białczyński

Ułożenie bogów względem Matki Ziemi, według serbskiej mitologii i odczytania Sretena Petrowicza

Posted in Mitologia Słowiańska, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 21 Listopad 2011

Шема српских и словенских божанстава, митолог Сретен Петровић

Schemat bogów serbskich i słoweńskich, według badacza mitologii  Serbów Sretena Petrowicza. Opracowanie nie ma charakteru rodzimowierczego i religijnego, lecz jest próbą spojrzenia naukowego, okiem  filozofa i kulturologa.

Ta serbska próba uporządkowania  panteonu bogów Wiary Przyrodzonej grzeszy przede wszystkim niespójnością i dużymi brakami wiedzy o całym Słowiańskim Panteonie, ale nie jest ona opisana jako próba odtworzenia Kręgu Bogów Słowian, a jedynie próba uporządkowania tego co przechowali Serbowie i Słoweńcy. Ponieważ do tej pory prezentowaliśmy dokonania różnych ludów Królestwa Sis w dziedzinie mitologii, a z Serbii i Południowej Słowiańszczyzny wciąż mieliśmy niewiele, prezentuję tę ciekawą próbę. Zaskakuje ona innym, centralnym, widzeniem postaci Matki Ziemi. Lokuje wszystkie inne postacie bogów jakby w Aspekcie centralnej pozycji Ziemi, czyli przedstawia Wszechświat Sił dookoła Ziemi oddziałujących na nią. Ciekawa praca z 1999 roku a więc opublikowana wtedy, kiedy moja Mitologia Słowiańska – Księga Tura. Ten sam rok.

Niestety nie mam czasu tłumaczyć w tej chwili z serbskiego, ale może w grudniu będę miał go trochę więcej.

Mamy tutaj ciekawie ułożony Dolny i Górny Świat w stosunku do Ziemi, także Czarnoboga i Białoboga na właściwej osi, ale nie ma równowagi między górnym a dolnym Światem. Są też właściwie rozlokowani Bogowie Kiru – czyli Stron, Pór i Kierunków – Wiosna, Lato, Jesień Zima. Jest też trochę chaosu.

CB.

Veles, by N. Aleš

„Прошета се свети Ђурђе,
Ђурђевдане, дане,
Наш вељи Триглаве,
Низ хубаво равно поље”
(Милојевић, 1875: бр. 198).

Also one of the main atributes of god Veles was bear.
Maybe eastern Slavic folklore would provide us more information about this Perun/Veles subject, but I couldn’t find it.

„Световид, Перун, Коледо, Велеш, Белбог, Правовид, Купало, Радогост, Давор, Црнобог, као и две богиње: Жива и Живана – унуке Баба Јаге. У овом набрајању недостају Дажбог, Хорс, Рујевит, Јаровит и Водан, бар када је реч о батерији богова који се срећу на јужнословенском и, делом, источно словенском митолошком простору. У намери да прегледно, систематски изложимо древни српски, односно словенски пантеон, показује нам се следећи поредак.
а) Триглав, Тројан и Трајан, код једних, односно Световид или Сварог, код других Словена: као универзална божанства словенског пантеона, практично заокружују вертикални и четвороделни модел света. Другачије речено, они припадају и хтонично-лунарном, али и соларно-небеском систему, обухватајући, истовремено, и свет живота (Lebenswelt), али и подземни свет. Њихове деривације, боље речено, митолошке еманације су, према томе, и божанства соларног али и лунарног карактера.
б) Одмах затим, следе божанства која припадају пролећно-летњем, али и божанства из јесење-зимског циклуса. Тако се годишњи циклус, односно Сунце, разлаже на: 1. пролећно Сунце или младо Сунце – у лику Сварожића; 2. летње Сунце у лику Купала; 3. јесење Сунце у лику Месеца, и 4. зимско у форми Коледа.
в) Носећи стубови или генерално-опште периодичне митолошке фигуре су: 1) у систему пролећно-летњег циклуса: Дажбог, Перун и Белбог – који представљају општа божанства соларног циклуса, којима припадају и женски митолошки ликови земаљског простора: Суђенице и Мокоша.
Када је реч о амбивалентном мушком лику Волосу/Велесу, кога сам, упркос настојањима бројних истраживача који у њему виде хтонско биће, ипак укључио у соларни поредак богова, треба, са историјско-еволутивне тачке посматрања, казати да он носи у себи и преостатке и потенцију хтоничног, зимско-јесењег циклуса. Стубови, носеће митолошке фигуре 2) јесење-зимског циклуса су Црнобог, негде је то Моран/Морана – Водан.
г) Седам месеци чини тзв. пролећно-летњи циклус (од марта до септембра), а пет осталих месеци чини јесење-зимски циклус (од октобра до фебруара). Најважнија појединачна мушка божанства „пролећно-летњег, соларног циклуса”, или божанства неба, која припадају тзв. космогонијској структури, поред наведених, у српској митологији су: Велес, Световид, Правда, Јарило, Хорс, Рујевит и Радигост. У томе циклусу, нацрти божанстава антрополошке структуре, али женске провенијенције налазе се: Весна, Лада и Жива, односно у другом реду: Девица, Пољеља и Љеља. Световида као и Сварога посматраћемо засебно, будући да је овде реч о врховном божанству Балтичких Словена, односно Источних Словена, иако и код нас у фолклору и топонимији постоје видни трагови о њиховом присуству. Наш систем, пре свега, одговара модификованом поретку, приближно важећем за јужнословенски митолошки круг. Ломјањски такође сматра да је „Сварогов култ био старији и општији код Словена”, тачније, да је био општесловенско божанство, додајући да се култ „Перуна развио у каснијој етапи, и то само код Источних Словена, одакле је пренет на Балкан” (Ловмј.,1996:1б1). Дакле, Перун је напросто трансформација древнијег Свароговог култа, који је обликован у специфичним културно-историјским условима појединих словенских митологија.
Важна појединачна мушка божанства „јесење-зимског”, „лунарног циклуса” или зимског Сунца – опадајуће моћи, поред Старог Бадњака, односно Коледа и Црнобога, као општих или носећих стубова читавог периода, за поједина раздобља јесу: Поревит, Давор, Водан (или Моран), Подзвижд и у врло условном смислу Нави. Из истог циклуса, посебна божанства антрополошке структуре – женског типа, поред Бабе и Баба Јаге – као општих, носећих стубова, јесу: Русалке, Морена и Прпруша.”

Сретен Петровић, СРПСКА МИТОЛОГИЈА, СИСТЕМ СРПСКЕ МИТОЛОГИЈЕ, I књига, стр. 107-108, 1999. године.

*Испод шеме писац је ставио:”Шему сам направио према расположивом јужнословенском материјалу”.

Siergiej Panasenko – Wodo, Pan Mórz, Władca Mórz (obraz z kolekcji rosyjskiego Muzeum Mitologii Słowiańskiej, które tworzy się z dzieł współczesnych malarzy[np. Olszanskij, Korolkow, Panasenko i inni] i tych malarzy historycznych w tej chwili w Rosji, w Tomsku – otwarte w roku 2007)

Др Сретен Петровић (рођен 1940. године у Сврљигу) је српски културолог и научник, редовни професор Филолошког факултета у Београду.

Биографија

Сретен Петровић рођен је 1940. године у Сврљигу. Студирао је филозофију на Филозофском факултетету у Београду. Од 1969. године ради на Филолошком факултету у Београду, где 1982. године добија звање редовног професора. Предаје Културологију, Увод у естетику и Културну историју Срба. Докторску титулу добио је 1971. године за тезу о Шелинговој естетици, митологији и филозофији. Као гостујући професор предавао је и на Љубљанском универзитету (1975 — 1978), на Филозофском факултетету у Нишу (1971 — 1981), на Филозофском факултетету у Београду, као и на Факултетету драмских уметности у Београду, где је од 1985. до 1988. предавао Естетику. Члан је AICA, главни и одговорни уредник часописа Етно-културолошки зборник, члан редакције Речника појмова из ликовне уметности при САНУ.

За свој научни рад добио је признања: Веселин Маслеша у Сарајеву 1989. године, награду Савеза југословенских издавача 1989. године, Лаза Костић у Новом Саду 1997. године. Досада најзначајним његовим делом сматра се Културологија, издата у Београду 2000. године.

Из области антропологије, културологије и митологије

  • 1991. Култура и уметност. Ниш: Просвета
  • 1992. Митологија, магија и обичаји. Културна историја Сврљига, I. Ниш: Просвета
  • 1993. Митологија раскршћа. Ниш: Просвета
  • 1993. Увод у културу Срба. Ниш: Просвета
  • 1995. Митологија – Култура – Цивилизација. Београд: Чип штампа / Лела
  • 1997. Култура и цивилизација. Београд: Лела
  • 1997. Митологија Срба. Ниш: Просвета
  • 1999. Систем српске митологије. Ниш: Просвета
  • 2004. Српска митологија у веровању, обичајима и ритуалу. Београд: Народна књига
  • 2006. Успон Сврљига између два светска рата 1919-1941. Сврљиг: Етно-културолошка радионица

[kliknij]

Nikołaj Fomin – Boginka Leśnica Gołubika, czyli Boginka Czarna Jagoda –  z Kolekcji tegoż Muzeum

Nie przytaczamy innych prac autora na tematy estetyki i inne pokrewne.

Lechicko-wędyjskie grodziska na Pomorzu Meklemburskim (wykaz niemiecki)

Posted in nauka, Słowianie by bialczynski on 21 Listopad 2011

Slawische Burgen in Mecklenburg : Sonderausstellung 1962 / Bearbeitet von Ewald Schuldt. – Schwerin : Museum für Ur- und Frühgeschichte, 1962

(kliknij-powiększ)

1 Arkona 2 Stubbenkammer 3 Kapelle 4 Forst Werder 5 SaBnitz 6 Venz 7 Bergen 8 Ketelshagen 9 GroB Kniepow 10 Garz 11 Zudar 12 Wolgast 13 Usedom 14 Neppermin 15 Mellenthin 16 Garz 17 Grubenhagen 18 Wrangelsburg 19 Gutzkow 20 Kirchdorf 21 Willershusen 22 Wolthof 23 Zimkendorf 24 Devin 25 Triebsees 26 Siemersdorf 27 Barth 28 Wustrow 29 Pantlitz 30 Marlow 31 Kavelstorf 32 Schulenberg 33 Kucksdorf 34 Kucksdorf 35 Toitenwinkel 36 Dierkow 37 Rostock 38 Kessin 39 Fresendorf 40 GroB Lusewitz 41 Liepen 42 Tessin 43 Dummerstorf 44 Reez 45 Ziesendorf 46 Reddershof 47 Rerik 48 Ilow 49 Neuburg 50 GroB Woltersdorf 51 Tressow 52 Mecklenburg 53 Neukloster 54 Feldhusen 55 Lockwisch 56 Gadebusch 57 Schwaberow 58 Boizenburg 59 Flessenow 60 Lankow 61 Schwerin 62 Mues 63 Basthorst 64 Crivitz 65 Crivitz 66 Brenz 67 Muchow 68 Grabow 69 Menkendorf 70 Broda 71 Lenzen 72 Lenzen 73 Brunow 74 Dambeck 75 Pinnow 76 Dallmin 77 Karstadt 78 Stavenow 79 Goldenbow 80 Friedrichsruhe 81 Woeten 82 Parchim 83 Marnitz 84 Wulfsahl 85 Wendorf 86 Neuhof 87 Gros Gornow 88 Gros Raden 89 Golchen 90 Dabel 91 Woserin 92 Werle 93 Biitzow 94 Biitzow 95 Eikhof 96 Dolgen 97 Wardow 98 Laage 99 Gustrow 100 Biilower Bur, 101 Bolkow 102 Kirch Rosin 103 Krakow 104 Serrahn 105 Dobbin 106 Raden 107 Raden 108 Dobbertin 109 Sandhof 110 Bobzin 111 Quetzin 112 Plau (Garz) 113 Vietlubbe 114 Lebbin 115 Zislow 116 Ludorf 117 Robel 118 Dambeck 119 Vipperow 120 Kieve 121 Klein Luckow 122 Lapitz 123 Schlon 124 Laschendorf 125 Waren 126 Penzlin 127 Behren-Liibchm 128 Neu-Niekohr 129 Kiisserow 130 Sukow 131 Zierstorf 132 Teterow 133 GroB Roge 134 Bulow 135 Sagel 136 Gros Methling 137 Dargun 138 Neukalen 139 Malchin 140 Clausdorf 141 Gulzowhof 142 Beestland 143 Demmin 144 Wolkow 145 Vorwerk 146 Tutow 147 Schmarsow 148 Ganschendorf 149 Neu Kentzlin 150 GroB Below 151 Kastorf 152 Kastorf 153 Wildberg 154 Molln 155 Priemen 156 Auerose 157 Schwerinsburg 158 Neubrandenburg 159 Neubrandenburg 160 Jatzke 161 Quadenschonfeld 162 Feldberg 163 Leussow 164 Neu Gaarz 165 Ahrensberg 166 Neu Canow 167 Fergitz 168 Gros Fredenwalde 169 Schonfeld 170 Schmolln 171 Drense 172 Prenzlau 173 Naugarten 174 Naugarten 175 Potzlow 176 Blankenburg 177 Belling 178 Stolzenburg 179 Pasewalk 180 Rothenklempenow 181 Plowen 182 Plowen 183 Plowen 184 Locknitz 185 Fahrenswalde 186 Friedrichshof 187 Nieden 188 Wollschow 189 Retzin 190 Schwennenz 191 Ueckermilnde 192 Eggesin 193 Rothemuhl 194 Gegensee

Rosjanie o słowiańskich runach (także prilwitzkich) – książka Gromowa i Byczkowa z roku 2005

Posted in Mitologia Słowiańska, nauka, Słowianie by bialczynski on 19 Listopad 2011

Wpadłem na książkę wydaną w Rosji przez Wydawnictwo Sofia w roku 2005. Niestety w języku rosyjskim. Kto umie może poczytać – tutaj w PDFach;

Ze strony:

http://www.boyaring.lodya.ru/Article31.htm

Громов Д.В., Бычков А.А.
Славянская руническая письменность: факты и домыслы.
М.: София, 2005

Ibn Jakub twierdzi, że Słowianie znają pismo i posługują się runami pisząc na drewnianych deseczkach

„…В 987 году арабский ученый Ибн-Якуб-эль-Недим закончил «Книгу росписи наукам» — труд, в котором помимо прочего содержится интереснейшее свидетельство существования письменности у «русов»: «Русские письмена Мне рассказывал один, на правдивость коего я полагаюсь, что один из царей горы Кабк (Кавказ) послал его к царю русов; он утверждал, что они имеют письмена, вырезаемые на дереве. Он же показал мне кусок белого дерева, на котором были изображения, но не знаю, были ли они слова или отдельные буквы, подобные этому»49. Похоже, эль-Недим описывает событие, известное по свидетельству другого арабского автора — аль-Якуби, который под 853—854 гг. описывает восстание в Северной Ка-хетии против арабских властей. Повстанцы обратились за помощью к трем властелинам Восточной Европы: византийскому императору, хазарскому кагану и некоему «сахиб ас-сакалиба» (государю славян). Ближайшими славянскими землями для санаров были Тмутаракань и Киев — видимо, к киевскому князю и была направлена просьба о помощи. Соответственно, можно предположить, что надпись, воспроизводимая эль-Недимом, является ответным дипломатическим посланием. Эль-Недим приводит эту надпись (рис. 16). Знаки «русских письмен», воспроизведенных эль-Недимом, не имеют убедительных и последовательных аналогий ни в одной из известных систем письменности…”

 

Открыть PDF книги, стр. 1-220

Открыть PDF книги, стр. 220-381

Mezamir Snowid: Poga(n)duszki – o życiu i śmierci,o snach,o smokach i Naturze – rodzimozofia

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 18 Listopad 2011

Nie stoję po niczyjej właściwie stronie, bo nikt nie stoi po mojej, jeżeli rozumiecie, co chcę przez to powiedzieć. Nikt już nie dba o lasy tak jak ja, nawet dzisiejsi elfowie. – „Drzewiec w powieści J. R. R.  Tolkiena „Władca Pierścieni””.

Nierozerwalną Częścią  jakiejkolwiek ścieżki pogańskiej,w tym rodzimowierczej słowiańskiej

(która jest tak samo pogańska jak każda inna a podkreślam to ponieważ dziwi mnie dziwaczna moda panująca wśród niektórych rodzimowierców,polegająca na tym że zakładamy klapy na oczy i odgradzamy się wielkim betonowym murem od wszystkiego co nie rodzime,tak jakby Natura która nas otacza była wszędzie inna w związku z czym  wiedzy o naturze i jej mieszkańcach od innych czerpać nam nie wolno,że niby to ujma na honorze lub jakiś new age)

zawsze była jest i powinna być filozofia mówiąca o fizycznej stronie człowieka.

Filozofia ta…hm źle,inaczej.

Przedmiotem jej troski,powinno być zdrowie i siła ciała fizycznego,jego stan,w skrócie-wszystko to co sprzyja podtrzymywaniu w człowieku jego naturalnego stanu zdrowia.

Rodzima tradycja ludzi z różnych zakątków świata,wszystkie te pogańskie czyli rdzenne systemy łączy jeden wspólny mianownik,jest nim Natura i pogłębianie kontaktu z Nią.

Przyroda wokół nas jest wszędzie ta sama a więc każde skuteczne”narzędzie” służące nawiązaniu z Naturą kontaktu,pogłębiania go i utrzymywania,jest dobre,właściwe,pogańskie,prawdziwe i nie ma znaczenia u kogo podpatrzone.

Nie ważne kto nas będzie uczył,ważne by te nauki były skuteczne i dawały pożytek nam i innym.

Miarą prawdziwości zawsze jest tylko i wyłącznie skuteczność danej metody.

Czy naszymi nauczycielami będą hindusi czy buddyści czy Indianie czy Kahuni czy Babcia Jagoda z naprzeciwka-nie ważne.

Natura nie wymaga od nas ograniczania się do czegokolwiek w jakikolwiek sposób.

To w jaki sposób wejdziemy z nią w relacje nie ma dla niej znaczenia,dla Niej liczy się sama relacja,by ją nawiązać,pogłębiać i utrzymać na jak najwyższym poziomie.

O poziomie tej relacji i o jej prawdziwości/głębi,nigdy nie decydowały i nie będą decydować gadżety i symbole,otoczka,

bo jak sama nazwa wskazuje to tylko symbole.

Symbole nie są nieważne i zbędne,służą jako znak rozpoznawczy danej społeczności,ich kod,ale nawet będąc jej częścią,nasz rozwój nie dokona się sam,niczego w sobie nie zmienimy obwieszając się symbolami i przynależąc do grupy.

W drugą stronę patrząc,nawet bez symboli jesteśmy w stanie dokonać”cudów”o ile skupimy się na swoim wnętrzu i posłuchamy głosu własnej  duszy.Nikt w naszym imieniu nie zbliży nas do bogów,tego można dokonać tylko indywidualnie własną ciężką praca nad sobą.

Pozostając na ścieżce swych przodków mamy gwarancję osiągnięcia sukcesu o ile nasza wiedza a raczej jej brak nie przeszkodzi nam w tym.

Oto Pradawna Dewiza która od niedawna zaczyna gościć w sposób jawny w sercach i umysłach ludzi zmęczonych dogmatami,obietnicami bez pokrycia,straszeniem potępieniem i zaniżaniem naszej wartości poprzez potęgowanie w nas poczucia winy i wyrzutów sumienia za jakieś rzekome grzechy które rzekomo są nasze  i życiem wg jakiś sztucznych praw wywracających naturalny stan rzeczy do góry nogami.

Musimy uczyć się od mieszkańców Natury(Duchów i zwierząt) normalnego trybu życia.

Prawdziwy poganin nie potrzebuje wracać do przyrody;on nigdy od niej nie odszedł,zawsze trzymając się ściśle jej wskazań,nie pozwolił się opętać oślepiającej szalonej pogoni za pozorami zewnętrznymi które zmusiły ludzkość współczesną do zapomnienia o istnieniu Przyrody i jej naturalnych rytmów i praw.

To nic że wokół siebie mamy tłum „mądrzejszych”którzy wiedzą lepiej co dla nas „dobre”.

Jeśli  faktycznie to co proponują jest takie wyjątkowe,to dlaczego odrzucając to możemy osiągnąć o wiele więcej?

Dlaczego odrzucając klatkę ze złota można zyskać spokój i zdrowie?Ponieważ złota klatka każdego wpędzi w chorobę prędzej czy później.

Niewola duchowa jest toksyczna.Przyjmując ją,godzimy się na utratę więzi z Naturą i wyrzekamy siebie samych.

”Każdy naród i obszar ziemi ma swoich dawnych bogów i duchy.

To one stanowią świętą energię waszej Ziemi.

Z nimi powinniście szukać porozumienia i od nich powinniście oczekiwać pomocy”. -Tenzin Wangyal Rinpocze

 

„Powinno się wyznawać religię swojego kraju” -Dalajlama

Nie da się lepiej streścić pogaństwa.

„Szamanizm jest ze wszystkich religii najstarszy.

Pierwsi ludzie, którzy żyli na ziemi, byli szamanami”. Siha Morou/Śnieżne Pióro

http://rosyjskie.blogspot.com/2010/11/szamanizm-syberyjski.html

Jeśli ktokolwiek szuka zbawienia poprzez deklarację gotowości  do bycia sługą,to bardzo szybko znajdzie po tamtej stronie coś co zechce być jego panem i władcą.

My z kolei jako poganie, nie mieszajmy się w to,niech sobie każdy idzie własną drogą.

Jeśli niewola jest dla kogoś rajem – proszę bardzo,nie odbierajmy innym prawa do szczęścia.

Róbmy wszystko by nie stać się ofiarami poczucia misji lub bycia wybranym.

„TO RZECZY, W KTÓRE WIERZYSZ, CZYNIĄ CIĘ CZŁOWIEKIEM”.-Śmierć

Cierpiący na misyjność ludzie chcą zbawiać świat-świetnie ale dlaczego nie zaczną od siebie?

Czemu wg nich każdy człowiek dąży do zbawienia?Skąd w nich to dziwaczne przekonanie?

Mnie „zbawienie”nie pociąga,bo cóż to jest zbawienie?

Do czego mi ono potrzebne?Do bycia sługą Jahwe?Nie dziękuje,mam własnych bogów którym chce być wierny i mam prawo być im wierny,mam obowiązek być im wierny i nikt nie ma prawa mi tego bronić,mam prawo żyć po swojemu i być wiernym własnej tradycji zupełnie tak samo jak Żydzi są wierni swemu Bogu.

Czy ja ich nawracam na swoje?Czy ja im czegoś bronię?Nie.

Niech ci ludzie  zbawią się sami,niech pokażą jak działa ich zbawianie się,zamiast nękać innych niech skupią się na sobie,dlaczego tego nie robią?

Ponieważ nie o zbawianie tak naprawdę tu chodzi,w tej ich misji.

Ich misja to zniszczyć pogaństwo i na zawsze zerwać więź łączącą człowieka z Naturą.

Moim zdaniem ich chęć zbawiania nas,jest tylko przykrywką.Tu chodzi o to by nas pociągnąć na dno razem ze sobą i oderwać nas od tego co w życiu naprawdę ważne,a przede wszystkim to co stoi za ich działalnością(misyjnością) to chciwość,chęć niszczenia różnorodności na świecie,wykorzenienia tradycji rdzennych i jakieś chore dążenie do ustanowienia światowej religii i jedynowładztwa,systemu w którym każdy z nas będzie”myślał”tak samo i tylko to co partia uzna za właściwe.

Ja tego nie rozumiem jak ktoś może dążyć do czegoś tak chorego?

Zawsze tak było że kiedy „lepsza” religia i tradycja  rozprzestrzeniała się w jakiejś kulturze,wspierała swój rozwój zniesławianiem rdzennej,zachęcając do jej całkowitego odrzucenia.

„mam nadzieję choć trochę oczyścić sumienie i przestrzec młodych ludzi

przed złudną magią i tajemniczością rodzimowierstwa.”

http://rodzimawiara.org.pl/forum/topic.html?id=986

http://www.kosciol.pl/forum/viewtopic.php?showtopic=165468

„Ta ziemia jest moja,ci synowie są moi”.Takie są słowa głupca, który nie rozumie, że nawet on sam nie należy do siebie.” -Budda

Owca wyłowiła rybę z wody aby uratować ją przed utonięciem.

Co dobre dla jednych,staje się automatycznie trucizną dla drugich.

Coraz więcej owiec czuje potrzebę chronienia ryb przed „złem”.

Jakim prawem?W jakim celu?W czym ryba jest gorsza od owcy?

Ryba musi żyć wg rybich praw,żyjąc wg owczych jest skazana na śmierć i niech żadna z owiec nie próbuje być rybą.

Owca ratując rybę łamie prawa Natury.

„Nie wierzcie w jakiekolwiek przekazy tylko dlatego, że przez długi czas obowiązywały w wielu krajach.

Nie wierzcie w coś tylko dlatego, że wielu ludzi od dawna to powtarza.

Nie akceptujcie niczego tylko z tego powodu, że ktoś inny to powiedział, że popiera to swym autorytetem jakiś mędrzec albo kapłan, lub że jest to napisane w jakimś świętym piśmie.

Nie wierzcie w coś tylko dlatego, że brzmi prawdopodobnie.

Nie wierzcie w wizje lub wyobrażenia, które uważacie za zesłane przez boga.

Miejcie zaufanie do tego, co uznaliście za prawdziwe po długim sprawdzaniu, do tego co przynosi powodzenie wam i innym.”-Budda

„Łatwowierność: posiadanie poglądów na świat, wszechświat i miejsce w nim człowieka, jakie podzielają tylko ludzie prości oraz najwybitniejsi matematycy i fizycy”.-Terry Pratchett

Najgorsze co można zrobić ze swoim życiem to udawać pod presją opinii większości,kogoś kim się nie jest.

Absolutnie nie popieram multikulturowości ani nazizmu czy faszyzmu(ciągle celowo mylonych z pogaństwem przez media),aczkolwiek w pewnych kulturach,pewne narzędzia zostały zniszczone,lub przejęte,obrzydzone ludziom i wypaczone,toteż ich działanie pozostawia wiele do życzenia i nie daje już tych samych efektów co  kiedyś,daje zaledwie ich namiastkę.

Marny substytut który jest wielkim „cudem” świata dla tych którzy niczego więcej niczego lepszego nigdy nie doświadczyli(i nie doświadczą tak długo jak długo będą odcięci od Natury),wszystko czego ci ludzie nie rozumieją nazywają cudem,mają jakiś irracjonalny głód cudów(których nauka nie może mieć prawa wyjaśnić,tak jakby nauka odbierała np człowiekowi jego niezwykłość tylko dlatego że potrafi go opisać za pomocą wzorów chemicznych,fizycznych biologii itd)a w zabetonowanym świecie nawet kropla duchowości i mistyki/okultyzmu jest dla nich jak wodospad.

Dlatego właśnie uważam że granice kulturowe powinny być jasno wytyczone,żadnego synkretyzmu i mieszanek new age’owych,wyłacznie współpraca i dialog,bo czym innym jest nauka u mądrzejszych od siebie,np nauka u Indian lub buddystów,a czym innym jest udawanie Indianina lub buddysty.

„polscy(??)indianie(??)”

W życiu nie spotkałem Indian udających Słowian…sami Indianie nie pozostawiają cienia wątpliwości co o tym myślą

„NASZE RELIGIE NALEŻĄ DO NAS.

Mamy bardzo silne powody, aby pewne rzeczy utrzymać jako naszą prywatna własność, czy rozumiecie je, czy nie.

Mamy także wszelkie ludzkie prawa odmówić wam udziału w nich, czy wam się to podoba, czy nie.

Jeżeli nie respektujesz naszych praw własności, to jesteś po prostu złodziejem.

