религии, социального положения, интеллектуальных способностей или материального уровня, способны принимать участие в создании нового периода братства и мира на Земле. Это происходит через личное преображение каждого, а именно через развитие и совершенствование в гармонии с божественным миром.

Какова бы ни была тема для обсуждения, Айванхов неизменно фокусировался на том, как человек может лучше провести свою жизнь на Земле. Любая затронутая им тема неизменно трактовалась с позиции пользы, которую может извлечь человек для самопознания, самосовершенствования и лучшей организации своей жизни, помогая таким образом реализации Царства Божьего на Земле.

Работа духовная существенно отличается от работы физической. Надо знать, что можно от нее ожидать, а что нельзя. От духовной работы можно ожидать света, мира, гармонии, здоровья, разума, но не денег, славы, признания или преклонения толпы, иначе вы смешаете два разных мира и будете несчастны. От духовной деятельности нельзя ожидать никаких материальных выгод. То, что вы создаете, еще долго остается невидимым, неощутимым.[1]

Посвященческая наука

Айванхов учил древним принципам посвященческой науки. Он описывал космические законы, управляющие вселенной и каждым человеческим существом, макрокосмом и микрокосмом, и взаимообмены, которые постоянно имеют место между ними. Это знание принимало различные формы в веках. Эта «вневременная мудрость» выражается посредством различных религий, адаптируясь к конкретному времени, людям и уровню духовной эволюции.

Посвящением называют тот путь, который должен пройти человек в стремлении отыскать и привлечь к себе свою божественную душу, чтобы она поселилась в нем… Посвященный — это тот, кто полностью себя изменил, желая притянуть к себе свою божественную душу: все его существо стало гармоничным, он вибрирует в унисон с Космическим Разумом, проводником и слугой которого он стал.[2]

Библиография

 Полное собрание сочинений

  • Второе рождение
  • Духовная алхимия
  • Два дерева рая
  • Горчичное зерно
  • Силы жизни
  • Гармония
  • Мистерии Иезиода
  • Язык символики, язык природы
  • «В начале было Слово»
  • Великолепия Тиферета
  • Основной ключ для решения проблем существования
  • Законы космической нравственности
  • Новая Земля. Методы, упражнения, формулы, молитвы
  • Любовь и сексуальность
  • Храни-йога. Алхимический смысл питания
  • «Познай самого себя» Жнани-йога
  • Мысли на каждый день
  • Новая религия: солнечная и всемирная
  • Водолей и пришествие золотой эры
  • Педагогика посвящения
  • Жизнь и работа в божественной школе
  • Плоды древа жизни. Каббалистическая традиция

Собрание сочинений «Извор» (выборочно)

  • К солнечной цивилизации
  • Человек, овладевающий своей судьбой
  • Воспитание, начинающееся до рождения
  • Йога питания
  • Сексуальная сила, или крылатый Дракон
  • Философия единения
  • Кто такой духовный Учитель?
  • Эгрегор Голубя, или царство мира
  • Рождество и Пасха в традиции Посвящения
  • Свет, дух живой
  • Человеческая природа и божественная природа
  • Духовная гальванопластика и будущее человечества
  • Истинное учение Христа
  • Тайны книги природы
  • Язык геометрических фигур
  • Центры и тонкие тела. Аура, солнечное сплетение, центр хара, чакры
  • Зодиак, ключ к человеку и вселенной
  • Алхимическая работа, или поиск совершенства
  • Психическая жизнь: элементы и структуры
  • Силы мысли
  • Книга Божественной магии
  • Золотые правила ежедневной жизни
  • Взгляд на невидимое
  • Путь тишины

I jeszcze Pieśń AUM mistrza Omraama Mikhaela Aivanhova (a jeśli ktoś chce inne wykłady):

http://www.youtube.com/watch?v=In5phDi7SmQ

Peter Konstantinov Deunov

(Bulgarian Петър Константинов Дънов [ˈpɛtər kɔnstanˈtinɔv ˈdənɔv]) (11 July 1864 – 27 December 1944) was a spiritual master and founder of a School of Esoteric Christianity.[2] He is called Master Beinsa Douno (Bulgarian: Беинса Дуно) by his followers.

więcej patrz: http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Deunov

Bogomilskie nagrobki

Bogomilizm

Bogomili, bogomiłowie lub bogomilcy bułg. Богомили – wyznawcy synkretycznej sekty chrześcijańskiej, łączącej zaratustriański dualizm z chrześcijaństwem. Nazwa bogomił oznacza w języku bułgarskim miły Bogu. Jedną z prawd wiary bogomiłów było to, że Bóg ma dwóch synów – młodszego Jezusa i starszego Satanaela.

Poglądy

Bogomili odrzucali dzieje stworzenia świata przedstawione w Księdze Rodzaju, uważali natomiast, że świat został stworzony przez szatana. Nie uznawali również sakramentów, świętych obrazów, dni świątecznych, liturgii ani hierarchii kościelnej. Odrzucali budownictwo sakralne, uznając materię za wytwór szatana; z tego powodu nie istnieją bogomilskie zabytki. Wiedzę o bogomiłach czerpie się głównie z pisemnych relacji duchownych i podróżników.

Prawdopodobnie z bogomilstwa wywodzi się religia patereńska, która w latach 1180–1214 była religią państwową na terenie obecnej Bośni, jedynego wówczas oficjalnie heretyckiego państwa w Europie. Istnieje również teza, że bogomilizm był inspiracją dla katarów.

Dualizm manichejski

Głównymi źródłami wiedzy o religii bogomiłów pozostają traktat Kosmasa (ok. 972 r.) oraz dzieło Eutymiusza Zigabenusa „Panoplia dogmatyczna”. Dzieło mnicha Eutymiusza opisywało szereg herezji chrześcijańskich a część poświęcona bogomiłom oparta była między innymi na słowach samego Bazylego. Ten przywódca bogomiłów przedstawił zasady bogomilskiej wiary cesarzowi Aleksemu, który rozkazał wszystko to spisywać ukrytemu sekretarzowi.

Bogomilizm oparty był na dualizmie manichejskim z niewielkimi modyfikacjami. Dualizm ten polegał na wyodrębnieniu dwóch przeciwstawnych sobie sił: duszy (dobrej) i materii (złej). Skrajny w przypadku odłamu dragowickiego. W ruchu bułgarskim wkrótce zbliżył się jednak do monarchianizmu (czyli wierze w istnienie jednego Boga objawiającego się tylko pod różnymi postaciami Trójcy Świętej). Bogomili odrzucali Stary Testament (jako opisujący dzieje stwórcy świata materialnego, którym był według bogomiłów Szatan), [lecz bez Psalmów i Ksiąg Proroków], a cuda jakich miał dokonać Jezus uznawali za alegorie. Negowali instytucję Kościoła (tworzyli konkurencyjne struktury), sakramenty (dopuszczali jedynie chrzest z ducha przez położenie Ewangelii św. Jana na głowę), okazywanie czci ikonom i szczególnie znienawidzonym krzyżom. Odrzucali również wiarę w zmartwychwstanie ciał, kult świętych, rytuały katolickie oraz liturgię (oprócz modlitwy „Ojcze nasz” odmawianej 120 razy dziennie). W konsekwencji uznania, że świat materialny jest dziełem Satanaela (złego Boga) bogomiłowie odrzucali także takie przejawy materializmu jak spożywanie mięsa i picie wina. Odradzali zawieranie małżeństwa i nakazywali życie w ścisłej ascezie. Uznawali wzajemną spowiedź. Szkolili elitę „wybranych”. Dzielili się na trzy grupy: „doskonałych”, „słuchaczy” oraz „wierzących”. Do każdej z nich stosowały się odrębne przepisy, różniące się stopniem surowości. Tak więc „doskonali” zobowiązani byli do ścisłej ascezy, dbałości o gminę oraz nauczania. Kierowali oni gminą, stanowiąc zarazem jej starszyznę i apostołów.

Również w zakresie teorii dotyczących powstania świata bogomilizm odwołuje się do manicheizmu, w niewielkim stopniu go modyfikując. Pierwotnie istniał samotnie panujący Bóg a Syn Boży i Duch Święty istniały w Nim jako emanacje. Bóg następnie zrodził dwóch synów, pierworodnego Satanaela i Logosa (Chrystusa). Satanael był gospodarzem niebieskim jednak zbuntował się przeciw Ojcu i został wygnany wraz z niektórymi aniołami. Chcąc mieć własne królestwo stworzył świat materialny wraz z nowym niebem. Ulepił pierwszego człowieka i poprosił Boga o tchnienie życia dla niego – na mocy tego układu człowiek miał być wspólna własnością Boga i Satanaela. Bóg tchnął życie w Adama oraz w Ewę (według innych źródeł Satanael wykradł duszę Bogu i włożył ją do ciała ludzkiego przez usta). Następnie Satanael uwiódł Ewę, z którą spłodził Kaina oraz Kalomenę (Adam spłodził z Ewą Abla i Seta). Bóg, chcąc jednak uratować dusze ludzkie zesłał na świat swojego drugiego syna, Logosa. Jezus „wniknął w ciało dziewicy przez jej ucho, przybrał w nim cielesną formę, po czym wyłonił się tą samą drogą. Dziewica niczego nie spostrzegła, lecz odnalazła Go jako niemowlę w jaskini w mieście Betlejem. Żył i nauczał, a stworzywszy pozory własnej śmierci, mógł zstąpić do Piekieł i okiełznać Satanela” odebrawszy mu boski przyrostek „el” (pozostał jedynie Satan), a następnie powrócić do Boga.

Odłamy

Bogomilizm miał różne odłamy: zwolennicy Cyryla Bosego uprawiali nudyzm, traktując to jako próbę odzyskania prawa powrotu do Raju. Zwolennicy Teodozjusza oddawali się orgiom, celowo doświadczając grzechu po to, aby móc dostąpić pokuty.

Bogomilizm był religią scalającą ludność macedońską. Szybko przerodził się w odrębny ruch religijny z istotnym zabarwieniem narodowo-społecznym. Do głosu doszły bowiem konflikty z bizantyjskim zwierzchnictwem (Bułgaria utraciła niezależność około 972 roku) oraz między warstwami społecznymi (religia bogomiłów odegrała ważna rolę jednoczącą chłopów w czasie powstania przeciw Grekom w XII wieku). Co charakterystyczne dla ruchów gnostyckich, była atrakcyjna zarówno dla klasy feudalnej, jak i w późniejszym okresie dla wykształconej arystokracji. To i element scalający zagwarantowało jej silną pozycję w społeczeństwie.

więcej patrz: http://pl.wikipedia.org/wiki/Bogomili

http://en.wikipedia.org/wiki/Bogomilism

obszerna bibliografia w wersji bułgarskiej: http://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%BE%D0%B3%D0%BE%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8

Drzewo Światów – Drzewo Życia

The Great White Brotherhood

The Great White Brotherhood, in belief systems akin to Theosophical and New Age, are said to be supernatural beings of great power who spread spiritual teachings through selected humans.[1] The members of the Brotherhood may be known as the Masters of the Ancient Wisdom or the Ascended Masters.[1] Various people have said they have received messages from these beings, including most notably Helena Petrovna Blavatsky (Theosophy), Aleister Crowley (Thelema), Alice A. Bailey (New Group of World Servers), Guy Ballard („I AM” Activity), Geraldine Innocente (The Bridge to Freedom), Elizabeth Clare Prophet (Church Universal and Triumphant) and Benjamin Creme (Share International).[1]

 

 History

The idea of a secret organization of enlightened mystics, guiding the spiritual development of the human race, was pioneered in the late eighteenth century by Karl von Eckartshausen in his book The Cloud upon the Sanctuary; Eckartshausen called this body of mystics, who remained active after their physical deaths on earth, the Council of Light.[2][3] Eckartshausen’s proposed communion of living and dead mystics, in turn, drew partially on Christian ideas such as the Communion of the Saints, and partially on previously circulating European ideas about secret societies of enlightened, mystical, or magic adepts typified by the Rosicrucians and the Illuminati.[4]

The Mahatma Letters began publication in 1881 with information purportedly revealed by „Koot Hoomi” to Alfred Percy Sinnett, and were also influential on the early development of the tradition. Koot Hoomi, through Sinnett, revealed that high ranking members of mystic organizations in India and Tibet were able to maintain regular telepathic contact with one another, and thus were able to communicate to each other, and also to Sinnett, without the need for either written or oral communications, and in a manner similar to the way that spirit mediums claimed to communicate with the spirits of the dead. The letters published by Sinnett, which proposed the controversial doctrine of reincarnation, were said to have been revealed through this means.[5]

Eckartshausen’s idea was expanded in the teachings of Helena P. Blavatsky as developed by Charles W. Leadbeater, Alice Bailey and Helena Roerich. Blavatsky, founder of the Theosophical Society, attributed her teachings to just such a body of adepts; in Isis Unveiled, she called the revealers of her teachings the „Masters of the Hidden Brotherhood” or the „Mahatmas”. Blavatsky claimed that she had made physical contact with these adepts’ earthly representatives in Tibet; but also, that she continued to receive teachings from them through psychic channels, through her abilities of spirit mediumship.[6]

Ideas about this secret council of sages, under several names, were a widely shared feature of late nineteenth century and early twentieth century esotericism. Arthur Edward Waite, in his Book of Black Magic and of Pacts, hinted at the existence of a secret group of initiates who dispense truth and wisdom to the worthy.[7] A young Aleister Crowley, reading this, wrote Waite and was directed to read von Eckartshausen’s book. Crowley’s search for this secret wisdom eventually led him to become a neophyte in the Hermetic Order of the Golden Dawn, which represented itself to be the visible and earthly outer order of the Great White Brotherhood.[8] Within the Golden Dawn itself, its teachings claimed to be derived from a similar body of initiates which in that tradition were called the Secret Chiefs.[9]

The actual phrase „Great White Brotherhood” was used extensively in Leadbeater’s 1925 book The Masters and the Path.[10] Alice A. Bailey also claimed have to received numerous revelations from the Great White Brotherhood between 1920 and 1949, which are compiled in her books known collectively by her followers as the Alice A. Bailey Material. Since the introduction of the phrase, the term „Great White Brotherhood” is in some circles used generically to refer to any concept of an enlightened community of adepts, on earth or in the hereafter, with benevolent aims toward the spiritual development of the human race, and without strict regard to the names used within the tradition.[11] Dion Fortune adopts the name to refer to the community of living and dead adepts.[12]

The ritual magicians of the Western mystery tradition sometimes refer to the Great White Brotherhood as the „Great White Lodge”, a name that appears to indicate that they imagine it constitutes an initiatory hierarchy similar to Freemasonry. Gareth Knight describes its members as the „Masters” or „Inner Plane Adepti”, who have „gained all the experience, and all the wisdom resulting from experience, necessary for their spiritual evolution in the worlds of form.” While some go on to „higher evolution in other spheres”, others become teaching Masters who stay behind to help younger initiates in their „cyclic evolution on this planet”. Only a few of this community are known to the human race; these initiates are the „teaching Masters.”[13] The AMORC Rosicrucian order maintains a difference between the „Great White Brotherhood” and the „Great White Lodge”, saying that the Great White Brotherhood is the „school or fraternity” of the Great White Lodge, and that „every true student on the Path” aspires to membership in this Brotherhood.[14] Some of Aleister Crowley’s remarks appear to indicate that Crowley identified the Great White Brotherhood with the A∴A∴, his magical secret society.[15]

Bulgarian Gnostic master Peter Deunov referred to his organization of followers as the Universal White Brotherhood, and it is clear that he too was referring to the Western esoteric community-at-large. When ex-communicated as a heretic on 7 July 1922, he defended the Brotherhood as follows:

‘Let the Orthodox Church resolve this issue, whether Christ has risen, whether Love is accepted in the Orthodox Church. There is one church in the world. But the Universal White Brotherhood is outside the church – it is higher than the church. But even higher than the Universal White Brotherhood is the Kingdom of Heaven. Hence the Church is the first step, the Universal White Brotherhood is the second step, and the Kingdom of Heaven is the third step – the greatest one that is to be manifested.’ (24 June 1923).

Similarly, Bulgarian teacher Omraam Mikhaël Aïvanhov (Deunov’s principal disciple) formally established Fraternité Blanche Universelle as an „exoteric” esoteric organization still operating today in Switzerland, Canada, the USA, the UK and parts of Scandinavia.[16]

The term Great White Brotherhood was further developed and popularized in 1934 with the publication of „Unveiled Mysteries”[17] by Guy Ballard’s „I AM” Activity.[18] This Brotherhood of „Immortal Saints and Sages”[19] who have gone through the Initiations of the Transfiguration, Resurrection, and the Ascension[20] was further popularized by Ascended Master Teachings developed by The Bridge to Freedom, The Summit Lighthouse and the Church Universal and Triumphant, and The Temple of The Presence.

Benjamin Creme has published numerous books–he claims the information within them has been telepathically transmitted to him from the Great White Brotherhood.

Founding of the Great White Brotherhood

In 1952, Geraldine Innocente, Messenger for The Bridge to Freedom, delivered this Address purported to be from Sanat Kumara describing the founding of the „Great White Brotherhood”:

” . . . I had nothing to work with but Light and Love, and many centuries passed before even two lifestreams applied for membership – One, later became Buddha (now, Lord of the World, the Planetary Logos Gautama Buddha) and the Other, became the Cosmic Christ (Lord Maitreya, now the Planetary Buddha). The Brotherhood has grown through these ages and centuries until almost all the offices are held now by those belonging to the evolution of Earth and those who have volunteered to remain among her evolution. . ..”[21]

Members of The Bridge to Freedom believe that on July 4, 1954 Sanat Kumara stated through Geraldine Innocente:

” . . . Thus We took Our abode upon the sweet Earth. Through the same power of centripetal and centrifugal force of which I spoke (cohesion and expansion of the magnetic power of Divine Love), We then began to magnetize the Flame in the hearts of some of the Guardian Spirits who were not sleeping so soundly and who were not too enthusiastically engaged in using primal life for the satisfaction of the personal self.
„In this way, the Great White Brotherhood began. The Three-fold Flame within the heart of Shamballa, within the Hearts of the Kumaras and Myself, formed the magnetic Heart of the Great White Brotherhood by Whom you have all been blessed and of which Brotherhood you all aspire to become conscious members. . . . „[22]

 Great Brotherhood of Light

The Great White Brotherhood, also known as Great Brotherhood of Light, is perceived as a spiritual organization composed of those Ascended Masters who have risen from the Earth into immortality, but still maintain an active watch over the world.[23][24] C.W. Leadbeater said „The Great White Brotherhood also includes members of the Heavenly Host (the Spiritual Hierarchy directly concerned with the evolution of our world), Beneficent Members from other planets that are interested in our welfare, as well as certain unascended chelas”.[25]

The Masters of the Ancient Wisdom are believed by Theosophists to be joined together in service to the Earth under the name of the Great White Brotherhood. The use of the term „white” is supposed to refer to their advanced spirituality (i.e., that they have a white colored aura) and has nothing to do with race. The later versions of Blavatsky described the masters as[26] ethnically Tibetan or Indian (Hindu), not European. Recent skeptical research indicates, however, that this description was used by Blavatsky to hide the real identity of her teachers, some of whom are said to have really been simply well known Indian rulers or personalities of her time.[27]

Most occult groups assign a high level of importance to the Brotherhood, but some make interaction with the Ascended Masters of the Brotherhood a major focus of their existence. Of these several, the most prominent are the „I Am” Activity – the original Ascended Master organization founded in the 1930s, The Bridge to Freedom, the Church Universal and Triumphant, and The Temple of The Presence.[28] Belief in the Brotherhood and the Masters is an essential part of the syncretistic teachings of various organizations that have continued and expanded the Theosophical philosophical concepts.[29][30][31][32][33] Information given by the Summit Lighthouse and the I AM movement is suspect, since none of the writers of these groups are Masters of any Brotherhood. Examples of those believed to be Ascended Masters would be, according to different unconfirmed sources are the Master Jesus, Confucius, Gautama Buddha, Mary the Mother of Jesus, Hilarion, Enoch, Paul the Venetian, Kwan Yin, Saint Germain, and Kuthumi. These sources say that all these peoples put aside any differences they might have had in their Earthly careers, and unite instead to advance the spiritual well-being of humanity.[34]

Agni Yoga

The Great White Brotherhood is the name given in some metaphysical/occult circles to adepts of wisdom in or out of earthly incarnation who have assumed responsibility for the cosmic destiny of the human race, both individually and collectively. Nicholas Roerich and his wife, Helena Roerich, inspired by the Theosophical writings of H.P. Blavatsky, published the „Agni Yoga” series of books. Their contents, claimed to be inspired by the Master Morya, described the work of the White Brotherhood and the Spiritual Hierarchy.

 Isaac Bonewits

One author in the Neo-Pagan tradition does not agree on the concept : Author Isaac Bonewits wrote in his 1971 book Real Magic, Bonewits dismisses the „Great White Brotherhood” as part of his rejection of what he sees as the Manichean dualism of the implied opposition of whiteness and darkness, white magic versus black magic. He mentions in his book Real Magic that magic actually comes in different colors, not simply just „black” and „white”– there is red magic to increase the health of the physical body, such as might be performed by a personal trainer; orange magic is business (a businessperson); yellow magic is science (a scientist or technician); green magic is medicine (a physician or nurse) as well as agriculture and horticulture (farming and gardening); blue magic is spiritual service and philosophy (e.g. social work); indigo magic is theurgy (working as a priest) ; violet magic is thaumaturgy (a person who is a magician); and magenta magic is art (an artist).[35] These colors are the colors that are generally attributed by psychics to be the colors of the auras of people in professions that do the types of work associated with each of these kinds of „magic”.[36]

 See also

  • Ascended masters
  • Bodhisattva
  • Communion of Saints
  • Masters of the Ancient Wisdom
  • Secret Chiefs

Adam Smoliński – Niczonów: puszcza, uroczysko, miejscowość i etymologia

Posted in przyroda, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 18 Grudzień 2011

©® by Adam Smoliński

Księżyc w  pełni nad Niczonowem – lato [kliknij-powiększ]

Przedrukowujemy nadesłany nam jako wpis artykuł pana Adama Smolińskiego. Pod innym artykułem zupełnie by ten cenny tekst zaginął, a jest to etymologia i dokument miejsca, z którym warto się zapoznać.

Nitznow – mapa z 1937 roku

Do etymologii doszła mapa i wspaniała dokumentacja zdjęciowa tego tajemnego miejsca – wciąż na szczęście zanurzonego jeszcze głęboko w przyrodzie.

Nicznow – XVII wiek

Znajdujemy tutaj święte uroczysko, jedną z wciąż zachowanych naturalnych świątyń Światła Świata.

Ku Uroczysku

Jest to miejsce, w którym człowiek wciąż po sąsiedzku zamieszkuje świat z dzikimi zwierzętami i dziką roślinnością.

Żałuję, że nie możemy zamieścić więcej fotografii Adama Smolińskiego, bo są piękne – niektóre po prostu rewelacyjne.

Nie zamieszczamy ich w pełnej rozdzielczości  bo i bez takich fanaberii nasze strony ładują się coraz trudniej i wolniej na starsze typy komputerów.

Zorza nad Puszczą

To utrudnia  dotarcie do ludzi a przecież chcemy dotrzeć do jak największej liczby osób, które preferują życie w bliskim związku z Przyrodą, w poszanowaniu zasad Wiary Przyrody i Wiary Przyrodzonej Słowian, spragnionych głębszej wiedzy na tematy słowiańskie, na temat korzeni tego wielkiego ludu Ziemi i korzeni własnych, zwłaszcza wiedzy zapełniającej białą plamę dziejów starożytnych Słowian i Prasłowian-Indo-Skołotów. 

Tęcza-Denga-Tucza-Raduga

   Wróćmy jednak do Niczonowa – wydaje się, że jest to prastara nazwa miejsca, które nie było zamieszkane przez ludzi, lecz  było zamieszkane przez dawne bóstwa.

Jest związane z Nyją i Welesem, jest też związane z innymi bogami śmierci Morami.


Niedysz, Niwy, Trzebieradz i Ninikowo to również ciekawe nazwy z tej okolicy, podobnie jak nazwa Karnice.

Niczonów, uroczysko i wzgórze oraz puszcza na mapie

NICZONÓW

Jakieś sześć lat temu poznałem wieś w woj. Zachodniopomorskim, powiat Gryfice, gmina Karnice.

Wieś posiadała bardzo dziwną nazwę – Niczonów. Chyba jedyna w Polsce? Położenie tej wsi jest też niesamowite, albowiem jest to ogromna polana położona wśród Puszczy Niczonowskiej. 6 km do morza.

Przez wieś przepływa potok Janica.  Posiada ta wieś dwa wjazdy: jeden – cywilizowany, drogą asfaltową od Karnic; drugi (znany tylko miejscowym) – przez puszczę, niesamowitą, starą, gruntową drogą, jak przez lustro Alicji z Krainy Czarów.

Droga do Niczonowa

Ja, za pierwszym razem, poznałem ten drugi wjazd. Ziemica bajeczna, łąki, moczary, stara zabudowa, ok. 29 gospodarstw. Cisza, spokój, świergot ptaków i aż buchający duch miejsca. Akumulatory organizmu ładują się natychmiast potężną siłą, to się wręcz czuje.


Jednak, najbardziej męczyła mnie ta dziwna nazwa – Niczonów; podświadomie coś znajomego, ale, o co chodzi w tej nazwie?

 Niczonów – Dzień Niczonowa

Słowiańszczyzną interesowałem się od dawna. Wiedziałem, że to nasze, moje, i że od zawsze nas okłamują. Aż wreszcie trafiłem na blogi panów Cz. Białczyńskiego oraz T.S. Marskiego, i wszystko stało się jasne. Odszyfrowałem nazwę Niczonów, czerpiąc pełnymi garściami od panów, a na koniec aż nogi mi się ugięły.
Oto, co wydedukowałem:

Dzień Niczonowa

Etymologia nazwy – Niczonów

Wbrew pozorom łatwiej jest rozszyfrować nazwę Niczonowa na podstawie niemieckiej nazwy ( Nitznow ) niż z obecnej polskiej. Istnieją jeszcze mapy niemieckie z XVII w., gdzie Niczonów można znaleźć pod nazwą – Nicznow.

Mglista noc jesienna

Nazwa Nicznow jest najbliższa dawnej nazwie słowiańskiej przekształconej na niemiecką, ponieważ zmieniono początkowo tylko „ ó ” na „ o ”.


Dawna wieś „ Nicznów ” była wsią powstałą w czasach słowiańskich. Teren ten zajmowało plemię Wieletów, a głównie Wolinian ( Wenedów, Wądów). W „ Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” z 1880 r., Niczonów jest wymieniony pod nazwą niemiecką: Nitznow – (niem.), dobra w Pomeranii, pow. kamieński, st. p. Zitzmar 3,5 klm. odl., 221,8 ha obszaru.


W słowniku tym wymieniane są tylko miejscowości o pochodzeniu słowiańskiem. Np.: wymieniona jest też wieś Niedysz, pod niemiecką nazwą: Neides – (niem.), dobra ryc. w Pomeranii, pow. Greifenberg, st. p. Zitzmar, 547,25 ha obszaru; 5885 mrk. czystego dochodu. Nie wymieniono w słowniku miasteczka Karnice ponieważ, jak wiadomo było ono założone przez niemiecką rodzinę von Karnitz, jako zupełnie nową niemiecką wieś.

Jeszcze wcześniejsza nazwa słowiańska, od nazwy Nicznów, mogła brzmieć „ Nicznaw” lub „Nicnaw”.
Wszystkie nazwy Niczonowa: Nicznaw, Nicnaw, Nicznów, Nicznow (niem.), Nitznow (niem.) oraz obecna Niczonów, składają się z dwóch rdzeni. Są to Nicz – naw, Nic – naw, Nicz – nów, Nicz – now, Nitz – now oraz Niczo – nów. Oba zawarte w nazwie rdzenie mają swoje własne znaczenia w języku starosłowiańskim.
W języku niemieckim rdzenie te nie mają żadnego znaczenia. Może – „ now”, jako nowy, ale jest to raczej naciągane.

Rozpatrzmy znaczenia dwóch rdzeni nazwy Niczonowa, biorąc pod uwagę najstarszą nazwę „Nicznaw”, czyli Nicz i naw.

Nicz –
W starej religii słowiańskiej istniała Bogini – NYJA – jest to Bóstwo śmierci, które przyrzeka powtórne narodzenie i powrót do życia. Słowo „ Nyja” wywodzi się od czasownika „nity” znaczącego – gnić, butwieć i jest pokrewne słowom: niknąć, zanik, unicestwienie. Później dodano „g”. Polski rzeczownik – nić, pochodzi od słowa „nity”, stąd – nić życia.
W hierarchii Bogów NYJA to Bóstwo raczej niższego rzędu. Była On słowiańskim demonem śmierci i powtórnych narodzin. Często na urnach (naczynia na prochy zmarłych) mieliśmy Jej wyobrażenie. Jest On podległy Księżycowi, przyjmuje prochy nieboszczyka do swego łona.
Z Bóstwem NYJA związane jest słowo – „nicz” oznaczające spalenie, zamianę w popiół, płomień. Później słowo – „nicz” przyjęło formę – „znicz”. Pochodnymi są słowa ”zniszczyć”, „zniweczyć”. Nyja – Nii(szczyciel), Niwa (czeskie) Weles, bóg władca Lachów, jak pisze Lelewel – „w świątyniach, w Gnieźnie, Kołobrzedzie, Wilnie, Nowogrodzie płoną niegasnący ogień Z’nicz, na cześć Nii otchłanią władnącego”. Nie jest to bóg różny od Mitry ~ Gory’Nicza, właściwie jest to pierwotny kult wiecznego ognia, pochodzącego z czasów, kiedy ogień był tajemnicą i bardziej umiano go długotrwale utrzymać, niż niecić. Trudno powiedzieć czy podobny kult trwał już setki tysięcy lat wstecz, kiedy utrzymywano przez wiele lat płonące ogniska.
Słowianie swoich zmarłych palili na stosie – „narach” lub łodzi. Łódź to nawa. Słowo – „nicz” było, więc związane z zaświatami i wiecznym ogniem, który płonie w zaświatach.
Dlatego dzisiaj stawiamy z’nicze na grobach naszych bliskich i bohaterów.
ZNICZOWIE to również pierwsi potomkowie sławiańskiego Boga Bogów , Świętowita – Swąta. Zniczowie stali się upadłymi bogami, kiedy zbuntowali się Swątowi. Zostali zamienieni w STRASZE – orły, które noszą dusze zmarłych na Welę, w zaświaty.

Naw –
Słowianie świat zagrobowy nazywali “Naw”, “Nawia” lub “Nawa”. “Iść do Nawii” znaczyło umierać. Symbolizuje zmartwychwstanie, ostrzeżenie, życie wieczne, zmianę, koniec cierpień. Rdzeń ten łączy się ze starym słowiańskim – aryjskim – awarskim – chrobackim rytuałem pogrzebowym, palenia zwłok na płonącej łodzi, stąd też nawa – łódź ~ naw – trup. Kościół chrześcijański przejął to znaczenie. W kościołach są nawy boczne, to są zaświaty, w których stoją ołtarze i grobowce świętych i zasłużonych. Słowo kościół jest również przejęte od Słowian. Wraz z chrystianizacją nazwę kościół przejęto i zastosowano na oznaczenie świątyń chrześcijańskich; jak wiadomo, budowanych najczęściej dokładnie na miejscach dawnych świątyń czy ośrodków wiary przyrodzonej albo przy cmentarzach.

Sumując:
Nazwę – Nicznaw należy odszyfrowywać od końca, czyli naw – nicz. Co należy tłumaczyć:
Nawia – nicza (zaświaty wiecznego ognia), Nawia – Nyji (zaświaty Boga Nyji), Nawia – nity (zaświaty gnicia – śmierci). Rdzeń „now” również może być prawdziwy i skrótowo odnosić się do słowa „nowy”. Wtedy nazwa Nicznow oznaczałaby „nowy nicz”, „nowy znicz”- nowy wieczny płomień.
Interesującym jest związek słów „nowa”, „nawa” i liczbą dziewięć. Łacińskie: nowe – dziewięć, sanskryckie: nawa – dziewięć, łacińskie: nowus – nowa, sanskryckie: nawas – nowa. Jest to taki sam, związek, jak między frazą ‘nowa ziemia’ i ‘dziewicza ziemia’, liczba nowa i liczba dziewicza to synonimy i znaczą w istocie to samo, można to nazwać przenośnią czy synonimiczną wymianą wyrazów.
Rdzenie „nawa” lub „nowa” w nazwie Niczonowa mogą funkcjonować równolegle, powiązane z dziewiczością miejsca oraz liczbą dziewięć – starą, boską, religijnie nacechowaną liczbą, związaną z czasem i wiekiem, czertą 9 – końca – śmierci.
Może to być równie znaczenie w postaci Nawia – Nicy ( zaświaty nicości). NICA to pierwsza oblubienica Swąta, z którą spłodził Zniczów.
W każdym bądź razie nazwa Niczonowa wiąże się z miejscem niesamowitym, dziewiczym, wzbudzającym strach i respekt; z miejscem duchów i śmierci. Może to też wskazywać jakieś święte miejsce obrzędów dawnych Słowian (Skołotów – Scytów Królewskich – Szczytów – Harów – Rusów – Chrobotów – Antów – Lachów – Ljadów – Lugii – Ludzi – Obrów – Olbrzymów – Wenedów –  Wędów – Wądów; to wszystkie są synonimy naszych nazw).

Nie odnosi się to oczywiście do współczesnych czasów.
Nazwa Niczonowa musiała powstać w czasach, kiedy obecne miejsce wsi było otoczone gęstym borem, w środku była spora polana otoczona wielkimi bagnami. Bagna tworzyły mgły, z bulgoczących moczarów wydobywał się metan dający woń gnicia. Wydobywający się metan często wybuchał samozapłonem, więc nad bagnami pojawiały się błądzące ognie. Melioracji nie było, więc woda rozlewała się wszędzie po lesie. Dawało to niesamowity charakter miejsca strasznego, dziewiczego, świętego.


Jeszcze dzisiaj wjeżdżając do Niczonowa przez puszczę, od strony Trzebieradza, odczuwa się tę niesamowitość miejsca; jakoby się przechodziło do innego świata, na drugą stronę lustra.
Podobnie niemiecka nazwa Trzebieradza zdążyła zanotować niesamowitość Puszczy Niczonowskiej – Knurrbusch, co znaczy „szumiące zarośla”.
Polana Niczonowa, wśród Puszczy Niczonowskiej idealnie nadawała się na miejsce obrzędów religijnych na część Welesa i Nyji – słowiańskich Bogów zaświatów oraz na cześć przodków.
Było to uroczysko. W puszczy prawdopodobnie do dziś istnieje święta polana z centralnym świętym dębem.
Na wzgórzu, gdzie obecnie znajduje się stary cmentarz, mogły odbywać ceremonie religijne, może stał chrom – drewniana świątynia; lub tylko kapła – kaplica.
Lokalne wzgórza zastępowały Słowianom święte góry, np.: Góra Ślęża, Łysa Góra (Św. G. Pełka, Św. G. Ziober – Hara Wata – główny ośrodek religijny Słowian – Ariów – Olbrzymów).
Polana ta nadawała się również na miejsce ucieczki przed napadami Sasów, Niemców i misji chrystianizacyjnych. Przed Wikingami mieszkańcy nie uciekali. Wikingowie na te rejony po prostu nie napadali. Mieszkańcy tych rejonów – Słowianie, sami trudnili się zawodem Wikingów, nazywani po słowiańsku „chuśnikami”. Ich głównym zadaniem był odwet na Imperium Christianorum (Karola Wielkiego) za przymusową chrystianizację Słowian.         Po jakimś czasie uciekinierzy zaczęli urządzać polanę wśród puszczy, cywilizować ją dla swoich potrzeb i wygody, wycinać las, a następnie założono wieś o starej nazwie świętego miejsca – Nicznów – Niczonów.
Z etymologii nazwy Niczonowa wynika, że jest to wieś o bardzo bardzo starej historii.
Dużo starszej niż Karnice, bo sięgającej, co najmniej IV w. n.e., a może jeszcze dawniej.
Wskazuje to również kilka stanowisk archeologicznych w obrębie Niczonowa, a tym samym zainteresowanie archeologów.

Janica ( ponieważ płynie przez Janowo ) – potok płynący przez Niczonów, w czasach niemieckich był nazwany Leiermmans – Bach, czyli Potok Harfiarzy, względnie Potok Kataryniarzy.

Geograficzny adres Niczonowa to: 15/54 – czyli 15 stopień długości wschodniej i 54 stopień szerokości północnej. 15 południk przechodzi przez początek wsi.

Adam Smoliński

Pogańska magia, rytuały, znaki, symbole oraz wóżbiarstwo i amulety a chrześcijaństwo – szkic do tematu


Konstanty Makowski – Świąteczne wróżby (jak widać powszechne i w XIX wieku)

Parę słów wstępu

Otrzymaliśmy niedawno wpis z prośbą o artykuł omawiający tradycję wróżb w Wierze Przyrodzonej Słowian. Niniejszy szkic jest zaledwie przyczynkiem w temacie, który okazuje się zbyt rozległy i wieloaspektowy jak na jeden artykuł, a nawet cykl.

Tak się składa, że za chwilę siądziemy wszyscy do wigilijnych stołów i będziemy obchodzić jedno z czterech wielkich świąt roku – Święto Narodzin Światła Świata. Dzisiaj powszechnie wiadomo, że to jest święto w każdym wymiarze pogańskie, przejęte – według oficjalnie głoszonej po gazetach i innych mediach wersji – od Rzymian, kiedy Kościół dochodził do władzy w Cesarstwie, a nowa wiara wciąż zmagała się z rzymską religią naturalną (przyrodzoną, czyli pogańską).


Sądeckie podsufitowe świetliki, sady i podłaźniki  związane z Bożym narodzeniem czyli narodzinami Światła Świata

W latach 70-90 tych XX wieku i wcześniej, nie znaleźlibyście w codziennych czy kolorowych gazetach  informacji i wzmianek na temat pogańskiego zakorzenienia obrzędów , rytuałów czy znaków chrześcijańskich. Była to starannie skrywana tajemnica Kościoła. Co ciekawe także komunistyczni politrukowie nieszczególnie chętnie wspominali o takich sprawach. W PRL obowiązywał niepisany podział władzy: w zamian za neutralność Kościoła na niwie polityki, Komuna zachowywała neutralność w kwestiach religijnych (neutralność rozumianą po bolszewicku, bo oczywiście wcielano w życie ideologię moskiewską, a więc między innymi obchodzono święto Dziadka Mroza, który obdarowywał dzieci po przedszkolach i szkołach – tuż przed świętami Bożego Narodzenia).

IZYDA – Córka bogini Nut i boga Geba, siostra Ozyrysa, Seta i Neftydy, żona Ozyrysa. Jeden z pierwowzorów Maryji – Matki Bożej, temat tak uwielbiany przez rzeźbiarzy i malarzy – „Matka Boska z Dzieciątkiem” oraz jej kontr-wersja, tzw. pieta. czyli  „Matka Boska z martwym Chrystusem”. Była czczona na obszarze cesarstwa rzymskiego jeszcze w VI wieku n.e.Tutaj jako matka Horusa – Matka Boska. Bogini Nieba – Pani Niebieska. We wszystkich religiach przyrody (wiarach przyrodzonych) jest obecna i funkcjonuje pod takim czy innym imieniem, pierwotnie, już w neolicie jako Wielka Matka – Wielka Macierz. Jej rodowód, tak naprawdę łączy się z początkiem neolitu, a właściwie początek tego kultu niknie w pomroce dziejów. Jest ucieleśnieniem symbolicznym naturalnej siły kosmicznej – „żeńskiego” aspektu Żywiołu Nieba i Światła. U nas Dażboga, Dagboga, Dawana, Dana.

Kiedy Set zabił Ozyrysa, Izyda odnalazła jego poćwiartowane ciało i wraz z Neftydą przywróciła męża do życia. Poślubiła swojego brata Ozyrysa, była matką Horusa. Zaopiekowała się małym Anubisem (synem Ozyrysa i Neftydy) gdy Neftyda (żona Seta) porzuciła synka ze strachu przed mężem. Wszędzie jest ukazywana jako najlepsza Matka, wcielenie dobroci. Wraz z bratem i synem stanowili naczelną triadę bóstw Egiptu.  Izyda przez wielu badaczy jest uważana za protoplastkę Maryi, matki Jezusa Chrystusa w religii chrześcijańskiej.

W mitologicznych opowieściach egipskich, na przykładzie kazirodczych związków bogów (z siostrami, braćmi i dziećmi), widać doskonale , że te postacie mają symboliczny charakter a ich archetypem są siły kosmiczne, które wyrastając ze wspólnego pnia przeplatają się we wzajemnych związkach, przybierając nowe postacie o odmiennych cechach i zakresach działania.


Bazie do wróżenia i do jedzenia – ale to na wielkie Święto Wiosny czyli Słowiańskiego Nowego Roku – Wiosenną Równonoc – Noc Niebiańskiej Bitwy

Wbrew powszechnie głoszonej dzisiaj apoteozie roli Kościoła Katolickiego w wyzwoleniu Polaków w 1981 roku, z końcem lat 70-tych XX wieku, tuż przed Sierpniem 80, Kościół niechętnie udzielał wsparcia jakiejkolwiek opozycji politycznej. Na organizowanych przez Dominikanów Wigiliach dla Hippisów (z których potem wywiedli się przecież działacze SKSów i Uniwersytetów Latających oraz KORu) pełno było ubeckich szpicli i donosicieli. Kto chciał uniknąć kontaktu z SB unikał przede wszystkim wigilii u Dominikanów i wizyt w Kurii.  To się zmieniło dopiero po Stanie Wojennym, kiedy zaangażowanie Kościoła w politykę rzeczywiście znacznie wzrosło. Kościół był przesiąknięty agenturą. Jego rola była niejednoznaczna. Jak wiadomo sam ksiądz Popiełuszko nie miał jednoznacznego wsparcia w Kościele czy w swoim kardynale.

Połączenie drzewa życia z światem- świetlikiem zwisającym z sufitu – obydwa elementy czysto pogańskie, symbolika ozdób również, nawet krzyż który tu wisi to symbol pogański

Trudno sobie może dzisiaj wyobrazić, że do lat 90-tych, a nawet jeszcze w roku 1995, kiedy publikowałem mój artykuł o obrzędach Wielkanocnych, gdzie krok po kroku przedstawiałem pogańskie korzenie każdego najdrobniejszego zwyczaju , obrzędu i symbolu związanego z tym świętem, na temat pogańskich korzeni katolickich obrzędów panowało w Polsce powszechne milczenie. Artykuł ukazał się wtedy w Zielonych Brygadach, temat podchwyciła a raczej wykorzystała do swoich celów później Gazeta Wyborcza,  ja opublikowałem go już tylko w polonijnych gazetach w Kanadzie i Szwecji. Byłem chyba pierwszym emigracyjnym pisarzem III RP. Pierwsza Mitologia Słowian od czasów przedwojennych, ta Aleksandra Brucknera – profesora filologii polskiej ale w Berlinie, wydanie 1918 i 1924 (Mitologia polska), wznowiona została dopiero w 1980 roku, druga, powojenna, pióra Aleksandra Gieysztora, ukazała się w 1982 roku. Warto zaznaczyć, że profesor Gieysztor był Białorusinem urodzonym w Moskwie , a mianowany został profesorem przez reżim stalinowski w roku 1949, był ateistą co oczywiste, a w końcu reprezentował stronę rządową przy Okrągłym Stole. Czy ktoś inny, reprezentant mniej sowieckiego nurtu w nauce polskiej,  mógłby wydać w Stanie Wojennym (1982) Mitologię Słowian?! To było pytanie retoryczne. Czy to nie znamienne, że pierwsze powojenne wydania na ten temat pojawiają się w latach 1980-82?!

podłaźniki, świetliki – ozdoby pogańskie z symbolami słońca i bogactwa a nie narodzin Jezusa

Także okres do 2004 roku, do śmierci papieża Jana Pawła II , chociaż pisywano już wtedy „oficjalnie” na temat pogańskich korzeni świąt, sprzyjał marginalizowaniu tematu przez mainstreamowe media, które jak wiadomo chcąc wcisnąć swoją ideologię „powszechnej szczęśliwości i dobrobytu”, przeplataną przez 20 lat III RP z ideologią „konieczności zaciskania pasa i zębów, w imię lepszej przyszłości – np. na sytej szczęśliwej emeryturze” (cha,cha,cha!!!), starały się nie drażnić ogółu Polaków tego typu tematyką. Poruszanie podobnych tematów może być bowiem odczytywane przez publiczność (czytaj: adorowany medialnie obiekt manipulacji) nie jako chęć odkłamania rzeczywistości, lecz jako atak na tzw „wiarę”. Media te (G.Wyborcza i inna prasa codzienna po 1989 roku, RMF FM, Radio Zet oraz oficjalne Polskie Radio  i TVP, czy inne telewizje polskie prywatne) były i są od początku III RP tubą tylko jednej (czerwono-różowej) strony. Uprawiając od 1989 roku po prostu politykę i propagandę polityczną – nie mogły i nie mogą sobie pozwolić na mówienie prawdy, chyba że ta prawda jest akurat  zgodna chwilowo z ich linią polityczną.

Gwiazdy-Światy-Swiety-Cwiety – typowo słowiańskie ozdoby podsufitowe

Od pewnego momentu, gdy zaistniało Radio Maryja (1991), Gazeta Polska (1993), Nasz Dziennik (1997) i TV Trwam (2003), a po Katastrofie Smoleńskiej, wreszcie pierwszy w Polsce od upadku Czasu Krakowskiego (lokalnego prawicowego dziennika w latach 1990-1995) prawicowy, ogólnopolski dziennik  Gazeta Polska Codziennie (2011 – bynajmniej nie skrajnie prawicowy, jak to przedstawia druga strona), mamy też mainstreamowe media drugiej opcji politycznej. Jak widać budowane one były i są z niemałym wysiłkiem. Do równowagi tutaj daleko. Reszta społeczeństwa polskiego nie posiada publicznego głosu, wciąż jest wykluczona (z wyjątkiem Internetu) z jakichkolwiek form dialogu, a więc  też nic dziwnego, że nie bierze udziału w tzw „życiu politycznym” i ma do niego wybitnie lekceważący stosunek (ok. 35 – 40% społeczeństwa). Na szczęście Internet zajmuje coraz mocniejszą pozycję informacyjną – stąd ciągłe zakusy na jego ocenzurowanie w ostatnich latach.

Słowiańskie – polskie – ozdoby pogańskie związane z narodzinami Światła – dzisiaj bardziej popularne w Wielkiej Brytanii i USA niż w Polsce

Polityka w III RP ma wyjątkowo obrzydliwe cechy, jest skażona od pierworodności obłudą i doktrynerstwem, zakładającym w pierwszym rzędzie uczynienie z obywateli przedmiotu manipulacji. Nie miejsce tutaj by wnikać w przyczyny, dla których i jedna i druga opcja polityczna  decyduje się na obłudne mamienie „swoich” zamiast zaserwować im prawdę. Są to zaszłości historyczne, przekonanie elit oddanych w swej służbie kolonialistom Polski (rosyjskim, niemieckim, „zachodnim”, watykańskim), że misję „kolonialną”  można realizować tylko wbrew społeczeństwu, oszukując je i przedstawiając fałszywe alternatywy. To poniekąd prawda – obydwie ideologie – katolicka i internacjonalistyczna lewicowa zdążają bowiem do wyeliminowania niepodległości! Dla nich obydwu niepodległość od wzorca kulturowego i od ośrodka go głoszącego jest przeszkodą w osiągnięciu celu. Nie traktuje się więc w polskiej polityce wewnętrznej z założenia ludzi, obywateli, jako podmiotu, lecz jako mięso armatnie tej czy innej strony, z ośrodkiem decyzyjnym  NA ZEWNĄTRZ, lub serwilistycznie podległą ideologicznie takiemu ośrodkowi.

polska wytwórnia światów-świetlików pracuje na pełnych obrotach

Zakamuflowani Czerwoni i ich trockistowscy poplecznicy starają się przyciągnąć do siebie to „mięso armatnie” podlizując się religijności tłumu (albo „narodu”, ale rozumianego tylko w cudzysłowie). Tym przyciągniętym obłudą mięsem (bo trockiści czy byli komuniści to przecież materialiści i ateiści przybrani w piórka religijnej tolerancji) walą następnie w przeciwnika, który jest przynajmniej w kwestii wiary chrześcijańskiej mniej czy bardziej szczery, bo wierzy, ale tę wiarę bezwzględnie wykorzystuje z kolei nie w celach religijnych, np. krzewienia wiary, ale do walenia we wrogów własnym mięsem armatnim, skaptowanym na hasła fundamentalizmu religijnego.

Światła Świata – ozdoba bożonarodzeniowa (pogaństwo)

Obie opcje mają na rękach krew Polaków, a ich narodowy interes głęboko gdzieś, lecz w propagandzie jedna prześciga się z drugą by wykazać swoje jedyne prawo do tzw. patriotyzmu.

Obywatele stali się zakładnikami jednej lub drugiej strony,  na PRAWDĘ nie ma tu żadnego miejsca – są dwie ścierające się propagandy. Propagandy zwalczają się wszelkimi środkami, zwłaszcza fałszerstwem, kłamstwem i naciąganiem faktów.