I wierz mi, kiedy mówię, że jesteśmy gotowi potraktować cię jako kogoś takiego”.-Russel Means

 

„Najpierw oni przyszli zabrać nam nasz kraj i wodę,(nie chodzi o naszą rasę białą o której zaraz będzie mowa,tylko o tych jej przedstawicieli którzy postanowili Indianom „pomóc”i zbawić ich wbrew ich woli-przyp Mezamir)  potem nasze ryby i zwierzynę.

Potem zachciało im się naszych bogactw mineralnych, i aby je dostać, próbowali odebrać nam naszą władze samostanowienia o sobie.

Teraz oni chcą jeszcze naszej religii.

I oto ni stąd ni zowąd, mamy mnóstwo pozbawionych skrupułów idiotów, którzy kręcą się w kółko, mówią że są „szamanami”. [medicine people]. -Janet McCloud

 

„Biali ludzie w naszym kraju są tak oderwani od własnego życia i tak wygłodniali jakiegokolwiek życia prawdziwego, że będą się chwytać źdźbła trawy, aby się uratować.

Ale społeczeństwo „high tech” dało im posmakować szybkich namiastek [the "quick-fix" ].

Oni chcą, aby ich duchowość została spreparowana w taki sposób, aby zapewnić im natychmiastowy wgląd w Naturę, im bardziej sensacyjny i cudaczny, tym lepiej”.-Vine Deloria, Jr.

 

„Biali ludzie nie mają prawdziwego wyczucia naszych ceremonii, oni tylko je imitują”.- George Tinker

 

„Jeżeli biali wyznawcy New Age’u nie zaprzestaną wykorzystywać indiańskiej duchowości, staną się przez to w końcu naszymi wrogami. I naprawdę uwierz mi, kiedy mówię, że jesteśmy gotowi potraktować ich właśnie jako wrogów”.- Ward Churchill

Jasno i wyraźnie widać zdrowy stosunek rodzimowierców do tradycji własnych przodków,do własnej tożsamości,do multi kulturowej papki new age i misyjności, nawracania kogoś na cudzą kulturę i obyczaj,to absurd.

Nie jest to wyłącznie Indiański sposób myślenia.

Dlatego jeszcze raz przypominam dwa najważniejsze cytaty,dla utrwalenia:

”Każdy naród i obszar ziemi ma swoich dawnych bogów i duchy.

To one stanowią świętą energię waszej Ziemi.

Z nimi powinniście szukać porozumienia

i od nich powinniście oczekiwać pomocy”.

Tenzin Wangyal Rinpocze

 

„Powinno się wyznawać religię swojego kraju” -

Dalajlama wraz  z Tenzinem W.R.

Osoby cierpiące na misyjność są tak zaślepione nienawiścią do tego co inne i chciwością,że nie dostrzegają ogromu cudów dziejących się pod ich nosami,są ślepi na prawdę o świecie wokół siebie ponieważ światło którym się ich karmi i mami jest tak silne,że już dawno wypaliło im oczy.

„Gdzieś tam może i jest prawda, ale kłamstwa tkwią w naszych głowach”.Terry Pratchett

Są tak zaślepieni nienawiścią że zupełnie nie widzą krzywd wyrządzanych innym przez siebie i swoją misję na siłę,widzą tylko czubek własnego nosa i własny interes,pycha i egoizm  trawi ich od środka.

„O! Cóż jest piękniejsze niż wysokie drzewa!”-Leopold Staff

Ludzie tacy najczęściej trafiając pod „wodospad wrażeń duchowych” tracą zmysły bo nie są sobie w stanie poradzić z ogromem tego wszystkiego co w Naturze pozostaje dla większości ukryte/tajemnicze/okultystyczne/nieznane/mistyczne a co za tym idzie na pewno „złe”-bo nie znane.

To o czym teraz napisałem świetnie jest ukazana w starym Polskim filmie pt Alchemik Sendivius

„Serial powstał równolegle z filmem pod bliźniaczo podobnym tytułem („Alchemik”). Akcja cyklu toczy się w XVI wieku, kiedy żył najsłynniejszy polski alchemik Michał Sędziwój, czyli Sendigovius Polonus, niewątpliwie prototyp głównego bohatera. Były to czasy gorących sporów religijnych i filozoficznych, rozchwianych wartości i walk o władzę. W tych ostatnich imano się różnorakich sposobów, byle tylko osiągnąć zwycięstwo”.

http://www.filmweb.pl/serial/Alchemik+Sendivius-1988-3755

To straszne gdy uczy się ludzi aby bali się tego co jest np objawem otwierania się na świat duchowy.

Wtedy taki człowiek robiąc postępy na drodze duchowego rozwoju,najpewniej wystraszy się sukcesu i ucieknie,pozostanie w bezruchu przekonany o słuszności tej zgubnej decyzji.

„W starożytnym Egipcie umiejętności jasnowidzenia, pozwalającej zaglądać do innych światów, uczono. Odbywało się to wraz z przekazem odpowiedniej wiedzy i rytuałami oczyszczającymi, a zarazem przygotowującymi ciało i umysł ucznia na przyjęcie nowych informacji. Bowiem praca z Oczami Horusa nie jest zupełnie bezpieczna. Jeżeli ktoś zbyt wcześnie rozerwie zasłonę oddzielającą nas od tego rodzaju percepcji, naraża się na duże niebezpieczeństwo. Gdy doświadczenie i umysł nie pozwolą zespolić wizji z dotychczasową wiedzą i osobowością, może nastąpić wstrząs niszczący delikatną równowagę układu nerwowego. Prawdopodobnie wielu pacjentów szpitali psychiatrycznych to ludzie, którzy nie mogli zrozumieć sensu tego co zobaczyli i nie potrafili się odnaleźć drogi powrotnej do swojej zwyczajnej rzeczywistości. Przy obecnym stanie wiedzy o człowieku jest mało prawdopodobne, by ktoś pomógł im zrozumieć ich niezwykłe doświadczenia”.

Dorota Osińska – na podstawie rozmowy z Ashanem-Vulkanem

Ludzie zastraszeni,zmanipulowani nie potrafią się  odnaleźć w duchowym wymiarze Natury ponieważ dotychczas żyli w swoim świecie odcięci od praw(d) Przyrody i jej różnorodności,znali tylko jeden wąski punkt widzenia,ten”najlepszy”bo własny ale i tak pozornie własny,w gruncie rzeczy cudzy przejęty na własność ze strachu i pod presją otoczenia.

Ludzie są przytłoczeni,wystraszeni,zagubieni,zmanipulowani,stracili dawno temu więź której nagłe odzyskanie rozkłada ich na łopatki burząc ich dotychczasowy idealny prosty świat w którym ktoś decyduje za nich,ktoś wie lepiej,mówi im jak mają żyć,bierze odpowiedzialność na siebie za ich czyny,świat w którym wszystko co się dzieje ,dzieje się”bo tak” lub niewiadomo dlaczego gdyż ponieważ niezbadane są wyroki i koniec tematu.

Możliwe że cud się stał i dobranoc państwu,jutro postawimy w tym miejscu kolejny pomnik”tolerancji”.

Wszystkie pogańskie ścieżki głoszą powrót do natury,do korzeni,do źródła czyli do sedna.

Obecnie głoszą powrót ponieważ pewnego razu ludziom z przerośniętym ego ubzdurało się że wiedzą lepiej,że są mądrzejsi od Natury więc od niej odeszli ustanawiając się jej panem,wywyższyli siebie ponad nią uznając za jej pana i władcę a następnie rozpoczęli dziką jej eksploatację i niszczenie jej a pośrednio również siebie samych.

W normalnych warunkach poganie nie głosili powrotu do Natury,poganie głosili zakorzenienie i pozostanie w związku z Nią,

z tradycją,z kulturą własną,lokalną,z kulturą i spuścizną swych przodków,nie cudzych,bo nie ma tradycji która była by lepsza niż własna.

To nie ścieżka jest winna temu że człowiek idąc nią nie może dojść do celu.

To nie pogaństwo jest winne że powołują się na nie czasem głupi ludzie nie rozumiejący istoty pogaństwa.

Winny jest człowiek który skacze ze ścieżki na ścieżkę lub próbuje iść kilkoma na raz,bądź podąża  pod prąd czyli w opozycji do siebie,do swojej natury,do tradycji pozostawionej nam przez naszych poprzedników którzy całą swą mądrość zdobywali wśród lokalnych społeczności zwierząt,roślin po to by kolejnym pokoleniom   przekazać tę wiedzę  i uczynić nasze życie łatwiejszym,pełniejszym.

„Ludzie potrzebują fantazji aby uczynić swoje życie lepszym?

NIE.LUDZIE POTRZEBUJĄ FANTAZJI DO BYCIA LUDŹMI”- rozmowa Śmierci z Susan w filmie Wiedźmikołaj

Zdobywali dla nas wiedzę wśród duchów tych konkretnych miejsc,tej konkretnej szerokości geograficznej gdzie obowiązuje ten konkretny a nie inny obyczaj i zasady.

Podążanie za modami i trendami powinno być obce dla pogan, którzy powinni pozostawać w objęciach Matki Przyrody szukając pieszczoty na jej łonie. Ona zawsze dostarczy im ciepła i ochrony.

Większość ludzi podąża jednak za iluzjami,mamieni pięknymi słowami o miłości i pokoju(słowami z których w praktyce tradycyjnie  nic nie wynika, ponieważ jak dotąd nigdy nic dobrego z nich nie wynikało )ulegają iluzji szukając duchowości tam gdzie jej nie ma.

Wszystkie antypogańskie ruchy religijne prowadzą do akulturacji,iluzji i fikcji,atrakcyjnej ponieważ podszytej dreszczykiem niezwykłych emocji, które powstają na styku  mistycyzmu/okultyzmu z naturalną potrzebą człowieka do przeżywania sacrum oraz ze strachu przed śmiercią.To właśnie na strachu najłatwiej jest żerować.

Przedstawiciele tych antypogańskich ruchów na łamach swych pism i for deklarują i gloryfikują postawy antypogańskie.

Istnienie takich ruchów świadczy o kryzysie duchowości nie tylko w Polsce ale i na świecie.

Ludzie by doświadczyć duchowości,ulegając iluzji w wyniku ciągłego nagabywania ich i nieustannej agitacji oraz  ze strachu z powodu zastraszania ich piekłem,diabłami,potępieniem,wykluczeniem ze społeczności lokalnej itp , wchodzą w obrzędy religii egzotycznych,oderwanych od kultury swych przodków(o których właściwie ciągle nic nie wiedzą poza kilkoma kłamstwami na ich temat,które biorą za prawdę.

Nie wiedzą nic o własnych przodkach  bo TV ich niczego na ich temat nie uczy a czego nie ma w TV to nie istnieje).

http://www.youtube.com/watch?v=roCWRM1gRTU&feature=player_embedded#!

„WEŹ ZATEM WSZECHŚWIAT I ROZGNIEĆ GO NA NAJDROBNIEJSZY PYŁ, PRZESIEJ PRZEZ NAJDROBNIEJSZE SITO, A POTEM POKAŻ MI CHOCIAŻ JEDEN ATOM SPRAWIEDLIWOŚCI, JEDNĄ MOLEKUŁĘ MIŁOSIERDZIA. A JEDNAK… Śmierć machnął ręka. A JEDNAK DZIAŁACIE, JAK GDYBY ISTNIAŁ JAKIŚ IDEALNY PORZĄDEK ŚWIATA, JAK GDYBY BYŁA WE WSZECHŚWIECIE JAKAŚ… JAKAŚ SŁUSZNOŚĆ, WEDŁUG KTÓREJ MOŻNA GO OCENIAĆ”.

- rozmowa Śmierci z Susan w filmie Wiedźmikołaj

Uczestniczą w obrzędach religii cechujących się nienawiścią i nietolerancją wobec innych wyznań, szczególnie wobec pogaństwa Słowian/Polaków,pogaństwa które zostało przez nich ograbione doszczętnie.

Ci ludzie powinni być wdzięczni poganom,zawdzięczają im bowiem wszystko co mają,każde święto,symbol i sporą część filozofii obecnie wypaczonej  do tego stopnia że nie mającej z pogaństwem nic wspólnego(jakieś diabły i inne tego typu wariactwa,wmawianie poganom satanizmu to tradycyjna mowa nienawiści podszyta”miłością”).

 

W religiach monoteistycznych pokutuje ciągle irańskie założenie:”my wierzymy w dobrego boga a nasi wrogowie/innowiercy,wyznają złego boga/religię zła/są źli”.

„Niektórzy ludzie zrobią wszystko dla czystej fascynacji robienia tego.

Albo dla sławy. Albo dlatego, że nie powinni”.

 

„Prawdziwa głupota za każdym razem pokona sztuczną inteligencję”.

 

„Sposobem na nieśmiertelność jest unikanie życia”.-Terry Pratchett

Pozwoliłem sobie na mały przytyk do tych oto treści

http://www.psychomanipulacja.pl/art/rodzima-wiara-podstawowe-informacje.htm

ponieważ  uważam że stosując argumenty inne niż ich własne ;) mógłbym zostać nie zrozumiany i posądzony o NIENAWIŚĆ :D a chodzi mi o to by do paru osób coś dotarło wreszcie :) Może poczują się dotknięci,może coś ich zaboli w tych kamieniach które noszą zamiast serca(chociaż wątpię) i może wreszcie dzięki temu że przeczytają własne słowa pod swoim adresem,spadną im klapki z oczu i zrozumieją jak to jest być poganinem w państwie kościelnym,jak to jest być naprawdę prześladowanym psychicznie i nękanym z powodu wyznania .

Pogaństwo to Przyroda,Natura(nasza własna oraz wszystkiego co żywe) i Tradycja

Pogaństwo to przede wszystkim Przyroda,Natura i Tradycja  i ostatecznie Przyroda,Natura,Tradycja .

Napotykając w życiu mnóstwo różnych metod,prawideł,teorii i ścieżek,poganin powinien umieć się do nich zbliżyć

zadając sobie pytanie :”która z nich jest zgodna z moją naturą,przyrodą wokół mnie i tradycją mych przodków” i wybrać tę która:

1-jest zgodna z tradycją JEGO przodków

2-pozostaje z nią w związku

3- i jest zgodna z Naturą,tzn nie stara się być w brew niej.

Moja siostra/wiedźma/czarodziejka/Dakini?  ;) :*  powiedział mi  kiedyś:

„co dzieje się przeciw naturze obraca się przeciwko nam gdyż my sami jesteśmy częścią natury”.

Istnieją osoby uważające zetknięcie się człowieka z Ziemią za skutek utraty przez niego,wrodzonego magnetyzmu

który  posiada w sobie każda żywa istota.

Radzą nam abyśmy odcinali się od Matki Ziemi za pomocą grubych gumowych podeszew i obcasów w butach.

Chcą nas przekonać do spania w specjalnych łóżkach odizolowanych od Ziemi za pomocą szklanych nóżek

co ma nas uchronić przed Matką,przed wyssaniem z nas tego samego magnetyzmu(nie innego) w który nie kto inny tylko ONA SAMA nas zaopatrzyła!

Teoria fantastyczna,tylko co na jej temat mówi nasza Matka Przyroda?Wystarczy jej spytać.

Aby usłyszeć jej odpowiedź należy zdać sobie sprawę z prawideł których uczy nas Natura,czy w skład jej nauk mogą wchodzić  brednie o gumowej podeszwie i szklanych nogach łóżka?

Czy o tego typu rzeczach może myśleć człowiek zdrowy?Pełen magnetyzmu i sił życiowych?Nikt z nas nie rodzi się z gumowymi stopami,ewolucja nie wykształciła w żadnym stworzeniu elementów zbędnych,nic co żyje nie nosi w sobie szkła i gumy w celu odizolowania się od Ziemi.

Czy nasi przodkowie uczyli nas tego?Czy korzystali z takich”osiągnięć”technologicznych?

Czy nasi przodkowie(i jakikolwiek inny człowiek na świecie żyjący jak prawdziwy poganin)chorowali od biegania boso po piasku?

Czy popęd który skłania nas do zasypywania się w piasku na plaży lub siadania pod drzewem,nie jest naturalnym odruchem?

Nawet dziecko woli biegać na bosaka,noga czuje się lżej gdy jest naga,oddycha.

Czy kiedykolwiek jakiś szaman zalecał komuś gumowe podeszwy w celu szybszego powrotu do zdrowia?

Poganin/Człowiek  zdolny rozmawiać z Duchami Natury i nie pozbawiony spostrzegawczości,nie ogłupiony przez telewizję,trendy zagraniczne,jakieś mody i psychomanipulacyjną propagandę,bardzo szybko usłyszy odpowiedź Duchów Przyrody i zrozumie że większość swojej siły życiowej,swojego magnetyzmu,otrzymuje właśnie od swojej zdewastowanej,zaśmieconej przez ludzi,brudnej Matki Ziemi.

Matki której w zamian za życie jakie im podarowała i które stara się  w nas podtrzymywać za wszelką cenę,ofiarowali jej śmierć i zniszczenie.

Ziemia to spiżarnia,nasycona wszystkim co najlepsze i co niezbędne każdemu żywemu stworzeniu,a życie nie ogranicza się do nas ludzi.Nawet tzw materia nie ożywiona ma w sobie więcej życia niż niektórzy z tych mądrych i światłych ludzi wmawiających sobie i innym że życie i dusza to tylko ludzie.Nie rośliny,nie zwierzęta.

Co w takim razie z kryształami działającymi jak biblioteka w której można odnaleźć i zapisać dowolne informacje?

Nauka o kryształach zwana jest  krystalografią.

Długość wiązania międzyatomowego w sieci krystalicznej podajemy w angstremach:

 

 1Å =10-10 m np.: dla monokryształu diamentu 1,54 Å.

 

Można ją wyznaczyć z dużą dokładnością za pomocą pomiarów rentgenowskich.

 

Podstawowe, najmniejsze, powtarzające się elementy, z których zbudowane są kryształy  maja postać równoległościanów stworzonych z atomów lub cząsteczek i nazywane są komórkami elementarnymi.  Istnieje 14 typów komórek elementarnych.

Wspólną cechą kryształów naturalnych i syntetycznych czyli specjalnie hodowanych jest ich jednakowa budowa wewnętrzna.

 

Dla uproszczenia opisu  kryształów stosuje się sześć układów krystalograficznych a wśród nich 32 klasy krystalograficzne.

 

Komórki elementarne: a) prymitywna, b)o centrowanym środku, c) o centrowanej podstawie, d) o centrowanych wszystkich ścianach, e) romboedryczna.

 

Kryształy podczas wzrostu tworzą płaskie powierzchnie, które są ściśle związane z ich budową wewnętrzną.  Zespoły ścian na krysztale nazywamy postaciami krystalograficznymi. 

 

 Krystalograficzne postacie proste a) słup rombowy b) piramida rombowa c) podwójna piramida rombowa d) trapezoedr trygonalny e) dwunastościan rombowy

 

Trudno uwierzyć, że diament tworzą atomy tego samego pierwiastka zwanego węglem o symbolu chemicznym C.

 

Z takich samych atomów powstają więc różne kryształy odznaczające się różnymi właściwościami np.: diament jest twardy a grafit miękki.  Nie są to jedyne  struktury węgla wśród których znajduje się jeszcze karbyn (Rysunek 8) i  fulleryt C60. Nazywamy je odmianami alotropowymi węgla. W procesie powstawania kryształów duże znaczenie ma odpowiednie ciśnienie i temperatura. Do otrzymania diamentu wymagane jest wysokie ciśnienie i temperatura 1500 ˚ C. Proces powstawania kryształu nazywamy krystalizacją. Kryształy powstałe w skorupie ziemskiej zwane są naturalnymi. Istnieje wiele metod otrzymywania kryształów syntetycznych np.: przez odparowywanie rozpuszczalnika z roztworu, przez ochładzanie roztworu, przez dyfuzję, metodą Czochralskiego.  Cechami charakterystycznymi procesów krystalizacji jest ich powolność, stała ściśle określona temperatura i ciśnienie oraz istnienie zarodka kryształu.

Kryształy są wszędzie!

 

W postaci krystalicznej występuje większość ciał stałych. Czasami kryształy danej substancji  są tak małe, że nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia. Odznaczają się różnorodnymi cechami. Spotykamy kryształy o różnej barwie, połysku atrakcyjnym wyglądzie. Najdroższe są naturalne duże monokryształy diamentu. Cechują się uporządkowana budową wewnętrzną, stałą temperaturą topnienia i anizotropią. Znalazły wiele zastosowań w różnych dziedzinach naszego życia. Wraz ze wzrostem zapotrzebowania na nie rozwinęły się laboratoryjne i przemysłowe metody wytwarzania monokryształów.

Kryształy maja wiele ciekawych właściwości optycznych i elektrycznych, dzięki którym znalazły zastosowanie w elektronice, optyce, akustyce.  Cechują się anizotropią własności chemicznych i fizycznych czyli zależnością własności fizycznej lub chemicznej od kierunku przestrzennego np.:  prędkość światła, przewodnictwo cieplne i opór elektryczny są różne dla różnych kierunków w tym samym krysztale. Kryształy takie jak krzem i german znalazły zastosowanie w elektronice ze względu na swoje właściwości półprzewodnikowe. Centrum amerykańskiego przemysłu komputerowego nosi nazwę Doliny Krzemowej. Najtwardsze kryształy diamentu służą do wyrobu narzędzi do cięcia szkła. Monokryształy rubinu wykorzystuje się w laserach znajdujących zastosowanie min. w medycynie i kosmetyce. Podwójne załamanie światła w kryształach wykorzystuje się w przyrządach polaryzacyjnych.

http://www.teclaw.pl/pgokonek/publikacje/krysztaly.htm

Kryształy pamiętają-kryształy są martwe?Kamienie żyją kamiennym życiem,może innym niż nasze może na nieco niższym poziomie,a może wręcz przeciwnie?Może są zbyt wysoko by ciemni ludzie mogli to pojąć?

Niezależnie od tego pod jakim kątem by na to patrzeć,kryształy na pewno nie są martwe ponieważ w ich wnętrzach za dużo się dzieje,energia/życie w nich kipi.

Zegar kwarcowy – rodzaj zegara, w którym do odmierzania czasu wykorzystuje się drgający kryształ kwarcu. Drgania kryształu są zliczane przez układy cyfrowe, które pokazują aktualny czas na wyświetlaczu zegarka. Rezonator kwarcowy wytwarza sygnał o precyzyjnie ustalonej częstotliwości, przez co zegary kwarcowe są co najmniej o rząd wielkości dokładniejsze od zegarów mechanicznych.

 

Zegar kwarcowy został wynaleziony w 1927 przez Anglika Warrena Marrisona. Przez następne trzy dekady zegary kwarcowe były wykorzystywane jedynie w laboratoriach, co było spowodowane dużymi rozmiarami i konstrukcją podatną na uszkodzenia. W 1932 roku zegary kwarcowe były wystarczająco dokładne by zmierzyć niewielkie tygodniowe zmiany w tempie obrotu Ziemi.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Zegar_kwarcowy

Ziemia jest baterią do której wystarczy się podłączyć a wtedy chętnie odda nam swą siłę nie myśląc zupełnie o wysysaniu  z człowieka -swego dziecka-magnetyzmu którego sama posiada w nadmiarze i w który nas nieustannie zaopatruje.

Człowiek już dawno utracił więź z naturą,teorie o których piszę wyżej są dowodem że ludzkość jest chora,a choruje właśnie dlatego że szuka duchowości tam gdzie jej nie ma,szuka Duchowości w pałacach ze złota i pięknej kwiecistej pustej mowie żerującej na uczuciach,karmiącej się nimi i pozbawiającej ich ich :D

(kurcze,nie wiedziałem jak się odnieść w jednym zdaniu do ich-uczuć i ich-ludzi,a potem stwierdziłem że zostawię bez zmian tak jak jest,kto powiedział że o religii należy pisać poważnie i z grobową miną,nadętym patetycznym tonem?

Pogaństwo to życie a życie to radość,nie zostaliśmy stworzeni do tego by cierpieć i mieć poczucie winy,cierpienie to oznaka choroby,to taki…sms od natury w którym Przyroda przypomina nam że o czymś zapomnieliśmy i żyjemy wbrew jej zasadom).

Utrata więzi z naturą niebawem może doprowadzić do powstania kolejnych sensacyjnych teorii popartych autorytetem „naukowców”z której to teorii może wynikać że nawet świeże powietrze jest dla ludzi szkodliwe,że wysysa z nich siłę.

O wartości tej lub innej pogańskiej ścieżki,również rodzimej Słowiańskiej na której staram się skupiać,decyduje stopień jej neutralności i bliskości względem Przyrody i Natury(natury wokół nas i naszej własnej).

Teorie i ścieżki antagonistyczna,wynaturzone,  idące pod prąd,przeciwko Naturze(zamiast wyjść jej naprzeciw tak jak wychodzi się naprzeciw naszych dawno nie widzianych krewnych by ich ugościć a nie przegonić) najlepiej odepchnąć i nie zawracać sobie nimi głowy.

Przyroda wie najlepiej co jest żywym istotom potrzebne do zdrowego funkcjonowania.

Jeśli jacyś ludzie mimo wszystko wolą trwać przy swoim i podążać pod prąd,trudno.

Poganin powinien spoglądać na takich ludzi z głębokim współczuciem i absolutnie nie powinien odczuwać w sobie potrzeby misji nawracania kogokolwiek na swoją pogańską ścieżkę ,inną niż ta,którą  jakiś człowiek postanowił sobie podążać jak własną.

Niech idzie,sam zobaczy do czego dojdzie i niech sam ocenia czy to co tam znajdzie na końcu tej ścieżki jest tym czego szukał,do czego dążył,co było mu obiecywane w trakcie podróży.

Każdy ma własną ścieżkę do przejścia,swoje lekcje do odrobienia,idąc cudzą zatrzymujemy a może nawet cofamy własny rozwój duchowy.

Skupiając się na nawracaniu innych,tracimy cenny czas dany nam na przejście własnej drogi.

 „Życie jest krótkie i okazje, które przepuścimy, nie powrócą.”-Milan Kundera

„Czułość rodzi się w chwili, gdy człowiek zostaje wyrzucony na próg dojrzałości

i poniewczasie zaczyna uświadamiać sobie zalety dzieciństwa,

z których jako dziecko nie zdawał sobie sprawy”.-Milan Kundera

Prawdziwy Rodzimowierca uważa pogaństwo,tradycje przodków i Naturę za najważniejszy punkt swojego systemu filozoficznego ponieważ dostarczają mu one wiedzy o świecie,zdrowia psychicznego ale też fizycznego.

Podkreślam słowo wiedza,poganin nie powinien być osobą wierzącą w bogów,poganin powinien wierzyć bogom.

Powinien wiedzieć kim oni są i czego oczekują,powinien mieć z nimi osobisty kontakt bez pośredników,powinien wierzyć im(bogom),a nie w nich.

W zdrowym ciele zdrowy duch,chora dusza chore ciało.

Zdrowe ciało staje się dostojną siedzibą ducha nieśmiertelnego a więc ciało jest podstawą pracy duchowej i należy o ciało dbać.

Dewizą pogaństwa jest Zdrowy Człowiek.

Głównym zadaniem poganina powinno być pomaganie ludziom w osiągnięciu ideału człowieczeństwa.

Pogaństwo głosi tryb życia prawidłowy i naturalny a więc wychodzący na pożytek każdemu stosującemu się do niego.

Pogański tryb życia i filozofia oraz wiedza,są zgodne z naturą,nie może być inaczej skoro wszystkie one powstały w wyniku obserwacji natury oraz interakcji z nią i wszelkimi istotami mieszkającymi w niej.

Tak,również z duchami.


Gdy mowa o Duchach/Daimonach/Demonach,nie sposób nie wspomnieć o „dobru” i „złu”,dwóch największych iluzjach tego świata,z których wynikła do tej pory  masa nieporozumień i kwasów.