Światy w Galerii handlowej

Na użytek  jednej jak i drugiej manipulującej  strony potrzebna jest od czasu do czasu jakaś „obiektywna” odskocznia zbudowana z twierdzeń „pozornie prawdziwych” (dla pozorowania obiektywnej prawdy), twierdzeń mających zamanifestować obiektywizm danego medium, twierdzeń  z którymi każdy obywatel (czytelnik, widz) powinien się zgodzić, a może nawet się z nimi zidentyfikować. Poszukiwany jest więc gorączkowo tzw „kozioł ofiarny” albo „chłopiec, do bicia”. Na przykładzie twierdzeń (oczywiście a priori, bez żadnego dowodu) o tymże koźle ofiarnym, jedna i druga strona dowodzi swojego „obiektywizmu” i „potwierdza” przed widownią, iż posługuje się „obiektywną prawdą”.

Słomiany świetlik

Dla jednej i drugiej strony wygodnym chłopcem do bicia jest obecnie Rodzimowierstwo (masoneria, okultyści,  stainerowcy, teozofowie, antropozofowie, a nawet Zieloni – np. ekstremiści z Greenpeace, atakujący platformy czy pociągi z odpadami atomowymi itp), inne religie jak islam czy buddyzm i oczywiście szeroko rozumiane środowiska nacjonalistyczne. Dawniej rolę tę pełnili Żydzi, ale obecnie atakowanie nacji jest niepoprawne politycznie. Za to poprawne politycznie jest atakowanie mniejszości religijnych i nacjonalistów – Jak widać!

Także Finowie znają ten rodzaj ozdoby- zwie się Himmeli co wiąże ją i z Niebem i z jemiołą

Dlatego na temat rodzimowierstwa i Wiary Przyrody (a także wymienionych tu przy okazji innych opcji religijnych) – nigdzie, w żadnych mediach w Polsce – ale to literalnie nigdzie (poza Internetem) nie możecie przeczytać naprawdę nic głębokiego, sensownego, przedstawiającego tę Wiarę w sposób po prostu bezstronny i bez krzywego zwierciadła.

Jemioła- Jimela-Imiela (także związana z Narodzinami, ale Światłem Księżycowym pełni która poprzedza Narodziny Światła Świata – Jimiela jest związana z nadawaniem imienia nowonarodzonemu i z ucieczką Bożej Krówki Nowego Światła podczas Dzikich Łowów Nocy Zimowego Przesilenia

Publikacje błąkają się pomiędzy jawnymi bezsensownymi napaściami (jak niedawny artykuł Tekielego w Codziennej, gdzie przyjmując tak zwany punkt widzenia „głęboko wierzących – czytaj: irracjonalnych fundamentalistów katolickich” przedstawia się zmarłego nota bene, a więc nie mogącego się bronić,  Emfazego Stefańskiego, jako wcielenie szatana), do ideologicznych oskarżeń o krzewienie nacjonalizmu i wręcz faszyzmu. Są też ataki formułowane przy okazji. Tak jest np. „przy okazji”   ataku kato-ateistyczego, w Gazecie Wyborczej z 10-11 grudnia 2011, w artykule o „pogańskości” relikwii z krwi papieża i strzępków jego prześcieradła. Tam autorka – Katarzyna Wiśniewska, imputując katolikom pogańskość czczenia relikwii z ciała świętego i z przedmiotów doń należących, imputuje też przy okazji, że to poganie byli na tyle głupi i prymitywni, że czcili przedmioty.

Słowiańskie snopy, kłosy w worze bogactwa (Złote Zboże-Sporze-Boże w Złotym Worze) – symbol Sporzenia i Sporów – Bogów Bogocy – Welich Bogów Dawców Dostatku – co to ma wspólnego z Chrystusem?

Podobne bzdury, właśnie na temat pogan i tego że czcili przedmioty, albo że dosłownie traktowali swoją wiarę np. wierzenia w łączność z przodkami – propaguje ateistyczna Wikipedia. To tam napisano, że obawiano się wylewać pomyje za okno w Noc Dziadów, aby nie oblać przodków, którzy przyszli pod dom. Naprawdę nie mogę wyjść z podziwu nad tym bezczelnym tekstem, przedstawiającym Wiarę Przyrodzoną w krzywym zwierciadle poglądów kato-ateistycznych, jako kretyński zabobon! Tekst ten sprokurował w Wikipedii, podobno rodzimowierca z RKP, niejaki Stoigniew.

Gwiazda ozdoba typowo polska

Efekt tej ciągnącej się 20 lat sytuacji jest taki, że na temat wróżb  i rytuałów pogańskich przyjętych w chrześcijaństwie polskim, słowiańskim (np. prawosławnym) i w ogóle w obrządku światowym przez chrześcijan, trzeba by było – podchodząc poważnie do tematu – napisać dziesięciotomowe dzieło odkłamujące, czyli pierwszą poważną książkę – bo takiej po prostu nie ma. Chcąc dojść do jakiegokolwiek ładu trzeba by odkłamywać krok po kroku każde pisane w Polsce na ten temat zdanie.

Pani Katarzyna z Wyborczej nie wie, nie rozumie,  co to symbol! A może celowo manipuluje wiedzą piekąc dwie pieczenie przy jednym ogniu? To ostatnie jest najbardziej prawdopodobne, bo ludzi inteligentnych w GW nie brakuje, co najwyżej są zaślepieni swoim odchyleniem ideologicznym, ale inteligencji bym im nie odmawiał.

Pani Katarzyno – Poganie nigdy nie modlili się do Bałwana (żadnego – także śniegowego) i nie składali ofiar czczonemu przez siebie drzewu czy to dębowi czy bukowi, nigdy nie łączyli się ze swoimi Przodkami przy pomocy czarów i nie zasięgali wiedzy o przyszłości z wróżb materialnych (jak stąpanie konia po dzidach) ani bezpośrednio w Zaświatach (jak przy laniu wosku, czy w Dziady).

Świat ze słomy – a dlaczego nie z drzewa bo Zboże jest Sporze, a ma się od tego sporzyć w nowym roku

Drzewo zawsze było tylko symbolem Boga na Ziemi, słup czyli bałwan był zawsze tylko wystruganym kawałem drzewa, drzewa-reprezentanta danej siły, roślinnego symbolu bóstwa (figurkę Peruna strugano z dębu, a Pani Niebieskiej – Dażbogi, znanej katolikom jako Maryja, z lipy). Drzewo zawsze jest tylko symbolem boga, tak jak jest symbolem krzyż u katolików, a gwiazda Dawida u Żydów. Pani Katarzyno katolicy naprawdę nie modlą się do kawałka drewna! Pani Katarzyno, niech pani poważnie nie bierze powtarzanych przez Kazimierza Moszyńskiego za średniowiecznymi mnichami bajek, że poganin, chłop-prostak, wiejski głuptak wierzył, że kołtun na jego głowie ma boską moc, a wsadzenie chorego psychicznie Janka do gorącego pieca wypędzi z niego duszę muzykanta.  To pisywali katoliccy księża, kato-pisarze i kato-naukowcy.  Poganin chłoszcząc posąg nie bił boga zaklętego w kawałku drewna, lecz czynił praktykę symboliczną podobną do wypijania wina zamiast krwi z obrzędowego kielicha. Przecież chyba pani czytała na studiach, że już w neolicie zmarłych grzebano z masą symboli. Chyba nie uważa pani że Grecy, czy Egipcjanie czy Fenicjanie uważali, że trzymaną w ustach monetą płaci się NAPRAWDĘ JAKIEMUŚ PRZEWOŹNIKOWI za przejazd na drugi brzeg?! A może pani na studiach nie czytała, tylko na studia „chodziła”?

Światy – tradycyjne

Wreszcie ostatnia uwaga – na temat tzw. „obiektywizmu opracowań naukowych” tematu Wiary Przyrody i w ogóle tematu religii. Nauka uprawia własną ideologię, jest to ideologia przesiąknięta ateizmem, bo nauka musi mieć charakter materialistyczny, aby jakiekolwiek głoszone przez siebie twierdzenia zweryfikować i uczynić je „prawdą naukową”. Ateiści nie mogą napisać nic rozsądnego na temat TEIZMU – zawsze będzie to skażone wdrukowanym w ich światopogląd ateizmem. Ateiści – jako w nic pozamaterialnego nie wierzący nie wiedzą co to jest wiara. Ateiści, którzy uwielbiają się też przedstawiać jako jedyni monopoliści racjonalizmu (choć to irracjonalne stwierdzenie!) nie powinni w ogóle pisać o religii, chyba że na swój wewnętrzny użytek małego materialistycznego światka. W Polsce ateizm bywa dodatkowo podszyty ukrytą mentalną postawą katolicką. To właśnie zjawisko i tę postawę nazywam kato-ateizmem. Czy słowo „uniwersytet” ma coś wspólnego z pojęciem „uniwersalny”, albo „uniwersum” – jak myślicie?

Tylko my sami możemy to dla siebie zrobić – napisać coś sensownego i głębokiego o Rodzimej Wierze. Ktoś powiedziałby – Kurczę, olbrzymi wstęp ale czy na temat?! O co tu chodzi, o religię?!

Nie tylko o religię – oczywiście, prawda i zgoda.  Chodzi o zakłamaną mentalność, o zakłamaną świadomość, chodzi o fałszywą perspektywę, o złamane poczucie odrębności kulturowej i społecznej, chodzi o podporządkowanie mentalne  Polaków obcym ośrodkom, które mają bardziej za swoje w swoim narzuconym „niewolnym” (tak niewolniczym – od sclave – niewolnik, bo niewolnik sclave, jako pojęcie rzeczywiście pojawia się wraz  z niewolną mentalnością podległości chrześcijaństwu i z chrześcijańską misją zniewolenia) wyobrażeniu o tym co wartościowe , kulturalne, ważne w hierarchii, godne obrony, warte poświęcenia, godne kontynuacji i pamięci, warte podkreślenia, pokazania i wreszcie dania tego innym.  Niewolnicza mentalność współczesnych Polaków jest efektem upadku ich państwa i 200 lat kolonializmu, wyjątkowo bezwzględnego w formach i bezwstydnego. Nie mniej okrutnego niż w krajach Afryki, Ameryki Południowej. Tak samo jak wszędzie nie rozwijano tutaj szkolnictwa, uczono Polaków roli posługiwacza, prostego rzemiechy – łatacza pańskich butów, dawcy – za półdarmo – rolnych  produktów. W szkołach zabraniano mówić po polsku, zabraniano pisać i czytać po polsku, wskazywano,  że ten co mówi po polsku to śmieć – ten co mówi na co dzień po francusku, po niemiecku, kto ma obyczaj francuski, niemiecki, kto głosi to co głosi nauka niemiecka albo od biedy rosyjska zgermanizowana od czasów Piotra I, starannie goli policzki, kto rozumie ewangelię w kościele i mszę wygłaszane niezmiennie od wieków po łacinie – ten tylko jest człowiekiem nowoczesnym i kulturalnym – wręcz cywilizowanym.

Bez świadomości w jakim miejscu żyjemy i bez konkluzji z jakim stanem mentalnym własnego społeczeństwa mamy do czynienia nie odbudujemy właściwego ethnosu i nie doprowadzimy do faktycznego wyzwolenia – wyzwolenia umysłowego, kulturalnego, wyzwolenia z niewoli wzorców narzucanych przez KK od 1000 lat (co prawda mało skutecznie o czym zaraz powiemy) i od 200 lat przez obce i wrogie Polsce siły zaborców. Do upadku państwa polskiego doprowadzili oczywiście Polacy, ale KK odegrał tutaj zdecydowanie swoją rolę. W pierwszym rzędzie jednak odegrał ją nie niewoląc czyli sclavizując lud , ale narzucając swoją ideologię elitom i poprzez nie narzucając takich władców, którymi sterowano łatwo z Rzymu. To ich niewłaściwe decyzje konsultowane skwapliwie od samego początku z doradcami watykańskimi doprowadziły do upadku.

Wyobraźmy sobie tylko dwie, z opiewanych dzisiaj jako dziejowe i kluczowe dla Europy, decyzji Polski.

Co by było gdyby przed okresem Smuty w Rosji i w jej czasie królowie Polscy zechcieli zrozumieć, że interesem narodu czy też państwa polskiego którym zarządzają nie jest katolicyzowanie Rusi i Księstwa Moskiewskiego, a ich asymilacja do Rzeczypospolitej i utworzenie polsko-litewsko-ruskiego Trójprzymierza, czyli Rzeczypospolitej Trojga Narodów, z pozostawieniem swobody religijnej obywateli – wszystkich obywateli. Taki kolos jak RTN – III Rzeczpospolita stałby się najpotężniejszym po Chinach organizmem państwowym na świecie. Nie było wszak Ameryki i jej Zjednoczonych Stanów! Ale zaślepieni religijną nienawiścią władcy doprowadzili do bratobójczych religijnych wojen na Rusi, powstania Chmielnickiego, Powstania Bojarów i usunięcia Polaków z Kremla, a potem dalszego ciągu wojen zamiast symbiozy między Moskwą i Polską. Ta wojna toczy się przecież do dzisiaj poprzez zaszłości wynikłe z tamtego błędu. Dlatego powiedziałem i napisałem , że obie opcje mają mnóstwo polskiej krwi na rękach – ta rzekomo patriotyczna, kato-narodowa, która jest kompletnie już ślepa ideologicznie, wysługująca się nieustannie od wieków Watykanowi,  także.

Drugi przykład – co by było gdyby III Rzeczpospolita podzieliła z Turkami nędzną, słabą, zdegenerowaną prawdziwie „po chrześcijańsku” Europę Zachodnią zamiast jej bronić?! Polacy rządzili by w Berlinie, Paryżu, Wiedniu i Londynie, a Turcy w Rzymie i Madrycie. To Polska byłaby centrum rewolucji technologiczno-naukowej, a język polski byłby dzisiaj obowiązującym na świecie – bo pamiętajmy że podboje kolonialne dopiero się zaczynały. A może świat w ogóle uniknąłby dzięki takiemu rozwojowi wydarzeń kolonializmu – bo terenu do zagospodarowania w Rosji jeszcze dzisiaj nie brakuje. Może byłaby ona innym terytorium – nie pustką osadniczą.

Tak na uboczu i bardziej rozrywkowo – nie byłoby 11 września w USA i ataku Al Kaidy gdyby istniała tolerancja religijna, bo nie byłoby też rocznicy 11 września – Klęski Turków pod Wiedniem.

Jeszcze w Polsce lat 20-stych XX wieku wielu osobom (Stachniukowi, Szukalskiemu i kręgom z nimi związanym) wydawało się, że na etnosie słowiańskim i polskim, na ludowej kulturze własnej i innych Słowian oraz wziętych stamtąd wzorcach – tak jak przez okres niewoli czynili to artyści polscy (Mickiewicz, Słowacki, Wyspiański, niezliczone rzesze malarzy, bardziej poślednich twórców  i dzięki tysiącom twórców ludowych) zdołają odbudować model kultury wewnętrznej i ethnos nawiązujący do stylu  sarmackiego i szlacheckiego, który miał miejsce u szczytu potęgi polskiej aż do upadku Państwa polskiego, a był tworem własnym, z własną zakorzenioną głęboko pamięcią pochodzenia – pochodzenia – odsarmackiego. To się wtedy udało tylko po części, był już wiek XX. Elita jednak szła ślepo – jak to neokolonialna „elita” za modami i trendami i hasłami i poglądami wygłaszanymi z Berlina, Wiednia i Paryża.  Teraz jest podobnie. Tylko Rosjanie próbują uczynić to co Polacy próbowali uczynić z początkiem XX wieku – odbudować się na bazie słowiańskości i słowiańskiego ruchu kulturalnego, na odrębności a nie naśladownictwie zwycięzców.  

Borys Olszanskij – Terem Pani Mrozu, Królowej Śniegu – Marzanny (Matka Boska Gromniczna – ze świętem 2 lutego, a może jak  Mor i Marzanna, właściwie po Pełni Księżyca między 20- 26 stycznia?)

Mówmy, piszmy, analizujmy, przede wszystkim odkłamujmy przeszłość, wskazujmy prawdziwe powody upadku Rzeczpospolitej – wyzutej z różnorodności religijnej, z wypędzonymi Braćmi Polskimi – których myśl natchnęła i konstytucję amerykańską i ethos amerykańskiego kapitalizmu i współpracy różnorodnych religii i nacji. Oni to wymyślili tutaj w Rzeczpospolitej i dali to światu, ale kontrreformacja nie pozwoliła im tego dać Rzeczpospolitej – oni również mogli jeszcze odwrócić bieg naszej Ojczyzny ku upadkowi – gdyby nie Watykan i jego doradcy królewscy!!!

Mówmy, dyskutujmy i piszmy. Tytaniczna praca przed nami. Napiszmy dla nas samych i dla naszych dzieci POLSKĄ historię Polski, bo jak na razie najlepszą analityczną Historię  Polski napisał Anglik, Norman Davis – który reprezentuje tam przekłamania typowe jednak dla germańskiej i chrześcijańskiej, a nie dla sarmato-pogańskiej, polskiej = słowiańskiej myśli politycznej.

[Dlaczego polski = słowiański napiszę niebawem w artykule poświęconym nowemu XXI wiecznemu pojęciu i koncepcji narodu - jest ona odległa, choć może nie tak bardzo jak się pozornie wydaje - od XX wiecznego pojmowania narodu. Tutaj stwierdźmy tylko na potrzeby zrozumienia owej tezy, że Polska do 1791 roku, a i potem pod zaborami, obejmowała swoją tradycją i świadomością dziejów Polaków od Syberii i Kamczatki, poprzez Kazachstan i Ural, poprzez Moskwę i Odessę, poprzez Tbilisi, Pragę, Wiedeń i Paryż do Stambułu i Sofii. Ten artykuł może już w styczniu jako związany  z nowym rokiem, bo to Lekcja 6 - Narodziny i Naród].

Piszmy też o naszej wierze , o chrystianizacji, jej roli w zniewoleniu Polaków, o chrześcijaństwie współczesnym – jakie ono jest – zakłamane, dwulicowe, nietolerancyjne, agresywne, bezczelne.

Pisząc to wszystko i analizując na nowo dzieje pamiętajmy  jednak i pilnujmy się, by nie walczyć z katolikami, nie walczyć z ich wiarą. My nie zwalczamy niczyjej wiary. Walczymy o odkłamanie naszej własnej wiary przyrodzonej, rodzimej, Wiary Przyrody. Oczywiście kiedy katolicy nas atakują to należy im odpowiadać – odpowiadać w dwójnasób – zgodnie z zasadą Sistanu. Nie ma nic gorszego niż uległość i milczenie – pokazują to dobitnie dzieje Nadłabia, które w milczeniu znosiło ciosy aż do całkowitej germanizacji i nieistnienia. Ktoś kto nas atakuje jest przeciwnikiem, a nie przyjacielem. Pamiętajmy też o merytoryczności sporu. Osobiste wycieczki, ataki personalne, inwektywy, obraźliwe uwagi – zostawmy to komuchom i postkomuchom – to ich esbecka specjalność, mentalne skrzywienie wielopokoleniowe, wrodzona skłonność do siania nienawiści.

Przede wszystkim – najważniejszym aktem dla wyzwolenia się z neokolonializmu jest uświadomienie społeczeństwu stopnia samozakłamania jakiemu się poddało, dwulicowości i obłudy systemu, który nim rządzi, jego zewnętrznych, obcych zakorzenień.

Dla wyjścia z neokolonializmu i w ogóle dla jakiejkolwiek próby ustanowienia prawdziwej wolności obywatelskiej w Polsce, ważne jest obnażać kłamstwo na każdym kroku i zwalczać dwulicowe postawy – także te religijne.

Konformiści Katolicy, którzy chodzą do kościoła dwa razy do roku w Wigilię i Wielkanoc (a nawet i 10x na rok), uprawiając w kościołach i następnie w domach pogańskie obrzędy, wróżby, rytuały, obstawiając się pogańskimi symbolami  i talizmanami, przyjmują postawę nieskończenie szkodliwą i powinni tego procederu jak najszybciej zaprzestać. Albo niech staną się prawdziwymi chrześcijanami wyrzekając się wszelkiej pogańskości ze swych praktyk, albo niech staną przed lustrem i powiedzą wprost -do siebie – Tak , jestem poganinem i kocham to, chcę taki/taka właśnie być.

Zakłamanie jest jak rak, obłuda i dwulicowość jest cechą sclave – niewolnika a nie SLAVE – twórcy Słowa i Prawdy. Ta dwulicowość i obłuda jest kłamstwem i od dzieciństwa uczy kłamać i tolerować kłamstwo, a nawet uczy cenić umiejętne kłamstwo, dające profity . To nie ma nic wspólnego z ethosem szlachectwa przedrozbiorowego gdzie honor i ojczyzna, a więc prawda i odwaga były bezcenne, a kłamstwo zasługiwało na absolutną pogardę, jako nierycerskie. Pośród tych haseł szlacheckich był też Bóg – i niech pozostanie, ale taki Bóg jaki istniał i obowiązywał przed rozbiorami w Rzeczypospolitej: katolicki, kalwiński, protestancki, ariański, gruziński, żydowski, tatarski, kozacki – greko-prawosławny, bogomilski, masoński, teozoficzny i antropozoficzny, a wreszcie i chłopski (sieljański, jak mówią Rosjanie – czyli słowiano-pogański, jazyczeski, wedaistyczny). Ten ostatni,  znany jest jeszcze jako żywy pośród ludu, z opisów Moszyńskiego, Kolberga a przede wszystkim z opisów rosyjskich – tego musimy odtworzyć, bo najbardziej ucierpiał, został zdewastowany w XX wieku, a nie w 966, ani za czasów poganina Jagiełły-Jogaiłły, ani tym bardziej w czasach Huny wcale nie mongolsko-tureckiego, lecz słowiańskiego Atylli-Hatiłły!  Na szczęście pozostało jeszcze wśród nas wielu którym chce się odtwarzać rycerskie i szlacheckie ideały, ethnos i wielu którzy chcą odtworzyć rodzimą wiarę i rodzimą kulturę. To jest podstawa odrodzenia kulturalnego i duchowego Polski. Bez tego neokolonializm uprawiany w mediach, w nauce polskiej, w rozrywce i na każdym kroku w obyczajach i stosunkach społecznych – się nie skończy.

Uświadomiwszy sobie stan zakłamania panujący w mediach, na uczelniach, w opracowaniach „naukowych”, wróćmy do sprawy wróżb i obrzędów  chrześcijańskich i ich powiązania z pogaństwem. Prawie wszystko w tych rytuałach i praktykach chrześcijan (katolików, prawosławnych, protestantów i innych)  jest czystym pogaństwem, poczynając od przywłaszczonego znaku krzyża a kończąc na modlitwie porannej i wieczornej, znanej powszechnie jako paciorek , „odklepywany” rytmicznie przez indoktrynowane religijnie od urodzenia dziatki.

Dlaczego? Bo wierzenia chrześcijańskie poza tym, że opierają się o potężną część starej praktyki pogańskiej, dołączały systematycznie przez wieki coraz to nowe rytuały do starych, przejmując je od lokalnego pogaństwa w podbijanych krajach.

To już nie przypomina drzewa tylko Baję – plątanina złotych liści, elemetów jemioły, maków – jak Nieci Świata i Nici Światła wyszywające wzór Zdarzeń na Baji – Materii Świata (czerwień i złoto – symbole powodzenia, miłości i bogactwa oraz światła słonecznego)

Chrześcijaństwo od 1000 lat nieustannie się poganizuje, i samo tego nie zauważając, wraca poprzez praktykę i odczytanie jakie nadają mu wierni do pogaństwa, czyli do tego czego chcieli i chcą ludzie, czego potrzebowała i potrzebuje ludzka psychika. Nie do ascezy, wyrzeczeń, cierpienia i kary za wymyślone przez nawiedzonych proroków „zbrodnie” – tego pełne jest ludzkie życie, ale do radosnego świętowania NATURALNYCH PRAW – Porządku PRZYRODZONEGO – Wiary Przyrody.

Cały ten blog mówi o pogańskich tradycjach, nie wyróżniając spośród nich szczególnie wróżb. Bliskie tematowi są artykuły Mezamira Snowida poświęcone magii i rytuałowi.

Czy to jest symbol Chrystusa czy Światła i Bogactwa?

Słowiańska tradycja wróżb, rytuały i magia, nie wywodzą się na pewno, tak jak to przedstawiali „uczeni” katoliccy, z Arkony i od jej białego konia stąpającego po dzidach. To był raczej schyłek publicznego wróżbiarstwa, bo przecież właśnie wprowadzano siłą nową wiarę. Żeby sensownie mówić o wróżbie, a tym bardziej o rytuale wróżby publicznej, trzeba wpierw w ogóle zrozumieć sens jaki ma wróżenie i wróżba dla człowieka.  Słowiańskie rytuały, magia i wróżby nie mają też nic wspólnego z demonicznymi czarownicami klechów chrześcijańskich, latającymi nago (a jakże, głodnemu chleb na myśli!) na miotłach, które trzeba przegnać precz z wiejskich chatek na kurzych łapach i wypalić ogniem i żelazem. Wczesnośredniowieczne opisy wróżby w zapiskach mnichów, to oczywiście wrogie wierze przyrodzonej wypaczenia i obrzydzające interpretacje, mające odstręczać od wróżbiarskich praktyk.

W. Panasenko – Światło Świata

Wspólne korzenie wróżby i rytuałów naturalnych na świecie

Rytuały wróżbiarskie dla wszystkich ludzi na Ziemi mają wspólne korzenie. Tkwią one w psychice człowieka, w biologicznej konstrukcji mózgu. Stąd też praktyki wróżbiarskie są wszędzie na świecie podobne. Podobne są też – na co warto zwrócić przy okazji uwagę –  rytuały obchodów świąt.

Widać to doskonale u buddystów i hinduistów, wyśmiewanych ostatnio ostentacyjnie na szerzącym „tolerancję” religijną zeświecczonym a jednak fundamentalistycznym prawdziwie po chrześcijańsku (dzięki jezuitom, dominikanom i kato-ateistom) TVN-wskim kanale Religia TV. Na szczęście są jeszcze inne możliwości, niż polskie telewizje, gdzie długa ręka katolickich zakonów edukacyjnych nie sięga.

Ostatnio oglądałem na PLANETE  (kanał francuskiej TV) film o Święcie Nowego Roku odbywanym w dniach 20-26 kwietnia, wśród Laotańczyków zamieszkałych na Nowej Zelandii. Tak samo obchodzi się to święto w Laosie, a bardzo podobnie na całym Półwyspie Indochińskim, w Chinach, Indiach, Tybecie , na Syberii i w Ameryce Południowej.

  • Było tam składanie sobie życzeń pomyślności połączone z dzieleniem się pokarmem – tutaj gołąbkiem z ryżu zawijanym w liście winorośli zamiast dzielenia się jajkiem,
  • było rytualne obmywanie się i oczyszczenie dymem,
  • było związanie ducha z ciałem nitką wokół przegubu – zamiast symbolicznej chłosty pękiem bazi – koszkami (kosz – los i duch),
  • było wróżenie i zjadanie pączków kwiatów zamiast pąków kotków-bazi,
  • było uderzanie o siebie figurkami- która mocniejsza (zamiast jajkami na twardo),
  • było święcenie wodą pokarmów i figurek bogów,
  • były niekończące się uczty i rodzinne spotkania,
  • był publiczny orszak pary wybranej jako króla i królowej Wiosny (jest to ewidentne odtworzenie rytuału związanego z posągami dwutwarzowymi, powszechne także w Słowiańszczyźnie, w Grecji starożytnej itp).
  • Wreszcie na koniec, w ostatnim dniu świąt, było też oblewanie się publiczne wodą, podobnie jak u nas, laną wiadrami, zwłaszcza na panny.

Borys Olszanskij – Zarja-Zorjenica (a może to jest Matka Boska Gromniczna?)

Wróżba jaką stosował Władysław Jagiełło tzw. burtowanie z patyczków to nic innego jak opis klasycznej wróżby I-cing z patyczków krwawnika lub trzech monet. Kronikarz przedstawił to jako dowód pogańskości Jagiełły. Co ciekawe nie opisywano w ten sposób –  jako dowodu na pogańskość monarchów polskich – powszechnych, a równie przecież pogańskich w swoich korzeniach, praktyk astrologicznych, uprawianych w Odrodzeniu, oficjalnie i masowo, na uniwersytetach i dworach królewskich. Praktyki astrologiczne przedstawiano jako „naukowe”, a astrologia była w Odrodzeniu i przez wiele wieków później aż do epoki pozytywizmu dziedziną wykładaną na uniwersytetach całej „oświeconej” Europy.

O Astrologii z Wiki:

Astrologia (gr. αστρολογία astrología = άστρον ástron + λόγος lógos, ’nauka o gwiazdach’) – polega na badaniu położenia ciał niebieskich przy założeniu, że istnieje korelacja między zjawiskami na niebie a losem poszczególnych ludzi i wydarzeniami na Ziemi.

Astralistyka postuluje, że we wszystkich kulturach świata zjawiska meteorologiczne, astralne, kosmiczne wywierają na ludzi przemożny wpływ, człowiek uważa je za znaczące lub decydujące o jego losie.

Od astrologii odróżnia się astrolatrię, czyli kult gwiazd i planet, uważanych za demony, bóstwa lub ich siedziby.

W starożytności nie występowało rozróżnienie pomiędzy astronomią a astrologią w dzisiejszym rozumieniu tych pojęć. Astrologia była wówczas wyżej ceniona jako nauka, astronomia była jedynie jej nauką pomocniczą. Mikołaj Kopernik we wstępie do swojego epokowego dzieła „O obrotach” pisze o „Nauce, którzy jedni zowią astrologią, inni astronomią, a wielu spośród starożytnych szczytem matematyki”. Dopiero usunięcie w XVIII w. katedr astrologii na uniwersytetach (m.in. na UJ) zepchnęło ją do roli gazetowej pseudonauki.

Astrologii używano przede wszystkim do prognozowania pogody oraz wyznaczania szczęśliwych dni. Większe przepowiednie, jeśli były trafne, przynosiły sławę i bogactwo. Nietrafione niejednokrotnie kończyły się śmiercią astrologa. Stąd astrolodzy dbali o to by były dostatecznie niejasne i pozostawiające jak największą możliwość interpretacji.

Pierwotnie uważano, że ciała niebieskie reprezentują na niebie władców ziemskich. W pierwszym tysiącleciu przed n.e. ugruntował się pogląd związany z wróżbiarstwem, że indywidualne losy władców mogą być odczytane z położenia ciał niebieskich. Powstał zodiak.

[ładna konkluzja końcowa. Absolutnie nieprawdziwa. Każdy dzieciak z odrobiną zdrowego rozsądku zrozumiałby, ze Zodiak nie powstał w ten sposób, gdyż Zodiak jest znany wszędzie na świecie - we wszystkich kulturach, tych które współpracowały z sobą ściśle i tych izolowanych - nie ma nic wspólnego ten fakt z wróżeniem przyszłości królom! Niestety nie mam zamiaru pisać artykułu na temat korzeni zodiaku. W sensie symbolicznym zodiak słowiański jest zupełnie inny niż ten chaldejski. Inny symbolicznie jest zodiak Majów czy Inków i inna miara czasu, inny Chińczyków czy Hindusów - także pojęcie upływu czasu jest tu inne i kalendarz. Żaden z nich nie powstał by wróżyć przyszłość królom, powstały wręcz w czasach kiedy w ogóle nie było jeszcze królów - w Neolicie - o czym wie ktoś kto słyszał choćby jedno słowo o Dysku z Nebry i zodiaku na tym dysku oraz o kalendarzu na tym dysku. Ktoś kto słyszał o Stonehenge nie może chyba pisać podobnych bzdur. W czasach Stonehenge istniał już zodiak odczytywano równonoce i przesilenia, wschody i zachody w określonych punktach nieba i dnia. C.B.]

Dalej jest trochę lepiej:

Chrześcijaństwo, opierając się na Biblii, potępiało wszelkie wróżbiarstwo, w tym przekonania Chaldejczyków i astrologię. Tertulian (Tertullianus) ostrzega przed astrologią.

Ze okresu średniowiecza zachowały się nieliczne księgi astrologiczne, na przykład rękopis nr 3731 z 1431 roku z kolekcji Harleian – jest to zbiór rękopisów w Muzeum Brytyjskim zgromadzony przez Roberta Harleya i jego syna Edwarda w początku XVIII wieku.

W renesansie nastąpił ponowny rozwój astrologii jako kontynuacja tradycji hellenistycznych. Wielcy astronomowie często zajmowali się astrologią (Kopernik, Tycho de Brahe, Galileusz, Johannes Kepler), uważali jednak taką działalność za niegodną astronoma. Aż do XIX w. astrologia zachowuje swe znaczenie w najwyższych warstwach społecznych.

Astrologia nazywana jest czasem „wiedzą królewską”. Królewskość jej bierze się jednak nie od wyższości nad innymi dziedzinami, lecz z historycznych zaszłości. Od początku bowiem nielicznych wówczas astrologów można było znaleźć tylko na dworach królów i władców.

Niektóre symbole masońskie odwołują się do astrologii.

Bardzo ważną rolę astrologia odgrywa w antropozofii Rudolfa Steinera, który uważał astrologię za naukę. Astrologię cenił także Carl Gustav Jung

Potrzebujących bardziej szczegółowego zgłębienia tematu odsyłam więc do Wiki: http://pl.wikipedia.org/wiki/Astrologia

Znaczenie wróżby

Wróżby mają bardzo ważne znaczenie dla ludzi. Jeżeli księżom się wydaje, że wróżby można wykorzenić to szczęść panie boże. One są nie do wykorzenienia. Dlaczego?!

Bo to nie są wcale zabobony – jak przedstawia się to np. w Wikipedii – w ogóle teksty Wikipedii na temat wróżbiarstwa czy wiary rodzimej, jej świąt i rytuałów urągają zdrowemu rozsądkowi i są obraźliwe – nie wiem kto to redaguje, jakiś kato-ateista.

W. Panasenko Carstwo Kościeja

Oto definicja Wiki i kilka przykładów tamtejszej wikipedycznej (czytaj: kato-ateistycznej) interpretacji wróżbiarstwa:

Definicja

Wróżenie (wróżbiarstwo, dywinacja) – zespół czynności związanych z próbami przepowiadania przyszłości z pomocą specjalnych przedmiotów i technik, a według niektórych interpretacji, także sił nadnaturalnych. W środowisku naukowym wróżenie uznawane jest za pseudonaukę. Na chwilę obecną nie istnieje żaden dowód w jakikolwiek sposób potwierdzający skuteczność wróżenia.

Wróżenie a psychologia

Badania etnograficzne różnych kultur wykazały, że wróżby są równie popularne jak wiara w bóstwa. Większość przepowiedni odnosi się do szczęścia w miłości, majątku lub posiadania dzieci, czyli do tego co najbardziej interesuje większość ludzkości.

Niektórzy naukowcy[kto?] przypisują popularności wróżbiarstwa kilka przyczyn psychologicznych:

  1. Język wróżb jest prawie zawsze na tyle niejasny, aby trudno było zweryfikować ich prawdziwość w przyszłości, gdyż prawie zawsze pozostawia on dużą możliwość interpretacji, tego co ma się właściwie zgodnie z wróżbą wydarzyć.
  2. Ludzie wierzący we wróżby mają skłonność do zapominania nieudanych przepowiedni. Za to doskonale pamiętają te, które się sprawdziły.
  3. Wróżbiarze są dobrymi psychologami praktycznymi i umieją odgadywać, czego od nich oczekują klienci, „przepowiadając” im taką przyszłość, której się klienci podświadomie obawiają, lub odwrotnie – mówiąc im to, co chcą usłyszeć. Niektóre techniki dywinacyjne mają wiele wspólnego z testami projekcyjnymi, jakie obecnie stosuje się we współczesnej psychologii.

Wróżbiarze i ich entuzjaści zarzucają przeciwnikom i krytykom pomijanie w próbach interpretacji zjawiska współczesnej nauki, zwłaszcza odkryć fizyki, zgodnie z którymi wszechświat jest wielowymiarowy, czas zaś tylko jednym z jego wymiarów, specyficznym tylko dla naszego typu czasoprzestrzeni. Zdaniem wróżbiarzy miałoby to tłumaczyć fenomen wróżenia. Fizycy sądzą, że taka interpretacja ich badań, to pseudonauka pozbawiona jakichkolwiek dowodów eksperymentalnych. Niektórzy przeciwnicy wróżbiarstwa w swej krytyce opierają się głównie na interpretacjach religijnych. Postawa taka nie ma nic wspólnego z naukowym podejściem do badanego przedmiotu, bo nie odrzuca samej możliwość skutecznego przepowiadania przyszłości, lecz uznaje je za niemoralne (z punktu widzenia danej religii).

[Ten tekst powyżej świadczy o kompletnym niezrozumieniu mechanizmu wróżby przez osobę piszącą. To po pierwsze.Wróżba, która się spełnia nie potrzebuje naukowego potwierdzenia sposobu i mechanizmu. Żaden wróżbiarz, ani osoba wróżąca nie będzie się powoływał na "fizyczne" możliwości przepowiadania, wieszczenia, albo wręcz wpływania na zdarzenia mające miejsce w przyszłości.  Siła wróżby w przypadku wróżb indywidualnych (z wyłączeniem wieszczenia - wieszczby) polega wyłącznie na psychologicznym oddziaływaniu wróżbiarza i osoby przyjmującej wróżbę. Czy piszący powyższy tekst słyszał kiedykolwiek o psychologicznym wpływie na wyleczenie się np. z choroby, o przypadkach samowyleczenia się itp? Ten sam mechanizm prowadzi w skrajnych przypadkach do samospełnienia sie klatwy i smierci przeklętej osoby, ten sam mechanizm ma wpływ na o wiele bardziej błache wydarzenia w życiu jednostki, wpływ pozytywny lub negatywny. Wróżba to tylko narzędzie wyzwalające aktywność określonego rodzaju u danej osoby. mechanizm psychologiczny, uchwytny - nie nadprzyrodzony.

Po drugie: przytoczone odwołanie do koncepcji fizyki współczesnej wskazuje, że brak merytorycznych argumentów przeciw wróżbiarstwu i jego pozytywnym spełniającym się prognozom. Powoływanie się na bliżej nieokreślonych fizyków to figura retoryczna, są tacy i siacy fizycy - jedni potwierdzą to a drudzy tamto. Powoływać można się  na fakty naukowe a nie na autorytety i to bez podawania nazwisk.  Fakty z dziedziny fizyki kwantowej przeczą zupełnie tej wypowiedzi.

Oto typowy bełkot środowiska naukowego broniącego się przed uznaniem, iż nie ma ono kompetencji by wypowiadać się na temat sensowności praktyk, które są przez ich instrumenty - jak  sami przyznają - niemierzalne. To, że oni nie znajdują swoimi narzędziami dowodów na trafne przepowiednie lub skuteczne wróżby nie jest żadnym dowodem na to, iż trafne przepowiednie i skuteczne praktyki wróżbiarskie nie istnieją. Po prostu śmiać się chce z bełkotu uprawianego w Wikipedii.

Mam wątpliwości czy ten tekst pisał w ogóle naukowiec, specjalista w temacie. Jeżeli tak, to jest to hańba dla polskiej nauki. Niemerytoryczne manipulanctwo i propaganda kato-ateistyczna zamiast światopoglądu naukowego, nawet ateistycznego, ale logicznego w podstawowym zakresie logiki ucznia gimnazjum.

C.B.]

Borys Olszanskij – Pogańskie Lato – Bogini Lata (Ruja) [ Matka Boska Kwietna?]

Wróżenie a religia

Próby przepowiadania przyszłości, kontaktów ze zmarłymi czy czytania w myślach podejmowano już w odległej starożytności. Czarownicy, wróżbici i astrologowie występowali we wszystkich znanych kulturach starożytnych, gdzie pełnili często rolę kapłanów. Magia, w tym wróżbiarstwo, współistniała najczęściej z religią. Tak było u starożytnych Babilończyków, Egipcjan, Kananejczyków, Greków, Rzymian, Celtów oraz wśród ludów zamieszkujących Afrykę, Australię i obie Ameryki. Techniki dywinacyjne są też znane i stosowane w wielu światowych religiach pochodzących z rejonów Indii i Chin: buddyzmie, taoizmie, hinduizmie.

Jedynym znanym wyjątkiem są wyznania oparte na wierzeniach starożytnych Hebrajczyków (judaizm, chrześcijaństwo, islam), ze względu na bardzo specyficzny obraz świata duchowego jaki został przez nie zaadaptowany ze Starego Testamentu.

[Tu od razu uwaga, bo widać jak na dłoni - wyjątkiem jeśli idzie o wróżby są wierzenia oparte o judaizm zmodyfikowany przez chrześcijan i islamistów. Tam gdzie rozwój religii miał charakter ewolucyjny od Wiary Przyrody do systemu filozoficznego - hinduizm, buddyzm , taoizm, czy naturalne religie afrykańskie i amerykańskie, wróżba jest przyjęta i zrozumiała. Nie ma kontestacji. Dlaczego te trzy oparte o objawienie, a nie o naturę, religie odrzucają przepowiednię i wróżbę? Ano z powodu swojego objawienia. Dowody mamy akapit dalej  czyli poniżej C.B.]

  • Przepowiadanie przyszłości należało do proroków Jahwe, ale Mojżesz ostrzegał, że czasami będą je skutecznie stosowali także prorocy innych bóstw (Księga Powtórzonego Prawa 13:2-3), za którymi stały duchy demoniczne (Powtórzonego Prawa 32:17). Dlatego też Mojżesz zakazał wszelkich praktyk okultystycznych (Powtórzonego Prawa 18:10-11), zaś późniejsi prorocy potępiali astrologię i jasnowidzenie (Izajasza 47:13; Księga Jeremiasza 27:9; Księga Micheasza 3:7; Księga Zachariasza 10:2).
  • Czytanie w myślach innych ludzi oraz poznanie ukrytych faktów z ich życia było możliwe tylko na drodze Bożego objawienia, gdyż Bóg jako jedyny zna głębię ludzkich serc (Genesis 41; 1 Księga Królewska 8:39; Psalm 139; Księga Daniela 2). Jednak duchy demoniczne poruszające się po ziemi mogły przekazać część swojej wiedzy osobom praktykującym różne formy okultyzmu (Księga Hioba 1:7, 2:2; Księga Powtórzonego Prawa 18:14).

[Te dwa punkty wyjaśniają wszystko. Przepowiadanie przyszłości należy do proroków ich religii, a wszyscy inni takiego prawa nie mają. Jeśli kto inny to robi, to nawiedził go demon. Jeśli Kali to robić to jest fajnie, jeśli nie Kali, to jest demon.  Drugi punkt - czytanie przyszłości jest możliwe na drodze bożego objawienia - no a bóg objawia się tylko im i to nie wszystkim, tylko ich kapłanom - i to nie wszystkim - tylko kapłanom-prorokom. Reszta oczywiście jest nawiedzona przez demona. Hura! Co zatem dalej? A to poczytajmy sobie poniżej]:

Dla powyższych przyczyn wróżbiarstwo w prawie mojżeszowym karano śmiercią, zaś w praktyce wszystkich okultystów wypędzano z Izraela (1 Samuela 28:3, 2 Księga Królewska 23:24; Zachariasza 13:2).

Jeden z nurtów judaizmu zaadaptował kabałę, będącą formą wróżbiarstwa.

Chrześcijaństwo potępiło wszelkie praktyki okultystyczne (Dzieje Apostolskie 19:19; List do Galacjan 5:20; Apokalipsa 22:15), lecz odrzucono jednocześnie karne wymogi prawa Mojżeszowego (Ewangelia Jana 8:3-11). Kiedy chrześcijaństwo stało się w starożytnym Rzymie religią państwową, powrócono do zasad starotestamentowych, przywracając w IV wieku karę śmierci za praktykowanie wszelkich form astrologii. Od XVI wieku podczas procesów Inkwizycji zwrócono uwagę na sprawę czarownic i czarów, na stosach spalono wiele kobiet podejrzewanych o wróżenie. Początkowo sprzeciwiali się temu jedynie wyznawcy pacyfistycznych wyznań protestanckich (waldensi, anabaptyści–huterianie, kwakrzy). W Polsce ostatnie procesy zakończone spaleniem czarownic przeprowadzono w XVIII wieku.

Również Koran (5;3 oraz 5;90) zabrania wyznawcom Allaha praktykowania wróżbiarstwa.

[Oto mamy co z tego wynika. Nie dosyć, że tylko ich prorocy mogą przepowiadać przyszłość to wszystkich innych (z wyjątkiem czasów gdy chrześcijanie bili się o władzę w Rzymie) należy spalić i zabić. Brawo. Oto co również dzisiaj Wojciech Cejrowski i inni fundamentaliści katoliccy wiedzą i sądzą o wróżbiarstwie, oto co z wróżbiarstwa rozumieją. Godzą się z jego istnieniem bo to nie prawda, że żyjemy w katolickim w 99% społeczeństwie. Społeczeństwo to jest w co najmniej 30% ateistyczne (bo taki jest światopogląd naukowy oparty o marksizm, w którym ich wychowano). 

Spróbujmy więc zrozumieć proces wróżenia i czemu on służy, zanim zaczniemy krzyczeć wielkim głosem słowa potępienia oraz zanim zaczniemy palić na stosach. Dziwne, filozofia i psychologia rozumieją potrzebę wróżby - bo buddyzm i taoizm to filozofie, a że psychologia to rozumie to już wiadomo od Freuda i Junga. Sto lat minęło, a ci stoją w miejscu - nawet w Wikipedii, nie mówiąc o ambonach i księdzu Natanku! C.B.]

W. Panasenko – Swarożyc

Podstawowa sprawa – zrozumienie mechanizmu wróżby

Kto nie rozumie mechanizmu wróżby nie rozumie podstawowych zasad psychologii. Moja żona z trzydziestoletnią praktyką psychologiczną i tak samo długą praktyką pracy z młodzieżą, mogłaby to każdemu bez trudu wyjaśnić. Podobnie powinien to potrafić wyjaśnić każdy psycholog świeżo po studiach. Jednak dla osób omawiających stosunek psychologii do wróżbiarstwa w Wikipedii widać nieznane są ustalenia Freudystów, Karla Junga, żeby już nie powiedzieć o bardziej współczesnych psychologach.  Nie znają oni najwyraźniej pojęć świadomości, podświadomości i nieświadomości – a może ich nie uznają? Pogląd wygłoszony w kato-ateistycznej Wiki jako stosunek psychologii do wróżbiarstwa to irracjonalny bełkot  jakiegoś niedouka, skrajnego behawiorysty i materialisty (co dzisiaj już anachroniczne!) o zawężonym światopoglądzie i niskim IQ.

Wróżba najczęściej jest współcześnie tylko pewną formą zabawy. Używana jest tak jak się używa nikotyny, alkoholu czy marihuany. Jako zabawa  rozprasza powierzchowne lęki i obawy, staje się wentylem dla niepokojów, rodzajem balsamu, uspokojeniem dla nerwów. Pozwala uwolnić umysł od zbędnego balastu płytkich lęków wynikających z niepewności bytu, niepewności codzienności.  Nikt przecież nie bierze poważnie gazetowego horoskopu na bieżący dzień dla znaku Wagi.

Traktowana jednak poważnie, wróżba pomaga skutecznie – bez żadnych „naukowych” wątpliwości – podejmować decyzje w sytuacji pół na pół, czyli na dwoje babka wróżyła, kiedy racjonalne przesłanki idealnie się równoważą, a decyzja musi być podjęta, bo trzeba działać.

Artur Grottger – Zła wróżba

Wróżba jest częścią magii i podlega tym samym mechanizmom, a więc wymaga rytuału.O rytuale magicznym – najbardziej podstawowym można przeczytać u Mezamira Snowida na tym blogu, więc  nie będziemy go tutaj powtarzać. Wróżba może dotyczyć i być wykonywana przez samego wróżącego.  Może być wykonywana przez wróżącego dla tego komu się wróży, wtedy w kręgu magicznym zasiada więcej osób i jest on nieco inaczej przygotowany niż krąg „osobisty” – po prostu obejmuje inne osoby poza wróżącym albo wieszczącym.

Taka wróżba musi być poprzedzona praktyką wyciszającą, skupieniem, powagą, wprowadzeniem stanu „pustego umysłu” zgodnie z praktyką np. jogi, albo inną praktyką „wyciszającą”. Już Freud i Jung w XIX wieku i na początku XX a więc prawie 150 lat temu wiedzieli to, czego księża katoliccy i Wikipedyści dzisiaj nie wiedzą, że wróżba uwalnia podświadomość, a nawet pokłady nieświadomości tzw „id” – instynkt umysłu (świadomość gadzią – móżdżkową). Podświadomość i nieświadomość zawiera pokłady wiedzy niedostępne dla świadomości człowieka. Wróżba uruchamia ten mechanizm i pozwala podjąć decyzję, która przy braku dostatecznych racjonalnych przesłanek, bywa w bardzo wielu przypadkach właściwa.