Każdy sobie definiuje to całe”dobro i zło” jak komu pasuje,jak komu wygodnie.

Już nawet walczy się ze „złem” które właściwie nie wiadomo czym jest ale to nie problem by z nim walczyć,zawsze można dokopać sąsiadowi zasłaniając się szczytnym celem walki ze „złem” :D zdefiniowanym wg własnej wygody,”sąsiad myśli inaczej niż ja”,dlaczego?Bo jest zły :D i (wiel)błądzi,a my go co zrobimy?

Nawrócimy!Czy tego chce czy nie,wszak to my wiemy najlepiej,bo myśmy są te „dobre” ludzie,ludzie po stronie „prawdy”

(definiowanej jak zwykle wg własnych wygód,czyli tak samo jak sławetne „dobro i zło”) :D

W pogaństwie akcent kładziony jest nie na walkę ze „złem” i na jego unicestwienie

lecz na doskonalenie siebie a przez to uodpornienie się na jego wpływy.

Duch

Pod tym względem „demony”(w takim potocznym rozumieniu tego słowa)można porównać do drapieżników które nie są dobre ani złe,nie są żadnymi sługami piekieł i księcia ciemności,mają po prostu swoje miejsce na tym świecie,są potrzebne ponieważ posiadają konkretną rolę do spełnienia w ekosystemie i łańcuchu pokarmowym,posiadają swoją,taką a nie inną dziką naturę która może stanowić dla człowieka zagrożenie ale nie musi stanowić zagrożenia,wszystko zależy od człowieka i tego jak postępuje względem innych istot.

Takie „zło” należy poskromić bez uciekania się do zabijania,a najlepiej oswoić je podobnie jak lwy w zoo czy w cyrku,gdzie treser odpowiednio przygotowany,może bezpiecznie chować swą głowę w paszczy „bestii” ;)

Takie”zło” należy oswoić tak jak kiedyś człowiek oswoił psa czyniąc go swym najlepszym przyjacielem i sprzymierzeńcem.


Walka z „demonami” jest analogiczna do drażnienia dzikich zwierząt w ich naturalnym środowisku.

Można popatrzeć z daleka,można dokarmiać,dbać,nie przeszkadzać,nie ingerować,wtedy nic nam nie grozi.

Niestety niektórzy ludzie poza walką i niszczeniem ( w imię jakiegoś tam”dobra”które sobie zdefiniowali tak jak im było wygodnie)niczego innego nie są w stanie wymyślić,do niczego więcej nie są zdolni(ogranicza ich własna zerowa wyobraźnia) a wszystko to na co ich stać dodatkowo podszyte i usprawiedliwione  frazesami o miłości o której nie mają pojęcia,jest powodem niszczenia i wywoływania cierpienia u coraz większej liczby naszych braci (bo duchy to nasi bracia,Indianie nazywają poszczególne grupy duchów Narodami/Rodzinami)którzy im bardziej przez nas cierpią tym większe stanowią dla nas zagrożenie.

Więc jeśli kogoś coś opęta/opętało,to jest to wyłącznie jego wina,tego który został opętany.

Egzorcyzm to nic innego jak wypalanie duszy.

Nie wiem jak inni ale ja sądzę że to boli,o wiele bardziej tego który jest wypalany niż tego  z którego się wypala.

Z duchami należy żyć w zgodzie.

Zło i dobro to pojęcia względne,są jak ciepło i zimno,tworzące jedno zjawisko o nazwie temperatura.

Tam gdzie uczono nas widzieć zwalczające się przeciwieństwa nie ma żadnych przeciwieństw,są tylko uzupełnienia.

Daj Duchom spokój Duch Ci da dwa.

Problemem bywają jak zwykle  ludzie którzy po przeczytaniu jednej książki czują w sobie tresera z 20 letnim stażem któremu nic nie grozi.

Pogański tryb życia i duchowość są zgodne z naturą i bronią się przed metodami powstałymi pod wpływem naszych sztucznych przyzwyczajeń wynikających z wygodnictwa i lenistwa.

Przyzwyczajeń osłabiających i wyniszczających nasze ciała,przyzwyczajeń wpędzających nas w choroby.

Myli się ten kto utożsamia pogaństwo z hedonizmem,hedonizm to cecha ludzi,nie pogaństwa.

Poganin bywa hedonistą ale to nie reguła.

Każde jabłko jest owocem ale nie każdy owoc jest jabłkiem.

Poganie wiedzą że nieśmiertelne Ja które w mniejszym lub większym stopniu mieszka w naszej świadomości,nie jest ciałem fizycznym.

Ciało służy owemu Ja do wypowiadania się i przejawiania w świecie materii,tej gęstszej,ubitej,bo przecież nawet powietrze jest materią czyli energią,nawet kamień jest energią,wibracją danej częstotliwości.

Poganin wie że otrzymał ciało/ubranie dla swej nagiej duszy,wie że jest to odzież tymczasowa

i rozumie to doskonale że jego ubranie nie jest nim samym.

Ciało jest narzędziem duszy za pomocą którego może się przejawiać,powłoka cielesna jest konieczna dla wykazania istoty człowieka doskonalenia jej w danym stadium rozwoju.

Poganie wiedzą że ciało jest świątynią dusz i rozumieją że troska o ciało jest zadaniem mającym na celu rozwój wyższych sił człowieka dla których ciało staje się magazynem z którego poganin może czerpać moc potrzebną do życia.

To dzięki ciału ludzie doświadczają świata i  magazynują w nim bodźce,zapisują dane,tworząc bank z którego będą mogły korzystać kolejne pokolenia w cyklu reinkarnacji w obrębie danego rodu.

Dla poganina powinno być jasne jak Słońce że w źle działającym ciele,myśl nie może działać prawidłowo.

Zaniedbane ciało nie jest godnym narzędziem w rękach swego władcy-Ducha.

Nasi przodkowie żyjąc w zgodzie z prawami Natury przyswoili sobie ten punkt widzenia opierając się na zasadzie że ciało powinno znajdować się pod nieustanną i pełną kontrolą naszej duszy i tworzyć instrument poddający się ręce właściciela.

Umysłowi może podlegać bezwarunkowo tylko prawidłowo wyćwiczone ciało,odżywione i rozwinięte.

Dobrze rozwinięte ciało to takie które jest zadbane,zdrowe i krzepkie.

Niestety jak to u nas bywa,większość ludzi dąży do rozwoju ciała dla mięśni,myśląc że są one samym człowiekiem.

Rozwijając ciało nie wolno zapominać że jest ono TYLKO narzędziem w rękach wyższych pierwiastków człowieka

i że doskonalić je należy wyłącznie po to aby mogło służyć rozwojowi duchowemu.

Każdy z nas dostaje od bogów adekwatną do naszych potrzeb w danym życiu machinę fizyczną

i środki do utrzymywania tej machiny w porządku oraz do naprawy uszkodzeń

jakie w niej zachodzą dzięki ludzkiemu niedbalstwu.

Czasem uszkodzenia jakich dokonujemy w jednym z żywotów,są naprawiane przez kilka kolejnych wcieleń,wspominam o tym przy okazji gdyby ktoś spytał czemu bogowie powołują do życia ludzi kalekich.

To nie bogowie,to ludzie powołali się do bycia kalekimi w życiu poprzednim.

Bogowie dają im życie by mogli kontynuować proces naprawczy tak długo aż osiągną szczyty swych możliwości.

Ciało ludzkie zostało stworzone przez wielki rozum bogów,koncepcja i wykonanie naszych ciał świadczą o wielkiej mądrości i troskliwości bogów.

Poganie wiedzą że ciało/materia ,istnieje tylko dlatego że zostało zaprojektowane przez kogoś,nie może być dziełem przypadku,przypadek nie znosi powtarzalności a mamy przecież w naturze masę zjawisk które są niezmienne od zawsze.

Piorun zawsze jest piorunem,nie bywa nim,jest nim niezmiennie.

Gdyby piorun był dziełem przypadku to raz by był a innym razem by go nie było

a czasami stawałby się michą zupy zamiast piorunem,ot tak,przypadkowo.

Dla pogan jest to prawda oczywista,nie objawiona, że człowiek tak długo zachowa zdrowie i moc,jeśli swe czyny uzgodni z prawami Natury/Nauki,ustanowionymi przez Bogów.

„Na świecie istnieje wiele systemów filozoficznych. Konstrukcji logicznych, próbujących wyjaśniać naturę wszechświata i jego elementów. Każdy z tych systemów opiera się na jakimś założeniu lub grupie założeń, na bazie których buduje się następnie konstrukcje z wniosków, kolejno z siebie wypływających. Nie znamy dzisiaj ostatecznej Prawdy o Rzeczywistości.”

 

„Druidyzm jest więc systemem – czasem nazywanym bardziej poetycko „ścieżką” – w którym występują elementy filozofii i religii. Nie jest to w stu procentach religia, gdzie na wszystkie pytania pojawia się odpowiedź „Bo bóg tak chciał”, nie jest to także system, gdzie całkowicie odrzuca się działanie „wyższych sił sprawczych”. Druidyzm stara się łączyć jedno i drugie.

 

Przykład:

Możemy powiedzieć: „Bóg (czy bogowie) stworzyli słońce i księżyc.” Możemy również powiedzieć: „Słońce i księżyc powstały w wyniku działania określonych praw i sił fizycznych”. Ale możemy powiedzieć też: „Bóg (czy bogowie), stworzyli prawa natury, dzięki którym możliwe stało się powstanie słońca i księżyca”. Trzecie sformułowanie zdaje się być najbliższe sposobom, za pomocą których druidzi starają się tłumaczyć świat. I nie chodzi o to, że druidyzm zawłaszcza sobie taki sposób myślenia, ale że podpisuje się pod nim.”

http://www.druidry.org/modules.php?op=modload&name=PagEd&file=index&topic_id=8&page_id=46

Poganie rozumieją że ciało istnieje dzięki duszy i wielkiemu rozumowi obecnemu we wszystkim co istnieje i działającemu w tym co jest materialne.Tak długo jak człowiek uzgadnia swe czyny z boskimi prawami Natury,tak długo zachowuje zdrowie i moc.

W momencie gdy ktoś z nas zrywa więź z Naturą natychmiast manifestują się w nim dysharmonia i choroba.

Z punktu widzenia pogańskiej filozofii śmieszne byłoby twierdzenie że Natura powoławszy  do życia nasze przepiękne ciała porzuciła je na pastwę losu.Każdą czynnością ustroju wszelkiego stworzenia kieruje Rozum obecny w Naturze a jej należy powierzyć się bez trwogi.

Natura której przejawy nazywamy przyrodą,zasadą życia itp,ciągle dąży do naprawienia wszystkich uszkodzeń;powoduje gojenie się ran,zrastanie złamanych kości,usuwa substancje szkodliwe nagromadzone w ustroju;-oto niektóre z tysięcy środków jakich używa Natura aby podtrzymać prawidłowe działanie machiny w skład której wchodzą takie elementy jak np nasze ciała-mechanizmy które w skali miko są odbiciem machiny w skali makro.

Zbyt często jest tak że mylnie rozpoznajemy chorobę w czymś co jest dobroczynnym działaniem Natury

dążącej do usunięcia toksyn i nieprawidłowości które tylko i wyłącznie z naszej winy przeniknęły do ustroju nie mogąc się z niego wydostać.

„Co to jest ciało.

Wyobraźmy sobie że dusza szuka siedziby czasowej w której mogłaby spędzić dany okres istnienia swego.

Okultyści wiedzą że do pewnego charakteru przejawów duszy jest jej niezbędna powłoka cielesna.

Spójrzmy jakie wymagania stawia dusza potrzebnemu sobie ciału i czy przyroda zaspokaja te wymagania.

Przede wszystkim duszy potrzebny jest nadzwyczaj złożony narząd fizyczny myśli,centrala,skąd  mogła by ona kierować działalnością ciała.

Przyroda daje jej taki narząd zadziwiający,tworzy mózg,w którym zawarte możliwości są nam dotychczas mało znane.

Ta część mózgu która pracuje człowiek w obecnym stadium rozwoju swego,stanowi zaledwie niewielką część całej powierzchni mózgu;pozostała część oczekuje jeszcze dalszej ewolucji  rasy ludzkiej.

Następnie dusza szuka narządów zdolnych do przyjmowania i zatrzymywania wrażeń świata zewnętrznego.

Odpowiadając na to żądanie przyroda tworzy oko,ucho,nos,narządy smaku,powonienia,oraz wrażliwe nerwy.

Oprócz tego natura przechowuje w zapasie i inne narządy receptywne dopóki ludzkość nie odczuje ich potrzeby.

Następnie mózg musi być w komunikacji z rożnymi częściami ciała.

Dlatego przyroda w zadziwiający sposób przesiała całe ciało nerwami,na podobieństwo drutów telegraficznych;po nich mózg otrzymuje depesze do wszystkich części ciała,uprzedzenia o niebezpieczeństwach,skargi,wołania o pomoc itp

Prócz tego ciało winno mieć też możność poruszania się gdyż nie zadowala się ono życiem rośliny i pragnie zmieniać miejsce.

Dąży do zdobywania różnych rzeczy i używania ich zgodnie ze swymi potrzebami.

Przyroda daje mu kończyny oraz mięśnie i ścięgna za pomocą których kończyny mogą działać.

Ciału potrzebne jest rusztowanie,przyroda tworzy  rusztowanie kostne zwane szkieletem.

Następnie dusza szuka środka środka fizycznego ku obcowaniu ciała z duszami i środek tego obcowania powstaje jako narządy słuchu i mowy.

Ciało wymaga układu roznoszącego materie odżywczą po wszystkich jego częściach aby odnawiać,dopełniać,poprawiać i wzmacniać wszystkie oddzielne narządy.

Oprócz tego rzeczą niezbędną jest by zbyteczne zepsute produkty zbierały się do ogólnego krematorium,przepalały się w nim i były usuwane z ustroju.

Przyroda tworzy życiodajną krew,arterie i żyły,poprzez które krew rozchodzi się po ciele  i spełnia swe zadanie,tworzy również płuca w których krew nasyca się tlenem i gdzie spalają się materiały zbyteczne.

Aby odnawiać i poprawiać swe narządy,ciało potrzebuje substancji wprowadzanych z zewnątrz.

Przyroda daje mu narządy które przyjmują pokarm trawiąc go i wydzielając zeń soki pożywne,doprowadzają do stanu łatwo pochłanialnego i wyrzucają z ciała resztki niepotrzebne.

W końcu ciało obdarzone jest zdolnością wytwarzania podobnych sobie istot i dostarczania drugim duszom siedzib cielesnych”.-Jogi Rama Czaraka

Skupiając się na studiowaniu mechanizmów i pracy ludzkiego ciała dostajemy szansę by odkrywać najdoskonalsze dowody świadczące o istnieniu w Przyrodzie wielkich zasad  życia .

Obserwując ludzkie ciało możemy dostrzec ich działanie upewniające nas że nie jesteśmy wytworem przypadku

 [...] człowiek jest czymś więcej niż ożywioną nicością, i zwierzę także.

Kto wobec tego sądzi iż jego byt ogranicza się do jego obecnego życia,

uważa się za ożywioną nicość: gdyż przed 30 laty był niczym, i za 30 lat będzie znów niczym”- Arthur Schopenhauer

Człowiek badając ciało uczy się wiary w rozum,ufności w to że jeśli Natura powołała go do istnienia w formie fizycznej to ta sama Natura

(i niezliczone jej manifestacje w postaci Duchów Natury)będzie go prowadziła przez życie.

Siły które podjęły się opieki nad nami w chwili naszego stawania się,mają nas w opiece teraz i będą nas mieć pod swoją opieką wiecznie.

Jeżeli tylko dostroimy się odpowiednio do przyjęcia naturalnych zasad życia-skorzystamy ogromnie.

Gdy będziemy z nimi walczyć odrzucając je i szli w ich stronę z nieufnością to narazimy się na cierpienie i choroby,doprowadzimy do tego że część Natury stanie się dla nas złem,diabłem przed którym trzeba się będzie bronić,diabłem który coraz silniej będzie nas”atakował”.

Odrzucając prawa Natury skazujemy się na cierpienie we własnym piekle na Ziemi,wśród naszych „diabłów” które sami sobie tworzymy mniej lub bardziej świadomie a ludzi chętnych do żerowania na naszej niewiedzy i strachu nie brakuje,jest wielu którzy zrobią wszystko by w nas utrzymać lęki i strach abyśmy mogli cierpieć i chorować niszcząc świątynie naszych dusz,nasze ciała.

Najłatwiej jest ludzi bronić przed czymś co nie istnieje,jeśli nie ma zagrożenia to trzeba je stworzyć aby nadać w ten sposób sens  istnieniu swych wojsk.

Ludzie przywykli traktować chorobę jak jakąś istotę odrębną,rzecz realną,przeciwniczkę zdrowia.

To fałsz.

Zdrowie i brak cierpienia to naturalny stan w jakim powinien znajdować się człowiek,choroba nie jest niczym więcej jak tylko brakiem zdrowia.

Człowiek żyjący zgodnie z prawami Przyrody nie może być chory,wystarczy że naruszy chociaż jedną z zasad tworząc warunki nienaturalne,a wtedy ukażą mu się różne objawy które noszą nazwę takiej lub innej choroby.

Symptomy choroby nie są chorobą lecz są to starania Przyrody by usunąć nienaturalne warunki i przywrócić w nas prawidłowe działanie ustroju.

Zbyt przywykliśmy do traktowania choroby jak samodzielnej istoty,ciągle mówiąc o niej w ten sposób.

Mówimy że to ona nas napada,że ona się w nas zagnieździła,że ona rozwija się w nas,że ona jest silna lub słaba,że można lub nie da się jej wyleczyć.

Zaczęliśmy ją traktować jak istotę obdarzoną charakterem,celowością,złą wolą by nam szkodzić i obdarzoną innymi atrybutami istot rozumnych.

Dążymy do zabicia jej lub przynajmniej wystraszenia zapominając że Natura nie jest czymś nietrwałym i niepewnym.

http://s3.amazonaws.com/data.tumblr.com/tumblr_ln2ab0wskq1qj6juso1_1280.jpg

Życie w nas przejawia się wg pewnych praw,ściśle określonych,stałych,nieprzypadkowych.Każdy żyje życiem które albo jest albo go nie ma.Życie jest jak przestrzeń,nie ma kilku rodzajów przestrzeni.

Życie płynie po swej określonej wyznaczonej linii,rozwijając się powoli póki nie osiągnie zenitu po czym schyla się ku zachodowi aż do chwili gdy dusza zakończywszy przeznaczone jej w tym ciele lekcje opuści je.

http://www.youtube.com/watch?v=tu3EcAHdHlE&feature=artist

Zrzuci stare zniszczone ubranie przechodząc do następnego okresu swego rozwoju.

Przyroda nie ma w tym interesu  aby żywe formy powołane przez nią do istnienia rozdzielać  z ich fizyczna powłoką przedwcześnie zanim nie osiągną podeszłego wieku i nie zbiorą doświadczeń oraz wiedzy.

„Gdyby ludzie wiedzieli, kiedy umrą, staraliby się żyć lepiej.

GDYBY LUDZIE WIEDZIELI, KIEDY UMRĄ, PRAWDOPODOBNIE WCALE BY NIE ŻYLI.”-Śmierć ‚Kosiarz’

„Śmierć jest dziedziczna. Dostaje się ją po przodkach”.-Terry Pratchett

 

Odrzucanie duchowości na rzecz cielesności i hedonizmu jest takim samym błędem jak odrzucanie cielesności na rzecz duchowości turbo,stawianie duszy ponad ciałem niczego dobrego ciału nie zapewni.

Dusza nad ciałem nie góruje,dusza jest duszą a ciało ciałem/materią,oba ze sobą współpracują stojąc na równi.Dusza/energia jest we wszystkim,w każdym najmniejszym atomie.To wzajemne spotkanie ciała/materii i duszy pozwala zaistnieć temu co nazywamy życiem/ruchem,gdyby nie ciało,dusza nie mogła by działać w naszym materialnym świecie za jego pośrednictwem,gdyby nie dusza materia stała by się bezładną chaotyczną masą.

Ciało jest dla mnie awatarem duszy,emanacją,równie realną co dusza i równie nierealną,tzn że materia(stała ciekła gazowa),jakby na nią nie patrzeć,też jest tylko rodzajem wibracji i częstotliwości danego zakresu.

Ciało to wibracja basowa,dusza jest sopranem.W muzyce bas nie jest podrzędny,wręcz przeciwnie,bas to fundament określający tonalność a więc podstawę harmonii i całej reszty wibracji gam która dobierana jest własnie pod kątem tego co określa tonacja czyli podstawa,czyli głos najniższy ,ale najniższy nie w sensie ważności,hierarchii,dobra i zła, tylko wibracji właśnie.

Bas to niskie wibracje stojące na równi z altami i sopranami.

Słuch muzyczny decyduje o naszych możliwościach postrzegania harmonii i melodii,niektórych dźwięków niektórzy ludzie nie są w stanie usłyszeć i wyłapać,czy tzn że ich nie ma?

Podobnie jest ze światem duchowym,są ludzie którzy nie mają…”poczucia rytmu i słuchu”;) więc negują istnienie tego czego nigdy nie widzieli,to zrozumiałe.Osobie niewidomej od urodzenia ciężko wyjaśnić na czym polega zieleń czerwień,niebieski żółty i cała reszta barw,ślepiec zna tylko czerń.

Ciężko jest dyskutować o czymś co wykracza poza doświadczenie rozmówcy.

Dusza potrzebuje materii do tego by działać w świecie widzialnym w którym tylko nieliczni są zdolni postrzegać tę duchową rzeczywistość w jej czystej duchowej formie.Dla większość żyjących  jedynym dowodem na istnienie duszy może być jej  twór materialny,działalność artystyczna np tworzenie muzyki która jest totalną abstrakcją i nie da się jej złapać ani zważyć a jednak nikt nie neguje jej istnienia.No gdzie mieszka muzyka zanim zostanie zmaterializowana w postaci nut na papierze i dźwięków wydawanych przez instrumenty?

Jeśli będziemy uczyć nasze dzieci przestrzegania praw przyrody i życia z nią  w zgodzie,to śmierć w wyniku choroby stanie się rzadkością.

Każde z ciał fizycznych(m in ludzkie ciała,ciała zwierząt owadów i roślin)jest wypełnione pewną ilością siły życiowej dostarczanej  przez Matkę Ziemię która nieustannie działa z myślą o naszym zdrowiu,nie zważając na to że my lekkomyślnie i nieustannie naruszamy podstawy prawidłowych relacji z Naturą.

Często jest tak że rozpoznajemy chorobę w czymś co jest po prostu objawem działania ochronnego naszej siły życiowej,siły której celem jest wyrównać w organizmie wszelkie braki i naprawić uszkodzenia.

Taki stan,taka „choroba” nie jest wbrew pozorom aktem uwsteczniającym w jakikolwiek sposób żywy ustrój.Wręcz przeciwnie,jest to krok do przodu a objawy wydają się nam nieprawidłowe tylko dlatego że warunki w jakich żyjemy są nieprawidłowe w skutek czego cały wysiłek siły życiowej zostaje ukierunkowany na wznowienie prawidłowej pracy organizmu,co może być bolesne,niekiedy nawet bardzo.

„Prawdziwą wiedzę można znaleźć z dala od ludzi,

w wielkiej samotności, i nie można jej znaleźć przez zabawę

a tylko przez cierpienie.

Samotność i cierpienie otwiera ludzki umysł,

i dlatego szaman tak musi szukać swoich wizji”.-Siha Morou.Szamanka znana również jako Śnieżne Pióro

http://www.youtube.com/watch?v=RkuvY4XUGX4&feature=related (niestety zablokowany)

http://halloween-town.blog.onet.pl/Siha-Morou,2,ID423112482,n

Nadrzędną zasadą siły życiowej jest jej samozachowanie, które występuje wszędzie tam gdzie manifestuje się życie.

To pod jej wpływem samiec i samica odczuwa popęd płciowy,to właśnie ten instynkt żywi zarodek w łonie matki,zmusza matkę aby dzielnie znosiła trudy macierzyństwa.

To właśnie ta siła ten instynkt sprawia że rodzice odruchowo bronią swego potomstwa za wszelką cenę w każdych warunkach,nawet tych najmniej przyjaznych.Dlaczego?

Ponieważ we wszystkim przejawia się instynkt samozachowania gatunku któremu bynajmniej nie ustępuje drugi z instynktów a mianowicie instynkt życia indywidualnego,zgodnego z własnym wnętrzem i uczuciami.

Ludzie jednak bardzo często mylą miłość z przywiązaniem,są do siebie tak bardzo przywiązani,uzależnieni od siebie,wystraszeni samotnością więc myślą(mylą)że przywiązanie/uzależnienie to właśnie ta ich upragniona miłość.


„Być może kobieta i mężczyzna są sobie bliżsi, jeśli z sobą nie żyją i tylko wiedzą o sobie,

  i są sobie wdzięczni za to, że są, i że o sobie wiedzą. I do szczęścia tylko to im wystarcza”.  

„Miłość albo jest szalona, albo w ogóle jej nie ma”.

„Miłość nie wyraża się w pragnieniu uprawiania seksu

lecz w pragnieniu wspólnego snu.”-Milan Kundera

Intelekt człowieka nie jest domem instynktu samozachowawczego,jest on zagnieżdżony o wiele głębiej stając się podstawą naszego istnienia.Instynkt ten często staje się ofiarą zwalczających go motywów intelektu.

Wiele razy zmusza on człowieka do ucieczki mimo że ten postanowił wytrwać w niebezpieczeństwie

Rozbitka uczy jak naruszać prawa cywilizacyjne,uczy zabijać i zjadać towarzysza by gasić pragnienie jego krwią.

Duszącego się człowieka w walce o łyk powietrza ten sam instynkt potrafi zmienić w dzikie zwierzę

Ciągle i wszędzie instynkt ten manifestuje swą władzę.

Tam gdzie jest życie dąży on do jego zachowania a gdzie jest obecne zdrowie,instynkt dąży do jego zachowania.

Jedną z metod zachowania zdrowia stosowaną przez instynkt  jest wywołanie choroby po to by uwolnić nas od szkodliwych substancji którym otworzyliśmy drzwi do naszego wnętrza,własnym niedbalstwem i lekkomyślnością.

Instynkt ujawniając siły życiowe wskazuje nam właściwą drogę do zdrowia,a raczej wymusza na nas podążanie właściwą drogą(w przeciwnym razie pojawią się choroby),tak samo jak prawo natury zmuszające igłę kompasu aby ta zwracała się na północ.

Często schodzimy ze ścieżki Natury pozostając głusi na instynkty,te same dzięki którym ziarno puszcza pędy i rozpychając wszystkie przeszkody na swej drodze znacznie przerastające jego własną wagę,bezbłędnie toruje sobie drogę do Słońca.

Przykładem przejawu siły tego instynktu są właśnie drzewa,młode drzewko zawsze dąży wzwyż od Ziemi.

Nie potrzebuje pośredników i proroków  mówiących mu nieustannie do ucha jak ma rosnąć by wyrosło na zdrowe drzewo a nie na kulawego  wielbłąda.Ono samo wie najlepiej do czego dąży,ingerując w to,narażamy drzewo na chorobę.

Drzewo swe korzenie i gałęzie rozpościera we wszystkich możliwych kierunkach a w każdym przypadku pomimo masy kierunków do wyboru,korzenie wybiorą sobie drogę najlepszą dla siebie,tę które jest im niezbędna i każdy ich ruch będzie prawidłowy,żaden nie będzie grzeszny lub zły gdyż każdy z nich zapewni w przyszłości zdrowie i siłę całemu drzewu.

Zupełnie jak z duchowością u człowieka,ścieżek umożliwiających poznanie bogów w Naturze jest wiele,nie ma właściwszej ścieżki tak jak nie ma lepszego korzenia w drzewie.