W każdej kulturze od starożytnego Egiptu, Grecji czy Rzymu poprzez narody Żydów, Chińczyków, czy plemion północy istniała instytucja wróżbity, szamana, astrologa, kołoduna czy wyroczni. Poprzez wieki historii przewijają się postacie króla Salomona, Kasandry, Nostradamusa. Każda Gromada słowiańskich kapłanów miała swój rodzaj wróżby, w której się specjalizowała. Wróżono z zachowania owadów, z ziół, z płatków kwiatów, z szeptu strumienia (rzekacze), wróżono na takie sposoby o których nawet się nie śni autorom zamieszczonego poniżej wykazu rodzajów wróżbiarstwa (technik) z Wikipedii.

Kołoduni wieszczyli na przykład i wróżyli ze wszelkich rodzajów wirów – powietrza, wody, kołowania ptaków, opadających koliście liści drzew, opadającego piórka, kręgu przemierzanego przez świętego wierzchowca po belkach – dzidach – to znane z Arkony (istotą tej wróżby był krąg i belki – odpowiedniki patyczków z krwawnika w I cingu) – z tańca wirowego w Świętym Kole (Wrżinym Kole [wrżina - warkocz, splot, ale i wrzenie krwi, ekstaza, wrczich - kosa, kobiecy warkocz, ale kosa-kosz - to także rodzime słowiańskie określenie na los - los słowo greckie, także wrzich - warkot, jak kołującego owada i war-kod wrzący, ognisty, ekstatyczny kod]). Wróżyli też z diabelskich kręgów grzybowych i posuwając się ścieżka wzdłuż kolistego ogrodzenia i wałów świątyni np Dziewięciu Kręgów.

[kliknij i powiększ koniecznie]

Czy Świątynia Dziewięciu Kręgów istniała naprawdę? Tak! Istniała! Pokazuję tylko dwie z z mapek nad którymi obecnie pracuję – będzie to tekst o Świętych Wzgórzach Polskich, których system jest zakotwiczony w wielkim euroazjatyckim –  Systemie Wzgórz Świętych lub nazwijmy go Systemem Czakramów Starego Świata (Lądów Białego i Czarnego oraz Mazji – Europy, Afryki i Azji). Tutaj na obrazku u góry polski system świętych wzgórz wkomponowany w linię Stonehenge – Kijów, a poniżej ogólny kształt polskiego systemu świętych wzgórz

Powinniśmy przyjąć, że nawet odchylenie Wawelu od Jasnej Góry na linii z Katedrą na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie  o 9 kilometrów to przy tych odległościach w czasach bez teodolitu, GPSu i możliwości bezpośredniej obserwacji bardzo niewiele – także w granicach dopuszczalnego odchylenia ze względu na ukształtowanie terenu, bo wzgórza nie zawsze leżą dokładnie na linii, ale oscylują wokół niej nie dalej niż plus minus 5 km po obu stronach osi.

Starożytni Grecy cenili wyrocznię w Delfach. W jaskini kapłanka siedziała na trójnogu postawionym nad wąską szczeliną, przez którą wydobywały się wulkaniczne gazy wprawiające ją w trans. Odpowiedzi delfickiej wyroczni były pełne niejasności i dwuznaczności. Podobno nigdy się nie myliła, jak twierdzili wszyscy pytający – czy to by wystarczyło naukowcom do uznania iż dowody na trafność wyroczni istnieją? Kiedyś zapytana o wynik mającej się odbyć bitwy, odpowiedziała: „wygra wielkie mocarstwo”. Każda ze stron wzięła tą przepowiednię jako dobry omen dla siebie. Kapłanka delficka nie pomyliła się. Ktokolwiek zwyciężył w tej potyczce mógł szczycić się wawrzynem mocarza.

Każda nacja poprzez wieki rozwojuj kultury wytworzyła jakieś narzędzia wróżbiarskie – wróżenie z lotu ptaków, wnętrzności zwierząt ofiarnych, według numerów kabały, z fusów kawy lub herbaty, z run i czert, szklanych kul, tarota i astrologię.

Nie zmienia to jednak faktu, że są to narzędzia, którymi posługuje się człowiek. Człowiek ze wszystkimi swoimi zaletami i wadami. Czyni to lepiej lub gorzej, mądrzej lub głupiej, płycej albo głębiej.

Patyczki z łodyg krwawnika

Bardzo mądrze o rodzajach wróżby WIKI:

Techniki wróżenia

  • aeromancja – wróżenie ze stanu powietrza, chmur, komet
  • alektriomancja – wróżenie przy użyciu koguta
  • aleuromancja – wróżenie za pomocą ciasta
  • alomancja – wróżenie za pomocą soli
  • antinopomancja – wróżenie z wnętrzności kobiet i mężczyzn
  • astragalomancja – wróżenie za pomocą kostek, kamyków lub kawałków drewna
  • astrologia – wróżenie z gwiazd i ruchu planet
  • chiromancja – czytanie z linii rąk
  • dafnomancja – wróżenie z lauru
  • gastromancja – wróżenie z odgłosów wydobywających się z brzucha
  • geomancja – wróżenie z rozrzucanych kamieni, żwiru, patyczków, klejnotów itp.
  • hieromancja – wróżenie z chodu i trzewi zwierzęcia przeznaczonego na ofiarę
  • idolomancja – wróżenie z figurek, wizerunków i posągów
  • kartomancja – wróżenie z kart, w tym karty tarota
  • katoptromancja – wróżenie ze zwierciadła[1]
  • kattabomancja – wróżenie z naczyń wykonanych z metalu
  • keromancja – wróżenie z lanego wosku, np. na Andrzejki
  • kleromancja – wróżenie za pomocą kości
  • krystalomancja – wróżenie z kryształów, luster lub kryształowej kuli
  • litomancja – wróżenie z kamieni szlachetnych
  • logarytmancja– wróżenie za pomocą logarytmów
  • macharomancja – wróżenie z noży
  • numerologia – wróżenie oparte na symbolice cyfr
  • oinomancja – wróżenie ze strużki rozlewanego wina
  • omfalomancja – wróżenie z pępka
  • onejromancja – wróżenie z marzeń sennych
  • ornitomancja – wróżenie z lotu ptaków
  • piromancja a. pyromancja – wróżenie z ognia
  • przepowiadanie pogody
  • sciomancja – wróżenie z cieni
  • skapulimancja – wróżenie z pęknięć na powierzchni wypalonej kości
  • stareomancja – przepowiadanie przyszłości z żywiołów
  • teriomancja – wróżenie z dzikich zwierząt
  • tasenografia – wróżenie z fusów
  • tuframancja – wróżenie z popiołów
  • tyromancja – wróżenie ze sposobu, w jaki ścina się ser
  • wróżenie z run
  • wróżenie z ryżu (Tybet)
  • Yijing

[W paru miejscach postawiłbym tutaj mocne znaki zapytania. Co znaczy na przykład "wróżenie z ryżu - Tybet"? Czy gdzie indziej z ryżu się nie wróży? A czy nie da się wróżyć z rozsypanego czegokolwiek: mąki , cukru? Co znaczy tutaj: Yijing - czy to I-cing? W takim razie wróżba z patyczków, monet i interpretacja Księgi. Ma to jakąś nazwę i inne odpowiedniki? Na prawdę ten wykaz w ogóle nie ma żadnego sensu. Co to jest wróżenie z dzikich zwierząt?  Z ich kości, wzroku, stanu sierści i pazurów? Wróżenie z lanego wina, a z lania wody nie da się powróżyć? Przepowiadanie pogody - fajnie tu zaklasyfikowano meteorologów. Prognozy pogody w TV to przecież typowe wróżby oparte na metodzie obserwacyjnej i przepowiadane zawsze na podstawie niedostatecznych danych. Wróżenie z wosku na Andrzejki doczekało się tutaj fachowego określenia - też fajne, ale niekoniecznie na Andrzejki. Anglicy i Amerykanie jednak bardziej poważnie podchodzą do Wikipedii, rzeczywiście pracują nad tym żeby to była elektroniczna encyklopedia wiedzy. U nas jest to najczęściej bełkot osoby niekompetentnej. C.B.]

Aleksander Bruckner o burtowaniu Jagiełły i wróżbach wśród Litwinów

Czy decyzję o głębokiej integracji ze strefą euro podjęto na postawie głosu wyroczni lub wróżby z patyczków krwawnika?

Obawiam się, że rząd polski nie wie co czyni integrując się teraz ze Strefą Euro – chyba nie usiedli i nie powróżyli sobie z I-cingu, ani nie burtowali, bo nie wiedzą co to jest. Oczywiście pewnie długo się modlili i może modły ich natchnęły – to też rodzaj wróżby uprawianej przez chrześcijan w kościele – praktyka pogańska, jak najbardziej. Uważają że zaklęcia mogą uratować strefę Euro – to jest, moim zdaniem raczej działanie bardziej irracjonalne niż racjonalne. Przyrzekają poprawę, ale za tydzień (no może pół roku)nie będzie jak wykupić włoskich obligacji, bo nie ma na to kasy.  Bozia nie da, od modlitw nie przybędzie, rzeczywistość i jej naturalne (przyrodzone ) prawa jest twarda, z pustego nalewa …kto? Wiemy.

Ale może się mylę, bo racjonalnych przesłanek za takim postępkiem, z perspektywy rządu, jest tyle samo co przeciw niemu. Z perspektywy społecznej zdecydowanie inaczej to wygląda, przesłanek przeciw integracji jest wystarczająco dużo, żeby już teraz do niej nie dążyć. Zobaczymy kto ma rację.

Wracając do przejętych przez chrześcijaństwo pogańskich rytuałów i wróżb to aż świerzbi żeby powiedzieć słowo na temat „pogańskiego” papieża Jana Pawła II, który trzecią przepowiednię fatimską postawił na najwyższym możliwym piedestale, czyniąc z niej znak boga. Już sam ten fakt ciągnie za sobą w górę inne przepowiednie licznych osób nawiedzonych i czyni walkę z nimi trudną. Papież wiedział jak manipulować tłumem i czym go porwać. Porywał go przepowiedniami, znakami boskimi, przemówieniami, pieśniami i umiłowaniem przyrody – tym wszystkim co wprost pogańskie w katolicyzmie.

Żebyśmy mieli jasność, ja absolutnie nie twierdzę, że osoby o szczególnej wrażliwości i wnikliwości umysłu nie dotykają istotnych przesłań i naprawdę głębokiej, ukrytej przed przeciętnymi umysłami wiedzy. Wręcz odwrotnie – jestem pewien że tak jest. Tyle, że to nie jest żaden proces nadprzyrodzony. Przecież  są osoby o bardzo wysokim IQ i z bardzo  wyostrzoną percepcją niedostępną innym.Są tacy którzy widzą i rozumieją więcej. Czasami warto ich wysłuchać – ale oczywiście tylko na własne ryzyko.

Ja bardziej wierzę w niezwykła umysłową przenikliwość i natchnienie, w wieszczość wynikającą z trafności prognozy przy niewystarczających danych, niż w boską ingerencję w życie skromnej jednostki. Ciekawe że JP II nie miał takich wątpliwości w sprawie tej wyroczni. O wyroczniach i przepowiedniach moglibyśmy bardzo długo, bo są tego nieskończone przykłady, ale to tylko szkic tematu więc mamy jeszcze inne sprawy.

Idąc dalej – nie tylko „pogański” papież był poganinem, jeszcze gorzej rzecz się ma z wielebnym Ratzingerem – wybitnym teologiem. Oto przy pomocy konsoli czy czego tam, z podszeptu samego chyba diabła, odpala na stoku góry zieloną choinkę. A cóż ta choinka ma wspólnego z Jezusem Chrystusem, pytam się? Żeby chociaż odpalał palmę?! Ano nic, nie ma wspólnego. Usiłują nam mówić, że to Chrystus się rodzi a zielone jest symbolem narodzin, ale narodzin czego?! Chyba nowego życia przyrody po zimie? Trudno naprawdę wyjaśnić wszystkie te zawikłane rytuały związane z Narodzinami Światła Świata i zaadoptować je do chrześcijaństwa.  Snopki zboża i kłosy słowiańskie stawiane w czterech rogach chaty – to już prawdziwy orzech do zgryzienia dla teologa –  same orzechy i kasza w kutji to też zresztą niezły problem. Bo kasza to pokarm Uboża- Radogosta (Bożycka, czyli mniejszego Boga – według Górali-Harów) i Ubożuchów, jego duchów pomocniczych – bogunów Domu i Gospodarstwa. A orzechy to już od samej nazwy zaczynając „orzej” (jurnej, wschodzącej mocy) poważny problem.  Z orzechem jest i dalszy problem w tym, że orzechy reprezentują w świecie roślin  i nasion Sporów-Bogocy (jak mawiają  Górale Harowie – Dużych Bogów – Bogocy, czyli Bogów Powodzenia i Bogactwa, Dostatku).  To dlatego orzechy na drzewku albo na świetliku (jak by tu wyjaśnić po bożemu po katolickiemu taki „świetlik” – jako zabobon? Sama nazwa jest oczywista), podsufitowym stroiku-sadku – są zawijane w srebrne i złote folie. Proste! Ale nie dla teologa. Takich problemów w tym jednym święcie znalazłbym 50! Jakże trudno pogodzić te wszystkie maski zwierzęce, postać przychodzącego po raz drugi z dziwnymi darami ni to dobrymi ni to złymi Mikołaja (Mąda-Nikuły pogańskiego), postacie trzech magów, koincydencję narodzin nowego boga w człowieczym ciele, z powszechnie obchodzonymi przez całe wszechświatowe pogaństwo  Nocami Dzikich Łowów na rodzące się Nowe Światło. A propos przedstawiam fajny, nowy rosyjski obrazek  „Dzikie Łowy – Nocne Bitwy”

W. Pansenko – Nocne Bitwy, Dzikie Łowy

Tak jest ze wszystkim w chrześcijaństwie – KK zabraniając swoim członkom praktykowania pogańskich rytuałów dąży do samozagłady – będzie musiał wykluczyć wszystkie obrzędy pozakościelne, czyli wszystkie które podobają się ludziom i pozwalają im odprężyć się i świętować jakoś dni święte – odmieniać je odróżniając tym samym od codziennej szarości. Jak będzie wyglądać Wielkanoc bez tych obrzędów – odpowiedzcie sobie sami. Wszystkie obrzędy a nawet znaki używane przez KK i Chrześcijan są pogańskie.

Matka Boska Zielna?
Ostara 21 marca
Słowiańskie Jare Święto

 Ostara – pogańskie święto, tzw. sabat mniejszy, obchodzony 21 marca, związany z radosnym momentem zrównania dnia i nocy.

Ostara wyznacza początek wiosny. Symboliczny moment kiedy dzień (światło) wygrywa z nocą (ciemnością) jest początkiem okresu radości, płodności i rozmnażania się.

Tradycyjnym symbolem tego dnia jest jajko, które symbolizuje odrodzenie i powstanie nowego życia. Tradycja ta została przejęta przez chrześcijaństwo i jajko jest także symbolem związanym z Wielkanocą, która ma miejsce w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca.

Inaczej jest w Islamie:

PAP 13.12.2011

W Arabii Saudyjskiej stracono w poniedziałek kobietę skazaną za uprawianie czarów

- poinformował saudyjski resort spraw wewnętrznych.

Ta „zbrodnia” jest – zgodnie z saudyjską interpretacją prawa islamskiego – zagrożona karą główną, podobnie jak mord, gwałt i handel narkotykami.

We wrześniu stracono w Medynie Sudańczyka skazanego za czary. Większości „czarownic” i „czarowników” zarzuca się, że rzucają na ludzi klątwy, na życzenie krewnych lub znajomych. Przestępstwem jest też w Arabii Saudyjskiej odpłatne wytwarzanie czarodziejskich amuletów.

Nie ujawniono, jakich konkretnie „czarów” dopuściła się stracona w poniedziałek kobieta. Wyroki śmierci wykonuje się zwykle w Arabii Saudyjskiej publicznie, ścinając skazańcowi głowę.

PAP

20.03.2010

Arabia Saudyjska – kara śmierci dla prezentera TV

W Arabii Saudyjskiej skazano na karę śmierci prezentera libańskiej telewizji za uprawianie czarnej magii.
48-letni Ali Husajn Sibat w swoim programie w satelitarnej stacji „Sheherezade” zajmował się wróżbami i dawaniem porad dzwoniącym do niego widzom. Kiedy przyjechał z pielgrzymką do Arabii Saudyjskiej został aresztowany przez policję religijną i oskarżony o uprawianie czarów.Sąd pierwszej instancji wydał wyrok śmierci. Prawnik prezentera złożył apelację, ale po ponownym rozpatrzeniu sprawy sąd podtrzymał wcześniejsze orzeczenie. Uznał, że dowody przeciwko prezenterowi są wystarczające, a wyrok ma mieć charakter odstraszający. Teraz, po złożeniu kolejnej apelacji, sprawą zajmie się inny sąd.Wyrok potępiła organizacja Amnesty International, która zaapelowała do króla Arabii Saudyjskiej Abdullaha II o niedopuszczenie do egzekucji i natychmiastowe uwolnienie Sibata, ojca pięciorga dzieci.
[ W wielu krajach muzułmańskich odbywają się wciąż, na bieżąco, procesy czarownic a wyrokiem często jest kara śmierci. W Arabii Saudyjskiej na wykonanie wyroku śmierci czeka obecnie 140 0sób. C.B] 

Śmiercią wg najważniejszych szkół koranicznych (obejmujących ok. 98% muzułmanów) karana jest też odstępstwo od wiary (ridda), obejmująca zarówno zmianę wyznania, jak też poważne błędy doktrynalne w wyznawanym islamie (np. kwestionowanie prawdziwości Koranu). Niegdyś niemal wszystkie kraje islamskie stosowały się do tej zasady. Na początku XXI wieku (stan na 2004) wyroki śmierci za apostazję wydawane były przez państwowe sądy w ośmiu krajach islamskich: Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Afganistanie, Komorach, Iranie, Mauretanii, Pakistanie i Sudanie.

Kara śmierci zgodnie z Koranem może też być orzeczona za poważne zbrodnie, jak zabójstwo, zdrada, itd., jak też za czyny mniej groźne dla społeczności, jak zdrada małżeńska dokonana przez męża bądź żonę (wg niektórych interpretacji szariatu tylko jeśli było na to 4 świadków), homoseksualizm czy czary (kategoria ta często bywa stosowana do wszelkiej działalności sprzecznej z polityką władz, np. do działalności związkowej wśród zagranicznych pracowników zatrudnionych w Arabii Saudyjskiej).

Przedmiot heretycki – pogańska Gwiazda-Światło-Świat-Świetlik – element podłaźników, pająków i jeży ludowych

Kara śmierci za przestępstwa określone przez religię chrześcijańską (historia)

(Jako kategoria związana z religią została tutaj wyodrębniona grupa przestępstw, obecnie nie traktowanych jako czyny zabronione, których karalność wynikała z przyjęcia chrześcijaństwa jako religii panującej, m.in. herezji czy czarów)

Kara śmierci za herezję pojawiła się jeszcze w starożytnym Rzymie. Wkrótce po uznaniu chrześcijaństwa za religię panującą został wprowadzony przepis, skazujący przywódców sekty manichejczyków na śmierć na stosie w 387. Także w 453 cesarz Teodozjusz uznał herezję za przestępstwo równe zdradzie stanu i przewidział za nie karę śmierci przez spalenie żywcem. Podobne postanowienia zawierał kodeks Justyniana z 534 (Corpus Iuris Civilis).

Od początku XII wieku zaczęła działać Inkwizycja, której głównym zadaniem była walka z herezją, jednak sama Inkwizycja nie stosowała kary śmierci, a osądzonego przekazywała do ukarania „ramieniu świeckiemu”. Liczba wyroków śmierci wykonanych z inspiracji inkwizytorów jest trudna do określenia.W okresie reformacji dość powszechne było prześladowanie, a czasem karanie śmiercią wyznawców innego odłamu chrześcijaństwa, niż dominujący na danym terytorium. Działania takie podejmowały jednak zawsze władze świeckie, z inspiracji duchownych, i zjawisko to występowało zarówno w krajach katolickich, jak i protestanckich.

Pod zarzutami herezji zostali straceni przez spalenie na stosie m.in. Joanna d’Arc, Jan Hus i Giordano Bruno. Galileusz (Galileo Galilei) został pod groźbą kary śmierci zmuszony do odwołania swoich twierdzeń i dożywotnio uwięziony.

Kara śmierci w procesach o czary wynika z zawartego w Biblii nakazu zabijania czarownic. Stosowana była głównie w krajach protestanckich (także poza Europą np. w angielskich koloniach w Ameryce Salem), zaś największe nasilenie egzekucji skazanych za ten czyn wbrew obiegowym opiniom miało miejsce nie w średniowieczu, a w epoce nowożytnej (XVI i XVII w.). Ostatni wyrok śmierci (przez spalenie na stosie, poprzedzone uduszeniem) wykonano w Prusach, w 1811 (wyrok ten obejmował karę nie tylko za czary, ale i podpalenie). Ogólna liczba ofiar w procesach o czary liczy prawdopodobnie ponad 140 tysięcy, jednak istnieją bardzo duże rozbieżności w szacunkach tej liczby.

Oczywiście wiemy, że w krajach chrześcijańskich obecnie prawie w ogóle nie stosuje się kary śmierci. Wyjątek: USA, Białoruś, Łotwa.

Krwawnik zwyczajny – uwaga: ziele  czarownicze!!!

O wyjątkowości krwawnika decydują substancje czynne  wchodzące w jego skład. Jedną z nich jest azulen, substancja występująca w olejku eterycznym wykazująca właściwości przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz antyalergiczne. Dodatkowo w skład ziela krwawnika wchodzą: cyneol, o właściwościach pielęgnacyjnych;  przy małym dozowaniu ma właściwości pobudzające, ale przy dużych dawkach prowadzi do zaburzeń, halucynacji itd.; borneol; laktony seskwiterpenowe; związki flawonowe;  kwas mrówkowy m.in., o właściwościach przeciwreumatycznych; kwas octowy;  kwas izowalerianowy;  kwas salicylowy; alkohole;  witamina K, mająca decydujący wpływ na krzepnięcie krwi; garbniki; cholina.

W lecznictwie wykorzystywany jest przede wszystkim w leczeniu schorzeń związanych z układem pokarmowym. Pobudza trawienie, pomaga przy zaburzeniach i nieżytach tego przewodu. Posiada właściwości ograniczające krwawienia wewnętrzne i zewnętrzne. Dodatkowo obniża ciśnienie krwi, przyśpiesza gojenie ran oraz oparzeń. Wykazuje właściwości przeciwzapalne, pomoże przy zapaleniu pęcherza moczowego, bolesnych miesiączkach, schorzeniach wątroby oraz poprawi apetyt. Krwawnik pospolity wykorzystywany jest także w przemyśle kosmetycznym.

Krwawnik pospolity możemy spotkać na całym terytorium Polski- podczas spaceru na przydrożach, łąkach, w zaroślach, na miedzach, nieużytkach, również w ogrodach. Występuje pospolicie w prawie całej Europie oraz częściowo m.in. w Azji oraz Ameryce. Przez część osób uważany za chwast, choć ze względu na swoje walory dekoracyjne może  być wykorzystany w założeniach naturalistycznych. Nazwa krwawnik wywodzi się od samego mitycznego Achillesa- walecznego wojownika, który według legendy wykorzystywał sok z krwawnika do leczenia ran. Achillea millefolium jest byliną wytwarzającą przy powierzchni podłoża liczne i bardzo rozbudowane korzenie w postaci kłącza. Z kłącza wyrasta rozeta pierzastych liści oraz długa nawet do 100 cm kanciasta  łodyga zakończona kwiatostanami w kształcie baldachogrona w barwie białej bądź lekko różowawej. Krwawnik kwitnie od czerwca do października.

Dodam, że jadam krwawnik w sałatkach wiosennych – jako 5% dodatek – razem z pokrzywą i zieloną sałatą oraz zajęczą kapustą i mleczem.

CB

Łod cego Słowianie pośli? – Winicjusz Kossakowski „Suplement do Polskie runy przemówiły”.


Łod cego Słowianie pośli?

Stary bajarz góralski z Poronina pan Furtok od swego dziadka, co to w Ameryce bywał, takie bajanie słyszał.

„Jak starożytna wieść niesie, Słowianie pośli od SŁOWA, ale w prawdziwym rozumieniu a nie takim jak teraz. Bo „słowo” to było tylko to, co się znakami kreśliło, a nie to z gadki.

A SŁOWO nakreślone, było to samo co prawo i co honor. Raz podane było święte. A ludzie co je kreślić umieli byli Słowianie nazwani. Był to lud prawy a honor wyżej  życia był u nich ceniony”.

Równie wysoko cenili sobie Słowianie „Swoje słowo” jeszcze niedawnymi czasy. Czasami napotykamy  na nie w literaturze czy filmie. Chociażby słynna komedia o prostych rolnikach przesiedlanych ze swoich ziem na wschodzie na tereny odzyskane z niemieckiej okupacji. Bohater filmu mówi o sobie: „U mnie słowo, więcej pieniądza stoi”. Przykłady można mnożyć.

Pochodzenie nazwy „Słowianie” wywodzone jest od rożnych słów, poczynając od greckich i łacińskich a na słowiańskich kończąc. Wywodzono ie również od naszego „Słowa”.

Po raz pierwszy spotykam się  z innym rozumieniem tego terminu. Rozumieniem starożytnym i godnym, wywodzącym się ze starożytnych „gadek” przodków, czyli przekazu ustnego.

Zestawmy to z analizą powstania pisma słowiańskiego, zwanego „Runami polskimi” z której wynika, że pismo europejskie, ze szczególnym wskazaniem na łacinę, wywodzi się z Run, którymi posługiwali się nasi przodkowie.

Cały smaczek tkwi w tym, że pismo run polskich opierało się na znajomości systemu tworzenia run, który można było opanować jednego dnia. Zatem wszyscy Słowianie znali pismo, czyli słowo pisane.  Starożytna gadka, góralskiego bajarza wydaje się być  najbliższą prawdy.

Winicjusz Kossakowski

Życie polityczne i społeczne Łużyczan (Serbów Łużyckich) po zjednoczeniu Niemiec

Posted in Słowianie by bialczynski on 12 Grudzień 2011

Stowarzyszenie Niklot zaprasza na prelekcję

mgr Jakub Sokół

 Przepiękny przebogaty strój łużycki

Życie polityczne i społeczne Łużyczan (Serbów Łużyckich) po zjednoczeniu Niemiec

Spotkanie odbędzie się w klubie Metal Cave ul. Jana Olbrachta 46 (W-wa Wola)

dn. 15 XII o 17.30.

Dojazd: autobusy

129

* 154

* 155

* 159

* 522

Przystanek „Redutowa”.

Tagged with: ,

Odnowione linki do Runy słowiańskie od Atlantów i Arkaimu oraz filmu o Arkajamie-Arkaimie

Posted in nauka, Słowianie by bialczynski on 8 Grudzień 2011

Klasyczne ilustracje słowiańskie (tym razem także teksty i analiza) – Skrzynia B: Byliny według Georgija Judina

Posted in Mitologia Słowiańska, nauka, sztuka, Słowianie by bialczynski on 6 Grudzień 2011

Grudzień to miesiąc prezentów, przez to że taki mroczny staramy się go rozjaśnić jak najmocniej i ubarwić. Dlatego rozpoczęliśmy od Siedmiu Cudów Królestwa SIS, czyli reportażu z Plitwic-Plątwic Chorwackich. Żeby rozjaśniło nam się w duszach jeszcze bardziej, w prezencie na Święto Mora-Mroza (znanego powszechnie jako Mikołaj), który sam dziwnymi dary (raz rózgami raz łakociami – jak przystało na starodawnego boga Zamętu – Mąda-Mętlika, Mikułę-Wikułę) wszystkich obdarowuje, od nas, ze Skrzyni B Klasycznych ilustracji słowiańskich w prezencie:

Русскиe  былины

Georgij Judin – Dobrynia Nikitycz i Żmij

Wszystko o ruskich bylinach, ale niestety po rosyjsku znajdziecie tutaj:

http://www.byliny.ru/

 

ruskie byliny do posłuchania – niestety też tylko po rosyjsku no i itrzeba ściągnąć

 

chomikuj ruskie byliny


 

Z  Wikipedii polskiej (jak zwykle prawie, prawie nic, NIC!)

Bylina (ros. былина, inna nazwa: Starina) – tradycyjna ruska lub rosyjska epicka opowieść, opiewająca czyny bohaterów epoki średniowiecza i kilku wieków późniejszych.

Słowo bylina pochodzi od rosyjskiego słowa „byl'” (быль) oznaczającego historię prawdziwą, w przeciwieństwie do fikcyjnych.

Byliny były tworzone w formie wiersza białego, posiadały jednak charakterystyczny rytm. Większość z zachowanych bylin pochodzi z północnych regionów Rosji. Ich styl był naśladowany przez wielu późniejszych pisarzy i poetów, m.in. przez Aleksandra Puszkina.

Najważniejsze cykle bylin:

  • o najdawniejszych bohaterach (Wołch Wsiesławiewicz, Mikuła Sielaninowicz, Swiatogor),
  • o Włodzimierzu Wielkim i złotym wieku Rusi Kijowskiej, o Ilji Muromcu, Aloszy Popowiczu i Dobryni Nikityczu,
  • o Nowogrodzie (Wasyl Busłajewicz, kupiec Sadko),
  • o Moskwie (Jermak Timofiejewicz, Iwan Groźny),
  • o historii ukraińskich Kozaków, inwazjach Turków i Tatarów, powstaniach hajdamaków,
  • o powstaniach kozackich (Stieńka Razin),
  • o Piotrze I Wielkim.

Georgij Judin – Mikuła Sieljanowicz i  Wolga Wsiesławiewicz

Więc z rosyjskiej Wikipedii znacznie, znacznie więcej

Былины — русские народные эпические песни о подвигах богатырей. Основным сюжетом былины является какое-либо героическое событие, либо примечательный эпизод русской истории (отсюда народное название былины — «ста́рина», «старинушка», подразумевающее, что действие, о котором идёт речь, происходило в прошлом).

Былины, как правило, написаны тоническим стихом с двумя-четырьмя ударениями.

Впервые термин «былины» введён Иваном Сахаровым в сборнике «Песни русского народа» в 1839 году, он предложил его исходя из выражения «по былинам» в «Слове о полку Игореве», что значило «согласно фактам».

Историзм

В центре множества русских былин стоит фигура киевского князя Владимира, которого можно отождествить с Владимиром Святым. Илья Муромец упоминается в XIII веке в норвежской «Саге о Тидреке»[1] и немецкой поэме «Ортнит», а в 1594 году немецкий путешественник Эрих Лассота видел его гробницу в Софийском соборе в Киеве. Алеша Попович служил у ростовских князей, потом перебрался в Киев и погиб в битве на реке Калке. В Новгородской летописи рассказывается о том, как Ставр Годинович навлек на себя гнев Владимира Мономаха, и его утопили за то, что он обокрал двух граждан Новгорода; в другом варианте той же летописи говорится, что его сослали. Дунай Иванович часто упоминается в летописях XIII века в качестве одного из слуг князя Владимира Васильковича, а Сухмана Долмантьевича (Одихмантьевича) отождествляли с псковским князем Домантом (Довмонтом).

Происхождение былин

Для объяснения происхождения и состава былин существует несколько теорий:

  1. Теория мифологическая видит в былинах рассказы о стихийных явлениях, в богатырях — олицетворение этих явлений и отождествление их с богами древних славян (Орест Миллер, Афанасьев).
  2. Теория историческая объясняет былины как след исторических событий, спутанных порой в народной памяти (Леонид Майков, Квашнин-Самарин).
  3. Теория заимствований указывает на литературное происхождение былин (Теодор Бенфей, Владимир Стасов, Веселовский, Игнатий Ягич), причём одни склонны видеть заимствования через влияние Востока (Стасов, Всеволод Миллер), другие — Запада (Веселовский, Созонович).

В итоге — односторонние теории уступили место смешанной, допускающей в былинах присутствие элементов народного быта, истории, литературы, заимствований восточных и западных. Первоначально предполагали, что былины, которые группируются по месту действия на циклы киевские и новгородские, главным образом, южнорусского происхождения и только позже перенесены на север; по другим былины явление местное (Халанский). В течение веков былины претерпевали различные изменения, причём постоянно подвергались влиянию книжному и заимствовали многое из средневековой русской литературы и устных сказаний Запада и Востока. Приверженцы мифологической теории делили богатырей русского эпоса на старших и младших; позже было предложено (Халанским) деление на дотатарскую, времён татарщины и послетатарскую эпохи.

Чтение былин

Былины написаны тоническим стихом, в котором может быть разное количество слогов, но приблизительно одинаковое количество ударений. Некоторые ударные слоги произносятся со снятым ударением. При этом не обязательно, чтобы во всех стихах одной былины сохранялось равное количество ударений: в одной группе их может быть по четыре, в другой — по три, в третьей — по два. В былинном стихе первое ударение, как правило, попадает на третий слог от начала, а последнее — на третий слог от конца.

Как скака́л-то Илья́ да со добра́ коня,
Припада́л-то он ко ма́тушке сыро́й земле:
Как стучи́т ведь ма́тушка сыра́ земля
Да под то́й же как сторо́нушкой восто́чной.
Былины составляют одно из самых замечательных явлений русской народной словесности; по эпическому спокойствию, богатству подробностей, живости колорита, отчётливости характеров изображаемых лиц, разнообразию мифических, исторических и бытовых элементов они не уступают немецкому богатырскому эпосу и эпическим народным произведениям всех других народов.

Былины являются эпическими песнями о русских богатырях; именно здесь мы находим воспроизведение общих, типических их свойств и историю их жизни, их подвиги и стремления, чувства и мысли. Каждая из этих песен говорит, главным образом, об одном эпизоде жизни одного богатыря и таким образом получается ряд песен отрывочного характера, группирующихся около главных представителей русского богатырства. Число песен увеличивается ещё вследствие того, что имеется по несколько вариантов, более или менее различных, одной и той же былины. Все былины, кроме единства описываемого предмета, характеризуются ещё единством изложения: они проникнуты элементом чудесного, чувством свободы и (по мнению Ореста Миллера) духом общины. Миллер не сомневается в том, что независимый дух былевого русского эпоса является отражением старой вечевой свободы, сохранённой вольными казаками и свободными олонецкими крестьянами, не захваченными крепостным правом. По взгляду этого же учёного, дух общины, воплощённый в былинах, является внутренней связью, соединяющей русский эпос и историю русского народа.

Georgij Judin – Mikuła Sieljanin i Światogor

Стилистика

Кроме внутреннего, замечается ещё и внешнее единство былин, в стихе, слоге и языке: стих былины состоит или из хореев с дактилическим окончанием, или из смешанных хореев с дактилями, или, наконец, из анапестов; созвучий нет совсем и всё основано на музыкальности стиха; тем, что былины писаны стихами, они отличаются от «побывальщин», в которых уже давно стих разложился в прозаический рассказ. Слог в былинах отличается богатством поэтических оборотов; он изобилует эпитетами, параллелизмами, сравнениями, примерами и другими поэтическими фигурами, не теряя вместе с тем своей ясности и естественности изложения. Былины сохраняют довольно большое количество архаизмов, особенно в типических частях. Гильфердинг каждую былину делил на две части: одну — изменяющуюся сообразно воле «сказателя»; другую — типическую, которую рассказчик должен передавать всегда с возможной точностью, не изменяя ни одного слова. Типическая часть заключает все существенное, что говорится про богатыря; остальное представляется только фоном для главного рисунка.

 Формулы

Былины сложены на основе формул, построенных либо с применением устойчивого эпитета, либо как нарративные клише из нескольких строк. Последние используются почти в любой ситуации. Некоторые формулы:

Он скорешенько скочил как на резвы ножки,
Кунью шубоньку накинул на одно плечо,
Шапочку соболью на одно ушко.

Стрелял-то он гусей, лебедей,
Стрелял малых перелетных серых утушек.

Стал он силушку конем топтать,
Стал конем топтать, копьем колоть,
Стал он бить ту силушку великую.
А он силу бьет — будто траву косит.

Ай же ты, волчья сыть, травяной мешок!
Ты идти не хошь аль нести не мошь?

Приезжает он на широкий двор,
Ставит коня да серед двора
Да идет в палаты белокаменны.

Еще день за день ведь, как и дождь дождит,
А неделя за неделей, как трава растет,
А год за годом, как река бежит.

Все за столом призамолкнули:
Меньший хоронится за большего.
Больший хоронится за меньшаго,
А от меньшаго мал ответ живет.

Georgij Judin – Wasilisa Mikuliczna

Количество былин

Чтобы дать понятие о количестве былин, отметим статистику их, приведённую в «Истории Русской Словесности» Галахова. Одних былин киевского цикла собрано: в Московской губернии — 3, в Нижегородской — 6, в Саратовской — 10, в Симбирской — 22, в Сибири — 29, в Архангельской — 34, в Олонецкой — до 300. Всех вместе около 400, не считая былин новгородского цикла и позднейших (московских и других). Все известные нам былины по месту своего происхождении делятся на: киевские, новгородские и общерусские (более поздние).

Хронологически на первом месте, по Оресту Миллеру, следуют былины, рассказывающие о богатырях сватах (см. статью Богатыри). Потом идут те, которые называют киевскими и новгородскими: по-видимому, они возникли до XIV века. Затем идут былины вполне исторические, относящиеся к московскому периоду Русского государства. И, наконец, былины, относящиеся к событиям последних времён.

Последние два разряда былин не представляют особенного интереса и не требуют обширных объяснений. Поэтому ими, до сих пор, вообще мало занимались. Но огромное значение имеют былины так называемого новгородского и, в особенности, киевского цикла. Хотя нельзя смотреть на эти былины как на рассказы о событиях, действительно имевших когда-то место в таком виде, в каком они представляются в песнях: элемент чудесного вполне противоречит этому. Если же былины не представляются достоверной историей лиц, действительно живших когда-то на Русской земле, то их содержание надо непременно объяснять иначе.

Georgij Judin – Wolga Wsiesławiewicz i Żmij

Изучение былин

Учёные исследователи народного эпоса прибегали в этих объяснениях к двум методам: историческому и сравнительному. Собственно говоря, оба эти метода в большинстве исследований сводятся к одному сравнительному, и едва ли правильно ссылаться здесь на метод исторический. В самом деле, исторический метод состоит в том, что мы для известного, например языкового, явления путём архивных поисков или теоретического выделения позднейших элементов отыскиваем все более и более древнюю форму и таким образом приходим к первоначальной — простейшей форме. Совсем не так применялся «исторический» метод к изучению былин. Здесь нельзя было сопоставлять новых редакций с более древними, так как мы этих последних вовсе не имеем; с другой стороны, литературная критика отметила в самых общих чертах только характер изменений, каким подверглись с течением времени Б., не касаясь совсем отдельных частностей. Так называемый исторический метод в изучении былин, собственно говоря, состоял в сравнении сюжетов былинных с летописными; а так как сравнительным методом назывался тот, при котором сравнивались сюжеты былин с сюжетами других народных (в основном мифических) или же чужестранных произведений, то и выходит, что здесь разница ничуть не в самом методе, а просто в материале сравнений. Итак, в сущности, только на сравнительном методе и обоснованы четыре главные теории происхождения былин: исторически-бытовая, мифологическая, теория заимствований и, наконец, смешанная теория, пользующаяся теперь самым большим кредитом.

 Былинные сюжеты

Прежде чем перейти к изложению в общих чертах самих теорий, следует сказать несколько слов о значении былинных сюжетов. Всякое литературное произведение можно разложить на несколько главнейших моментов описываемого действия; совокупность этих моментов составляет сюжет данного произведения. Таким образом, сюжеты бывают более или менее сложны. На одном и том же сюжете может основываться несколько литературных произведений, которые даже, благодаря разнообразию второстепенных изменяющихся черт, например мотивов действия, фона, сопутствующих обстоятельств и т. п., могут показаться на первый взгляд совсем несходными. Можно даже пойти дальше и сказать, что всякий сюжет без исключения всегда составляет основу большего или меньшего количества литературных произведений, и что очень часто бывают модные сюжеты, которые почти в одно время обрабатываются на всех концах земного шара. Если теперь в двух или нескольких литературных произведениях мы найдем общий сюжет, то допускаются тут три объяснения: либо в этих нескольких местностях сюжеты выработались самостоятельно, независимо друг от друга и составляют таким образом отражение действительной жизни или явлений природы; либо сюжеты эти обоими народами унаследованы от общих предков; либо, наконец, один народ заимствовал сюжет у другого. Уже а priori можно сказать, что случаи самостоятельного совпадения сюжетов должны быть очень редки, и чем сюжет сложнее, тем он должен быть самостоятельнее. На этом главным образом основывается исторически-бытовая теория, упускающая совершенно из виду сходство сюжетов русских былин с произведениями других народов или считающая его явлением случайным. По этой теории богатыри являются представителями разных сословий русского народа, былины же — поэтически-символическими рассказами исторических происшествий или картинами явлений народного быта. На первом же и втором предположениях основана теория мифологическая, по которой сходные сюжеты в произведениях индоевропейских народов унаследованы от общих праарийских предков; сходство же между сюжетами несродных народов объясняется тем, что в различных странах на одно и то же явление природы, послужившее материалом для сходных сюжетов, смотрели люди одинаково и одинаково его толковали. Наконец, на 3-м объяснении основана теория заимствования, по которой сюжеты русских былин перенесены в Россию с Востока и Запада.

Все вышеизложенные теории отличались своей крайностью; так, например, с одной стороны Орест Миллер в своем «Опыте» утверждал, что сравнительный метод служит для того, чтобы в сопоставляемых произведениях, принадлежащих различным народам, тем резче, тем определённее выказались различия; с другой же стороны, Стасов прямо высказал мнение, что былины заимствованы с Востока. В конце концов, однако, учёные исследователи пришли к тому убеждению, что былины составляют весьма сложное явление, в котором перемешаны разнородные элементы: исторически-бытовые, мифические и заимствованные. А. Н. Веселовский дал некоторые указания, которые могут руководить исследователем и обезопасить его от произвола теории заимствований; а именно в CCXXIII номере «Журнала Министерства Народного Просвещения» учёный профессор пишет: «Для того, чтобы поднять вопрос о перенесении повествовательных сюжетов, необходимо запастись достаточными критериями. Необходимо принять в расчет фактическую возможность влияния и его внешние следы в собственных именах и в остатках чуждого быта и в совокупности подобных признаков, потому что каждый в отдельности может быть обманчив». К этому мнению примкнул Халанский, и теперь исследование былин поставлено на правильную точку зрения. В настоящее время главное стремление учёных исследователей былин направлено к тому, чтобы подвергнуть эти произведения самому тщательному, по возможности, анализу, который окончательно должен указать на то, что именно в былинах составляет неоспоримую собственность русского народа, как символическая картина явления естественного, исторического или бытового, и что занято у других народов.

Время складывания былин

Относительно времени происхождения былин определённее всех выразился Леонид Майков, пишущий: «Хотя между сюжетами былин есть и такие, которые можно возвести к эпохе доисторического сродства индоевропейских преданий, тем не менее всё содержание былин, а в том числе и эти древнейшие предания представляется в такой редакции, которая может быть приурочена только к положительно историческому периоду. Содержание былин вырабатывалось в течение X, XI и XII веков, а установилось во вторую половину удельно-вечевого периода в XIII и XIV веках». К этому можно прибавить слова Халанского: «В XIV веке устраиваются пограничные крепости, острожки, устанавливается пограничная стража и в это время сложился образ богатырей, стоящих на заставе, оберегающих границы Святорусской земли». Наконец, по замечанию Ореста Миллера, большая древность былин доказывается тем обстоятельством, что изображается в них политика ещё оборонительная, а не наступательная.

Место возникновения былин

Что касается места, где возникли былины, то мнения разделяются: самая распространённая теория предполагает, что былины — южнорусского происхождения, что их первоначальная основа южнорусская. Только со временем, вследствие массового переселения народа из Южной Руси на Русский Север, перенесены туда былины, а затем на первоначальной своей родине они были забыты, вследствие влияния других обстоятельств, вызвавших казацкие думы. Против этой теории выступил Халанский, осуждая вместе с тем и теорию первоначального общерусского эпоса. Он говорит: «Общерусский древний эпос — такая же фикция, как и древний общерусский язык. У каждого племени был свой эпос — новгородский, словенский, киевский, полянский, ростовский (ср. указания Тверской летописи), черниговский (сказания в Никоновской летописи)». Все знали о Владимире, как о реформаторе всей древнерусской жизни, и все пели о нём, причём происходил обмен поэтическим материалом между отдельными племенами. В XIV и XV веках Москва стала собирательницей русского эпоса, который в это же время всё более и более сосредоточивался в киевский цикл, так как киевские былины произвели на остальные ассимилирующее влияние, вследствие песенной традиции, религиозных отношений и т. п.; таким образом в конце XVI века закончено было объединение былин в киевский круг (хотя, впрочем, не все былины к нему примкнули: к таким принадлежит весь новгородский цикл и некоторые отдельные былины, например о Суровце Суздальце и о Сауле Леванидовиче). Потом из Московского царства распространились былины во все стороны России путём обыкновенной передачи, а не эмиграции на север, которой не было. Таковы в общих чертах взгляды Халанского на этот предмет. Майков говорит, что деятельность дружины, выраженная в подвигах её представителей-богатырей, и есть предмет былин. Как дружина примыкала к князю, так и действия богатырей всегда стоят в связи с одним главным лицом. По мнению этого же автора, былины пели скоморохи и гудошники, приигрывая на звончатых яровчатых гуслях или гудке, слушали же их в основном бояре, дружина.

Насколько изучение былин ещё до сих пор несовершенно и к каким противоречивым результатам оно привело некоторых учёных — можно судить хотя бы только по одному следующему факту: Орест Миллер, враг теории заимствований, старавшийся везде в былинах найти чисто народный русский характер, говорит: «Если отразилось какое-нибудь восточное влияние на русских былинах, так только на тех, которые и всем своим бытовым складом отличаются от склада старославянского; к таким относятся былины о Соловье Будимировиче и Чуриле Пленковиче». А другой русский учёный, Халанский, доказывает, что былина о Соловье Будимировиче стоит в самой тесной связи с великорусскими свадебными пенями. То, что Орест Миллер считал совсем чуждым русскому народу — то есть самосватание девушки, — по Халанскому существует ещё теперь в некоторых местах Южной России.

Приведём здесь, однако, хоть в общих чертах, более или менее достоверные результаты исследований, полученные русскими учёными. Что былины претерпели многие и притом сильные перемены, сомневаться нельзя; но точно указать, каковы именно были эти перемены, в настоящее время крайне трудно. На основании того, что богатырская или героическая природа сама по себе везде отличается одними и те ми же качествами — избытком физических сил и неразлучной с подобным избытком грубостью, Орест Миллер доказывал, что русский эпос на первых порах своего существования должен был отличаться такой же грубостью; но так как, вместе со смягчением народных нравов, такое же смягчение сказывается и в народном эпосе, поэтому, по его мнению, этот смягчительный процесс надо непременно допустить в истории русских былин. По мнению того же учёного, былины и сказки выработались из одной и той же основы. Если существенное свойство былин — историческое приурочение, то чем оно меньше заметно в былине, тем она ближе подходит к сказке. Таким образом выясняется второй процесс в развитии былин: приурочение. Но, по Миллеру, есть и такие былины, в которых ещё вовсе нет исторического приурочения, причём, однако, он не объясняет нам, почему он такие произведения не считает сказками («Опыт»). Затем, по Миллеру, разница между сказкой и былиной заключается в том, что в первой мифический смысл забыт раньше и она приурочена к земле вообще; во второй же мифический смысл подвергся изменениям, но не забвению.

С другой стороны, Майков замечает в былинах стремление сглаживать чудесное. Чудесный элемент в сказках играет другую роль, чем в былинах: там чудесные представления составляют главную завязку сюжета, а в былинах они только дополняют содержание, взятое из действительного быта; их назначение — придать более идеальный характер богатырям. По Вольнеру, содержание былин теперь мифическое, а форма — историческая, в особенности же все типические места: имена, названия местностей и т. д.; эпитеты соответствуют историческому, а не былинному характеру лиц, к которым они относятся. Но первоначально содержание былин было совсем другое, а именно действительно историческое. Это произошло путём перенесения былин с Юга на Север русскими колонистами: постепенно колонисты эти стали забывать древнее содержание; они увлекались новыми рассказами, которые более приходились им по вкусу. Остались неприкосновенными типические места, а все остальное со временем изменилось.

По Ягичу, весь русский народный эпос насквозь проникнут христианско-мифологическими сказаниями, апокрифического и неапокрифического характера; из этого источника заимствовано многое в содержании и мотивах. Новые заимствования отодвинули на второй план древний материал, и былины можно разделить поэтому на три разряда:

  1. на песни с очевидно заимствованным библейским содержанием;
  2. на песни с заимствованным первоначально содержанием, которое, однако, обработано более самостоятельно
  3. на песни вполне народные, но заключающие в себе эпизоды, обращения, фразы, имена, заимствованные из христианского мира.

Орест Миллер не совсем с этим согласен, доказывая, что христианский элемент в былине касается только внешности. Вообще, однако, можно согласиться с Майковым, что былины подвергались постоянной переработке, соответственно новым обстоятельствам, а также влиянию личных взглядов певца.

То же самое говорит Веселовский, утверждающий, что былины представляются материалом, подвергавшимся не только историческому и бытовому применению, но и всем случайностям устного пересказа («Южнорусские былины»).

Вольнер в былине о Сухмане усматривает даже влияние новейшей сантиментальной литературы XVIII в., а Веселовский о былине «Как перевелись богатыри» говорит вот что: «Две половины былины связаны общим местом весьма подозрительного характера, показывающим, как будто, что внешней стороны былины коснулась эстетически исправляющая рука». Наконец, в содержании отдельных былин нетрудно заметить разновременные наслоения (тип Алёши Поповича), смешение нескольких первоначально самостоятельных былин в одну (Вольга Святославич или Волх Всеславич), то есть объединение двух сюжетов, заимствования одной былины у другой (по Вольнеру, начало былин о Добрыне взято из былин о Вольге, а конец из былин о Иване Годиновиче), наращения (былина о Соловье Будимировиче у Кирши), большая или меньшая порча былины (рыбниковская распространённая былина о Берином сыне, по Веселовскому) и т. п.

Остаётся ещё сказать об одной стороне былин, а именно об их теперешней эпизодичности, отрывочности. Об этом обстоятельнее других говорит Орест Миллер, который считал, что первоначально былины составляли целый ряд самостоятельных песен, но со временем народные певцы стали сцеплять эти песни в большие циклы: происходил, словом, тот же процесс, который в Греции, Индии, Иране и Германии привёл к созданию цельных эпопей, для которых отдельные народные песни служили только материалом. Миллер признает существование объединённого, цельного Владимирова круга, державшегося в памяти певцов, в своё время образовавших, по всей вероятности, тесно сплочённые братчины. Теперь таких братчин нет, певцы разъединены, а при отсутствии взаимности никто между ними не оказывается способным хранить в своей памяти все без исключения звенья эпической цепи. Все это очень сомнительно и не основано на исторических данных; благодаря тщательному анализу, можно только допустить, вместе с Веселовским, что «некоторые былины, например Гильфердинга 27 и 127, являются, во-первых, продуктом выделения былин из киевской связи и вторичной попытки привести их в эту связь после развития на стороне» («Южнорусские былины»).

Georgij Judin – Wolga Wsiesławiewicz

Примечания

  1. Главный герой Саги – Дитрих Бернский

Сборники

Главные сборники былин:

  • Кирши Данилова, «Древние русские стихотворения» (изданы в 1804, 1818 и 1878);
  • Киреевского, Х выпусков, изданы в Москве 1860 г. и сл.; Рыбникова, четыре части (1861—1867);
  • Гильфердинга, изд. Гильтебрантом под заглавием: «Онежские былины» (СПб., 1873);
  • Авенариуса, «Книга о киевских богатырях» (СПб., 1875);
  • Халанского (1885).
  • Полный свод киевских былин. Литературная обработка А. Лельчука. http://byliny.narod.ru Былины выстроены хронологически и по смыслу в цельную героическую повесть. Язык современный, но максимально сохранен ритм и стиль оригинала. Персонажи и сюжеты отсортированы, убраны дубли и повторения. Составлена условная карта Былинной Руси.

Кроме того, варианты былин встречаются:

  • у Шейна в сборниках великорусских песен («Чтения Московского Общества Истории и Древностей» 1876 и 1877 и отд.);
  • Костомарова и Мордовцевой (в IV части «Летописи древней русской литературы Н. С. Тихонравова»);
  • былины, печатанные Е. В. Барсовым в «Олонецких Губернских Ведомостях» после Рыбникова,
  • и наконец у Ефименко в 5 кн. «Трудов Этнографического отдела Московского Общества любителей естествознания», 1878.

Издания

  • Былины: Сборник / Вступ. ст., сост., подгот. текстов и примеч. Б. Н. Путилова. — Л.: Сов. писатель, 1986. — 552 с. (Библиотека поэта. Большая серия. Издание третье)

Исследования

Ряд сочинений, посвящённых изучению былин:

  • статья Константина Аксакова: «О богатырях Владимировых» («Сочинения», т. I).
  • Фёдора Буслаева, «Русский богатырский эпос» («Русский Вестник», 1862);
  • Леонид Майкова, «О Былинах Владимирова цикла» (СПб., 1863);
  • Владимира Стасова, «Происхождение русских былин» («Вестник Европы», 1868; причём ср. критику Гильфердинга, Буслаева, В. Миллера в «Беседах Общества любителей российской словесности», кн. 3; Веселовского, Котляревского и Розова в «Трудах Киевской духовной академии», 1871 г.; наконец, ответ Стасова: «Критика моих критиков»);
  • Ореста Миллера, «Опыт исторического обозрения русской народной словесности» (СПб., 1865) и «Илья Муромец и богатырство киевское» (СПб., 1869 г., критика Буслаева в «XIV присуждении Уваровских наград» и «Журнале Министерства Народного Просвещения», 1871);
  • К. Д. Квашнина-Самарина, «О русских былинах в историко-географическом отношении» («Беседа», 1872);
  • его же, «Новые источники для изучения русского эпоса» («Русский Вестник», 1874);
  • Ягича, статья в «Archiv für Slav. Phil.»;
  • М. Каррьера, «Die Kunst im Zusammenhange der Culturentwickelung und die Ideale der Menschheit» (вторая часть, перев. Е. Коршем);
  • Рамбо, «La Russie épique» (1876);
  • Вольнера, «Untersuchungen über die Volksepik der Grossrussen» (Лейпциг, 1879);
  • Веселовского в «Archiv für Slav. Phil.» т. III, VI, IX и в «Журнале Мин. Народного Просвещения» (1885 декабрь, 1886 декабрь, 1888 май, 1889 май), и отдельно «Южнорусские былины» (часть I и II, 1884 г.);
  • Жданова, «К литературной истории русской былевой поэзии» (Киев, 1881);
  • Халанского, «Великорусские былины киевского цикла» (Варшава, 1885).
  • Григорьев А. Д. «Архангельские былины и исторические песни». 1904, 1910, Санкт-Петербург, 1,3 тома, 1939, Прага, 2 том.

При написании этой статьи использовался материал из Энциклопедического словаря Брокгауза и Ефрона (1890—1907).

Ссылки

  • Авенариус, Василий Петрович, Книга былин. Свод избранных образцов русской народной эпической поэзии на сайте „Руниверс”
  • Полный свод киевских былин. Литературная обработка А. Лельчука. Былины выстроены хронологически и по смыслу в цельную героическую повесть. Язык современный, но максимально сохранен ритм и стиль оригинала. Персонажи и сюжеты отсортированы, убраны дубли и повторения. Составлена условная карта Былинной Руси.
  • Былины на сайте Фундаментальной электронной библиотеки «Русская литература и фольклор» Тексты былин, энциклопедические сведения о былинах, литература о былинах, библиография
  • научные работы по былинам
  • Константин Васильев — былинный эпос в живописи.
  • Русские былины
  • Все о русских былинах: самая полная коллекция текстов, переложения, справочник по персонажам.

 Georgij Judin – Sołowiej Budimirowicz

Z Wikipedii angielskiej

Bylina

From Wikipedia, the free encyclopedia

Bylina or Bylyna (Russian: были́на; pl. Russian: были́ны Byliny; Ukrainian: билина Bylyna; pl. Ukrainian: били́ни Bylyny) is a traditional Russian oral epic narrative poem.[1] Byliny singers loosely utilize historical fact greatly embellished with fantasy or hyperbole to create their songs.[2] The word Bylina is derived from the past tense of the verb “to be” (Russian: быть byt’) and implies “something that was.”[3] The term most likely originated with scholars of Russian folklore; in 1839, Sakharov, a Russian folklorist, published an anthology of Russian folklore, a section of which he titled “Byliny of the Russian People,” causing the popularization of the term.[4] Later scholars believe that Sakharov misunderstood the word bylina in the opening of Igor’ Tale as “an ancient poem.” The folk singers of byliny called these songs stariny (Russian: старины) or starinki (Russian: старинки) meaning stories of old.[5]

 History

Most historians of Russian folklore believe that byliny as a genre arose during the Kievan period, during the tenth and eleventh century; byliny continued to be written till about the arrival of the Tatars in the thirteenth century and the destruction of the Old East Slavic civilization.[6] Byliny incorporate elements of history from several epochs into their stories. For example, byliny singers refer to many of the enemies of the Kievan people as Tartars though the stories originally referred to other steppe peoples in conflict with Kievan Rus’. The character of Prince Vladimir refers to a generalized “epic Vladimir” rather than an allusion to a specific historical Vladimir.[7]

Collections

Byliny have been collected in Russia since the seventeenth century; initially they were published for entertainment in prose paraphrases. The Cossack Kirsha Danilov compiled the most notable of the early collections in the Ural region for the mill owner Prokofi Demidov in the middle of the eighteenth century.[8] In the middle of the nineteenth century Pavel Rybnikov traveled through the region of Lake Onega and rediscovered that the bylina tradition, which was thought to be extinct, still flourished among the peasants of northeast Russia. A storm stranded Rybnikov on an island in Lake Onega where he heard the sound of a bylina being sung; he persuaded the singer to repeat the song and wrote down his words. He proceeded to collect several hundred bylina, all of which he recorded from spoken paraphrase, and published them from 1861 to 1867 in several volumes entitled Songs Collected by P. N. Rybnikov.[9]

Another influential collector, Alexander Gilferding, published one collection entitled Onega Bylinas Recorded by A. F. Gilferding in the Summer of 1871. He improved upon Rybnikov’s work by transcribing the byliny directly from the sung performance rather than the spoken retellings. He noticed that the rhythm differed between the sung and spoken versions, and asked the performers to pause for a longer period of time between lines to allow him time to record the words from the song itself. He also organized his collection by singer rather than subject and included short biographical sketches of the performers with their collected songs, thus focusing on the singer’s role in the composition of the song.[10] Following the work of Rybnikov and Gilferding, many more scholars searched for byliny everywhere in northern Russia, and obtained byliny from the shores of the White Sea and the rivers flowing to the north.[11]

Classifications

There are several ways to categorize bylina, and scholars disagree on which classification to use. Scholars from the mythological school differentiate between byliny about ‘older’ and ‘younger’ heroes. The ‘older’ heroes resembled mythological figures, while the ‘younger’ heroes resembled ordinary human beings. The historical school classifies byliny based on the principality in which the story took place, as in Kivan, Novgorodian, and Galician-Volhynian cycles. The mythological byliny of giants and the like probably originated long before the Kievan state was founded, and cannot be classified easily by principality. Scholars of the historical school often consider mythological byliny separately. Other scholars group byliny based on content, including heroic, fairy tale type, novella type and ballad-byliny. Most scholars prefer classification based on principalities.[12]

Structure

Because of their nature as performed pieces, byliny singers employ basically linear and easy to follow structure.[13] Byliny structure typically includes three basic parts, introduction, narrative portion and epilogue. The introduction sometimes includes a verse to entice the audience to listen. Introductions often describe heroes at a feast being given a task or setting out on a mission. The narrative portion relates the adventure with exaggerated details and hyperbole to make the story more exciting. The epilogue refers to the reward for the mission, a moral or a reference to the sea, since byliny were often performed to attempt to calm the sea.[14] To help listeners grasp the story, singers used ‘tag lines’ to preface speeches or dialogues, setting up for the audience who is talking to whom.[15]

Common Themes

Scenes common to byliny include a hero taking leave of his mother, saddling a horse, entering a council chamber, bragging, departing over the wall of a city, going on a journey, urging on his horse, in battle, dressing in the morning, exchanging taunts with an enemy, becoming blood brothers with another hero, and asking for mercy. Singers may use their telling of these scenes in many of their songs, incorporating different elements in song after song. Themes in many bylina include the birth and childhood of a hero, father and son fighting, battling a monster, the imprisoned or reluctant hero returning in time to save his city, matchmaking or bride taking, a husband arriving at the wedding of his wife and encounters with a sorceress who turns men into animals.[16] Christian beliefs mixed with pre-Christian ideas of magic and paganism in byliny, for instance, saints would appear to defend mortals against darkness.[17]

Adaptations

Vasily Kalinnikov, a famous russian composer from the XIX century composed an overture on this theme, Bylina.

Georgij Judin – Alosza Popowicz i Tugarin

By poczuć klimat fragmenty:

 

Koń dzielny

Hasał, nosił się koniczek jego dzielny,

Wyżej lasów wyskakiwał szumiących,

Niżej tylko od obłoków płynących,

Mury, wieże konik przeskakiwał,

Małe rzeczki poprzez nogi puszczał,

A te wielkie rzeki przeskakiwał.

Puścił konia Ilja w kłus bohatyrskiego

I pojechał Ilja dróżką prostojezdną.

Dzielny konik jego bohatyrski

Począł z góry na górę przeskakiwać,

Jął ze wzgórza na wzgórek przelatywać,

Małe rzeki poprzez nogi puszczał,

Aż podjechał do rzeczki Smorodyni,

 

Tak dojechał pod sławny pod Czernihów–gród,

A pod grodem tym, pod Czernihowem,

Wojsk zegnano aż czarno–czarniuteńko,

Czarniuteńko–czarno, jak tych kruków czarnych,

Że piechotą tu nikt nie przechodzi,

I na koniu dzielnym nikt nie przejeżdża,

Ptaszek kruk czarny tędy nie przefruwa,

Bury zwierz tą stroną nie pomyka.

Dopadł junak tych wojsk owych wielkich.

Jak nie zacznie wojska one wielkie,

Zacznie koniem tratować, włócznią kłuć a przekłuwać.

Pobił wszystkie wojska one wielkie.

 

 Georgij Judin – Wyprawa Dobrynii Nikitycza na Lutego Żmija

Sadko

 

W sławnym Wielkim Nowogrodzie

Żył był Sadko, kupiec bogaty;

Ale najpierw majętności Sadko nie miał:

Jedne miał gęśliczki jaworowe

I po ucztach Sadko chodził — przygrywał.

Mija dzień, a na ucztę Sadka nie zwą.

Drugi nie zwą na ucztę biesiadną,

Nie zwą trzeci dzień na ucztę biesiadną.

Już i cnić się Sadkowi poczęło:

Poszedł Sadko nad Ilmen–jezioro,

Na kamieniu siadł, na białojarkim,

Począł grać na gęśliczkach jaworowych.

A tu woda w jeziorze wzburzyła się.

Poszedł precz znad jeziora w swój Nowogród.

Znów dzień mija, a na ucztę Sadka nie zwą,

Drugi nie zwą na ucztę biesiadną,

Nie zwą trzeci dzień na ucztę biesiadną.

Znowu cnić się Sadkowi poczęło:

Poszedł Sadko nad Ilmen–jezioro,

Na kamieniu siadł, na białojarkim,

Począł grać na gęśliczkach jaworowych.

A tu woda w jeziorze wzburzyła się

I wychynął z wody car podmorski;

Wyszedł car owo z Ilmen–jeziora

I powiadał słowa takowe:

„Ej, gęślarzu, Sadko nowogrodzki,

Nie wiem, jak mam ciebie udarować

Za uciechy one serdeczne,

Za to granie twoje rzewliwe:

Może skarbem złotym niezmierzonym?

Albo lepiej idź do Nowogrodu

I z kupcami wielki zakład przybijaj:

Bujną głowę stawiaj w poręce,

A niech kupcy nawzamian stawiają

Po trzy kramy towaru przedniego,

I spór wszczynaj, jako w Ilmen–jeziorze

Bywa–pływa rybka–złotopiórka.

Jak przybijesz zasię zakład ten wielki,

Żywo splatajże niewód jedwabny

I na połów idź nad Ilmen–jezioro:

Tedy począł się Sadko przechwalać:

„Ejże, wy kupcowie nowogrodzcy!
Znam ja dziwo dziwne w Ilmen–jeziorze,
Złotopiórka rybka jest w jeziorze.”

Zaciągnęli tonię w Ilmen–jeziorze,
Wyłowili rybkę–złotopiórkę,
Zaciągnęli drugą tonięw jeziorze,
Wyłowili drugą rybkę–złotopiórkę,
Zaciągnęli trzecią tonie w jeziorze,
Wyłowili trzecią rybkę–złotopiórkę.
Tedy owi kupcowie nowogrodzcy
Po trzy kramy towaru oddawali.

 

 Georgij Judin – Ilia Muromiec i Kalin Car

Ilja Muromiec

Byliny staroruskie

Przełożyli:

Czesław Jastrzębiec-Kozłowski

Tadeusz Chróścielewski

Tadeusz Opalewski

Tadeusz Mongird

Podstawa edycji:

Byliny. Wrocław 1955.

Byliny. Warszawa 1957.

Wstęp

 

 

Najdawniejsze zapisy epickich pieśni rosyjskiego ludu pochodzą z XVII wieku. Pieśni te zwane bylinami bądź starinami, wzbudzały i nadal wzbudzają wiele kontrowersji naukowych. I tak według Juliana Krzyżanowskiego „poezja bylinna nie mogła narodzić się wcześniej niż w wieku XVI, gdy Ruś otrząsnęła się z jarzma tatarskiego”[1]. Cytowaną opinię, jakkolwiek godną odnotowania i wspartą silną argumentacją, trudno uznać za aktualną. Obecnie dominuje bowiem pogląd, w świetle którego byliny powstawały już w okresie wczesnofeudalnym – głównie na Rusi Kijowskiej[2]. Oczywiście z biegiem stuleci interesujące nas mikropoematy ulegały różnorodnym modyfikacjom.

W 1904 r. wydrukowano Starożytne wiersze ruskie, wyciąg ze zbioru bylin zapisanych przez Kirszę Daniłowa. Dzieło tego nieznanego bliżej Kozaka owocnie kontynuują rozliczni zbieracze miłośnicy epiki ludowej, folkloryści, etnografowie. W sumie zarejestrowano i opublikowano około 2500 starin.

Najświetniejszą grupę tworzą byliny z cyklu kijowskiego, opowiadające o legendarnych bohaterach związanych z dworem i osobą księcia Włodzimierza – „krasnego sołnyszka”. Wśród owych herosów prym wiodą trzej potężni witeziowie: Ilja Muromiec, Alosza Popowicz, Dobrynia Nikitycz. Natomiast mniej eksponowane miejsce zajmują w kijowskich bylinach takie persony, jak Suchman Odychmantiewicz, Wasilij Pijanica, Czuryło Plenkowicz i inni.

Głównym bohaterem starin jest Ilja (Eliasz) Muromiec, obrońca Świętej Rusi i wiary chrześcijańskiej, pogromca tatarskich czambułów. Jego biografia obfituje w niezwykłe, bajkowe wydarzenia. I tak cudownie uzdrowiony w wieku 30-35 lat otrzymuje „tchnienie mocy” od olbrzyma Swiatogora, pokonuje okropne istoty – rozbójnika Sołowieja, chana Kalina, sprośne Idoliszcze. Pewnego razu stacza ciężką walkę z wyjątkowo krzepkim młodzieńcem, wrogiem Rusi Kijowskiej, a następnie pyta przeciwnika o pochodzenie, rodziców, imię:

Odpowiada zuch dobry i dzielny:

„Jam od morza, od morza sinego,

Od tego od kamienia Łatyrinem zwanego

A ja od tej, od baby, od tej Sałygorki,

Bom ja syn jej ukochany, Podsokolnik.

Oj, zjeździłem, junak dobry i waleczny,

Cały świat na rączym koniu mym”.

Stary Kozak na to zrywa się na równe nogi,

Podsokolnik przed nim na swe równe nogi staje

I w cukrowe go całuje usta Kozak stary,

I nazywa synem swym Podsokolnika,

Synem swoim zwie go ukochanym.

Zapamiętał Podsokolnik słowa matki swojej

[rodzonej,:

„Zanim dojdziesz do starego, złaź wpierw z konia,

Zsiadaj z konia i w mig nisko kłaniaj się”.

I pobratał się z swym synem Kozak stary.

I pojechał stary Kozak w szczere pole,

Tam gdzie bieli się płócienny biały namiot.

Śpi w nim stary Kozak już nockę i dzionek,

Śpi w nim stary Kozak dwakroć noc i dzień.

To się Podsokolnikowi sporą biedą zdało,

I za wielką to sobie szkodę poczytuje:

„Takem się upokorzył przed Kozakiem starym”.

Ku białemu namiotowi Podsokolnik jedzie:

„A starego ja Kozaka, ja Ilję Muromca

Ostrą kopią mą rychło przekłuję”.

I przyjechał Podsokolnik pod ten namiot biały,

I ugodził w białe piersi Kozaka starego.

Stary Kozak miał na piersiach swych ukryty

Krzyż cudowny, miał na piersiach Pański Krzyż

Ani mały, ani duży – tak z półtora puda;

Wyśliznęła się tu kopia z rąk Podsokolnika.

Ze snu swego stary Kozak już przebudza się,

W białe ręce schwytał wnet Podsokolnika,

Jak nie rzuci nim wyżej lasu stojącego,

A niżej obłoka chyżego.

Upadł wtedy Podsokolnik na tę czarną ziemię,

Rozbił się Podsokolnik w drobniusieńki mak.

Sławę w pieśniach Podsokolniczkowi śpiewają,

Stare pieśni dawne dzieje powiadają”[3].

 Georgij Judin – Ilia Muromiec i pogańskie Idoliszcze

[śmieszne bo Ilia to postać mitologii pogańskiej, ale niech będzie, Byliny to takie przekręcone Bajorki Mitologii Słowian. C.B.]

              Tak kończy się bylina, której tematyka została zogniskowana wokół polisemicznego motywu walki ojca z synem, obecnego w przekazach o śmiertelnych zmaganiach Odysa z Telegonosem, Hildebranda z Hadubrandem, Artura z Mordredem itp. Interesującą wersję tej tematyki zawiera starina Ilja Muromiec i córka: w finale utworu tytułowy bohater zabija mocarną dziewczynę-wojowniczkę, spłodzoną przezeń poza granicami Świętej Rusi, należącą, podobnie jak Podsokolnik, do kręgu „obcych”.

W boju Ilji Muromca z synem nie sprecyzowano powodów, dla których młodzieniec postanawia zamordować pogrążonego w śnie rodzica. Może w kompleksie czynników sprawczych zasadniczą rolę odgrywa determinująca amoralne postępki „zła krew obcego”, może nieumiejętność pogodzenia się z odniesioną w pojedynku porażką, może Podsokolnik pragnie wywrzeć zemstę na starym Kozaku uważając, że ów pohańbił Sałygorkę i zgotował mu niechlubny los bękarta. Nawiasem mówiąc, w korpusie zachowanych bylin odnajdujemy opowieść, według której wiarołomny Sokolnik (Podsokolnik) najpierw zabija swoją matkę Złatygorkę (Sałygorkę), a następnie usiłuje uśmiercić śpiącego ojca.

Ilja Muromiec potrafi przeciwstawić się i nietaktom uwłaczającym wielkim wiciądzom i próbom lekceważenia dobrych obyczajów. Obrażony przez Włodzimierza, który zapomniał go zaprosić na wspaniałą ucztę wydaną dla kniaziów, bojarów i herosów, uroczystość zespoloną z systemem etykietalnych wyznaczników „ruskiego ładu”, strzałami z łuku, broni wypróbowanej w bojach o słuszną sprawę, strąca z kijowskich cerkwi suto pozłacane, cudownymi krzyżami zwieńczone kopuły, a za spieniężony kruszec każe karczemnej gawiedzi urządzić tęgą pijatykę. Ale ani profanacja chrześcijańskich świątyń, kolidująca z aprobowanym przez Ilję kanonem wartości, ani „balanga pospolitaków”, będąca pokraczną repliką (może parodią?) ceremonialnej dworskiej biesiady, nie mitygują gniewu Kozaka z Muromia. Kolejnymi strzałami z łuku zamierza on bowiem uśmiercić i kniazia Włodzimierza i kniahinię Apraksję (Opraksję), a więc planuje wyczyn o pozytywno-negatywnej wymowie: karze za pogwałcenie praw sławnego bohatera, wypływającej z potrzeby przywrócenia określonego porządku, towarzyszyłoby przecież zło hamujące proces przemiany „chaosu w kosmos”. Na szczęście pojednawczy gest przerażonego rozwojem wypadków księcia i interwencja Dobryni Mikitycza, krzyżowego brata[4] Ilji Muromca, rozładowują napiętą sytuację.

U schyłku doczesnej wędrówki stary Kozak z Muromia wstępuje do monasteru, wpisując swe losy w sakralny, wzniosły porządek[5]. Znany motyw! Jak wiadomo, zakonne szaty przywdziewają również rycerze króla Artura (np. Lancelot Bors, Bediver), Wilhelm z Orange, Otger Duńczyk, Wolfdietrich. Jednakże naszą uwagę przykuwa bylina ukazująca w zgoła odmiennym świetle kres życia i Ilji Muromca, i sześciu innych staroruskich wiciądzów – Aloszy Popowicza, Dobryni Mikitycza, Wasyla Busłajewicza, Wasyla Kazimirowicza, Modenki Błudowicza, Iwana – kupieckiego syna. Otóż pewnego dnia odnoszą oni spektakularne zwycięstwo nad ogromną tatarską hordą. Wówczas to padają przepojone pychą, bluźniercze, fatalne w skutkach słowa:

I przemówił Alosza Popowicz udały:

„Niech nawet nieziemska moc się tutaj zjawi,

To i z mocą nieziemską, bracia, się rozprawim”.

Ledwo wyrzekł Alosza nierozumne słowa,

Gdy się zjawią przed nim dwaj wspaniali woje:

„Stawaj z nami do walki, drużyno bojowa,

Nie zważaj, że was siedmiu, a nas tylko dwoje”.

Nie poznali wiciądze, w kogo teraz biją:

Natarł na nich Alosza z mieczem i kopiją,

Na pół przeciął każdego, rąbiąc go z ramienia,

Uczyniło się czterech – wszyscy czterej żyją.

Natarł na nich Dobrynia z mieczem i kopiją,

Na pół rozciął każdego, rąbiąc go z ramienia,

Uczyniło się ośmiu – wszyscy ośmiu żyją.

Natarł na nich Muromiec z mieczem i kopiją,

Na pół przeciął każdego, rąbiąc go z ramienia,

Podwoiła się liczba – ale wszyscy żyją.

Rzucili się na moc tę wiciądze gromadą,

Sieką, rąbią i kłują, i pokotem kładą,

A moc ta wciąż przybiera,

Wciąż na wiciądzów naciera.

I walczyli junacy trzy dni i trzy noce,

Nacierały na nich wzrastające moce,

Aż się przerazili tej bitwy daremnej

I uciekli w góry, do jaskini ciemnej.

Który pobiegnie do góry,

Ten zaraz obraca się w kamień,

Pobiegnie wtóry do góry,

I ten obraca się w kamień,

Podleci trzeci do góry,

I trzeci obraca się w kamień.

Tak wyginęli wiciądze na świętej Rusi – amen![6]

Georgij Judin – Choroba i odrodzenie Ilii Muromca

   W nordyckim folklorze petryfikacji ulegają trolle i karły (m.in. słynny Alvis), które nie zdołały się ukryć przed promieniami słońca[7]. W ekscytującym kontekście motyw nagłego skamienienia określonej istoty został ukazany przez Snorriego Sturlusona. Jeden z ustępów Młodszej Eddy informuje bowiem o podminowanej czarami, codziennie wznawianej bitwie Hjadingów. Polegli w tej batalii zrazu kamienieją, a nazajutrz – ożywają i znowu kontynuują walkę. Snorri oznajmia, powołując się na przekazy poetyckie, że Hjadingowie będą toczyć boje aż do końca świata. O związanym z rzeczoną walką rytmie zgonów i zmartwychwstań, osobliwym procesie mineralizacji ludzi i uczłowieczenia głazów, melanżu cudowności i manierycznych aktów heroizmu, połowicznym zwycięstwie nad przemijaniem etc., etc., można by długo dyskutować.

Za podstawowe źródło występującego w bylinie Jak wyginęli wiciądze na Świętej Rusi motywu nagłego skamienienia określonej istoty wolno uważać Biblię. Jest to zależność uchwytna, choć nieco zakamuflowana. Otóż bylinny Alosza Popowicz dopuszcza się bluźnierstwa (w imieniu własnym i współtowarzyszy), bluźnierców zaś należy kamienować (Kpł. 24, 14). Ten starotestamentowy nakaz, wydany na pastwę swobodnych skojarzeń i uwikłany w grę przesunięć kategorialnych, doprowadził do wykreowania pseudosymetrii: kamienowanie bluźniercy – obracanie się bluźniercy w kamień. Jednakże wysuniętą tu koncepcję trzeba traktować z pewną rezerwą. Kamienieje przecież i daleki od popełnienia bluźnierstwa protagonista byliny Michajło Potyk, ofiara zaklęcia przewrotnej kobiety.

„Że zaś są rzeczy, do których człowiek żywi lub może żywić awersję silniejszą niż do śmierci, o tym jasno świadczy samobójstwo”[8]. Wagę przytoczonego sądu, zaczerpniętego z Bajki o pszczołach Bernarda Mandeville’a, w pełni potwierdzają losy Daniły Dienisjewicza i jego pięknej mądrej żony Wasilisy Nikulicznej, bohaterów ekspresywnej, zaprawionej tragizmem, iście „gotyckiej” byliny:

Rozpruł sobie Daniła piersi białe,

Zakrył sobie Dienisicz oczy jasne.

[…]

Rozpruła sobie Wasiliusza pierwsi białe,

Zakryła sobie Wasilija oczy jasne[9].

Samobójstwo tych dwojga jest konsekwencją podłych postępków kniazia Włodzimierza, ulegającego podszeptom złego doradcy. Chcąc poślubić Wasilisę, dąży on do zgładzenia jej męża – m.in. wysyła przeciwko Danile hufiec ruskich witeziów. Daniła, zorientowawszy się, że został wplątany w bratobójczą walkę, odbiera sobie życie ostrzem włóczni. Nieco później, po złożeniu pokłonu ciału zmarłego męża, przebija się „bułanym nożem” Wasilisa Nikuliczna.

Daniła Dienisjewicz (in. Daniła Łowczanin) należy do korpusu bylin uwydatniających negatywne cechy Włodzimierza, bylin kontrastujących ze starinami, w których „stolnokijewski batiuszka” odgrywa rolę „pozytywnego bohatera, symbolizującego ideę jedności ziemi ruskiej”[10]. Dodajmy, że w Danile Dienisjewiczu kniaź popełnia niegodziwość podobna do tej, jaka okryła hańbą króla Dawida (2Sm. 11-12). Syn Jeskego zgrzeszył, ponieważ dopuściwszy się cudzołóstwa z Batszebą, wysłał Uriasza, jej męża, na pewną śmierć w boju. Zbrodnia Dawida została potępiona przez Jahwe ustami proroka Natana.

Oprócz heroicznych gestów, widowiskowych zgonów, etykietalnych biesiad, dobrych i złych uczynków kniazia Włodzimierza nader istotną role pełnią w bylinach te motywy i koncepty, które wprowadzają klimat fantazji i cudowności. Wystarczy wspomnieć o trumnie-pułapce (Swiatogor i Ilja Muromiec), żywej wodzie (Jak wyginęli wiciądze na Świętej Rusi; Michajło Potyk), rzece zrodzonej z krwi bohatera (Suchman; Niemra i Don), walce ze smokiem (Dobrynia i żmij), koniu władającym ludzką mową (Potap Artamonowicz; Daniło Ignatiewicz i jego syn Michajło; Ilja Muromiec i Kalin car), gadającym, pięknym kruku („Pierzyska u kruka czernią przeczarne, / skrzydlisko u kruka bielą przebiałe, / Pierzyska rozpuszczone do wilgotnej ziemi mateńki”[11]). Bardzo ekscytujący wydaje się taki oto fragment Niepry i Dona:

„Ach, cichy ty Donie, cny synu Iwana!

Nie strzelajże do mnie, Niepry-królewny,

Toć noszę ja w sobie twego ukochanego syna –

A po kolana nóżęta w srebrze,

A po łokcież rączęta w złocie,

A na skroniach goreją jakoby gwiazdeczki,

Z tyłuż jaśnieje jakoby światło miesiąca,

Z przoduż – jakoby słoneczko”[12].

Wśród bylin zawierających liryzowane ustępy wyjątkową siłą wyrazu oznacza się utwór, którego bohaterka, sędziwa Amielfa Timofiejewna, przemawia do rumaka dźwigającego na grzbiecie zwłoki jej poległego w boju syna:

„Ech, ty dobruteńki, dobryż, przedobry koniu!

Idźże ty przedobry koniu cichuteńko, leciuteńko,

Wieźże ty mego cnego syna Iwana cichuteńko,

[pomaleńku,

Iżby białe jego ciało nie zatrzęsło się,

Czarne jego kędziory nie poruszyły się,

By oczy nie widziały ciemniutkich borów,

A wysokie góry nie zatrzymywały”[13]

W bylinach pulsują również niskie tonacje sprężone najczęściej z rozmaitymi formami niewymyślnego, niekiedy wręcz grubiańskiego komizmu (pamiętajmy jednak, że „niewymyślność” i „grubiaństwo” – to kategorie nader relatywne). Tak więc Diuk Stiepanowicz, przemawiając do kniazia Włodzimierza, powiada: „A bądź jako ta świnia bezszerściwa”[14]. Alosza Popowicz zaś w następujący sposób przygania knehini Opraksji: „Jam cię o mały włos nie nazwał suką, / suką wszeteczną, ścierką-ladacznicą”[15]. Znacznie mocniejszą dawkę chropawego komizmu dostrzegamy w Kamskim pobojowisku:

 

A siadłaż [mu] baba Łatyngorka na białe piersi

I chce rozpruć Dobryni te białe piersi,

Dopatrzeć się gorącego serca Dobryni.

Ona jedzie swą d[upą] po białej twarzy,

Jedzie i pogaduje:

„A całujesz ty moją d[upę] białą”…

 

Georgij Judin – Alosza Popowicz, Ilia Muromiec i Dobrynia Nikitycz

ILJA MUROMIEC I ZBÓJ SOŁOWIEJ

 

 

Z tego grodu sławnego, z Muromia,

Z tego sioła to, z Karaczanowa,

Jechał śmiały, dorodny, dzielny junak;

Słuchał jutrzni ten junak w Muromiu.

Na obiednię[1] w Kijów-grodzie chciał stanąć.

Tak dojechał pod sławny Czernihów-gród,

A pod grodem tym, pod Czernihowem,

Wojsk zegnano aż czarno-czarniutko,

Czarniuteńko-czarno, jak tych kruków czarnych,

Że piechotą tu nikt nie przechodzi,

I na koniu dzielnym nikt nie przejeżdża,

Ptaszek kruk czarny tędy nie przefruwa,

Bury zwierz tą stroną nie pomyka.

Dopadł junak tych wojsk onych wielkich.

Jak nie zacznie wojska one wielkie,

Zacznie koniem tratować, włócznią kłuć a przekłuwać,

Pobił wszystkie wojska one wielkie.

Gdy podjechał pod Czernihów-gród,

Wychodzili oto łyczki czernihowscy,

Otworzyli przed nim bramy Czernihowa,

A prosili, by chciał być im wojewodą.

Na to Ilja rzecze słowa takowe:

„Ej, łyczkowie wy moi czernihowscy!

Nie chcę być w Czernihowie wojewodą,

A pokażcie tylko dróżkę prostojezdną,

Prostojezdną do Kijowa stołecznego.

Na to rzekną łyczkowie czernihowscy:

„Ejże, dzielny junaku dorodny,

Ej, ty sławny bohatyrze świętoruski!

Prostojezdna dróżka pniami zawalona,

Zawalona dróżka, zadarniona,

Bo po dróżce tej, po prostojezdnej,

Ni piechotą nikt dawno nie wędrował,

Ni na koniu dzielnym podróżował,

Jako że u Bagna, u Czarnego,

U tej onej brzozy pochylonej,

U tej onej rzeczki Smrodyni,

A u krzyża Lewanidowego

Siedzi zbój Sołowiej-słowiczek na dębie,

Zbój Sołowiej siedzi, syn Odichmantjowy,

A i świszcze zbój po słowiczemu,

A i ryczy rabuś-zbój po zwierzowemu,

I od tego poświtu słowiczego,

I od tego poryku zwierzowego

Wszystkie trawy-murawy pokładają się,

Wszystkie kwiatki lazurowe osypują się,

Ciemne lasy ku ziemi przyginają się,

Co tam ludzi jest – trupem padają.

Prostojezdną dróżką pięćset wiorst będzie

A okólną dróżką cały tysiąc”.

Puścił konia Ilja w kłus bohatyrskiego

I pojechał Ilja dróżką prostojezdną.

Dzielny konik jego bohatyrski

Począł z góry na górę przeskakiwać,

Jął ze wzgórza na wzgórek przelatywać,

Małe rzeczki poprzez nogi puszczał,

Aż dojechał do rzeczki Smrodyni,

A do tego Bagna, do Czarnego,

Do tej onej brzozy pochylonej,

Pod ten sławny krzyż Lewanidowy.

Świśnie zatem Sołowiej-zbój po słowiczemu,

A zaryczy zbój po zwierzowemu –

Wszystkie trawy-murawy pokładały się,

I kwiatuszki lazurowe osypały się,

Ciemne lasy ku ziemi przyginały się,

A koń dzielny jego bohatyrski

O korzenie koń potyka się.

Brał więc Kozak stary Ilja Muromiec,

W białą rękę brał pletnię swą jedwabną,

A bił konia po bokach, po spadzistych;

Mówił Ilja jeszcze słowa takowe:

„Ach, ty ścierwo wilcze, worku obroczny!

Czy nie możesz iść, czy mnie nie chcesz nieść,

Że o korzeń, sobako, potykasz się!

Nie słyszałeś to poświstu słowiczego,

Nie słyszałeś to poryku zwierzowego,

Nie zaznałeś to razów bohatyrskich?”

Po czym Kozak stary Ilja Muromiec

Brał ten giętki swój łuk rozprężysty –

Brał-ujmował ten łuk w białe rączki,

Jedwabniutką cięciwkę naciągał,

Potem strzałkę hartowną nakładał,

Strzelił w zbója Onego Sołowieja –

Prawe oko wraz ze skronią mu wybił,

Zrzucił Ilja Sołowieja na ziemię,

Do strzemienia go przytroczył stalowego,

Wiózł go sławnym tedy szczerym polem,

Mimo gniazdka jego wiózł słowikowego;

A w gniazdeczku owym słowikowym

Były trafem trzy córeczki Sołowieja,

Trzy córeczki jego najmilejsze.

Spojrzy córka starsza w okieneczko

I odezwie się w słowa takowe:

„Jedzie nasz tatulo szczerym polem,

A zaś siedzi na dzielnym koniku,

Wiezie oto chłopisko-prostotę

Przy strzemieniu prawym przykutego”.

Spojrzy średnia jego córka miła

I odezwie się w słowa takowe:

„Jedzie tato podolem, szczerym polem,

Wiezie jakieś chłopisko-prostotę

Przy strzemieniu prawym przykutego”.

Spojrzy młodsza jego córka miła

I odezwie się w słowa takowe:

„Jedzie tutaj chłopisko-prostota,

Siedzi chłopek na dzielnym koniku,

Wiesie tatkę naszego u strzemienia,

Przy strzemieniu stalowym przykutego,

A wyłupił tatce oko ze skronią”.

Georgij Judin – Ilia Muromiec i Sołowiej Rozbójnik

Jeszcze rzeknie i słowa takowe:

„Ejże, wy nasi mili mężowie!

A weźmijcie rohatyny[2] kniejowe,

A biegnijcie no w podole, szczere pole,

Bijcie ono chłopisko-prostotę”.

Wtenczas owi ich mili mężowie,

A zbójnika Sołowieja zięciowie

Pochwycili rohatyny kniejowe,

Pobieżali pędem w szczere pole

Ku onemu ku chłopisku-prostocie,

Chcąc na śmierć chłopisko ono zabić.

Rzekł Sołowiej-zbój, syn Odichmantjowy:

„Aj, wy moi mili zięciowie,

Precz rzucajcie rohatyny kniejowe,

Proście chłopka onego prostotę,

W gniazdko proście swoje słowikowe,

A karmijcie go jadłem cukrowym,

A napitkiem go pójcie miodowym,

Udarujcie go darem drogocennym”.

Wonczas zbója Sołowieja zięciowie

Precz rzucili rohatyny kniejowe,

Proszą chłopka onego prostotę,

W to gniazdeczko proszą słowikowe.

Ale chłopek-prostota ich nie słucha,

Tylko jedzie tym sławnym szczerym polem

Do Kijowa-grodu dróżką prostojezdną,

Aż przyjechał do Kijowa sławnego,

Do sławnego księcia na dziedziniec.

Wyszedł kniaź Włodzimierz z Bożej cerkwi,

A wstępował kniaź w komnaty białościenne,

We stołowa tę swoją świetlicę.

Pić poczęto, jeść i chleb pożywać,

Chleb pożywać, obiad obiadować.

Wonczas Kozak stary Ilja Muromiec

Konia pośród dziedzińca osadzał,

A sam szedł w komnaty białościenne.

Wchodził w ową świetlicę stołową,

Drzwi szerokie na oścież otwierał,

Krzyżem żegnał się po uczonemu,

Pokłon składał on po bywałemu,

I na trzy, na cztery strony nisko kłaniał się,

A kniaziowi samemu w osobności,

Jeszcze kniaziom kłaniał się pomniejszym.

Jął Włodzimierz kniaź junaka przepytywać:

„Mów, skąd jesteś, dzielny, śmiały junaku,

Jakim ciebie, junaka, zwą imieniem,

Jak cię, zucha, po ojcu mianują?”

Rzeknie Kozak stary, Ilja Muromiec:

„Ze sławnego ja grodu, z Muromia,

Z tego sioła ja, z Karaczanowa,

Stary Kozak jestem Ilja Muromiec,

Ilja jestem Muromiec, syn Iwanów!”

Kniaź Włodzimierz rzeknie słowa takowe:

„Ej, Kozacze stary, ILjo Muromcze!

A czy dawno żeś z Muromia wyjechał?

Jakżeś jechał do Kijowa stołecznego?”

Na to Ilja rzecze słowa takowe:

„Ejże, sławny Włodzimierzu kijowski!

Na Chrystowej byłem jutrzni w Muromiu,

Na obwiednię w Kijów-grodzie chciałem stanąć,

Ale jazda troszeńkę przypóźniła się.

A jechałem ja dróżką prostojezdną,

Prostojezdną dróżką mimo Czernihowa,

Mimo Nagna onego Czarnego,

Mimo sławnej rzeczki Smrodyni,

Mimo sławnej onej brzozy pochylonej

Jak ten sławny stoi krzyż Lewanidowy”.

Rzekł Włodzimierz doń słowa takowe:

„Toż to, widzisz go, chłopa-prostotę,

W żywe oczy, chłopie, załgiwasz się,

W żywe oczy, chłopie, naigrawasz się!

U sławnego grodu Czernihowa

Wojsk spędzono tam siła – co niemiara,

Że piechotą tam nikt nie przechodził,

Nikt na koniu tam dzielnym nie przejeżdżał,

Bury zwierz tamtędy nie pomykał,

Czarny kruk tamtędy nie przefruwał;

A u tego Bagna u Czarnego,

U tej sławnej rzeczki Smrodyni,

U tej onej brzozy pochylonej,

A u krzyża Lewanidowego

Siedzi zbój Sołowiej, syn Odichmantjowy.

A jak świśnie zbój po słowiczemu,

A jak ryknie rabuś-zbój po zwierzowemu,

Wszystkie trawy-murawy pokładają się,

Wszystkie kwiatki lazurowe osypują się,

Ciemne lasy ku ziemi przyginają się,

Co tam ludzi jest – trupem padają”.

Na to Ilja rzeknie słowa takowe:

„Włodzimierzu, wielki kniaziu kijowski!

Zbój Sołowiej jest na twym dziedzińcu,

Ma wybite prawe oko ze skronią,

Do strzemienia stalowego zbój przykuty”.

Tu Włodzimierz, wielki kniaź kijowski,

Prędziusieńko skoczył kniaź na równe nóżki,

Kunią szubkę na jedno wdział ramionko,

A czapeczkę na jedno włożył uszko,

Wyszedł kniaź na dziedziniec swój szeroki,

Żeby spojrzeć na zbójcę Sołowieja.

Rzekł Włodzimierz książę słowa takowe:

„Świśnij, Sołowieju, po słowiczemu,

Ryknijże, sobako, tu po zwierzowemu”.

Rzecze zbój Sołowiej, syn Odichmantjowy:

„Nie u ciebie, książę, dziś obiadowałem

I nie twego mi słuchać rozkazania,

Bo u Ilji Muromca dziś obiadowałem,

Jego więc rozkazania słuchać będę”.

Rzekł Włodzimierz, wielki kniaź kijowski:

„Ej, Kozacze stary, Iljo Muromcze!

Każ, niech świśnie zbój po słowiczemu,

Każ, niech ryknie zbój po zwierzowemu”.

Wtenczas Ilja rzeknie słowa takowe:

„Ejże, zbójco Sołowieju Odichmantjewiczu!

Świśnij no w pół świstu słowiczego,

Ryknij no w pół ryku zwierzowego”.

Rzeknie zbój Sołowiej, syn Odichmantjowy:

„Ejże, Kozacze stary, Iljo Muromcze!

Moje ranki krwawe wszystkie zapiekają się,

A i usta me cukrowe nie składają się

I nie mogę świsnąć ja po słowiczemu,

Ani ryknąć mogę ja po zwierzowemu.

Przykaż księciu ty Włodzimierzowi,

Niech naleje czarę wina zielonego,

Jak wypiję czarę wina zielonego,

Moje ranki krwawe wszystkie zasklepią się,

A i usta me cukrowe rozewrą się,

Wtenczas świsnę ci po słowiczemu,

Wtenczas ryknę ci po zwierzowemu”.

Rzeknie Ilja do księcia Włodzimierza:

„Włodzimierzu, wielki książę kijowski!

Pójdźże, książę, do świetlicy swej stołowej,

A nalewaj czarę wina zielonego,

Nie maleńką miarę – dzban i pół drugiego,

I zbójowi nieś Sołowiejowi”.

Szedł Włodzimierz, wielki książę kijowski,

Prędko szedł w świetlice swą stołową,

A nalewał czarę wina zielonego,

Nie maleńką miarę – dzban i pół drugiego,

Sycił wino miodami wystanymi

I zbójowi czarę niósł Sołowiejowi.

Zbój Sołowiej, syn Odichmantjowy

Wziął on czarkę od księcia jedną ręką.

Wypił czarkę Sołowiej jednym łykiem

I jak świśnie zbój po słowiczemu,

I jak ryknie zbój po zwierzowemu -

Kopułeczki na teremach[3] przekrzywiły się,

Okienniczki u okienek rozpękały się

Od onego poświstu słowiczego,

A co ludzi było, trupem wszyscy padli;

A Włodzimierz, wielki kniaź kijowski,

Kunią szubką kniaź zasłaniał się.

Wtenczas Kozak stary Ilja Muromiec

Prędko konia dosiadł dzielnego,

Wiózł on zbója Sołowieja w szczere pole

I główeńkę bujną zrąbał zbójowi.

Mówił Ilja jeszcze słowa takowe:

„Zaświstałeś się już po słowiczemu,

Naryczałeś się już po zwierzowemu,

Zasmuciłeś już dość ojców, matek,

Dość już wdów zrobiłeś młodych żonek,

A sierotek z malusieńkich dziatek”.

Stąd to pieśnią sławią Sołowieja,

Sławią pieśnią od tej pory aż po wieki.[4]

 Georgij Judin – Trzy wyprawy Ilii Muromca 


[1] Na obiednię – na mszę; tu w znaczeniu: na sumę.

[2] Rohatyna – broń sieczna, drzewcowa, używana głównie w łowiectwie; rodzaj włóczni opatrzonej hakiem przy grocie, który zapobiegał zbyt głębokiemu wbiciu się ostrza

[3] Teremy – wieżyczki cerkiewne.

[4] Przekład oparto na tekście wydania: Byliny. Bibliotieka poeta. Sowietskij pisatiel. Mała seria, wyd. III. Leningrad 1954, s. 49.

Georgij Judin urodził się w roku 1943, jest bardzo zasłużonym i cenionym artystą rosyjskim, a jego ilustracje to już klasyka.

Małopolska – Smocze Królestwo Harusów – Wharat, czyli o Żmijach, Wałach Żmijowych, Żmijgrodach, itp.

Posted in Mitologia Słowiańska, nauka, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 3 Grudzień 2011

Wharat-Harat: Królestwo Górskie, Górne, Harskie (Harów, Haronów, Ohronów), miejsce pochodzenia Wiary – Wiarat, Wierzeje Wiary, Święta Góra – Świątynia Światła.

[kliknij]

Linia Kopiec Kraka (Ognia- Swaroga) – Kopiec Babki Kraka (Księżyca- Łuny-Chorsiny) – Święte Źródło na Skałce (Kopiec Wody) – Smocza Jama (Wejście w Zaświaty, Kopiec Welesa) – odległość 2400 m (Krak – Wawel), interwały siostrzanych kopców Wawel – Skałka i Babka Kraka – Krak 600-650 m , odległość Kopca Wody i Kopca Księżyca 1200m.

Nie będziemy tutaj w żadnym wypadku pisać o Smoku Wawelskim, bo Kraków wiadomo to miasto Kruka-Kraka protoplasty nuruskiego ludu, a więc i plemienia Harusów-Harów-Harwatów, a także innego kruka-mogty, Białego Kruka Lasoty. Mogty – czyli mogącego, mającego możność działania czyli moc, a więc moga-maga – guru-góryty, haryty – har-żar niosącego, czyli światło, ogień i wiedzę – Wiedę Harów i Wenedów (OdHARWEN-WEdę, Atharwaweda – to zapis sanskrycki naszego słowa).  Har-Niosa, tak samo dokładnie, bo i stąd pochodzi właśnie nasze słowo  –  od niesienia skarbów, świecących – har-naś).