Wszystkie ścieżki prowadzą do tego samego celu tak jak każdy korzeń zapewnia życie jednemu drzewu.

Obcinanie korzeni „fałszywych” i obstawanie przy zachowaniu tego najlepszego i „prawdziwego”korzenia,może doprowadzić jedynie do osłabienia drzewa,zmniejszenia liczby jego owoców i odporności na silne podmuchy wiatru.Żadne drzewo nie posiada jednego korzenia.Każdy korzeń pracuje dla jednego drzewa,każdy biegnie swoim torem,tym naturalnie wybranym przez siebie a nie przez drzewo które dopiero powstanie gdy korzeniom nic nie będzie zagrażać i gdy spokojnie będą mogły biec własnymi ścieżkami  dostarczając soki do pnia i liści.

Teraz gdy się zastanawiam nad budową drzewa,w jego korzeniach widzę węże,to takie moje osobiste skojarzenie.Korzenie jak istoty chtoniczne,wiją się i splatają w podziemiach,tworzą życie,od nich wszystko się zaczyna to one będą w przyszłości fundamentem pnia i to one są matką życia które kiełkuje z podziemnego świata,czerpiąc wodę(domenę podziemnych istot wężowych).

O wężach/smokach chciałbym  tutaj przy okazji wspomnieć.

http://28.media.tumblr.com/tumblr_lpz18rPKr31r0x8pno1_500.jpg

http://bialczynski.wordpress.com/2011/10/09/kazimierz-moszynski-duchowosc-slowian-wczoraj-i-dzis-komentarz-mezamir-snowid/

Uważam po prostu że trzeba wreszcie przywrócić pierwotne oryginalne znaczenie rdzennej symboliki węża/smoka i nie ulegać ogólnoświatowej histerii związanej ze strąceniem go w otchłanie piekieł w objęcia jakiegoś”zła”.

 

„Gdy Grecy chcieli uzyskać pouczenia na temat zdrowia, sypiali w świątyniach Eskulapa [którego symbolem był wąż], a Rzymianie — w świątyniach Serapisa [kojarzonego ze zwiniętym wężem].”-Madeleine Miller i J. Lane Miller

 

„Ale jak to się stało, że wąż stał się atrybutem bóstw uzdrowicieli, boskich lekarzy, że widnieje na emblematach, które przyjęły formę kaduceuszy ? Może jest to wynikiem nałożenia się na siebie kilku powiązanych ze sobą wątków mitycznych. Wydaje się, że pierwsi bogowie — lekarze nie posiadali wśród swych atrybutów węża. W dodatku miano lekarza związane było z innym zupełnie kompleksem — to mędrcy architekci byli obdarzani mianem lekarzy i z czasem czczeni jak bogowie. Tak było z egipskim Imhotepem. Kult boskich architektów rozwinął się w Indiach, a może i na Krecie, czego śladem może być skomplikowana postać Dedala. Tego rodzaju kult, rzecz jasna, mógł rozwinąć się tylko na tych terenach, gdzie budowano wspaniałe budowle, miasta i świątynie — kulturach par excellence miejskich.

 

 

Skąd jednak ten związek: architekt i lekarz? I skąd potem tak mocne związanie lekarza, uzdrowiciela z wężem? Może mamy tu do czynienia z procesem nakładania się znaczeń i przekształcaniem pewnych wielkich idei. Idźmy krok po kroku: ten „lekarski” wąż jest jakby wężem pnącym się ku górze, oplatającym laskę, choć może nawet wcześniejszy niż ideogram laski był obraz pucharu. Puchar — to znak Wody Życia, i jak już wiemy, na jej straży stoją węże. Nieraz sploty owego pnącego się ku górze gada odpowiadają liczbie siedem. Ophion siedmiokrotnie oplata Jajo Świata. Indra uwalnia z ciała Wrytii siedem rzek. Klasyczna forma labiryntu, np. z Krety ma siedem zwojów. I centrum. Labirynt i sploty kosmogonicznego

 

Węża pozostają ze sobą w związku znaczeniowym. Centrum, które tworzą -to miejsce odrodzenia, nowego życia. Budowle sakralne, które nawet pomijały symbolikę siódemki wpisywane były w ideę Centrum.

To w centrum piramidy spoczywa faraon — wiecznie żywy. Choć w sumeryjskich zikkuratach nie spoczywał władca, nieraz, najczęściej zresztą, miały one siedem pięter, a ich nazwy odsyłają do idei centrum, związanej z obrazem Góry jako axis mundi. Ten, kto tworzył takie budowle był jak bóg, skąd bowiem jeśli nie z Centrum bogowie zaczęli stwarzać świat… Wiara w ozdrowieńcze moce Centrum nie pozostały bez związku z przekonaniem o ozdrowieńczych siłach, którymi dysponował „boski” architekt.”

http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,2188

 

 

„Szaman może czerpać swą moc z jednego bądź z wielu źródeł w naturze.Każde z nich jest jego pomocnikiem.Szamani używają tych energii do diagnozowania i leczenia chorób psycho-fizycznych.

Używają tych mocy również jako obrońców ,przewodników,pomocników w samorozwoju .Jastrząb nie jest tylko pięknym ptakiem,jest również źródłem mocy duchowej.Może pomóc w jasnowidzeniu ponieważ ma doskonały wzrok,może być źródłem mocy ochronnej gdyż jest doskonałym łowca i wojownikiem,może być pomocny w podróżach duszy ponieważ potrafi latać na duże odległości pokonując niewyobrażalne przeciwności i siły natury.

Jest również szybki więc może schwytać nasz zagubiony umysł,odprowadzając go na miejsce doprowadzając do równowagi z mózgiem i ciałem.

 

Wiatr może przewiać choroby,chmury i  woda mogą zostać użyte jako do oczyszczania,mgła do ochrony,zaś wielka liczba roślin jako uzdrawiające czynniki pomagające zarówno fizycznie jak i duchowo.Wąż może wejść do ciała wytropić źródło choroby i pożreć je”.

 

 

(Fragment książki Bobby’ego Lake-Thom’a, znanego również pod Indiańskim imieniem

Medicine Grizzly Bear-przyp Mezamir)

http://www.nativehealer.net/Healer2005/about.html

Siły życiowe Natury czynią dla naszego zdrowia  wszystko co tylko jest w ich mocy jednak należy pamiętać że wbrew naszej woli Natura nie jest wszechmocna,tzn żadnego cudu nie będzie w stanie dla nas uczynić(bo cuda nie istnieją,cud to określenie tej dziedziny Natury,tego zjawiska w przyrodzie której/którego człowiek jeszcze nie rozumie z różnych powodów:bo nie chce,bo wierzy że nie wolno mu chcieć,boi się chcieć oraz wielu innych ograniczeń nakładanych przez ludzi na ludzi)jedynym jej cudem jaki nam ofiarowała jest nasze istnienie i od nas zależy czy wykorzystamy ten dar czy zmarnujemy go.

Pomimo tego że Natura nie jest w stanie zmusić nas do bycia zdrowym to jednak nigdy rąk nie opuszcza.

Stara się przystosować do każdej okoliczności do jakiej ją zmusimy mniej lub bardziej wyrywając się spod jej opieki,walczy z przeciwnościami jakie dla niej stwarzamy tak jak może, byle tylko utrzymać w nas życie i zdrowie na tyle na ile się da,na ile Jej pozwolimy krępując jej ręce.

Rozwiąż Ją a będzie utrzymywać Cię w stanie doskonałego zdrowia;ogranicz Ją warunkami życia bezmyślnego i nienaturalnego a Ona i tak będzie się starała dostosować do nich i służyć Ci będzie do końca,nie zwracając uwagi na Twój nierozsądek,ignorancję i niewdzięczność,nadal będzie walczyła za Ciebie,z Tobą dla Twojego dobra do ostatniej kropli krwi.

Będzie walczyła z Tobą wywołując choroby kiedy postanowisz stanąć jej na drodze do normalnego funkcjonowania wybierając sposób życia wypaczony,wynaturzony,oderwany od Natury.

Zasada przystosowania się występuje w każdym z przejawów życia.Ziarno które wpadnie do szczeliny skalnej też puszcza pędy,które szukając najlepszej drogi dla siebie,wiją się po skale zmieniając swój zwyczajny kształt lub (o ile są wystarczająco silne)rozsadzają skałę dla zachowania swoich zwyczajnych cech i formy .

Tak samo w przypadku ludzi,człowiek może żyć w szczęściu i zdrowiu w każdym klimacie i we wszystkich warunkach na dowolnej szerokości geograficznej,jego siła życiowa dostosuje się do potrzeb organizmu.Tam gdzie nie można rozsadzić skały życie będzie puszczać pędy nieco zdeformowane,odbiegające kształtem od typowej formy przewidzianej przez Matkę Naturę lecz mimo wszystko będą to pędy o postaci żywej i rześkiej.

W warunkach nienaturalnych,dążenie siły życiowej do równowagi będzie skutkowało pojawieniem się chorób(„rozsadzaniem skały”)co z punktu widzenia skały może być „bolesne”  lub inaczej mówiąc,pewne warunki są naturalnymi warunkami w których dana choroba może funkcjonować,rozwijać się i żyć własnym życiem.

Sztuką jest umieć nie tworzyć warunków sprzyjających rozwijaniu się w nas choroby.

Pewne schorzenia wymagają określonych warunków dla siebie,w takich warunkach w których człowiek choruje,siła życiowa przyjmuję właśnie taką chorobową formę,tzn przystosowuje się do otoczenia i przejawia w nim  w sposób adekwatny.

Nikt nie jest w stanie rozchorować się tak długo jak długo przestrzega prawidłowych relacji z Przyrodą.

Zdrowie jest objawem życia w zgodzie z Naturą,życia w normalnych warunkach podczas gdy choroba to manifestacja życia w warunkach wynaturzonych.

Warunki które pozwoliły człowiekowi zaistnieć w tym świecie i uczyniły go zdrowym to warunki naturalne i zdrowe a więc korzenne,rdzenne,źródłowe pierwsze,jeszcze nie wypaczone przez nikogo i nie zdeformowane,nie zniekształcone przez ludzi ich filtrami rzeczywistości rzucanymi na wszystko co postrzegają dzieląc to na złe lub dobre,prawdziwe lub fałszywe a wszystko według własnych wygód.

Dobre lub złe jest tylko to co z perspektywy oceniającego przynosi mu korzyści lub nie.

Wszystko co istnieje we wszechświecie istnieje w nim z woli bogów,a więc NIC co istnieje nie jest złe,niepotrzebne.

Warunków w których czujemy się zdrowo należy bronić i przestrzegać ponieważ to one podtrzymują w nas pełnię naszych sił życiowych.

Pogłębiając więź z naturą tworzymy relację i okoliczność w której działalność sił życiowych nie jest skrępowana.

Tracąc więź z Naturą tworzymy relacje nieprawidłowe w których siły życiowe nie przejawiają  się w pełni,zaledwie fragmentarycznie,tworząc deficyty a to wcześniej czy później doprowadzi do wystąpienia w nas tego co zwiemy chorobą.

Cywilizacja i jej iluzoryczny po(d)stęp technologiczny tworzą nam warunki do życia coraz bardziej wynaturzonego,pozornie wygodniejszego,nic nie musimy robić,niebawem pewnie nie będziemy musieli nawet myśleć bo ktoś zrobi to za nas i powie nam jak żyć,jak żyć jest lepiej.

Ta sama nauka i postęp mają co prawda  potencjał by nasze więzi z Przyrodą pogłębić,najwyraźniej jednak to się nie opłaca,ktoś ma większą korzyść z tego że tracimy więź z Matką Ziemią zapominając coraz bardziej o jej istnieniu,o istnieniu Jej praw,stworzonych dla nas,nie przeciwko nam.Dzięki po(d)stępowi technologicznemu i lenistwu ludzi wygodnickich,sile życiowej coraz trudniej pracować tak jakby ona sobie tego życzyła.

SNY

Notowany w ostatnich dekadach XX w. rozwój nauki w takich dziedzinach, jak etnografia, antropologia, psychologia głębi i religioznawstwo, jak również nowoczesne rozumienie roli mitu i mitologii w kulturze (Mircea Eliade) sprawiają, że przymiotnik “prymitywna” w odniesieniu do wielu społeczności archaicznych jest nieuzasadniony. Świat mitu, religii i koncepcji filozoficznych często wykazuje wysoki stopień złożoności i abstrakcji, a jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, iż ma on za sobą czasami wiele tysięcy lat historii, powinniśmy zrewidować i odrzucić nasze europejskie poczucie wyższości. Musimy przyznać, że oficjalna zachodnia psychologia i medycyna dopiero w końcu naszego stulecia dochodzą do wniosków, które od tysiącleci są elementami tradycji szamańskich.

 

Z punktu widzenia nauki o sztuce świadomego snu jednym z najbardziej ciekawych i inspirujących przykładów koncepcji szamańskich jest praktyka snu w plemieniu Senoi, które zamieszkuje porosłe dżunglą wyżyny środkowej Malezji.

 

Senoiowie tworzą społeczność, która zadziwia bardzo wysokim poziomem zdrowia, zarówno w sferze psychicznej, fizycznej, jak i społecznej. Według Kiltona Stewarta, który przebywał wśród Senoiów kilka miesięcy w 1935 r., stan braku konfliktów, przestępstw, chorób umysłowych i fizycznych należy przypisać niezwykle zdrowej postawie psychologicznej, na którą ogromny wpływ miała nauka o świecie snu, a właściwie specyficzny kult otaczający marzenia senne i znaczenie umiejętności świadomego śnienia.

 

Senoiowie przekonani są, że każdy człowiek powinien nauczyć się kontrolować swoje marzenia senne i nauczyć się śnić świadomie, aby móc korzystać z pomocy osób, postaci i mocy, które tam się manifestują. Szczególnie jest to potrzebne, gdy spotyka się we śnie postacie wzbudzające lęk. Jeżeli dzięki odwadze osobistej i pomocy innych postaci snu uda się taką zagrażającą postać pokonać, zamienia się ona w “sprzymierzeńca”, który może pomóc nie tylko we śnie, ale także na jawie.

 

Z punktu widzenia współczesnej psychologii jest to pogląd głęboko uzasadniony, gdyż po przezwyciężeniu i zintegrowaniu lęku, urazu lub kompleksu zostaje uwolniona z podświadomości dodatkowa energia, służąca poprawie zdrowia i rozwojowi osobowości. Stąd ogromna rola psychoterapii w leczeniu nerwic i zaburzeń funkcjonalnych, będących wynikiem stresu, szoku lub innych negatywnych przeżyć psychicznych.

 

Według teorii snów Senoiów, w człowieku mieszka pięć dusz: w sercu sengin, która podtrzymuje życie w ciele; w wątrobie jereg, która może podróżować w czasie i przestrzeni; hinum, która odpowiada za funkcje mowy; w głowie ruai, która opuszcza ciało podczas snu oraz w oczach kenlok, która odpowiada za poznanie zmysłowe i wiedzę praktyczną. Najwyżej wtajemniczony, czyli ten kto osiągnął stopień halaka (szamana), potrafi sprawić, że wszystkie dusze oprócz sengin mogą wyjść poza ciało i współdziałać w świecie snu. Halak nie jest w plemieniu Senoiów funkcją społeczną (jak szamani w innych plemionach), lecz stopniem duchowego rozwoju, który każdy członek plemienia może osiągnąć.

 

Metody opanowania świadomego snu u Senoiów zakładają powiązanie między stanem snu i czuwania oraz docenianie roli snu.

 

Każdego dnia rano rodzina Senoiów zbiera się i rozmawia o snach z ostatniej nocy, wszyscy członkowie rodziny biorą w tym udział, a dzieci są pouczane przez rodziców i starszych, jak zachowywać się w czasie snu, co robić i jak reagować na senne wizje. Szczególne znaczenie mają dla Senoiów sny niosące przeżywanie przyjemności, które przedłuża się, dopóki nie pojawi się w nich coś wyjątkowo pięknego albo użytecznego, czym można by podzielić się z innymi. Bardzo często jest to taniec lub pieśń. Po obudzeniu się należy przedstawić taki dar innym współplemieńcom, a wszyscy bardzo to doceniają i traktują z należytym szacunkiem. O znaczeniu snu świadczyć może fakt, iż pod wpływem snu jednego z członków plemienia duża liczba Senoiów zmieniła swoje zwyczaje związane z ubiorem i odżywianiem oraz zmienił się status kobiet, które uzyskały równe prawa z mężczyznami. Tego typu zmiany zaistniałe pod wpływem jednego snu niemożliwe byłyby wśród ludów sąsiadujących z Senoiami.

 

Ponieważ postacie ze snu są, według Senoiów, jedynie wcieleniami rzeczywistych mocy istniejących w tamtym świecie, nie należy dziwić się, że we śnie przyjaciel zachowuje się wrogo, a stosunki seksualne zachodzą pomiędzy członkami rodziny. Wydaje się, że przyjemność seksualna odgrywa w snach Senoiów dużą rolę, a każdy sen erotyczny powinien kończyć się orgazmem i otrzymaną od sennego kochanka pieśnią, którą można przenieść do stanu jawy.

 

Bardzo interesującą teorię snu i wypływające z niej umiejętności posiadają Punanowie zwani także Dakajami, koczownicze plemiona żyjące w dżunglach południowego Borneo.

 

W 1977 r. ekspedycja naukowa braci Blair próbowała odnaleźć to płochliwe i nieuchwytne plemię, korzystając z pomocy na wpół cywilizowanego Punana o imieniu Berejo. Twierdził on, że Punanowie mają dwie dusze. Jedna z nich – “fizyczno-uczuciowa” – znajduje się w głowie, a druga to tzw. “senny wędrowiec”, który “we śnie i w specjalnym transie odbywa podróże, widzi innymi oczyma, dostrzega ścieżki, dzikie zwierzęta i zaginionych ludzi”. Tylko dzięki “sennemu wędrowcowi” Bereja bracia Blair odnaleźli w dżungli grupę Punanów, którzy nigdzie nie osiedlają się na stałe i niezwykle trudno na nich trafić. O głębi duchowej poglądów na sen świadczy wypowiedź szamana Punanów, który powiedział: “Senny wędrowiec może nas prowadzić nie tylko przez las, ale także przez bezdroża naszego życia wewnętrznego, to senne latające ciało zna nasz początek i nasz kres, i wiąże w jedno wszystkie czasy, wszystkie plemiona i wszystkie stworzenia.”

 

W kulturze zachodniej dominuje przekonanie, że sny są zjawiskiem nierzeczywistym i składają się z wyobrażeń i fantazji nie mających znaczenia. Na przeciwnym biegunie poglądów na sen znajdują się wierzenia wielu kultur archaicznych, które przypisują snom podstawową i zasadniczą rolę ontologiczną. Aborygeni wierzą, że Sen albo Epoka Snu, będąca mityczną przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, jest jedyną realnie istniejącą rzeczywistością absolutną, a świat materialny może istnieć tylko w powiązaniu ze Snem. Rytuały Aborygenów służą odnawianiu i umacnianiu tego kontaktu, bez którego świat przestałby istnieć.

 

Podobnie wielką wagę do snów przywiązują Irokezi z Ameryki Północnej, o których francuski misjonarz jezuita, ojciec Fremin pisał w XVII stuleciu: “Słusznie byłoby powiedzieć, że znają oni tylko jedno bóstwo – sen. Są mu całkowicie podlegli, posłusznie wypełniają wszystkie jego zalecenia [...], czują się zobowiązani dokładnie przestrzegać tego, co objawi im się we snach. Inne plemiona zadowalają się badaniem jedynie tych spośród swoich snów, które wydają im się szczególnie ważne i ciekawe, natomiast członkowie tego plemienia, których sposób życia uchodzi za bardziej religijny niż ich sąsiadów, czuliby się winni popełnienia wielkiego przestępstwa, gdyby zaniedbali analizę choćby jednego ze swoich snów. Ci ludzie wciąż tylko myślą o jednym, nie rozmawiają o niczym innym. Ich chaty są pełne snów.”

http://www.youtube.com/watch?v=fgNpwE3F7uo  Studio Alternatywne- Neoszamanizm 1/6

 

Pomimo iż być może ojciec Fremin nieco przesadził w opisie znaczenia snów u Irokezów, faktem jest, że podobnie jak Sigmund Freud, uważali oni, że sny są realizacją naszych pragnień i mają znaczenie symboliczne. Jako jedni z nielicznych zauważyli, że niektóre symbole należy interpretować w ich przeciwnym znaczeniu, dlatego też tłumaczenie snów powierzali tylko najwyżej wtajemniczonym i doświadczonym szamanom.”-Adam Bytof „Oneironautyka”

http://priveee.dyndns.org/Kippin/ONEIRONAUTYKA%20SZTUKA%20SWIADOMEGO%20SNU/

(Babilończycy tak mocno wierzyli w sny, że w przeddzień podjęcia ważnych decyzji sypiali w świątyniach, licząc na to, że otrzymają jakąś radę.Egipcjanie spisywali księgi ze szczegółowymi wyjaśnieniami snów.-przyp Mezamir)

http://www.dobreksiazki.pl/b9584-joga-snu-i-praktyka-naturalnego-swiatla.htm

Fragment

 

„Dziewczyna poprosiła stryja Rinpoczego aby usiadł na jej miejscu znajdującym się przed tym namiotem z tigle.

Stryj podszedł tam natychmiast i usiadł,ja poszedłem razem z nim i usiadłem po jego lewej stronie.

Gdy tylko stryj zajął swoje miejsce,jogin siedzący w środku namiotu z tigle złączył kciuki i palce wskazujące u obu dłoni,palce środkowe serdeczne i małe wyprostował,po czym oparł ręce na kolanach.

Uśmiechając się pełen szczęścia,jogin zaśpiewał bardzo piękną melodię,Piśń Wadżry „e ma ki ri ki ri”.-Czogjal Namkhai Norobu

(Zaciekawił mnie ten fragment ponieważ nieodparcie kojarzy się z inną frazą a mianowicie „kyrie”,czyżby kolejne zapożyczenie z orientu?

„W nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego wezwanie Kyrie eleison jest wykonywane TRZYKROTNIE, następnie Christe eleison także trzykrotnie i wreszcie Kyrie” Wiki-przyp Mezamir)

 

„Ponieważ śpiewał powoli pięknym aksamitnym głosem,wszyscy zgromadzenia przyłączyli się do niego ,wtórując mu jednym melodyjnym głosem aż do końcowego ra ra ra „ (kolejne skojarzenie,Ra bóg Słońca,Ra-ra-szek?/Swaróg?/Słońce?-przyp Mezamir)

„Moje ciało drżało i lekko pulsowało.Znajdowałem się w stanie hedeła i moje uczucia były nie do opisania.

Każde kolejne ra Z TRZECH ra,POD KONIEC PIESNI ,całę zgromadzenie śpiewało coraz to głośniej ,a ostatnie ra brzmiało potężniej niż odgłos tysiąca uderzających jednocześnie piorunów.Pod wpływem takich okoliczności obudziłęm się.

To właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszałem pieśń Wadżry.

Rano poszedłęm zobaczyć się ze stryjem Rinpocze.Opowiedziałem mu ze szczegółami cały sen.

Stryj owiedział :”To wspaniały znak wejścia w strumień mocy lini przekazu”.

Był naprawdę bardzo szczęśliwy,poszedł po notes aby zapisać moją opowieść.Później kiedy dorosłem,podarował  mi ten zapis abym mógł odświeżyć swoją pamięć.

Zapytałem go:”Co to za mantra „e ma ki ri ki ri”?Wyjaśnił mi że była to Pieśń Wadżry i łaskawie udzielił mi prostej inicjacji i wyjaśnień na temat”Wyzwolenia Przez Noszenie”,które znajduje się w Lama Gongdu.

(Wadżrajogini to bóstwa medytacyjne w formie Sambhogakaji,reprezentujące żeński aspekt pierwotnej mądrości-przyp Mezamir).

„Miałem wtedy 15 lat.Zdarzyło się to w środku drugiego podwójnego miesiąca Roku Wodnego Węża(1953) Przbywałem na odosobnieniu w Gjawo Ritrod w Trokhog w pobliżu Dokham.

Dwudziestego piątego dnia,po otrzymaniu od mojego stryja Khjentrula Rinpoczego inicjacji i wyjasnień do Dzogczen Njingthig Jaszi,wieczorem mistrz i uczniowie wykonali razem długą ganapudżę z Khandro Njingthig.

Nasptępnego dnia wcześnie rano miałem taki oto sen.

„Dziecko, kładąc się do snu, nie chce zerwać kontaktu z realną rzeczywistością, trzyma za rękę matkę lub ojca, a gdy ich nie ma, przytula do siebie swego misia.”-Antoni Kępiński

 

„Znajdowałem się w wielkiej jaskini Gjawo Ritrod, kiedy nagle do środka weszła piękna dziewczyna ozdobiona klejnotami.Pomyślałem że  być może jest to Zielona Dakini

,która siedziała po prawej stronie Pal Lhamo/Śridevi,gdy w jednym z poprzednich snów ujrzałem pięć Dakiń.Owa dziewczyna podarowała mi malutki żólty zwój i powiedziała niezwykle delikatnym,słodkim głosem:”Pal Lhamo daje to tobie”.-Czogjal Namkhai Norobu

 

„Opisując świat zjawiskowy który na ogół uważamy za rzeczywisty,Budda Siakjamuni używa w jednej z sutr wielorakich metafor.Porównuje w niej naszą rzeczywistość do spadającej gwiazdy ,złudzenia optycznego,migoczącej lampki maślanej, kropel rosy o świcie,baniek na wodzie,błyskawicy,snu i obłoków.Według Buddy cała złożona egzystencja wszystkie dharmy,a w istocie wszystkie zjawiska,są faktycznie nierzeczywiste( w sensie że nietrwałe-przyp Mezamir)i bezustannie się zmieniają.

([...] im dobitniej uświadamiamy sobie kruchość, nicość i zakrawający na marzenie senne status wszystkich rzeczy, tym wyraźniej jesteśmy też świadomi wieczności swej wewnętrznej istoty. Właściwie bowiem tylko w opozycji do niej poznaje się ów status rzeczy; tak jak szybkie płynięcie statku postrzegamy tylko w odniesieniu do stałego lądu, nie zaś patrząc na sam statek”- Arthur Schopenhauer-przyp Mezamir)

 

 

 

„Inna sutra wprowadza dodatkowe poetyckie metafory w celu ukazania zasadniczo nierzeczywistej(nietrwałej-przyp Mezamir)natury naszego stanu.

Są to:odbicie księżyca w wodzie,miraż,miasto składające się z dźwięków,tęcza,odbicie w lustrze,a także sen.

 

Mimo że w śnie możemy odkryć pierwotne i drugorzędne przyczyny jego powstania,to i tak w samym śnie nie ma niczego rzeczywistego/trwałego.

 

Chociaż istnieje wiele różnych warunków które mogą prowadzić do śnienia ,to wytwór tych warunków można podzielić na dwie kategorie:

zwyczajnych snów pojawiające się z karmicznych śladów* oraz inne rodzaje snów które powstają z przejrzystości umysłu.

 

*wg doktryny o karmie,wszystkie działania powodują nieuchronne,choć nie koniecznie natychmiastowe,konsekwencje.Termin”ślady karmiczne”odnosi się do „nasion”które istnieją w formie potencjalnej i dojrzewają w chwili pojawienia się drugorzędnych przyczyn.

W obrębie kategorii snów,spowodowanych przez karmę,wyróżniamy sny które są głównie związane z trzema stanami istnienia,czyli:ciałem,energią(bądź mową) oraz napięciami umysłu jednostki.

 

Istnieje również inny rodzaj snów,związany z karmicznymi śladami.

Drugi z wymienionych posiada trzy przyczyny którymi są karmiczne ślady powstałe w poprzednim życiu,w młodości oraz w niedawnej przeszłości jednostki.

 

W tradycji medycyny tybetańskiej,lekarz który bada źródła choroby,bierze pod uwagę również to,do której z przytoczonych wyżej trzech aspektów egzystencji odnoszą się sny chorego.