To również gród Czarodany – Karej Królowej znanej ze wzgórza Lasoty (z legendy o tutejszej Czarnej Królowej), nazywanej także Babką Kraka, która tam miała swój kopiec, opodal kopca Kraka [Dokładnie miejsce jej jej kopca powinno wypadać nad dzisiejszą niecką kamieniołomową Parku Bednarskiego, na wzniesieniu po lewej stronie od wejścia przy ulicy Parkowej].

Mapa – wiek XI – widać jeszcze Białą i Czerwoną Harusję-Hor-Wenedię – Chorwątię- Chor-Wację (Kharpatię)

Kraków, starożytna Caroduna to oczywiście także gród Smoczy Kraka-Draka, czyli Drakona wnuka Czarodany-Karoduny.  To wszystko opisuje Księga Ruty więc tym się zajmować nie będziemy. Tutaj inne dowody na to, że szeroko rozumiana Małopolska – tak jak ją widziano jeszcze w XVI wieku i jak ją przedstawiano na mapach jako Haruską, Karuską (Czerwonoruską) i Białoruską (Nuruską-Czarną) wspólnotę – Wielką Harię (Białą Harwatię), a więc pradawną Ruś Nurusko-Budynowską, odrębną od Lęgii-Lugii (Lechii, a późniejszej Polechji-Polęgii, Wielkopolski), a także od Wenedii (Wędji-Wandalii), Istji (Aesti), Mazowii (Amazonii) czy Burowiji (Melanchlanii) – jest Królestwem Smoka – Draków (Traków) Drakonów(Białych) i Harów – Żmijów (Czerwonych) oraz Nurusów – Żmijów (Czarnych).

Małopolska Historyczna z dwoma ośrodkami Caroduną-Krakowem Harusów- Goroli i Draków (kniazia-kruka Kraka) oraz z  Kijowem Karusów-Karopanów Budynowskich (kniazia-kruka Kyja-Kuja)

Żmijowe Wały

Wał Kimeryjski na Krymie

Żmijowe Wały (Zmijewe, Zmiejewe Wały) – ziemne wały obronne o średniej wysokości 6-8 m i szerokości 14-16 m, rozmieszczone w stepowej i lasostepowej strefie Ukrainy. Ich łączna długość osiąga 2000 km.

Legenda

Według legendy wały wyorał smok Żmij, napadający na mieszkańców tych ziem. W końcu został pokonany (według jednej wersji przez Kyryłę Kożumjakę, według innej przez kowali Kuźmę i Demiana), i zaprzęgnięty do pługa, spod którego pochodzą wały. Smok dociągnął pług do wody (rzeki, lub według innej wersji – morza), wypił zbyt dużo wody, i zdechł, a wały nazwano Żmijowymi.

Funkcja i pochodzenie

Większość badaczy uważa, że wały pełniły rolę obronną, chroniąc osiadłą ludność lasostepu przed najazdami plemion koczowniczych, ograniczając ich największy atut – szybkość ataku. To, że zagrożenie pochodziło ze strony stepu, potwierdza przebieg wałów z północy na południe, lub południowy wschód, oraz ułożenie w kilka równoległych linii.

To, co obecnie wygląda na niewyraźne ślady wałów, kiedyś stanowiło potężny system umocnień ziemnych, umocnionych szkieletem drewnianym, o wysokości 10-15 m i szerokości do 20 m, często ułożony w 5-6 równoległych linii, z fosą o głębokości 2-3 m. Historycy twierdzą, że budowanie takich umocnień wymagało scentralizowanej władzy, co wskazuje na istnienie jakiegoś organizmu państwowego. Przez długi czas historycy twierdzili, że umocnienia te powstały w czasach Rusi Kijowskiej, jednak nie znajduje to potwierdzenia w faktach – powstały one dużo wcześniej.

Datowania węglowe wskazują na okres budowy pomiędzy II w p.n.e., a VII w. n.e. Tak więc są podstawy aby przypuszczać, że budowniczymi wałów mogły być plemiona kultury czerniachowskiej (II-V w. n.e.).

Większość wałów jest zniszczona, zresztą ich niszczenie trwa również współcześnie. Odcinki wałów noszą często lokalne nazwy, jak: Wełykyj Wał, Małeńkyj, Czornyj, Otamańskyj, Połoweckyj, Okop, Perejma, Turecka Hrebla. Niekiedy ten sam wał na jednym odcinku nazywany jest Żmijewym, a na innym – Trajana.

Rozmieszczenie

Wyróżnia się 11 grup umocnień:

  • Żmijowe Wały Kijowszczyzny – największy system umocnień, składający się z wałów różnej wysokości i długości, znajdujący się na prawym brzegu Dniepru. Większość z nich ułożona jest wzdłuż rzek Wita, Krasna, Trubiż, Stuhna i Roś. Dochowały się do czasów współczesnych w dobrym stanie,ich wysokość sięga 15 m wysokości i kilkadziesiąt kilometrów długości.
  • Żmijowe Wały Perejasławia – dwuwałowy system umocnień w pobliżu miasta Perejasław Chmielnicki w obwodzie kijowskim
  • Żmijowe Wały Suły – szeroki pojedynczy wał, ciągnący się wzdłuż rzeki Suły od jej ujścia do środkowego biegu i jego odgałęzień, dochodzący do miasta Sumy
  • Żmijowe Wały Połtawszczyzny – dwa nieciągłe wały, rozmieszczone na prawych brzegach rzek Worskla i Choroł
  • Żmijowe Wały Charkowszczyzny – dwa umocnienia długości 20 i 25 km, w pobliżu miast Charków i Zmijew
  • Żmijowe Wały Podola – pojedynczy wał, biegnący od środkowego biegu rzeki Boh do centralnych rejonów obwodu czerkaskiego, oraz kilka mniejszych wałów w podanych rejonach
  • Żmijowe Wały Wołynia – ogólna nazwa wielkiej ilości niskich i krótkich wałów, znajdujących się w czworokącie Lwów-Łuck-Równe-Tarnopol
  • Wały Krymskie (Wał Kimeryjski) – trzyrzędowy system umocnień na Półwyspie Kerczeńskim
  • Niższy Wał Trajana – leżący na terytorium Besarabii, rozciągający się od wsi Zatoka do miasta Biłhorod-Dnistrowskij
  • Wyższy Wał Trajana – zaczyna się od miasta Bendery, i ciągnie się nieprzerwanie wzdłuż rzeki Prut do limanów Jałpuh, Kotłabuh i Sasyk
  • Naddniestrzański Wał Trajana – system nieciągłych wałów, rozciągający się od Tarnopola do Kamieńca Podolskiego, składa się z dwóch centralnych wałów, oraz chaotycznie rozmieszczonych odcinków wałów (niektóre z nich sięgają nawet Bukowiny).

Literatura; Енциклопедія українознавства, Lwów 1993, t. 3, s. 835

Opatów czyli Żmijgród

Miasto położone jest w Małopolsce, należało do ziemi sandomierskiej.

Opatów – Żmijowe Wzgórze

Wykopaliska w Opatowie

Jedno z największych, znanych dotąd, cmentarzysk kultury przeworskiej. Ramy chronologiczne jego użytkowania obejmują odcinek od przełomu wczesnego i młodszego okresu rzymskiego po wczesną fazę okresu wędrówek ludów.
Zwraca uwagę znaczna różnorodność form obiektów grobowych oraz czytelna planigrafia nekropoli. Z tego względu cmentarzysko to ma istotne znaczenie dla studiów nad chronologią okresu rzymskiego i wczesnej fazy okresu wędrówek ludów w Europie środkowej.

Opatów położony jest na Wyżynie Sandomierskiej, na wzgórzach o wysokości od 200 do 300 m n.p.m. Nieopodal rozciągają się pasma Jeleniowskie i Iwaniskie Gór Świętokrzyskich. Przez miasto przepływa rzeka Opatówka, rozdzielając je na dwie części i przecinając głęboką doliną.

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1189 r., pierwotnie własność książęca. Istnieją przesłanki (m.in. wzmianka w kronice Jana Długosza), że w Opatowie była pierwsza polska komandoria templariuszy założona za czasów Henryka Sandomierskiego, który uczestniczył w krucjatach do Ziemi Świętej u boku rycerzy-zakonników. Pozostałością klasztoru templariuszy ma być rzekomo kolegiata św. Marcina.

Sprawozdanie z konferencji naukowej „Tajemnice Opatowa”, Lublin 25 maja 2007 r.

Konferencja naukowa „Tajemnice Opatowa” została zorganizowana w dniu 25 maja 2007 r. na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II przez Katedrę Historii Powszechnej Wieków Średnich i Koło Naukowe Historyków Studentów KUL.

Tematem konferencji były rozważania nad różnymi aspektami historii miasta Opatowa na przestrzeni wieków. Patronat honorowy nad konferencją objął Starosta Opatowski mgr inż.

Po oficjalnym rozpoczęciu konferencji jako pierwszy głos zabrał dr Marek Florek przedstawiając referat nt. Początki Opatowa w świetle badań archeologicznych. Prelegent podjął próbę przedstawienia początków i rozwoju Opatowa w średniowieczu opartej przede wszystkim na analizie materiałów archeologicznych, wspartej informacjami pochodzącymi ze źródeł pisanych. Żmigród – to wcześniejsza nazwa miasta Opatowa, dziś północna część Opatowa, mająca kształt lessowego cypla o powierzchni ok. 1 ha, na wysokim brzegu rzeki Opatówki (dawniej: Łukawy), w sąsiedztwie klasztoru bernardynów.

Świadectwem najstarszej fazy zasiedlania Żmigrodu oraz jego przeobrażeń są głównie fragmenty ceramiki  z późnego neolitu oraz wczesnej epoki brązu, a także pozostałości kilku zniszczonych obiektów (jam?).

W świetle przeprowadzonych badań Opatów jawi się jako ośrodek grodowo-miejski powstały w ramach budowy struktury administracyjno-gospodarczej państwa pierwszych Piastów. Prelegent podkreślił, iż „społeczeństwo średniowieczne było uzależnione od środowiska naturalnego w stopniu znacznie wyższym niż ma to miejsce dziś, stąd odtworzenie istniejących wówczas warunków środowiskowych ma istotne znaczenie dala zrozumienia zarówno szeroko rozumianych procesów osadniczych, jak i np. niektórych szczegółowych zagadnień gospodarczych”. Dodał, iż ostatnie odkrycia na terenie Opatowa i jego okolic, uświadamiają z jednej strony potrzebę dalszych badań archeologicznych i historycznych, z drugiej strony zaś wskazują, że możliwe są nowe odkrycia, które zweryfikują dotychczasowe hipotezy, a zapewne również stworzą możliwość stawiania nowych.

Drugi referat konferencji wygłosił prof. dr hab. Czesław Deptuła pt. Wokół Żmigrodu opatowskiego. Prelegent zauważył, iż w mediewistyce powraca co pewien czas temat wiary średniowiecznych mieszkańców ziem polskich w niezwykłe potwory – smoki. Stąd i zainteresowanie „Żmigrodem” czyli grodem żmija-smoka („Smoczygród”). Ciekawe przykłady spotykamy w Sandomierzu, Lublinie i właśnie w Opatowie. Przy rozważaniu sensu nazwy rzuciło się w oczy historykom jej pokrewieństwo z ruską nazwą „Wałów Żmijowych”. Idzie o obiekty obronne tworzące pasy umocnień przeciw atakującym Ruś koczownikom, wznoszonych głównie w wiekach IX-XI. Nazwa „Żmijów” dotyczyła właśnie owych ludów stepowych, poczynając od Hunów, na Połowcach skończywszy. Smok – „żmij” stał się  u naszych wschodnich sąsiadów określeniem obcego i strasznego najeźdźcy. Łączy się także powstanie Żmigrodów małopolskich z najazdami Awarów (VI-VIII w.) – ludu, którego monstrualny „smoczy charakter” utrwalił się silnie w tradycji słowiańskiej. Autor stwierdził, iż problem komplikuje się jeszcze, gdy włączymy do rozważań dane etnograficzne prezentujące pewne wyobrażenia mitologiczne Słowian oraz ich przemiany w perspektywie „długiego trwania”. Dodał, że Ryszardowi Tomickiemu zawdzięczamy eksplikację słowiańskich wierzeń w przedziwną istotę o imieniu Żmij. W swej genezie pogańskiej przypomina bóstwa niebiańskie typu Peruna. Jest gromowładcą, dawcą urodzaju i pogromcą smoków akwatycznych wrogich człowiekowi. Pokrewne powyższym problemom kwestie odnajdujemy w pracach semiotyków kultury tzw. „szkoły Tartu”. Podstawę prareligii Indoeuropejczyków stanowiłby, kosmiczny konflikt niebiańskiego pana piorunów, światła  i deszczu (Peruna), z tellurycznym wielkim wężem władającym płodnością i urodzajem,  ale i światem zmarłych (Wołosem). Więcej na ten temat mogą powiedzieć wnikliwe  i odpowiednio szerokie badania porównawcze.

Żmijowe Wały

Cytat  z historycy.org

*brak niektórych czcionek:
”Mogiły pomnikowe w ogromie naywieksze wznoszone należą do stanowisk lub na pamiątkę wygrane*y bitwy. 3cie Mogiły poboiowe z mnogich kości poległych w bitwie ludów przysypanych ziemi| ułożone, miedzy k torem i wznosi się czasem znakomitszy wyniosłości*! ziemi przyległego iakiego sła- wnieyszego wodza grobowiec. Są, na Ukrainie liczne wały, okopy w pośród pustyń mieysca niegdyś warowni woiennych ludów; Sarnicki i Stryikowski świadczą iż tam pokazywano za ich czasów Godemina, Olgerda i Witołda Xiaźat Litewskich szańce i studnie, Xiaźat Wiśnio- wieckich którzy w tym kraiu za Dnieprem mieli swoie nayobszernieysze włości, wo- ienne warownie sterc/a iescze w stepach »awet około niższego Dniepru gdzie Chor- czyca a męstwo ich lud za czasów Sarnic- Łiego w pieniach potomkom podawał. — Okopy Chmielnickiego niedaleko Ingułu wielkiego i Doroszeńki nad rzeka Boro- wluk widzieć moża oznaczone na karcie Zanoniego. Znakomitsze i po kilkanaście mil ciągnące się wały, wspomina uczony Czacki na kar: 14 w Tomie I. dzieła swego o prawach Litewskich i Polskich, ieden z nich nazywany iest od mieszkańców

Żmijowym, dawriość iego iest wyższy od epok zapisanych w Historyi, o tym Żmij sa różne powieści na Ukrainie, Czacki mówi iż w roku 1800 wiedney Mało-Ros- syiskiey pieśni nuconey przez ślepego dziada znalazł porównanie pochwały . Chmielnickiego z pochwała Żmij zapewna iednego z naydawnieyszych woiowników w południowcy Polscze. W Ukrainie Za- dnieprskiey czyli potym nazwaney Mało- Rossyiskićy widzieć się daie na karcie Zano- niego, znakdawnego zasypanego rowu po- niże*y Czerniechowa od Desny rzeki, ciągiem do rzeki Ostny pod miaso Nizyn. —- Uczony Bandke w Tomie T. na kar: n świadczy iż od Binło-Cerkiewsczyzny aż ku Dnieprowi ciągnie się mieyscami przerwany i w płasczyznę obrócony wał od mieszkańców tamecznych wałem Traia- na nazywany, częstokroć także zdarza się w tych okolicach iż znayduia pieniądze tego Cesarza, ale czy od Hzymirin ten wał zrobiony czy poźnieyszy niemasz pewności.

Kto usypał więc te znakomite woiennych ludów ślady dociec trudno; iak wiele zasięgnąć można z podania Dzieiopisów naydawnieyszych iakie ludy na tey ziemi prawdziwie oyczyzna krwawych woien nazwać się mogacźy zamieszkały, poknzu- ie się naprzód że Cymmerowie od rzeki ‚ Kubań, aż do uyściów Dniestru”

 

Inna wypowiedź z historycy.org

 

Pragnę zwrócić uwagę, że nawet jeśli przyjąć wysokość wału „tylko” 10 metrów i szerokość „tylko” 10 metrów oraz długość „tylko” 100 kilometrów, to do usypania takiego wału potrzeba (10 x 10 x 100.000) = 10 milionów metrów sześciennych ziemi, gliny i kamieni, nie licząc już konstrukcji drewnianego szkieletu (łaczna waga materiałów to ok. 2,4 miliona ton).
Nawet dzisiaj, przy użyciu wielkoformatowych koparek, taśmociągów itd., było by to naprawdę ogromne przedsięwzięcie.
Zakładając, że jeden człowiek, w ciągu jednego dnia pracy, jest w stanie wykopać (używając narzędzi z pierwszych wieków naszej ery), przenieść (w koszu na plecach) i ubić na szczycie wału średnio 1 metr sześcienny materiału (każdy, komu przyszło kiedyś kopać standardową latrynę na obozie harcerskim lub choćby dół na śmieci, na pewno to potwierdzi), to budowa wału o wymiarach j.w. oznacza co najmniej 10 milionów dniówek roboczych. Jeśli dodamy do tego nadzorców (jeśli budowali to jeńcy/niewolnicy, to jeszcze strażników), rzemieślników do wytwarzania i naprawy narzędzi, osoby zaopatrujące robotników w jedzenie i picie itd., to wychodzi nam spora armia ludzi, która przez wiele lat nie robi nic innego.

„Historycy twierdzą, że budowanie takich umocnień wymagało scentralizowanej władzy, co wskazuje na istnienie jakiegoś organizmu państwowego.”

Tak sie składa, że choć jestem tylko historykiem-amatorem też tak twierdzę herodzie.
Organizacja prac budowlanych na tak ogromną skalę naprawdę wymaga silnego ośrodka decyzyjnego i doskonałej organizacji wewnętrznej.
Dlatego własnie temat jest kontrowersyjny, bo z jednej strony są podstawy do przypuszczń,
że budowniczymi byli przedstawiciele kultury zarubienieckiej – Słowianie (jak twierdzi panEdward), czy później czernichowskiej/kijowskiej, z drugiej strony wiadomo, że „zarubieńczycy” stali cywilizacyjnie niżej od Scytów/Sarmatów, którzy sami też cywilizacyjnie nie przodowali w tym czasie w Europie. Poza tym, byłby to jedyny znany mi przypadek, że społeczność na niższym poziomie cywilizacyjnym odgradza się wałem terenowym (vide: Wał Hadriana, czy Wielki Mur Chinski – to jednak nie to samo co wał/mur wokół grodu) od społeczności o wyższym poziomie cywilizacji( vapnak). Coś tu nie gra!!!

 

 

Czy Słowianie budowali te wały – tak bo Słowianie i Scytowie to jedno

Ze strony historycy.org – dyskusja o genetyce Słowian i Scytów

 

Na przykładzie problemów z nacjonalistami hinduskimi widać wyraźnie, jak często nauki historyczne powiązane są z polityką. Niestety, tak było, jest i będzie. W miarę obiektywna historia będzie możliwa dopiero dzięki naukom ścisłym, takim jak genetyka. Dlatego też zawsze warto mieć przed oczyma uwarunkowania polityczne danego zagadnienia historycznego, tzn. kto i dlaczego forsuje daną teorię, a zaprzecza innej. Szczególnie ważne jest to w przypadku historii Słowian, Germanów, Scytów, Indoeuropejczyków itp. Myślę, że przykład Scytów dobrze zilustruje istotę problemu.

W XIX w. badacze rosyjscy doszli do wniosku, że Scytowie to Słowianie. Teza ta nie została zaakceptowana przez naukę niemiecką, a przez to i zachodnią. Pamiętajmy, że nauka zachodnia w odniesieniu do zagadnień dotyczących wschodu zawsze pozostawała pod przemożnym wpływem nauki niemieckiej. Tak jest do dzisiaj, co widać na przykładzie Wikipedii.
Wersja jaką w tym czasie Prusactwo przeforsowało, była taka, że w V w. Słowianie wyleźli z bagien Prypeci i zajęli zawsze niemieckie ziemie, należące do tzw. Magna Germania. Byli ludem niezwykle prymitywnym, o czym świadczy fakt, że wszystkie najbrzydsze garnki, jakie tylko można znaleźć, są ich. Od Germanów nauczyli się wszystkiego. Nie mogli więc być Scytami, narodem o wyższej kulturze.
Ustalono również na podstawie legend i badań lingwistycznych, że Scytowie byli narodem irańskim, tzn. pochodzącym z Iranu, a ich potomkami są współcześni Osetyjczycy. Język Scytów, jako zbliżony do współczesnego języka osetyjskiego, został zaliczony do dialektów irańskich. Krótko mówiąc, irańscy Scytowie nie mieli nic wspólnego ze Słowianami.

Jak to się wszystko ma do najnowszych badań genetycznych?
Otóż prawie wszystkie przebadane starożytne DNA scytyjskie mają haplogrupę R1a1. Gen Scytyjski to gen R1a1.

Gen R1a1 –jak wiemy – łączony jest też z prasłowiańską kulturą kurhanów. Skoro w przypadku Scytów nie ma zmieszania się z ludem o innych genach, to nie ma powodów przypuszczać, aby Scytowie stali się innym ludem niż byli, tzn. Prasłowianami. Zwykle nowe ludy powstają w wyniku zmieszania się ludów o różnych genach. Z ich kompozycji genetycznej możemy wnioskować, jakie to były ludy. Domieszka jakich ludów mogła spowodować, że Scytowie przestali być Słowianami?

O dziwo, Osetyjczycy nie mają genu R1a1 w ogóle.

 Żmijowa Góra pod Wadowicami – widok na Świnną, przyszłe jezioro

Osetyjczycy są plemieniem irańskim, tzn. pochodzącym z Iranu, i mówiącym dialektem irańskim, w którym dominują Geny G, J2, K, natomiast R1a1 jest tam praktycznie nieobecny.

Wniosek: Osetyńczycy nie są spokrewnieni ze Scytami. Scytowie nie mają nic wspólnego ze Osetyńczykami. Osetyńczycy przybyli z Iranu, natomiast Scytowie są ludnością rdzennie europejską. Scytowie nie przybyli z Iranu i nie są ludem irańskim.

Jak to się zatem stało, że język scytyjski został uznany za dialekt irański, zbliżony do osetyjskiego?
Co naprawdę wiemy o języku Scytów?
Otóż wiemy bardzo niewiele, prawie nic.
Nie ma żadnych zapisanych tekstów scytyjskich. Nie znana jest gramatyka. Jedynym źródłem są greckie inskrypcje z toponimami i imionami oraz parę imion z Herodota. Na podstawie bardzo pokrętnych, nieprzekonywujących i – moim zdaniem – śmiesznych analiz odkryto w tych nazwach podobieństwo do języka osetyńskiego. Wiemy z naszego własnego podwórka, że uczeni niemieccy, jak chcą, to potrafią być bardzo kreatywni w dedukcjach i tworzeniu fikcji językowych.
Dziwne, że w starożytności, nikt nie zauważył, że Scytowie mówili językiem podobnym do perskiego.

Jeszcze przed zastosowaniem genetyki do badań nad starożytnością wielu uczonych, np. prof. Mirfatykh Z. Zakiev, kwestionowało zasadność tezy łączącej język scytyjski z osetyńskim. Badacz starożytności słowiańskiej Sergei V. Rjabchikov łączył język scytyjski z protosłowiańskim.
Osobiście uważam, że słowa uważane za scytyjskie można różnie interpretować i np. najwyższy bóg scytyjskiego panteonu Papaios może być po prostu przekręconą przez Greków wersją zawołania Pan-Daios, czyli określeniem sugerującym bliskość do prasłowiańskiego boga, pana dnia, światła i życia.

Ukraina

Ludność irańska i osetyńska nie jest ludnością o jasnej pigmentacji. Z opisów Herodota wiemy, że Scytowie-królewscy mieszkający na północ od Morza Czarnego charakteryzowali się jasną pigmentacją. Potwierdzają to również badania starożytnego DNA ludów indoeuropejskich, w tym scytyjskich, które wtargnęły do Azji. Oto cytat z najnowszej pracy na ten temat:

QUOTE

To help unravel some of the early Eurasian steppe migration movements, we determined the Y-chromosomal and mitochondrial haplotypes and haplogroups of 26 ancient human specimens from the Krasnoyarsk area dated from between the middle of the second millennium BC. to the fourth century AD. In order to go further in the search of the geographic origin and physical traits of these south Siberian specimens, we also typed phenotype-informative single nucleotide polymorphisms. Our autosomal, Y-chromosomal and mitochondrial DNA analyses reveal that whereas few specimens seem to be related matrilineally or patrilineally, nearly all subjects belong to haplogroup R1a1-M17 which is thought to mark the eastward migration of the early Indo-Europeans. Our results also confirm that at the Bronze and Iron Ages, south Siberia was a region of overwhelmingly predominant European settlement, suggesting an eastward migration of Kurgan people across the Russo-Kazakh steppe. Finally, our data indicate that at the Bronze and Iron Age timeframe, south Siberians were blue (or green)-eyed, fair-skinned and light-haired people and that they might have played a role in the early development of the Tarim Basin civilization. To the best of our knowledge, no equivalent molecular analysis has been undertaken so far.

 Żmijowe Wzgórze Piekary, poprzeciwnej stronie Góry Grodzisko (kultura łużycka) i Żmijowej Skały na której klasztor w Tyńcu oraz w której Jaskinia Żmija

 

Tyniec – klasztor na Żmijowej Skale, nad wodami Wisły-Wądalu, ognistej Atli-Ątli

Cytat z:
http://www.springerlink.com/content/446275…fc84a62π=0

Migracja ludności wywodzącej się z prasłowiańskiej kultury kurhanów, będącej nosicielem genów R1a1 i charakteryzującej się jasną pigmentacją do Azji, jest uważana przez badaczy za udowodnioną.

Do kogo ta ludność była podobna? Przypomnę cytowany już wcześniej fragment odnoszący się do badań nad starożytnym DNA ludów Scyto-Syberyjskich :

QUOTE

The assignment method was performed from only the allelic frequencies of the seven STR loci considered in the consensus genotype. The probability of observing an individual with the Kizil skeleton STR profile was the highest in the two eastern European populations (Russia and Poland). Indeed, the likelihood that the Kizil skeleton STR profile occurred in these two populations was 10 times higher than in other European populations, 100 times higher than in eastern Asian populations, and about 100,000 times higher than in Indian populations.

 

 

Cytat z:
http://muse.jhu.edu/login?uri=/journals/hu…/76.1ricaut.pdf

Te badania wykluczają podobieństwo starożytnych Scytów do ludności azjatyckiej. Stwierdzają jednoznacznie jej podobieństwo do Słowian (Polaków i Rosjan).

Badania czaszek również pokazują podobieństwo do populacji Europy Wschodniej, a nie Azji.

 

Więcej: http://www.historycy.org/index.php?showtopic=36335&st=30&p=562231&#entry562231

 

 Wczesnochrześcijańskie byliny odwracają sytuację bohater pogromca Żmija, który wszak był obrońcą plemienia, a więc przeciwnikiem chrześcijan. Nikita i Żmij

Żmij to obrońca swojego rodu i plemienia, a nie Chała… to tak dla jasności pojęć.

„Zmej jest największym wrogiem hal i lamji, występuje jako dobry demon zjawisk atmosferycznych, obrońca swojego rodu i plemienia. Obraz smoka związany jest z wierzeniami o wężach (w tym o mitycznym opiekunie), wyobrażeniami o zjawiskach atmosferycznych (grzmotach, gradzie, wichrach, mgle, deszczu i suszy) i urodzaju. Ponadto związany jest z kultem martwych, mitami o bliźniakach, walką ze smokiem itp. Uważa się, że zmej pełnił funkcję obronną, ponieważ posiadał cechy totemicznego protoplasty (przemienia się w płonącego ptaka, który udaje się do lasu, uważanego przez Słowian za miejsce przebywania dusz pradziadów). Zwraca się uwagę na podobieństwo pomiędzy zmejem a smokiem – zmej występuje czasem zamiast smoka – strażnika miedzy (niektórzy rozróżniają smoka – strażnika granic pól i zmeja – strażnika granic wsi), innym razem jako istota związana ze zjawiskami atmosferycznymi. Zarówno smok, jak i zmej, przychylne ludziom demony, są rodzaju męskiego, podczas gdy wroga lamja i hala – żeńskiego, tzn. związane są z żeńskim wyobrażeniem węża (zmija). W pieśni kolędowej występuje motyw trzyletniej mgły – św. Eliasz prosi pozostałych świętych, aby odszukali smoczych bliźniaków, którzy ją przegonią.

Zmej może występować w dwóch postaciach: zoomorficznej i antropomorficznej. Pierwszy jest przedstawiony jako potwór ogromnych rozmiarów, ze skrzydłami i ogonem. Druga postać jest człowiekiem z małymi skrzydełkami pod pachami. Podczas burzy duch jego opuszcza ciało i leci bić się z chmurami.

Zakochany zmej może przybrać postać smoka – w pieśniach z okolic Szumen młoda dziewczyna widzi dwa smoki na miedzy, które w rzeczywistości są przemienionymi zmejami. Czasem chmury uważa się za obce smoki, które przybywają, aby ukraść urodzaj. Według niektórych źródeł, kiedyś występowały dwa rodzaje smoków: zmej przynoszący deszcz i zmej przynoszący suszę. Motyw walki między nimi jest szeroko rozpowszechniony.

Związki zmeja ze smokiem tłumaczy się następująco: według ludowych podań zmej pochodzi od smoka, który albo osiągnął wiek 40 lat, albo przez 40 dni nie był przez nikogo widziany. Zmejem może stać się również człowiek (człowiek-smok). Czasem w zmeja przemienia się młodożeniec i prosi żonę, by nosiła mu mleko lub sirene, zanim odleci do swojej gromady. Odwrotna przemiana, w człowieka, ma miejsce, gdy zmej często obcuje z ludźmi. Przemiana smoka w zmeja związana jest z wierzeniem, że każda istota ma swój określony czas życia na ziemi; gdy ten czas minie, chociaż nadal znajduje się wśród żywych, przechodzi metamorfozę w postać mityczną, związaną ze światem podziemnym.

Związek zmeja ze światem podziemnym przejawia się również w tym, że nawiedza on kobiety o tajemniczej porze, tzn. w czasie należącym do istot demonicznych, a odchodzi, gdy zapieją koguty (por. wampiry); człowiek-zmej rodzi się tylko nocą; obrzęd wyganiania zmeja odbywa się o północy lub przed pierwszym kogutem. Zmej pośredniczy między światem podziemnym i ziemią, ale również między ziemią i niebem (skrzydła). Żyje w pieczarach, które mają symbolikę podobną do studni – są granicą pomiędzy dwoma światami. Uważa się również, że zmej żyje na cmentarzach – tam ucieka po wygnaniu go ze wsi i stamtąd nadchodzi wieczorem, by odwiedzić swoją ukochaną.

Czasem cechy zmeja kłócą się ze sobą. W niektórych pieśniach ofiary miłości smoka cierpią lub umierają. Jego dwojaki charakter wiąże się z tym, że jako istota przynależąca do sfery niebiańskiej i mitycznej jest dobry i przychylny ludziom, lecz jako istota związana ze światem podziemnym, nosi pewne cechy demoniczne (śmiercionośna miłość jako przejaw wampiryzmu).

Na klasycznej rosyjskiej ilustracji Żmij ma jeszcze postać wojownika-obrońcy

O tym jak złożona jest postać zmeja świadczą dwa przeciwne obrzędy: ochrona życia nowo narodzonego smoka i wygnanie zmeja poza wieś. Pierwszy polega na przygotowywaniu przez 12 pierworodnych dziewczyn w ciągu jednej nocy koszuli dla młodego smoka. Drugi również ma miejsce nocą, ale wykonywany jest przez nagich mężczyzn, którzy w milczeniu obchodzą wszystkie podwórza we wsi i stukają kijami, a później kąpią się w rzece. Zwyczaj ten ma za zadanie wygnać obcego smoka, który powoduje suszę, poza obszar wsi.

Zmej jest postacią związaną z ogniem i piorunami. Podczas walki z wrogimi demonami zionie ogniem, z którego powstają błyskawice. To jest podstawowa cecha, związana również z sakralnym odniesieniem do ognia, z powodu której cieszy się zmej szacunkiem i ważną pozycją w wierzeniach ludowych. Istnieje przekonanie, że po bitwie zmeja z wrogiem, na powierzchni ziemi można znaleźć boże strzały lub smocze oczy – zaostrzone kamienne strzały, które posiadają magiczną moc. Dom, w którym przechowuje się taką strzałę, jest chroniony przez piorunami, natomiast człowiek, którego piorun uderzy, ale nie zabije, pozbywa się wszystkich chorób.”

http://www.kns.us.edu.pl/artykuly/rozne/039.html

 

Zmej w tradycji bułgarskiej

autor: Katarzyna Kulik

Aby przybliżyć postać zmeja (uwaga: pojęcia zmej i smok (змей, смок) – tłumaczone na język polski jako smok – w języku bułgarskim opisują dwie różne istoty.), warto usystematyzować podobieństwa i różnice pomiędzy nim a wszystkimi pokrewnymi mu wężo- i smokopodobnymi istotami. A rodzinę zmej ma niemałą.

Klasyfikację otwiera postać węża (zmija) – cechy, jakie mu przypisują wierzenia ludowe, są istotne również dla pozostałych istot mitycznych. Występują zatem:
· Związki węża z ogniem i błyskawicą (przedstawienie ogniska jako gniazda węży, kształt ciała a zygzakowata forma błyskawicy),
· Związki z wodą (pieśni o wężu żyjącym w zimnej studni; zaklinanie podczas obrzędu przeganiania węży: Bežte, zmii, u more, Eremija y pole!; przekonanie, że każde jezioro, źródło, rzeka ma za strażnika węża; wielki wąż żyjący w morzu pośrodku ziemi),
· Związki ze światem podziemnym (piekło to wielki wąż; zakopywanie się w ziemi na czas snu zimowego, aż do święta Zwiastowania Marii Panny – 25.03; przekonanie, że węże żyją na cmentarzach, żywią się wnętrznościami, krwią i oczami martwych),
· Związki z istotami płci żeńskiej (nie ma męskiego odpowiednika słowa zmija, które oznaczałoby tę samą postać; porównanie węża do pierwszej kobiety, Ewy, w zaklęciach podczas przeganiania węży we wsi Błagowec),
· Związki z bogactwem (wąż jest strażnikiem ukrytych w ziemi skarbów),
· Związek z magia miłosną i medycyną (czarownica gotuje żywego węża – tak jak on się wije, tak mają się wić chłopcy wokół jej córki; stosowanie skóry i serca węża jako lekarstwa),
· Wąż jako postać mityczna o uniwersalnym charakterze (wąż-strażnik domu i gospodarstwa – rolę tę często przypisuje się smokom – takiego węża się nie zabija, ponieważ wróży to nieszczęście; jego pojawienie się zapowiada śmierć jednego z członków rodziny. Istota ta żyje pod progiem lub pod ogniskiem, jest ślepa i niewidoczna, związana czasem z osobą przodka-opiekuna).

Poza przestrzenią kulturową, także w przyrodzie wąż posiada cechy mityczne, np. wąż, który ukąsi człowieka, jest grzeszny i należy go zabić. Wąż może wejść przez otwarte usta w ciało śpiącego człowieka i tam żyć. Aby się go pozbyć, należy chorego obrócić głową w dół nad naczyniem z gorącym mlekiem, a wtedy zachęcony wąż wyjdzie.

Biorąc pod uwagę wszystkie jego właściwości, wąż posiada złożony ambiwalentny charakter, jest nosicielem przeciwstawnych cech: łączy symbolikę wody i ognia, jest jednocześnie opiekunem i demonem, związany zarówno ze śmiercią, jak i płodnością i urodzajem.

Wierzenia ludowe wyznaczają szczególne miejsce smokowi (смок) – jest on nie tylko nieszkodliwym wężem, ale zajmuje samodzielne miejsce w systemie wyobrażeń. Znaczącą różnicą w symbolice węży i smoków jest przekonanie, że po upływie 40 lat istotom tym wyrastają skrzydła: skrzydlate węże udają się do piekła, by pomagać diabłu, podczas gdy smoki przeistaczają się w zmeeve.

Żmij – chmurny – głęboka interpretacja malarska N. Rericha

Gdy mówimy o opiekuńczej roli tych istot, należy zwrócić uwagę na drobną różnicę: wąż jest strażnikiem domowego ogniska, a smok – pól uprawnych i winnic. Taki smok chroni gospodarstwo przed niepożądanymi zjawiskami atmosferycznymi: gradem i nagłymi opadami. Smok, który opiekuje się miedzą, nosi nazwę sinornik. Może on urzekać krowy swoim spojrzeniem i wysysać ich mleko. Istnieje również związek między smokiem a człowiekiem. Czasem smok, smakosz mleka, wysysa mleko nie tylko krów, ale i karmiących matek. Istnieją opowieści o smokach, które potrafią gwizdać jak ludzie i w ten sposób przeganiają burzę. Bywają i smoki, które przyjmują ludzką postać, żenią się i mają dwoje dzieci, które mogą przemieniać się w zwierzęta.

Inne wyobrażenia dotyczą skrzydlatych węży z piekieł, czarnych węży, które nocą wychodzą na powierzchnię i wyrządzają ogromne szkody; Wywołuje się je wspominając ich imię.

Żmij i Smok to nic innego jak małe pomocnicze emanacje dwóch działów Wielkiego Działu – kosmicznych i boskich sił in-yang, odwiecznie zwalczające się i uzupełniające Siły – Czarnogłów i Białoboga

Wyjaśnienie różnic pomiędzy halą i lamją wymaga nieustannego konfrontowania, przeciwstawiania ich sobie, ponieważ często postaci te nawzajem zamieniają się rolami w zależności od regionu Bułgarii.

Hala (хала) występuje pod postacią czarnego obłoku, chociaż czasem jest to jedynie jej atrybut. Takie zjawisko atmosferyczne niesie ze sobą zagrożenie burzą gradową, wichurą, ulewą. Podczas lotu hala krzesi iskry. Jeśli już występuje pod postacią jakiegoś stwora, potwór ten ma 3 głowy: pierwsza krzesi ogień, druga powoduje burze i powodzie, trzecia odpowiada za jesienny grad. Czasem trójgłowa hala jest strażnikiem źródeł pitnej wody; pod tym względem przypomina węża strzegącego zbiorników wodnych.

Pojawia się również wyobrażenie o dużym wężu, żyjącym wśród skał, lub o trójgłowym stworze z trzema ogonami; innym razem wyposażony jest w 12 ogonów i 3 pary skrzydeł. Zdarza się, ze hala, podobnie jak zmej, mieszka w pieczarach i zionie ogniem.

Lamja (ламя) jest postacią zbliżoną do hali, pełni podobne funkcje (wywołuje groźne zjawiska atmosferyczne, jest wrogiem zmeja, gospodarzem jezior i źródeł). Tak jak hala, jest płci żeńskiej, występuje jako siostra zmeja, córka hali itp. Ma psią głowę (czasem 3), cztery nogi, długi wężowy ogon, skrzydła, a ciało jej pokryte jest łuskami; przypomina starogreckiego potwora Cerbera. Innym razem występuje pod postacią ciemnej mgły. Często zwraca się uwagę na podobieństwo obu postaci do występujących w starogreckich bajkach stworów lamja i halaksa (λάμια, χ’άλαζα).

Szeroko rozpowszechniony jest motyw zabijania lamji przez św. Jerzego (świętego, junaka, braci-bliźniaków, smoków-bliźniaków) – w jednym przypadku pieśni związane ze św. Jerzym odnoszą się do chrześcijańskiego charakteru żywotu świętego; w drugim – do czysto agrarnego charakteru pieśni.

W pierwszym przypadku potwór tamuje prąd rzeki i żąda ludzkiej ofiary. Koniecznie występuje też postać dziewicy, którą święty ratuje przy pomocy cudu. W pieśniach o charakterze agrarnym lamja niszczy urodzaj; po odcięciu jej 3 głów, wypływają 3 rzeki obfitości i urodzaju.

Zmej jest największym wrogiem hal i lamji, występuje jako dobry demon zjawisk atmosferycznych, obrońca swojego rodu i plemienia. Obraz smoka związany jest z wierzeniami o wężach (w tym o mitycznym opiekunie), wyobrażeniami o zjawiskach atmosferycznych (grzmotach, gradzie, wichrach, mgle, deszczu i suszy) i urodzaju. Ponadto związany jest z kultem martwych, mitami o bliźniakach, walką ze smokiem itp. Uważa się, że zmej pełnił funkcję obronną, ponieważ posiadał cechy totemicznego protoplasty (przemienia się w płonącego ptaka, który udaje się do lasu, uważanego przez Słowian za miejsce przebywania dusz pradziadów). Zwraca się uwagę na podobieństwo pomiędzy zmejem a smokiem – zmej występuje czasem zamiast smoka – strażnika miedzy (niektórzy rozróżniają smoka – strażnika granic pól i zmeja – strażnika granic wsi), innym razem jako istota związana ze zjawiskami atmosferycznymi. Zarówno smok, jak i zmej, przychylne ludziom demony, są rodzaju męskiego, podczas gdy wroga lamja i hala – żeńskiego, tzn. związane są z żeńskim wyobrażeniem węża (zmija). W pieśni kolędowej występuje motyw trzyletniej mgły – św. Eliasz prosi pozostałych świętych, aby odszukali smoczych bliźniaków, którzy ją przegonią.

Zmej może występować w dwóch postaciach: zoomorficznej i antropomorficznej. Pierwszy jest przedstawiony jako potwór ogromnych rozmiarów, ze skrzydłami i ogonem. Druga postać jest człowiekiem z małymi skrzydełkami pod pachami. Podczas burzy duch jego opuszcza ciało i leci bić się z chmurami.

Zakochany zmej może przybrać postać smoka – w pieśniach z okolic Szumen młoda dziewczyna widzi dwa smoki na miedzy, które w rzeczywistości są przemienionymi zmejami. Czasem chmury uważa się za obce smoki, które przybywają, aby ukraść urodzaj. Według niektórych źródeł, kiedyś występowały dwa rodzaje smoków: zmej przynoszący deszcz i zmej przynoszący suszę. Motyw walki między nimi jest szeroko rozpowszechniony.

Związki zmeja ze smokiem tłumaczy się następująco: według ludowych podań zmej pochodzi od smoka, który albo osiągnął wiek 40 lat, albo przez 40 dni nie był przez nikogo widziany. Zmejem może stać się również człowiek (człowiek-smok). Czasem w zmeja przemienia się młodożeniec i prosi żonę, by nosiła mu mleko lub sirene, zanim odleci do swojej gromady. Odwrotna przemiana, w człowieka, ma miejsce, gdy zmej często obcuje z ludźmi. Przemiana smoka w zmeja związana jest z wierzeniem, że każda istota ma swój określony czas życia na ziemi; gdy ten czas minie, chociaż nadal znajduje się wśród żywych, przechodzi metamorfozę w postać mityczną, związaną ze światem podziemnym.

Związek zmeja ze światem podziemnym przejawia się również w tym, że nawiedza on kobiety o tajemniczej porze, tzn. w czasie należącym do istot demonicznych, a odchodzi, gdy zapieją koguty (por. wampiry); człowiek-zmej rodzi się tylko nocą; obrzęd wyganiania zmeja odbywa się o północy lub przed pierwszym kogutem. Zmej pośredniczy między światem podziemnym i ziemią, ale również między ziemią i niebem (skrzydła). Żyje w pieczarach, które mają symbolikę podobną do studni – są granicą pomiędzy dwoma światami. Uważa się również, że zmej żyje na cmentarzach – tam ucieka po wygnaniu go ze wsi i stamtąd nadchodzi wieczorem, by odwiedzić swoją ukochaną.

Czasem cechy zmeja kłócą się ze sobą. W niektórych pieśniach ofiary miłości smoka cierpią lub umierają. Jego dwojaki charakter wiąże się z tym, że jako istota przynależąca do sfery niebiańskiej i mitycznej jest dobry i przychylny ludziom, lecz jako istota związana ze światem podziemnym, nosi pewne cechy demoniczne (śmiercionośna miłość jako przejaw wampiryzmu).

O tym jak złożona jest postać zmeja świadczą dwa przeciwne obrzędy: ochrona życia nowo narodzonego smoka i wygnanie zmeja poza wieś. Pierwszy polega na przygotowywaniu przez 12 pierworodnych dziewczyn w ciągu jednej nocy koszuli dla młodego smoka. Drugi również ma miejsce nocą, ale wykonywany jest przez nagich mężczyzn, którzy w milczeniu obchodzą wszystkie podwórza we wsi i stukają kijami, a później kąpią się w rzece. Zwyczaj ten ma za zadanie wygnać obcego smoka, który powoduje suszę, poza obszar wsi.

Żmijewna – głęboka interpretacja N. Rericha (Mikołaja Raroga)

Zmej jest postacią związaną z ogniem i piorunami. Podczas walki z wrogimi demonami zionie ogniem, z którego powstają błyskawice. To jest podstawowa cecha, związana również z sakralnym odniesieniem do ognia, z powodu której cieszy się zmej szacunkiem i ważną pozycją w wierzeniach ludowych. Istnieje przekonanie, że po bitwie zmeja z wrogiem, na powierzchni ziemi można znaleźć boże strzały lub smocze oczy – zaostrzone kamienne strzały, które posiadają magiczną moc. Dom, w którym przechowuje się taką strzałę, jest chroniony przez piorunami, natomiast człowiek, którego piorun uderzy, ale nie zabije, pozbywa się wszystkich chorób. Na odgłos grzmotu warto było poklepać się po kieszeniach, by zawsze były pełne pieniędzy; węgle z zapalonego przez błyskawicę drzewa stosowane były jako lekarstwo przeciw epilepsji. Gdy słychać pierwsze grzmoty, w domach chowa się glinianą foremkę do wypieku chleba (podnica), ponieważ gdy hala znajdzie taką foremkę i uderzy nią zmeja, ten traci zdolność ziania ogniem. Przedmiot ten jest silnie związany z wierzeniami o smokach i wężach – przy lepieniu podnicy, każdy musi wyrabiać glinę, aby latem nie kąsały go węże. Gliniane naczynia, ze względu na ich kontakt z ogniem, stosowane są podczas obrzędu przeganiania zmeja, rozbijając je z trzaskiem. Aby oswobodzić się od natrętnego smoka, kobiety muszą go poparzyć. Z jednej strony zmej boi się ognia i przedmiotów z nim związanych, z drugiej – jego atrybutem jest właśnie ogień. Wszystko staje się jasne, gdy zwrócimy uwagę, że w świadomości ludu bułgarskiego wyróżnia się dwa rodzaje ognia: ziemski i niebiański. Pierwszy jest dla zmeja niebezpieczny, drugi jest jego atrybutem. Podczas rytualnego zdobywania nowego ognia za nowy uważa się boży, pochodzący z nieba, który następnie rozpowszechniony wśród ludzi staje się ziemski.

Związek z błyskawicą ma również św. Eliasz, który, według legend, jeździ po niebie złotym lub ognistym wozem. W większości przypadków dwie postaci pełnią te same funkcje, związane są ze zjawiskami atmosferycznymi, a zmej uważany jest za pomocnika świętego. Jest jednak rzadka grupa pieśni, w których św. Eliasz walczy z wrogim obcym zmejem, który powoduje susze we wsi. Najważniejszą cechą, która różni je od pozostałych pieśni, jest walka dwóch postaci, pełniących te same funkcje, które poszukują równych sobie przeciwników, by sprawdzić swoje siły. Raz zwycięzcą w walce jest smok, innym razem – święty. Zwycięzca wznosi przeciwnika do nieba, skąd zrzuca go na ziemię. Rezultatem walki jest wielodniowa susza.

W bułgarskim folklorze zmej jest postacią wiążącą wszystkie istoty wężo- i smokopodobne ze względu na sprzeczne cechy, których jest nosicielem: może być on istotą zarówno szkodliwą, jak i pożyteczną dla ludzi; związany jest i z niebem, i z ziemią, jego atrybutami są woda i ogień, którym walczy, ale od którego również ginie. Pieśni o zmejach są wyjątkowo zróżnicowane, w nich występują archaiczne motywy, które nie zostały w żaden sposób zastąpione w wierzeniach ludowych.

Na podstawie:
Милена Беновска-Събкова: „Етнокултурна специфика на змея като митически персонаж.” w: „Единствона българската фолклорна традиця.” Издателство на Българската Академия на Науките, София 1989

 

 

Legenda Małopolsko-Ukraińska-(Harusko-Nuruska, czyli Ruska)

Żmijowy Wały

Tam gdzie dziś Ukraina, a niegdyś tereny Rzeczpospolitej, rozciągają się Żmijowe Wały. Od wieków różne historie na ich temat opowiadają sobie ludzie – mieszkańcy tych ziem. Wały są różne, jedne większe, drugie mniejsze, a żyzne, ukraińskie czarnoziemy obfitują w nie do dziś. Skąd się wzięły, jak powstały? Dlaczego żmijowymi są nazywane?

Żmija musiała w wielu miejscach zaznaczyć swoją obecność, skoro wałów na całej Ukrainie do dziś dnia zachowało się tak wiele. Nie była to zwykła żmija, mały wąż z zygzakami na grzbiecie, pradawny stwór Żmiją albo Żmijem zwany nawiedził tereny, na których niegdyś zamieszkiwali Kozacy i okrutnie ich doświadczył. Nie dość, że zmora była wielka, jak niektórzy opowiadają, miała aż siedem głów, to słynęła też z okrucieństwa – gdzie przeszła, tam pozostawiała po sobie przerażenie, strach i łzy w oczach ludzi, którym odebrała najbliższych i zniszczyła domy.

Jeden z kniaziów widząc jakie spustoszenie potwór czyni wśród jego poddanych, postanowił zawrzeć ze Żmiją umowę, a treść tej umowy była straszna… Codziennie potwór miał dostawać na pożarcie jednego młodzieńca z każdej rodziny zamieszkującej księstwo, wreszcie po stu latach przyszła kolej na jednego z męskich potomków rodziny książęcej. Był to ostatni potomek zacnego rodu, wszyscy mieszkańcy ofiarowali bestii swoich synów, byleby tylko Żmija nie chciała pożreć syna książęcego. Nikt nie mógł sobie nawet wyobrazić co mogłoby się stać z księstwem, gdyby ostatni z rodu zginął. Prosili Żmiję wszyscy, żeby ten jeden raz odstąpiła od przyjętej umowy i syna książęcego zaniechała, i zadowoliła się innym młodzieńcem, na nic zdały się wszystkie argumenty i błagania.

Żmija coraz bardziej zła, groziła zabiciem wszystkich mieszkańców księstwa i zniszczeniem jego ziem. Nie było rady – w oznaczonym czasie odwieziono syna książęcego na miejsce ponurego rytuału Żmii. Wydawało się, że i tym razem nie będzie żadnego ratunku i bestia znów odprawi swój krwawy obrzęd, teraz jednak cios zadany księstwu miał być jeszcze większy niż zazwyczaj. Okazało się jednak, że dobre siły i Niebo czuwają nad ciemiężonym przez Żmiję księstwem. Ostatni z rodu książęcego miał przeżyć. Jak to możliwe? Młodzieniec z przerażeniem oczekiwał na straszne zakończenie swojego życia, słyszał już zbliżającą się bestię, a zbliżanie się jej zawsze poprzedzone było zapachem ognia i siarki, jej przyjście znamionował też wyjący, silny wiatr.

Młodzieniec widział już zbliżające się do niego cielsko Żmii, gdy wtem tuż przed nim ukazał się anioł i nakazał uciekać przed potworem. Chłopiec nie wiedział co ma uczynić – nie chciał stchórzyć, wiedział, że tylko ofiarując siebie może wyzwolić księstwo od niechybnej zguby, nie mógł też jednak zlekceważyć głosu niezwykłego posłańca niebios. Zdecydował więc poddać się nakazowi anioła, a w jego duszy zagościła nadzieja, którą już ostatecznie wcześniej pożegnał. Czy mógł ujść z życiem i jednocześnie nie poświęcić tak bliskiego jego sercu księstwa? Tak, jak nakazał jego niebiański wybawca, uciekał co sił w nogach i odmawiał słowa modlitwy pańskiej – Ojcze Nasz. Bestia goniła go z całym zapamiętaniem, silniejsza, szybsza powinna go bardzo szybko dogonić, młodzieniec jednak nie poddawał się, biegł i biegł nie zważając na coraz większe zmęczenie, cały czas odmawiał też słowa modlitwy, gdy tylko wycieńczony o modleniu się zapominał, bestia zbliżała się i niemal dosięgała go jedną ze swoich paskudnych, wielkich paszczy, obrzydliwe kły miały już dosięgnąć swojej ofiary, ale wtedy młody kniaź odzyskiwał siłę i znów wznosił swoją modlitwę do Boga, ten, widać, słuchał młodzieńca, bo dawał mu nadludzką siłę, młody kniaź uciekał już trzeci dzień i trzecią noc, ale i bestia pozostawała tuż za nim, sił swoich w ogóle nie tracąc.

Czwartego dnia ucieczki, pod wieczór, królewicz całkiem opadł z sił, w myśli żegnał się już z życiem, każdą kolejną sylabę wypowiadał z coraz większym trudem, słowa były ciche, niewyraźne, a on, biegnąc nie czuł już swoich płuc i nie był w stanie zaczerpnąć powietrza, chciał już się poddać, gdy wtem zobaczył kuźnię na polanie wśród lasów. Nie była to zwykła kuźnia, dwóch świętych pracowało tam nad pierwszym pługiem, który później mieli podarować ludowi, aby ten mógł wydajniej pracować na roli i by głód nigdy już tej ziemi nie niszczył… Ostatkiem sił, niemal nieprzytomny, dopadł młody kniaź drzwi kuźni, a dwaj święci mocno je zatrzasnęli, Żmija rozsierdzona, nie była w stanie drzwi pokonać – były mocne, żelazne i nawet ogień, który potwór na nie wydychał nie był w stanie ich zniszczyć.

Prosiła Żmija świętych o wydanie należącego się jej wedle umowy książęcej młodzieńca, ale święci mężowie pozostali głusi na jej prośby i groźby, wtedy Żmija przytknęła swój język do rozpalonych drzwi i jak się okazało zrobiła to na własną zgubę, święci żmiję za język złapali i wprzęgli do pługa, a potwór w pługu uwięziony służyć musiał świętym, tak to za pomocą uwięzionej Żmii i pługa święci pierwszą grudę ziemi odrzucili, a skiba w ten sposób powstała odtąd zwana jest żmijowym wałem… Stąd tak wielka liczba wałów żmijowych na całej Ukrainie.

Chorwacka wyspa Korczula – Góry Żmijowe

Państwo Wiślan – smocza kraina?

W „Żywocie św. Metodego” (nazywanym Legendą Panońską), spisanym zaraz po śmierci braciszka, czytamy o „potężnym słowiańskim księciu siedzącym na Wiśle” (Wiślica, dorzecze Wisły, albo najprawdopodobniej Kraków), który „urągał chrześcijaństwu i wielkie czynił mu szkody”. Wówczas to Metody wezwał Wielkiego Księcia, by ten zaprzestał niszczycielskich najazdów na terytoria Państwa Wielkomorawskiego, w przeciwnym razie dostanie się do niewoli i zostanie przymusowo ochrzczony na obcej ziemi. Oczywiście proroctwo spełniło się co do joty (co nie dziwi, zwłaszcza że prawdopodobnie zostało spisane po owych wydarzeniach) – Państwo Wiślan zostało włączone do Państwa Wielkomorawskiego przez Świętopełka I Wielkiego a „potężny słowiański książę” został przymusowo ochrzczony.

„Dobrze będzie dla ciebie synu ochrzcić się z własnej woli na swojej ziemi, abyś nie był przymusem ochrzczony na ziemi cudzej, i będziesz mnie wspominał. I tak też się stało”.

Drugim źródłem o Państwie Wiślan jest sławny „Geograf Bawarski”, sporządzony w Ratyzbonie w IX wieku, w którym wymienia się to państwo (plemię Vuislane), sugerując jednocześnie, że owe plemię podporządkowało sobie inne z tego regionu.

Król angielski Alfred Wielki, pisząc swój „Opis Germanii” także wspomina o kraju Wiślan, znajdującym się pomiędzy Morawami a Dacją, co wskazuje na znaczny obszar terytorialny.

Wiślanie z pewnością wyznawali rdzenną religię słowiańską, najprawdopodobniej ze szczególnym naciskiem kultu Żmija (w prasłowiańskim Zmьjь) – uskrzydlonego smoka (czasem jako kompilacja węża, byka i ptaka) czasem przedstawianego jako pomocnego demona, czasem jako bestię siekąca ziemię deszczem i błyskającą piorunami. Albo też siedzącą w korzeniach dębu, Wielkiego Drzewa (takie słowiańskie Yggdrasil, w jego gałęziach z kolei siedział Perun), lub drzemiącego i pilnującego wejścia do krainy umarłych, Nawii (znajdującej się w korzeniach Wielkiego Drzewa).

Kij-Kuj pokonuje Żmija

Oczywiście Żmij jest niejako automatycznie traktowany jako symbol chaosu, wcielone zło, antagonista zazwyczaj Peruna (walka tych dwóch bóstw manifestowała się w pełnych błyskawic burzach), jednak nie zawsze miał negatywne konotacje. Żmij opiekował się zasiewami, bronił ludzi przed wylewami rzek a nawet przeganiał „zwykłe” prymitywne smoki. Mógł wygladać jak człowiek, oczywiście ze skrzydłami albo i ogonem, miewał też dzieci (wyrastały na potężnych wojowników o magicznych zdolnościach) ze Słowiankami.

Od Żmija pochodzi nazwa Żmigród, czyli oczywiście gród Żmija:) Z tym kultem związany jest niewątpliwie rytualny zwyczaj rozniecania świętego ognia, który przetrwał do XIX wieku i przejęty został przez chrześcijaństwo, jako ogień niecony w Wielką Sobotę przed Zmartwychwstaniem.

To zapewne od kraju Wiślan pochodzi legenda o smoku wawelskim, wtedy też powstały sławne kopce Kraka i Wandy, a na terenie Wiślan leży Łysa Góra. Szkoda, że tak mało wiemy o „smoczym państwie” Wiślan, ale może to się kiedyś zmieni:)

Na terenach dzisiejszej Ukrainy znajdują się tzw. Żmijowe Wały. Są to wały obronne (inna wersja chińskiego muru:) o długości około 2 tys. kilkometrów (!), które miały zabezpieczać (najprawdopodobniej) przed najazdami plemion koczowniczych. Według pewnych legend owe wały wyorał smok Żmij … Do tego trzeba dodać, że totemami koczowników były często smoki, więc wiara w takiego „supersmoka”, czyli Żmija, nabiera sensu.

pl.wikipedia.org/wiki/Wi%C5%9Blanie

„Fragmenty dziejów Słowiańszczyzny Zachodniej” Gerard Labuda.

„Kronika Słowian – tom I – Państwo Wielkomorawskie i Kraj Wiślan” Witold Chrzanowski

Żmijowe Wały pod Perejasławiem (czyli Perunowym Jasłem)

29. Wał Żmii

Z : http://literat.ug.edu.pl/podania/030.htm

I

W niepamiętnych czasach Kozaczyzny Bóg zesłał na kozacki naród straszliwą potworę nazwaną Żmiją, która całą krainę spustoszyła najokropniej. Władca tej ziemi zapobiegając dalszym nieszczęściom ułożył się z potworą tą codziennie dawać jej na pożarcie jednego młodzieńca, koleją z każdej rodziny w kraju. W sto lat potem przyszła kolej na rodzinę panującą, w której był tylko jeden młodzian, ostatni rodu potomek. Próżno cały naród ofiarowywał w zamian swych synów, potwór Żmija zamiany nie przyjmował. Wówczas nieszczęśliwy młodzieniec był zawieziony na oznaczone miejsce, aby był pożarty od Żmii. Młodzieńcowi temu, gdy się tam został, zjawił się anioł i nakazał ucieczkę przed Żmiją: dla uskutecznienia jakowej nauczył go modlitwy i Ojcze nasz: jakoż, gdy zbliżenie się Żmii uprzedził gwałtowny szum wichru, młodzieniec przedsięwziął ucieczkę, która trwała trzy dni i trzy noce; skoro zaś młodzieniec choć na chwilę przestał powtarzać nauczoną modlitwę, natychmiast zaczynały go palić wyziewy z paszczy rozsrożnej i ścigającej Żmii. Czwartego dnia młodzieniec całkowicie z sił wyniszczony, już prawie był dościgany, gdy ujrzał przed sobą kuźnię, gdzie święci Hleb i Borys pracowali nad zrobieniem pierwszego pługa dla ludu tej krainy, i młodzieniec skrył się do owej kuźni, a święci przerażeni słyszanym szumem wichru, uprzedzającym o zbliżaniu się Żmii, żelazne drzwi kuźni zatrzasnęli i w tejże prawie chwili przybiegła Żmija, prośbą i groźbą żądając wydania sobie młodzieńca; czego gdy święci uskutecznić nie chcieli, Żmija trzy razy zalizała językiem żelazne drzwi kuźni i za czwartym razem język na wylot przesadziła. Wówczas święci, mając na pogotowiu rozpalone kleszcze, schwycili Żmiję nimi za język; a tak złapaną wprzęgli do gotowego już pługa i odrzucili nim skibę, do dziś nazywaną wałem żmijowym.

II

Drugie o tychże wałach podanie, więcej rycerskie, tak samo jak poprzedzające się zaczyna, wywodząc tylko pochodzenie Żmii, że wyszła z morza i siedm głów miała i że jej nie młodzieńce, lecz najpiękniejsze poświęcano dziewice. Wypadła kolej na królewnę, którą mimo ciężki żal rodziców i narodu odprowadzono na oznaczono miejsce, gdzie gdy nieszczęśliwa płakała, przybył jakiś nieznajomy młodzieniec, od stóp do głowy zbrojny i o przyczynę płaczu zapytał; w czym objaśniony, przyrzekł królewnie wybawić ja od śmierci i dla nabrania siły do walki ze Żmiją położył się spać, poleciwszy zbudzić siebie królewnie. Gdy łoskot do gromowego podobny zwiastował zbliżanie się; Żmii, strwożona dziewica upadki na kolana przed śpiącym bohatyrem i pod uchylonym hełmem ujrzawszy piękną twarz młodzieńca uczuła w sercu nowe, dotąd obce dla siebie wzruszenie. Wtem łza jej spadła na twarz śpiącego, czym gwałtownie obudzony zawołał, dlaczego by tak go mocno w twarz upiekła? Odrzekła, iż Żmija się zbliża. Młodzieniec uchwycił broń i w pogotowiu czekał na Żmiję. Wkrótce nastąpili walka, która trwała trzy dni i trzy noce. przerywana. to odpoczynkiem walczących, to mimowolnym wykrzyknieniem królewny, gdy która z siedmiu głów Żmii upadła pod nogi jej bohatyra; czwartego dnia Żmija została pokonana, straciwszy ostatnią, siódmą głowę. Wówczas młodzieniec odwiózł królewnę jej rodzicom, ożenił się z nią i wziął w posagu królestwo: żeby zaś nowa Żmija kiedy nie przyszła od morza, granice swego państwa obwiódł wysokim wałem, którego szczątki do dziś dnia noszą nazwę wałów żmijowych.

III

W Kozaczyźnie był hetman Żmija, chrobry i wielki wojownik. W jednej z wypraw swoich poznał bardzo ładną Laszkę i ożenił się z nią: a chcąc odtąd żyć z żoną, postanowił kraj własny obwarować od napadów sąsiedzkich. Dlatego podzielił kraj na 10 pułków, a w każdym pułku kazał na granicy zbudować 10 zamków; tak aby wszystkie sto stanowiły jedne prawie ścianę. Prace te jednak zaledwo w części przyprowadzono do skutku, gdyż żona Żmii, nie kochając męża swego, dała o wszystkim wiedzieć swoim braciom, którzy najechawszy królestwo Żmii ogniem i mieczem je zniszczyli; a samego Żmiję schwytawszy rozsiekali i wszędzie, gdzie tylko były wały usypane z jego rozkazu, po kawałku trupa powieszono i odtąd wały te zowią żmijowymi wałami.

Żmij Gorynicz

Żmij

skrzydlata gadzia postać z wierzeń dawnych Słowian. Stanowi prastare, ogólnoindoeuropejskie wyobrażenie uosabiającego siły chaosu smoczego antagonisty Gromowładcy (u Słowian Peruna), związanego ze sferą chtoniczną i wodami. Miał rozpościerać się u stóp Drzewa Kosmicznego, pilnując wejścia do Wyraju wężowego (czyli prawdopodobnie Nawii). Według części badaczy wierzeń słowiańskich Żmij stanowi zoomorficzne wcielenie władcy zaświatów Welesa.
Żmij znany był na obszarze całej Słowiańszczyzny, najpełniejsze podania zachowały się u Słowian wschodnich i południowych.
W wierzeniach Słowian wschodnich Żmij był postacią przychylną ludziom. Opiekował się wodami i zasiewami, toczył walkę ze smokami powietrznymi. Postać Żmija kojarzono z ognistymi zjawiskami na niebie (kometami i meteorami). Żmij pojawiał się pod postacią ptaka (najczęściej koguta, żurawia lub orła), bądź jako człowiek z małymi skrzydełkami pod ramionami, wężowym ogonem lub ciałem pokrytym łuskami. W południowosłowiańskim folklorze Żmij wchodził w związki z kobietami, z których rodzili się synowie o nadzwyczajnej sile i zdolnościach, walczący z potworami zagrażającymi ojczystej ziemi.
Na wschodniej Słowiańszczyźnie Żmij przetrwał jako demon opiekuńczy, bądź pod postacią rozmaitych złowrogich węży lub smoków, z którymi walczyli bohaterowie.
Imię Żmija zachowało się w nazewnictwie miejscowym, jak Żmigród w Polsce czy Żmiejowe Grody i Żmijowe Wały na Rusi, wybudowanych przez książąt ruskich na stepach obecnej Ukrainy, dla ochrony ziem ruskich przed koczownikami.

Taja 22

http://bialczynski.wordpress.com/slowianie-w-dziejach-mitologia-slowian-i-wiara-przyrody/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/z-ksiegi-ruty/o-ksiedze-ruty/taja-22-swiat-po-wojnie-o-taje-nowa-koliba-trzecie-wyjscie-swata/

książka

  • Tytuł: WAŁY ŻMIJOWE OBRONA STAŁA ZIEM RUSKICH W SREDN. (numer 267083014)
  • Cena: 39,99 PLN


■SFIS TREŚCI

STUDIA I MATERIAŁY
Elżbieta Ko walczyk — Wały Żmijowe. Ze studiów nad obroną stałą
ziem ruskich we wcześniejszym średniowieczu 141
Maria Bogucka — Materiały do dziejów portu gdańskiego w pierwszej
połowie XVII wieku ” 183
POLEMIKI I DYSKUSJE
Karol Buczek — Z badań nad organizacją gospodarki w Polsce wezesno-
feudalnej (do początku XIV w.) 193
PRZEGLĄD BADAŃ
Kazimierz Majewski — Przegląd najnowszego piśmiennictwa z zakresu
historii antycznej kultury materialnej …….. . 231
TEKSTY ŹRÓDŁOWE
Witold !M a i s e 1 — Kaliska „Proporcyja łokci, prętów, morgów i włóki”
z XVI wieku 259
ŹRÓDŁOZNAWSTWO
Kazimierz Orzechowa.k i — Księgi sądowe wiejskie jako źródło do
dziejów chłopskiej kultury materialnej 261
RECENZJE
Johan Huizinga, Homo ludens. Zabawia jako źródło kultury — Maria Brzo-
s t o w s k a : : 269
„Rocznik Przemyski” — Elżbieta Koweck a 271
Ibn Bassal, Kitab 1’Fi.lahi (Księga o rolnictwie) — Józefa R a k o s n i k,
I-I e .n r y k R a k o ś n i k 273
Jerzy Wyrozumski, Państwowa gospodarka solna w Polsce do schyłku XIV
wieku — Antonina Keckowa 2Y5
Zbigniew Kwaśny, Hutnictwo żelaza na Górnym Śląsku w pierwszej połowie
XIX w. — J a n P a z d u r 279
Walter Endrei, L’evolution des techniąues du filage et du tissage du Moyen
Age a la revolution industrielle —-Irena Turnau 281
Wanda paprocka, Przemysł domowy, rzemiosło i chałupnictwo wsi kurpiowskiej
Puszczy Zielonej — Irena Turnau 284
A. Orlandos, Les raateriaux de construetion et la techniąuc arehitecturale des
anciens Grecs — AngelinaDworakowska ‚. . 285

A. F. Medvedev, Rućnoe metateilnoe oruże. Duk i strely, samostrel: V.HII—
XIV w. —JanTyszkiewicz 287
Figurinen nach alten Schnittbuchern. Katalog zur Ausstellung des Stadtmu-
scuras Linz; Katalog zur Ausstellung des Stadtmuseuras Linz in der
Neuen Galerie der Stadt Linz — I r e na T UT n a u 295
SPRAWOZDANIA T ZAPISKI
KRONiIKA NAUKOWA
Muzeum Świętokrzyskie w Kielcach — Janusz K ucz yński. . . . ‚321
Muzeum im. Władysława Orkana w Rabce – Jan Bujak 326
Muzeum w Szczytnie — Jan Jałoszyński 331
Wy.stawa kafli XIV”—XVI w. w Muzeum Świętokrzyskim — Jan T y s z k i e-
w i c z 332
600 lat polskiego prawa górniczego — Danuta Molenda 335
Muzeum Etnograficzne w Płowdiwie — Irena Turnau 337
„Wystawa litewskiej sztuki ludowej – Irena Turnau 338

Elżbieta Kowalczyk (Warszawa)
Wały Żmijowe.
Ze studiów nad obroną stałą ziem ruskich we wcześniejszym średniowieczu
I. Wstęp. ‚II. Wały Żmijowe w świetle literatury i źródeł. III. Konstrukcja Wałów
Żmijowych. IV. Związek Wałów Żmijowych z grodami. V. Problem genezy nazwy
Wałów Żmijowych. VI. Wały podłużne jako obrona stała. VII. Czas powstania wałów.
VIII. Wykaz .rozpoznanych odcinków wałów podłużnych.

I. Wstęp
Spośród licznych problemów obrony stałej we wcześniejszym średniowieczu nie zbadany do końca pozostaje problem wałów podłużnych*. Wały te będące, jak się wydaje, umocnieniami granicznymi!, nawiązują w swym charakterze do podobnych budowli znanych z obszaru Ohitl, Peru oraz do umocnień wzdłuż niektórych lime-sów rzymskich1. Te ostatnie budowane przez dość długi okres, mimo różnorodności form i przeznaczenia mogły stać siq wzorcem dla wałów podłużnych znanych z ob¬szaru środkowej i wschodniej Europy. Było to możliwe dzięki ożywionym kontaktom barbarzyńskich plemion słowiańskich z Imperium, szczególnie po raku 578 – oraz kontynuowaniu przez cesarzy bizantyńskich budowy podłużnych umocnień granicz¬nych :!. Być może- śladem przejęcia idei umocnionego limesu rzymskiego przez te plemiona są wały podłużne leżące na obniżeniu podkarpackim, badane ostatnio przez K. Horedta”.
Wczesnośredniowieczne wały podłużne znane są z całego obszaru Słowiańszczyz¬ny. W Polsce spotykamy je nad Bobrem na zachodnim pograniczu Dolnego Śląska pod konwencjonalną nazwą Wałów Chrobrego lub Wałów Śląskich5. Na pograniczu kujawsko-pomorskim koło Bydgoszczy noszą one ludową nazwę „Starych Okopów”.

Występują również w kilku innych rejonach: koło Zaniemyśla w Wielkopolsce7, na pograniczu mazowiecko-pruskiim8, na przedpolu dawnego Czerwienią w pow. hru¬bieszowskim ił i na pograniczu ziemi „wiślickiej z sandomierską 10.
Na terenie NRD wały spotykamy nad Nysą Łużycką na południe od Mużakowa i między Przewozem i Czerwon ogrodem, na Łużycach na linii Hoyeswerda-Spremiberg oraz na pograniczu w idecko-łużyckim koło Wendisch-Buohholz11.
Na Słowacji, na północ od Niitry ciągnie się nad Hronem tak zwany Pohronsky val.’-. W Mołdawii między Seretem, Prutem i Dniestrem znane są Wały Trajana
0 skomplikowanej problematyce historycznej13.
Wały >o nieustalonej, a przynajmniej spornej chronologii, spotykamy na terenie dzisiejszej Rumunii, Węgier, Bułgarii i Jugosławii u.
Najliczniej i w najbardziej rozwiniętej formie występują wały podłużne na ob¬szarze lewo- i prawobrzeżnej Ukrainy, na Wołyniu i na ‚Podolu. Noszą one nazwy Wałów Trajana, Wałów Żmijowych1S oraz różne nazwy miejscowe. Osiągały cne przypuszczalnie wysokość 6,5—8,5 m, przy szerokości u podstawy 15—17 mlfl. Głę¬bokość towarzyszącej im fosy dochodziła zapewne do 5 m, a jej szerokość do 4 ni1T.
Pod względem budowy podzielić można wały podłużne na wały pojedyncze, ma¬jące jeden nasyp i jedną fosę; wały kilkunasypowe, o> dwóch, trzech i więcej równoległych nasypach i fosach idących w odległości kilku lub kilkunastu metrów ■od siebie ia.
Różnice w budowie, jak również doskonałe wykorzystanie naturalnych cech obronnych krajobrazu przez Wały Żmijowe zdaje się przemawiać za miejscowym
1 indywidualnym rozwiązaniu obrony stałej przez plemiibna zamieszkujące Podniep-
rze we wcześniejszym średniowieczu.
Na Rusi wyróżnić można pięć skupisk wałów podłużnych. Pierwsze, największe, znajduje się, w trójkącie wytyczonym przez Dniepr, Teterew i Roś. W jego obrębie wyróżniamy następujące główne ciiągi wałów podłużnych: Wał Wctiański — idący ze wschodu na zachód wzdłuż rzek Wety i Bobrycy od Dniepru do Irpienia; Pierwszy

Wał Trepolski — biegnący od Dniepru początkowo na zachód wzdłuż lewego brze¬gu Stuhny do Irpienda i dalej na północ od Zdwiża i znów na zachód do Teterewu, przy którym kończy się naprzeciwko Radomyśla; Drugi Wał Trepolski —■ idący od Dniepru na zachód wzdłuż prawego brzegu Stuhny i Unawy do górnego biegu Irpie-nia, następnie skręcający na południe do górnego biegu Rastawicy i tu znów skrę¬cający na południowy wschód wzdłuż Rosi, posuwający się jej prawym brzegiem, aż do Bohusławia; Trzeci Wał Trepolski — idący na południowy zachód wzdłuż Krasnej, początkowo po lewym, a następnie po prawym brzegu, aż do źródeł tej rzeczki, gdzie skręca na północny-zachód i kończy się w środkowym biegu Kamienki; Wał Atamański i Poroski idące od Dniepru w górę Rosi, po obu jej brzegach, w kie¬runku południowym, a następnie zachodnim i północno-zachodnim do górnego biegu Kamienki.
Drugie skupisko to wały lewobrzeża Dniepru leżące między Trubieżą i Supą oraz wzdłuż prawych brzegów Suły, Psła, Worskli i Orła.
Trzecia grupa złożona z małych, rozrzuconych odcinków skupia się w zasadzie w górnym i środkowym dorzeczu Bohu. Od stepów czarnomorskich oddzielają ją dwa wały idące z północne go-wschodu na południowy zachód: pierwszy od Jeka-tenkiopola do rzeki Kodymy, drugi od Sawrania nad Bohera do Kodymy.
Czwarta grupa znajduje się głównie pomiędzy lewymi dopływami Dniestru — Zbruczem i Uszycą. W jej skład1 wchodzi kilku dzie się cio kilometrowy wał idący od Satanowa nad Zbruczem ;na południowy-wschód do Dniestru.
Piąta grupa leży w dorzeczu Horynia i Styru. Należą do niej obok małych od¬cinków dwa dłuższe wały: pierwszy biegnący >od Łanowiec na północny zachód do Tkwy, drugi idący prawic- dokładnie z północy na południe, na wschód od Torczyna.
Zadaniem niniejszego artykułu będzie przedstawienie dotychczasowego stanu ba¬dań, inwentaryzacja wałów podłużnych na obszarze Ukrainy, Podola i Wołynia oraz przedstawienie kilku propozycji dotyczących czasu powstania i funkcjonowania Wa¬łów Żmiiowvch.

Karol Buczek (Kraków)
Z badań nad organizacją gospodarki
w Polsce wczesnofeudalnej
(do początku XIV w.)
I. Wstęp. II. Kasztelanowie nie zarządzali posiadłościami ziemskimi panujących.
in. Grody kasztelańskie nie były zbiornicami danin. IV. Rzekoma przynależność
książęcej ludności służebnej do grodów kasztelańskich.

I. Wstęp
Nie .potrzebuję chyba przekonywać nikogo o tym, że organizacja gospodarki w danym okresie i kraju nie tylko decyduje o jego ustroju społeczno-ekonomicznym, ale oddziaływuje też w ogromnym stopniu na jego ustrój polityczny. Przedmiotem poniższych rozważań jest .co prawda wyłącznie niemal stosunek grodów kasztelań¬skich do organizacji dóbr i ludzi książęcych, chodzi tu jednak o zagadnienie klu¬czowe dla okresu wczesnofeudalnego, -w którym wszystkie dziedziny życia społecz¬nego, z gospodarką na czele, znajdowały się pod przemożnym wpływem prawa ksią¬żęcego (królewskiego)1, a dobra monarsze górowały zdecydowanie j przez długi czas nad wszystkimi innymi. Z biegiem lat stosunkd te ulegały, rzecz jasna, coraz szybszym i wszechstronniejszym przeobrażeniom; nie oparła się im również organizacja gro¬dowa, nie ulega jednak wątpliwości, że ilość przeszła tu w jakość nie wcześniej jak z początkiem XIV w. Dopiero bowiem wtedy prawa stanowe duchowieństwa i ry¬cerstwa — szlachty, a po części i mieszczaństwa, stały się samodzielnym czynnikiem w ustroju społeczno-politycznym naszego państwa, choć władza królewska odgry¬wała w nim, aż do śmierci Kazimierza Wielkiego, ogromną jeszcze rolę 2.
Ponieważ dla XII w. dysponujemy ‚tylko nader skąpym i często niepewnym materiałem źródłowym, a dla XI w. nic mamy nawet takiego, zatem może ktoś za¬pytać, czy wolno w tej sytuacji odnosić oparte na >lym materiale wyniki badań do całego okresu wczesnofeudalnego. Niewątpliwie tak; w owych bowiem czasach raz powstałe normy prawne i urządzenia o szerszym zasięgu terytorialnym nie ulegały szybkiej i generalnej zmianie drogą dekretów i tworzenia nowych instytucji. Prze¬kształcanie ustroju dokonywało się wówczas bardzo wolno, gdyż toyło rezultatem setek i tysięcy jednostkowych przywilejów, lub — co rzadziej — aktów uzurpacji. Źródła z XIII w. są już na tyle bogate, że pozwalają na odróżnienie elementów sta¬rych od nowych i na odtworzenie przy ‚zastosowaniu badań kompleksowych ważniej¬szych przynajmniej instytucji i praw wczesnofeudalnych. Istnienie ich możemy też cofnąć w oparciu o żródla z XII w. do początków tegoż stulecia, musiały zatem powstać najpóźniej w pierwszej połowie XI w. Wiele z owych urządzeń, między

innymi dotyczących organizacji gospodarki monarszej, pochodzi według wszelkiego prawdopodobieństwa już z X w., choć wobec zupełnego braku danych źródłowych ograniczać sio tu musimy do snucia przypuszczeń i operowania zawodną metodą analogii.

WIELKOŚĆ 24X17CM,LICZY 197 STRON /141-338 STR./,ILUSTRACJE CZARNOBIAŁE.

WYDAWNICTWO PWN WARSZAWA 1969
NAKŁAD 940 EGZ.!!!.

 

KSIĘGA II WIEDZA LEGEND

 

Obrona Imienia Węży.

http://svasti.org/cd/Izwor/pop_plik/obriw.htm

Węże są gadami niezwykle pożytecznymi, jako drapieżniki utrzymują w ryzach populację różnych gryzoni łącznie z szczurami i myszami które potrafią być prawdziwą plagą, jednak w powszechnej urobionej przez chrystianiazm opinii, są zwierzęciem wręcz demonicznym stąd budzącym lęki i niechęci, w chrześcijaństwie wąż jest uosobieniem szatana czy diabła, węże jadowite są rzeczywiście niebezpieczne, ale nie atakują nie sprowokowane, często ostrzegają syczeniem lub grzechotką, odczep się ode mnie jestem dobrze uzbrojonym wojownikiem.

Jednak dawnej w Polsce, Europie jak i starym świecie, stosunek do węży był bardziej wyważony, jak wiadomo w Grecji wąż był uznawany za wcielenie duszy zmarłego uczynienie krzywdy temu zwierzęciu wróżyło wielkie nieszczęścia i było naganne, jako znieważenie zmarłych, tak samo u Bałtów przez szacunek dla zmarłych hodowano w domach węże które były domownikami tak jak dziś pies czy kot, podobnie było i u nas wąż był wcieleniem duszy (tożsamy z duszą) mężczyzny wojownika, a często symbolicznym ojcem władców, ojciec Piasta to Chościsko (hasićska-wąż czeskie), zaś Wolga Busławlewicz był synem Węża NiczaGory i Marfy Wsiesławewny:

Poprzez ogród, poprzez zielony. Biegła-pląsała młodziutka królewna,

Młodziutka królewna Marfa Wszesławiewa. Skoczyła z kamienia na lutego Żmija,

Na lutego, na Żmija, na Gorynicza. Luty Żmij się wije

Bucik owija ~ safian zielony. Pończoszkę jedwabną owija.

W udo białe ogonem uderzył. A wtedy królewna poczęła,

Poczęła i dziecko zrodziła.

Tak samo za syna Węża uchodził Aleksander Macedoński czy Oktawian, na splotach Węża Śeszy spoczywał Wisznu wielki bóg hinduizmu, zaś Ahi Budhnja (wąż głębin) jest imieniem Sziwy-Rudry, faraonowie mieli nad czołem diadem z głową kobry.

Święte kobry strzegły cedrów w raju plując ogniem, więc to raczej jakiś miotacz ognia stylizo-wany kształtem na kobrę, na rurkach miechy-dmuchawy tego miotacza-plujki, we wnętrzu zacisk-zawór na wężu.

W polskich mitach czy raczej już tylko logice słowotwórczej, Żmij Ogieny pierwotnie był wojskiem które broniło granic, wały obronne nazywano Żmijowymi, a w Żmigrodach stacjonowało owe wojsko, pierwotnie wąż był w raju żydowskim jako istota w pełnej swej krasie i bliski Bogu, po buncie Adama został wypędzony z raju, Mojżesz kazał zrobić wizerunek węża Żydom i kazał wpatrywać się w niego chorym, a co ich uzdrawiało, w Manicheizmie Eden był więzieniem przygotowanym przez Króla Ciemności, a Jezus przekazał tę wiedzę pod postacią węża, Adamowi i Ewie będącym w Raju-wiezieniu.

Też wąż jest świętym zwierzęciem Asklepiosa-Eskulapa syna Apoliona, (laska Asklepiosa jest opleciona wężem), boga lecznictwa wskrzeszającego zmarłych, kaduceusz Merkurego też oplatają węże, można węża też uznać za tożsamego z duszą (hinduizm), bowiem gdy zmarł brat Kriszny Balarama, to nieśmiertelny Wąż Śesza wyłonił się z jego ust i odleciał na powrót do oceanu mahadewa (wielkiego boga) Wisznu, czyli zachował się jak dusza ulatująca do nieba, niebo-ocean.

Księgi mówią, że wąż jest też dysponentem mądrości SarpaVidyja to Weda ~ wiedza wężów, w grece filo’zOphia-ophin-wąż, filozof jest więc miłośnikiem węży(węzów), łacińskie Serpens-węże odpowiada sanskryckiemu Sarpa i naszemu Serb, sierp, serpentyna, coś wężowego kształtu poruszające się wężowym ruchem, nazwa Serbów więc od węży tak jak Syryjczyków (Asyryjczyków) których słowo Ilu-Siru, znaczyło bóg wąż, którego wizerunki w Babilonii i Asyrii umieszczano na słupach granicznych oraz u bram świątyń by zabijał napastników i odpędzał demony (często pod postacią zwierząt i innych węży), porównaj też naszą trumnę Chrobrego, nasz słowiański Żmij Ogienny, walczący błyskawicami i piorunami ze smokami, demonami i czarownicami, też należał do tego rodzaju czystych dobroczynnych sił, był obrońcą wód i zasiewów, sprowadzającym życiodajne deszcze, co jest u nas zapomniane i zacierane przez chrystianizm ale przecież dobrze zaświadczone u Słowian południowych.

Ale głównie wąż to wojownik homerycki AchiLles [wąż-(hytry?), to takie same złożenie jak sanskrycki Ahi budhja wąż-głębin] jak i przeciwnik greków SarpeDon (wąż wodny) mają imiona etymologicznie związane z nazwą węży, skrzydlaci giganci mają wężokształtne nogi, a wąż jest wysłannikiem i wy-konawcą bożych wyroków, np. śmierć Likaona od węży, w ogóle Achaje-Achaje to skrót i zrost nazwy, Achi-haji, czyli węże ziemi ~ synowie ziemi (Ahiijawa – węże wodne, aba-awa-jawa znaczy woda, wody są wodami płodowymi ziemi, podobnie imię Arda’szir~ziemi’wąż, ang. sir-pan, gwarowe syra-noga).

Najwyraźniejsza jest funkcja węża symbolizującego Armię Niebios, czyli Apopisa niszczyciela bogów, Midgar-dsorma [jego wariant edycki of-nir czyli of-ofion-ophin-wąż nir-nil(siny-niebieski-modry-chabrowy) ~ sWaf-nir ~ Faf-nir czyli permutacja ortograficzna sWaf-faf-(waffe-broń) czyli broń niebieska, broń niebios, swaf jest z kolei od naszego sław(w-ł)-sława-słewowie-Słowianie tak jak rustung-uzbrojenie od naszego imienia Rus-uMoRusany], Ahi budhję, czyli Żmija Ogiennego śpiącego w głębi-nach wodnych świętych rzek ognia. To jego ModroWęża, chabrowego hobra, wysłannika niebios czyli najwyższych bogów z Hary, obawiali się żywi bogowie, władcy antycznych teokracji i przestrzegali nieraz w sposób karykaturalny ustanowionych przez nich uniwersalnych praw np. biblijny Faraon w obawie przed gniewem Amona, zabijał cudzoziemca (więc popełniał morderstwo), którego żona mu się spodobała, tak by nie złamać zakazu cudzołóstwa, bo z wdową to on już nie cudzołożył. Widzimy więc, że symbolicznie wąż miał wiele pozytywnych konotacji był strażnikiem-obrońcą raju i najpotężniejszą bronią niebios, którą zniszczyli sami Weneci (Błękitni ~ Niebianie ~ Hobrowie, a raczej ich dzieci, potomstwo kobiet i (h)kobrów z mieszanych małżeństw na Bałkanach, bowiem wszystkich mężczyzn podczas najazdu zabijano), co opisują legendy o walce Żmija Ogiennego Wilka z swym ojcem Wężem Ognistym (Lamja(prze’łamać-rozgromić)-Smokiem Burzy).

Dziś konotacje pozytywne jak i negatywne węża wynikają z tego, że wąż to jedno z niewielu zwierząt, które pozostało w zasadzie nieujarzmione przez człowieka, jak i z tego, że węże jadowite dysponują potężną i niezwykle skuteczną bronią, która jest niezwykle niebezpieczna dla przeciętnego człowieka.

Powinniśmy jeszcze wyjaśnić skąd się wzięło utożsamienie duszy z wężem, nasi przodkowie byli o wiele bliżej natury, węże, jaszczurki i inne zwierzęta egzystowały tuż za progiem ich domostw lub często wewnątrz ich domów, obserwacja i znajomość ich życia, zwyczajów, fizjologii była wiec powszechna choć nie w pełni była zrozumiała, jedną z cech wspólnych gadom jest letarg zimowy kiedy to zwierzęta te na półmartwe spędzają zimę w stanie hibernacji, zagłębione w ziemi, w szczelinach pod kamieniami w korzeniach drzew itd. gdy przychodzi wiosna budząc się z zimowego snu wygrzebują się z ziemi tak jakby się z niej rodziły lub wstawały z martwych, ta ich cecha utożsamienie ich snu zimowego ze śmiercią, a wygrzebanie się z ziemi po przebudzeniu jako ponowne narodziny z łona matki ziemi. Pozorne więc to odradzanie skojarzyło się naszym przodkom z obrzędami pogrzebowymi ludzi.

Wąż, jaszczurka, żaba, były namacalnym dowodem odradzania się czy zmartwychwstania, więc siłą rzeczy wąż, ten często zamieszkujący kamienne kurhany oraz wygrzewający się na kamieniach zwierz stał się duszą przodka, dlatego też często te węże na rysunkach i rzeźbach z tamtych czasów, mają starcze brody czyli brody naszych przodków-dziadów, np. Etruski Anioł V wiek p.e.ch.

Wierzenia i religie to w zasadzie antyczne kosmologie wyjaśniający w sposób naukowo podobny mechanizmy i strukturę świata według ówczesnej wiedzy.

Naukowcy podważający systemy tej wiedzy, byli narażani na ataki dogmatyków (ortodoksów-bałwochwalców) danej religii, dlatego chciano spalić na stosie Galileusza czy też umieszczono na indeksie ksiąg zakazanych dzieła Kopernika, bo podważali oni dogmaty naukowe chrystianizmu czy biblii, cóż biblię kompilowali jacyś grecy dla których pasek Oriona był czymś zadziwiającym, przez co i niezmiennym dla boga judejskiego który nieźle znał się na greckiej Mitologii i Zodiaku (k.Joba), bóg (czy grek) ów mówi też coś o filarach na których jest osadzona ziemia, o jej kamieniu węgielnym, drzwiach morza itp. Taka wizja ziemi jest sprzeczna z wiedzą naukową i ta wiedza dowodzi też ignorancji proroków boga biblijnego więc musiała być bez wątpienia wiedzą bluźnierców, bo mówiąc wprost i bez ogródek konsekwencje tych naukowych poglądów dowodziły fałszywości panującej religii.

Paradoksem tej religii „ludzi jednej księgi” jest to, że człowiek osądzony przez rzymian i przy aplauzie żydów przez rzymian maltretowany i stracony, który winien według nich był bluźnierstwa czyli herezji wobec religii żydów czyli według prawa oraz wyroku rzymian, bluźnił on przeciw tej samej księdze i religii przeciw której bluźnił Galileusz, Kopernik i inni paleni już na stosach heretycy, czyli został w istocie złożony na krwawą ofiarą na ołtarzu bałwanów religii żydów i ołtarzu bałwana prawa rzymian, więc paradoksem ludzi religii jednej księgi jest to, że został on dla jakiejś części tych rzymian Wielkim Bogiem. Cóż faryzeusze-bałwochwalcy zawsze stanowili większość, bo przecież to chyba nie Niebiosa chcą ofiary krwi i cierpienia ofiar, tych czy innych bohaterów tylko szatan okryty rozdzieranymi szatami, sukniami, togami – faryzeuszy, inkwizytorów, sędziów, sprawiedliwych tego świata umywających ręce po złożeniu krwawej ofiary na ołtarzu tak naprawdę głupoty i ciemnoty tego świata, kuglarstwem i pseudoprawem uzurpującej sobie władzę i tak naprawdę są oni z wyznania chryzokratami czyli czcicielami złotego cielca, nędznymi kupczykami sprzedającymi krew i ciało swoich ofiar.

I jakiego boga wzywał Jezus na krzyżu „Eloi, Eloi lama sabaht’ani (są też zapisy „Eli, Eli lama sabachtani)?” bowiem nie znali tego imienia żydzi myśląc, że Eliasza wzywa, więc chyba nie był to bóg znany żydom, czy „Eloi~Eli… sabaht’ani” ma jakiś związek z naszym Ileli, Eli i słowem sabat, – samo Eli~Eloi tłumaczy się jako bóg lub pan, miało by wiec dokładnie takie same znaczenie jak nasze słowo Eli, bo u nas Ileli, Leli, Eli to imię boga (pan’bóg) z Świętej Góry, wiec czy sam Jezus wymyślił imię Eloi~Eli czy znał je skąd indziej.

Po srbskochrw. czy bułgarsku ‚lamja (łama)’ to smok burzy, czyżby „Eli, Eli lama sabachtani” znaczyłoby „,pan-bóg, smok burzy sabaht’ani”. Jak pisaliśmy wyżej Smok~Wąż jest ojcem wielu władców naszego Piasta też, może był i ojcem Jezusa, może Maria nie kłamała wbrew temu co piszą żydzi i rzeczywiście ojcem Jezusa był pan-bóg, smok burzy bo chyba wzywał on w tej ostatniej chwili Boga Ojca, a nie Eliasza, Peuka ~ święta góra to też Łysa góra sabatu – Ana’fiel [hAna, Ana, Anna, Annia, Anu, Anan, Aine, Ankou permutacja Enya-Anya-Ania-Anka co zawsze znaczy śmierć Ana'fiel (fiel-fjol-góra) - góra śmierci Nida'fjol, góra Nidy w podziemiu], obojętnie co znaczy słowo sabaht, to Jezus domagał się od Ojca pana-boga, smoka burzy sabaht(ani ~wolności~oswobodzenia~wyzwolenia) końca udręki czyli śmierci. (Czy oni wiedzą co wyznają i w kogo wierzą? I czy wiedzą czyjego imienia wzywał ich bóg~ofiara?)

Wracając do naszych węży, osobiście nie podoba mi się to związanie świata zmarłych ze światem zwierząt najkonsekwentniej przeprowadzone w hinduizmie czy buddyzmie z jego kołowrotem reinkarnacji wszystkiego co żyje, bardziej mi się podoba utożsamienie duszy i w zasadzie żyjącego człowieka z żywiołem ognia, to wychodzenie płomienia z kamienia oraz wracanie w kamień którego symbolem jest zapalany znicz na kamieniu nagrobka, o tym wracaniu olbrzymów w kamień mówi też ‚Eda’, jest to najstarsza idea w warstwach mutacji logiki naszej pierwotnej religii z epoki kamiennej, krzesiwa i skrzesania ognia symbolizującą obietnicę wskrzeszenia czyli odrodzenia ze zmarłych związana też z obrzędami okrzesania, obrzędami zapalenia świętego ognia który był tożsamy z imieniem Ariów jak świadczy imię Persów (pyrso-latri – ognia czciciele), B’harat (Indie – harat, czeskie – ‚płonący’, arabskie harrat ‚pola lawy(ognistej)’), czy nasze pierwotne imię znane „z dawien dawna” Sporów (s)porya-ogień.

Jaszczurka iz’aura-s’aura – wychodząca iz ognia-światła-z’aury, tak jak iskra z (is)krze’mienia, salamandra miała być w czerwone i czarne plamy dlatego, że rodziła się z ognia – z lawy ognistej wydobywając się z wnętrza ziemi, stąd nasze imię S’auro’maci dosłownie ‚z aury matki’ rodzący się z lawy ognistej, czyli tak jak salamandry, stąd wtórne utożsamienie Echidny z matką Skolotów). Aura (aure’ola) – tęcza – heta – bogen.

Więcej jest węży w korzeniach drzewa życia niż to się ignorantom wydaje, jeszcze Krzywoustego i jego armię Anonim potrafi nazwać smokiem ognistym „…pozwólmy cesarzowi powoli wędrować przez polskie lasy, aż sprowadzimy z Pomorza ognistego smoka.”, król Offa-wąż budował w Anglii wały obronne podobnie na południe od Kijewa były obronne wały żmijowe, takie wały budował Żmij Ogienny przeciwko frankom Karola M. Też wąż budował w Danii wały obronne przeciw frantom, podobno zdjęcia satelitarne wykazują, że najwięcej obronnych wałów żmijowych jest w Małopolsce, wszędzie tam dzieci Ognistego Smoka – Stoora rodem ze Storady były na pierwszej linii walki, w obronie drzewa życia, drzewa wieków i słupów Hamona~Hamana.

Paradoksem tej historii Smoka ~ Węża jest to, że bałwochwalcy ~ chryzokraci czyli frankowie i romaje czciciele własnych kłamstw, największym wrogiem Lama ~ Smoka Burzy ~ Pana Boga ~ Ileli Leli ~ Hamona, zrobili wizerunki zmasakrowanego przez siebie człowieka który w ostatniej chwili swej agonii resztką sił wołał ratunku boga „Eli, Eli Lama sabahtani” którego jak się wydaje uważał za swego ojca.

Nie da się wykluczyć, że ok. roku zerowego do minus 10 ~ 17 ery chrystian wędrował gdzieś przez Palestynę, pArtyjsko ~ Antelski Smok Burzy i zostawił tam jak to bywa trochę rudawych pa’sierbów, wiadomo, że Egipcjanie zabijali rude dzieci skąd ten obyczaj? Możliwe, że rzeź niewiniątek przypisywana Herodowi miała taki sam powód, usunięcie dzieci zrodzonych z węża, bywało, że takie nieślubne dzieci dla wstydliwości matek w starożytności nazywano dziewiczymi, ostatniego dzieciaka węża który ocalał z rzezi, stosując mord sądowy zamordowali rzymianie i żydzi, dodatkowy paradoks historii „wizerunki tej kobiety pokonują smoka” czy syn Zmaj Ogieny Wilk pokonuje ojca Smoka Ogiennego, upadek militaryzmu i Króla Bolesława Szczodrego w wyniku rewolucji wielkiej wszetecznicy, czyli zemsta porzuconej ~ zniewolonej ~ emancypującej się kobiety po stuleciach, no cóż nienawiść porzuconej kobiety to najstraszniejsza rzecz obok jadu kobry.