 

Dysponując tą informacją lekarz może odkryć prawdziwy stan i sytuację w jakiej znajduje się ciało,energia i umysł chorej osoby.Niekiedy jednostka która cierpi na trudną do wyleczenia chorobę,może się znajdować w tym stanie z powodu karmicznych przyczyn,które powstały w jej młodości lub nawet w poprzednim życiu.Może się również zdarzyć że choroba stanowi rezultat jakiejś karmicznej przyczyny,wywołanej przez podejmowane ostatnio działania.

Badanie snów staje się zatem jednym z najważniejszych środków analizowania i odkrywania głównych oraz drugorzędnych przyczyn problemu.

 

Co rozumiemy pod  pojęciem snów związanych z trzema aspektami egzystencji jednostki?

Te sny powstają jako rezultat wszelkiego rodzaju doświadczeń ciała,mowy i umysłu.W ten sposób doświadczenia bezpośrednio związane z elementami,energią i emocjami jednostki,mogą stać się natychmiastowymi przyczynami pojawienia się we śnie pozytywnych,negatywnych bądź neutralnych doznań.

 

Osoba która śpi w niewygodnej pozycji może odczuwać niewygodę lub ból.Ta przeszkoda może stać się bezpośrednią przyczyną pojawienia się negatywnego snu.Związane z umysłem uczucia takie jak radość czy smutek mogą również stanowić natychmiastową drugorzędną przyczynę powstania adekwatnych do naszego stanu snów.

Są to przykłady snów związanych ze stanami trzech aspektów egzystencji jednostki.

 

Jeśli chodzi o kategorię snów wywołanych przez karmę,to obejmują one sny,których przyczyna pochodzi z poprzedniego życia.W tego typu snach mogą się pojawić nieznane śniącemu rzeczy których nie doświadczył w tym życiu,np wizje innych krajów lub dziwnych ludzi o nieznanych obyczajach i języku.

Te sny mogą powtarzać się tak często że śniący zyskuje świetną orientację w dotąd nie znanym mu świecie.Tego typu doświadczenia sugerują istnienie bardzo silnego nawyku z poprzedniego życia,który pozostawił karmiczny ślad w jednostce.

Może się pojawić sen o niezwykłym kraju i mieszkającej w nim dziwnej osobie,która chce wpędzić w kłopoty lub zabić śniącego.Wskutek tego doświadczenia on bardzo silnego uczucia strachu.Czasami oznacza to że podobna sytuacja wydarzyła się w poprzednim życiu-tak silnie wpłynęła na stan jednostki ze pozostawiła po sobie karmiczny ślad.Ten ślad ponownie pojawia się wtedy gdy dojrzeją drugorzędne warunki.Jeżeli ktoś zamordował mnie w poprzednim życiu to w tym życiu ciągle mogę mieć sny o tym że jestem mordowany-to następny przykład tego typu snu karmicznego.

Nieprawdą jest że to co  śnimy zawsze dotyczy doświadczeń obecnego życia.

Jeżeli dane wydarzenie ma wielkie znaczenie,możesz je odczuwać życie za życiem.Kiedy śpisz bardzo głeboko możesz stworzyć doskonały potencjał dla zamanifestowania się w snach karmy z przeszłości.”-Czogjal Namkhai Norobu

„Karmiczne sny drugiego typu to te których przyczyny rozwinęły się w młodości śniącego.

Do trzeciego rodzaj karmicznych snów zaliczają się sny mające swe źródło w niedawnych działaniach które głęboko poruszyły daną osobę.

Przyczyny wszystkich trzech rodzajów snów są głównie karmiczne,co oznacza że wiążą się z wydarzeniem które w głęboki sposób wpłynęło na daną jednostkę,pozostawiając ślady napięć,strachu czy innej silnej emocji.

 

Podobną różnorodność znajdujemy wśród snów które związane są z przejrzystością jednostki-tu także występują sny związane z trzema aspektami egzystencji oraz z karmicznymi śladami.

Czym jest sen przejrzystości?

Sen przejrzystości manifestuje się wraz z pojawieniem się drugorzędnych przyczyn-dzięki drugorzędnym przyczynom przejawia się jako przejrzystość.

Możemy nawet otrzymać rady i przepowiednie na przyszłość ponieważ istnieją drugorzędne przyczyny przyszłych wydarzeń.Sen przejrzystości zazwyczaj śnimy wcześnie rano.Dlaczego?

Ponieważ na początku kiedy zasypiamy,śpimy bardzo głęboko. Z wolna zużywamy tę ociężałość i sen staje się lżejszy a wtedy przejrzystość dużo łatwiej się manifestuje.

Jeżeli udaje nam się praktyka nieprzerwanej obecności,wtedy zmniejsza się ilość karmicznych snów.Dzieje się tak dlatego ponieważ są one związane z napięciami.Stan kontemplacji czyli obecności,reprezentuje całkowitą relaksację,wskutek czego napięcia przestają się ujawniać.W miejsce snów karmicznych pojawia się więcej snów przejrzystości.

Jeśli chodzi o ten rodzaj snów przejrzystości który jest związany z trzema aspektami egzystencji,to wszyscy ludzie w swej naturze posiadają nieskończony potencjał i nieujawnione(„nadnaturalne” czyli wrodzone i niepojęte-przyp Mezamir)możliwości.

Chociaż Słońce świeci nieustannie to czasem nie możemy go zobaczyć ze względu na zasłaniające je chmury,a znowu innym razem możemy widzieć je przez kilka chwil gdy pojawia się pomiędzy nimi.

Kiedy wszystkie warunki są poprawne a ciało,mowa/energia,i umysł wskutek rozwijającej się praktyki pozostają zrelaksowane ,wtedy pojawia się wiele najrozmaitszych snów przejrzystości a niektóre z nich mogą antycypować przyszłe wydarzenia.

Podobnie jak zwykłe sny zawierające karmiczne przyczyny z poprzednich żywotów,mogą się również pojawić sny przejrzystości związane z z poprzednią karmą.

Jeśli śniący posiada odpowiednie zdolności jest w stanie przypomnieć sobie całe poprzednie życie,sto,a nawet 100 tysięcy żywotów.O takich niezwykłych pojawiających się dzięki niczym niezasłoniętej przejrzystości,możemy poczytać w biografiach Bodhisattwów i Arhatów.

 

Takie sa rodzaje snów przejrzystości .Stanowią one kontynuację i rozwinięcie zwykłego typu snów.Powstają głównie u praktykujących któzy zyskali już pewne doświadczenie w pracy z własnymi snami,lub którzy we śnie utrzymywali przejrzystość i świadomość.Takie sny manifestują się dzięki przejrzystości natury umysłu czyli Rigpy.

Rigpa to świadomość albo czysta obecność,naturalny umysł doskonały sam w sobie.

 

Noc jest dla nas bardzo ważna ponieważ w nocy upływa połowa naszego życia.Często jednak spokojnie przesypiamy ten czas bez żadnego wysiłku czy zobowiązań.Powinniśmy uświadomić sobie że praktykować można zawsze,nawet podczas n czy jedzenia.W przeciwnym wypadku trudno będzie osiagnąć postęp na ścieżce.”-Czogjal Namkhai Norobu

 

Polecam drugą równie niesamowitą książkę na temat snu autorstwa Tenzina Wangyala Rinpocze

http://www.dobreksiazki.pl/b3446-tybetanska-joga-snu-i-snienia.htm

Tenzin Wangyal Rinpoche

o swojej książce „Tybetańska joga snu i śnienia”

http://www.seremet.org/dzogczen02.html

 

„Skąd możesz mieć pewność, że całe twoje życie nie jest snem…?”-Jostein Gaarder

 

„Jesteśmy z tego samego materiału, co nasze sny.”-William Shakespeare

„Męczą lub dają odpocząć. Są twoje.

Czasem ukojenie, czasem paranoje.Sny.

Nawet gdy są złe to się budzisz, możesz w nich kochać lub mordować ludzi. Krzywe odbicie w witrynie twego ducha. Tajne, nie jawne jak życie. Tu wszystko dzieje się naprawdę.”-WWO

Każdy sen, ten czarowny i piękny, zbyt długo śniony zamienia się w koszmar. A z takiego budzimy się z krzykiem.”-Andrzej Sapkowski, Wieża Jaskółki

 

 

 

 

VIII. SEN ŚWIĄTYNIOWY

Z książki ‚Wiedza Tajemna W Egipcie’-Julian Ochorowicz

Wspomniany ustęp Strabonaa brzmi tak w całości: „W świątyniach Serapisa, wielką cześć bogom oddają,dzieją się tam bowiem liczne cuda lecznicze, w które najsławniejsi mężowie wierzą, dla siebie i dla drugich sen świątyniowy uprawiając” {XVII, 801). Co znaczy ów sen świątyniowy, postawiony w tak ścisłej zależności z cudami leczniczymi, jakie się dzieją w świątyni? Zanim na to pytanie odpowiemy, zobaczmy, w jaki sposób odbywało się przyjmowanie chorych w „świątyniach zdrowia” tak egipskich, jak greckich. Było ich bardzo wiele Oprócz poświęconych Izydzie, istniały w Egipcie 42 świątynie lecznicze poświęcone Serapisowi. W Grecji zaś gdzie urządzano je na wzór egipskich, poświęcone był także bądź Izydzie, bądź Serapisowi, bądź czysto greckim bóstwom. Najsławniejszą z nich była świątynia Eskulapa w Epidaurus w świątyni kraju Peloponezu. Bóg medycyny, Eskulap nazywany był sprowadzającym sny, a sztuki swojej miał się uczyć w Memfis. Świątynie budowano zwykle w miejscach odznaczających się zdrowym powietrzem i pięknymi widokami, często przy naturalnych źródłach mineralnych, albo nad brzegami morza.

Na wyniosłych pagórkach, otoczonych gajami, stały liczne zabudowania, posągi marmurowe, baseny,fontanny, do których dostęp tylko dla chorych i tylko pod pewnymi warunkami był dozwolony.

Umierających nie przyjmowano wcale, ponieważ nie wolno było umierać w obrębie świątyni, tym sposobem zabezpieczano chorych od smutnych wrażeń, a bóstwo leczące od niepowodzenia. Pierwszym warunkiem przyjęcia była uroczysta przysięga posłuszeństwa, spełnienia wszystkiego, co choremu zalecone zostanie.

Tym sposobem wykluczano wszystkich tych, którzy by chcieli tylko zabawić się w kurację i potem nie odbywszy jej w całości, rozpowiadali o niepowodzeniu. Następnie przez trzy dni odbywano post ścisły, a jednego dnia zupełny. Wina przez trzy dni używać nie było wolno, „ażeby nie zanieczyszczać duszy”.

 

Wspominając o tej diecie Galien, sławny reformator medycyny, powiada, że gdyby zwykły lekarz taką dietę zalecał swoim chorym, to by go nikt nie posłuchał, ale bogów słuchano (Epid. c. IV, sec. 8).

Po odbyciu postów, kapłani oprowadzali chorych po przedsionkach świątyni, okazując im i tłumacząc liczne pamiątki wyzdrowień, składane przez wdzięcznych pacjantów, w kształcie tak zwanych wotów, o których jeszcze później wspomnimy. Celem tego oprowadzania było niewątpliwie wzbudzenie wiary w leczniczą siłę bóstwa, pod którego wezwaniem działali. Następnie odbywano modlitwy i śpiewy religijne.

Nie były to zwykłe śpiewy ludowe, ale wspaniałe koncerty, w których brali udział najlepsi śpiewacy i muzycy.

Następowały ofiary ze zwierząt, kóre przynosili chorzy, celem ubłagania bóstwa: woły, kozy, cielęta,kury, co kto mógł. Zwierzęta te palono, a skórę z nich zachowywano.

Przed dopuszczeniem do snu świątyniowego chory jeszcze musiał wykąpać się i wysmarować, do czego używano specjalnie przygotowanych ludzi. Masowanie łączono z nacieraniem olejkami. W niektórych świątyniach używano w tym celu maści bursztynowej, po której jeszcze raz się obmywano, okadzano i dopiero z wieńcami na głowach, przybranych w czyste białe szaty wprowadzano chorych do świątyni.

Usypianie odbywało się albo w osobnych budynkach, na skórach zabitych ofiar, albo wyjątkowo w osobnym, wspaniałym łożu, na którym poprzednio usypiała kapłanka, jasnowidząca świątyni (w Tebach i w świątyni Belusa w Babilonie). Usypianie, jak zapewnia Pauzaniasz, odbywało się przeważnie w ciszy nocnej i w zupełnej ciemności, raz dlatego, żeby choremu nie robić dystrakcji, a powtóre dla zachowania tajemnicy.

W tym śnie świątyniowym (incubatio) chorzy sami przemawiali; niektórzy, jak zapewnia Aristides,wierszami określali naturę swojej choroby, przepowiadali nieraz, śmierć, albo też środki, których by dla uleczenia użyć należało. Tenże autor dodaje, że przepowiadania nie zawsze się sprawdzały, ale sprawdzały się dość często. Najczęściej śpiącemu pod natchnieniem boga ukazywały się jakieś zioła, których użycie rzeczywiście pomagało choremu, albo też chorzy sami przepisywali sobie tylko zmianę sposobu życia i środki higieniczne, gimnastykę, jazdę konną, polowanie, fechtunek, chodzenie boso po rosie; niekiedy środki czysto moralne, działające przez sugestię. Tak np. z opowieści Tacyta (Histor. lib. IV, c. 8) (Ennemoser.„Der Magnetismus”. Leipz. 1849, str. 369), Strabona (Geog. LXIII) i Swetoniusza (śm. Hesp. c. 7) znamy dwa wypadki cudownego wyleczenia za wskazówką we śnie odebraną, a udzieloną chorym przez natchnienie Serapisa w Świątyni Aleksandryjskiej.

  

 

Dwaj biedacy, z których jeden był prawie ślepy, a drugi miał rękę sparaliżowaną (musiał to być paraliż histeryczny), przepowiedzieli sobie we śnie, że mogą być uleczeni, jeżeli cesarz Vespazjan (Egipt był wówczas po panowaniem rzymskim), jednemu z nich śliną przetrzy oczy, a drugiego nogą dotknie i stopą podepcze (ut pede calcaretur). Podczas więc pobytu Vespazjana w Aleksandrii chorzy owi zaczęli go błagać o spełnienie tej przepowiedni. Vespazjan śmiał się z początku, ale ufny w swoje zwykłe powodzenie, dał się namówić dworakom. Jednakże, jako człowiek przezorny, zawezwał pierwej najsławniejszych lekarzy, by orzekli, czy w ogóle uleczenie tych ułomności jest możliwe. Lekarze, jak zwykle, mówili różnie (varie disserere), ale ostatecznie z ich orzeczeń zdawało się wynikać, że organ wzroku nie był uszkodzony, a ręka sparaliżowana, przy użyciu odpowiednich środków, mogłaby władzę odzyskać. Zdecydowano się więc na próbę, która wśród licznie zgromadzonego ludu odbyła się z powodzeniem. Ślepy przewidział, a

sparaliżowany odzyskał władzę.

Ponieważ chorzy, usypiani w świątyniach, sami zwykle nie pamiętali swoich snów, powtarzali je im kapłani, w takiej formie, jaką uznali za stosowną, jako poradę nie ich samych, ale bóstwa, pod którego wezwaniem sen sprowadzali. Jeżeli chory miał sny niejasne, alegoryczne, kapłani wykładali je na podstawie wprawy, jaką zdobyli w licznych obserwacjach.

Czy wszyscy usypiali? Strabo i Filostratus (w życiu Appol. z Tyanny L. 1), twierdzą, że nie. Nie wszyscy usypiali; z tych którzy usypiali, nie wszyscy mówili we śnie, a z tych którzy mówili, nie wszyscy mówili rozsądnie. Zupełnie tak, jak i dzisiaj, przy zastosowaniu hipnotyzmu i snu magnetycznego. Niektórzy jednak mówili trafnie i inne rzeczy nie tylko ich samych dotyczące i w ten sposób powstawały wyrocznie.

W jednym z ostatnich numerów lekarskiego dziennika „Bulletin Medical” znajduję fakt następujący:

lecząca się w szpitalu paryskim histeryczka dostała tak gwałtownego ataku, że niczym nie można było jej uspokoić. Po wyczerpaniu zwykłych środków, lekarze spróbowali hipnotyzmu. W uśpieniu chora uspokoiła się i zaczęła opowiadać szczegóły zbrodni, do której była wmieszana. Po obudzeniu nie pamiętała nic, ale gdy jej szczegóły powtórzono zmieszała się i opowiedziała resztę. Wskazania były tak dokładne, że za jej zgodą oddano sprawę policji.

Gdyby się to stało nie w jednym ze szpitali paryskich, ale w egipskiej świątyni zdrowia, kapłani byliby przede wszystkim zachowali rzecz w tajemnicy, a następnie „za natchnieniem bóstwa” wykryli zbrodnię i pociągnęli winnych do odpowiedzialności, dając tym samym ludowi dowód wiarygodności ich wyroczni. Że kapłani, dzięki swej wyjątkowej pozycji i tajemnym sposobom, mogli wydawać sprawdzające się wyrocznie, to kwestii nie ulega.Wszakże oni sami właściwie wszystkim rządzili i o stosunkach publicznych oni tylko jedni mieli dokładne wiadomości. Dla ludu wszystko było niespodzianką, mógł więc przyjmować za nadludzką wiedzę przyszłości to, co było tylko wnioskowaniem z teraźniejszości.Nie należy też zapominać, że na spełnienie przepowiedni kapłani sami mogli wpływ wywierać, co wcale nie wyklucza prawdziwego jasnowidzenia (zgadywania myśli, odczuwania na odległość i bystrego wnioskowania z teraźniejszości), będącego jednakże zjawiskiem rzadkim i nie dającym się wywoływać na zawołanie.

Najczęściej jednak liczyć można na jasnowidzenie wtedy, gdy ono dotyczy wewnętrznego stanu chorego i środków: do usunięcia własnej jego choroby odpowiednich. W tych kwestiach uśpieni najrzadziej się mylą, raz dlatego, że dzięki odosobnieniu od wrażeń zewnętrznych, dokładniej czują swój stan wewnętrzny, a po wtóre, ponieważ spotęgowanie pamięci pozwala im na podstawie po większej części bezwiednego, w ciągu całego życia dokonanego doświadczenia, odczuć, jaki środek lub jakie postępowanie byłoby w danym przypadku pomocne. Wreszcie niektórzy, wprost robią sobie wmówienie, czyli autosugestię, którą potem na jawie spełniają. Toteż formę egoistycznego jasnowidzenia głównie wyzyskiwali kapłani z niemałym dla chorych pożytkiem.”

 

kamienie w lesie

 

„Że coraz łatwiej przychodzi powiedzieć,

Ze snu się budząc: „W r ó ć m y ż   znów do snu.”-Cyprian Kamil Norwid, Aerumnarum plenus

„Zapewne sen jest przedsionkiem do czegoś lepszego.”-Tadeusz Miciński, Nauczycielka.

„We śnie jesteś moja i pierwsza,

we śnie jestem pierwszy dla ciebie.

Rozmawiamy o kwiatach i wierszach,

psach na ziemi i ptakach na niebie.”-Konstanty Ildefons Gałczyński

„Sen, brat śmierci.”-A.Mickiewicz, Pan Tadeusz, księga VIII

„Dla człowieka, który spełnił swoje naturalne obowiązki, śmierć jest tak naturalna i mile widziana jak sen.”-George Santayana

„Śnił mi się Freud. Co to znaczy?”-Stanisław Jerzy Lec

„Nie widzę cię, ani nie słyszę, ale cała moja istota wypełniona jest snem o tobie…”-Marcelina Kulikowska

„Sen jest balsamem dla duszy.”- William Shakespeare

„Sen jest pod-oceanem, w którym zanurzamy się co noc.

Rano budzimy się ociekający, bez tchu,

Z piekącymi oczyma.”-Jim Morrison, THE LORDS Notes On Vision

„Gdybym mógł śnić, śniłbym tylko o tobie. I nie wstydziłbym się tego”-Stephenie Meyer, Zmierzch

„Kto śpi, nie grzeszy, więc miła osobo,

nie będzie grzechu, gdy prześpię się z tobą.”-Jan Sztaudynger

„Nie ma snów śnionych wspólnie.”-Stanisław Lem (całe szczęście że to nie prawda-przyp Mezamir )

„Są rzeczy, których nie dowiesz się z książek. Są rzeczy, których nie dowiesz się znikąd. Jedynie śniąc możesz je znaleźć w innych ludziach”.

Słowa wypowiedziane przez Dale’a Coopera w serialu „Twin Peaks” Davida Lyncha

„Sen jest to skracanie sobie życia w tym celu, aby je wydłużyć.-„Tadeusz Kotarbiński

„Nawet gdyby świat miał się skończyć dziś, proszę mnie nie budzić…”-Kasia Nosowska, utwór Grooby, z płyty Sushi

 

„Jakże dużo śnimy o tych, przez których nie możemy zasnąć”.-William Shakespeare

„Człowiek, który przerywa swój sen, staje się przede wszystkim

igraszką swojej pamięci.-„André Breton

„Człowiek śpiący to człowiek zniewolony-„Dannie Abse

„Człowiek jest geniuszem, kiedy śni.”-Akira Kurosawa

„W moich snach znalazłem trochę piękna, którego na darmo szukałem w życiu, i wędrowałem przez stare ogrody i zaczarowane lasy.”-Howard Phillips Lovecraft

[...] życie nasze jest pokroju mikroskopijnego: stanowi niepodzielny punkt, który dostrzegamy poprzez dwie silne soczewki przestrzeni i czasu jako rozciągnięty i stąd nader pokaźny. Czas jest urządzeniem w naszym mózgu, iżby przepojonemu nicością istnieniu rzeczy i nas samych dać za pośrednictwem trwania pozór realności”- Arthur Schopenhauer

Jadamy nieprawidłowo,nieprawidłowo sypiamy, pijemy, oddychamy, myślimy, mieszkamy i ubieramy się.

Robimy wszystko dokładnie nie tak jak trzeba i nie robimy niczego co robić należy tak jak należy.

Dlatego nie posiadamy zdrowia a raczej posiadamy go tak mało jak tylko możliwe.

http://bialczynski.wordpress.com/2011/05/23/mezamir-snowid-poganski-rytual/

http://bialczynski.wordpress.com/2011/06/13/mezamir-snowid-poganski-rytual-ciag-dalszy/

Grafiki wykorzystane w tekście można znaleźć pod tym sznurkiem

http://myelvenkingdom.tumblr.com/

Chwała ! ! ! !

Jeszcze o 11 listopada czyli Święcie Odzyskania Niepodległości – komentarz własny i materiały od Tomasza Strejczyka

Posted in Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 16 Listopad 2011

Ponieważ życie dopisało kuriozalny komentarz do Święta 11 Listopada przytaczamy  własne zdanie na temat tego co widzieliśmy w mediach oraz komentarz Tomasza Strejczyka w postaci krążących  już po świecie dowcipów rysunkowych. Załączamy też link (również przesłany przez niego) do poważnego komentarza, który jest doskonałą analizą tego co widzieliśmy. Zamieszczamy, mimo, że publikowany jest przez telewizję daleką od sprzyjania Wierze Przyrody czy jakiejkolwiek innej wierze poza własną. Nie podzielamy wielu poglądów tej telewizji, co zrozumiałe, ale prawda jest prawdą i tylko prawdą. Kto pamięta metody działania z epoki PRL  ten miał okazję je sobie przypomnieć. Kto nie pamięta warto by je poznał. Zrozumie kto posiada władzę i jaki zamierza z niej zrobić użytek.


Nie wiem czy takie były marzenia mili0nów Polaków, gdy ustanawiali Solidarność: Czy naprawdę chcieli, aby rządziła nimi dalej Esbecja?! A raczej wiem. Na pewno takie nie były. Kiedyś polemizowałem z młodym człowiekiem, który oskarżał mnie na tych stronach o prawactwo w związku moim poglądem na temat oszustwa Okrągłego Stołu i konsekwencji tego oszustwa dla Wolnej Polski. Tak – jeżeli patriotyzm i demonstracja patriotyzmu, dumy z odzyskania Polski Niepodległej (przez kogokolwiek niezależnie od jego innych poglądów) jest prawactwem, a sprowadzanie lewackich bojówek z Berlina na Święto Niepodległości i prowokowanie przez policję burd jest polityczną poprawnością, to jakem stary hippis i anarchista JESTEM PRAWAKIEM.

Być internacjonalistą to podobno być człowiekiem bez ojczyzny, a więc czy przypadkiem tym samym  – nie bez prawa do ojczyzny? Internacjonalizm zostawmy Moskwie. Jak powiedziała pewna rosyjska reporterka po polskim 11 Listopada, na pewno nie internacjonalistka i osoba daleka od przychylności Prawicy, a nawet może i Polsce, tak daleka jak sama Moskwa jest odległa od demokracji – zdumiało ją, że w Polsce odmawia się jednej stronie prawa do demonstrowania swoich poglądów. Jej zdaniem, w każdym działaniu tutaj widać brak szacunku dla odmiennych poglądów. „Nie potrzeba nam tolerancji, nie uczmy się tolerować, czyli jak czyjeś poglądy ścierpieć – pouczała Polaków z anteny TV Polsat  – Możemy się nie cierpieć, ale nauczmy się szanować cudze poglądy! Nie mamy się tolerować, lecz szanować nawzajem.”  Oczywiście ten spóźniony apel o szacunek dla odmiennych poglądów i ludzi je wyrażających, to tylko wyraz lęku Nowej Klasy Posiadającej i jej popleczników, przed eskalacją gwałtu i odwetem drugiej strony. Tego rodzaju apele wygłaszane z mediów do Polaków przez Rosjan czy rękoczyny organizowane w Warszawie z pomocą Niemców, świadczą że ludziom, którzy to wszystko organizują urwał się kompas, oderwali się od rzeczywistości, szklane szyby salonów i własna pycha, kompletnie odcięły ich od horyzontu zdarzeń. W zasadzie muszę przyznać z ręką na sercu, że takiej bezczelnej propagandy i prostackich metod manipulacji nie było nawet za PRLu!

Sprawy idą w złym kierunku, ci ludzie prowadzą nas (o dziwo, w zgodzie z wyśmiewanymi, spiskowymi teoriami i scenariuszami) do WEWNĘTRZNEJ WOJNY. Zapomnieli już, że w Polsce Polaków obowiązują  Święte Zasady Królestwa SIS. To proste zasady i doprowadziły do całkowitego przewrotu na scenie Świata w 1980-1981 roku. To wtedy nastąpił przewrót, a nie w 1989. Niepotrzebna była żadna zgoda Gorbaczowa, ani żadne tajne porozumienia Papieża i Prezydenta USA. Zmiana  była już od 1981 roku FAKTEM SPEŁNIONYM, mentalnym przełomem. Przez 8 lat toczyła się w Polsce nieustannie, dzień po dniu podziemna wojna, a rząd Jaruzelskiego był traktowany jak śmiertelny wróg Narodu Polskiego.

Bo : Lud Królestwa SIS nigdy się nie poddaje, niczego nie zapomina, a co raz wziął za swoje to pozostaje jego na wieki wieków. Nigdy więc nie odpuszcza przewin i uczynionego na nim gwałtu. Nie ma szansy żeby przełknął uwłaszczenie komunistycznej nomenklatury. Prędzej czy później – niestety dla niektórych – do tego tematu powróci. Bo „nigdy”  i „nie wybaczać” to są  stare pogańskie zasady, to są „nauki Przyrody” – to ona, Przyroda, uczy nas, że to co wrogie należy traktować jak na to zasługuje: dopaść to zanim ONO nas dopadnie i nigdy się z tym nie zaprzyjaźniać. Bo prędzej czy później nas TO po prostu „pożre”. Tych starych,  pogańskich zasad (czy też zwierzęcych instynktów) nie udało się nigdy wytrzebić z serc Polaków – Ktoś zdaje się całkiem o tym zapomniał w 31 lat po  Wydarzeniach Sierpniowych.

Oto link: http://gloria.tv/?media=215417

Sprowadzanie bojówek z Niemiec na polskie Święto Odzyskania Niepodległości, które jest świętem wyzwolenia  spod niemieckiego reżimu, który zakazywał mówić w szkołach po polsku, to jest mocne przegięcie. Trzeba upaść na głowę i mieć w niej kompletny zamęt, żeby to zorganizować. Jedyne wytłumaczenie tej sprawy dla mnie, to śmiertelny strach przed własnym narodem, płynący ze świadomości, iż się go oszukało i okradło. Pamiętamy dobrze lęki Makbeta, który wszędzie widział krew i duchy swych ofiar – ta paranoiczna demonstracja przemocy jaką zorganizowały środowiska rządzące Polską świadczy o nich i ich stanie mentalnym głebiej i pełniej niżby tego chciały.

SKALA BREDNI JAKIMI SIĘ LUDZI KARMI I BEZCZELNOŚĆ POLITYKÓW, KTÓRZY SĄ URZĘDNIKAMI CHRONIĄCYMI INTERESY NOWEJ KLASY POSIADAJĄCEJ, A NIE LUDŹMI Z MISJĄ SŁUŻENIA NARODOWI JEST NIEWYOBRAŻALNA!

Przypominam też Młodym, bo może nie pamiętają, że ESBecja zawsze stosowała takie narzędzia, jak prowokacje zajść ulicznych, po to, żeby ograniczać wolność. Teraz bronią swojego stanu posiadania. Nie ma żartów, dla nich BÓJ To JEST OSTATNI – To jest wojna o ich majątki i przyszłość ich własnych dzieci, a nie o przyszłość jakiegoś pogardzanego i katowanego przez 50 lat PRL,  a potem lekceważonego i nadal pogardzanego oraz pouczanego przez kolejne 20 lat III RP, Narodu.

Tak jak nie raz już pisałem toczy się wojna o Polskę, bo Polska to łącznik między Wschodem i Zachodem. Jeszcze raz polecam do przeczytania Polskiego łącznika, którego wydanie nie bez powodu powstrzymano w 1991 roku i powstrzymuje się do dzisiaj. Ostatnio odrzuciło go Wydawnictwo Bertelsmana, i wydawnictwo Pol-Nordica, które słyną z publikowania powieści sensacyjnych  – czy to nie oczywiste?!

Tak jest, Polska zmieni dzieje Świata  po raz kolejny, czy ktoś tego chce czy nie. Pytanie tylko w jaki sposób je zmieni? Najlepiej by było żeby zaczęła zmieniać świat dla siebie, skoro INNI nie wahają się tego czynić. Zmieniają go dla SIEBIE a nie dla tej czy tamtej INNEJ strony.

Mam nadzieję, że RZECZYWISTOŚĆ nie zmusi nas do odstąpienia od świętej zasady tego BLOGA – Zmieniamy świadomość ale nie uprawiamy polityki. Ten tekst także nie ma służyć uprawianiu polityki, od tego są polityczne organizacje. Ten tekst  ma za zadanie tylko zwrócić uwagę na fakty, na prawdę i pomóc w interpretacji zdarzeń dziwacznych, bo w najwyższym stopniu dziwaczne jest to co się stało w Warszawie 11 Listopada. Nie wyobrażam sobie żeby do Waszyngtonu na Dzień Niepodległości jakikolwiek amerykański obywatel ściągnął bojówki z Teheranu i urządził lanie ludziom z amerykańskimi sztandarami w ręku.  Polska pod rządami Nowej Klasy Posiadającej staje się Mistrzem Świata w kreowaniu wydarzeń kuriozalnych takich jak Katastrofa Smoleńska czy 11 Listopada 2011 (11.11.11 – który przejdzie jednak do historii, a już myślałem że to tylko jakaś przypadkowa data!)

CB

Narcyza Żmichowska (1819 – 1876) – Strażniczka Wiary Słowian, emancypantka, pisarka

Posted in Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 14 Listopad 2011

Narcyza Żmichowska  (1819 – 1876) – Strażniczka Wiary Słowian, emancypantka, pisarka

 

Gabryella i jej Poganka

 

Z Wikipedii

 

Narcyza Żmichowska

, ps. Gabryella (ur. 4 marca 1819 w Warszawie, zm. 24 grudnia 1876 w Warszawie) – powieściopisarka i poetka, autorka Poganki. Uważana za jedną z prekursorek feminizmu w Polsce.

Biografia

Urodziła się w niezamożnej rodzinie ziemiańskiej. Jej ojciec, Jan Żmichowski, był pisarzem żupy solnej w Nowym Mieście nad Pilicą. Żmichowska urodziła się w Warszawie, gdyż tam przewieziono jej matkę, która trzy dni po urodzeniu Narcyzy zmarła. Wychowywała się u krewnych na Podlasiu. Uczyła się w pensji Zuzanny Wilczyńskiej, a następnie w Instytucie Guwernantek w Warszawie, gdzie jej nauczycielką była Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. W 1838 została guwernantką w rodzinie hrabiów Zamoyskich. W Paryżu, dokąd wyjechała z Zamoyskimi, spotkała swojego brata Erazma, emigranta po powstaniu listopadowym. Jego lewicowe poglądy wywarły znaczny wpływ na Żmichowską. Za namową i pod kierunkiem brata zaczęła gruntowne studia w paryskiej Biblioteque Nationale. Jako jedna z pierwszych kobiet uczęszczała na posiedzenia Akademii Francuskiej.

Pobyt we Francji spowodował w niej całkowitą zmianę: stała się „ekscentryczką”, śmiało wypowiadającą swoje poglądy i publicznie palącą cygara (co było wzbronione kobietom). Doskonała znajomość języka francuskiego oraz wszechstronne wykształcenie pozwoliły jej łatwo znaleźć pracę nauczycielki domowej czworga dzieci Stanisława Kisieleckiego w majątku pod Łomżą. Często wyjeżdżała do Warszawy, gdzie nawiązała kontakt z miejscowymi intelektualistami. Jej debiut literacki nastąpił na łamach „Pierwiosnka”, zaczęła też publikować artykuły w czasopismach: „Pielgrzym” (pod redakcją Eleonory Ziemięckiej) i „Przegląd Naukowy”, w którym publikowało wiele kobiet. Po śmierci brata, Żmichowska utworzyła grupę „entuzjastek”, w skład której wchodziły warszawskie emancypantki, które w latach 1842–1849 brały także udział w konspiracji. Przez wiele lat prowadziła zażyłą i osobistą korespondencję ze swoją mentorką, Wandą Żeleńską, a także z Bibianną Moraczewską[1][2][3]. Te listy oraz badania jej twórczości wskazują bardzo wyraźnie na orientację lesbijską autorki. Izabela Filipiak w eseju na ten temat omawia zabiegi środowiskowe podejmowane już od czasów współczesnych Żmichowskiej w celu ukrycia tego faktu[4]. Większość zachowanych listów podlegała silnej cenzurze (często przechodziły granice zaborów, a autorki związane były z ruchami społecznymi i niepodległościowymi) tak zewnętrznej (rosyjska, niemiecka i austriacka), jak i samocenzurze autorek, świadomych niebezpieczeństw, jakie ich treść mogła przysporzyć adresatce i nadawczyni. Ich część pochodzi z czasów uwięzienia Żmichowskiej. Bodaj jedyne nie cenzurowane listy Żmichowskiej zostały opublikowane przez Tadeusza Boya Żeleńskiego, syna jednej z adresatek, a także wydawcy wznowienia powieści Żmichowskiej w latach 1929-1930. Boy Żeleński opublikował fragmenty listów Pauliny Zbyszewskiej do Narcyzy z czasów, gdy przebywała w więzieniu, skutkiem pomówienia o działalność konspiracyjną. Korespondencja ta doskonale ukazuje stosunki pomiędzy przyjaciółkami:

(cytat) „Słuchaj Narcysso, Matka twoja gdyby żyła przeklęłaby miłość twoją – albo ciężką łzą opłakałaby nasz związek…” „Moja jedyna, ja ciebie kocham całą siłą mojego bytu – ale aby cię godnie kochać braknie i cnoty i wzniesienia ducha – nie dosyć jeszcze – ale co skarbów było w duszy mojej, wszystko ci oddałam – wszystko. W tobie tylko przychodzę do uczucia samej siebie…”[5]

W swojej pracy na temat genezy powieści „Poganka”, M. Mann dochodzi do wniosku, że jest to paraboliczna autobiografia autorki i że to Narcyza Żmichowska ukrywa się pod postacią kochanka bohaterki powieści[6].

W latach 1842–1845 Żmichowska mieszkała w Rzeczycy, gdzie prowadziła nielegalną szkołę wiejską, a także napisała swoje największe dzieło – „Poganka”.

Później, w latach 1844–1845, przebywała w Wielkopolsce, gdzie zajmowała się m.in. kolportowaniem nielegalnej prasy z polecenia Towarzystwa Demokratycznego Polskiego oraz innymi działaniami przeciwko pruskiemu zaborcy. W 1846 przeniosła się z powrotem do Warszawy i założyła pensję dla dziewcząt przy ul. Miodowej. Po wykryciu tzw. spisku rzemieślników uwięziono ją, a później zastosowano wobec niej areszt domowy.

Po powstaniu styczniowym ponownie wyjechała do Paryża, gdzie studiowała na Sorbonie. Zmarła po powrocie do kraju na skutek ciężkiej choroby. Została pochowana na warszawskich Powązkach.

Poglądy

Powieści Żmichowskiej podejmowały tematykę społeczną, ukazywały bohaterów wytrwale dążących do wyznaczonego celu. Pisarka była rzeczniczką zmiany celów narodu: romantyczne i wówczas raczej skazane na niepowodzenie dążenia niepodległościowe miała zastąpić realizacja potrzeb jednostek jako warunek dobrobytu społecznego.

Żmichowska była dydaktyczką i pedagożką; jej poglądy ukształtowały się w opozycji do poglądów Klementyny z Tańskich Hoffmanowej, której zarzucała „męski punkt widzenia”, konserwatyzm i brak patriotyzmu. Żmichowska opracowała program kształcenia dziewcząt. Uważała, że wiedza potrzebna jest kobietom przede wszystkim po to, aby mogły podejmować w życiu świadome decyzje i mogły wybierać także inne formy działalności społecznej, niż zwyczajowe funkcje żony i matki. Celem nauczania kobiet miało być ich usamodzielnienie; według słów Żmichowskiej: Uczcie się, jeśli możecie; umiejcie jeśli potraficie i myślcie o tym, żebyście same sobie wystarczyły, bo w razie potrzeby nikt na was z opieką i wsparciem nie czeka. Postulowała 2 programy kształcenia: jeden gospodarsko-praktyczny dla dziewcząt pragnących poświęcić się rodzinie i wychowaniu dzieci i drugi – naukowy dla uzdolnionych dziewcząt. Oba programy cechował nacisk na wyrobienie postawy narodowej i patriotycznej. Podstawą kształcenia było 5 przedmiotów: arytmetyka, geografia, nauki przyrodnicze, historia i nauka języków. Uczennice były zachęcane do samodzielnego myślenia, syntezy i wyciągania wniosków. Żmichowska zachęcała kobiety do tworzenia między sobą „siostrzanych więzi”, bo łączy je wspólny los (wprowadziła nawet nazwę takiej więzi: „posiestrzenie”).

Działalność Żmichowskiej zwróciła uwagę na rolę i znaczenie kształcenia kobiet w społeczeństwie.

Dzieła

Żmichowska jest autorką utworów:

  • Poganka (1. wydanie 1846)
  • Książka pamiątek
  • Dwoiste życie
  • Czy to powieść?
  • Ścieżki przez życie
  • Biała róża
  • Wolne chwile Gabryelli
  • Wykład nauk przeznaczonych do pomocy w domowym wychowaniu panien
  • Pewność

 

 

Narcyza Żmichowska -poganka i ekscentryczka

Ze strony: http://lotawica.blogspot.com/search/label/kobieta%20wiedz%C4%85ca

Którą w ogóle serdecznie polecam wszystkim entuzjastom sztuki wysokiej i mitologii słowiańskiej oraz miłośnikom przyrody:

http://lotawica.blogspot.com/search/label/mity%20s%C5%82owianskie

 

BESTYJA-NARCYZA-GABRYELLA- FEMINISTKA-ENTUZJASTYCZNA POGANKA EKSCENTRYCZNA
Narcyza Żmichowska (ur. 4 marca 1819 w Warszawie—zm. 24 grudnia 1876 w Warszawie) – ps. Gabryella, powieściopisarka i poetka,
Urodziła się w niezamożnej rodzinie ziemiańskiej. Wychowywała się u krewnych na Podlasiu. Uczyła się w pensji Zuzanny Wilczyńskiej, a następnie w Instytucie Guwernantek w Warszawie, gdzie jej nauczycielką była Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. W 1838 została guwernantką w rodzinie harbiów Zamoyskich. W Paryżu, dokąd wyjechała z Zamojskimi, spotkała swojego brata Erazma, emigranta po powstaniu listopadowym. Jego lewicowe poglądy wywarły znaczny wpływ na Żmichowską. Za namową i pod kierunkiem brata zaczęła gruntowne studia w paryskiej Biblioteque Nationale. Jako jedna z pierwszych kobiet uczęszczała na posiedzenia Akademii Francuskiej.
Pobyt we Francji spowodował w niej całkowitą zmianę: stała się „ekscentryczką”, śmiało wypowiadającą swoje poglądy i publicznie palącą cygara (co było wzbronione kobietom). Doskonała znajomość języka francuskiego oraz wszechstronne wykształcenie pozwoliły jej łatwo znaleźć pracę nauczycielki domowej czworga dzieci Stanisława Kisieleckiego w majątku pod Łomżą. Zaczęła publikować artykuły w czasopismach: Pielgrzym (pod redakcją Eleonory Zimięckiej) i Przegląd Naukowy, w którym publikowało wiele kobiet. Po śmierci brata Żmichowska utworzyła grupę „entuzjastek”, w skład której wchodziły warszawskie emancypantki, które w latach 1842-1849 brały także udział w konspiracji. Była osobą homoseksualną na co między innymi wskazuje jej prywatna korespondencja.
W latach 1842-45 mieszkała w Rzeczycy, gdzie prowadziła nielegalną szkołę wiejską, a także napisała swoje największe dzieło- „Poganka”.
Później w latach 1844-1845 Żmichowska przebywała w Wielkopolsce, gdzie zajmowała się m.in. kolportowaniem nieleganej prasy z polecenia Towarzystwa Demokratycznego Polskiego oraz innymi działaniami przeciwko pruskiemu zaborcy. W 1846 przeniosła się z powrotem do Warszawy, gdzie założyła pensję dla dziewcząt przy ul. Miodowej. Po wykryciu tzw. spisku rzemieślników uwięziono ją, a później zastosowano wobec niej areszt domowy.
Żmichowska była dydaktykiem i pedagogiem; jej poglądy ukształtowały się w opozycji do poglądów K. z Tańskich Hoffmanowej, której zarzucała „męski punkt widzenia”, konserwatyzm i brak patriotyzmu. Żmichowska opracowała program kształcenia, przeznaczony dla dziewcząt. Uważała, że wiedza potrzebna jest kobietom przede wszystkim aby mogły podejmować w życiu świadome decyzje i mogły wybierać także inną działalność społeczną, niż zwyczajowe funkcje żony i matki. Celem nauczania kobiet miało być ich usamodzielnienie wg. słów Żmichowskiej: Uczcie się, jeśli możecie; umiejcie jeśli potraficie i myślcie o tym, żebyście same sobie wystarczyły, bo w razie potrzeby nikt na was z opieką i wsparciem nie czeka. Postulowała 2 programy kształcenia: jeden gospodarsko-praktyczny dla dziewcząt pragnących poświęcić się rodzinie i wychowaniu dzieci i drugi- naukowy dla uzdolnionych dziewcząt o większych ambicjach. Oba programy cechował nacisk na wyrobienie postawy narodowej i patriotycznej. Podstawą kształcenia było 5 przedmiotów: arytmetyka, geografia, nauki przyrodnicze, historia i nauka języków. Uczennice były zachęcane do samodzielnego myślenia, syntezy i wyciągania wniosków. Żmichowska zachęcała kobiety do tworzenia między sobą „siostrzanych więzi”, bo łączy je wspólny los (wprowadziła nawet nazwę takiej więzi: „posiestrzenie”).
Działalność Żmichowskiej zwróciła uwagę na rolę i znaczenie kształcenia kobiet w społeczeństwie.

 

Narcyza Żmichowska i Wanda Żeleńska 

http://czytelnia.onet.pl/0,1157271,do_czytania.html


Fragment książki

Dlaczego ich przyjaźń zasługuje na miano niezwykłej? Na pewno dlatego, że wcześnie osieroconej Wandzie (z domu: Grabowskiej) dużo starsza przyjaciółka właściwie zastąpiła matkę; na pewno też dlatego, że dzieliła je nie tylko różnica wieku, ale i różnica temperamentów. Choć to Żmichowska nazywała siostry Grabowskie „ptaszynami” i „kwiatkami”, była o wiele mniej egzaltowana, za to bardziej powściągliwa i zdystansowana od uczuciowej, nadwrażliwej podopiecznej.

 

Barbara Winklowa

„Moja matka dlatego lubi panią Kotarbińską, że mówi z nią godzinami o Żmichowskiej, a ona godzinami słucha i kiwa głową, i tak kiwają obie, a kiedy się zaczną cytaty: <<Dziewczynki moje, o lube kwiatki >> albo <<Tylko się nigdy nie przyda na nic, próżnego serca pycha bez granic>>, wtedy już wprost moja matka jest wniebowzięta” – w ten sposób Tadeusz „Boy” Żeleński kpił ze szczególnej atencji, z jaką jego rodzicielka, Wanda Żeleńska, odnosiła się do starszej przyjaciółki. Pozytywistyczna pisarka Narcyza Żmichowska i matka autora „Słówek” to bohaterki kolejnej opowieści z serii „Pary i niezwykłe przyjaźnie” opublikowanej przez Wydawnictwo Literackie.

Dlaczego ich przyjaźń zasługuje na miano niezwykłej? Na pewno dlatego, że wcześnie osieroconej Wandzie (z domu: Grabowskiej) dużo starsza przyjaciółka właściwie zastąpiła matkę; na pewno też dlatego, że dzieliła je nie tylko różnica wieku, ale i różnica temperamentów. Choć to Żmichowska nazywała siostry Grabowskie „ptaszynami” i „kwiatkami”, była o wiele mniej egzaltowana, za to bardziej powściągliwa i zdystansowana od uczuciowej, nadwrażliwej podopiecznej. Na pewno odegrała wielką rolę w kształtowaniu się poglądów i zainteresowań młodej dziewczyny, jednak nie zdołała (i wcale nie zamierzała) uczynić z niej swojej godnej kontynuatorki. Wanda prowadziła wprawdzie działalność społeczną i publicystyczną, pozbawiona była jednak talentu literackiego i zmysłu krytycznego. Żadna z ich wspólnych prac nie przetrwała próby czasu.

Prawdę powiedziawszy także z całości dzieła Żmichowskiej pamięta się dziś tylko powieść zatytułowaną „Poganka”, a i to nie ze względu na jej walory artystyczne, lecz otoczkę obyczajowego skandalu, która nie straciła na aktualności – jest to bowiem historia, w której pisarka opisała swoją miłość do Pauliny Zbyszewskiej. Oczywiście doceniają „Gabryellę” (taki pseudonim obrała sobie pisarka) badacze polskiego pozytywizmu oraz historii literatury kobiecej i dla nich jest postacią ważną, mniej wprawiony czytelnik niespecjalnie jednak przejmie skandalem, zasługami na polu emancypacji czy głośnym sporem z inną ówczesną wielkością – Klementyną Tańską -Hoffmanową.

Barbara Winklowa o tym pierwszym pisze niewiele, co więcej próbuje niejako zatuszować go mało przekonującymi opowieściami o niespełnionym życiu uczuciowym swojej bohaterki. Być może po to, by nie rzucić najmniejszego cienia na nakreślony przez siebie portret bez skazy, ale i nie wypaczyć istoty relacji, jaka łączyła Żmichowską i Grabowską. Choć Wanda nie szczędziła swojej mentorce słów uwielbienia czy wręcz miłosnych wyznań, nie da się odbierać ich inaczej niż jako sposobu wyrażania się właściwego epoce. Anachronicznie dziś brzmiące listy, które wymieniały między sobą obie panie, dają o nim świetne pojęcie. Dlatego powiedziałabym raczej, że jest to opowieść o zwyczajnej przyjaźni w niezwykłym czasie.

Świadczy o tym szeroko nakreślony drugi plan, w którym pojawiają się postaci łaskawiej potraktowane przez historię. Poza wspomnianym już Tadeuszem Żeleńskim (który zaopiekował się korespondencją obu pań), także mali bracia Tetmajerowie, pasierb i syn Julii, siostry Wandy. Politycy, jak Karol Ruprecht i Jędrzej Moraczewski oraz lekarze – Tytus Chałubiński i Seweryn Markiewicz. Dzięki ciekawemu tłu grono potencjalnych zainteresowanych tą książką może powiększyć się jeszcze o specjalistów od XIX-wiecznych dziejów Polski i badaczy genealogii głośnych pisarzy.

Marta Mizuro

Narcyza Żmichowska

(Gabryella)

 

http://www.narcyzazmichowska.com/

Narcyza Żmichowska ur. 4 marca 1819 roku, zmarła 25 grudnia 1876.

Żmichowska podejmowała w poezji tematy filozoficzne, ubolewała nad upadkiem moralności i sprawiedliwości na świecie, jednocześnie wierząc w to wszystko, co wzniosłe i szlachetne. Z jednej strony była to osoba o nieprzeciętnej inteligencji, z drugiej pełna fantazji oraz gorących i wzniosłych uczuć. Szujski pisał, że była to osoba ekscentryczna i nerwowa, nieustannie pracująca nad sobą i wewnętrznie walcząca. Bardzo kochała swoje społeczeństwo i cała duszą pragnęła dla niego szczęścia. Jednym z głównych warunków do jego osiągnięcia miałoby być równouprawnienie oraz równouświadomienie wszystkich warstw społecznych. Demokratyzm był zasadą jej filozofii społecznej. Uważała również, że kraj będzie się rozwijał szczęśliwie kiedy będzie „ogniwem łańcucha ogólno- europejskiej kultury”, ważny jest wiec postęp cywilizacyjny. Żmichowska bardzo kochała Boga, czemu nieraz dała wyraz w swoich utworach. Jednak nie była to miłość bezrozumna, wręcz przeciwnie w sprawach religii charakteryzował ja duży krytycyzm, nie lubiła ortodoksji, uważała ze Bóg po to dał człowiekowi rozum, aby ten próbował Go pojąć. Szanowała kościół katolicki, jednak nie wierzyła mu ślepo. Nie rozumiała Żmichowska jak można prawdziwie kochać Boga, nie chcąc go poznać, to jest, nie zadając sobie trudu krytycznego rozbioru prawd religijnych, więc nienawidziła wszelkiej obłudy religijnej i bezmyślnej dewocji, poczytując je wprost za obrazę Boga.

Jedną z uczennic i jednocześnie jedną z najlepszych przyjaciółek Narcyzy Żmichowskiej była Wanda Grabowska (później Żeleńska).Wydaje się, że znała ona Żmichowską dosyć dobrze, więc myślę, że warte przytoczenia są słowa które na jej temat napisała:
„…Miałam to wielkie szczęście, że poznałam Narcyssę Żmichowską w pełni zdrowia i talentu, tryskającą życiem. Przedstawiła mi się jak postać tak niezwykła i oryginalna! Pominąwszy talent i geniusz poetki znakomitej, tyle w niej było dobroci, ciepła, rozumu, dowcipu tryskającego z każdego słowa. Umiała być nadzwyczajnie wesoła chwilami, porywająca w rozmowie, w stosunku osobistym nieporównaną! Dla nas, młodszych dziewcząt otaczających ją wtedy, była po prostu objawieniem nowych światów poezji, nauki, obowiązku obywatelskiego. Tej żywotności, jaką ona kładła w rozmowę każdą, nie zdarzyło mi się spotkać; nie tylko było to wymianą myśli, podziałem wrażeń, ale oświeceniem ciemnej drogi, sprostowaniem wątpliwości i rozbudzeniem tego, co drzemało na dnie duszy. Przypomnijmy sobie te jedyne w swoim rodzaju djalogi bohaterów powieści Gabryelli, a zrozumiemy czem mogły być rozmowy z nią samą prowadzone, ile światła rzucała na sprawy bieżące, na kwestje naukowe, z jakim dziwnym urokiem i z wyjątkową bystrością spostrzegawczą roztrząsała zagadnienia osobiste. Dotychczas, po latach tylu, trudno mi bez wzruszenia przypominać sobie tych chwil błogosławionych, którym najwyższą rozkosz duchową zawdzięczam. Trzeba też przyznać, że potęgą swego ducha i moralnej siły wydobywała Narcyssa na jaw co było lepszego na dnie ludzkiego sumienia. Zbliżając się do niej, każdy rad był duszę swą wypowiedzieć, czuł się podniesionym i zobowiązanym moralnie do spełnienia jeśli nie wielkich, to przynajmniej dobrych czynów w życiu…”

Niektórzy uważali czy też nadal uważają, że Żmichowska w ciągu swojego życia niewiele napisała. Myślę, że warto przyjrzeć się okolicznościom w jakich przyszło jej tworzyć, aby zrozumieć, że nie miała ku temu warunków. Za działalność konspiracyjną Narcyza Żmichowska została aresztowana w roku 1849, przebywała w więzieniu w Warszawie, potem została uwięziona w Lublinie. Opuściła wiezienie lubelskie w 1852 roku, zakazano jej wyjazdu z Lublina, tak spędziła trzy lata życia zarabiając na utrzymanie udzielając lekcji, odcięta od ludzi, książek, od Warszawy. W roku 1855 dostała upragnione zezwolenie na pobyt w Warszawie, jednak ze względów materialnych nie mogła od razu do niej powrócić. Następnie osiadła na „Miodogórzu” jest to dom przy ulicy Miodowej 1- były to dwa skromne pokoje na trzecim piętrze. W mieszkaniu tym Żmichowska jak pisze Boy-Żelenski spędziła „chwile niemal szczęśliwe”. Zaczęła pisać na nowo, dzięki pomocy swoich przyjaciół doczekała się zbiorowego wydania swoich dzieł (1861). W 1863 roku po raz kolejny musiała opuścić Warszawę. Prawie cale życie spędziła już na wsi, bardzo tęskniąc za Warszawą. Boy- Żelenski tak pisze o Narcyzie: rzuca się w rozpoczynający się wówczas tak żywo ruch przyrodniczy, czyta kształci się, gorączkowo.

 

Więcej: http://www.narcyzazmichowska.com/o%20zmichowskiej.htm

 

 

Myśli

Narcyza Żmichowska

 

„Nigdy żadnej mojej myśli nie powstydzę się przed ludźmi i nigdy żadnego słowa którego bym szczerze nie pomyślała ludziom nie wydrukuje.”

 

„Jakież ja mam zdolności? Byle się która znalazła, to jej pewnie użyję na służbę Bogu i ludziom”

 

„Prawdziwa miłość nie podlega zmianie,
Żadnym się brakiem nigdy nie zniechęci,
W zaćmieniu szczęścia wierna nam zostanie,
W zawodach życia boleść nam uświęci.”

„Celem życia nie jest szczęście.Celem życia nie cierpienie.Celem życia jest doskonałość.Rozkosz i boleść, smutek i radość, łzy i uśmiech, to są tylko dodatkowe, pomocnicze środki, którymi Bóg naturę i człowieka ku coraz wyższej doskonałości wznosi.”