O księciu wilkołaku

Ze strony:

http://zalmoxis-mitologiaiantropologia.blogspot.com/2011/01/o-ksieciu-wilkoaku.html

tamże więcej

Tym razem chciałbym powrócić do tematu zgromadzeń młodych wojowników, które często – jak podpowiada etnografia i historiografia – łączyły się ze zjawiskiem wilkołactwa. Temat ten poruszałem wcześniej w rozdziale pt. Junacy, wilkołaki i bohaterzy. Tym razem chciałbym odwołać się ponownie do książki Jacka Banaszkiewicza i jednej z wysuniętych tam hipotez.  W rozdziale Od stolicy ku granicom – czyli od Rajgrodu do Żmigrodu książki na temat kroniki Wincentego Kadłubka (1) wysuwa on przypuszczenie, że Bolesław Krzywousty wraz z towarzyszącymi mu młodymi wojownikami tworzył rodzaj Männerbund–u: związku młodych wojowników, stojących na pograniczu państwa, ale też prawa, których więź miała charakter inicjacyjny. Banaszkiewicz zauważa, że Anonim Gall w swojej kronice opisuje wyprawy młodego Bolesława, zarówno te przed uzyskaniem pasa rycerskiego, jak i te po ceremonii, jako wyprawy charakterystyczne dla dzikich, mieszczących się na granicach prawa i porządku społecznego watah młodych wojowników. Te grupy junackie, charakterystyczne dla wielu tradycji kulturowych, miałyby mieć charakter inicjacyjny dla młodych. W grupach tych mieli oni udowodnić swoją chwackość, siłę, zręczność i odwagę. Członkowie tych stowarzyszeń, jak sugeruje wielu badaczy kwestii, mieli przebierać się w skóry zwierzęce. Folklorystyczną pozostałością tego zjawiska miałoby być wilkołactwo. Warto przypomnieć, że takimi wojownikami na granicy prawa i porządku społecznego byli również skandynawscy berserkir i úlfheðnar. Bano się ich, ale również nienawidzono za krzywdy, jakie czynili w okolicy (2).

Białochorwacka Świątynia Dziewięciu Kręgów?

Ciekawa informacja i cieszaca mnie, ze Biskupin to grod scytyjski owa swiatynia sprzed 5,5 tys lat jest bez watpienia interesujaca, jednak do wyjasnienia czy Slowianie byli autochtonami czy najezdzcami z V wieku, to bardziej trzeba wyjasnic kwestie pochodzenia Chorwatow.
Bo sa i takie opinie;”[
http://p087.ezboard.com/fistorijabalkanafr...opicID=19.topic
''It seems in fact that the names Hrvati, Harauvati, Arvati, Avari, Hurri, Hrobati, designates the same people.''
(Najwyrazniej to fakt, ze imiona Hrvati, Harauvati, Arvati, Avari, Hurri, Hrobati, okreslaja ten sam lud.)

Wiara Przyrody oczywiście potrzebuje świątyń, lecz jej świątynie nie są budowlami - są miejscami w Przyrodzonym Świecie, są Miejscami Przyrody (Gajami, Wzgórzami Świętymi, Kopcami wyniesionymi ponad krajobraz, Chramami-Kącinami lub Kręgami (z posadowionymi posągami bóstw). Świątynia musi sprzyjać skupieniu, bo skupienie w łączności z bogami i dziadami to główna nasza praktyka. Jeśli jakieś miejsce przyrodzone takie warunki spełnia to może być świątynią w każdej chwili, na chwilę kiedy tego potrzebujemy i może przestać nią być już w chwilę później stając się zwykłym miejscem - mniej lub bardziej odpowiednim, ładnym korzystnym dla innych, którzy w nie trafiają. Druga praktyka Wiary Przyrody to działanie na rzecz przyrody, ale to jest praktyka codzienna podczas gdy skupienie (modlitwa) to praktyka odświętna.

Te ostatnie są wyłącznie pomnikami bogów. Świątynie naszej wiary stwarza nam Przyroda. Nasze Świątynie to współcześnie Świątynie Ducha, mogą znajdować się w internecie, w wirtualu i w nas samych, w naszych umysłach i sercach. Czasami warto jednak zbudować pomnik Wiary, pomnik Bogów - dla pomni właśnie, czyli dla pamięci.

Piękny pomnik Światła Świata stawiają właśnie bahaici w Chile. Chciałbym żeby w Małych Górach Światłqa Świata czyli w Górach Łyskowickich stanął kiedyś podobny, odtwarzający Przyrodę pomnik słowiańskich bogów - Świątynia Dziewięciu Kręgów odrodzona po 1000 latach. C.B.

http://p087.ezboard.com/fistorijabalkanafr...opicID=15.topic
''The yellowish Avars who lived in "rings," or fenced enclosures, one of which was thirty-eight miles in circumference.''
Jesli to prawda awarski grod-ring mial az 38 mil w obwodzie, przypomne, ze posiadal dziewiec walow, jesli go jeszcze nie znaleziono to moze dla tego, ze szuka sie nie wtym miejscu co powinno np. powinno w Regnum Wandalorum, albo z tego mianowicie
powodu, ze tak wielkie zalozenia budowlane wielkosci powiatu mozna zobaczyc chyba tylko z orbity.
Dyskusja o Awarach-Chorwatach bez odkrycia gdzie znajduje sie ten gigantyczny osrodek religijno- polityczny zwany w zrodlach frankijskich Ringiem, jest troche jak rozmawianie o imperium rzymskim bez wiedzy gdzie lezal Rzym.]”
Osobiscie uwazam, tak jak wyzej, ze Chorwaci(Harii) i Awarowie to ten sam lud jednak autochtoniczny co potwierdza nazwa Awarinow u zrodel Wisly u Ptolomeusza z II wieku, stawiam pieniadze przeciwko orzechom, ze ta chorwacka(awarska) gigantyczna swiatynia znajduje sie w Bialej Chorwacji czyli Malopolsce.

No nie ja to napisalem jest wyzej link z tytulem publikacji, byly grodziska scytyjskie jak Bielskoje o obwodzie 40 km, imperium Croato-Awarskie zajmowalo 2/3 Europy, moim typem sa okolice Zawiercia, sa tam podbno legendy o wielkim bogatym starym miescie, a w okolicznych lasach maja byc jakies wielkie waly. Ale sam tego osobiscie nie sprawdzalem. Jak sprawdze to nie ma sprawy idziemy do notariusza

ps. tytul publikacji

”SLAVIC PEOPLES To Frances and Ren� Pingeon and their children

Published by The World Publishing Company 2231 West noth Street, Cleveland 2, Ohio

Published simultaneously in Canada by Nelson. Foster & Scott Ltd.

Library of Congress Catalog Card Number: 62-10244

FIRST EDITION COWP

Copyright © 1962 by Thomas Caldecot Chubb ”

Wały Śląskie a Wały Żmijowe i Świątynia Dziewięciu Ringów- Kręgów

Ze strony Mforum.pl ; http://mforum.pl/topic/8814-archeolodzy-odkopali-swiatynie-sprzed-3500-lat/

http://www.wube.pl/nuke/modules.php?name=N…=print&sid=2080

”Jednym z najbardziej frapujacych zabytkow budowli obronnych sa relikty slynnych, historycznych Walow Slaskich zwanych tez Walami Chrobrego – stanowiacych jeden z najwiekszych w Polsce obiektow archeologicznych. Mimo swoich rozmiarow nie sa jednak tak znane, jak Waly Luzyckie czy tez Waly Zmijowe na Ukrainie. Najprawdopodobniej stanowily uklad obronny, zlozony z systemu nasypow, przedzielonych rowami spelniajacymi role fos[...]niektorzy badacze – zwlaszcza historycy niemieccy – zwracaja uwage, ze najlepiej zachowany ciag poludniowy ma rowy po wschodniej stronie nasypow, nie zas po zachodniej, co – w ich opinii – sugeruje przewidywanie zagrozenia ze strony plemion slowianskich. Jeszcze inni podkreslaja, ze ten wielki system obronny mogl wzniesc jedynie silny organizm panstwowy, gdyz tak wielka budowa przekraczala sily okolicznych plemion. W tym kontekscie mysli sie oczywiscie o panstwie Boleslawa Chrobrego. Waly rzeczywiscie tworzyly potezny, trudny do przebycia system. Potrojna linia nasypow skladala sie z obiektow o szerokosci okolo czterech do siedmiu metrow oraz wysokosci, dochodzacej do dwoch metrow. Przedzielaly je glebokie fosy o pieciometrowej szerokosci. Calosc tworzyla wiec pas obronny szerokosci okolo piecdziesieciu metrow. Same ziemne waly zostaly zaopatrzone w dodatkowe urzadzenia obronne. Na dwoch zewnetrznych nasypach znajdowaly sie wiec wbite w ich grzbiety pale, podnoszace wysokosc zapory do czterech metrow. Najprawdopodobniej najwiekszy, srodkowy wal zaopatrzony byl dodatkowo w majaca lacznie piec-szesc metrow drewniana nadbudowe – dwie rownolegle palisady, wypelnione w srodku piaskiem. Poszczegolne fragmenty walow sa zroznicowane, co mozna uzasadnic roznym czasem ich powstania i odmiennym wykonaniem. Wszystko wskazuje na to, ze waly przebiegaly od grodu w Krosnie Odrzanskim az do bagien Czarnej Wody. Na calym tym obszarze ich szczatki przetrwaly jedynie na odcinku okolo czterdziestu kilometrow. ”

Datacja od V do XII wieku szkoda, ze nie ma datacji dendrochronologicznej tych walow… sa w nich jakies pale, ale jak widac to fakt sa potrojne waly o minimum 40 kilometrach dlugosci, ktore logicznie biorac trudno bronic, moze sa to waly plemienne Serbow albo moze nawet Frankow panujacych nad Serbami, skierowane w obu przypadkach przeciw Chorwatom(Awarom), a moze te waly maja bronic z walami luzyckimi z wszystkich stron jakis zamkniety nimi gesto zasiedlony obszar, rodzaj twierdzy.

”To ciekawe „podejrzenie” o Awarskim grodzie. I mnie ono jednak wydaje sie fantastyczne. Moze jeszcze sie przekonam o czyms czego do tej pory nawet nie podejrzewalem. Juz nie raz bywalo.. ”

Wracajac do Croato-Awarskiej twierdzy dziewieciu ringow-pierscieni to nie moze byc to jakas mala twierdza bo np. Chodlik ktory ma tylko trzy pierscienie walow, ma ok. dwukilometrowe waly, tez mnie zszokowala wielkosc 38 mil, ale nawet 3,8 mili(ok.7-8km)tez bylaby imponujaca.
Nie ustalono gdzie ona jest wiec mozemy sobie spekulowac… ”Nazwe uzywana wowczas w codziennej mowie Sawarcze i Sawercze mieli nadac tej osadzie mieszkancy Kromolowa lub Wlodowic, gdyz miejscowosc lezala nad Warta i nazwa ta z biegiem lat przeistoczyla sie na Zawiercie.” etymologicznie to nawet imie Awarow mozna od dawnej nazwy Zawiercia (czy aWarty) wyprowadzic ”Sawarcze” Sawarczanie-Sawarowie, s-Awarowie, zeby sprawe skomplikowac w mitologii iranskiej Sawar to przywodca armii demonow, jego domeny to: anarchia, bezprawie i pijanstwo. Pijanstwo to cecha Sklawinow, a do V wieku w malopolsce rzadzilo demoniczne plemie Hariow(Ariow).
[W Slowniku M.L.I - A.M Kempinskiego imie Sawar zapisano jako Sauru awest,(Savul pehl.)]
Obok Zawiercia sa Wlodowice ”Pierwotne Wlodowice lezaly bardziej na wschod. W miejscu tym istnialy waly sypane i glebokie fosy, a w lasach byly olbrzymie kopce. Slady te mowia nam, ze pierwotne Wlodowice byly miejscowoscia obronna, ktora byc moze wystepowala pod inna nazwa.”[...]
”O dawnej nazwie Wlodowic. Niegdys Wlodowice mial sie zwac Glodowicami(Klodowice? moje ), a to dlatego poniewaz miejscowosc zalozona byla na kamienistych i nieurodzajnych gruntach, przez co miejscowa ludnosc cierpiala nieraz niedostatek przymierajac glodem. Byl jednak wczesniej rowniez czas, ze okolice Wlodowic byly bogate i urodzajne, a ciezkie czasy nastaly z rozkazu Boga.”
Podobno te stare Wlodowice zniszczyli doszczetnie Tatarzy w XIII wieku, dlatego przeniesiono ich lokalizacje, nie wiem na czym opiera sie ta informacja, ale moze zniszczyli je w pod koniec VIII wieku Frankowie.
Tak czy inaczej stolica imperium Awarow mogla byc nie mniej ludna niz zdaje sie polmilionowe Bizancjum, a wtedy te jej 38 milowe w obwodzie wymiary przestana byc dziwne, przestanie byc tez dziwna informacja, ze Frankowie zdobyli ja bez walki… bo po kilkunastu latach walk z imperium Frankow, wycienczeni Awarowie nie mieli po prostu sil by obsadzic tak dlugie waly, mysle, ze dysponowali kilkunastoma tysiacami wojsk, a by realnie bronic tak dlugich walow trzeba by miec 50 000-100 000 wojsk.
Moze ta stolica Awarow lezy gdzie indziej ale, ze gdzies w historycznej Bialej Chorwacji to wydaje mi sie najprawdopodobniejsze, bo ja znow nie wierze w to by jakis koczownicze plemie przybylo z glebi Azji i zbudowalo tak podziewietne wielkie waly, otaczajace nie wiadomo jaka swiatynie ni z gruszki ni z pietruszki, nie od razu Krakow, Rzym, Bizancjum zbudowano, to trwalo setki lat.

Żmijowe Wały z Alglowikipedii

Serpent’s Wall (Ukrainian: Змієві вали, Zmiyevi valy) is an ancient system of fortifications (valla) that stretch across all of Ukraine, from the town of Zmiiv in the east to Podolia in the west. They seem to be similar in purpose and character to Trajan’s Wall situated immediately to the west. The remaining ancient walls have a total length of 1,000 km.

The ancient walls were built between the 2nd century BC and 7th century AD, according to carbon dating. There are three theories as to what peoples built the walls: either the Sarmatians against the Scythians, or the Goths of Oium against the Huns, or the Early East Slavs against the nomads of the southern steppes. In Slavic culture, the warlike nomads are often associated with the winged dragon (Zmey), hence the name.

60 years ago a Kiev’s area witnessed some of the most severe battles of WW2.
Covered with earth from explosions the humans, arms and ammunitions were left on the battlefields.

With entering this site, you will join me and my friends for visiting a historic places of battles. We don’t take standard trips with their boring guides, we take shovels, detectors and plenty of water. Water because the only way to find something is to dig and when you dig, you drink.  You drink a lot because once you found a relic you can’t stop digging, you know, it is real, it was there in time of a great event and you know that next item can be this special one worth all you efforts…

Змиевы валы

Материал из Википедии — свободной энциклопедии

Змиевы валы

Зми́евы валы́ — народное название древних (предположительно со II в до н. э. по VII в н. э.) оборонительных валов по берегам притоков Днепра южнее Киева. Их остатки сохранились и сегодня по рекам Вить, Красная, Стугна, Трубеж, Сула, Рось и др. Валы по времени создания соответствуют Зарубенецкой, Черняховской и Пеньковской археологическим культурам.

Название «Змиев вал» происходит от народных легенд о древнерусских богатырях, усмиривших и запрягших Змия (аллегория образа грозных кочевников, зла и насилия) в гигантский плуг, которым пропахали ров-борозду, обозначившую пределы страны. По другой версии, Змиевы валы названы по своей характерной змеевидной конфигурации расположения на местности. Подобные сооружения известны также на Поднестровье под названием «Траяновых валов».

Теории возникновения

Скифская теория

Во II в. до н. э. в северном причерноморье появляются сарматские племена для защиты от них скифы-земледельцы строят оборонительные сооружения в том числе Змиевы, Траяновы и перекопский вал.

Славянская теория

Цели строительства те же что и в скифской теории, но в качестве строителей указываются праславяне, разнообразие теорий основывается на отсутствии достоверных данных о культурной и этнической принадлежности Зарубенецкой и Черняховской археологических культур.

Готская теория

Готский вождь вызывает гуннов на бой (полотно П. Н. Арбо, 1886)

Согласно готской теории Змиевы и Траяновы валы были построены северочерноморским Королевством Готов (которое ассоциировалось с Черняховской культурой) для защиты от кочевников гуннов. Во время Великой Отечественной войны нацистская Германия использовала эту теорию для обоснования территориальных претензий на Украину и Крым. По политическим причинам после войны официальной советской историей существование Готского государства в северном Причерноморье отрицалось, признавался только факт миграции готских племён через эти территории.

Сказка о Никите Кожемяке и Змее Горыныче

Никита Кожемяка — герой народной сказки, записанной в нескольких вариантах в разных областях России, Украины и Белоруссии на сюжет змееборства. Кожемяка (иначе — Кирилл, Илья Швец) до убиения змея и освобождения царевны, в доказательство богатырской силы разрывает несколько сложенных вместе бычьих кож. В наиболее полных вариантах (белорусском и украинском) дочь киевского князя, унесенная змеем, узнает, что он боится одного Никиты Кожемяки; просит отца отыскать богатыря, которого посыльные князя застают за работой; он от неожиданности разрывает 12 кож. Сначала отказывается, но, тронутый просьбами и плачем детей, присланных князем, обматывается пенькой, обмазывается смолой и после боя со змеем освобождает княжну. В память победы урочище близ Киева с тех пор зовется Кожемяками.

В северорусском пересказе иное окончание. Змей, опрокинутый Никитой Кожемякой, молит его о пощаде и предлагает разделить с ним землю поровну. Никита сковал соху в 300 пудов, запряг в нее змея и провел борозду от Киева до моря; затем, деля море, он убил змея и утопил его труп, с тех пор та борозда называется Змиевыми валами.

Описание

Укрепление представляло собой искусственно созданные земляные валы, дополнявшиеся рвами. Отдельные их участки состояли из нескольких укрепленных линий, представлявших в совокупности значительные по масштабам строительства и протяженности сооружения. Общая протяженность валов составляла около 1 тыс. км. Создавались они, как правило, уступом в сторону степи, фронтом на юг и юго-восток и образовывали единую систему противоконных заграждений, достигавших 10—12 м в высоту при ширине основания в 20 м. Часто валы усиливались на верхних площадках деревянным частоколом (иногда стенами) с бойницами и сторожевыми вышками. Протяженность отдельных валов составляла от 1 до 150 км. Для прочности в валы закладывались деревянные конструкции. У подножий валов, обращенных в сторону врага, рылись рвы.

Выявлено около десятка различных конструкций «змиевых валов», в зависимости от характеристик грунта, рельефа и гидрографии местности. Отдельные участки валов состояли из нескольких линий укрепленных валов и рвов с эшелонированием на глубину свыше 200 км. Позади валов во многих местах найдены признаки городищ и укреплений, служивших для размещения войсковых формирований. На направлениях вероятного движения противника у валов выставлялись стражники, которые в случае опасности разжигали дымные костры, являющиеся сигналом для сбора на угрожаемом направлении подкрепления для отражения нападения врага.

Первые письменные упоминания

Несколько раз валы Среднего Поднепровья упомянуты летописью: под 1093 г.—два вала южнее низовьев Стугны за Треполем (современное с. Триполье), под 1095 и 1149 гг.—оба Переяславских вала, под 1151 г.—вал южнее среднего течения Стугны к югу от Василева (современный г. Васильков). При этом летопись не дает прямого ответа на вопрос о значении валов как искусственных сооружений. Они упоминаются при описании военных действий как против половцев, так и между древнерусскими князьями, но без определения их конкретной роли в этих действиях: войска «проидоша вал»; «прошедше вал»; «ставшим межи валома»; «пришедше к валови»; «изидоша стрилци из валу»; «ста межи валома»; «иде за вал»; «пришедше к валови и не проходяче валу». В летописи под 1223 г. говорится о появлении в южнорусских степях орд Чингисхана, которые прошли через половецкие владения и, согласно одному из летописных списков, «придоша близ Руси, идеже зовется вал Половечьский».

В письме к германскому императору Генриху II Брунон сообщал, что Владимир Святославич с дружиной два дня сопровождал его по пути к печенегам до границы своего государства, которое он окружил (circumklausit) от бродячего (кочевого) врага (vagum hostem) очень мощным и очень длинным (firmissima et longissima) «ограждением» (sepe). В литературе нет единого мнения о значении примененного Бруноном латинского термина «sepe». Его переводят и как «засеки, завалы», и как «частокол», и как «изгородь», и как «забор, паркан, деревянное ограждение». Аналогом описанному Бруноном сооружению, по мнению большинства исследователей, может быть только Змиев вал с деревянной стеной наверху.

Классификация валов

  • Змиевы валы Волыни — обобщающее название огромного количества небольших по размерам и длине валов, которые помещаются в четырехугольнике Львов-Луцк-Ровно-Тернополь.
  • Змиевы валы Подолья — название цельного вала, который тянется от среднего течения реки Буг к районам центральной Черкащины и небольшого количества меньших валов этого же района.
  • Змиевы валы Киевщины — наибольшая на Украине система укреплений на правом берегу Днепра, которая состоит из валов различной высоты и длины. Ей принадлежит первое место на Украине по общей протяжности.
  • Змиевы валы Переяслава — двухваловая система укреплений неподалеку от нынешнего города Переяслав-Хмельницкий Киевской области.
  • Змиевы валы Посулья — название широкого вала, который тянется по правому берегу реки Сула от ее устья к среднему течению и его ответвлений, которые доходят почти до города Сумы.
  • Змиевы валы Полтавщины — два перерывчатых вала, которые расположены на правых берегах рек Ворскла и Хорол.
  • Змиевы валы Харьковщины — всего два мощных редута длиной 20 и 25 километров возле Харькова и Змиева соответственно.
  • Крымские валы — трёхрядовая система укреплений между Азовским и Черным морем на Керченском полуострове. Еще в середине первого тысячелетия до нашей эры Геродот писал, что для защиты от скифов местное население выкопало широкий ров и построило вал от Таврийских гор до Меотийского моря. Вал получил название Киммерийского.

См. также

  • Траяновы валы
  • Готы
  • Черняховская культура
  • История славян в раннем Средневековье
  • Великое переселение народов

Ссылки

  • Кучера М. П. История исследования Змиевых Валов среднего поднепровья
  • Артеменко І., Кучера М. Скількі років Змієвим Валам?  (укр.)
  • Пятигорский С. Змиевы Валы — табу в истории
  • Фото Змиевых Валов, г. Васильков Киевская обл.
  • Фотографии Змиевых Валов, Елена Филатова
  • Валы Трояна — Фрагмент Карты Древней Истории Бессарабии Соч. Генерального Штаба Шт. Кап. Вельтманом 1827

Змиевы Валы – табу в истории.

       Долго ли, коротко ли они билися, только Никита Кожемяка повалил змея на землю и хотел его душить. Стал тут змей молить: „Не бей меня, Никитушка, до смерти! Сильнее нас с тобой никого на свете нет. Разделим весь свет поровну: ты будешь владеть в одной половине, а я – в другой.” И тогда сказал Никита : „Надо же прежде межу проложить, чтобы потом спору промеж нас не было.” Сделал Никита соху в триста пудов, запряг в неё змея и стал от Киева межу прокладывать, борозду пропахивать; глубиной та борозда две сажени с четвертью. Провёл Никита борозду от Киева до самого Черного моря. Стали воду делить – вогнал Никита змея в Чёрное море, да там его и утопил. Борозда Никитина, говорят, и теперь кое-где по степи видна: стоит она валом сажени на две высотою и зовётся с тех пор Змиевым Валом. Кругом мужички пашут, а борозды не распахивают: оставляют её на память о Никите Кожемяке.
Так или примерно так рассказывали на протяжении сотен лет о необычных рукотворных земляных насыпях – валах, расположившихся цепочкой на территории лесостепи Украины, южнее Киева, а также на юге Молдавии и Румынии. Надо сказать, что первые споры в ХIХ веке велись не только о назначении валов, но самом факте их существования. Когда рукотворность валов, общей протяжённостью около 2000 км сомнений уже не вызывала, всё же оставался вопрос. От кого же они защищали, эти сотни километров земляных фортификационных сооружений высотой 10-15 метров и шириной до 20? В какую сторону они были обращены – против леса или степи, на север или на юг они смотрели? Ответ в их конструкции, всегда включавшей в себя у южной подошвы ров глубиной до 2-3 метров, а он то и был направлен в сторону степи. Добавим к этому, что в некоторых местах находилось до 5-6 параллельных земляных укреплений. Выходит, что кто-то построил эти исполинские по средневековым, да и нашим сегодняшним меркам сооружения, защищая себя от степных воителей, обозов переселенцев или римской ударной конницы с южного направления. Давайте же попробуем с вами установить, кто и зачем мог построить эти земляные анти-миграционные заграждения, используя совершенно титанический труд десятков тысяч человек.

Жители Лесостепи

      Проводя историческое расследование, мы воспользуемся элементами криминалистики и попробуем стать как бы следователями истории. Для начала надо бы ответить на два вопроса. Во-первых, кто мог позволить себе использование таких людских ресурсов и не уничтожить при этом земледельческую общину. Оторвать такое количество людей от работы в поле можно только имея сверх централизованную власть и отсутствие других, менее важных в данный момент, строительств. И во-вторых, когда это могло произойти? Во времена Киевской Руси, до неё или после, этак в XIV-XV веках. Надо сказать, что последннее почти исключено. Сказки и былины этого времени мы уже излагали в самом начале и мало вероятно, что кто-то проведя 8-12 часов в день на строительстве таких сооружений, ворочая кубометры степной земли, не расскажет детям своим об этом, ну хотя бы в назидание… Но нет – всё вскопал Змей! А что же говорят летописи времён Киевской Руси XI-XII веков? Вот бы где рукотворный памятник упомянуть и славу князю, его вдохновившему воспеть! Да нет же и там пусто. Есть конечно в летописи пара упоминаний о валах под 980, 1093, 1095 и 1151 годами, как об ориентирах на местности: „пройдя вал”, „остановились между валами” и всё! Действительно, если уж и как ориентиры их не называть, то получается прямо запрет какой-то, ТАБУ на упоминание об их происхождении. Выходит, что-то скрывал летописец XI века, составляя по заказу Владимира Мономаха историю Руси. Что-то, что ему не надо было афишировать или воспевать. Получается, строили эти фортификационные комплексы раньше IX века, начиная с которого последовательно ведётся известное нам летописание. Да и были ли доступными во времена раздробленной, только набиравшей силы, новой политической структуры – Руси, такие человеческие ресурсы. Ответ однозначный – нет, т.к. „строители” в это время занимались „огораживанием” своей собственной земли: города, поселка, от своих же временами бандитствующих соседей. Только концентрация власти в одних руках может, да и приводила, к построению таких монументов в истории человечества, как Египетские пирамиды, Зиккураты Вавилона и Нового Света или Великая Китайская стена. Все эти памятники истории возводились (как и в недавнее время рукотворные моря) во время относительно спокойных, не обременённых междоусобицами лет. Этому должно сопутствовать правление одного крупного правителя, когда все свободные резервы страны бросаются на выполнение глобальной задачи.
      Теперь посмотрим на исторические источники. Что известно о лесостепной части Украины до IX века? Кто мог бояться степной ударной конницы – угрозы, против которой валы могли эффективно использоваться? Да, тут прошлись конницы сарматов в III-II веках до нашей эры, и скифы-земледельцы должны были их достаточно опасаться. Но могли ли они выделить время, людей и материалы на строительство таких заграждений. Нет, не могли, у них не было свободных десятков тысяч работников и племена их были разрозненны, без единого, выдающегося вождя. Это было множество мелких, племенных правителей, в массе своей не известных Римским хронистам того времени. Другая опасность последовала уже во II веке н.э., когда расселившиеся ираноязычные сарматские племена также перешли к осёдлому земледелию и теперь опасались прихода готов – германских племён, мигрировавших в течении 200 лет из района реки Вислы, через Польшу и Молдавию, в лесостепь Украины. Но в это время миграция шла не со стороны степи и фронта Змиевых валов. Они направлены против удара с юга, а не со стороны северо-запада. Да и конницей готы, предпочитавшие пеших воинов, не пользовались в масштабах достаточных для постановки вопроса о строительстве против них земляной стены. И наконец в IV-V веке в степи приходят гунно-булгарские племена, собравшие все племена по дороге из южно-монгольских степей. Само слово Булгар от тюркского „булга” – смешиваться, очень хорошо передаёт объём надвигавшейся конной армады, куда входили кроме самих хунну из южно-монгольских степей и алтайские, и финно-угорские племена изначально проживавшие в районе Волги. Вся эта масса людей, теперь именуемая гуннами, в сопровождении обозов ринулась на земледельческую лесостепь. А испугаться её могли теперь уже осёдлые готские племена, в течение пяти поколений ассимилированные за полтора века местными земплепашцами. И управление, судя по всем хроникам того времени, у них было максимально централизованное. Кульминацией этой централизации власти можно назвать правление в 350-375 годах н.э. вождя остроготов („сияющих” или королевских готов) – Германариха, объединившего все восточногерманские племена. Двадцать пять лет объединённого правления – это уже срок достаточный для постройки и объединения существенных сооружений. Если к тому же не было междоусобиц и не строились в огромном количестве укрепления для малых городов, то ресурсы могли быть найдены. Ещё к середине III века готские племена разделились на две большие племенные группы, именуемые по месту основного проживания: тервингов („жители леса” – древлян) и гревтунгов („жители степи или полей” – полян). Как видно из самоназвания, они делили свои владения в лесостепи и имели общую культуру и язык. Вождём тервингов был известный в Римской Империи король Атанарих (365-376 г.г.н.э.), тогда как гревтунгов возглавлял в это же время Германарих. Надо сказать что Атанарих возглавлял активную оборону против ударной римской конницы Валента и был известен строительством валов в Румынии (Дакии) и Молдавии.
Когда же гунны мощным броском разгромили гревтунгов в 370-375 годах, несмотря на защитные валы, и те отошли на запад, конфедерация тервингов Атанариха пришла им на помощь. К сожалению она уже не могла спасти неупорядочное отступление на запад и мощная волна переселений началась. Позднее, когда лесостепь очередной раз ассимилировала степняков (гунно-булгар) и они, начав заниматься земледелием, стали опасаться новых волн конных воинов – аваров в VII веке, Змиевые Валы могли быть расчищены и укреплены заново. Но в это время повсеместно в мире больше никто уже не строил новые массивные укрепления против конницы и главное обозов неприятеля, так как изменилась сама стратегия конного боя. Даже Великая Китайская стена только достраивается в эти годы, но уже не как основной элемент защиты от конницы степняков монголии, а как вспомагательный заградительный элемент. Никто больше не в состоянии был себе позволить такие затраты по сооружению одного массивного укрепления, прикрывавшего всю страну. Теперь, как и 700 лет до этого, все силы были брошены на огораживание своих посёлков и городов, а также на создание своей конной дружины, заодно подкреплённой наёмной конницей ближайших кочевых племён. Позднее это становится основной тактикой Византийской Империи в средние века. Выходит, что валы строили до этого, а именно не позднее II-VI веков, после чего стратегия сдерживания конницы неприятеля, а главное его массовой миграции сильно меняется.

Что говорит археология и лингвистика

      Логические рассуждения это хорошо, скажете вы, ну а что найдено-то в земле? Что говорит археология по поводу этих событий? Всё началось с лёгкой руки исследователя Киевской старины – Викентия Хвойка. Именно он раскопал в 1900 году, возле села Черняхов в Киевской области следы новой культуры, ранее не встречавшейся исследователям. Так как сам Хвойка был чётко убеждён, что это остатки пра-славянской культуры (керамика, вооружение и элементы быта), то именно эту концепцию активно поддерживали в первые предвоенные годы XX века. Но по мере открытия всё новых памятников аналогичной культуры стало очевидно, что находки, подобные Черняховским, охватывают огромное пространство от Вислы до Дона и от Черного моря до Киева. Более того, они характерны для германской общности племён, известных сегодня как готы (готы, гепиды, бургунды, вандалы и герулы). К тому же многие слова, позаимствованные у готских мигрантов в славянских наречиях, появление которых датируется лингвистами II-III веками, говорят об огромном влиянии пришельцев на все стороны жизни местного земледельческого общества. Это и слова типа хлеб, хлев, скот, блюдо, котелок, колодец, шлем, меч, полк, дружина, витязь, князь, труба, церковь, стекло, буква, редька, а также чисто экономические термины такие как „пенедзы” (деньги), „купить”, „мыто” (налог, пошлина), „долг” и „лихва” (процент, заём). Все эти готизмы, как их теперь называют лингвисты, влились в язык местных племён именно в это время. Ещё более устойчивыми формами, остающимися после ухода создавшего их населения, являются топонимы – названия рек и гор. Вот эти готские названия нынешних рек: Велибок, Терихва, Мурахва, Стинавка, Пискава и другие. Единственное, что отмечают все археологи как характерную черту черняховских поселений, это отсутствие вокруг них оборонительных сооружений, даже у довольно крупных в 70 и более усадеб. Причем на смену полуземлянкам пришли усадьбы в основном с наземными постройками: обмазанными глиной стенами на деревянном срубе (характерный для готов стиль). В захоронениях, которые сменили кремацию, найдено большое количество оружия, что говорит о наличии воинского опыта и навыков. Т.е. как воевать знали, а оборонительных рубежей вокруг городищ не строили. Вместо этого при выборе места под поселение использовали ландшафт местности. Скажем, крутой обрыв с одной стороны и бурную реку с другой. Готы же повлияли на местное гончарное производство, принеся технику гончарного круга, заменившего лепную керамику. Ранее привозимые гончарные изделия стали массово производиться на местах. Улучшенные кожевенное и стекольное производства, теперь доведенные до совершенства, позволяли вести грандиозную торговлю с Римской Империей. И действительно, клады римских монет II-IV веков равномерно покрывают черняховкие поселения. В отдельных местах находят клады в 1000 монет и более, что означает не единожды завезенную монету-сувенир, а мощный денежный оборот. Уж не эти ли славные времена запечатлели названия улиц в древнем Киеве – Гончары и Кожемяки. Все бы ничего, но дискуссия, поднятая находками Хвойка, набирала обороты в самый неудачный момент начала Первой Мировой Войны, когда немцы стали использовать исторические аналогии для обоснования политических далеко не миролюбивых целей. Дальше дело обстояло ещё хуже, так как за революцией и гражданской войной все не заметили появления Новой Германии. Именно там, начиная с 1933 года, ведомство Геббельса, объединившее пропаганду и культуру, однозначно стало трактовать готские (черняховские) поселения как признак того, что это исконно немецкие земли. Вот тут-то и пошла реакция отторжения всего, что связано с готами, в советской археологии и исторической науке в целом. Вплоть до конца 1980-х годов на употребление слова „готы”, произносимым совместно с термином черняховская культура, да и вообще, связанным с Украиной, было наложено ТАБУ, а за его нарушение сразу следовала мгновенная реакция, в духе борьбы „с безродным космополитизмом и низкопоклонством перед Западом”. Так академик Б.Рыбаков писал, что свидетельства готского историка VI века Иордана о готском вожде гревтунгов – Германарихе, объединившем все земли до Дона и даже переселившего часть славян вверх по Днепру до территории современной Белоруссии и севернее до озера Ильмень, просто выдумка придворного летописца. Да и само имя Германарих старались писать без первой буквы, просто Эрманарих. Что-то вроде Талин или Итлер вместо Сталин и Гитлер. Видимо, чтобы не так пугать себя и других. И это, несмотря на то, что литовцы и сегодня зовут своих южных соседей – белорусов – „гудай”, т.е. готы. Одно активно умалчивали обе стороны, что те же готы встретившись с конницей гуннов в 370 году н.э., не выдержали её удара и ушли на запад, оставив нам свой генофонд. Т.е. сегодняшние жители Украины, как собственно и поляки, и немцы, содержат в своих генах всю гамму переселенческих миграций прошлого, в том числе и готов. Кстати, после убийства Германариха росомонами Аммием и Саром (оба имени готского происхождения), его преемник уже получил чисто славянское имя Витимир, который и возглавил готов в их дальнейшей борьбе с гуннами и их вассалами – антами. С этого времени исчезают памятники черняховской культуры и все укрепления скорее поддерживаются, чем строятся заново.
      После Второй Мировой войны, сами Змиевы Валы были вообще не рекомендованы к детальной исторической датировке. Ещё известный археолог М.Ю. Брайчевский в 1952 году предложил датировать основную массу этих укреплений периодом черняховской культуры, т.е. II-V веками н.э. Но даже он не мог заикнуться о готах. Дальнейшие детальные исследования валов проводил известний математик А.С. Бугай, который взял пробы в разрезах у основания валов для радиоуглеродного анализа. Дело в том, что сами валы изначально построены как земляная насыпь, на основе деревянного сруба. Причем дерево во избежание гниения обжигалось, что придавало ему также дополнительную твёрдость. А древесные остатки можно очень точно датировать. Радиоуглеродный анализ показал, что из 14 проб, взятых на различных участках валов, самым старым оказался вал длиной 30 км, датируемый 150-м годом до н.э. (сарматское наступление). Большинство же проб (10 из 14) были датированы II-V веками н.э., причём 6 из них было IV века. Ещё 2 пробы были отнесены к VI веку. Получается, что ещё в конце III века (около 280 г.) началось строительство валов между речками Тетерев и Ирпень, а к моменту приближения угрозы гуннского нашествия были брошены дополнительные ресурсы и шло уже параллельное строительство средних валов на протяжении всей первой половины IV века. Таким образом, центральная власть интегрирует все разрозненные валы в единый мощный укреп-район. Выходит, Змиевы Валы строились, на протяжении десятков лет, как анти-миграционные заграждения сдерживащие передовые конные отряды переселенцев из степи в богатую лесостепь.

Тень Великой Китайской стены

      Давайте, напоследок, воспользуемся силой аналогии. Там, где угроза гуннов (тогда ещё именуемых хуннами) вызвала, при аналогичной стратегической оборонительной инициативе, строительство подобного по обьёму проводимых работ укреплённого комплекса. Да-да, именно Великая Китайская стена и именно против кочевников – гуннов. Ее строительство, как разрозненных фронтальных укреплений против конных кочевых племён, началось ещё в VII веке до н.э.
Но объединение их в единую систему укреплений произошло только в 221-206 годах до н.э., при знаменитом императоре династии Цинь – Ши-хуанди („объединителе китайской земли”). Он организовал сотни тысяч рабочих для завершения основной линии стены, как мы её знаем сегодня. Немалую роль в постройке сыграли конфуцианцы, которых Цинь Ши-хуанди повелел тотально извести. Тысячи последователей учения Конфуция, закованных в кандалы, занимались строительством стены. На особенно важных участках китайские стратеги не ограничивались постройкой одной стены, и в отдельных местах их количество достигало десяти параллельно идущих стен со средней высотой в 6-7 метров. Для защиты своей территории от гуннов при Циньской империи были соединены пограничные стены бывших разрозненных государств в одну и таким образом сооружена 5000-километровая стена от Ляодуна на востоке до Линьтао на западе. Во всех завоеванных царствах Ши-хуанди велел разрушить городские стены, срыть оборонительные дамбы на реках и устранить все препятствия и преграды для свободного передвижения. При этом все оставшиеся строительные ресурсы отдавались Великой стене. Надо сказать, что строительство стены всегда прерывалось в ходе междоусобиц – с переходом на строительство укреплений между провинциями. И наоборот процветало при новом сильном императоре с максимальной централизацией власти.

Это аналогия. Но сценарий мог повториться и в Среднем Поднепровье, поскольку из истории науки известно, что человеческая мысль часто рождает похожие идеи почти одновременно в разных местах для решения подобных задач. Затем, однажды появившись, эти концепции становятся достоянием всех. За 400 лет оборонительные секреты китайских стратегов наверняка стали известны готской аристократии, опасавшейся миграционной волны гунно-булгарско-угорских племен. Волны ставшей извесной позднее как – Великое переселение народов. Она вытеснила готов из лесостепной Украины и они двинулись на запад Европы, приведя к закату Рим и всю Великую Римскую Империю.
Настало время расцвета новой империи – Византийской, со столицей в только что построенном городе – Константинополе, а ещё через 500 лет и Киевской Руси. Вот что оказывается скрывалось под названием „Змиевы Валы”.

Сергей ПЯТИГОРСКИЙ
Торонто, 2003

Kira Białczyńska: Siedem Cudów Królestwa SIS – Plitwice (Chorwacja) , [foto]

Posted in sztuka, Słowianie by bialczynski on 30 Listopad 2011

® all right reserved by Kira Białczyńska

Plitwice – miejsce niewiarygodne

 

Wikipedia

Park Narodowy Jezior Plitwickich (chor. Nacionalni Park Plitvička jezera) – park narodowy w Chorwacji, położony w środkowej części kraju ok. 140 kilometrów od Zagrzebia niedaleko wschodniej granicy z Bośnią i Hercegowiną; założony w 1949 roku. Jego największą atrakcją jest 16 jezior krasowych połączonych ze sobą licznymi wodospadami.

[kliknij]

Jeziora leżą w południowej części gór Kapela, wchodzących w skład Gór Dynarskich.

Kompleks Jezior Plitwickich tworzą dwa zespoły połączonych kaskadowo jezior: tzw. Górne Jeziora (chorw. Gornja jezera) i Dolne Jeziora (chorw. Donja jezera).

[kliknij]

Jeziora zasilane są systemem wód powierzchniowych, wśród których wyróżniają się potoki Crna rijeka i Bijela rijeka. Jeziora oddzielone są od siebie trawertynowymi groblami, na których tworzą się wodospady, których naliczono tutaj ponad 90.

[kliknij]

Długość wszystkich jezior wynosi łącznie 8,2 km, a ich łączna powierzchnia – ok. 200 hektarów.

W skład Górnych Jezior wchodzą kolejno: Prošćansko jezero, Ciginovac, Okrugljak, Batinovac, Veliko jezero, Malo jezero, Vir, Galovac, Milino jezero, Gradinsko jezero, Burgeti i Kozjak.

 

[kliknij]

Jezioro Kozjak jest największym ze wszystkich jezior: ma powierzchnię 80 hektarów i jest głębokie na 49,5 m. W skład Dolnych Jezior wchodzą: Milanovac, Gavanovac, Kaluđerovac i Novakovića Brod, usytuowane kolejno w głębokiej i wąskiej, kanionowatej dolinie.

Potok Plitvica, dopływający po powierzchni otaczającej Plitwickie Jeziora wierzchowiny w rejon najniższego z jezior, spada w głąb doliny wysokim na 78 m Wielkim Wodospadem (chorw. Veliki slap).

Jest to największy wodospad Chorwacji. Wody Plitvicy i systemu Jezior Plitwickich łączą się w wysokiej na blisko 25 m kaskadzie Sastavci (chorw. slapište Sastavci), poniżej której dają początek rzece Korana.

Różnica wysokości pomiędzy taflą pierwszego jeziora (Prošćansko jezero, 636 m n.p.m.) a początkiem rzeki Korany (480 m n.p.m.) wynosi 156 m.

[kliknij]

Na terenie Parku znajdują się również jaskinie. Największe z nich to Supljara o długości 70 metrów i Golubinjaca o długości 160 metrów.

 

[kliknij]

Park Narodowy Jezior Plitwickich jest najpopularniejszym parkiem narodowym w Chorwacji, zalicza się go do najpiękniejszych atrakcji przyrodniczych w Europie.

[kliknij]

Ta „perła kontynentalnej Chorwacji ” została, ze względu na swoją różnorodność, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO.

[kliknij]

[kliknij]

[kliknij]

Plitwice 2011 – Kira

Plitwice

[kliknij]

[kliknij]

[kliknij]

[kliknij]

kaczki plitwaczki

Plitwice 2011

Plitwice – ryby 2011

[kliknij]

[kliknij]

Plitwice 2011

[kliknij]

Plitwice 2011

Jaki Słowianie mają obecnie rok? – czyli geneza Świątyni Światła Świata i nowego czasu Królestwa SIS, albo o „białym człowieku” i piramidach w Chinach i gdzieindziej


Na początek najprostszy przelicznik: rok 2011  = 7520 rok Czasu Słowian, zatem: 2012 = 7521, 2013 = 7522 , 2014 = 7523, 2015 = 7524, 2016 = 7525 CS, różnica wynosi dokładnie 5509 lat, które należy dodać do daty chrześcijańskiej nowej ery

 Wielka Tartaria – zacznijmy od tego, że to pojęcie historyczno-geograficzne zostało wymazane ze świadomości przeciętnego Polaka, który nie wnika głęboko w meandry historii.

Tak samo skutecznie jak pojęcie Tartarii, czy Wielkiej Tartarii, znane jeszcze powszechnie na świecie i używane w XVIII i XIX wieku (o czym zaświadcza Benedykt Chmielowski w Nowych Atenach, encyklopedii wydanej we Lwowie w roku 1745) [patrz i czytaj poniżej], wymazano z naszej świadomości kalendarz Słowian i datację czasu jakiej używali Słowianie przed chrześcijaństwem oraz wiele pojęć związanych z ich religią i dawnymi dziejami. Że pojęcie Tartarii było używane powszechnie świadczą załączone do tego artykułu mapy. Jej obszar bywał interpretowany różnie.

Tartaria

Nowy Słowiański rok według wielu badaczy Słowiańszczyzny Starożytnej rozpoczął się  19. 09. 2011 roku miary chrześcijańskiej-zachodniej, o godzinie 19.00 (18.00 czasu moskiewskiego). Jest to według nich rok  7520 według miary Ariów, czyli miary Słowian. Trzeba tu zaznaczyć, że Rosjanie, w tym także naukowcy z przeróżnych uniwersytetów i rosyjskiej akademii nauk od czasu ogłoszenia wyników badań genetyczno-historycznych, odwrotnie niż w Polsce, nieustannie tworzą nowe teorie i poszukują faktów je potwierdzających, po to by przebudować obraz świata starożytnego i obraz przeszłości do jakiego byliśmy przyzwyczajeni i jaki braliśmy za „prawdę” przed ogłoszeniem owych wyników badań z dziedziny Genetyki.

Rozmieszczenie piramid w Parku Asen w Chinach

Rosjanie, rosyjscy wyznawcy Wiary Przyrody (Rodzimowiercy) od dawna uznają ten porządek rzeczy i obchodzą Nowy Rok  w okolicach 20 września, a także przyjmują datację – 7520 jako obowiązującą. Skąd się ten rok bierze?

Najprostsza interpretacja byłabay taka, że jest to bezmyślne przeniesienie poglądów Kościoła Prawosławnego do Wiary Przyrody.

Jak wiadomo, przed Piotrem I, Nowy Rok obchodzony był przez Starą  Ruś 1 września (a według nowego stylu kalendarza w dniu 14 tego miesiąca). Cerkiew Prawosławna dla której roczny cykl kultowy zaczyna się właśnie we wrześniu powiada, że stwarzanie świata przez boga zakończyło się właśnie w roku, który dziś zapisalibyśmy jako 5509 p.n.e. To odczytanie chronologii powstania świata przybyło do Rosji z Bizancjum, wraz z kościołem prawosławnym.  Rok początku Świata Ludzi czy też zakończenia kształtowania „nowego porządku” przez boga został obliczony w Konstantynopolu, przez tamtejszych mędrców kościoła na podstawie odczytania Pisma Świętego, a datę ostatecznie wyznaczono w roku 353 i to wtedy przyjęto rok 5509 p.n.e. jako ów początek.

Nie wnikamy tutaj czy ta data określa koniec „stwarzania świata” czy też czas w którym powstał „nowy porządek świata”. Dla prawosławnych jest to koniec czasu stwarzania. Wiara Przyrody to jednak nie prawosławie, ani inny odłam chrześcijaństwa, a system naturalny, którego istotą jest zgodność ze stanem aktualnej wiedzy ludzkiej. Dawniej ta wiedza, co zrozumiałe ze względu na stan rozwoju cywilizacyjnego miała charakter regionalny, dzisiaj w dobie Elektronicznej Wioski – wyznacznikiem dla wszelkich twierdzeń Wiary Przyrody jest aktualny stan Wiedzy  Ludzkości. Tam gdzie sięga nauka to ona wyznacza współcześnie aktualny stan ludzkiej wiedzy. To co głoszą naukowcy poszczególnych dyscyplin człowiek przeciętny (a w stosunku do dyscyplin w których nie jesteśmy „specjalistami” każdy z nas jest człowiekiem przeciętnym) przyjmuje na wiarę. Trudno byłoby nam za każdym razem sprawdzać twierdzenia innych specjalistów zatem współczesny światopogląd naukowy i tzw. racjonalizm z niego wypływający jest w istocie systemem wierzeń i Wiarą w Naukę, a nauka i jej instytucje stała się Nowym Kościołem.

W 1988 roku ogromne zamieszanie wywołało odnalezienie przez sinologa Victora Maira niezwykłej mumii w magazynie jednego z muzeów w chińskiej prowincji Xinjiang. Była to mumia wysokiego mężczyzny o jasnej karnacji i rudych włosach, ubranego w szatę z elegancko utkanego materiału.

Okazało się, że zarówno tę, jak i setki podobnych mumii archeolodzy znaleźli w początkach XX w. w dolinie Tarim na pustyni Taklamakan w północno-wschodnich Chinach. Niektóre z nich mają ponad 4 tysiące lat. Badania genotypu, a także zachowanych tkanin wykazały, że biali mieszkańcy pustyni Taklamakan przybyli z Europy. Tych mumii nie powinno tam być!