„Pamiętaj na to w każdym kroku Twoim, – czy będziesz jakie zamiary przedsiębrała, czy trudność w wyborze jakiego postanowienia znajdziesz, czy cokolwiek spełnić Ci przyjdzie, nie pytaj nigdy co z tego w losie Twoim, szczęście albo nieszczęście, wyniknie? Zastanawiaj się tylko, jaką stąd korzyść Twoja dusza odnieść powinna(…)”

Marzena Lizurej
Pogańska namiętność – rzecz o Narcyzie Żmichowskiej


 

Po upadku powstania listopadowego w Polsce ogłoszono żałobę narodową. Wielu mężczyzn zginęło podczas walk, inni natomiast wyjechali na emigrację Zostały kobiety: matki, żony, siostry, córki i to one zajęły się samodzielnym zarządzaniem ziemią oraz przekazywaniem polskiej tradycji, kultury, historii. Postulowany już od dawna ideał Matki Polki mógł się teraz doskonale realizować. Kobieta sama wychowywała dzieci i prowadziła gospodarstwo; stawiając na pierwszym miejscu dobro ojczyzny, poświęcała całkowicie swoją indywidualność. Te niespodziewane obowiązki zmusiły ją do nietypowej w owym czasie samodzielności, były więc przyczynkiem do wyzwolenia płci pięknej spod wielowiekowej tradycji zależności ekonomicznej, ale też, co podkreśla M. Ciechomska, „dokonały zupełnie nieżyciowej idealizacji: w efekcie w porównaniu z ideałem każda normalna kobieta musiała siłą rzeczy okazać się istotą mało wartą.”(1)

Kobiety zaczęły dość licznie pojawiać się również w świecie nauki i literatury. Założone przez Narcyzę Żmichowska, uczennicę K. Hoffmanowej(2) , kółko Entuzjastek, stanowiło pierwszy feministyczny ruch literacko – obyczajowy w Polsce. Niektórzy historycy uznają, że Entuzjastki były zakonspirowaną organizacją patriotyczną, ale, jak wykazuje podana przez G. Borkowską(3) argumentacja, jest to pomyłką. I choć Entuzjastki stanowiły tylko nieformalną grupę przyjaciółek, można je uznać za protoplastki ruchu feministycznego. Entuzjastki zakładały szkoły (w owym czasie większość zainteresowanych nauką kobiet była nauczycielkami), zajmowały się działalnością charytatywną i redakcyjną, pisały, prowadziły ożywioną korespondencję, organizowały życie towarzyskie. Kolportowały także literaturę, również tę nielegalną, roztrząsały kwestie publiczne, kontaktowały się z wybitnymi osobowościami życia umysłowego, zdobywały wiedzą społeczną i przyrodniczą. Ich działania zmierzały do obalenia stereotypów obyczajowych.

Liderką Entuzjastek była Narcyza Żmichowska (Gabriella). To bardzo dziwna, rozdarta wewnętrznie osoba, wokół której narosło sporo legend, a jednocześnie z niezrozumiałych powodów, nigdy nie była jako pisarka tak naprawdę doceniona. Jej najwybitniejsza powieść – „Poganka” – ukazała się w 1846 roku w „Przeglądzie Tygodniowym” i przez piętnaście następnych lat, aż do zbiorowego wydania jej dzieł, nie została wydrukowana w formie książkowej. Mimo to była znana, czytelnicy pożyczali sobie nawzajem stare egzemplarze czasopisma, by zapoznać się z tym utworem, który wzbudzał bardzo różne reakcje: od zachwytu do oburzenia i zgorszenia. Krajowa literatura romantyczna nie dorównywała w żaden sposób dziełom emigracyjnym i chyba jedynie „Poganka” Żmichowskiej, jeśli wierzyć ocenie Boya, „przerasta o głowę wszystko, co w owym czasie powstało w kraju: jest to, po dziełach naszych wielkich tułaczów, najwybitniejszy utwór epoki.”(4)

Pojawiająca się w literaturze europejskiej kategoria pogańskości, od czasów romantycznych, określała dzikość czyli nieoswojenie kulturowe. To romantyzm nadał temu, do tej pory negatywnie aksjologizowanemu pojęciu znaczenie sytuujące je w polu semantycznym nieujarzmionej Natury. Dzikość w zderzeniu z gorsetem cywilizacyjnym wydawała się prawdziwsza, ale przy okazji niebezpieczniejsza. W tym kontekście powieść Narcyzy Żmichowskiej, zatytułowana „Poganka”, wydaje się być typową romantyczną balladą, gdzie w realistyczną historię zostają wplecione fantastyczne i tajemnicze konotacje. Ta na pozór prosta opowieść o destrukcyjnej miłości do kobiety spełniającej wszystkie cechy przypisywane później femme fatale jest trzypłaszczyznową historią paraboliczną. Pierwszą warstwę stanowi wspominana przez Beniamina bajka o rybaku i księżniczce-upiorze. Ale obecny tu motyw miłosnego zafascynowania nie pojawia się w ludowych legendach, choć będzie typowy dla wyrosłych z romantycznych powieści grozy horrorów. W opowiadaniu Beniamina rybak kocha się w księżniczce i świadomie poddaje się jej woli. Godząc się na śmierć, odrzuca pomoc księdza, który reprezentuje chrześcijańskie prawo moralne, pojmujące postępowanie kochanka w kategoriach grzechu. Baśń ta przypomina romantyczne wątki ballad, w których dziewczyna zostaje porwana przez ducha zmarłego kochanka ( Bürger „Lenora”, Mickiewicz „Ucieczka”), ujawnia się tu bardzo dokładnie ambiwalencja etyki romantycznej. Miłość staje się naczelną zasadą postępowania i nie uznaje żadnych zewnętrznych ograniczeń. W powieści Żmichowskiej legenda ta zostaje rozwinięta w pełnoprawną opowieść o związku Beniamina i Aspazji. O miłości pełnej bólu, goryczy, cynizmu, miłości rozwijającej wprawdzie intelekt (dzięki kochance Beniamin zdobył wykształcenie i majątek), ale wyniszczającej osobowość. Miłości, której apogeum stanowiło morderstwo rywala i rozczarowanie ukochaną osobą. Beniamin porzucił dla miłości swoje dotychczasowe życie, zerwał kontakty z rodziną i pogrążył się w otchłani przerażającego, ale przecież rozkosznego uczucia. „Poganka” jest więc historią paraboliczną, przełamuje jednak niepisane reguły tego gatunku, który zazwyczaj szukał tematów w obrębie spraw codziennych, dostępnych zwyczajnemu doświadczeniu. Historia Beniamina jest skonstruowana na wzór baśni, jest jak gdyby egzemplifikacją tezy zawartej w bajce o księżniczce-upiorze, nigdy jednak narrator nie wplata jawnie elementów fantastycznych w realistyczny tok wydarzeń, pozostawiając szansę interpretacji racjonalnej, która dopuszcza możliwość dopatrywania się w niesamowitości niezwykłego zbiegu okoliczności. (Żmichowska świadomie zostawia sobie furtkę, która pozwala dość konwencjonalnie interpretować tę nietypową powieść) Wprawny czytelnik zauważy jednak, że Aspazja jest demonem, nie tylko dlatego, że jest poganką – mamy tutaj jasne sygnały jej nienaturalnej egzystencji.

„…wracałam do życia i najpierw wydawało mi się, że odzyskałam wszystko tak, jako niegdyś było…”(5) – mówi o sobie.

Oczywiście jest to wypowiedź dwuznaczna i raczej oczekuje się potraktowania jej jako językowej metafory, niż szukania tajemniczego szyfru. W powieści znajdziemy jednak liczne aluzje znamionujące, że słowa te należy czytać wprost. Jedną z nich jest wyznanie Greczynki wypowiedziane na balu:

- „Spójrz dookoła – czy która z nas lękać się go [czasu] lub zapierać może – czy której z nas braknie piękności – siły i uciech. (…) A wiesz ty lata nasze? – Ot patrz, z nas każda żyła wiek swej szaty. Właśnie ta, co cię zagadła, jest wielką kapłanką Izydy (…) – Ja sama…(…) – Pani, urodziłaś się w którymś roku którejś olimpiady greckiej – przemówiłem bez uśmiechu” .(6)

Wydaje się więc, że Aspazja jest wiecznie odradzającą się kusicielką – upiorem i może zostać unicestwiona tylko w sposób magiczny. Umiera przecież, gdy Beniamin niszczy jej portret (ten popularny baśniowy motyw, ukazujący transpozycję osobowości w obraz, zostanie później perfekcyjnie wykorzystany przez O. Wildea w „Portrecie Doriana Graya”). Jak słusznie zauważyła M. Woźniakiewicz-Dziadosz: „Strategia narracji powieściowej kunsztownie przeciwstawia subiektywne aluzje bohatera i sugestie wynikające z porządku jego opowieści niejasnościom toku zdarzeń, pozbawionych niejednokrotnie wyraźnych więzi przyczynowych, relacjonujących niekiedy w sposób skrótowy, pełen luk i niedopowiedzeń..”(7)

Trzecią, najszerszą warstwę powieści stanowi salonowe spotkanie przyjaciół, na którym Beniamin opowiada swoją historię. Dochodzą tutaj do głosu bezpośrednie sądy na temat moralnych obowiązków jednostki. Z punktu widzenia zadań społecznych miłość, którą apoteozuje Beniamin, musi zostać przełamana, Gustaw winien zamienić się w Konrada. Jednak kochanek nie jest w stanie podjąć tego wyzwania. Głębokie uczucie wypaliło go doszczętnie i teraz pozostał z niego tylko cień człowieka. I choć uczestnicy dyskusji postanawiają, że zgodnie z zasadami pracy użytecznej Beniamin powinien świecić przykładem upadku spowodowanego bezproduktywną miłością, nasza sympatia stoi po stronie kochanka.

„Gdybym nie miał miłości, to bym te sześć lat życia musiał nazwać rozpustą i wszeteczeństwem (…) Ale ja cię kocham Aspazjo – zbłądziliśmy, to prawda, nie przeciągnęliśmy szczęścia naszego w nieskończoność (…) z całego świata naokół snuliśmy rozkosz dla siebie, z siebie nic nie wysnuli dla świata. W naszą pierś zbiegły się wszystkie jasności promienie, lecz z naszej piersi nie wystąpiły na zewnątrz, niczego nie ogrzały – nie oświeciły niczego, a my potem złamaliśmy się i upadli.”(8) – pisze w ostatnim liście do Aspazji.

Dla Beniamina miłość stanowiła sens życia, bez niej stał się upiorem. Jest on bodajże pierwszym w literaturze polskiej dekadentem. Pomimo świadomości obowiązku walki narodowowyzwoleńczej nie jest on w stanie się odrodzić. To prekursor modernistycznych bohaterów, dławionych przez koszmarny spleen, żyjących jednie w świecie wspomnień i wyobrażeń(9). Według T. Boya „Poganka” jest czwartą częścią „Dziadów”, trzeba jednak dodać, że jest to alternatywna wersja tego utworu, prowadząca nas bez ogródek w kierunku fin de siecle.

Praktycznie w każdym komentarzu do tej powieści Żmichowskiej przeczytamy, że „Pogance” towarzyszyła atmosfera skandalu. Jest to co najmniej dziwne, skoro historia ta ma wydźwięk pedagogiczny i opowiada o bezproduktywnej niwelacji osobowości. Nie ma w tym opowiadaniu nic zdrożnego, nawet morderstwo rywala możemy wytłumaczyć według klasycznego schematu pojedynku w imię zazdrości o kochankę. Poza tym od dawna powstawały liczne utwory literackie opisujące dużo bardziej niemoralne postępki bohaterów. Pozostaje tylko jedno wytłumaczenie, zauważył to już H. Skiborowicz(10) -”Poganka” jest skandalem towarzyskim. Żmichowska, opisując grupę prowadzących kominkowe rozmowy przyjaciół, przedstawiła swoich towarzyszy. Rozszyfrowanie, kto jest kim, wcale nie było trudne. Niepokojąca jednak, i do dziś budząca kontrowersje, jest postać głównego bohatera. I choć sama autorka napisała w liście do B. Moraczewskiej:

Więcej: http://www.nic-tak-samo.uni.wroc.pl/teksty/lizurej.html

in English

Pseudonym: Gabryella. 
Born on 4 March 1814 in Warsaw into a lower middle-class family, Narcyza Żmichowska was orphaned early by her mother and brought up by relatives in Podlasie. In 1827  Żmichowska  was sent to Zuzanna Wilczyńska’s boarding school for girls, then in the years 1833-1835 continued her studies in the Governesses’ Institute (Government  Institute for the Education of Young Ladies) where Klementyna  Hoffman, maiden name – Tańska, lectured.  After graduating from the Institute in 1837, Narcyza Żmichowska became a teacher at the Zamoyskis and went with them to Paris in 1838. Under the influence of the democratic opinions of her brother, Erasmus (an activist in the Communities of the Polish Nation and the Polish Democratic Society), she severed the connection with her employers. Narcyza Żmichowska came back to Warsaw in 1839 where she entered into a close relationship with a group of young writers who later formed the group of so-called Female Enthusiasts (Entuzjastki)  with  A. Skimborowiczowa, K. Ziemięcka, B. Moraczewska and others.  In 1843 she left for the Poznań area in order to found a scientific institution  for girls. However, this project  was not realised for financial reasons and because of the difficulties made by the Prussian police. Narcyza Żmichowska was involved in the distribution of illegal press and educational publications. At the end of 1846 she came back to  Warsaw where she engrossed herself in literary work and conspiratorial activities. In 1849 she was arrested and placed in  the Carmelite nunnery in Lublin; released in 1852, she was sentenced to an obligatory stay in  Lublin under police surveillance. The remaining written evidence proves that during inquiries she revealed a splendid attitude. At that time she broke off a stormy friendship with Paulina Zbyszewska, an eccentric and  wealthy bluestocking who  was most probably portrayed as Aspazja in Poganka. Narcyza Żmichowska  was allowed to return to Warsaw  in 1855 where she worked as a private teacher, then lectured in geography in the Institute for Young Ladies. In 1862 Żmichowska organised a series of pedagogical lectures in her own flat. She greeted patriotic manifestations with joy, and though she was terrified at the outbreak of the January Uprising, she hurried with help for those convicted and imprisoned. Between 1863 and 1874 she lived with a family in the country, inclining more and more to the opinions of the Positivism. Narcyza Żmichowska died in Warsaw on 25  December 1876.

A poetess and novelist, the author of manuals and pedagogical works, a democratic activist connected with the women’s emancipation movement,  Narcyza Żmichowska translated the sixth and the ninth volume of T. Macaulay’s „History of England”.

Poganka  was published in 1846 in a Warsaw magazine – „The Scientific Review”. Powieść przy kominkowym ogniu opowiadana ( the first edition did not contain  Wstępny obrazek, full text in 1861) – a novel  in the form of confessions of a hero, typical of Romantic literature,  with discussions on philosophical outlooks of the second generation of Polish national Romantics. Wstępny obrazek presents, in an Aesopian form as a result of censorship, the opinions and profiles of friends and acquaintances (e.g. Edward Dembowski, Hipolit Skimborowicz, Bibianna Moraczewska). Both the interpretation of each figure and the interpretation of the whole novel have excited quite a lot of controversy. In 1847 Książka pamiątek. Powieść przy kominkowym ogniu opowiadana appeared, written on commission from a conspiratorial organisation.

Attention should also be paid to Żmichowska’s extensive correspondence, including her letters to Bibianna Moraczewska, the record of a long term friendship.

BIBLIOGRAFIA – BIBLIOGRAPHY

N. Żmichowska, Poganka. Oprac. T. Żeleński (Boy), Wrocław 1950.
N. Żmichowska, Listy. Oprac. M. Romankówna, t. 1-3, Wrocław 1957-1967.

S. Kieniewicz, Dramat trzeźwych entuzjastów. O ludziach pracy organicznej, Warszawa 1964.
M. Romankówna, Sprawa entuzjastek, „Pamiętnik Literacki” 1957, z.2.
M. Woźniakiewicz-Dziadosz, Między buntem a rezygnacją. O powieściach Narcyzy Żmichowskiej, Warszawa 1978
T. Żeleński (Boy), Ludzie żywi. Warszawa 1929 (i wyd. poźniejsze)

Poganka

http://literat.ug.edu.pl/poganka/index.htm

 

11.11.11. – Święto 11 Listopada – Czy Polska zadecyduje o losach świata?

Posted in nauka, Polska, Słowianie by bialczynski on 11 Listopad 2011

W to wielkie narodowe święto zwykle drukowałem kolejne odcinki powieści POLSKI ŁĄCZNIK. Tym razem polecam wam do przeczytania artykuł szczególny, bo wyjątkowo przenikliwy. Kiedyś, jak wiecie, w 1991 roku napisałem powieść „Polski łącznik ” (druk w „Gazecie krakowskiej” w całości). Była to rzecz o kulisach polskiej transformacji w 1989 roku i przeciąganiu Polski ze wschodu na zachód i odwrotnie. Ta wojna toczy się nadal na naszej Ziemi, a poniższy artykuł pomoże każdemu zrozumieć dlaczego tak jest.

Tak właśnie jest. Im wcześniej poczujecie KIM JESTEŚCIE tym szybciej pozbędziemy się jako cały naród, we własnym myśleniu, balastu 200 lat Niewoli Intelektualnej i skutków niemiecko-rosyjskiego kolonializmu. Każdy przekonany przekonuje bowiem samą swoją codzienną postawą i zwykłym codziennym czynem, 1000 niezorientowanych lub niedowierzających. Polska, czy chcemy tego czy nie, a więc z definicji niejako (w zgodzie z naszymi wyobrażeniami czy też przeciw nim) jest SERCEM ŚWIATA.

W życiu warto mieć Świadomość, wyczucie lub wiedzę, w jakim układzie sił i pod wpływem jakich sił się znajdujemy. To pomaga podejmować właściwe życiowe wybory. Podejmując nawet najdrobniejsze ważne decyzje osobiste Miejcie ZAWSZE Świadomość Olbrzymiego Potencjału i Mocy Tego MIEJSCA i jego LUDU. 

Warto też zobaczyć film który nieco inaczej niż oficjalna historia, przede wszystkim korzystając z nowych odkryć, przedstawia dzieje Słowian od Starożytności: TUTAJ

C.B.

Zapiski spod lasu


Napisał ANDRIAN

Andarian – Mieszkam na górce pod lasem, więc mam szeroką perspektywę spojrzenia na świat.

 

Polska zadecyduje o losach świata

Nie jest to tytuł kolejnego expose premiera.

Polska zawsze decydowała o losach świata. Nie jest to ani mesjanizm, ani myślenie życzeniowe. To jest fakt. Co najmniej od 2 tysięcy lat to od ziem polskich zależą losy całej kuli ziemskiej. Już w czasach imperium rzymskiego można wskazać taką prawidłowość.

Gdyby ziemie polskie należały do cesarstwa, prawdopodobnie zupełnie inaczej potoczyłaby się historia. Najazd Hunów, trafiając na zorganizowaną państwowość już na ziemiach wokół Wisły prawdopodobnie nigdy nie dotarłby tak daleko. Cesarstwo Rzymskie posiadając sojusznika w postaci Słowian nie tylko zahamowałoby postęp barbarzyńskich hord z dala od swych ziem, ale także miałoby czas na reorganizację społeczeństwa w obliczu nowego zagrożenia. W czasach średniowiecznych to Polska zahamowała ekspansję Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego na wschód. Również najazd mongolski zatrzymany został tylko dzięki Polakom. Swoją drogą najazd mongolski uświadomił krajom zachodu i Kościołowi Katolickiemu, że zjednoczona Polska jest niezbędna do swobodnego rozwoju Europy. W czasach późniejszych także tylko dzięki Polsce Europa, a potem świat nie zostały zislamizowane. Analiza historyczna jasno wskazuje, że tu gdzie wschód spotyka się z zachodem, tu gdzie leży Polska znajduje się serce świata. Od tego, dla kogo bije to serce zależą losy świata.

Czasy Polski rozbiorowej dobitnie pokazują jak wielki wpływ na sytuację międzynarodową ma istnienie państwa polskiego. Podzielenie serca między wschód, a zachód sprawiło, że świat stał się wielobiegunowy. Tylko z powodu nieistnienia Polski, Rosja zyskała status Imperium, podobnie było z Niemcami. W czasach I Wojny Światowej to udział Polaków zadecydował o wygranej ententy. Gdyby Polacy pozostali wierni służbie krajom Trójprzymierza losy wojny prawdopodobnie potoczyłyby się zupełnie inaczej.

Wielu historyków wskazuje, że gdyby w czasie II Wojny Światowej Polska stanęła po stronie Hitlera, najprawdopodobniej siły Osi zwyciężyłyby wojnę o dominację nad światem. Wszelkie analizy strategiczne doradców Hitlera mówiły podobnie. Jeśli Polska nie stanie w wojnie po stronie Niemiec, te przegrają wojnę z powodu braku rezerw ludzkich. Opanowanie Polski przez Sowietów sprawiło, że cały zachód Europy zmuszony został do zawarcia sojuszu z USA celem obrony przed komunizmem.

Od nastawienia Polski zależy kształt całego świata, również dzisiaj. Wyobraźmy sobie sytuację, w której Polska staje się wiernym sojusznikiem Rosji. Sprawia to, że wpierw Białoruś, potem Ukraina, a następnie kraje bałtyckie wpadają w całkowitą zależność od PolRusu. Dalszą konsekwencją tego jest uzależnienie Rumuni, Bułgarii, krajów bałkańskich i przymusowy sojusz zachodniej Europy ze Stanami Zjednoczonymi. Również w kwestii wpływów rosyjskich na dalekim wschodzie, sojusz z Polską stanowi kartę przetargową. Zabezpieczenie wpływów na zachodzie umożliwia Rosji prowadzenie aktywnej polityki względem Chin czy świata Islamu. Czasy Paktu Warszawskiego dobitnie to pokazują. Warto się zastanowić, jak potoczyłyby się losy bloku wschodniego, gdyby Pakt Warszawski nie był efektem wymuszonego poddaństwa wobec totalitaryzmu, a wynikiem dobrowolnego sojuszu wolnych państw o wspólnych interesach.

Warto wyobrazić sobie również sytuację, w której w obecnych czasach Polska staje się wiernym sojusznikiem Niemiec. Dla Niemiec rozwiązanie to jest nawet korzystniejsze aniżeli sojusz z Francją. Po pierwsze, uniemożliwia on ekspansję rosyjską na zachód, po drugie spowodowałby on całkowite uzależnienie polityczne zachodniej Europy od Niemiec, w efekcie doprowadził do osłabienia Rosji, która w obronie przed Chinami i państwami islamskimi musiałaby popaść w zależność względem Europy zdominowanej przez Niemców.

Jak wyglądałaby sytuacja, gdyby Polska za swojego sojusznika wybrała USA. Taki scenariusz również nie jest nam całkowicie obcy. Uniemożliwiając tym wzrost potęgi Niemiec i Rosji, Polska dałaby Stanom dominację nad światem, ograniczoną tylko przez wzrost potęgi gospodarczej Chin (który to wzrost nawiasem mówiąc jest wynikiem li tylko błędnej polityki gospodarczej USA).

Ciąg dalszy czytaj: http://spodlasu.nowyekran.pl/post/36219,polska-zadecyduje-o-losach-swiata

Strażnik Wiary i Prawa Słowian – Wacław Aleksander Maciejowski (1792 – 1883)

Posted in nauka, Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 9 Listopad 2011


 Wacław Aleksander Maciejowski Portret Gersona

Wacław Aleksander Maciejowski (ur. 10 września 1792 w Cierlicku, Śląsk Cieszyński, zm. 9/10 lutego 1883 w Warszawie), historyk prawa, słowianoznawca, historyk kultury.

Był synem Józefa Maciejowskiego, kucharza, i jego żony Katarzyny z Wojnarów. Na chrzcie otrzymał imiona Wacław Michał, a jego rodzicami chrzestnymi byli ksiądz Jan Sklenowski i Janina Pawlikowa, żona gospodzkiego Franciszka. Przypuszcza się, że imię Aleksander, którego używał jako drugiego, przyjął przy bierzmowaniu[1].

Literatura podaje, że Maciejowski urodził się 10 września 1792 roku w Cierlicku[2]. Odosobniony pozostaje Andrzej Wierzbicki, który w artykule: „Wacław Aleksander Maciejowski” drukowanym w Mówią Wieki nr 11/1986 pisze, że Maciejowski urodził się przed 10 września 1792 w Kalwarii Zebrzydowskiej lub pobliskiej Bukówce.

Po ukończeniu szkoły pijarów w Piotrkowie w 1812 rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1815 pogłębiał studia na uniwersytetach we Wrocławiu, Berlinie i Getyndze. Po uzyskaniu doktoratu w 1818 rozpoczął pracę w liceum w Warszawie. W latach 1819-1831 był profesorem na Uniwersytecie Warszawskim, prowadził wykłady z historii prawa rzymskiego. W czasie powstania listopadowego był członkiem komitetu gwardii narodowej. Po zamknięciu Uniwersytetu Warszawskiego został sędzią apelacyjnym trybunału województwa mazowieckiego. Od 1837 wykładał literaturę starożytną w Akademii Duchowej w Warszawie. W latach 1840-1846 wykładał historię prawa polskiego na Kursach Prawniczych. Od 1860 członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Zaliczany jest do najwybitniejszych historyków polskich I połowy XIX wieku.

Dzieła:

  • Historia prawodawstwa słowiańskiego, t. 1-4, 1832-1835.
  • Pamiętnik o dziejach piśmiennictwa i prawa Słowian, t. 1-2, 1839;
  • Polska aż do pierwszej połowy XVII w. pod względem obyczajów i zwyczajów, t. 1-4, 1842;
  • Pierwotne dzieje Polski i Litwy, 1846;
  • Roczniki i kroniki polskie i litewskie najdawniejsze, 1850;
  • Piśmiennictwo polskie od czasów najdawniejszych aż do roku 1830, t. 1-3 (доведен до 1650), 1851-1852 (том 1, том 3);
  • ŻYDZI W POLSCE, NA RUSI I LITWIE czyli Opowieść historyczna o przybyciu do pomienionych krajów dziatwy Izraela — i o powodzeniu jej tamże w przestworze VIII — XVIII wieku, którą jako czwarty dodatek do historyi prawodawstw słowiańskich drukiem 1878
  • KSIĄDZ PIOTR SKARGA. Szkic historyczno-literacki

Pamiętajmy że nasze Dzieje były i są pisywane pod CENZURĄ: rosyjską, niemiecką bądź europejskiej poprawności politycznej, czyli zgodnie z modnym oportunizmem danego czasu. jest tak bo historia nie jest nauką a interpretacją dziejów zależną od zwycięzców.

Cd na stronie: Polska Biblioteka Internetowa

Kolejny fragment o czasie hegemonii i upadku Rzymu:

II.

ZEWNĘTRZNE DZIEJE.