Nie miejsce tutaj by odnosić się do samego racjonalizmu i głoszących go Racjonalistów, którzy sami przedstawiają się jako ateiści. Trzeba jednak powiedzieć, że ateizm nie ma większego uzasadnienia niż teizm, z punktu widzenia współczesnej nauki, jeśli przyjmiemy, że filarem głównym naukowego systemu „wierzeń” jest fizyka, a głównym jego narzędziem matematyka. To fizyka kwantowa bowiem, posługując się obserwacjami kosmosu i matematyką stwierdza, iż „na dwoje babka wróżyła”: Wszechświat powstał w wyniku zadziałania „Siły Sprawczej” (teizm), lub „Nie ma początku ani końca” (ateizm). Należy więc stwierdzić – wbrew głoszonym przez tzw. Racjonalistów hasłom, że współczesny myślący racjonalnie człowiek, może być równie dobrze teistą jak i ateistą, a ateizm nie jest wyznacznikiem racjonalizmu. Myślę, że ta konstatacja jest najtrudniejsza do strawienia dla ludzi indoktrynowanych marksizmem, ale także dla samych tzw. „ludzi nauki”. Marksizm, to zrozumiałe – filozofia skrajnie materialistyczna. Nie wszyscy naukowcy to skrajni materialiści, ale zdecydowana większość tak, a do tego nauka zajmuje się tylko tym co da się zweryfikować „obiektywnie” i na tym się ona teoretycznie kończy. Byłoby tak gdyby sama nie tworzyła teorii, a te teorie dawno już obaliły Stary i Nowy Testament we wszystkim, łącznie z ogłoszonym w nim Porządkiem Czasu. W cywilizacji Zachodniej „naukowy punkt widzenia” to najczęściej obalanie twierdzeń wiary chrześcijańskiej, a więc ateizm.

Meanwhile, Yingpan Man, a nearly perfectly preserved 2,000-year-old Caucasoid mummy,  discovered in 1995 in the region that bears his name, has been seen as the best preserved of all the undisturbed mummies that have so far been found.

Yingpan Man not only had a gold foil death mask — a Greek tradition — covering his blonde bearded face, but also wore elaborate golden embroidered red and maroon garments with seemingly Western European designs.

His nearly 2.00 meter (six-foot, six-inch) long body is the tallest of all the mummies found so far and the clothes and artifacts discovered in the surrounding tombs suggest the highest level of Caucasoid civilization in the ancient Tarim Basin region.

Co współczesna nauka mówi o porządku czasu, jego biegu dla Wszechświata, Ziemi, o czasie Człowieka na Ziemi i czasie trwania Cywilizacji Człowieka nie będziemy  tutaj szczegółowo przedstawiać, bo wszyscy chodziliśmy do szkoły, czytamy książki i oglądamy „popularnonaukowe” filmiki w telewizji. Wiemy więc, że w tej sprawie NAUKA – czyli współczesna wiara – błądzi wciąż i błąka się jak pijany po lesie. Do tego błąkania się wniosła swoje współczesna genetyka historyczna, która zachwiała obrazem świata Człowieka budowanym od 200 lat przez Świątynię Nauki. Ten obraz ukształtowany przez historyków, archeologów, językoznawców, antropologów i.t.p. uległ dewastacji i musi zostać ułożony na nowo. Także jednak pojawiają się fakty „naukowe”, które chwieją chronologią np. geologii, czy przyrody (biologii) – dziejów Ziemi i gatunków w przyrodzie, a więc chwieją obrazem Ziemi i jej przyrody, jak również teorią darwinowską, a więc „obrazem” narodzin życia na Ziemi, czy pochodzenia i źródeł życia w kosmosie.

Kopiec na pustyni Takla Makan

Człowiek posiada wewnętrzną potrzebę zakotwiczenia w czasie i miejscu, określenia skąd pochodzi, kim jest, w jakim miejscu i czasie żyje. W związku z takim a nie innym stanem stwierdzeń „Najjaśniej Świecącej Świątyni” pozostaje nam zatem, jako ludziom racjonalnym, posługującym się logiką i rozumem przyjąć do wierzenia jakąś miarę czasu, i porządek czasu, które będziemy traktować z góry jako umowne, ale w ramach których będziemy dla siebie określać obraz Świata. Równie dobrze jak porządek chrześcijański możemy przyjąć porządek buddyjsko-hinduistyczny czy jakikolwiek inny.

Przyjęcie określonego porządku Czasu i dziejów nie jest jednak aktem obojętnym ideowo, jest aktem identyfikacji z określonym systemem poglądów. Dla ateisty nie powinno mieć znaczenia, który właściwie mamy rok. Mamy ten który nauka uznała wczoraj za właściwy. Dla chrześcijanina mamy ten, który wskazuje Biblia. Dla buddystów jest ten, który wynika z przyjętego przez nich porządku Czasu.

Ponieważ żyjemy w czasach Jednej Ludzkości (zjednoczonej dzięki współczesnym technologiom) Porządek Czasu wyznawany przez Wiarę Przyrody powinien być zgodny z aktualnym Stanem Wiedzy Ludzkości.  Wiemy już, że daty muszą być umowne i że muszą być przyjęte arbitralnie. Porządek czasu jednak powinien uwzględniać to co wiemy, a wiemy współcześnie iż na pewno w przeszłości Cywilizacji zdarzyła się Katastrofa, która zmiotła stary świat.

Co do tego zgodne są wszystkie współczesne „świątynie” i z tym punktem widzenia – także z rosyjskiego filmu o Wielkiej Tartarii zgadzamy się i my. Na pewno nie będziemy się zgadzać w różnych szczegółach (np. prezentowanym tam rusofiliskim punktem widzenia), ale wspólne punkty Porządku Czasu, który wyznaje Wiara Przyrody widać jak na dłoni.

Według naszego Wielkiego Tajemnika w dziejach Ludzi-Zerywanów i ich potomków z Nowej Koliby, również obowiązywały dwie miary  czasu dziejów – stara zerywańska, którą nazywa się w Księdze Ruty Czasem Niemierzonym, albo Czasami Starej Koliby oraz Nowy Czas – Mierzony. Nowy Czas to czas Nowej Koliby, a przed nim – jak piszę w Księdze Ruty, były jeszcze inne czasy – Czasy Niemierzone, czasy Zerywanów. Nowa Koliba to według Wielkiego Tajemnika Słowian efekt wielkiej wojny pomiędzy ludźmi i bogami – Wojny o Taje, która zburzyła stary świat.

Jedna z chińskich piramid

Badacze rosyjscy mitologii Słowian piszą również o Wielkiej Wojnie.  W związku z zakończeniem tej wojny i ogłoszeniem pokoju ufundowano i zbudowano Świątynię Światła Świata, którą teraz nazywa się też mylnie Świątynią Gwiazdy lub Świątynią Gwiazd.

Wielka Biała Piramida w Chinach – Arimie – Kraju Smoka albo Wielkiego Żmija pokonanego w 5508 p.n.e.

Według Księgi Ruty w dzień zakończenia tej wojny Świętowit – Światło Świata wyszedł z Kłodzi i ukarał winnych oraz dane zostały Ludom Ziemi Boskie Prawdy-Prawidła, które wymieniamy w odpowiedniej taji Księgi Ruty. Na tym właśnie polegało ufundowanie nowej świątyni – Świątyni Światła Świata – na daniu Nowej Kolibie przez Bogów Prawideł – zasad postępowania, które nie są nakazem ale dobrą radą, wskazówką, ujętą w tylu Prawidłach ile jest Tynów, Tumów i boskich Trzemów. Prawidła te określają w pewien sposób każdą z działających we Wszym świecie boskich sił poprzez wskazanie ich zakresu działania i znaczenia dla Świata i Ludzi oraz udzielenie rady, jak najlepiej się z ową siłą obchodzić i co wobec niej czynić, aby osiągać dobre dla siebie (siebie osobiście, swojej rodziny, zadrugi, narodu, dla ludzkości, dla życia Planety) efekty.

Piramidy w Chinach – kraju Rassa, czyli Asów (według rosyjskiego filmu opartego o książkę Lewaszowych), pokonanych w owej wojnie.

Te zbieżności między naszym polskim Wielkim Tajemnikiem ogłoszonym w Księdze Tura i Księdze Ruty, a rosyjskimi ustaleniami Swietłany i Nikołaja Lewaszowych czy koncepcjami Aleksandra Asowa i innych, nie są przypadkowe, tak samo jak nie jest przypadkowa zbieżność nazwy Świątyni Światła Świata z wymienianą przez nich Świątynią Światła.

Światło – starosłow. swiet (dziś ros. – swjet’ło, pol. światło), kwiat – starosł. cwiet (dziś ros. cwjet, pol. kwiat), gwiazda – starosłow.  swiezda (dziś ros. zwjezda, pol. gwiazda) – czyli swjet iz da – dająca z siebie światło oraz świat (widzialny) – starosłow. swjet  (dziś ros. mir [chwała, świat, pokój], pol. świat)

Chińska piramida

Datę tą potwierdzono podobno na podstawie znalezionego stempla króla Serbii – nie widziałem tego stempla, ale przyjmuję, że istnieje.

Różnica miedzy naszym słowiańsko-aryjskim , a greko-chrześcijańskim czy rzymsko-chrześcijańskim kalendarzem wynosi 5508/9 lat. Co takiego wydarzyło się 5508/9 lat p.n.e. żeby od tego czasu mierzyć na nowo czas?! Czy rzeczywiście coś się wydarzyło? Nauka dopiero całkiem od niedawna, za sprawą genetyki historycznej i nowych odkryć archeologicznych, przebąkuje, że być może tak – rzeczywiście się stało. Według genetyki mniej więcej wtedy właśnie ludzie rasy R1a1a1 ruszyli po długim okresie zasiedzenia nad Dunajem i Adriatykiem na północ i zajęli obszary od Renu po Dniepr, a także przeprawili się do Skandynawii. Wtedy też ruszyli nad Morze Czarne i północną drogą przez pustynię Takla Makan dotarli do Indii, gdzie założyli kastę Braminów i osiedli. Wtedy również  ludzie ci przeszli przez Kaukaz do Iranu o tam osiedli. Dziś identyfikuje się ich z Tokharami, Ariami i Scytami. Scytów zaś identyfikuje genetyka, tak jak i Sarmatów, ze Słowianami lub inaczej Słowiano-Indo-Ariami , nazwijmy ich Prasłowianami.

 Chińskie  piramidy – mapa ich położenia w pobliżu Xi an

Czy Nowy Czas płynie rzeczywiście od jakiejś zmiany? Geologia i archeologia stwierdza, że tak. Wtedy klimat się zmienił na tyle, że ludzie ruszyli znad Dunaju na północ Europy i do Azji.   Była też inna zmiana późniejsza powiązana z rokiem ok. 1500 p.n.e. i prawdopodobnym wybuchem wulkanu Santorini. Z tym faktem wiąże się II Migrację z Wharatu na południe i wschód, czy ruch Scytów znad Aralu i Arkaimczyków pod Ural i na Stepy Czarnomorskie i tereny obecnego Kazahstanu. Ta data wyznacza koniec ekspansji Ariów i jest również odnotowana w genetyce historycznej gdzie stwierdza się ruchy ludzi z Europy do Indii i  Iranu, a także ekspansję do Małej Azji i z  północy Europy na południe, do Grecji, na Kretę.

 Że jest jak mówię z ową miarą słowiańskiego czasu, stwierdzają różne źródła niezależne:

 19.09.2011 początek słowiańskiego nowego roku 7520.

Dzisiaj, w dniu 19 09.2011 roku rozpoczyna się o godzinie 19.00 w Nowy Rok 7520, po ogłoszeniu pokoju w Świątyni Światła (Gwiazdy) …

http://www.youtube.com/watch?v=7QelPRCdaYk

Mumia białego człowieka z Ameryki Południowej (Peru) – czy to pozostałość wielkiej wojny Bogów i Ludzi?

В Одессе язычники встретили новый год – 7520-й

На Жеваховой горе приносили жертвы богам, прыгали через костер и ходили по углям

Подробности читайте на http://www.segodnya.ua

Brodaty bóg z Ameryki Południowej Kukulkan

 «ПОМОРСКИЙ НОВЫЙ ГОД (НОВОЛЕТИЕ 7520)»

18 сентября в Архангельске на Набережной состоится ежегодная встреча Поморского Нового года. В это день на площади пройдут праздничные мероприятия с участием Архангельских творческих коллективов, общественных организаций. Вначале праздника состоится выход костюмированной поморской процессии с дарами осени (осенины – празднование окончания сбора урожая). Под аккомпанемент народных песен процессия спуститься к «каменным лабиринтам», продемонстрирует традиционные поморские обряды. После чего всех зрителей порадуют своими выступлениями кадетское объединение „РУСИЧЪ”, танцевальная группа «СAPOEIRA BOREAL».

В рамках праздника все желающие также смогут увидеть ножевой, палочный и рукопашный бой, какие велись в древней Руси, увидеть показательное выступление клуба исторической реконструкции «Дружина». В 20.30 всех поклонников пиротехники ждет незабываемое файер-шоу от театра огня. На протяжении всего вечера производится торговля сувенирами, работа выездного буфета. Будут организованы подвижные игры «Поморские старты»(Северодвинск), общение с подвижными ростовыми куклами.

Начало праздника в 18.00

 Brodaty bóg Majów Itzama

С Новым Русским 7520 годом!

(2 votes, average: 4.00 out of 7)

Согласно старому Русскому календарю сегодня наступил Новый 7520 год от Сотворения Мира.
Традиционный Русский Новый Год 1 сентября (14 сентября Нового стиля) по сию пору празднуют поморы, казаки, староверы. В церковном православном календаре Новолетие ориентировано на смерть и рождение Небесной Девы. И расположено между праздниками Успения и Рождения Пресвятой Богородицы.

Так празднуют Новолетие современные поморы в Архангельске

Совсем нетрудно по сему вычленить – кто является главным священным персонажем русской священной географии и русского священного года, в чьей фигуре сочетаются субстанции времени и пространства. Считается, что исстари Россия находится под особым покровительством Девы Марии.

В старину Новый Год 1 сентября отмечали очень широко массовым гуляньем, наряжая яркими лентами и нарядными украшениями ветви берёзы. Считалось также правильным дарить женщинам осенние цветы. Рудиментом этого праздника является день 1 сентября, когда цветы дарят учителям (по преимуществу женщинам). А вечером зажигали праздничные священные огни. Редакция портала Центр Льва Гумилёва с удовольствием поздравляет всех своих читателей и всех русских женщин с нашим древним и красивым праздником.

Biały , brodaty Quetzalcoatl – bóg Azteków

С новым 7520 годом!

Любители встречать «старый», «китайский» и даже «еврейский» Новый год могут снова поздравлять друзей с праздником. Причем на этот раз – с оглядкой не на чужие, а на наши, исконно российские традиции. Ведь 14 сентября по новому стилю Православная Церковь отмечает «новолетие». Причем, согласно принятому в Византии и в допетровской Руси летоисчислению, к нам пришел 7520 год от сотворения мира!

Как известно, наши предки, жившие до Петра I, праздновали Новый год 1 сентября (по новому стилю это 14-е число месяца), причем начало летосчисления относилось на 5509 год до нашей эры. Этот календарь, вместе со старым стилем, до сих пор признается Православной Церковью. Именно в сентябре начинается годовой цикл богослужений.

Летосчисление от сотворения мира пришло на Русь из Византии, вместе с православием. Сам «год сотворения мира», 5509 до н.э., был рассчитан константинопольскими толкователями Священного Писания в 353 году. Причем, по мнению византийцев, в 5509 году до н. э. произошло не начало, а завершение творения мира. То есть в этом году был создан Адам и началась человеческая история. Предыдущие «шесть дней творения» это летосчисление не рассматривает — ведь «для Бога один день как тысяча лет и тысяча лет как один день».

Считается, что дату начала нового года – 1 сентября – ввел первый христианский император, святой равноапостольный Константин Великий, в противовес летосчислению языческого Рима, в котором Новый год праздновался 1 марта.

В Византии и допетровской Руси существовал особый церковный чин «летопроизводства». В городах проходил торжественный крестный ход на центральную площадь, возглавлявший шествие епископ освящал воду, поздравлял и благословлял народ. В Москве XV-XVII века на этот праздник собиралось на Ивановской площади до 30 тысяч человек, к которым выходили с поздравлениями царь и патриарх. В 1598 году в день новолетия венчался на царство Борис Годунов. После окончания праздничной службы на Руси было принято посвящать день делам милосердия. Беднякам и нищим щедро подавали милостыню, отдавали старую одежду и обувь. Бояре и купцы устраивали сытные обеды для народа, раздавали подарки, посещали заключенных в темницах.

Malowidło – chińscy bogowie latajacy na żmijach-smokach

Skąd bierze się data 7520 dla roku  rozpoczynającego się IX.2011 a kończącego IX.2012? Obejrzyjcie ten film:

http://www.youtube.com/watch?v=4Roqi6-uet4

Objaśnienie tej kwestii znajduje się w 20 minucie dokumentalnego filmu Wielka Tartaria:

Великая Тартария – империя Русов!

 

Czerczen – rejon znajdowania białych Mumii w Chinach – Żółty kolor Jedwabny Szlak i jednocześnie obszar jednolitego występowania ludzi rasy Y-DNA R1a1a1

Ponieważ w języku polskim prawie nic nie znajdziecie o Tartarii czy Wielkiej Tartarii

(a to przecież znany z greki i greckich mitów Tartar – Zaświaty, który wszak dźwięczy też w nazwie polskich gór Tartarów – Tatr, jak i koincyduje z nazwami takimi jak nazwa  Bramy Mora – Morawskiej, czy nazwą rzeki Welskiej – Weltawy-Styksu, czy nazwą Wąwelu – Wejścia na Welę), więc

przytaczam Wikipedię angielską:

Białe mumie Czerczen – rekonstrukcja

Tartary or Great Tartary (Latin: Tataria or Tataria Magna) was a name used by Europeans from the Middle Ages until the twentieth century to designate the Great Steppe, that is the great tract of northern and central Asia stretching from the Caspian Sea and the Ural Mountains to the Pacific Ocean inhabited mostly by Turkic, Mongol peoples and also by some Cossacks of Russian origin, citizens of the Mongol Empire who were generically referred to as „Tartars”, i.e. Tatars. It incorporated the current areas of Siberia, Turkestan, Mongolia, and Manchuria.

Tkanina – odzież mumii tocharskiej – Harów Toka, Mahy Hana

Tartary was often divided into sections with prefixes denoting the name of the ruling power or the geographical location. Thus, western Siberia was Muscovite or Russian Tartary, Xinjiang and Mongolia were Chinese or Cathay Tartary, western Turkestan (later Russian Turkestan) was known as Independent Tartary, and Manchuria was East Tartary.

As the Russian Empire expanded eastward and more of Tartary became known to Europeans, the term fell into disuse.

European areas north of the Black Sea inhabited by Turkic peoples were known as Little Tartary.

Tartaria mapa 1635 roku [kliknij - powiększ]

The „Komul Desert of the Tartary” was mentioned by Immanuel Kant in his „Observations on the Feeling of the Beautiful and Sublime”, as a „great far-reaching solitude”.

East Tartary

East Tartary and Maritime Tartary are old names for the Manchu-inhabited territory extending from the confluence of the River Amur with the River Ussuri to Sakhalin Island. This area is now the Primorsky Krai with Vladivostok as regional administrative center.

Tartaria – 1745

These lands were once occupied by the Mohe tribes and Jurchen nation; and also by various old kingdoms including Gojoseon, Balhae, Liao and the (Khitan) kingdoms.

According to Sheng-Wu-Chi’s Ming dynasty chronicle („Our dynasty is informed by military realizations”), in this land the Tungus Weji, Warka and Kurka tribes were established. Later these were unified in Manchu Qing Empire with Nurhaci as their leader and founder. These lands were lost to Russia under the Treaty of Peking.

Nearest this land lies the Ku-Ye-Dao (Chinese: 庫頁島; pinyin: Kùyèdǎo) or Fu-Sang (Hangul: 후상) island, better known as Karafuto or Sakhalin; in recent times Russian archaeologists have found here remains of ancient cities with walls and castles. These may correspond with the ancient Manchu nation, or possibly during Mongol or Tungus times, or the Balhae kingdom.

Malowana odzież Białych Mumii z Chin

These lands were visited by Japanese explorers, Mamiya Rinzo and others, who reported on the various important cities and ports, such as Haishenwei (present day Vladivostok). From these lands and nearby Hulun (Amur area), the Japanese have claimed North Asian ancestors, who settled North Japan.

Tartaria 1562

Other ancient cities in the region are: Tetyukhe (now Dalnegorsk) and probably Deleng, an important commercial imperial post according to some records.

Przedmioty z grobów tocharskich z pustyni Takla Makan w okolicy Czerczenu – miska ze swastyką

Tartary in fiction

In the novel Ada by Vladimir Nabokov, Tartary is the name of a large country on the fictional planet of Antiterra. Russia is Tartary’s approximate geographic counterpart on Terra, Antiterra’s twin world apparently identical to „our” Earth, but doubly fictional in the context of the novel.

 

Tartaria – francuska mapa Azji z 1787 roku

Z Wikipedii Rosji

Тартария или Великая Тартария (лат. Tataria, Tataria Magna; англ. Tartary, Great Tartary, иногда Grand Tartary; фр. Tartarie) — термин, использовавшийся в западноевропейской литературе в период Средневековья и вплоть до XIX века[1], предположительно для обозначения Великой степи некогда входивших в состав Золотой Орды[2] — обширных территорий между Европой, Сибирью, Каспийским морем, Аральским морем, Уральскими горами, Китаем и Тихим океаном (Татарский пролив).

Земли

В состав территории, понимаемой европейцами как «Тартария» в разное время входили современные Поволжье, Урал, Сибирь, Казахстан, Туркестан (в том числе Восточный Туркестан), Монголия, Манчжурия, частично Тибет.

Wrzeciona z mogił Białych Mumii z Takla Makan

Упоминание у Дионисия Петавиуса

В географическом описании мира к Всемирной истории Дионисия Петавиуса (изданном в 1659 году) о Тартарии сказано следующее[3]:

Это огромная Империя, (не сравнимая по величине ни с одной страной, кроме заморских владений короля Испании, которые она также превосходит, она объединена прочными связями, в то время как те очень разрознены) ширящаяся на 5400 миль с востока на запад, и на 3600 миль с севера на юг; поэтому ее «Великий Хан» или «Император» имеет много царств и провинций в своем подчинении, содержащих великое множество хороших городов.

Płótno malowane z grobowców Białych Mumii (czy to sztuka prymitywna – zdecydowanie nie)

Упоминание в Британской энциклопедии

Великая Тартария — название обширной территории на Евроазиатском континенте, как о ней говорится в первом издании британской энциклопедии 1771 года[4]:

Тартария, обширная территория в северной части Азии, ограниченная Сибирью на севере и западе: которая называется Великая Тартария. Тартары, живущие южнее Московии и Сибири, на северо-западе от Каспийского моря, называются Астраханскими, Черкесскими; Калмыкские Тартары занимают территорию между Сибирью и Каспийским морем; Узбекские Тартары и Моголы обитают севернее Персии и Индии; и, наконец, Тибетские живут на северо-западе от Китая.

Czerczen – kubki z wzorami z grobowców – zdecydowanie nie jest to żadna sztuka prymitywna, lecz porównywalna ze znacznie późniejszą od niej grecką i rzymską

 Упоминание в Атласе 1787 года

В атласе указано, что Азия подразделяется на 7 частей, одна из частей называется Тартария и в свою очередь подразделяется на 3 части — Тартарии Китайскую, Русскую и Вольную.[5]

Азия. Пордазд. 7.

Азиатская Турция

Арабия: А. Медина, Мекка, Мокка.

Персия: П. Исфахан.

Индия: И. Дели, Гоа, Пондичери, Сиам, Малакка.

Китай: К. Пекин.

Тартария, Китайская: Т. К. Цицикар, Русская: Т. Р. Тобольск; Вольная Т. В. Самарканд.

Острова: Иессо, Япония, Марианы, Филиппины, Цейлон, Мальдивы.

Оригинальный текст  (фр.)  [показать]

На карте Азии из Атласа 1787 года обознчены Тартария Русская (T.R.), Тартария Вольная(T.I.) и Тартария Китайская (T.C.)

Mumia w kołpaku – królewskiej czapce, w stylu scytyjskich czap królewskich znajdowanych w kurhanach Scytów, także kobiece nakrycie głowy

Население

См. также: Татары (история этнонима)

Основным населением этого огромного пространства были кочевые и полукочевые тюркские и монгольские народы, собирательно известные в ту пору европейцам как «татары» и «монголы». Иногда в их состав включали и называли татарами также славяноязычных казаков, с древних времен проживавших в степях Восточной Европы, а потом заселивших также Азию.[источник не указан 99 дней] До середины XVII в. европейцы мало что знали о Маньчжурии и её обитателях, но когда в 1640-ых годах маньчжуры завоевали Китай, то находившиеся там иезуиты также причислили их к татарам.[6]

Основная религия народов Тартарии — тенгрианство, а потом в тесной связи с ним ислам (большинство тюркских народов) и буддизм (большинство монгольских народов) и христианство (в особенности, несторианского толка). Вследствие создания и развития Монгольской империи христианству в этих краях был нанесен серьезный урон,[источник не указан 99 дней] постепенное возрождение его началось только после усиления Российской империи и ее влияния на эти земли, переселения в регион значительного количества русскоязычных казаков православной веры.

Hinduska Bogini Kali  – Matka Skalana, wizerunki Matek Boskich z Czarną Twarzą – to kontynuacja wizeruników Czarnej Bogini – Skalanej – Kali

 История

Первым государственным образованием на всей территории Великой Тартарии стал Тюркский каганат. После распада единого каганата на территории Тартарии в разное время существовали государства: Западно-тюркский каганат, Восточно-тюркский каганат, Кимакский каганат, Хазарский каганат, Волжская Болгария и др.

В конце XII — начале XIII веков вся территория Тартарии, была вновь объединена Чингисханом и его потомками. Это государственное образование известно как Монгольская империя. В результате деления Монгольской империи на улусы в западной части Тартарии возникло централизованное государство Золотая Орда (Улус Джучи). На территории Золотой Орды сложился единый татарский язык.

В русском языке вместо слова «Тартария» чаще использовалось слово «Татария». (Этноним «Татары» имеет достаточно древнюю историю). Татарами русские по традиции продолжали называть и большинство тюркоязычных народов, живших на терриории бывшей Золотой Орды.

После распада Золотой Орды, на бывшей её территории в разное время существовало несколько государств, наиболее значимыми из которых являются: Большая Орда, Казанское ханство, Крымское ханство, Сибирское ханство, Ногайская орда, Астраханское ханство, Узбекское ханство, Казахское ханство.

В результате перехода многих тюркских народов к оседлому образу жизни и обособления их в отдельных государствах произошло формирование этносов: крымские татары, казанские татары, сибирские татары, астраханские татары, абаканские татары.

С начала XVI-го века государства на территории Тартарии начинают попадать в вассальную зависимость от Русского государства. В 1552 году Иван Грозный захватил Казанское ханство, в 1556 — Астраханское ханство. К концу XIX века большая часть территории некогда называвшейся «Тартария» оказалась в составе Российской империи.

Маньчжурия, Монголия, Джунгария («татарская» часть Восточного Туркестана) и Тибет к середине XVIII в. все оказались под властью маньчжурской (то есть, для европейцев XVII в, «татарской» династии Цин); эти территории (в особенности Монголия и Маньчжурия) часто были известны европейцам как «Китайская Тартария».[7]

В настоящее время название Татария закреплено за республикой Татарстан (в советское время Татарская АССР).

Biały człowiek z malowidła z buddyjskiego klasztoru Bezeklik

Na wiele tez filmu możemy patrzeć z przymrużeniem oka, nie ze wszystkimi musimy się zgadzać, nie zapominajmy jednak że mówimy tutaj o mitologii, a nie o teorii naukowej, którą nauka może zweryfikować.

To oczywiste, że przedstawiony sugestywny i całościowy obraz dziejów cywilizacji odmienny, niż ten znany nam z oficjalnej dotychczasowej nauki, wpajany uczniom w szkołach, obraz z ” nauki” pozasłowiańskiej,  nauki judeo-chrześcijańskiej – nie ma charakteru naukowego. Nie ma go tak samo, jak ów oficjalny, podobno „naukowy” obraz dziejów. Obydwie te koncepcje są tylko koncepcjami (teoriami) i obydwie mają swoje „dowody”, a są  tylko zbiorem hipotez. Oficjalna wersja jest „zachodnią” (czytaj judeochrześcijańską) optyką zapisów kronikarskich. Ta wersja z punktu widzenia Hiperborejczyków, a później Harów, Nurów, Budynów, Burów (których możemy nazywać w sposób uprawniony jak chcą Rosjanie: Rusami – Rasseniami – Nurusami, Harusami, Budorusami, Burusami-Prusami) a więc Słowian, jest tylko rodzajem propagandy judeo-chrześcijańskiego sukcesu i fałszywym obrazem dziejów, opisanym z perspektywy Rzymu i jego następców.

Wizja kreślona w filmie jest zgodna w dużej mierze z koncepcją, do której i ja doszedłem, na drodze własnych długoletnich badań. Po żmudnych studiach kronik, zapisek, tłumaczeń, zachowanych podań i badaniach związków lingwistycznych, nazewniczych, po badaniu pojęć i koncepcji religijnych (odległych , jak się zdawało w latach 70-tych XX wieku, uważanych za niemożliwe do łączenia ze Słowianami) Słowian oraz Hinduistów i Zoroastrystów a więc kontynuatorów religii pogańskiej (wiary przyrodzonej) w Iranie i Indiach, doszedłem do podobnych rezultatów, zbieżnych w zbyt dużej liczbie punktów i rozwiązań, aby mogło to być przypadkowe.

W filmie jest mowa o Nocy Swaroga, znanej w tradycji Wed Hinduskich (a więc słowiano-aryjskich) jako Kali Juga (co można odczytać jako Noc Południa, Ciemność w Południe, a co odpowiada Nocy Swaroga jako „śmierci” Ognia Niebieskiego – tego gwiezdnego, a nie Słońca- Swarożyca).

Jest tam mowa – w nieco innym ujęciu, bo też przecież ludzie badający w Rosji te sprawy i potem piszący „nowe” (raczej odnowione, odtworzone)  księgi Wiary Przyrodzonej, jak np. Aleksander Asow, nie konsultowali się ze mną ani ja z nimi – Jest tam Więc MOWA o wojnie między Wątlanią-Atlantydą umiejscowioną w Zatoce Meksykańskiej w Ameryce Środkowej (u mnie to Weneląd –   utożsamiany z Ameryką Północną) a Wielką Rassenią (u mnie Królestwem Sis, Sistanem).

 Ta wojna to, przedstawiona w Księdze Ruty, Wojna o Taje, między bogami i ludźmi , po której następuje koniec Starego Świata Zerywanów i odrodzenie w Nowej Kolibie. Działo się to według „naukowych” dociekań Rosjan w roku 5508 p.n.e., kiedy następuje zmiana klimatu na północy Euroazji (Lądu i Mazji) i przeniesienie się Ariów do innych ośrodków syberyjsko-aralskich oraz zdobycie przez nich północnej Europy.

W filmie jest mowa o wojnie starych cywilizacji uważanych za „boskie”, katastrofie kosmicznej i zmianie klimatu, o końcu starego świata i starego czasu. Wojna miała się potem toczyć między Rassenami i Arimami (starożytnymi Kitajami – Chińczykami). Wojna ta miała być tak ciężka, że gdy Rassenia pokonała Arimów (Czy Aryman Zoroastryzmu to echo tego wydarzenia?) wybudowano Świątynię Światła Świata i z dniem zwycięstwa, co według dzisiejszego kalendarza stało się około dnia 20 września, z dniem nastania pokoju rozpoczęto nową miarę czasu i ustanowiono nowy kalendarz.

W filmie i w książce Swietłany i Nikołaja Lewaszowych mamy nieco inny obraz wydarzenia, które jest zapisane we wszystkich księgach, które przetrwały i opisały katastrofę Potopu, i które jest opisane w Księdze Ruty, jako Zagłada Starej Koliby – w następstwie wojny pomiędzy Ludźmi i Bogami – Wojny o Taje (o wiedzę najgłębszych tajemnic).

Od tamtego czasu, ustanowienia i zbudowania Świątyni Światła Świata, oraz ustanowienia nowego kalendarza upływa obecnie 7520 lat.

Według tej miary właśnie, powinni Słowianie i wszyscy potomkowie Ariów Starożytnych mierzyć czas. Miejmy świadomość, że to miara umowna, ja przedstawiam w Księdze Ruty inną, ale przedstawiona tam przeze mnie koncepcja dopuszcza i taki wariant Porządku Czasu i Miar Czasu jaki prezentują Rosjanie w tym filmie. To dziwne, że i w tym punkcie moje żmudne ustalenia są niesprzeczne z tezami filmu, i to do tego stopnia, że doskonale się dopełniają i zamykają kompozycję obrazu przeszłości w całość. U mnie jest w tym miejscu po prostu luka – Czas Niemierzony, którego rozmiaru nie byłem w stanie ustalić. Jest to jeszcze jeden wspólny w istocie punkt, który nie miałby chyba prawa zaistnieć gdyby te obie koncepcje nie dotykały sedna sprawy i obiektywnej prawdy.

Według więc tej skali wydarzeń mamy obecnie Słowiański rok 7520, który rozpoczął się 20 września  2011 roku chrześcijańskiego.

W filmie jest też mowa o tym, że Sarmaci i Scytowie to słowiańskie ludy. Dzisiaj po odkryciach genetycznych trudno to kwestionować – to prawda. W Rosji od 2009 roku również akademicy przyjmują ten punkt widzenia i jak napisałem próbują budować nowoczesny obraz starożytnosci, w którym jest nie tylko miejsce dla Prasłowian i Słowian, ale także kształtują się inne wyobrażenia na temat archeologicznych kultur i ich faktycznych twórców, przenoszenia artefaktów pomiędzy kulturami, czy współżycia różnych kultur na jednym obszarze. Przenosiny całych etnosów z miejsca na miejsce z pozostawianiem pustki za sobą możemy włożyć między bajki. zawsze jak widać były to grupy i grupki wyrosłe z tej samej wcześniejszej kultury a część pozostawała na miejscu lub w pobliżu pierwotnego miejsca i tak to trwa do dzisiaj.

W filmie znajdziecie ciekawe, odmienne od moich wywody etymologiczne, nazw ludów Królestwa Sis, ale o dziwo nazw zbieżnych – kolejny wspólny punkt obu koncepcji. Naprawdę to za wiele, jak na przypadek, także za wiele jak na nieuzgodnione równoległe dociekania dwóch różnych ośrodków. Moje prace trwają przecież od początku lat 80-tych XX wieku, nikomu się nie śniło wtedy o odkryciach genetycznych lat 2008-2010, archeologicznych w Arkaimie i Gonurze czy nawet w kurhanach Scytów na Ukrainie. Wnioski do jakich dochodziłem uważane były za przejaw umysłowej aberracji – obwoływane jako „nieracjonalne” bajanie! – To tylko pokazuje jak mocno ludzie opierają swój światopogląd na tym w co wierzą i chcą wierzyć.  Nie miejmy im tego za złe, bo to bardzo ludzkie, ale miejmy tego świadomość w życiu na co dzień.

Jest tam też krótkie zdanie o daryjskich tragach (tamgach) i haryjskich runach, a późniejszych bukwicach, czertach i rezach (10 minuta filmu). W związku z tematem run słowiańskich polecam film, o którym na końcu tego artykułu.

Tkanina z Czerczen

Nowe Ateny fragment

MOSKWA
albo

ROSSYJSKIE IMPERIUM

RUSSIA wzięła imię, według niektórych Autorów od Russa, Brata Lecha i Czecha, i te dawniejsze imię i pospolitsze tej Monarchii, albo od rudych włosów tamecznej Nacji, albo też od terminu Słowieńskiego Rozsiewa.

MOSKWĄ zaś nazwała się taż obszerna w swych granicach Monarchia od Stołecznego Miasta Moskwa albo Moskaw, które pewna Rusi Familia fundowawszy, Sąsiadom dawała repraessalia, i ich pokonawszy swoje granice i imię Moskiewskie bardzo rozszerzyła. Gwagninus zaś z innemi Autorami trzyma, że to Miasto wzięło swoję denominacją od Mosocha, albo Moscha, Syna Jafetowego, a Wnuka Noego, który Mosoch, według Kirchera, w Kappadocji Mozechę Miasto założywszy, w Scytyjskie Nacje, i w te, gdzie Moskwa, miewał swoję expedycję, i tę mógł założyć, albo dać okazją założeniu Miasta Moskwy. W innych czytam Autorach, że Kraj ich osiadły były dwa Narody, Rossi albo Roxi i Alani, które oba tak ścisłe z sobą uczyniły Allianse, że się wraz nazwali ROXOLANOS; i niżeli Moskwę Stolicę założyli, mieli starożytne Miasto Nowogardia, albo Nowogród za gniazdo, po tym Kijów, tandem Włodzimierz; imię sobie formując od Rurika albo Rurecha Wodza, czyli Kniazia przed Włodzimierzem panującego, z Bułgarami wojującego, jako Ruskie Annales, Zonaras Grecki Autor i Paweł Potocki sentiunt.

Są Autores twierdzący, że Moskiewskie Państwo ma originem od Augusta cesarza, jako by ten ostawszy Orbis Dominus, Prowincje swoim nadawał kolligatom, jako to Prussowi Ulmigarią, potym Prusami od niego nazwaną; od którego Prusa, in 4to gradu idący Potomkowie Rurech, Sinaus i Truor czyli Truwer, którzy wszyscy od Gostomysła Obywatela Nowognordskiego, na Moskiewskie zaproszeni Panowanie, Roku Pańskiego 562, albo też Roku 861. Ci jeszcze do siebie Olecha krewnego wziąwszy za kompana, Moskiewskie między siebie podzielili Kraje. Sinaus i Truwer bezpotomni zszedłszy, Ruricha Brata uczynili Jednowładcą tamecznych Krajów, po którym Igor nastąpił Syn, który Olchę Mieszczanina Pleszkowskiego wziął za Żonę, Woyny różne wiódł z Sąsiadami; na jednej sam zginął, a Zwycięzca głowę jego obrócił na Czarę, napisawszy na niej:
Dum aliena sequitur, perdidit sua

W SAMOGEDII Prowincji ultra Circulum arcticum, a tym samym nieznośnie zimnej, jest Prowincja mniejsza Lukomoria, podobno Ludomoria, w której Ludzie adinstar jaskółek około 27 Nowebra (jako powiadają) zamierają dla zbytniego zimna, i znowu ożywają około 24 Kwietnia. Na którą śmierć gotując się, chudobę swoję znoszą na jedne miejsce, a tę biorą sąsiedzi, inne in aeąuali pretio  zostawując; jezeli nie będzie aequivalens kommutacya, wojnę tymże wypowiadają sąsiadom. Ciż są jedni szerścią obrośli.

Piramidy Majów

 O BUŁGARII

BUŁGARII albo WOLGARII olim Królestwie, to notandum, że to jest Mysia albo Maesia Dolna Nazwana od Mieszkańców nad Bolgą czyli Wołgą rzeką w Scytii olim osiadłych, tu od Bazilego Cesarza Greckiego przeniesionych, na miejsce Tryballów, zabijających jadem w samym spojrzeniu, według Pliniusza.

Piramida Borobudur – Jawa

O TATARACH, TURKACH i PERSACH O TARTARII

GENIUSZ i ŻYCIA proceder Tatarów jest taki, że non aperto Marte, ale sztuką niespodzianie uderzą na nieprzyjaciela; a tak furantur non lucrantur victorias; tu się w małej prezentują kwocie, a z tyłu hurmem napadną wielkim; czasem uciekała, aby lepiej gonili; w samej ucieczce odstrzeliwaniem się ścielą goniących. Puszczają i jakieś tumany, i czary, straszydła, jako z Polskich patet Historii; krzykiem się niezmiernym animują do batalii. Persów, Medów i samego niegdy nie apprehendowali Alexandra Wielkiego, jego Victores według niektórych. Oparli się aż o Egypt, świeższych czasów o Austrią przez Węgry. Nie darmo krwią się posilają końską, aby na ludzką większy mieli apetyt; mleko piją kobyle, a tych biją, co kanarsekty; mizernie mieszkają, bo w sałaszach z derhy, a tym straszni, co w Pałacach. Gruby lud, ale wojenny, męstwa cnota pięknie go unobilitowała; stąd Tatarzy inter nobilissimas świata liczą się Familias: choć są Barbari, ale ferreo calamo corigunt barbarismum. Są to Myśliwcy Turków, obłowem ich i siebie żywiący. Często zabiegając w Sąsiedzkie kraje na Czambułach wiele mil umieją upaść, napaść i zrabować. Na zdobycz quidem cicho się i modeste puszczają, ale nazad szarpią jak wilcy, palą, nabierają Jasyru, to jest niewolnika; osobliwie chwytają chłopięta i dziewczęta urodziwe; z czego się nie jeden zbogaciwszy, kożuch rzuca, porządne wdziewa suknie; Sałasz zamienia w Dworek. Jest Naród wszelkich cierpliwy niewygód: konia zdechłego, jako by go Niebieska zarżnęła ręka, smaczne pożywa: kuchnia w ciągnieniu, miejsce na koniu pod kulbaką, dokąd mięso surowe kładą, gdzie w pocie jak w rosole, w cieple zagrzanego konia, jak przy ogniu, nie upiecze się, ale rozparzy kobylina, baranina; chleb z prosa to potrawy, trunek beza także z prosa zrobiony. Koni do okazji i czambułu prowadzą po kilka, aby in casu zabicia jednego, albo ustania, na drugim się salwowali, albo unosili Niewolnika i zdobycz wtroczoną. Ciężkich robót nie robią sami, tylko niewolnicy, a oni liczą wiktorie, myślą o nowych wszyscy prawie są Rymarzami, Siedlarzami, sami sobie wszystkie do konia robią necessaria; umarłych na stosach palą ciała, stroją się jak Polacy, nie zawój lecz czapki krymki mający. Oręże Szabla, Łuk i strzały Religią obserwują Mahometańską; a ci, którzy są w Większej Tartarii, graniczą z Chinami, od nich zarażeni Paganizmem. Sława Tatarów nie mała z Tamerlanesa Hana ich, o którym to czytam w Horniuszu: Roku 1200, niejaki Zingis Han z Kowala Magnae fortunae suae Faber, wielka dzielnością i kredytem całą Scytię w jednę był skompendiował Monarchią, cztery potężne uformował Wojska, jedno ku Czechom, Austrii, Szląsku; drugie na Wschód słońca ku Indii i Chinom; inne w inne strony expediował, wszędzie Victor; dla tego Wielkim Chamem czyli Hanem nazwał się; ale wkrótce per discordias suorum ta upadła Potencja.

W Prowincji Tatarskiej Nobal wierzą, że świata Machina jest Zwierz, którego głową jest Niebo, oczyma Luminarze Niebieskie, włosami drzewa, latorośli i liście, kościami kruszce, teste Kirchero. Cham, albo Imperator Wielkiej Tartarii, kiedy umierał, wiele mu ludzi na tamten świat dawano in assistentiam, alias po 30 tysięcy osób na jego zabijano pogrzebie, według Pawła Weneta. Słychać było świeżo, że do Tatarii Viri Apostolici na opowiadanie Wiary Katolickiej z Rzymu posłani na prośbę tamecznych obywatelów.

Tu w Tatarii panował Presbyter, czyli Pretiosus Joannes albo Pop Jan; ale na którym miejscu, nie masz zgody między Autorami. Ja o tym dyszkuruję w Afryce, pod Abyssyńskim Imperatorem, tam informaberis, Czytelniku. Tego w Tartarii Imperatora, czyli Chama, jak Bożka wenerowano, tandem tę cześć na Lamę Arcypopa zlano.

W tym tu Kraju Scytii Azjatyckiej, czyli w Tartarii Wielkiej, ex mente Pisma Świętego było Państwo MAGOG od Magoga, Syna Jafetowego rozkrzewione, pod którego Państwa imieniem Scytowie, Tartarowie zawierała się, olim Magogami zwani, rościągnieni od początku góry Kaukazu, od Meotyckiego Jeziora, aż do Indyj, według Józefa, Hieronyma, Teodoreta, Doroteusza, Eucheryusza. Han większej i mniejszej Tartarii zwał się Gog, jakom w mniejszej wspominał Tartarii. Paweł zaś Wenet w Tatarskiej Prowincji Teuquchu, czyli Tenduc podobno to w Tanchut, dzisiejszej Prowincji Tartariko Chińskiej, kładzie kraje Gog i Magog, twierdząc, że się zwały Tatarskim Dialektem Lug, Mangug, i tam kładzie Imperium Presbyteri Joannis, albo Popaiana. Gok u tłumaczów Pisma Ś. znaczy albo Antiocha Epifanesa, który z Tatarskiemi Azyatyckiemi Narodami Żydów uciemiężył, albo Antychrysta, który ope tychże Narodów elevandus na Tron, albo za Wodza jego pryncypalnego.

Benedykt Chmielowski ( Nowe Ateny)

Piramida Visoko (Europa) – najnowsze badania egiptologów (2011) podobno potwierdzają, że ona bez wątpienia tam jest.

Tyle Benedykt Chmielowski – a co my możemy z naszego jazyczeskiego, pogańskiego a zarazem rdzennie słowiańskiego, czyli narodowego punktu widzenia powiedzieć?

Benedykt Chmielowski nie wyobrażał sobie oczywiście związków między Tatarami a Tartarami, ani że Tartarzy byli niegdyś Słowianami czyli Scytami i Sarmatami, ale obserwował na bieżąco i zapisał to co widział – że Tatarzy to lud turecko-mongolski, ale że noszą się jak Polacy. Przekazał też dawną wiedzę  na temat podań o królestwie Magog i Gog.

Tak! Wielka Tartaria istniała, tyle że nie był to kraj tatarski, ani turecki, lecz kraina Cesarstwa (Kaganatu) Królestwa SIS, Rassenia, należącego do słowiańskich Harów-Ariów, Wenetów, Scytów i Sarmatów. Tak, to się zgadza, było tu królestwo Magog i królestwo Gog i były to królestwa, jak i cała ta wielka kraina, królestwami, które wzięły na tron Atychrysta – Lucifera – czyli Światło Świata, bo imię owo utożsamione przez chrześcijaństwo z diabłem, nie jest niczym innym jak imieniem Świętowita – ŚwiatłoŚwiata (Luci-Ferusa, Łączy-Sferusa, Światło Żelaznego – Niezniszczalnego, Światło-Świecącego, Oświeconego, a także Dawcę Światła).

Chińskie piramidy – terasy

Benedykt Joachim Chmielowski herbu Nałęcz (ur. 20 marca 1700 w Łucku, zm. 7 kwietnia 1763 w Firlejowie) – polski ksiądz katolicki, kanonik kijowski, pisarz dewocyjny, autor Nowych Aten, pierwszej polskiej encyklopedii (1754–1764).

Zasłynął jako twórca pierwszej polskiej encyklopedii powszechnej wydanej pod typowym dla jego epoki tytułem Nowe Ateny albo Akademia wszelkiej scjencji pełna, na różne tytuły jak na classes podzielona, mądrym dla memoryału, idiotom dla nauki, politykom dla praktyki, melancholikom dla rozrywki erygowana [...] przez xiędza Benedykta Chmielowskiego dziekana rohatyńskiego, firlejowskiego, podkamienieckiego pasterza. Encyklopedia miała 2 wydania: pierwsze w latach 1745-1746; drugie, uzupełnione i rozszerzone, w latach 1754-1756.

Chińscy latający bogowie

Tajemnice pochodzenia słowiańskiego pisma – oto co robią Rosjanie:

http://www.youtube.com/watch?v=ek1NQER8Hpg&feature=related

To z czego polscy naukowcy siedzący w kieszeni Europejskich dotacji i grantów  się podśmiewają jest przedmiotem poważnych badań akademickich w Rosji.

Chińscy latający bogowie

Tylko dla wygody przyjmujemy dzisiaj datację, która powoduje, że Słowiański Rok 7520 rozpoczyna się tak jak Nowy Rok na całym świecie – 1 stycznia 2011.

Słowiański Rok – Nowy Rok Słowiański rozpoczyna się tak naprawdę według miary księżycowej – w pełnię najbliższą 21 marca każdego roku.

Ale CZAS SŁOWIAN zaczął się 20  września – a więc w przesilenie jesienne – 7520 lat temu,czyli w 5508 roku p.n.e według miary chrześcijan.To data umowna i możemy wziąć inną np 1500-1400 p.n.e, kiedy to nastąpiła ekspansja Wharatu do Małej Azji, Iranu i Indii w II Wielkiej Migracji.

Rok zerowy, początkowy – trwał zatem w kalendarzu słowiańskim według mnie, tylko pół roku od 20 września do 20 marca , kiedy to rozpoczął się Nowy Rok Słowiański – Pierwszy Rok Nowej Koliby. Nowy Rok słowiański nie ma nic wspólnego z bizantyjskimi świętami i kalendarzem kultowym Bizancjum.

Zobaczcie chińskie piramidy i chińskie białe mumie