KIEDY Rzymianie zagarnęli pod swą władzę okrąg ziemski, a panowali okrutnie; rzesze ludów i państwa królów, rządzone żelaznym berłem przemożnych republikanów, wlokąc nędzne życie i przeklinając nieszczęsne swe losy, zdawały się próżno wołać do bogów o zemstę, za złupienic i spodlenie świata. Niejeden naród próbował uwolnić się z więzów, w które go zdrada usidliła; niejeden usiłował skruszyć kajdany, w które okuła go przemoc: ale próbował i usiłował^ daremnie. Upadał jeden po drugim, i szedł w niewoli pęta’, rozciągnione nad narodami przez senat i lud rzymski. Lecz i im także przyszło na koniec. Kiedy zdobywszy trzy części świata przygnietli silną prawicą położone kraje na wschód, południe i zachód: kiedy pokonani w Galii Celtowie pomnożyli szereg usługujących Rzymowi narodów: kiedy chciwą dłoń po kraje Bretonów wyciągali: wtedy właśnie lud na jaw wystąpił, który, z woli niebios, miał upokorzyć, a następnie ujarzmić, wilcze Romula plemię. Odległa północ chowała go w gęstych kniejach, ukrywszy za ciemnemi lasami, za głębokiemi rzekami, za trzęsącemi się. bagnami, przed chytrą polityką Kwirytow, a ostrym węchem i wzrokiem sokolim łupiących pod ich hasłem Prokunsu

. łów. Pokazawszy go na chwilę, i dawszy zwyciężyć, ukryła znowu, ażeby dorósl na mściciela, i lepiej usposobił się do walki. Pokonani męztwem Maryjusza Germanowie (na początku drugiego wieku przed Chrystusem), to jest Cymbrowie i Teutonowie, wrócili na północ, i zrzeszyli się z sąsiadami, a mianowicie z ludami, które pod nazwą Słowian i Litwinów później ukazały się w dziejach. W silną przez to wzrósłszy potęgę, wystąpili pod naczelnictwem Swewów, do nowej walki z Juliuszem Cezarem, wodzem Rzymian (w drugiej połowie pierwszego wieku przed Chrystusem), i odtąd coraz częściej, coraz natarczywiej, ich nękali, aż znękali wreszcie.

Walki te rozjaśniły ciemny aż dotąd widnokrąg północnych dziejów, dały poznać rozliczne ludy, nastręczyły różne środki do odgadnienia ich początku, i wzajemnych z sąsiadami stosunków. Rozważywszy te dzieje dzisiejsi historycy odgadli, że z Azyi, kolebki rodzaju ludzkiego, wyległy w czasach przed historycznych różne narodów roje, zaległy zachód i północ, i kolejno jedne nad drugiemi władły. Naprzód Scytowie (a z nimi przodkowie Słowian i Litwinów), następnie Celtowie, nakoniec Niemcy przewagę mieli na północy, a wszystkie te ludy ogólną Germanów, tudzież szczególną swą a rozliczną, mianowały się nazwą. Drużynami, czyli wałęsającemi się gromadami były, zanim stałe obrały sobie siedliska, w mocne rozrosły narody, i w porządne urządziły się państwa. Niemcy, odziedziczywszy potęgę Rzymian, najwięcej się odznaczyli w rzeszy tych ludów, z pomiędzy nich występowały drużyny najwaleczniejsze, rej na całej północy wodzące, reszcie przodkujące, i w uległości je mające. Z nich wymienimy Swewów, Gotów i Normanów, ci bowiem w najbliższych stosunkach zostawali z hidami, imieniem Słowian i Litwinów nazwanemi później. Zobaczmy, czym byli jedni i drudzy.

Jest domysł, który zaraz dowodami wesprę, że Swewowie już w ówczas, kiedy wystąpili do walki z Juliuszem Cezarem, nie byli jednoplemiennym, lecz różnoplemiennym ludem.

….

Tu o Lęgach-Lugiach-Lęchach-Lęchitach-Lechitach i  z nich potem Po-Lęchach-Polachach-Polanach

Obecnie okazuje się że jednak Swewowie to skrajna grupa skańsko-słowiańska nazywana tak jako że tak się skrajne grupy Sławskie nazywa pośród samych Słowian – To jeszcze są Ludzie Słowa czuyli Swoi-Swewi, a za nimi to żyją już obcy – Niemi – Niemce.  Sławianie- Słewowie- Suewowie to Słowianie, pośród których znalazły się bojowe drużyny Skandynawów. Przeczytajcie też w zupełności celny wywód, choć tu nie wyprowadzony z całą konsekwencją do końca, tyczący się  Polaków, Ślązaków i Łużyczan – czyli prawdziwych Lechitów-Lęgitów z Lęgów-Ługów-Łuków-Łęków. Z-Lęgów powstali Ś-Lęgi, Ślążsko, z Lęgów Lusatia-Ługowice-Łużyce i wreszcie najważniejsze: to z Lęgów-Lugiów pochodzą Po-Lęgowie, Polęchowie czyli Po-lachy, Polsko, Polanie.  Zapamiętajcie też że podział na Wielkopolan (gdzie żyją i żyli Lachowie i po nich Polanie-Polachy, czyli Polacy) i Małopolan jest fałszywy.

Małą Polską nazwano Wielką Harię – Kraj Górzysty (Hary-Góry, Chachar-Chawar-Awar – Chorwat – Góral, Chor-Wątia – Kraj Górskich Szczytów, a także ścieżek-wąci-wici i wądołów,  ale i kraj stanowiący Wnętrze Słowiańszczyzny – jej jądro, wątpia, kraj zaludniany przez Harów i Wędów-Wądów (Wenedów Południowych, których kroniki Greków zapisują jako Antów-Wątów) .

Haria zaś to Harusja – Biała Chorwacja. Jako taka to ona tworzyła owo Jądro Słowiańszczyzny czy też Królestwa SIS – znane też starożytnemu Światu jako Wharat – Góry Wewnętrzne. Jednak Harusja (w Harach-Harpątach-Kharpatach – to nie Polska to Ruś! Ruś Biała = Biała Harwacja, Hawaria, Wharat, dzisiaj tylko jako w nazwie ocalała część wschodnia – Białoruś, niegdyś łączna z Małopolską, bo jak wiecie Małopolska właściwa sięga po Chełm Lubelski i Lublin). Inna część tejże Rusi to Nurusja (nad rzekami Nurymi – Nur, Nurzec i inne – Ruś Czerwona aż po Kijów, dzisiaj zwana Białorusią, po granicę  z  Ukrainą mniej więcej, po Grody Czerwone – Czerwieńskie – bo to tam są nure  rzeki łącznie ze starożytną Neris). I wreszcie trzecia część Rusi to Karrusja – to Ruś Kara (Czarna –  zimie Karopanów, Czarnych Panów z dzisiejszym Kijowem to znana nam dzisiaj Ukraina. To nie Polska-Polęchia, nie Mała Polska  a starodawna Ruś, która podzielona przez Piastów stała się Małą Polską. Stąd w Kraju na Wiślech pierwotnie też obrządek wschodni , prawosławny dopiero potem zmieniony.

Cd na stronie: Polska Biblioteka Internetowa

Inne dzieła – tamże

KRONIKA POLSKa
PIERWSZYCH DZIESIĘCIU
PO CHR. WIEKÓW.
przez
Wacława Aleksandra
Maciejowskiego
zebrana.
z mapką
w Warszawie,
w Drukarni Rządowej
przy Kommissyi Rządowej Sprawiedliwości,
1848.

LEGENDY I PIEŚNI
 
ludu polskiego nowo odkryte.
 
 
podał do druku
Wacław Alexander Maciejowski.
Oddruk z Biblioteki Warszawskiej z miesiąca Maja 1860 roku.
Warszawa.
w Drukarni Gazety Codziennej, przy Ulicy Daniłowiczowskiej, N. 619,
1860.

PAMIĘTNIKI
O DZIEJACH
PIŚMIENNICTWIE I PRAWODAWSTWIE
SŁOWIAN,
JAKO DODATEK DO HISTORYI PRAWODAWSTW SŁOWIAŃSKICH PRZEZ SIEBIE NAPISANEY
wydał
Doktor Prawa i Professor, Członek Korrespondent
Kommissyi Archeograficzney połączoney z Ministerstwem
Oświecenia Narodowego w Cesarstwie Rossyiskiem.
Pamiętnik II.
Obeymuje:
Rys dziejów piśmiennictwa i oświaty słowiańskich ludów, aż do XIV WIEKU, wyjątki historyczne , tudzież akta urzędowe
i pomniki języka polskiego z wieku XIII. i następnych.
w Peterzburgu i w Lipsku,
W Księgarniach Eggersa i Hinrichsa.
1839

Stowarzyszenie NIKLOT zaprasza: 7 listopada – Ruch rodzimowierczy na Białorusi

Posted in Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 4 Listopad 2011

Stowarzyszenie na rzecz Tradycji i Kultury „Niklot”

zaprasza na spotkanie:

Ruch rodzimowierczy (neopogański)na Białorusi współczesnej. Idee, organizacje, kultura

Prelegent: mgr Iwan Łysiuk (wspólpracownik pisma „Druvis”, Mińsk).

Spotkanie odbędzie się 7 listopada (pon) od godz. 18.00

w lokalu Stowarzyszenia Wolnego Słowa

ul. Marszałkowska 7 (wejście od ul. E. Zoli).

Fragment ze strony Druvis – kto może (to znaczy rozumie) powinien ją odwiedzać

DRUVIS — Summary

http://kryuja.org/artykuly/druvis/druvis_english_summary.html

Almanac «Druvis» is founded and issued by the Centre of Ethnocosmology «Kryŭja». The articles on cultural studies, ethnocosmology, ethnography, history, geopolitics, philosophy, political science and other disciplines are published in this magazine. All of them are the result of research of the Centre’s contributors as well as other Belarusian and foreign authors. The almanac is dedicated to the problems of national and ethnic identity of the Belarusians. Special attention in the texts is given to the Baltic element which played a vital part in the ethnogenesis of the Belarusians.

The introductory article «Editorium» tells about the almanac and the circumstances of its appearance; the title «Druvis» and the subject of the first issue are explained. The metapolitical strategy is defined as one of ways of preserving originality in the world where the war of cultures takes place and the destructive universalistic and egalitarian tendencies are at apogee. It is accentuated that Belarusian culture as well as Lithuanian, Lettish and others is one of the integral parts of the whole Baltic cultural field, which in turn is an important structural unit of Indo-European world. The essential problem in preserving, studying and using the achievements of traditional culture is to actualize its formerly defining element, which is the ancient religion of the Balts, local forms of polytheism, paganism. That accounts for the choice of the almanac’s title. The word druvis (druwis) derives from Prussian language where it was used as equivalent to Latin notion credo and German der Glaube in the sense of religious faith and the Creed. This word is to become equal to such terms as paganism, heathenism (bel. paganstva, jazyčnictva) which have negative shades of meaning. Analysis of pre-Christian (pagan) cultural heritage is important for the right understanding of contemporary problems concerning formation of national and ethnic identity of the Belarusians. In Europe the Belarusians, Lithuanians and Letts are known to be the peoples, who managed to preserve their traditional,pre-Christian in its essence culture best of all. The first issue of almanac «Druvis» is dedicated to the land of Crivia (Kryvija) that took a special place in the Baltic world and nowadays forms a great part of Belarus. It is the very place where the foundation of future Belarusian ethnos was laid. Crivia is a peculiar archetype of ethnocultural essence of the Belarusians, and the revival of it is a necessary condition for national renaissance.

RADAVOD

  • Siarhiej Sańko in the article «Imiony baćkaŭščyny. Kryŭja» («Names of Fatherland. Kryŭja») explores the origin of the ethnochoronym Crivia. It is noted that in many European countries only their names keep reference to the tribes which inhabited their territories in ancient times (e. g. Britons — Britain, Prussians — Prussia). Belarusians are the descendants of the local population, Baltic by origin. However the name itself does not contain any marks of it. The author analyses the ancient name of the land Crivia which has Baltic origin, gives data of antiquity, draws Indo-European linguistic and mythological parallels (Indian, Iranian) which show that Crivia was the country with highly developed heathen culture. It is emphasized that the appellation Crivia derives from the stem *kriv-, which has kept its sacral meaning in Baltic languages up to now; adduced are new arguments in favor of existing connection between the name Crivia and the title of the Balts’ high priest Krivis. It is suggested that the ethnonym Crivitians (bel. kryvičy) is connected with an earlier form *kriev- (*kreiv-) which has not been preserved, but reconstructed (compare Lettish appellation Krievija ‘Russia’ <‘eastern neighbours’> ‘Crivitians’); that form defined the name of population of the Baltic Dniapro-Dźvina (Dniepr-Daugava) culture of Iron Age, separated from a group of tribes of Corded ware culture (id. Battle axe culture) about 4 thousand years ago. The latter is associated to be the ancestors of northern Indo-European peoples. On the examples of toponymy, anthroponymy the sacred status of the land Crivia is traced in Belarus as well as of the caste of priests, that had authority not only with the inhabitants of Crivia, but also with the whole Baltic region. On this ground the hypothesis is put forward about the possible identification of ancient data on the semi-legendary land Hyperborea with the facts of local ethnocultural tradition. New materials are published which make it possible to include Belarus in the range of Baltic cultures, emphasizing the connection of Belarusian and other Baltic peoples’ traditions.
  • Alaksiej Dziermant in the article «Kryvičy. Histaryčna-etnagenetyčny narys» («The Crivitians. Historical and Ethnogenetic Study») sums up more than hundred-year-old explorations of archaeologists, anthropologists, linguists, ethnographers, mythologists of the Crivitians — the tribe known from Old Ruthenian chronicles, which inhabited the north-eastern Belarus (Viciebsk, partly Minsk (Miensk) and Mahiloŭ regions of the Republic of Belarus, Smolensk and parts of Tver, Pskov regions of the Russian Federation). The author of the article proves that Crivitians are the successors of the Iron Age cultures, Baltic by origin:Dniapro-Dźvina, Long Barrows. Their culture had a distinctive character in Old Ruthenian time which was close to the one of the neighboring Baltic tribes that was reflected both in material and spiritual spheres. Emphasized are Crivitian and Latgalian relations, as well as common origin of these two Baltic ethnic groups. It is supposed that Crivitians did not come to their territory from other lands, but they were autochthons that is showed by anthropological data, proving that this tribe was close to the Baltic groups according to craniological materials, not to the Slavonic ones. The article contains the facts that make it doubtful, whether the «mass Slavonic migration» to the north of Belarus — the place of living of the Crivitians — really took place at the end of the 1st — beginning of the 2nd millenniums, as many researchers still assert. The brief essay on political history of the Połack land provides the facts that are the evidence of most likely agreed, competitive, rarely hostile relations between Crivitian and Lithuanian princes. It is maintained that the entry of Połack into the sphere of influence of Lithuania and afterwards to the structure of medieval Lithuanian state — on autonomous basis at the beginning — was caused not only by the Lithuanian expansion on West-Ruthenian lands. The author accentuates the uniting initiatives of Lithuania that strived to join around all the former Baltic lands of Old Ruthenia, in particular West Ruthenia (Belarus), including its sizeable part — Crivia, the land of Crivitians. He also supposes that at present the accumulated material of various sciences makes it possible to renounce the customary description of Crivitians as an East-Slavonic tribe. It is suggested that Crivitians as one of the basicsub-ethnic groups in formation of Belarusian nationality should be considered a part of the Baltic ethnic community, which was early influenced by the East-Christian (Orthodox) culture and as a result slavonized.

KRAJAVID

  • Todar Kaškurevič in the article «Kasmagrafija i tapagrafija ŭ kryŭskich legendach pra kamiani-kraŭcy dy pra pachodžańnie rek Vialla (Neris) i Biarezina» («Cosmology and Topography in the Crivian Legends about Stones-Tailors and the Origin of Rivers Vialla (Neris) and Biarezina») considers the sacral meaning of stones in Belarusian tradition. Analysed are mythological conceptions of the Belarusians concerning two main rivers on the Belarusian-Lithuanian land, namely Vialla (Neris) and Biarezina. The author shows that these rivers originate in the place which was formerly sacred for the population of the whole Baltic region and considers the connection between the sources of the rivers and other sacral objects known as stones-tailors (kamiani-kraŭcy), the legends about which contain archaic mythological notions.
  • Alaksiej Dziermant in the article «Akoŭski les» («Akoŭski Forest») examines the name of that natural and geographical object of ancient Crivia, which is situated near the sources of the largest East-European rivers: Dźvina (Daugava), Dniapro (Dniepr) and Volga. It is mentioned that this territory is the border of Belarusian ethnographic region (according to the data for the beginning of the 20th century) and the area of settlement of the Baltic-speaking tribes in antiquity. Different etymologies of the appellation Akoŭski (Okovskij) forest are considered, and preference is given to the Baltic version, associating this name with the Baltic (Lithuanian) notion alka that means sacred area, a place used for sacrificing in heathen times. Topography and history of Akoŭski forest make it possible to accept that hypothesis as well as the version, connecting this name with the stem *ak- that points out the relation of the forest’s name to some common source, from which three above-mentioned rivers originated. In support of the both versions the author gives the opinions of authoritative scientists, draws typological and other parallels in Indo-European traditions and languages.

Lao Che – Gusła (coś starego a nowego, w nastroju Święta Dziadów) oraz słowiańskie maski odstraszajace demony

Posted in sztuka, Słowianie, Wiara Przyrody by bialczynski on 1 Listopad 2011

01 – Astrolog – Lao Che
Gusła to nie najwybitniejsza płyta Lao Che, i nie nowa, dlatego przede wszystkim zapraszam wszystkich na stronę oficjalną zespołu gdzie zajawki tego co naprawdę nowe.
Gusła to jednak coś ożywczego – w utworze Astrolog Adam Mickiewicz brzmi świeżo. To jedna z tych propozycji na Dziady, która pozwala spojrzeć na to święto innym okiem, Dziady to niekoniecznie okazja do banalnej „zadumy” i pokazywania Powązek jak w TVP i innych komercyjnych stacjach. Mamy tam też utwór Lelum Polelum – moim zdaniem na czasie.
Karaboszki – słowiańskie maski na Dziady – Tu w Chramie mazowieckim RKP - łącznie z ofiarą (o Dziadach pisałem w zeszłym roku – zapraszam na pasek boczny – Tan z Księgi Tanów będzie dopiero na przyszłe Dziady.)
Maska z Inowrocławia – foto Piotr Dobkowski
Słusznie zwrócił mi uwagę Dobrosław Wierzbowski, że Amaringo z Peru na Dziady to za mało i przesłał coś NASZEGO WŁASNEGO, łącznie z wizerunkami Starobuddyjskich  Strażników oraz poniższą uwagą:

Odstraszaniu złych duchów służyły Słowianom straszne maski,

Anglosasom „straszne dynie”, a dawnym buddystom straszni Świątynni Strażnicy.

Jako żywo przypominają oni słowiańskich bogów opisanych przez Thietmara – w załączniku.

Maska z Opola (X – XI wiek)

Maska Wilkołaka z okładki „Stworzy i zduszy” – Andrzej Kapusta (czy nie podobna w kroju do maski opolskiej z X wieku?)

Jeszcze inne zdjęcie maski opolskiej

Kilka ujęć masek z Inowrocławia:

Trzy maski

Foto Grzegorz Bednarczyk


Zapamiętajcie jak oni są barwni – bo Dziady np Wiosenne czy Noworoczne (Zapustne) to echo Dziadów związanych z Przesileniami. Jest to Święto Barwne – nie ponure, żadne płacze i żale, to wspólna uczta i radość, że nasi Przodkowie są już w Rajcu. We wszystkich tych obrzędach mamy postacie w maskach – a maski te, jak i dzwonki, klekotki, bębny, piszczałki mają odstraszać złe duchy czyli demony.

„…W grodzie znajduje się tylko jedna świątynia,

zbudowana misternie z drzewa i spoczywająca na fundamencie z rogów dzikich zwierząt.

Jej ściany zewnętrzne zdobią

różne wizerunki bogów i bogiń — jak można zauważyć,

patrząc z bliska — w przedziwny rzeźbione sposób;

wewnątrz zaś stoją bogowie zrobieni ludzką ręką,

w straszliwych hełmach i pancerzach,

każdy z wyrytym u spodu imieniem.

Pierwszy pośród nich nazywa się Swarożyc i szczególnej doznaje

czci u wszystkich pogan. Znajdują się tam również sztandary,

których nigdzie stąd nie zabierają,

chyba że są potrzebne na wyprawę wojenną,

i wówczas niosą je piesi wojownicy….”

To nie kniaź- tylko Straszny Strażnik – Kniaź poniżej posłuchajcie:

02 – Kniaź – Lao Che
Gorąco polecam: posłuchajcie tych trzech kawałków chociaż mają już prawie 10 lat. Kto zna warto sobie przypomnieć, kto był za młody teraz może odkryć, tutaj:
http://www.laoche.art.pl/
Maski z Nowogrodu
Polecam też inne artykuły o Dziadach i relacje np w artykule Barwne obrzędy święta wiosny mamy Dziady Śmigustne, Kukiery i inne obrzędy wiosenne, bardzo dużo masek odstraszających – wszystko na pasku obok.
Polskie Dziady śmigustne – wiosenne – współczesna maska
» GUSŁA «

Płyta została wydana w styczniu 2002 roku, przez wytwórnię Sp Records.
Na płycie Gusła, wszystko ma za zadanie oddać atmosferę zamierzchłych czasów, okresu średniowiecza i historycznych relacji rodem z kresów.

Maska z Nowogrodu

Podano to w mieszance nowoczesnych brzmień co uatrakcyjnia i ujednolica charakter muzyki zespołu, która miałaby być sugerowana obecnemu słuchaczowi. Należy spodziewać się tekstów o charakterze archaicznym, wiele neologizmów i zapożyczeń z kultury wschodnich Słowian znalazło tutaj swoje miejsce. Jest to dziwny zlepek kulturowy, o dość ciemnym i tajemniczym koncepcie, związanym z Gusłami, czyli obrzędem wywoływania duchów…

To Strażnik Buddyjski – Wiedźma jest poniżej:

04 – Wiedźma – Lao Che

Utwory:
(fragmenty w mp3 + teksty)

01. Astrolog | tekst
02. Kniaź | tekst
03. Klucznik / rozdziobią nas kruki i wrony | tekst
04. Wiedźma | tekst
05. Junak | tekst
06. Lelum Polelum | tekst
07. Mars-Anioł Choroby | tekst
08. Nałożnica | tekst
09. Did Lirnik | tekst
10. Topielce | tekst
11. Komtur | tekst
12. Jestem Słowianinem | tekst
13. Wisielec | tekst
14. Kat | tekst

W Perniku między 20 – 26 stycznia odbywa się Festiwal masek – Kukerów i Surwakarów – to właśnie pozostałość Dziadów Zimowych- relikt słowiańskiej tradycji odstraszającej złe moce Straszną Maską – może warto wrócić do słowiańskich masek od celtyckich dyń, albo kultywować jedno i drugie?

Maska z Nowogrodu

Ponieważ zabieram się na poważnie do Księgi Tanów, gdzie Dziadom i obrzędom z nimi związanym poświęcimy odrębny Duży Tan – nie chcę teraz pisać czegoś pobieżnego.

Pernik – styczeń co dwa lata  – SURWA – Festiwal Masek Słowiańskich

Pernik to niewielkie miasto położone 30 kilometrów na południowy zachód od Sofii. Zamieszkiwane jest przez ponad 86 tys. ludzi, i jak każde małe miasteczko, żyje własnym spokojnym rytmem. Jednak co dwa lata w styczniu, na dwa dni życie zmienia tam tempo, a rytm nadają dzwonki kukerów i survkarów. W Perniku bowiem odbywa się wtedy Międzynarodowy festiwal gier maskowych Surva.

Słowacja – Uhorze-Wagry (Węgry)

Gra zamaskowanych mężczyzn, kukerów i survakarów, jest mistyczną jednością rytmu, dźwięku i koloru. W skład takiej zamaskowanej grupy wchodzą różnorodne postacie, kawalerowie, panny młode, diabły. Według tradycji wszystkie role odgrywane są przez mężczyzn. Poruszają się oni w specyficzny sposób, noszą imponujące maski oraz pełne różnorodnych symboli kostiumy, a temu wszystkiemu towarzyszy dźwięk setek dzwonków.

Najważniejszym elementem stroju jest jednak maska. Według wierzeń ludowych, maski chronią przed złym wpływem sił nieczystych. Mają formę głów fantastycznych istot lub zwierząt z przerażającymi twarzami, sterczącymi zębami, rogami lub klekoczącymi dziobami. Bułgarska maska obrzędowa jest źródłem bogatej informacji na temat różnych regionów etnograficznych. W okręgu pernickim maski wykonywane są z owczej i koziej skóry, piór ptaków domowych, rogów, liści kukurydzy, konopi. Gdzie indziej – z materiału, przędzy wełnianej, koralików, suchych roślin, papierowych kwiatków.

Maski odstraszające muszą być straszne i są straszniejsze niż celtyckie dynie, a jednocześnie weselsze

Uczestnicy wykonują maski sami, lub też pomagają im miejscowi rzemieślnicy. Proces ten jest bardzo skomplikowany, jest czymś na pograniczu rytuału i odbywa się w tajemnicy przed widzami z zewnątrz. Dźwięk dzwonków zawieszonych wokół pasa zwiększa ochronną moc maski.

Również w Polsce mamy Konkurs Masek w Wiśniowej

18.04.2011, 23:28 odsłon: 121 komentarzy: 0

Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Wiśniowej zaprasza w dniu 25.04.2011r. na konkurs „Dziadów Śmiguśnych” oraz „Maski Tradycyjnej i Współczesnej”.

Żywieccy Jukace

Jazyczeskie – czyli pogańskie, słowiańskie maski (po rosyjsku)

Языческие славянские маски

Суббота, 08 Января 2011 г.

      С вечера в сочельник у  славян начинались Святки, которые продолжались 12 дней. Это  одно из важных праздничных событий января, время веселых и окрыляющих забот и забав, наполненных торжественным духовным смыслом. Отличительная черта всего  Святок – хождение ряжеными. Можно предположить, что существовала какая-то странная на современный взгляд потребность время от времени вывернуть себя наизнанку, чтобы освободиться от  потенциально безобразного.

     Едва приходил первый святочный день, на улицах появлялись первые ряженые — ребятишки, а вечерами на игрищах или просто в любых домах плясали и “представлялись”, как говорили в прошлом, взрослые. В этот глагол “представляться” стоит вдуматься. Представление — это нечто поставленное, подготовленное заранее; представляться — значит выдавать себя за кого-то другого. Потребность представляться вызывается, вероятно, периодически ощущаемой потребностью преобразиться, отрешиться от своего “я”, как бы со стороны разглядеть самого себя, а может быть, даже отдохнуть от этого “я”, превратившись на время хотя бы и в свою противоположность.

Alaska – Dawna Rosja

     Необходимым элементом облика ряженого была маска-личина — обязательная и древнейшая святочная принадлежность. Она изготавливалась из бересты, кожи, бумаги, * меха, льняной кудели, пучков непряденой шерсти, ткани, кружева. На маске с помощью краски часто изображались глаза, брови, нос, рот. Некоторые личины дополнялись длинным носом из бересты, бородой из пакли или конского волоса, зубами, вырезанными из брюквы.

Maska łużycka

     При отсутствии маски лицо ряженого мазали сажей, мелом, мукой, раскрашивали краской. Головы животных делались из соломы, коры, выдолбленного дерева, льна и насаживались на длинную палку. Ряженые несли их в руке и закрывали ими лицо, измазанное сажей, мукой, завешенное тряпкой. Маски, как правило, изготавливали к конкретному дню, а затем выбрасывали и лишь в редких случаях сохраняли до следующего праздника.
     Ряженые ходили обычно по вечерам, большими группами. Ряженые шли от одной избы к другой, вбегали в них, не спрашивая разрешения хозяев, вели себя шумно, дерзко, нарушая покой и порядок в доме. Ворвавшись в дом, ряженые пугали его хозяев, плясали или показывали небольшие театрализованные сценки с плясками, короткими диалогами и довольно грубыми шутками.
     Ряженье в русской деревне считалось делом греховным и опасным, а маски — нечистыми, погаными, вредоносными. После праздника всем участникам ряженья полагалось пройти обряд  очищения.
     Персонажи ряженых были символами потустороннего, «вывернутого» мира. Скрытые под масками люди  могли чувствовать себя раскованными, не связанными строгими правилами поведения, независимыми от общественного мнения, они могли позволить себе то, что было невозможно в обычном костюме в обычные дни. Ряженье — явление, дающее нам представление о роли маски в славянских языческих обрядах.

 

Drewniana ruska maska

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 603 other followers